Περί ποδοσφαίρου...

Η ιστορία της ίδρυσης του Συλλόγου

"Ανόρθωσις Αμμοχώστου"

Για να θυμόμαστε ότι κάποτε το ποδόσφαιρο δεν ήταν ένας χώρος αλητείας, τραμπουκισμών, διακίνησης ναρκωτικών και βρώμικων συναλλαγών...

ΔΕΕ

Από την ιστοσελίδα του Συλλόγου

Γρηγόρης Αυξεντίου – Έτσι πολεμούν οι Έλληνες

«Ήταν δυο το μεσημέρι. Ο Γρηγόρης άνοιξε την πόρτα και βρήκε το τραπέζι στρωμένο. Ήταν όλοι εκεί και τον περίμεναν. Ο Λεωνίδας των Θερμοπυλών κι ο Μιλτιάδης του Μαραθώνα, ο Γέρος του Μοριά κι ο Αθανάσιος Διάκος. Όλοι όσοι μελέτησε, όσοι θαύμασε, όσους ήθελε να μοιάσει. Εκεί ήταν κι ο Πίσκοπος Κυπριανός, έτοιμος να τον μεταλάβει απ’ το δισκοπότηρο των Αθανάτων. Πήρε τη θέση που του φύλαξαν ο Γλιόρης κι άρχισε να τους εξιστορεί τη μάχη…

Ήταν μισή ώρα μετά τις τέσσερις τα ξημερώματα, όταν οι αγγλικές αρβύλες πατούσαν στο στόμα του κρησφύγετου. «Μας πρόδωσαν» ψιθύρισε ένα απ’ τα παλληκάρια του Αυξεντίου, αφού άλλος τρόπος να ανακαλύψουν την κρυψώνα τους, δεν υπήρχε. Όπως δεν υπήρχε και τρόπος να διαφύγουν. Όχι βέβαια πως το ήθελαν…

«Βγείτε έξω, αλλιώς πυροβολούμε» απειλούσαν οι Βρεττανοί στρατιώτες. Με ριπές απαντούσαν οι αγωνιστές στο κρησφύγετο. Όταν έπεσαν οι πρώτοι νεκροί, οι αποικιοκράτες άρχισαν να καλούν ενισχύσεις. Ο Υπαρχηγός της Οργάνωσης, ζήτησε από τους συναγωνιστές του, Ανδρέα Στυλιανού, Αυγουστή Ευσταθίου, Αντώνη Παπαδόπουλο και Φειδία Συμεωνίδη, να παραδοθούν. Απρόθυμοι και οι τέσσερις, μα ο Αίας δεν ήταν απ’ αυτούς που μπορούσες να αψηφήσεις τις διαταγές του.

«Σας έδειξα πως να πολεμάτε» τους είπε. «Τώρα, ήρθε η ώρα να σας δείξω και πως να πεθαίνετε». Οι Άγγλοι λύσσαξαν. Απειλούσαν, φοβέριζαν, πυροβολούσαν ακατάπαυστα, έριχναν χειροβομβίδες… τίποτα! Ο Σταυραετός του Μαχαιρά απαντούσε με το κροτάλισμα του όπλου του. «Γρηγόρη, παραδώσου» φώναζε σε σπαστά ελληνικά ο Εγγλέζος στρατιώτης. «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ» ακουγόταν η φωνή του Λεωνίδα απ’ τα βάθη της Ιστορίας!

Μια χειροβομβίδα έσκασε στο στόμιο του κρησφυγέτου και τ’ όπλο του Γρηγόρη σίγησε. Κανένας όμως δεν τολμούσε να πλησιάσει και να δει. Οι Βρετανοί, έστειλαν τον Αυγουστή Ευσταθίου να τραβήξει τον Ζήδρο έξω. Αυτός ωστόσο μπήκε στη σπηλιά. Μισοκαμένος ο Αυξεντίου, με το αίμα να κυλά στο ταλαιπωρημένο κορμί του, ήταν έτοιμος για τον δεύτερο γύρο της μάχης. Απλά ξαπόσταινε για λίγο…

Μεσημέριασε. 47 στρατιώτες είχαν πέσει νεκροί στη μάχη με τον Ανταίο της ΕΟΚΑ. Η ξεφτίλα των Άγγλων ήταν ασήκωτη. Το ρεζίλεμα που κατέγραφαν οι παρόντες δημοσιογράφοι, οι οποίοι κλήθηκαν να αποθανατίσουν τη… «σύλληψη» του μάστρου, πρωτοφανές. Η μάχη έπρεπε να τελειώσει άμεσα. Έστω και με κλεψιά. Οι στρατιωτικοί και μηχανικοί, απεφάνθησαν ότι μόνο με ανατίναξη του κρησφυγέτου, θα απαλλάσσονταν από το πείσμα του Ρήγα.

Το ελικόπτερο σηκώθηκε γεμάτο με μπιτόνια βενζίνης. Τα άδειασε στην κορυφή του λοφίσκου και τα πυρπόλησαν. Λαμπάδιασε ο Γλιόρης. Άναψε το Άγιο, το ανέσπερο φως του Ελληνισμού. Πετάχτηκε η ψυχή απ’ το σώμα. Ορθώθηκε λεύτερη, περήφανη, σπινθηροβόλα. Φωτίστηκε απ’ τις φλόγες του Γρηγόρη και φωταγώγησε ολόκληρη την Κύπρο, ολάκερο τον Ελληνισμό. Έγινε σύμβολο ανδρείας, αυταπάρνησης και ηρωισμού για ένα ολόκληρο γένος.

Από τα φυλακισμένα μνήματα όπου είναι θαμμένες οι χοντρές κοκκάλες του Γρηγόρη και λιπαίνουν τα κυπριακά χώματα, από τον Μαχαιρά όπου λεβέντικα στέκει ο ανδριάντας του και αγναντεύει την Κύπρο, από το πάνθεο των ηρώων που φτερουγίζει η ψυχή του, ο Γρηγόρης Αυξεντίου μας δείχνει την στράτα την ίσια. Την στράτα της αρετής και την εντιμότητας. Την στράτα προς την αγαπημένη του Λύση που μας καρτερά. Την στράτα προς την Κερύνεια, τη Μόρφου, την Αμμόχωστο…

Η Ανόρθωση ήταν ένα εκκολαπτήριο αγωνιστών, η φύτρα που τροφοδότησε τον Αγώνα με κορυφαίες, με απαστράπτουσες μορφές. Οι Παυλάκης και Παπαδόπουλος ως οι επικεφαλής, ως η ηγεσία της ΕΟΚΑ στην Αμμόχωστο, επέλεξαν ως χώρο συνάντησής τους το οίκημα της Ανόρθωσης. Εκεί ορθώθηκε το αρχηγείο της ΕΟΚΑ στην Αμμόχωστο. Ήταν το προπύργιο και το ορμητήριο πολλών αγωνιστών. Καταθέτει στη μαρτυρία του ο τομεάρχης Αμμοχώστου και μετέπειτα πρόεδρος της Ανόρθωσης Παύλος Παυλάκης: «Επιλέξαμε ως τόπο συνάντησής μας την Ανόρθωση, στην οποία ανέκαθεν συχνάζαμε. Έτσι δεν θα κινούσαμε καμία υποψία. Κανείς δεν θα υποψιαζόταν πως ήταν για κάποιο άλλο σκοπό οι συναντήσεις μας. Εκεί, λοιπόν, ανταλλάσσαμε τα θέματα της Οργάνωσης. Έως και τις 23 Δεκεμβρίου του 1955, που μας συνέλαβαν, η Ανόρθωση ήταν ουσιαστικά το αρχηγείο μας. Στο οίκημα της Ανόρθωσης, με πάσα βεβαίως μυστικότητα πρέπει να τονίσω, γίνονταν οι συναντήσεις μας με τους επικεφαλής των ομάδων που δημιουργήσαμε. Αλλά και από τα γύρω χωριά, τα οποία εν τω μεταξύ οργανώναμε, εκεί στην Ανόρθωση γίνονταν οι συναντήσεις μας. Από την Ανόρθωση ξεκινούσε το κάθε τι, η όλη οργάνωση».

Η Ανόρθωση ήταν ανέκαθεν ο φωτεινός φάρος για τους αγώνες του Έθνους. Η εθνική έπαλξη των κατοίκων της Αμμοχώστου, οι οποίοι δήλωσαν «παρών» σε όλα τα εθνικά προσκλητήρια. Στο βιβλίο «Ένας αιώνας Ανόρθωσις Αμμοχώστου» υπάρχουν δεκάδες σελίδες με αναφορές στην εθνική δράση της Ανόρθωσης και τη συμμετοχή της στους αγώνες του Έθνους. Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά…

Στο πρώτο καταστατικό της το 1913, στο Άρθρο 41, αναφέρεται ότι «το σήμα των μελών του Αναγνωστηρίου συνίσταται εκ συμπλέγματος δύο ελληνικών σημαιών μετά του ονόματος του Αναγνωστηρίου». Το δε άρθρο 43 είναι σαφέστατο ως προς τον προσανατολισμό της Ανόρθωσης: «Διαλυομένου του Αναγνωστηρίου η περιουσία του περιέρχεται εις το ταμείο του Εθνικού Στόλου»! Κι όταν η Ανόρθωση μετεξελίχθηκε και εκσυγχρονίσθηκε με το αναθεωρημένο καταστατικό του 1929, η πυξίδα της παρέμεινε σταθερή. Στο Άρθρο 61 τονίζεται ότι «ο Σύλλογος έχει λάβαρον αποτελούμενον εκ της ελληνικής σημαίας της ξηράς, εις το κέντρον της οποίας είναι κεντημένον το σήμα του...

http://www.anorthosisfc.com.cy/2018/03/grigoris-afxentiou-etsi-polemoun-i-ellines-3/

Να μη ξεχνάμε την Κύπρο...

Διάβασα πρόσφατα μια αναδημοσίευση του παραπάνω (προ 15ετίας άρθρου, Φεβρ. 2000) του αείμνηστου Νικολάου Μάρτη στο Διαδίκτυο και θυμήθηκα ένα επίσης παλιό εκπληκτικό και συνάμα συγκινητικό κείμενο που είχα αναρτήσει (Κυπριακός κατήφορος, ΤΡΙΤΗ, 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2010) από την κυπριακή εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΙΝΗ" το οποίο θεωρώ ότι πρέπει να μελετηθεί και να μας προβληματίσει. Ο αφελληνισμός της Κύπρου προχωράει με ταχύτατους ρυθμούς και οι γραικύλοι πληθαίνουν συνεχώς...

ΔΕΕ

Ο Κύπριος ποιητής Παντελής Μηχανικός 

και το " Ίτε" του Αισχύλου

«Και τι περιμένεις από ανθρώπους / που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους / και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους. / Απαθώς / τότε / κι απαθώς / σήμερα / ζητάνε απλώς / διαζύγιο. / Τέτοιοι ρουφιάνοι / δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε». Π. Μηχανικός, "Ίτε"

Μετά από 36 χρόνια άλλαξε τίποτε;

Γ Ι Α Τ Ι ο Παντελής Μηχανικός επέλεξε τον τίτλο «Ίτε» για το σκληρό εκείνο ποίημα στην «Κατάθεση» του 1975; Ελάχιστους ενδιαφέρει. Άλλωστε, πόσοι ξέρουν τ’ όνομα και πόσοι το έργο του αείμνηστου απ’ το 1979 ποιητή; Ωστόσο αξίζει πλείονες να συλλογιστούν ότι: Εκείνο το «Ίτε», ήταν μια σαφής δήλωση πρόθεσης να συγκρίνει τον ηττημένο Ελληνισμό μετά την τουρκική εισβολή του 1974, με τον νικητή Ελληνισμό της ασυνθηκολόγητης κατά των Μήδων εισβολέων αντίστασης του 480 π.Χρ. Ο (Ε/κ) Έλλην Κύπριος ποιητής από το σκλαβωμένο χωριό Λιμνιά Αμμοχώστου, μετά την ήττα του ’74, 48χρονος τότε, έτη πέντε πριν από τον θάνατό του, με το «Ίτε» επικεφαλίδα των στίχων του, συνομιλούσε κι έδιδε θλιβερότατη αναφορά για την τραγωδία του 1974 μ.Χρ., στον ένα από τους τρεις κορυφαίους ανά τους αιώνες τραγικούς ποιητές, τον Αισχύλο. Τον (Ε/α) Ελληνοαθηναίο γιο του Ευφορίωνος που (α) 35χρονος είχε λάβει μέρος, μ’ επικεφαλής τον Μιλτιάδη, στη νικηφόρα μάχη, Αθηναίων και Πλαταιέων κατά των Μήδων εισβολέων του Δαρείου, στον Μαραθώνα το 490 π.Χρ., (β) 45χρονος πολέμησε στην περίλαμπρη νίκη των Ελλήνων, με ηγέτη τον Αθηναίο Θεμιστοκλή, στη Ναυμαχία της Σαλαμίνος κατά του στόλου του Ξέρξη το 480 π.Χρ. και, (γ) 46χρονος, στην τελική κατατρόπωση των χερσαίων περσικών δυνάμεων του Μαρδονίου στη Μάχη των Πλαταιών του 479 π.Χρ. με επικεφαλής τον (Ε/λ) Λακεδαιμόνιο Παυσανία. Επειδή:

Σ Τ Η Ν ΤΡΑΓΩΔΙΑ «Πέρσαι» (στίχοι 396-399) που για τη νίκη στη Σαλαμίνα ανέβασε ο Αισχύλος το 472 π.Χρ. βρίσκεται η πασίγνωστη επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια, προστακτική ίτε του ρήματος είμι: «Ω! παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ’, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, νυν υπέρ πάντων αγών» («Εμπρός παιδιά των Ελλήνων, λευτερώστε πατρίδα, τέκνα, γυναίκες, των θεών τα ιερά, τους τάφους των προγόνων, τώρα θα πολεμήσετε για όλα», καθώς μετέφρασε ο Τάσος Ρούσος στις εκδόσεις «Κάκτος»). Και το πέτυχαν τότε. Με το στρατήγημα του Θεμιστοκλή. Που ο αυστηρός ιστορικός Θουκυδίδης τον εγκωμίαζε έναν σχεδόν αιώνα αργότερα: «Κράτιστος Γνώμων» και «Άριστος Εικαστής» (Α-138).

Ε Ν Α Ν Τ Ι ΤΟΥ αισχύλειου «Ίτε», ο Π. Μηχανικός (που σε δύο γιους έδωσε τα ονόματα Ορέστης και Θουκυδίδης) περιέγραψε την οικτρή ημών των Ελλήνων κατάσταση του ‘74 με το δικό του «Ίτε»: «Και τι περιμένεις από ανθρώπους / που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους / και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους. / Απαθώς / τότε / κι απαθώς / σήμερα / ζητάνε απλώς / διαζύγιο. / Τέτοιοι ρουφιάνοι / δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε». Μετά από 36 χρόνια άλλαξε τίποτε;

ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΕ 22.9.10

Μετά που ενθυλάκωσαν οι Τούρκοι τις άνευ αντιδώρου «γενναίες προσφορές» των συντροφικών ψευδαισθήσεων του «αριστοτεχνικού» γινατιού σου και τις έκαμαν ταμείο, ως προστιθέμενες στις τουρκικές εισπράξεις από Μακαρίου ‘77 κι επιγόνων, τι πας και κλαψουρίζεις στους «καϊλές που σας έπιασε» για την… αδιαλλαξία της Τουρκίας; Είχαν ποτέ ίχνος κέρδους στη Διεθνή Κοινότητα οι αυτο-αξιοθρήνητοι;

Λάζ. Α. Μαύρος

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΛΙ ΡΕΝ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΟΛΙ ΡΕΝ 

ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Ο Επίτροπος  Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και  πρώην αρμόδιος για τη διεύρυνση της Ε.Ε. Όλι Ρεν δήλωσε προ ολίγων ημερών ότι εργάσθηκε για την επανένωση της Κύπρου και κατέβαλε κόπους επί πέντε έτη. Πρόσθεσε, όμως, ότι είναι απογοητευμένος, διότι δεν έγινε καμμία πρόοδος. Κατέληξε λέγοντας ότι η «επανένωση» της νήσου θα βοηθήσει σημαντικά την οικονομική ανάπτυξη και ανάκαμψη της μικρής αυτής χώρας.

Σέβομαι τις καλές προθέσεις του Όλι Ρεν, διαφωνώ όμως μαζί του για λόγους ιστορικούς και πρακτικούς. Τι σημαίνει επανένωση»; Μήπως με αφορμή την οικονομική κρίση στην Κύπρο έχουν αρχίσει πιέσεις για ένα νέο σχέδιο Ανάν; Μήπως στο όνομα της ανάκαμψης οδηγούμαστε σε μία λύση χειρότερη από αυτή που απορρίφθηκε πανηγυρικά το 2004; Μήπως ο Όλι Ρεν, εκών-άκων, πιέζει τους Ελληνοκυπρίους να γίνουν χρηματοδότες της τουρκοκυπριακής οικονομίας και να καταστούν δύο φορές θύματα: Μία λόγω της κακής πολιτικής του Χριστόφια και του ΑΚΕΛ στα οικονομικά και μία λόγω της πολυδιαφημισμένης «επανένωσης»; Μήπως την έλλειψη επιχειρηματικότητος των Τουρκοκυπρίων θα την πληρώσει η δραστήρια, αλλά πληγωμένη, ελληνοκυπριακή κοινότητα;

Στα ερωτήματά μου αυτά προσθέτω ορισμένα γεγονότα από την ιστορία: Όσο διήρκεσε η συγκυβέρνηση Ελλήνων και Τούρκων στην Κύπρο (1960-1963) οι Τουρκοκύπριοι βουλευτές αξιοποιούσαν το  ΒΕΤΟ που είχαν και εμπόδιζαν κρίσιμα νομοσχέδια. Αν γίνει η «επανένωση» του κ. Ρεν ποιος μας εγγυάται ότι δεν θα επαναληφθεί το ίδιο; Μετά την εισβολή η οικονομία των Κατεχομένων, παρά την δυναμική στήριξη της Άγκυρας και ορισμένων ισλαμικών χωρών, έμεινε πολύ πίσω συγκριτικά με την νόμιμη Κυπριακή Δημοκρατία. Οι Ελληνοκύπριοι επέτυχαν το οικονομικό θαύμα τους, παρά την προσφυγιά, χωρίς την παρουσία Τουρκοκυπρίων. Είμαι βέβαιος ότι δεν θα μπορούσε η ελληνική κοινότητα της Κύπρου να επιτύχει όσα επέτυχε μετά το 1974 αν είχε μέσα στα πόδια της τους Τουρκοκυπρίους.

Στον Όλι Ρεν απαντά και η έκθεση οικονομολόγων της Τράπεζας Κύπρου για τις οικονομικές συνέπειες του Σχεδίου Ανάν, αν εφαρμοζόταν. Η επιβάρυνση θα ήταν αβάστακτη για τους Ελληνοκυπρίους, οι οποίοι θα εκαλούντο να πληρώσουν τον θύτη τους. Τον Τουρκικό Στρατό, ο οποίος ελέγχει τα πάντα στα Κατεχόμενα.

Κ. Ρεν, οποιαδήποτε μορφή επανένωσης αυτή τη στιγμή δεν θα βοηθήσει την οικονομία της Κύπρου!

Κ.Χ. 8.5.2013

ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΙΓΑΙΟΥ–ΚΥΠΡΟΥ

ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ 

ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΙΓΑΙΟΥ–ΚΥΠΡΟΥ

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

«Η ανακήρυξη ΑΟΖ από παράκτια κράτη και η οριοθέτησή της με άλλα γειτονικά και αντικείμενα παράκτια κράτη, είναι αναμφίβολα δικαιοδοσία των εθνικών κρατών. Αλλά η Ενωμένη Ευρώπη μπορεί να ενθαρρύνει, να στηρίξει και να διευκολύνει τα κράτη-μέλη της, ώστε η ανακήρυξη της ΑΟΖ εκ μέρους τους να γίνει ταχύτερα και η πλήρης οριοθέτησή της να ολοκληρωθεί με ασφάλεια». 

Με αυτή τη φράση που περιλαμβανόταν σε ομιλία του στις 18.4.2013 ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς κατέστησε σαφή την πρόθεση της Ελλάδος να προβεί στην ανακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και ταυτοχρόνως έστειλε το μήνυμα προς την Ευρ. Ένωση. Αν θέλει η Ένωση να αποδείξει ότι έχει οντότητα και μπορεί να προστατεύσει τα συμφέροντά της, καλείται να στηρίξει με κάθε τρόπο τις χώρες –μέλη που θα ανακηρύξουν ΑΟΖ. Με απλά λόγια καλούνται οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, αν θέλουν πράγματι να βοηθήσουν την οικονομία της Ελλάδος και της Κύπρου, να διαμηνύσουν προς την Τουρκία να μην απειλεί και να μην διεκδικεί την ΑΟΖ του Καστελλορίζου και της μισής Κύπρου. Αν δεν σταθούν αλληλέγγυοι οι εταίροι τότε θα αποδείξουν ότι δεν έχει σκοπό υπάρξεως η Ε.Ε. και ότι απλώς αγόμεθα όλοι πίσω από το γερμανικό άρμα μέχρι να διαλυθεί η Ένωση. 

Προσωπικά βρίσκω επίκαιρη και ευφυή την προσπάθεια του Πρωθυπουργού να συνδέσει την ελληνική ΑΟΖ με το γενικότερο ευρωπαϊκό συμφέρον και μάλιστα προτείνοντας -στην ίδια ομιλία του- να συνδεθεί η ΑΟΖ της Ελλάδος με εκείνη της Κύπρου και εκείνη της Μάλτας. Έτσι τα δύο κράτη του Ελληνισμού έρχονται πιο κοντά, αλλά και η Ευρώπη θα διευρυνθεί γεωοικονομικά μέσω της ΑΟΖ τριών μελών της. 

Βεβαίως γνωρίζουμε ότι η ανακήρυξη είναι το πρώτο βήμα και ακολουθούν τα πιο δύσκολα. Δηλαδή η διαδικασία οριοθέτησης με κάθε γειτονικό κράτος ξεχωριστά. Τουρκία, Κύπρος, Αίγυπτος, Λιβύη, Αλβανία, Ιταλία θα κληθούν να συζητήσουν μαζί μας και άλλοι μεν θα συμφωνήσουν εύκολα, άλλοι δύσκολα και άλλοι, όπως η Τουρκία, θα φέρουν τεράστια εμπόδια. Όμως η αρχή πρέπει να γίνει και νομίζω ότι θα γίνει σύντομα. Η ανακήρυξη, ως δήλωση βουλήσεως της Ελλάδος, θα βοηθήσει ψυχολογικά και γεωπολιτικά τη χώρα μας να καταδείξει ότι συνεχίζει να έχει ρόλο και συμφέροντα στην περιοχή παρά τα προβλήματά της. 

Είχαμε, όμως, και μία άλλη δήλωση αυτές τις ημέρες, η οποία εκινείτο σε αντίθετη κατεύθυνση. Ο Ευρωβουλευτής των Πρασίνων Ντανιέλ Κοέν Μπεντίτ δήλωσε ότι η Κυπριακή οικονομική κρίση είναι μία ευκαιρία να επανενωθεί το νησί και προσέθεσε ότι είναι προτιμότερο να επενδύουν οι Τούρκοι στην Κύπρο παρά οι Ρώσοι! Οι δηλώσεις και παρεμβάσεις του Μπεντίτ δεν γίνονται τυχαία. Τον θυμόμαστε ως Γάλλο ακροαριστερό στον Μάιο του 1968 να αγωνίζεται να ανατρέψει τον Ντε Γκόλ. Αργότερα εμφανίσθηκε ως Γερμανός Οικολόγος και χειροκροτούσε τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ κατά αμάχων στη Σερβία (1999). Προ ολίγων ετών τον είδαμε να φωνάζει υπέρ των Σκοπίων μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο με τη ρυθμική κραυγή «Μακεδονία, Μακεδονία»! Τώρα ουσιαστικά ζητεί την επαναφορά ενός χειρότερου σχεδίου Ανάν. Δηλαδή να υπάρχει πλήρης τουρκική κυριαρχία στον Κυπριακό Βορρά και μερική τουρκική κυριαρχία στον Νότο. Μετά την οικονομική υποδούλωση να έλθει και η πολιτική και αμυντική υποδούλωση των Ελληνοκυπρίων. 

Ο Ελληνισμός πρέπει να φανεί ψύχραιμος και ενωμένος στο μέτωπο Θράκης-Αιγαίου-Κύπρου. Να επανενεργοποιήσουμε τον ενιαίο αμυντικό χώρο μεταξύ Ελλάδος και Κυπριακής Δημοκρατίας. Και να δηλώσουμε, Αθήνα και Λευκωσία, ότι χωρίς την απομάκρυνση του Αττίλα το Κυπριακό δεν λύνεται. Οποιαδήποτε επαναφορά του πνεύματος Ανάν απορρίπτεται. Η μελλοντική λύση να εγγυάται τις βασικές ελευθερίες και την εθνική επιβίωση του Ελληνισμού. 

Κ.Χ. 19.4.2013

Ενδιαφέρουσα εκδήλωση

Ο ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, 

ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΓΙΑ ΝΕΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΝ;

Η Ευρωζώνη, υπό την καθοδήγηση της Γερμανίας, με τη συνενοχή της πλειοψηφίας των υπόλοιπων μελών της ευρωζώνης και την ηχηρή και ένοχη σιωπή της ελληνικής κυβέρνησης, αποφάσισε να καρατομήσει την κυπριακή οικονομία με πρωτοφανή μέτρα διάλυσης του τραπεζιτικού της συστήματος, και ρίξιμο στον οικονομικό καιάδα εκατοντάδων χιλιάδων Κυπρίων.

Οι ευθύνες της κυπριακής άρχουσας ελίτ, και των κυπριακών κυβερνήσεων (Χριστόφια, Αναστασιάδη) είναι προφανείς και αυταπόδεικτες. Και όπως έχουμε τονίσει πολλές φορές, η συντήρηση και αναπαραγωγή ενός οικονομικού μοντέλου στηριγμένου σε εξωτερικούς πόρους, παρʼ ότι αποτελεί εν πολλοίς συνέπεια της κατοχής, δεν είναι βιώσιμη. Επιπλέον καθιστά την Κύπρο ευάλωτη σε κάθε είδους πιέσεις και εκβιασμούς.

Αν σε όλα αυτά προστεθεί η άθλια οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και η μεταβολή της σε αποικία χρέους, τότε η συγκυρία γίνεται ακόμα πιο τραγική και επικίνδυνη.

Ο οικονομικός στραγγαλισμός της Κύπρου όμως, δεν έγινε απλώς για οικονομικούς λόγους και όχι μόνο από τους Γερμανούς. Σε αυτήν συνέργησαν και οι Αμερικανοί (μέσω του ΔΝΤ) και οι Εγγλέζοι. Θεώρησαν την οικονομική κρίση ως ευκαιρία να καθυποτάξουν ολοκληρωτικά τον κυπριακό ελληνισμό, και να επαναφέρουν άμεσα μια νέα έκδοση του σχεδίου Ανάν, που εννέα χρόνια πριν, στις 24 Απριλίου του 2004, απέρριψε ο κυπριακός λαός  υπό την ηγεσία του Τάσσου Παπαδόπουλου. Γιʼ αυτό, και ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ έσπευσε να θεωρήσει κατάλληλη τη στιγμή για την προώθηση εκ νέου «λύσης του Κυπριακού» σε συμφωνία με τον ενεδρεύοντα νεοθωμανισμό του Ερντογάν και του Νταβούντογλου.

Γιʼ αυτό, ο ελληνισμός στην Ελλάδα και την Κύπρο, πρέπει να τεθεί άμεσα σε επιφυλακή και παράλληλα με την οικονομική και πολιτική αλληλεγγύη στους Κύπριους ενάντια στον στραγγαλισμό τους, να εμποδίσει την ανάπτυξη κάποιου νέου σχεδίου κατακρεούργησης και τουρκοποίησης της  νήσου. Σʼ αυτά τα πλαίσια, η Συντονιστική Επιτροπή Υποστήριξης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο (ΣΕΥΑΕΚ) καθώς και το Σωματείο «Συμπαράσταση Αγώνα Κύπρου» (ΣΑΚ), με την υποστήριξη της Ένωσης Κυπρίων Ελλάδος οργανώνουν κατά την ένατη επέτειο του ιστορικού όχι στο σχέδιο Ανάν, εκδήλωση συμπαράστασης και εγρήγορσης.

Στις 24 Απριλίου 2013, στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου Ρουμελιωτών, Σίνα και Δαφνομήλη 1Α (δίπλα στο Γαλλικό Ινστιτούτο), στην Αθήνα, θα πραγματοποιηθεί σχετική εκδήλωση με κεντρικό ομιλητή τον πρώην υπουργό Εξωτερικών και υποψήφιο για την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας, Γιώργο Λιλλήκα.

Μαζί του θα μιλήσουν ο Νίκος Κουτσού (βουλευτής της κυπριακής βουλής), ο Γιώργος Καραμπελιάς (συγγραφέας, εκδότης του περιοδικού Άρδην), και ο Μανώλης Μηλιαράκης (πρόεδρος της ΣΕΥΑΚ).

Την εκδήλωση θα συντονίζει ο πρόεδρος της ΣΑΚ αντιστράτηγος ε.α. Δημήτρης Αλευρομάγειρος, ενώ χαιρετισμό θα απευθύνει ο Λεωνίδας Μασσοστασής, (πρόεδρος της Ένωσης Κυπρίων Ελλάδος).

Ώρα πραγματοποίησης της εκδήλωσης 19.30.

ΣΕΥΑΕΚ-ΣΑΚ

Εμείς οι Άλλοι

Εμείς οι Άλλοι

Παρακολουθώ με πόνο, οργή και αηδία τη διαδικασία με την οποία επιχειρείται μια άνευ προηγουμένου Παγγαλοποίηση της κατάστασης στο νησί μας. Οι αγγελιοφόροι του "Μαζί τα φάγαμε" αυξάνονται και πληθύνονται κάθε μέρα. Στα τοπικά και διεθνή Μέσα Επιβολής προβάλλεται κατά κόρον ή εικόνα ενός λαού που ευθύνεται συλλογικά για την καταστροφή που βιώνει. Το συλλογικό μαστίγωμα άρχεται από την Ευρώπη και τα διεθνή κέντρα αποφάσεων και βρίσκει πρόθυμα παπαγαλάκια έτοιμα να το αναπαράγουν μετατρέποντας το σε συλλογικό αυτομαστίγωμα και καλλιέργεια ενοχών έτσι ώστε να παραδοθούμε αμαχητί στους ξένους και ντόπιους επικυρίαρχους που θέλουν να μας εξαγνίσουν στα ντους του οικονομικού Άουσβιτς που επέρχεται.

Διανοούμενοι εκ Βρυξελλών, καλλιτέχνες, ακαδημαϊκοί και το θλιβερό σινάφι που κυβερνά μαζί με τα Μέσα Μαζικής Επιβολής που ελέγχει και τους λογοκλόπους που έγιναν αστέρες ή τους ψεύτες που τώρα παροικούν στο προεδρικό έχουν εξαπολύσει μια φοβερή λαίλαπα συλλογικής πταισματοδικίας ενάντια στο λαό μας. Η συναπαρτζιά τους συμπληρώνεται από τα πρόθυμα κομματόσκυλα που απλώς περιμένουν τις οδηγίες από τη φωνή του όποιου αφεντικού τους.

Το παρόν αφιερώνεται σε όλους τους υπόλοιπους Εμάς τους υπέροχους ανθρώπους του λαού μας όπως του έζησα και τους ζω από τον καιρό που γεννήθηκα.

***

"Καλωσόρισες πουλί μου μοναξιά ελληνική μου

απ’ αγάπη φεύγεις έρχεσαι πηγαινοέρχεσαι σαν την πνοή μου

κι απ’ την έρημη την απόσταση παίρνει υπόσταση κάθε γιορτή μου"

Εμείς είμαστε οι Άλλοι.

Η κριτική που ασκείται δημόσια από όλα τα φερέφωνα της εξουσίας και όσους συνειδητά ή ασυνείδητα τα μεταδίδουν δε μας αγγίζει. Όσα κόλπα κι αν χρησιμοποιήσουν, όσους "φωστήρες" κι αν επιστρατεύσουν τα λόγια τους και το σάλιο τους ξοδεύονται άδικα.

Εμείς οι Άλλοι δεν φάγαμε, δεν σκύψαμε και δεν γλύψαμε. Αρνηθήκαμε να μπούμε στη διαδικασία του πάρε δώσε με την κομματική εξουσία και τους καρεκλοκένταυρους διότι αναγιώσαν μας γυναίκες και άντρες περήφανοι που μας παρέδωσαν τις αρχές και τις αξίες που διατήρησαν το λαό μας χιλιάδες χρόνια πάνω σε τούτο το ακρωτήρι. Τα λόγια τους ήταν πάντα ευχές και κατάρες στην πορεία μας που δεν μας άφησαν και δεν μας αφήνουν να ξεστρατίσουμε.

Εμείς οι Άλλοι δεν έχουμε κομματική ταυτότητα. Αλήθεια πόσοι ανάμεσα στο λαό μας έχουν; Δεν υποτάξαμε την ύπαρξη μας στα κελεύσματα αχάπαρων και αμόρφωτων πολιτικών που δεν ξέρουν να διαβάσουν τα νομοσχέδια που ψηφίζουν ούτε και κτυπήσαμε πόρτες για να βρούμε δουλειά σερνόμενοι γονυπετείς και έρποντες και γλείφοντες. Ό, τι κάναμε το κάναμε με την αξία μας, τον κόπο και το μόχθο μας, το αίμα μας. Κι έτσι βλέπουμε ο ένας τον άλλον μέσα στα μάτια κάθε φορά που αντικριζόμαστε.

Εμείς οι Άλλοι Αναστήσαμε τον τόπο μετά το 74. Δουλέψαμε από τα 8 μας διότι καταλαβαίναμε ότι το φαί δεν έφτανε, οργώσαμε τις ερήμους της Αραβίας κτίζοντας στην άμμο για να στέλλουμε τα χρήματα πίσω στη μάνα και τα παιδιά, δουλέψαμε παραδουλεύτρες στα σπίτια της άρχουσας τάξης των μεγαλογιατρών και των μεγαλοδικηγόρων για να εξασφαλίσουμε το φαΐ στο τραπέζι του μεσημεριού και να δούμε το χαμόγελο των παιδιών μας όταν μιαν κάθε Κυρίου Δόξα βάζαμε τη σοκολάτα πάνω στο τραπέζι. Εμείς ήμαστε οι πρώτοι "Φιλιππινέζοι" στον τόπο μας.

Εμείς οι Άλλοι μεταναστεύσαμε ομαδικά. Στην Λονδίνο, το Σαουθάμπτον, τη Νέα Υόρκη, τη Μελβούρνη, στο Κέιπ Τάουν, στο ανάθθεμαν το μαύρον. Όπου σηκώσεις πέτρα θα μας βρεις να σιωνώννουμεν το γαίμαν μας. Πάντα με το έναν πόδι στα ξένα και το άλλον στη θάλασσαν που μας έπλυνε σαν ήμαστε μωρά και τα βουνά με τα κρησφύγετα μιας άλλης εποχής. Εμείς δουλέψαμε και δουλεύουμε νύχτα μέρα πίσω από τους λιγδιασμένους πάγκους στα φισιάδικα για να στέλλουμε πίσω τα λεφτά για την ημέραν που θα επιστρέψουμε. Εμείς που κλαίμεν κρυφά κάθε φορά που το αεροπλάνο ξεκινά την κάθοδο του προς τα αεροδρόμια του τόπου μας, Εμείς που μας λαλείτε Τσιάρληδες και Αμερικανάκια. Επαρχιώτες στην Ομόνοια και την πλατεία Ελευθερίας.

Εμείς οι Άλλοι δεν ξεχάσαμε! Βγήκαμε στους δρόμους ομαδικά. σπάσαμε τα οδοφράγματα, δεχτήκαμε τα χτυπήματα του Αττίλα, ανεβήκαμε σε μοτοσυκλέτες, κάναμε πορείες, είδαμε τις μανάδες, τις αδελφές και τις γυναίκες μας να σπάζουν τη γραμμή αντιπαράταξης με σχεδιασμούς που ούτε οι μεγαλύτεροι στρατηγοί δεν μπορούν να εκπονήσουν. Εμείς θυμόμαστε όλους εκείνους που σκοτώθηκαν στην πορεία και δεν είναι πια μαζί μας.

Εμείς οι Άλλοι απεχθανόμαστε τη Βία αλλά καθαρίζουμε το G3 που μας έδωσε η πατρίδα δίπλα στα παιδιά μας διότι ξέρουμε ότι ανάμεσα στις 40.000 κατοχικών δυνάμεων - Ναι στην Κύπρο υπάρχει κατοχή! - και τους αγαπημένους μας στέκουμε μόνοι εμείς και οι 300 σφαίρες που μας χρέωσε η Εθνική Φρουρά. Εμείς οι Άλλοι και οι φίλοι μας που δεν είναι αριστεροί ούτε δεξιοί ούτε κεντρώοι διότι όταν φορέσουμε την μαυρογέρημην την παραλλαγή καταλαβαίνουμε όλοι - ακόμη κι όταν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε - ότι Εμείς στέκουμε μόνοι μπροστά στα πολυβόλα και τα τανκς του Τουρκικού στρατού.

Εμείς οι Άλλοι χτίσαμε τα σπίτια μας μόνοι μας με τους φίλους μας τους αρκάτες από τα θεμέλια ως τα παραθυρόφυλλα που έκαμνεν ο πελεκάνος ο παππούς. Εμείς δανειστήκαμε από τους επίσημους τοκογλύφους τους τραπεζίτες μας και ξεχρεώσαμε μετά από τριάντα χρόνια δουλεύοντας τίμια μιαν και δυο δουλειές. Και οι καταθέσεις μας που έκλεψαν δεν είναι μαύρες αλλά κόκκινες που κάθε στάλα αίμα που εσιωνώσαμε στην πορεία.

Εμείς οι άλλοι βγήκαμε στο δρόμο και για το Μαρί - αλήθεια εσείς όλοι πού ήσαστε τότε - και για το μνημόνιο . Δεν ξεχωρίζουμε ανάμεσα στα κόκκινα και μπλε καθάρματα. Το Όχι μας είναι Όχι και το Ναι μας Ναι. Ο λόγος μας είναι βαρύς και ασήκωτος και δε μετακινείται ανάλογα με το που φυσά η εξουσία. "Ουάι υμίν γραμματείς και Φαρισσαίοι Υποκριταί" που ξαφνικά ανακαλύψετε την τασιηνόπιτταν.

Εμείς οι Άλλοι δεν περιμέναμε να γίνουν συναυλίες αλληλεγγύης για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στους αδελφούς μας που έχασαν τις δουλειές τους, τους μαθητές μας που δεν έχουν να φαν και τους φίλους μας που αρνούνται πεισματικά να θκιακονήσουν κι ας εγίναν μαύρα τα μάτια τους που από το δάκρυ και την πείνα. Προσφέρουμε σιωπηλά και καθημερινά και δεν κάνουμε την προσφορά μας θέαμα για τα αδηφάγα μάτια της τηλεόρασης.

Εμείς οι Άλλοι δεν ξεπουλήσαμε τις ψυχές μας διότι ξέρουμε ότι έτσι κι αλλιώς δεν είναι δικές μας για να τις ξεπουλήσουμε. Πετούν με τα φτερά τους Ελεύθερες. Ούτε εμπορεύματα τες αγόρασαν, ούτε θέσεις και οφίκια, ούτε οκέλλες και πολυτελέστατα αυτοκίνητα. Δεν λερώνουμε το στόμα μας με γραικογλίτσες διότι είμαστε περήφανοι για την γλώσσα μας. Και δεν αλλάζουμε τη φωνή μας όταν τραγουδούμε, δεν προσθέτουμε στόμφο, δράμα και  δονήσεις ξένες. Η διάλεκτος μας που χελιδονίζει κάθε φορά που ανοίγουμε το στόμα μας έχει όση μουσική χρειάζεται.

Εμείς οι Άλλοι στέκουμε εδώ. Αν και μόνοι ποτέ Μόνοι. Πίσω μας στέκονται προπάπποι βρακοφόροι και πανέμορφες προγιαγιάδες με της αλατζιές που μας ευλογούν διότι επιλέξαμε το δύσκολο δρόμο τον γεμάτο αγκάθια. Δεν υποταχτήκαμε στις ορδές των ξενόφερτων κατακτητών και δεν πρόκειται να το πράξουμε εις τον αιώναν τον άπαντα.

Εμείς οι Άλλοι ζούμε στο μεδούλι μας τα λόγια του τραγουδοποιού:

"Ζήτω η Ελλάδα και καθετί μοναχικό στον κόσμο αυτό
Ελασσώνα Λειβαδιά Μελβούρνη Μόναχο
Αλαμάνα και Γραβιά Αμέρικα
Βελεστίνο Άγιοι Σαράντα Εσκι Σεχήρ"
Κύπρος Κύπρος

"Κώστας Κώστας Μανώλης Πέτρος Γιάννης Τάκης"
Μάρω, Ναυσικά, Στέλλα, Άντρη, Δήμητρα.

"Πλατεία Ναυαρίνου Διοικητηρίου κι Εξαρχείων
Μπιζανίου κι Αναλήψεως Αγίας Τριάδος κι 25ης Μαρτίου"
Θράκης, Ιώνων, Αιγαίου, πλατεία Ελευθερίας
Καραολή και Αυξεντίου, Γρίβα Διγενή, Διγενή Ακρίτα

"η Ελλάδα που αντιστέκεται η Ελλάδα που επιμένει
κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει"

Γι αυτό λοιπόν όλοι εσείς σταματήστε σας παρακαλώ να βρωμίζετε τη γλώσσα μας χρησιμοποιώντας το πρώτο και δεύτερο πρόσωπο πληθυντικού. Αν θέλετε να μιλάτε στο εγώ να λέτε Εγώ.

Την κριτική σας απευθύνετε την σ' εκείνους που τους αξίζει. Ή και στο ξεπουλημένο σας πρόσωπο όταν κοιτάζετε στον καθρέφτη. Το εμείς παρετάτε το!

Εμείς είμαστε οι Άλλοι.

Σόλων Αντάρτης ~ solon_antartis@yahoo.com
~~~~~~~~~~~~

Σημειώσεις
--------------
1. Όλοι οι στίχοι στο άρθρο είναι από το "Τσάμικο" του Διονύση Σαββόπουλου:

Τόσος κόσμος πλάι του πέρασε και τον προσπέρασε
τι να ζητάει επαρχιώτης στην Ομόνοια μες το ψιλόβροχο αρχές του Μάη
Ψυχές πολύβουες κι ούτε ένα πρόσωπο τι καρτεράει κλαρίνα παίζουν
κόσμος γλεντάει η ώρα πάει η ώρα πάει

Ξένος ως και στη χαρά του μεσονύχτι του Σαββάτου
τραγουδάκια μου κατάμονα αν σας αντάμωνα θα `πεφτα κάτου
στο ρυθμό σας ονειρεύομαι και ξενιτεύομαι στα βήματα του
κάπου εδώ έχω γνωστούς αλλά τέτοιαν ώρα μη βαρύνω τους

Ζήτω η Ελλάδα και καθετί μοναχικό στον κόσμο αυτό
Ελασσώνα Λειβαδιά Μελβούρνη Μόναχο
Αλαμάνα και Γραβιά Αμέρικα
Βελεστίνο Άγιοι Σαράντα Εσκι Σεχήρ
Κώστας Κώστας Μανώλης Πέτρος Γιάννης Τάκης
Πλατεία Ναυαρίνου Διοικητηρίου κι Εξαρχείων
Αλέκος Βασίλης Άγγελος
Μπιζανίου κι Αναλήψεως Αγίας Τριάδος κι 25ης Μαρτίου
η Ελλάδα που αντιστέκεται η Ελλάδα που επιμένει
κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει

Καλωσόρισες πουλί μου μοναξιά ελληνική μου
απ’ αγάπη φεύγεις έρχεσαι πηγαινοέρχεσαι σαν την πνοή μου
κι απ’ την έρημη την απόσταση παίρνει υπόσταση κάθε γιορτή μου
απ’ τους δυο μας ποταμούς θα γευτεί μια νύχτα η έρημος καρπούς
Από: http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=632

http://cyprus.indymedia.org/node/4839

Στον ΑΠΟΕΛ των Θαυμάτων και της Καρδιάς Μας

Στον ΑΠΟΕΛ των Θαυμάτων και της Καρδιάς Μας

-Σε μία χώρα με όσους σχεδόν κατοίκους έχει ολόκληρη η Λυών, ένας σύλλογος με ετήσιο μπάτζετ στα 12 εκατ. ευρώ, με το 1/10 του μπάτζετ της γαλλικής ομάδας, διεκδικεί το όνειρο της πρόκρισης στα προημιτελικά»...

- Κάποτε, ένας Ελληνας πολιτικός που δεν ζει εδώ και χρόνια, είχε συμβουλέψει ένα νεόκοπο σπουδαστή με λαμπρό μέλλον (όπως τουλάχιστον μαρτυρούσαν οι βαθμοί του στη Νομική των Αθηνών): «Στην Ελλάδα ευδοκιμεί ένα αυτοφυές φυτό που λέγεται φθόνος. Η προτροπή μου είναι να φύγεις, να πας στο εξωτερικό για να προκόψεις», του είχε πει φιλικά.Ο νέος αυτός, πράγματι, έφυγε. Πάλεψε σκληρά και στο τέλος κατάφερε να αποκτήσει τον τίτλο του Σερ! Προσθέτοντας με την πορεία του ένα ακόμη τρανό παράδειγμα ότι σε αυτή τη δύσμοιρη και ταυτόχρονα ευλογημένη χώρα, ο φθόνος, η ζήλια, το προσωπικό όφελος εις βάρος του άλλου, η «λασπολογία» για να ανέβεις εσύ δίχως πολύ κόπο και υγιή μέσα, λειτουργούν αποτρεπτικά για το σύνολο, γκρεμίζοντας τη σκάλα της ανάβασης προς την επιτυχία. Που και που, όμως, εμφανίζονται κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις για να μας δείξουν το δρόμο. Και για να μας γεμίσουν μελαγχολία, όλους όσοι είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτά μας ενώνουν είναι περισσότερα απ' αυτά που μας χωρίζουν...

http://www.24sports.com.cy/

Ο ΑΠΟΕΛ, το μπάτζετ και οι υπερβάσεις...

Η μαγκιά, η παλικαριά και η αυταπάρνηση του ΑΠΟΕΛ συγκλόνισε την Ευρώπη. Απογείωσε τον κυπριακό ελληνισμό και έκανε τους απανταχού Ελληνες υπερήφανους. Οσοι χλεύαζαν, λοιδορούσαν και απαξίωναν, υιοθετώντας την ευδοκιμούσα τακτική του μηδενισμού, την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια και κατάπιαν τη γλώσσα τους.

Πέραν ωστόσο των συναισθημάτων και των... επικολυρικών προλόγων, ο ΑΠΟΕΛ δεν έφτασε στο «έπος» αυτό μόνο επειδή έδειξε... μαγκιά και αυταπάρνηση.

Δεν σμπαράλιασε μπάτζετ εκατομμυρίων επειδή είχε έντεκα παλικάρια και έναν ικανό προπονητή στο γήπεδο. Το έκανε διότι είχε πλάνο, στόχο, ενότητα και ποδοσφαιρικό ρεαλισμό. Ουδείς γκρίνιαξε που αποκτήθηκε ο Πάρντο, αλλά βασικός ήταν και πάλι ο Χιώτης. Απαντες αγκάλιασαν τον Πουρσαϊτίδη, ή τον Κόντη, ή δεν ξέρω εγώ ποιον άλλον ήρθε χωρίς πολλά «γαλόνια» και «φανφάρες».

Κανείς δεν στράβωσε που κλείνει τους χώρους και περιμένει τον αντίπαλο. Δεν διάβασα πουθενά στην Κύπρο για «τσούκου τσούκου μπολ», ούτε για «νίκες που δεν είναι στα... ίσια επειδή δεν παίζει... επιθετικά».

Σύμφωνοι. Το ποδόσφαιρο που παίζει δεν είναι αυτό που δημιουργεί επιφωνήματα θαυμασμού. Και προσωπικά δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι προτιμώ να δω τον ΑΠΟΕΛ απ' την Αρσεναλ, ούτε απ' την Πόρτο. Θα ήμουν ψεύτης και δεν είμαι. Όμως η Πόρτο είναι... σπίτι της και ο ΑΠΟΕΛ συνεχίζει το ταξίδι...

Οι υπερβάσεις γίνονται όταν ξέρεις τα «όπλα» σου και πως να τα εκμεταλλευθείς. Οταν γνωρίζεις τις αδυναμίες σου και πως να τις κρύψεις. Και φυσικά όταν είσαι «μια γροθιά» μέσα και έξω απ' το γήπεδο, όταν κοιτάζεις στα μάτια τους Γολιάθ που συναντάς και πιστεύεις, έχεις όραμα...

Με την ευκαιρία καλό θα είναι όλοι μας να αναλογιστούμε ποιο είναι το μπάτζετ του ΑΠΟΕΛ.

Τι μπάτζετ είχε απέναντί του και πόσοι παικταράδες ήρθαν αντιμέτωποι με τους:

Χιώτη (στον ΑΠΟΕΛ από την... Κέρκυρα, όπου είχε μεταβεί μετά την ΑΕΚ).

Πάουλο Ζόρζε (από την Μπράγκα στην οποία είχε μία συμμετοχή την αμέσως προηγούμενη χρονιά που αποκτήθηκε).

Ολιβέιρα (από τον Ατρόμητο, απ' όπου έμεινε ελεύθερος).

Πουρσαϊτίδη (από την Ξάνθη στον... Διγενή Μόρφου και από εκεί στον Εθνικό Αχνας, την Ανόρθωση και κατόπιν τον ΑΠΟΕΛ).

Μποαβεντούρα (ελεύθερο από τη Μέταλουργκ Ντόνετσκ).

Νούνο Μοράις (ανήκε στην Τσέλσι αλλά ήταν δανεικός στην Μαρίτιμο και ήρθε ως ελεύθερος).

Ελντερ Σόουζα (από τον... Ολυμπιακό Λευκωσίας).

Χαραλαμπίδη (από την... Ιένα της Γερμανίας όπου είχε πάει μετά τον Παναθηναϊκό).

Μαντούκα (από την ΑΕΚ, απ' όπου έμεινε ελεύθερος...).

Αϊλτον (από... αλλαγή στην Κοπεγχάγη).

Και... Σολάρι (με... δέκα συμμετοχές σε δύο χρόνια στην Αλμερία). Αυτή ήταν η ενδεκάδα του ΑΠΟΕΛ στον αγώνα με τη Λιόν, με τη FIFA να τονίζει πριν τις αναμετρήσεις: «Σε μία χώρα με όσους σχεδόν κατοίκους έχει ολόκληρο το Λιόν, ένας σύλλογος με ετήσιο μπάτζετ στα 12 εκατ. ευρώ, με το 1/10 του μπάτζετ της γαλλικής ομάδας, διεκδικεί το όνειρο της πρόκρισης στα προημιτελικά»...

Υ.Γ.1: Θεώρησα προτιμότερο να ασχοληθώ με την τεράστια αυτή επιτυχία του ΑΠΟΕΛ απ' το να αναφερθώ εκ νέου σε θέματα που άπτονται του ρεπορτάζ. Θα έχουμε άλλωστε όλο το χρόνο μπροστά ματς για να σχολιάσουμε τα καθέκαστα στον Παναθηναϊκό. Τα κρίσιμα άλλωστε είναι μπροστά ματς. Ελπίζω να δείξετε κατανόηση σε αυτήν την επιλογή μου...

Άρθρο του Κώστα Μανωλιουδάκη στο onsports.gr

Ἀτυχῆ πειράματα μέ τά Θρησκευτικά στήν Κύπρο

Ἀτυχῆ πειράματα μέ τά Θρησκευτικά

στήν Κύπρο
Κωνσταντῖνος Χολέβας-Πολιτικός Ἐπιστήμων

Στίς ἀρχές Δεκεμβρίου 2011 ὁ Κύπριος Ὑπουργός Παιδείας Γεώργιος Δημοσθένους ἀναγκάσθηκε νά ἀποσύρει τό νέο βιβλίο Θρησκευτικῶν τῆς Α΄ Γυμνασίου, τό ὁποῖο ἐγράφη στήν Κύπρο. Γιά πρώτη φορά ἀπό τήν ἵδρυση τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ἔγινε ἀπόπειρα νά ἀποκοπεῖ τό Κυπριακό Γυμνάσιο-Λύκειο ἀπό τα βιβλία Θρησκευτικῶν τῆς Ἑλλάδος. Ἀντί, λοιπόν, γιά τό γνωστό ἐγχειρίδιο τῆς Α΄ Γυμνασίου, πού ἐκδίδεται στήν Ἀθήνα καί ἀναφέρεται στήν Παλαιά Διαθήκη, ἐδόθη στούς θεολόγους τό νέο πόνημα, τό ὁποῖο προκάλεσε κατακραυγή. Ὄχι μόνον ἀπό τούς θεολόγους, οἱ ὁποῖοι ἀρνήθηκαν νά τό διδάξουν, ἀλλά καί ἀπό τήν Ὁμοσπονδία Ἑλλήνων Λειτουργῶν Μέσης Ἐκπαιδεύσεως Κύπρου καί φυσικά ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄ ἔκανε δηλώσεις κατά τοῦ νέου βιβλίου, ἐνῶ ὁ Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος μιλῶντας στόν κυπριακό ἱστότοπο http://www.paideia-news.com/ στίς 11.12.2011 καταδίκασε τήν προσπάθεια τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τῆς Κυβερνήσεως Χριστόφια νά ἀποκόψει τούς μαθητές τῆς Κύπρου ἀπό τόν Ἑλληνισμό. Ὑπογραμμίζει ὅτι ὑπάρχει μία διαδικασία καλλιέργειας «κυπριακῆς συνειδήσεως» ἀντί τῆς ἑλληνικῆς καί σημειώνει ὅτι τό ἐν λόγῳ βιβλίο ἀναφέρει ὅτι ὁ Παῦλος καί ὁ Βαρνάβας βρῆκαν στήν Κύπρο «ντόπιους Κύπριους» καί ὄχι Ἕλληνες! Εἶπε χαρακτηριστικά ὁ Σεβασμιώτατος, ὁ ὁποῖος εἶναι καί ὁ ὑπεύθυνος Παιδείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου: «Στό βιβλίο αὐτό δέν ἀναφέρεται πουθενά ὅτι εἴμαστε Ἕλληνες, ἐνῶ μᾶς χαρακτηρίζουν ντόπιους. Στό βιβλίο δέν περιλαμβάνεται πουθενά, τίποτε γιά τό Ἑλληνικό Ἔθνος». Τελικά μετά τήν ἀντίδραση Ἐκκλσίας, Ἐκπαιδευτικῶν καί λαοῦ τό προβληματικό ἐγχειρίδιο κρατήθηκε μόνον ὡς βοηθητικό γιά τούς διδάσκοντες καί παραγγέλθηκε ἀπό τήν Ἑλλάδα τό βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.

Τό συγκεκριμένο ἐγχειρίδιο ἐντάσσεται ὄχι ἁπλῶς σέ ἕνα σχέδιο ἀφελληνισμοῦ τῆς Κυπριακῆς ἐκπαιδεύσεως, ἀλλά καί σέ μία προσπάθεια ἀπορθοδοξοποιήσεως τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Τό ἀποσυρθέν βιβλίο ἄρχιζε τήν ἐξιστόρηση περί τῶν Ἀποστόλων Παύλου καί Βαρνάβα χωρίς τά παιδιά νά ἔχουν προηγουμένως διδαχθεῖ τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη ὥστε νά ἀκολυθήσει φυσιολογικά ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία. Ἐπι πλέον ἔκανε ἀναφορές πολιτικοῦ περιεχομένου ἐκφράζοντας τήν γραμμή τοῦ Προέδρου Δ. Χριστόφια ὅτι δηλαδή ὑπάρχουν οἱ καλοί καί οἱ κακοί ( ἐθνικιστές) Τουρκοκύπριοι καί μέ τούς καλούς θά βροῦμε λύση. Ἡ ἁπλουστευτική αὐτή προισέγγιση ἀποκρύπτει ἀπό τούς μαθητές ὅτι ὅλα τά τουρκοικυπριακά κόμματα δέχονται ἐντολές ἀπό τήν Ἄγκυρα καί τόν τουρκικό στρατό πού ἑδρεύει στόν κατεχόμενο Βορρᾶ. Γενικότερα τό ἀποσυρθέν βιβλίο ἐκφράζει τήν προσπάθεια μιᾶς μικρῆς μερίδας πολιτικοποιημένων θεολόγων νά μετατρέψουν τό μάθημα ἀπό Ὀρθόδοξο σέ θρησκειολογικό, γι’αὐτό καί ἐπιχείρησαν ἀπό τήν Α΄ Γυμνασίου νά περιγράψουν τίς διάφορες θρησκευτικές κοινότητες τῆς Κύπρου, Ἀρμενίους, Λατίνους, Μαρωνίτες καί Μουσουλμάνους καθώς καί τά θρησκευτικά καί πολιτιστικά ἔθιμά τους. Ἄρα ἀντί γιά τή διάπλαση ἤθους καλι χαρακτήρων πού πρέπει νά ἐπιδιώκουν τά Θρησκευτικά οἱ συγγραφεῖς μετέτρεπαν τό μάθημα σέ ἱστορικό-πολιτιστικό, δίνοντας ξερές πληροφορίες, οἱ ὁποῖες θά μποροῦσαν νά δοθοῦν ἀπό ἄλλα μαθήματα ὅπως ἡ Ἱστορία καί ἡ Πολιτική Ἀγωγή.

Πρόκειται γιά μία τάση πού ἐμπνέει καί μερικούς Θεολόγους στήν Ἑλλάδα, ἐλπίζω δέ νά μήν δοῦμε καί στή χώρα μας τέτοια ἀπαράδεκτα βιβλία ὅπως τό προαναφερθέν κυπριακό. Ἡ τάση αὐτή θέλει νά ἀλλάξει τή γραμμική διδασκαλία τῶν Θρησκευτικῶν, τα΄ὁποῖα ξεκινοῦν μέ τήν Παλαιά Διαθήκη στήν Α΄ Γυμνασίου καί προχωροῦν μέ τήν Καινή Διαθήκη στή Β΄, μέ τήν Ἐκκλησιαστική Ἱστορία στήν Γ΄ μέ στοιχεῖα Δογματικῆς καί Λειτουργικῆς στήν Α΄Λυκείου, μέ στοιχεῖα γιά τά ἄλλα θρησκεύματα στή Β’ Λυκείου καί μέ λίγες ἑνότητες Χριστιανικῆς Ἠθικῆς στή Γ’Λυκείου. Οἱ δῆθεν ἐκσυγχρονιστές ἐπιθυμοῦν τήν κατάργηση αὐτοῦ τοῦ σχήματος καί τήν εἰσαγωγή στά διάφορα θρησκεύματα τῆς Ἀνθρωπότητος ἀπό τήν Α’ Γυμνασίου. Δηλαδή τό ἑλληνόπουλο νά γνωρίζει περισσότερα γιά τόν Βουδδισμό καί τόν Ἰνδουισμό παρά γιά τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τό ἐπιχείρημα, πολλές φορές καλοπροαίρετο, ἐκείνων πού ὑποστηρίζουν τή μετατροπή τοῦ μαθήματος ἀπό Ὀρθόδοξο σέ θρησκειολογικό εἶναι κυρίως ἡ ὕπαρξη ἀρκετῶν ἀλλοδαπῶν στά σχολεῖα μας καί ἡ ἀνάγκη νά ἀποφύγουμε τίς πολλές ἀπαλλαγές μαθητῶν ἀπό τά Θρησκευτικά. Νομίζουν ὅτι ἄν βαφτίσουν τό κρέας ψάρι -δηλαδή ἀπό Ὀρθόδοξα Θρησκευτικά σέ θρησκειολογία- θά ἀποτρέψουν αὐτούς που φεύγουν ἀπό τό μάθημα. Τοῦτο δέν εὐσταθεῖ νομικά, διότι τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων προσφάτως ἀποφάσισε ὅτι ἀκόμη καί στή Νορβηγία ὅπου τό μάθημα ἔχει θρησκειολογικό περιεχόμενο, ὅποιος θέλει μπορεῖ νά ἀπαλλάσσεται ἀπό τά Θρησκευτικά.

Στήν Κύπρο ἐπιχειρήθηκε ἡ ἀπορθοδοξοποίηση τοῦ μαθήματος μέ ἔπιχείρημα τήν ἀνάγκη γιά συνεργασία καί ἐπικοινωνία μέ τούς Τουρκοκυπρίους. Στήν Ἑλλάδα ἴσως ἐπιχειρηθεῖ ἡ ἀντιπαιδαγωγική ἀλλοίωση τοῦ μαθήματος μέ πρόσχημα τήν πολυπολιτισμικότητα καί τήν παρουσία ἀλλοθρήσκων μαθητῶν. Ἡ εὐρωπαἱκή ἐμπειρία ἔχει δώσει τή λύση. Ὅπως γίνεται στή Γερμανία , ἀλλά καί στά σχολεῖα γιά τά παιδιά τῶν ὑπαλλήλων τῆς Εὐρ. Ἑνώσεως, ἡ πλειοψηφία τῶν μαθητῶν θά διδάσκεται τό ὁμολογιακό μάθημα βασισμένο στήν Ὀρθοδοξία καί οἱ ἀλλόθρησκοι, ἑτερόδοξοι ἤ ἄλλοι ἀπαλλασσόμενοι θά διδάσκονται ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ἕνα μάθημα Ἠθικῆς, μέ βιβλίο, τετράδιο καί βαθμολογία, ὥστε νά μήν πάιζουν μπάλλα στήν αὐλή!

Οἰ λύσεις εἶναι ἁπλές ἀρκεῖ νά μήν παρασύρονται τά ἁρμόδια Ὑπουργεῖα ἀπό τίς δῆθεν προοδευτικές μειοψηφίες, οἱ ὁποῖες ὀνειρεύονται καινοτομίες πού τελικά άποδεικνύονται ΚΕΝΟΤΟΜΙΕΣ, δηλαδή κενές οὐσίας καί περιεχομένου. Τό παράδρειγμα τῆς Κύπρου καταδεικνύει ὅτι ἡ ἑλληνορθόδοξη πλειοψηφία τοῦ λαοῦ στήν Ἑλλάδα καί στή Κύπρο μπορεῖ νά ἀποβάλει τίς καινές- κενές λύσεις, ὅταν ἀγωνισθεῖ μέ σθένος, ψυχραιμία καί ἐπιχειρήματα. Προσευχή καί προσοχή ἀπαιτεῖται ὥστε νά μή διαλυθεῖ καί τό Ὀρθόδοξο μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τό ὁποῖο μπορεῖ νά προσφέρει κάποια μηνύματα ἐλπίδας μέσα στήν γενική καταχνιά τῆς οἰκονομικῆς καί πνευματικῆς κρίσης.

Κ.Χ. 12.12.2011

Το ΑΚΕΛ επιβεβαιώνει τον κανόνα

Ένα ενδιαφέρον άρθρο από την κυπριακή έκδοση της εφημερίδας "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

ΔΕΕ

Το ΑΚΕΛ επιβεβαιώνει τον κανόνα:

Η Αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει

Τα τελευταία 3 ½ χρόνια κατέδειξαν το αυτονόητο - Σήμερα στην ουσία το ΑΚΕΛ αντιπολιτεύεται τον εαυτό του

Του Αντώνη Πολυδώρου

Χρειάστηκαν δύο χρόνια καθυστερήσεων, αμφιταλαντεύσεων και μιας πορείας χωρίς λογική, οι απειλές και τα τελεσίγραφα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και η οικονομία να φτάσει ένα βήμα πριν την χρεωκοπία για να εξαγγείλει μέτρα η κυβέρνηση. Και λίγες μόνο ώρες για να καλέσει δημοσιογραφική διάσκεψη το κυβερνών κόμμα και, επαναλαμβάνοντας εαυτόν, να διαχωρίσει τη θέση του. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΑΚΕΛ επιλέγει να ενεργήσει με τρόπο που δεν συνάδει με κόμμα που ανήκει στην κυβέρνηση. Το ίδιο είχε πράξει και στις πλείστες κυβερνήσεις στις οποίες συμμετείχε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η στάση που τηρούσε έναντι του υπουργού Οικονομικών, επί προεδρίας Τ. Παπαδόπουλου, Μ. Σαρρή, τον οποίο κατηγορούσε για νεοφιλελεύθερες και αντιλαϊκές πολιτικές, παραμένοντας πάντα στην κυβέρνηση. Με τον τρόπο αυτό διατηρούσε την διαχρονική επαφή του με το εργατικό κίνημα, αλλά την ίδια ώρα επέτρεπε στην κυβέρνηση να λειτουργήσει με τρόπο που ήξερε ότι επέβαλλε η λογική . Σήμερα όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Το ΑΚΕΛ δεν συγκυβερνά αλλά κυβερνά. Μετά δε την αποχώρηση και του ΔΗΚΟ, το ΑΚΕΛ δεν είναι μέρος της κυβέρνησης αλλά η ίδια η κυβέρνηση. Αντιπολιτευόμενο λοιπόν την κυβέρνηση και την οικονομική της πολιτική στην ουσία αντιπολιτεύεται το ίδιο του τον εαυτό.

Τα αριστερά μαρξιστικά-κομμουνιστικά κόμματα δημιουργήθηκαν σε όλες τις δυτικές κοινωνίες ως κόμματα αντίδρασης στο σύστημα. Γι’ αυτό και πολλά από αυτά συνειδητά επιλέγουν να αποστασιοποιούνται από την εξουσία γνωρίζοντας ότι αυτό που πρεσβεύουν δεν μπορεί να εφαρμοστεί στις κοινωνίες αυτές αλλά και γιατί εκ των πραγμάτων τα κεκτημένα των εργαζομένων έρχονται αρκετές φορές σε σύγκρουση με τις πραγματικότητες και τα συμφέροντα του κράτους. Το ΑΚΕΛ έχει, ως κόμμα, πολλά από τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν τα κόμματα αυτά παγκοσμίως. Έχει όμως και κάποια που το διαφοροποιούν και έκαναν αρκετούς να πιστεύουν ότι- παρά τη σκληρή και δογματική του ιδεολογία- στην εξουσία θα αναγκαζόταν, όπως έκαναν τα σοσιαλιστικά κόμματα π.χ. οι New Labour στην Αγγλία, να προσαρμοστούν στις συνθήκες που οι πραγματικότητες επιβάλλουν και να κυβερνήσουν. Ο πολιτικός λόγος του για παράδειγμα, λόγω και του ότι έχει υποστηρικτές σε όλα σχεδόν τα κοινωνικά στρώματα (γεγονός που το αναγκάζει να επιμετρά τις απόψεις όλων αυτών των ομάδων όταν τοποθετείται), αν και ξύλινος είναι πιο μετρημένος (αν συγκριθεί για παράδειγμα με αυτόν του ΚΚΕ). Επιπλέον, σε αντίθεση με άλλα κομμουνιστικά κόμματα τα οποία είναι περιθωριοποιημένα και αποκομμένα από το σύστημα, το ΑΚΕΛ ήταν διαχρονικά μέρος του. Με εξαίρεση μια σύντομη περίοδο τριών χρόνων (85-88) και τη δεκαετία Κληρίδη βρισκόταν στη συμπολίτευση. Στήριξε τον Μακάριο, συγκυβέρνησε με το Σ. Κυπριανού και τον Τ. Παπαδόπουλο, εξέλεξε το Γ. Βασιλείου. Την ίδια όμως στιγμή, σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις φρόντιζε να κρατά αισθητή απόσταση από την ευθύνη της κεντρικής εξουσίας. Με εξαίρεση την 5ετία Τ. Παπαδόπουλου, η συνεργασία του με την εκάστοτε κυβέρνηση ήταν ανεπίσημη και συγκεκαλυμμένη. Με τον τρόπο αυτό κατάφερνε να μένει κοντά στην εξουσία και τα οφέλη της χωρίς όμως τη φθορά της. Αυτό εξηγεί και τα τεράστια για αριστερό-κομμουνιστικό κόμμα, ποσοστά του αλλά και το εύρος στήριξης που διατηρεί. Στήριζε, δεν συμμετείχε όμως άμεσα, κάτι που του επέτρεπε να συνεχίζει την ίδια ιδεολογία και όποτε χρειαζόταν να αντιπολιτεύεται εντός της κυβέρνησης. Από τη στιγμή όμως που κλήθηκε να κυβερνήσει, εκ των πραγμάτων βρέθηκε προ του διλήμματος, να αυτοαναιρεθεί- και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που απορρέουν από μια διακυβέρνηση- ή να επιλέξει την εύκολη λύση του λαϊκισμού και της προσήλωσης στην ιδεολογία. Δυστυχώς για την Κύπρο επέλεξε το δεύτερο.

Αυτή η κυβέρνηση απέτυχε παταγωδώς. Και δεν απέτυχε τόσο λόγω ανικανότητας (το μέτρο σύγκρισης άλλωστε δεν είναι ιδιαίτερα ψηλό) αλλά λόγω ιδεολογίας. Με τις εμμονές της και την άρνηση της να δει τις πραγματικότητες. Συμπεριφερόμενη όχι ως κυβέρνηση αλλά ως συντεχνιακό όργανο, με τον πρόεδρο για ένα πολύ μεγάλο διάστημα να θυμίζει ηγέτη της ΠΕΟ παρά πρόεδρο της χώρας. Αρνούμενη να πάρει μέτρα που γνώριζε ότι έπρεπε να πάρει, φοβούμενη πιθανή ρήξη με τα συνδικάτα. Με τον τρόπο αυτό επιβεβαίωσε τον κανόνα. Και όχι ως η εξαίρεση. Η Αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει.

polydoroua@kathimerini.com.cy

http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=67847

Μια "αιρετική" άποψη...

Kίνδυνοι και παγίδες στη Μεσόγειο

(Από την Αφροδίτη στον ΄Αρη)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
http://www.konstantakopoulos.blogspot.com/

Σε ιστορικό, στρατηγικών συνεπειών σφάλμα μπορεί να εξελιχθεί η απόφαση Χριστόφια να ξεκινήσει τώρα, υπό τους δεδομένους όρους, γεωτρήσεις. Ο Κύπριος Πρόεδρος είχε αποφασίσει να αναβάλει δύο μήνες, αλλά προχώρησε υπό την πίεση τρίτης χώρας και οικονομικών παραγόντων. Η έναρξη των γεωτρήσεων συμπίπτει με το κλίμα διάλυσης μετά την παράξενη έκρηξη στο Μαρί και αφόρητες πιέσεις των οίκων αξιολόγησης, παρά την κυπρο-ισραηλινή φιλία. Ελπίζουμε να διαψευσθούν τα πιο επικίνδυνα σενάρια, αλλά όταν ξεκινάει κανείς τέτοιες υποθέσεις πρέπει να εξασφαλίζεται κατά προτεραιότητα έναντι κινδύνων, όχι να ποντάρει μόνο στην αισιόδοξη εξέλιξη, που ευχόμαστε.

Η Κύπρος έχει κάθε δικαίωμα να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Το πότε και το πώς θα τα ασκήσει, στα πλαίσια ποιάς στρατηγικής, με ποια προετοιμασία, είναι θέμα επιλογής. Δύο υπό κατάρρευση κυβερνήσεις, σε Λευκωσία και Αθήνα, στην κατάσταση που είναι οι δύο χώρες, μπορούν να φέρουν σε αίσιο πέρας μια επικίνδυνη διεθνή κρίση με Τουρκία και Ισραήλ, μπλέκοντας επωφελώς στο μεσανατολικό ηφαίστειο;

Ο «πακτωλός πετροδολλαρίων» (εικαζόμενος, αφού παραμένει επτασφράγιστο μυστικό η σύμβαση) και η (τεχνητή) αύξηση αυτοπεποίθησης, λόγω «συμμαχίας» με το Ισραήλ, καθιστούν γοητευτική την προοπτική ερευνών. Για να επιβιώσει βέβαια ένα ποντίκι, πρέπει νάναι σίγουρο ότι το τυρί δεν είναι δηλητηριασμένο και δεν υπάρχει φάκα. Οι ελληνικές «ελίτ» μπορούν να μπουν στη «φάκα» ακόμα και χωρίς τυρί (σχέδιο Ανάν)! Φαντάσου τώρα που υπάρχει μπόλικο. ʽΑλλωστε, αυτές τρώνε το τυρί κι αφήνουν τους ʽΕλληνες στη φάκα.

Timing, τακτική, στρατηγική

Στην πολιτική και τον πόλεμο, το timing έχει τεράστια σημασία. Αν η Γερμανία επετίθετο στην ΕΣΣΔ τον Ιούνιο και όχι τον Αύγουστο 1941, μπορεί να μας κυβερνούσε ακόμα ο Χίτλερ. Εμείς ανοίγουμε θέματα ΑΟΖ, τη στιγμή ακριβώς που ο ελληνικός λαός, το ελληνικό έθνος, τμήμα του οποίου είναι οι Ελληνοκύπριοι, δέχεται μια χρηματοπιστωτική επίθεση που απειλεί με αφανισμό το έθνος, όταν η Ελλάδα είναι διεθνώς και στρατηγικά περισσότερο απομονωμένη από ποτέ, έχει τεθεί εν αμφιβόλω η βασικότερη εθνική της στρατηγική, η ένταξη στην Ευρώπης.

Το 2004 το έθνος όφειλε να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του στην απόκρουση της επίθεσης για την κατάλυση του κυπριακού κράτους (σχέδιο Ανάν). Σήμερα, οφείλει να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του στην απόκρουση της κύριας, θανάσιμης απειλής που δέχεται από τον «χρηματοπιστωτικό ολοκληρωτισμό», της κοινωνικο-οικονομικής γενοκτονίας, της καταστροφής των οικονομικών-κοινωνικών προϋποθέσεων ύπαρξης της Ελλάδας. Το έθνος δεν είναι φαντασίωση, είναι άνθρωποι με σάρκα και αίμα, δεν μπορεί να ζήσει αν καταστραφούν. Η στιγμή που διαλέξαμε να ανοίξουμε θέματα μοιάζει η χειρότερη δυνατή. Κύρια επιδίωξη στα εθνικά ζητήματα θάπρεπε νάναι τώρα η διατήρηση του status quo, χωρίς παραχωρήσεις. Δεν θα φύγουν τα αέρια από κει που είναι, ούτε κανείς θα καταλάβει την Κύπρο. Το μόνο που μπορεί σήμερα να πάθει η Κύπρος είναι να την πουλήσουν, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, οι ηγέτες της. Κι αν θέλαμε πάντως να ανοίξουμε περίπλοκα παιχνίδια, θα μας χρειαζόταν τελείως άλλο επίπεδο προετοιμασίας/ηγεσίας.

Το ίδιο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου συνέταξε το σχέδιο Ανάν και το Μνημόνιο. Στη Μέση Ανατολή επελαύνει ο γεωπολιτικός αναθεωρητισμός της «Αυτοκρατορίας των ʽΟπλων», ξεκινώντας από το Ιράκ και «ξεκαθαρίζοντας» τον «άξονα του κακού», Λιβύη, Συρία, Λίβανο, Ιράν τελικά, προτού ασχοληθεί με Κινέζους και Ρώσους. Στην Ευρώπη, ξεδιπλώνεται ο οικονομικός αναθεωρητισμός της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», που άρχισε από την Ελλάδα και απειλεί την ΕΕ. Δεν είναι δύο «αυτοκρατορίες», είναι οι δύο όψεις μίας. Βρεθήκαμε στο κέντρο του οικονομικού κυκλώνα, θέλουμε να συμμετάσχουμε και στο ενεργό ηφαίστειο του κόσμου; Τη ζώνη των εκρηκτικότερων παγκοσμίως μεσανατολικών αντιθέσεων, σε πόλεμο από τότε που ανακαλύφθηκε ο «μαύρος χρυσός» (για άλλους η «κατάρα των πετρελαίων»); Μας χρησιμοποιούν για τη διάλυση της ΕΕ με οικονομικά μέσα, χρειαζόμαστε και μηχανισμό διάλυσής της με γεωπολιτικά;

Εξωτερική πολιτική και ΑΟΖ

Ο γράφων υποστήριξε πολλά χρόνια την ανάγκη μαχητικότερης εξωτερικής πολιτικής, περιλαμβανομένης της ανακήρυξης ΑΟΖ. ʽΗμουν πολύ απομονωμένος. Το σύνολο σχεδόν των ελίτ όχι μόνο δεν ήθελε τέτοια πολιτική, ή οι δύο χώρες να ασκούν κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά υποστήριξαν (2004) τη διάλυση του κυπριακού κράτους! Διερωτώμαι, πως έγιναν τώρα όλοι τόσο αποφασιστικοί στις γεωτρήσεις; Που ήταν κρυμμένοι οι αναρίθμητοι «Κλαούζεβιτς», που καλούν την Αθήνα να ανακηρύξει αύριο κιόλας ΑΟΖ (εκκρεμεί από το 1982 !), όταν ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ επιχειρούσαν να αναγκάσουν το κυπριακό κράτος να αυτοκτονήσει; Ούτε καν τους επαγγελματίες «αντιεθνικιστές» και «εθνομηδενιστές» δεν ακούω. Μήπως τελικά, όπως δεν υπάρχει τίποτα το αυτόφωτο στον «ενδοτισμό», δεν υπάρχει τίποτα αυτόφωτο και στον «υπερπατριωτισμό»;

Ο Ρήγας, αποτιμώντας τα Ορλωφικά, διακήρυξε ότι το έθνος πρέπει να στηρίζεται προπάντων στις δικές του δυνάμεις. Παρέμεινε φωτεινή εξαίρεση. Η διαχρονική υποτέλεια σχεδόν όλων των ελληνικών ελίτ ήταν κύριο πρόβλημα των Ελλήνων στη διάρκεια δύο αιώνων που δεν καταφέραμε να αποκτήσουμε κράτος/ηγεσίες που να συνιστούν εθνικά υποκείμενα. Αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό κόμμα δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματά μας, χρειαζόμαστε ελληνικό κόμμα, για να κάνει στη συνέχεια επωφελείς συμμαχίες.

Ετερόφωτη «στρατηγική» και η «συμμαχία» με το Ισραήλ

Δεν πρέπει να είμαστε αντίθετοι στην αναβάθμιση των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων, δυνάμει σημαντικό κεφάλαιο μιας απαραίτητης, πολύπλευρης διπλωματίας, με την ιδιαίτερη προσοχή που επιβάλλει η περίπτωση. Το πρόβλημα των «ελίτ» είναι ότι αδυνατούν να ασκήσουν ισοτιμία, να κάνουν στρατηγικό διάλογο, να ελέγχουν τα δεδομένα. Ασκούν υποτέλεια, «χάφτουν» αμάσητα όσα τους λένε, χρησιμοποιούνται, δεν χρησιμοποιούν.

Τι θα κάνει η Ελλάδα αν η Τουρκία ανοίξει θέμα Καστελλόριζου; Θα υπερασπιστεί τις θέσεις της διακινδυνεύοντας κρίση, που είναι το τελευταίο που χρειάζεται αυτή τη στιγμή; ʽΗ θα κάνει αυτό που δήλωσε προκαταβολικά ο Υπουργός ʽΑμυνας, θα «αποφύγει νέα ʽΙμια», αποδεχόμενη δηλαδή εξουδετέρωση κυριαρχικών δικαιωμάτων, χωρίς καν απόπειρα αντίστασης; Θα πάει τώρα στην Ευρώπη, να ζητήσει αλληλεγγύη, αν συμβεί κάτι; Μια προβλεπτική ηγεσία αποφεύγει να πηγαίνει σε τέτοια θέση.

ʽΌταν ξεκινάς τέτοιες υποθέσεις, πρέπει να εντάσσονται σε εθνική στρατηγική. Συνιστά, και δη συμβατή εθνική στρατηγική, η προσπάθεια επαναφοράς παραλλαγής του Ανάν από τη Λευκωσία ή η αναζήτηση από την Αθήνα «φύλλου συκής» για να υποχωρήσει στο Αιγαίο; ʽΌταν ξεκινάς τέτοιες ιστορίες, δεν μπορείς να βασίζεσαι μόνο στο αισιόδοξο σενάριο, χρειάζεσαι planB, όπως και να μπορείς να στηρίξεις μέχρι τέλους τις επιδιώξεις με εθνικά πολιτικοστρατιωτικά μέσα, ακόμη κι αν αλλάξουν οι συμμαχίες. Αντίπαλος που το ξέρει συμμαζεύεται. Οι πανάκριβες φρεγάτες μας δεν πάνε Κύπρο, στο ʽΑντεν ναυμαχούν κατά πειρατών και ψάχνουν τρομοκράτες στον Κόλπο!

Θα μας προστατεύσει το Ισραήλ, απαντούν οι όψιμοι «πατριώτες με τα ξένα κόλλυβα». Νέα ρίγη ενθουσιασμού στις έμφοβες ελίτ που, μια ζωή, ψάχνουν «νταβατζή», όχι σύμμαχο. Συμμαχία με το Ισραήλ συνιστά σημαντικό ατού, αν και με σοβαρότατες διεθνοπολιτικές παρενέργειες. Η διεθνής πολιτική δεν είναι μόνο άσκηση ισχύος. Η ιδέα όμως έχει και πολλά άλλα προβλήματα.

Πρώτον, πρέπει νάσαι σίγουρος ότι ο σύμμαχος θα παραμείνει σύμμαχος, κάτι αδύνατο να εξασφαλισθεί. Κάθε μέρα βρίζονται Ισραηλινοί και Τούρκοι, αλλά οι υπηρεσίες τους συνεργάζονται κανονικότατα σε Λιβύη/Συρία. Φωνάζει ο Λίμπερμαν ότι θα υποστηρίξει τους Κούρδους, πιο πειστικός όμως θα ήταν αν προσπαθούσε να το κρύψει, όχι να το διαφημίζει. Η απερίγραπτη ελληνική ανοησία νομίζει ότι όπου νάναι θα διαμελίσουν την Τουρκία και θα την κάνει «ντα» η Ουάσιγκτον. Αν είναι έτσι, γιατί οι ΗΠΑ εγκαθιστούν τώρα εκεί την αιχμή του αντιπυραυλικού δόρατος, του σημαντικότερου στρατιωτικού τους προγράμματος; Κατά τον στρατηγό Σαφαβί, στρατιωτικό σύμβουλο του Αγιατολά Χαμενεί, η τουρκοισραηλινή σύγκρουση είναι θέατρο και η παρασκηνιακή συνεργασία των δύο κυβερνήσεων συνεχίζεται κανονικά. Αμφιβολίες για το βάθος της τουρκο-ισραηλινής ρήξης εκφράζουν και Ρώσοι παρατηρητές.

Ματωμένη πείρα

Ευπειθής «σύμμαχος», η Ελλάδα πολέμησε στην Κορέα τους κομμουνιστές, στην Ουκρανία τον Λένιν, στη Μικρασία τον Κεμάλ. Δεν εμπόδισαν αυτά το ΝΑΤΟ να κάνει ότι έκανε στην Ελλάδα και την Κύπρο, ούτε τους ναύτες των «συμμάχων» να κόβουν τα χέρια των Ελλήνων που προσπαθούσαν να σωθούν, ανεβαίνοντας στα καράβια τους, έξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη, το 1922. Εκτός βέβαια αν κάποιος πιστεύει ότι οι σημερινοί πολιτικοί μας θα τα καταφέρουν καλύτερα από τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Δεύτερο, πρέπει να διερωτηθείς τι μπορεί να σου ζητήσει κάποιος που σου προσφέρει προστασία και που πάντα, πολύ φυσικά, ενδιαφερόταν έντονα για τον έλεγχο Κύπρου, Κρήτης, ει δυνατόν και Αιγαίου. Σπανίως προστασία παρέχεται χωρίς αντάλλαγμα. Τρίτον, είναι γενικά κακό ένα έθνος να εναποθέτει σε τρίτους την άμυνά του.

Επιβάλλεται να μην παίρνουμε τις επιθυμίες μας για πραγματικότητα. Το έκανε ο Μακάριος, όταν ο Βρετανός Πρέσβης αντιμετώπισε ευνοϊκά τα 13 σημεία (1963). Ο Ιωαννίδης, όταν Αμερικανοί και Ισραηλινοί «φίλοι» τον έπεισαν ότι θα ένωνε την Κύπρο στην Ελλάδα (1974). Ο Σαακασβίλι, περικυκλωμένος από ένα πλήθος Αμερικανών/Ισραηλινών συμβούλων, και τον Ρόντο, που δεν αντέδρασαν στην εξωφρενική ιδέα επίθεσης στη Ρωσία (2008). Το έπραξαν οι δικτάτορες της Αργεντινής, επιτιθέμενοι στα Φώκλαντ για να ξαναβγεί Πρωθυπουργός η Θάτσερ και να συνεχίσει η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη επίθεση (1982). Είμαστε σε θέση τώρα να αντιμετωπίσουμε την πιθανότητα κρίσης, που μπορεί να επιφέρει ισχυρό πλήγμα στην Ελλάδα, αφήνοντας την Κύπρο σε σχετικό απυρόβλητο και ενισχύοντας την κεντρική αυτοκρατορική επιδίωξη απομάκρυνσης Κύπρου από την Ελλάδα, που μπορεί να μην υπήρξε πάντα καλή μάνα, αλλά είναι η μοναδική μάνα της Κύπρου;

Μπορεί φυσικά να μην γίνουν τα χειρότερα, μπορεί να γίνουν τα καλύτερα. Δεν το ξέρουμε όμως από πριν. Συνιστά τυχοδιωκτισμό να ρίχνουμε κορώνα γράμματα την τύχη του έθνους. Αν έκανε κάτι σωστό ο Χριστόφιας, ήταν να στραφεί στη Μόσχα χαλαρώνοντας με το δάνειο τη θηλιά που έσφιγγαν στο λαιμό της Κύπρου «αγορές» και Μαρί. Στο σημείο που βρισκόμαστε, για να περιορισθούν οι κίνδυνοι χρειάζεται κατεπειγόντως η Λευκωσία να βάλει στο παιχνίδι Ρώσους και Γερμανούς. Χρειάζεται ευρύτερη ασπίδα προστασίας, ενεργειακή και αμυντική στρατηγική περισσότερο ελληνική/ευρωπαϊκή και λιγότερο μονομερώς ισραηλινή. Θάταν τελικά και προς το μακροπρόθεσμο συμφέρον του Ισραήλ, αν θέλει οικοδόμηση μακροχρόνιας φιλίας με τους ʽΕλληνες, όχι καιροσκοπικής εκμετάλλευσης μιας συγκυρίας.
Επίκαιρα, 13 Οκτωβρίου 2011

Τουρκική μεταπολίτευση και ζωτικά συμφέροντα

Χάρτης της Τουρκίας με τη δική της ΑΟΖ, η οποία:1) διαχωρίζει την Κύπρο και την αποκόπτει από την Ελλάδα 2).Η Κύπρος αποτελείται από δύο κράτη και η αποκαλούμενη γι’ αυτούς «νότια» Κύπρος έχει περιορισμένη ΑΟΖ, ενώ η ΑΟΖ της Τουρκίας, ξεκινά από τα ανοικτά της Ρόδου και φτάνει μέχρι και περιμετρικά της Πάφου.

Τουρκική μεταπολίτευση και ζωτικά συμφέροντα

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Κapopoulos@pegasus.gr

Πώς μπορεί να ερμηνευθεί η ρητορική κλιμάκωση της Αγκυρας σε βάρος της Κύπρου και του Ισραήλ, αλλά και των ενεργειακών συμφερόντων των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο; Μια πρώτη προσέγγιση φωτίζει δύο πιθανές ερμηνείες:

Η πρώτη είναι η «υπεροψία και η μέθη» για να θυμηθούμε τον αλεξανδρινό ποιητή, απόρροια της πολιτικής ηγεμονίας του Ερντογάν μετά τον πρόσφατο εκλογικό θρίαμβο αλλά και των επιδόσεων της τουρκικής οικονομίας. Προσθέστε στα παραπάνω και τα μεγαλεπήβολα οράματα του Νταβούτογλου και η κατάσταση τίθεται εκτός ελέγχου με την Αγκυρα να διακινδυνεύει την ένταση στα όρια της σύγκρουσης με την Κύπρο, την Ελλάδα, το Ισραήλ αλλά και με τον Έκτο Στόλο των ΗΠΑ!

Το ερώτημα που τίθεται είναι με τι κόστος θα μαζευτούν τα παραπάνω, καθώς πέραν της ρητορικής και κάποιων διαδρομών τουρκικών πολεμικών πλοίων στην επίμαχη περιοχή των γεωτρήσεων, δεν μπορεί να υπάρξουν περαιτέρω κινήσεις.

Η δεύτερη είναι η εσωτερική σκοπιμότητα. Την επαύριον του θριάμβου του επί των στρατηγών ο Ερντογάν αναδεικνύεται πιο σκληρός πατριώτης από αυτούς, με απώτερο στόχο να αξιοποιήσει τη σκληρή του στάση στην Ανατολική Μεσόγειο για να αποκτήσει διευρυμένα περιθώρια πολιτικών πρωτοβουλιών στο Κουρδικό. Αν ευσταθεί η ερμηνεία αυτή πρόκειται για επικίνδυνο ελιγμό καθώς ένα πιθανό «τσαλάκωμα» του Νεοθωμανικού Μεγαλοϊδεατισμού στην Ανατολική Μεσόγειο θα δυσχεράνει εκ των πραγμάτων την προσπάθεια πολιτικής προσέγγισης του Κουρδικού.

Πέραν των παραπάνω όμως η όλη ρητορική και η σκηνοθεσία -κωδική ονομασία Μπαρμπαρόσα, αλλά και Μεσογειακή Ασπίδα, όπως και αναφορές για τη ναυτική παρουσία της Τουρκίας στην Αδριατική, την Ερυθρά Θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό- παραπέμπει στην πάγια στρατηγική δυσφορίας της Τουρκίας όταν το 1945 τερμάτισε την απομόνωση του Μεσοπολέμου. Τότε η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία στην Αγκυρα διαπίστωσαν ότι τα πλεονεκτήματα στρατηγικής αξιοποίησης που τους δίνει η Γεωγραφία λόγω της θέσης της χερσονήσου της Ανατολίας, ακυρώνονται σε μεγάλο βαθμό από την Ιστορία από το γεγονός δηλαδή ότι τα νησιά του Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα και η Κύπρος ακυρώνουν με την παρεμβολή τους τις φιλοδοξίες για βαρύνοντα ναυτικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στη βάση των παραπάνω διαπιστώσεων διαμορφώθηκε η τουρκική στρατηγική για το Κυπριακό στις αρχές της δεκαετίας του '50 και κλιμακώθηκε μετά το 1973-74 η πολυμέτωπη αντιπαράθεση με την Αθήνα στο Αιγαίο. Υπό το φως των παραπάνω, η επίδειξη πυγμής από τον Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι πολλαπλά επικίνδυνη:

Πρώτον η ένταση Τουρκίας-Κύπρου πολύ εύκολα μπορεί να οδηγήσει στην αποσάθρωση των κεκτημένων της ελληνοτουρκικής προσέγγισης που ξεκίνησε το 1999 με τη διπλωματία των σεισμών, για να δοθεί η χαριστική βολή σε ό,τι έχει απομείνει από την ενταξιακή διαπραγμάτευση Ε.Ε.-Τουρκίας. Θα κρατήσει η Αγκυρα την επίδειξη πυγμής στην επίμαχη γεώτρηση ή θα κλιμακώσει με προκλήσεις στα ανοικτά του Καστελόριζου;

Δεύτερον η ψυχροπολεμική ένταση με την Κύπρο και πολύ περισσότερο με την Ελλάδα θα αποτελέσει εκ των πραγμάτων δώρο στη στρατιωτική ηγεσία, πρώτον να αντισταθεί στο «ξήλωμα» των παρακρατικών της «στεγανών» και δεύτερον να διεκδικήσει εκ νέου ρόλο στη διαμόρφωση όχι μόνον της εξωτερικής πολιτικής αλλά και της πολιτικής εθνικής ασφάλειας συνολικά, ρόλο δηλαδή κι εντός και εκτός συνόρων.

Στρατηγική «δύσπνοια»

Μετά το 1945 η Αγκυρα διαπίστωσε ότι τα πλεονεκτήματα στρατηγικής αξιοποίησης που της δίνει η Γεωγραφία λόγω της θέσης της χερσονήσου της Ανατολίας, ακυρώνονται σε μεγάλο βαθμό από την Ιστορία από το γεγονός δηλαδή ότι τα νησιά του Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα και η Κύπρος ακυρώνουν με την παρεμβολή τους τις φιλοδοξίες για βαρύνοντα ναυτικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο. Στη βάση των παραπάνω διαπιστώσεων διαμορφώθηκε η τουρκική στρατηγική για το Κυπριακό στις αρχές της δεκαετίας του '50 και κλιμακώθηκε μετά το 1973-74 η πολυμέτωπη αντιπαράθεση με την Αθήνα στο Αιγαίο.

http://www.imerisia.gr/

Για την ΑΟΖ και πάλι...

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύθηκε στην κυπριακή έκδοση της εφημερίδας "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", που πρέπει να διαβαστεί σε συνδυασμό με την προηγούμενη ανάρτηση.

ΔΕΕ

Η συζήτηση για την κυπριακή ΑΟΖ αλλάζει χαρακτήρα

Του Νίκου Στέλγια

Η δυναμική της νέας εξωτερικής πολιτικής γραμμής της Κύπρου ξεπερνά τα πλαίσια της συζήτησης για την κυπριακή ΑΟΖ και εντάσσεται στον ευρύτερο ανταγωνισμό στον υπό διαμόρφωση γεωστρατηγικό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου.

Στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας η ιρανική κυβέρνηση, η οποία υποστηρίζει τη συριακή κυβέρνηση στη μάχη της για κατάπνιξη των αντιπολιτευόμενων φωνών, προειδοποίησε ότι εάν καταρρεύσει η κυβέρνηση της Δαμασκού, τότε το κενό εξουσίας που θα δημιουργηθεί στην Ανατολική Μεσόγειο θα είναι πολύ μεγάλο. Κατά την άποψη των Ιρανών αξιωματούχων αυτό το κενό εξουσίας μπορεί να απελευθερώσει επικίνδυνες δυναμικές, οι οποίες ενδέχεται να παρασύρουν ολόκληρη τη Μέση Ανατολή σε έναν γενικευμένο περιφερειακό πόλεμο.

Η προειδοποίηση της Τεχεράνης μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί. Ιστορικά η Συρία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον χάρτη των ανατολικών παραλίων της Μέσης Ανατολής. Η μοίρα αυτής της χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μοίρα του Λιβάνου, της Παλαιστίνης, της Υπεριορδανίας και ολόκληρης της Μέσης Ανατολής. Για τους τελευταίους Οθωμανούς στρατηγούς, η Συρία υπήρξε η χώρα η οποία έκρινε, το 1917, την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τότε ήταν που ο Μουσταφά Κεμάλ, επιστρέφοντας ηττημένος από τη Συρία, κατέφυγε στην ανατολική ενδοχώρα όπου χάραξε τη νέα πολιτική γραμμή που οδήγησε στην ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας. Μερικές δεκαετίες μετά, η Συρία εμπόδισε και πάλι τα σχέδια της Τουρκίας, η οποία είχε συμφωνήσει τότε την ένωσή της με την Αίγυπτο.

Σήμερα, η Συρία διαδραματίζει ρόλο-κλειδί στον γεωστρατηγικό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου. Επωφελούμενη από τη συνεργασία τους, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, η οποία μετρά 31 χρόνια ζωής, στέλνει σαφή μηνύματα στην Άγκυρα, την Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ και όλους τους συμμάχους: Η σφαίρα επιρροής της Τεχεράνης στη Μέση Ανατολή, η οποία απλώνεται από το σύνορα του Ιράν με το Πακιστάν μέχρι την Παλαιστίνη, αποτελεί πλέον μια πραγματικότητα, την οποία η Δύση πρέπει να λαμβάνει υπόψη στη χάραξη της δικής της πολιτικής γραμμής. Επικυρώνοντας στην πράξη τη σφαίρα επιρροής του, το Ιράν ανακοίνωσε πριν λίγες εβδομάδες τη δημιουργία ενός νέου αγωγού πετρελαίου, ο οποίος θα ξεκινά από το Ιράν, θα διαπερνά τα εδάφη του Ιράκ και θα καταλήγει στη Μεσόγειο διά μέσου των εδαφών και των λιμανιών της γειτονικής Συρίας. Παράλληλα, λαμβάνοντας ανεξάρτητες στρατιωτικές πρωτοβουλίες, οι οποίες είχαν στο στόχαστρο τις δυνάμεις του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ), η Τεχεράνη έστειλε προειδοποιητικά μηνύματα στην Άγκυρα και υπογράμμισε ότι είναι έτοιμη να υπερασπιστεί την ιρανική σφαίρα επιρροής στη Μέση Ανατολή με κάθε μέσο που διαθέτει.

Απέναντι στις νέες κινήσεις του Ιράν, το μπλοκ ΗΠΑ – Δύση – Τουρκία – Σαουδική Αραβία, το οποίο αυτό το διάστημα στηρίζει τις ελπίδες του όλο και περισσότερο στη δημιουργία μιας νέας “ισλαμιστικής” πολιτικής γραμμής, η οποία θα συνεργάζεται με τα δυτικά συμφέροντα, τήρησε στάση σιωπής και παρέμεινε απλός θεατής των παρασκηνιακών κινήσεων των μυστικών υπηρεσιών σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Εν μέσω αυτών των εξελίξεων, τα όσα διαδραματίστηκαν και συζητήθηκαν κατά την πρόσφατη επίσκεψη της Κύπριας υπουργού Εξωτερικών κ. Μαρκουλλή στο Ισραήλ, τέθηκαν μεταξύ άλλων στο προσκήνιο της επικαιρότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Το περιεχόμενο των νέων συμφωνιών της Κύπρου με το Ισραήλ στα πεδία της ενέργειας και της υπεράσπισης των οικονομικών συμφερόντων των δύο χωρών στη θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, απασχόλησε την προηγούμενη εβδομάδα τόσο τα κυπριακά όσο και τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης. Χωρίς να ξεχνάμε αυτό που επισημάναμε την προηγούμενη εβδομάδα, το γεγονός δηλαδή ότι η Κύπρος ως κυρίαρχο κράτος έχει κάθε δικαίωμα να κατοχυρώνει τα συμφέροντά της στο διεθνές πολιτικό πεδίο, υπογραμμίζουμε ότι τα όσα ειπώθηκαν και συζητήθηκαν κατά την επίσκεψη της κ. Μαρκουλλή στη γειτονική χώρα, δίνουν διαστάσεις στους προβληματισμούς μας για τη νέα εξωτερική πολιτική γραμμή της Κύπρου.

Οι σκέψεις για την υπεράσπιση των κυπριακών ενεργειακών κοιτασμάτων από τον ισραηλινό στρατό υπό τη μορφή της παροχής ισραηλινής βοήθειας στην Κύπρο στο πεδίο των θαλάσσιων ερευνών, δείχνουν ότι η δυναμική της νέας εξωτερικής πολιτικής γραμμής της Κύπρου ξεπερνά τα πλαίσια της συζήτησης για την κυπριακή ΑΟΖ και εντάσσεται στον ευρύτερο ανταγωνισμό για τον έλεγχο του υπό διαμόρφωση γεωστρατηγικού χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου: Σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους βρίσκονται σε αντιπαράθεση με το Ιράν για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου, η Ελλάδα υπό την απειλή μιας οικονομικής καταστροφής και η Κύπρος με ανοιχτές ακόμη τις πληγές από την έκρηξη στο Μαρί, ενώνουν τις δυνάμεις τους με την πυρηνική δύναμη της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ, σε μια ξέφρενη ενεργειακή και πολιτική κούρσα με την Τουρκία και το Ιράν.

Ίσως κάποιοι στη Λευκωσία να μην το έχουν κατανοήσει, όμως η Κύπρος διαλέγει σήμερα στρατόπεδο στο μεγάλο “παιχνίδι” της Μέσης Ανατολής. Υπογραμμίζουμε χαρακτηριστικά τις δηλώσεις στην “Κ” μιας ιρανικής πηγής με έδρα την Κωνσταντινούπολη: “Η ορθόδοξη συμμαχία συναντά το Ισραήλ μέσα από τα εδάφη και τα χωρικά ύδατα της Κύπρου στην καρδιά της Μεσογείου”. Ταυτόχρονα οι δηλώσεις τουρκικών στρατιωτικών πηγών στην “Κ” κινούνται στο ίδιο πνεύμα αναφέροντας ότι: “Η Κύπρος επιλέγει να βρεθεί στην καρδιά μιας τρελής ενεργειακής και διπλωματικής κούρσας, η οποία θα στιγματίσει τη Μέση Ανατολή για αρκετές δεκαετίες. Η πολλά υποσχόμενη συμμαχία της Κύπρου με το Ισραήλ και την Ελλάδα ανταγωνίζεται τόσο την πανίσχυρη Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, όσο και την Τουρκία, για τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής. Σε ένα τέτοιο παιχνίδι όλες οι πιθανότητες -στρατιωτικές ή διπλωματικές- είναι ανοιχτές”.

Δεν γνωρίζω αν έχουν κατανοήσει οι αξιωματούχοι, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι αναλυτές τη σοβαρότητα της όλης κατάστασης. Ωστόσο τα γεγονότα και οι εξελίξεις από μόνες τους τείνουν να ξεπεράσουν και να επισκιάσουν την όλη συζήτηση για την κυπριακή ΑΟΖ...

Η πραγματικότητα είναι μία και μοναδική: Τα ιμπεριαλιστικά όνειρα στη Μεσόγειο δεν πρόκειται να λύσουν τα μεγάλα προβλήματα των ανθρώπων, των εργαζομένων, των καταπιεσμένων της Μέσης Ανατολής... Στην περίπτωση της Κύπρου, το υποτιθέμενο άφθονο φυσικό αέριο δεν πρόκειται να καλύψει την ανευθυνότητα που οδήγησε 13 ανθρώπους στον θάνατο...

http://www.kathimerini.com.cy/index.php?pageaction=kat&modid=1&artid=56199