Περί λαϊκισμού και «λαϊκισμού»

Περί λαϊκισμού και «λαϊκισμού»

Εδώ και μήνες, και κυρίως από την Τετάρτη το πρωί με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, ακούμε συνεχώς για την «άνοδο του λαϊκισμού». Οι Έλληνες πολιτικοί αρχηγοί ξορκίζουν επανειλημμένως τον «λαϊκισμό», ενώ στην Ευρώπη στιγματίζεται ως «λαϊκισμός» οτιδήποτε δεν αποδέχεται αυτονόητα τη φιλελεύθερη συναίνεση ως ιερή.

Το βασικό πρόβλημα της φιλελεύθερης συναίνεσης που… τα είδε όλα με τις εκλογές στις ΗΠΑ είναι, κατά τη γνώμη του γράφοντος, ότι καταλήγει εντελώς απολιτίκ ακριβώς επειδή χρησιμοποιεί τη λέξη «λαϊκισμός» ως εργαλείο.

Όταν κατηγορείς τους άλλους επί «λαϊκισμώ», ουσιαστικά τους αφαιρείς με αλαζονεία το δικαίωμα να έχουν πολιτικές απόψεις: αυτή είναι η εγειρόμενη αξίωση. Δεν έχουν πραγματικές πολιτικές απόψεις, έχουν μόνο ψεύδη και θωπεύσεις αφτιών, άρα την μόνη πολιτική άποψη (αφού οι άλλες είναι λαϊκιστικές…) την έχεις εσύ: οι άλλοι λένε εύκολα ψέμματα, ενώ εσύ λες σκληρές αλήθειες–το σχήμα είναι πραγματικά παιδαριώδες. Η εγειρόμενη αξίωση είναι ότι «ο μόνος τρόπος είναι ο δικός μου τρόπος», η επιτομή του There Is No Alternative. Φυσικά, μια τέτοια οπτική είναι εν τέλει εντελώς απολιτίκ, αφού αφαιρεί την ίδια την πολιτική αντιπαράθεση από την πολιτική αρένα: σε προσεκτική εξέταση, προκαλεί θυμηδία όταν παρουσιάζεται ως η κατ’ εξοχήν διεκδίκηση της ίδιας της πολιτικής (από τα νύχια των «ψευτών δημαγωγών»).

Τι ακριβώς είναι ο λαϊκισμός;

Ο λαϊκισμός μπορεί να οριστεί με δύο κυρίως τρόπους:

Α) Κακώς θεωρείται ως συνώνυμο στην καθημερινή γλώσσα με τη «δημαγωγία», δηλαδή με τα ευχάριστα ψεύδη. Μα τότε, δεν είναι λαϊκιστής/δημαγωγός ο Μπαράκ Ομπάμα που πούλησε «Ελπίδα»; Δεν είναι λαϊκιστές/δημαγωγοί το δίδυμο Μητσοτάκης και Τσίπρας, που λένε ότι το Μνημόνιο απλώς το εφαρμόζεις σωστά και μετά βγαίνεις στην ανθογεμή ανάπτυξη; Δεν είναι λαϊκιστής/δημαγωγός ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ που δήλωσε ότι με το Brexit θα… τελειώσει ο δυτικός πολιτισμός; (Αν είναι ποτέ δυνατόν!) Ποιος ορίζει τι είναι ψευδές και τι αληθές στην πολιτική; Αν η απάντηση σε αυτό είναι «τα πραγματολογικά δεδομένα», τότε έχουμε κάποια άσχημα για τους κατ’ επάγγελμα αντι-λαϊκιστές πολιτικούς, τους αυτόκλητους υπερασπιστές του ορθολογισμού.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι δεν πάμε μακριά με την κατανόηση του λαϊκισμού ως «δημαγωγίας».

Β) Ο δεύτερος είναι ο καίριος, είναι ο συνήθης επιστημονικός ορισμός του λαϊκισμού: κάθε σχήμα που αντιπαραθέτει τον «λαό», όπως κι αν ορίζεται αυτός, στις «ελίτ».

Οπότε, (αφ’ ενός ο γράφων είναι σαφώς λαϊκιστής, αφού θεωρεί απλώς λανθασμένη κάθε πολιτική ανάγνωση που δεν λαμβάνει υπ’ όψιν της πως υφίσταται αντιπαράθεση λαού-ελίτ όπως κι αν ορισθούν, ενώ αφ’ ετέρου) ακριβώς αυτή η χρήση της λέξης «λαϊκισμός» γίνεται όπλο ώστε να ποινικοποιηθεί πολιτικά η ταυτοποίηση των ελίτ ως τέτοιων, κάτι που είδαμε κατ’ εξοχήν τώρα στην Αμερική. Η ίδια η διαπίστωση πως υφίστανται ελίτ συνιστά, κατ’ αυτές, «λαϊκισμό», δηλαδή απαγορευμένον πολιτικό καρπό.

Ό,τι τίθεται έξω από αυτήν την παντομίμα πολιτικής, καταδικάζεται ως «λαϊκισμός» ακριβώς επειδή αναγνωρίζει ως υπαρκτή την συναίνεση αυτήν και την πολιτική της και αντιτίθεται σε αυτήν.

Υπάρχει μια (ακραιο)κεντρώα φιλελεύθερη συναίνεση, κυρίως στην Αμερική αλλά και στα καθ’ ημάς ευρωπαϊκά τε και ελλαδικά. Έχουμε τον χώρο όπου οι «αντίπαλες» μεν, αλλά «δημοκρατικές/συναινετικές/ορθολογικές» δυνάμεις συνεννοούνται και, σε όλα τα πραγματικά μεγάλα ζητήματα, ασκούν ενιαία πολιτική–αφήνοντας την πολιτική αρένα για τα ελάσσονα.

(Εδώ σημειώνεται ότι αυτή η πολιτική μετά τη μεγάλη κρίση δεν είχε την αυτονόητη συναίνεση ολόκληρου του μεσοστρώματος, όπως την είχε σαφώς παλαιότερα, οπότε και δούλευε η συνθήκη αυτού του υπόρρητου πολιτικού συμβολαίου.)

Ό,τι τίθεται έξω από αυτήν την παντομίμα πολιτικής, καταδικάζεται ως «λαϊκισμός» ακριβώς επειδήαναγνωρίζει ως υπαρκτή την συναίνεση αυτήν και την πολιτική της και αντιτίθεται σε αυτήν. Οπότε, η «λύση» στον «λαϊκισμό» είναι η ενίσχυση των «συναινετικών». Έτσι, στην Χίλαρυ Κλίντον το είδαμε αυτό ως τεθειμένο στόχο. Προσπάθησε δηλαδή να δημιουργήσει η ίδια το πρόβλημα, για το οποίο μετά θα αυτοπαρουσιαζόταν ως η αυτονόητη και επείγουσα λύση του (κάτι, βέβαια, που τελικά απέτυχε…).

Η Κλίντον στόχευε ρητώς στη ριζοσπαστικοποίηση των ρεπουμπλικανών υποψηφίων, ώστε να ηττηθούν πιο εύκολα στις προεδρικές εκλογές. Δηλαδή, στο να υπάρχει ένας «λαϊκιστικός μπαμπούλας», στον οποίο η Κλίντον να αποτελεί την μόνη και αναγκαία και επείγουσα θεραπεία. Ένα αυτοπαρουσιαζόμενο ως «έμπειρο, υπεύθυνο, ορθολογικό» πολιτικό κέντρο που θα προστατεύσει το κράτος από τα «νύχια των άκρων». Το πρόβλημα είναι ότι, παράλληλα, υπήρχαν πραγματικά, βιοποριστικά προβλήματα στους Αμερικανούς. Πολλοί προσέβλεψαν παλαιότερα στον Ομπάμα, αλλά η θέση τους δεν βελτιώθηκε. Πέραν του γεγονότος ότι η democrat υποψηφιότητα δεν είχε και πολλά παραπάνω να τους προσφέρει στα φλέγοντα βιοποριστικά τους παρά μόνο το…. πόσο κακός είναι ο Τραμπ, ο Σάντερς στον οποίον είχαν προσβλέψει απεσύρθη ηττημένος κατά τεκμήριο ανέντιμα και επιπροσθέτως εξευτελιστικά, με υποχρέωση στήριξης της Κλίντον. Γιατί να πάνε να ψηφίσουν Κλίντον;

Οι εκλογές ήταν, λοιπόν, κυρίως εκλογές μη-ψήφου στην Κλίντον. Τα περί «λαϊκισμού» απλώς τέρπουν τις συνειδήσεις αυτών που τα καταγγέλουν, δεν προσφέρουν τίποτα στην κατανόηση των πολιτικών και κοινωνικών μεταβολών. Αντιπαραβάλλω από το άρθρο του κ. Γιώργου Στείρη, ο οποίος ορθώς τους ονομάζει «ελιτιστές»: «Οι ελιτιστές τα ξεχνούν όλα αυτά, παρότι δεν τα αγνοούν. Οι θέσεις τους – ως αποκλειστικά επικριτικές και όχι εποικοδομητικές- αποτελούν επιτομή αντιδημοκρατικού λόγου: ο αγράμματος και αψίκορος λαός παρασύρεται και δρα ενάντια στο ίδιο του το όφελος, το οποίο φυσικά είναι ανίκανος να διακρίνει. Του το υποδεικνύουν βέβαια καθημερινά, αλλά ο άτιμος ο λαός είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως. Στη φαρέτρα των ελιτιστών σωρεύονται πάμπολλες απλουστεύσεις, ισοπεδωτικές γενικεύσεις και λογικοφανείς νοητικές αυθαιρεσίες. […] Το υπόρρητο φυσικά μήνυμα των λόγων τους είναι ότι αυτοί, η εμπροσθοφυλακή του ορθολογισμού και της σύνεσης, είναι μορφωμένοι, υπεύθυνοι, ψύχραιμοι, αλάνθαστοι: κάτι σαν πραγμάτωση των πλατωνικών φιλοσόφων – βασιλέων.»

Ο μπαμπούλας του «λαϊκισμού» παλαιότερα λειτουργούσε πρίμα, διασφαλίζοντας την ηγεμονία της φιλελεύθερης συναίνεσης. Πλέον δε λειτουργεί. Και στην περίπτωση του ελληνικού δημοψηφίσματος του 2015, και στο Brexit και στις αμερικανικές εκλογές, οι ελίτ δεν πήραν χαμπάρι τι θα συμβεί: έχουν χάσει τη δυνατότητα καθοδήγησης των εξελίξεων, πρόβλεψής τους και γενικώς επαφής με την πραγματικότητα. Πέραν τούτου, σε όλον τον «δυτικό» κόσμο η φιλελεύθερη συναίνεση υφίσταται απανωτές ήττες μεγαλοπρεπώς. Η Αριστερά συνέπαιξε στην συναίνεση αυτήν έχοντας μία «ανακύκλωση προοδευτικών αξιών» μαζί της, και γι’ αυτό καλώς ή κακώς μοιάζει να έχει τεθεί εκτός της λύσης, εξ ου και όλες οι νεώτερες αμφισβητήσεις της φιλελεύθερης συναίνεσης μετά τη ριζική μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ και την υποχώρηση των Ποδέμος έχουν σκληρή δεξιά υφή.

Τώρα, η φιλελεύθερη συναίνεση φυσικά και θα πει όχι μόνο ότι τον εκάστοτε Τραμπ τον έβγαλε ο «λαϊκισμός» (αυτό ξέρουν, αυτό λένε, μέχρις εκεί φτάνουν: έχουμε περάσει πλέον επισήμως στις απολιτίκ αναγνώσεις της πολιτικής), αλλά και ότι οι άλλοι είναι white trash, υπάνθρωποι, ηλίθιοι, ανεπαρκώς προπαγανδισμένοι από την ιδεολογική εκδοχή της παιδείας που ονειρεύονται οι της φιλελεύθερης συναίνεσης, κλπ. (το να χαρακτηρίζεις βέβαια τους ανθρώπους «λευκά σκουπίδια» δεν είναι… ρατσισμός, αλλά μέρος της πολιτικής στράτευσης… εναντίον του ρατσισμού–τι ζούμε…). Αυτός είναι ο αυτόματος πιλότος τους, η πολιτική τους στράτευση εδράζεται στο ότι εκείνοι είναι οι πεφωτισμένοι και όλοι οι υπόλοιποι απλώς ηλίθιοι.

Ε, οι Αμερικανοί πολίτες διαφώνησαν, και εν γνώσει των ιδιαιτεροτήτων του εκλογικού τους συστήματος αποφάσισαν να μην δώσουν την προεδρία στην Χίλαρυ Κλίντον.

Σωτήρης Μητραλέξης15

http://www.antibaro.gr/article/16235

Βενιζέλος για τις αμερικανικές εκλογές

Μια ενδιαφέρουσα από πολλές πλευρές και μακροσκελής συνέντευξη με σημεία που πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα.
ΔΕΕ

Βενιζέλος για τις αμερικανικές εκλογές

Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος χαρακτήρισε τη νίκη Τραμπ απροσδόκητο αποτέλεσμα για την Ευρώπη, αλλά όχι για όσους ασχολούνται με την αμερικανική πολιτική σκηνή. Μιλώντας στα ράδιο Παραπολιτικά 90,1 FM και την Μαριάννα Πυργιώτη ανέφερε πως αρκετοί αναλυτές είχαν επιμείνει στο ενδεχόμενο να εκλεγεί ο Τραμπ.

Μ. Πυργιώτη: Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από το μεγάλο γεγονός του πλανήτη και το δικό σας πρώτο σχόλιο και τη δική σας πρώτη εκτίμηση γύρω από την εκλογή Τραμπ, όχι για τον Τραμπ, αλλά η εκλογή Τραμπ. 

Ευ. Βενιζέλος: Νομίζω ότι ήταν απροσδόκητο το αποτέλεσμα για την Ευρώπη, αλλά όχι για όσους ασχολούνται με την αμερικανική πολιτική σκηνή γιατί η αλήθεια είναι ότι αρκετοί αναλυτές είχαν επιμείνει στο ενδεχόμενο να εκλεγεί ο Τραμπ. Και νομίζω ότι αυτό το οποίο τελικά πρέπει να έχουμε υπόψιν μας είναι ότι δεν διεξάγεται μία εκλογή στην Αμερική, διεξάγονται διαφορετικές εκλογές σε κάθε πολιτεία και αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι η Χίλαρι Κλίντον είχε τελικά μία  μικρή υπεροχή σε εθνικό επίπεδο.

Μ. Πυργιώτη: Σε απόλυτες ψήφους.

Ευ. Βενιζέλος: Της τάξεως του 0,2% περίπου και αυτό το έχουμε ξανασυναντήσει κάποιες φορές  στην αμερικανική πολιτική ιστορία. Τελευταία φορά με τον Γκορ και τον γιο Μπους, αλλά και άλλες νομίζω τέσσερις φορές τον 19ο αιώνα.  Ως εκ τούτου θα πρέπει να σκεφτούμε βαθύτερα τι είναι αυτό που έγινε. Νομίζω ότι αυτό που έγινε είναι μία εκλογή ταυτότητας, δηλαδή μία εκλογή η οποία στην πραγματικότητα συνιστά αναζήτηση ταυτότητας για την βαθιά Αμερική. Αναζήτηση ταυτότητας για την μικρομεσαία τάξη, όχι στην πρόσοψη της Αμερικής, στην Ανατολική ή Δυτική Ακτή, δηλαδή στη Νέα Υόρκη, τη Νέα Αγγλία ή την Καλιφόρνια, αλλά εκεί που υπάρχουν τα πραγματικά προβλήματα στην παραγωγική δομή και την οικονομία της Αμερικής. Παρότι βέβαια οι επιδόσεις της αμερικανικής οικονομίας  είναι πάρα πολύ καλές σε σχέση με αυτά που ξέρουμε στην Ευρώπη και ιδίως με αυτά που ξέρουμε στην Ελλάδα. Ο λευκός όμως μικρομεσαίος Αμερικανός είδε να χλωμιάζει το αμερικανικό όνειρο, να κλονίζονται οι βεβαιότητες του και αναζήτησε μία προστασία όχι στο κράτος αλλά σε μία οικονομία που λειτουργεί με έναν τρόπο που του δίνει ξανά ευκαιρίες, του δίνει ξανά το όνειρο του.

Και αναζήτησε αυτήν την λύση αυτήν – αν θέλετε- την ασφάλεια στο μοντέλο ενός πετυχημένου επιχειρηματία, ο οποίος γνωρίζει τις πραγματικότητες και τις δυσκολίες της αγοράς και είναι αποτελεσματικός, υποσχόμενος όχι ότι θα κάνει ένα κοινωνικό κράτος και μια αναδιανομή, όπως ξέρουμε τις έννοιες αυτές στην Ευρώπη. Αλλά στην πραγματικότητα υποσχόμενος ότι θα σπάσει τα στερεότυπα του πολιτικά ορθού και θα δώσει μία νέα ευκαιρία σε πολλούς. Το λέω πολύ συνοπτικά, αλλά νομίζω ότι πρόκειται για μία λύση η οποία στην πραγματικότητα στο όνομα ενός ακραίου φιλελευθερισμού, μιας ελευθεριακής αντίληψης θα έλεγα περισσότερο – libertarian - προσπαθεί να συσπειρώσει τη βαθιά Αμερική.

Μ. Πυργιώτη: Πάντως κ. Βενιζέλος πρέπει να σημειώσουμε δύο πράγματα, ότι αν αυτό συνέβαινε σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα αυτό θα λέγαμε ότι είναι φυσιολογικό μετά από 8 χρόνια διακυβέρνησης από τους δημοκρατικούς. Δεν ήταν μία τετραετία. 

Ευ. Βενιζέλος: Δεν ήταν βέβαια μια καθαρή διακυβέρνηση, υπό την έννοια ότι το κογκρέσο ήταν τα τελευταία χρόνια εχθρικό, ρεπουμπλικανικό. Είναι αυτοί οι περιβόητοι θεσμοί οι οποίοι λειτουργούν ως αντίβαρα στην αμερικανική πολιτική, στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα και τα αντίβαρα εκεί περιλαμβάνουν καταρχάς τη σχέση μεταξύ Προέδρου και Κογκρέσου, που δεν την αντιλαμβανόμαστε στην ευρωπαϊκή κοινοβουλευτική παράδοση. Πρόκειται για ένα ζήτημα αυστηρής διάκρισης εξουσιών. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί το Δημοκρατικό Κόμμα να είχε τον Πρόεδρο, αλλά δεν είχε από ένα σημείο και μετά ούτε τη βουλή, ούτε τη Γερουσία, ενώ ο Τραμπ τώρα ξεκινάει έχοντας και τα δύο. Βέβαια όχι με την αυξημένη πλειοψηφία που απαιτείται στην Γερουσία. Και επίσης μην ξεχνάμε ότι λειτουργεί το αντίβαρο του Ανωτάτου δικαστηρίου το οποίο στο μεγάλο θέμα του νόμου για την υγεία και την κοινωνική ασφάλιση τάχθηκε υπέρ του Ομπάμα. Αυτό ήταν μία πολύ μεγάλη επιτυχία.  Τώρα βεβαίως ο Τραμπ έχει τη δυνατότητα να διορίσει έναν δικαστή που λείπει, τον ένατο, και έχει και την προοπτική να διορίσει, στην διάρκεια της θητείας του, και άλλους. Άρα ξεκινάει με μία αφετηρία η οποία είναι εντυπωσιακά καλή θεσμικά για αυτόν. Γιατί ξεκινάει με μία ομοιογένεια σε όλους τους κρίσιμους θεσμούς

Μ. Πυργιώτη: Από την άλλη πλευρά ο Τραμπ εξελέγη κόντρα στο μισό κατεστημένο των Ρεπουμπλικάνων.  Εννοώ το ηγετικό κατεστημένο.

Ευ. Βενιζέλος: Μα δεν μιλάει για το ρεπουμπλικανικό κόμμα. Μιλάει για το δικό του κίνημα. Και βεβαίως ένα από τα βασικά στοιχεία της προεκλογικής του πλατφόρμας ήταν ότι αυτός ξεπερνά τη συστημική αντίληψη, συμπεριλαμβανομένων και των ρεπουμπλικάνων που τυπικά του έδωσαν το χρίσμα και τον στήριξαν, βέβαια, σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Μ. Πυργιώτη: Ναι

Ευ. Βενιζέλος: Όχι όλοι και όχι με πάθος αλλά εν πάση περιπτώσει, ήταν ο επίσημος υποψήφιος του ρεπουμπλικανικού κόμματος. Τώρα, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με τέτοια ισχύ οικονομική, να καταλάβει και να εκφράσει τον πιεζόμενο,  μικρομεσαίο,  αμερικάνο λευκό που θέλει να εκφράσει και ένα φόβο που φτάνει τα όρια της ξενοφοβίας, που πιστεύει στην οπλοκατοχή, που πιστεύει στην αναβίωση μιας προσδοκίας και ενός ονείρου, αλλά στα δικά του μικρά επίπεδα. Αυτό είναι κάτι που θα φανεί στην πράξη. Η πρώτη του ενέργεια, αφής στιγμής ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα, στην ομιλία αποδοχής, αυτό το acceptance speech που έκανε, ήταν πολύ συμβατικό, ενωτικό, προσεκτικό. Έστειλε ένα μήνυμα ότι «εντάξει, πρέπει να κάνετε μία τομή ανάμεσα στον Τραμπ υποψήφιο και τον Τραμπ Πρόεδρο των ΗΠΑ». Αυτό σημαίνει ότι έχει συνείδηση ότι τώρα εκφράζει θεσμικά τη μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου. Και βεβαίως εκφράζει θεσμικά το σύνολο του αμερικανικού έθνους.      

Το οποίο είναι έθνος  όχι σε μια εθνοτική βάση αλλά είναι έθνος σε μια πολιτική βάση. Δηλαδή, πιστεύει σε ένα Σύνταγμα και στις αξίες του συντάγματος και στις δυνατότητες που δίνει μια οικονομία και μια κοινωνία.

Μ. Πυργιώτη: Να σας ρωτήσω το εξής. Υπάρχει η αίσθηση ότι το  administration  το οποίο θα δούμε από ποιους θα αποτελείται θα είναι και το πρώτο, ας πούμε, βαρόμετρο των πραγματικών προθέσεων Τράμπ, όσον αφορά την άσκηση πολιτικής, γιατί άλλο το προεκλογικό..

Ευ. Βενιζέλος: Πάντα συμβαίνει αυτό.

Μ. Πυργιώτη: Τώρα, σε σχέση με αυτά που αφορούν τον υπόλοιπο κόσμο εικάζω ότι τα πρόσωπα που θα είναι στον τομέα της ασφάλειας και της εξωτερικής πολιτικής θα είναι και το κρίσιμο, ας πούμε.

Ευ. Βενιζέλος: Κοιτάξτε. Υπάρχει μια ένδειξη ότι μπορεί να έχουμε κάποιου είδους νέου απομονωτισμού ή μια νέα αμερικανική διεκδίκηση για κατανομή των βαρών μεταξύ των συμμάχων τέτοια που να μην είναι καταπλεονεκτική σε βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών.  Επειδή η ευρωπαϊκή ασφάλεια- το ξεχνάμε, δεν θέλουμε να το θυμόμαστε- είναι ένα ζήτημα ευρωαμερικανικό. Ένα ζήτημα που αφορά εξίσου και τις Ηνωμένες Πολιτείες όχι τώρα μετά τον Ψυχρό Πόλεμο ή μετά τις ασύμμετρες απειλές ούτε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά από την  τελευταία φάση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Από την τελευταία φάση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου όταν Πρόεδρος ήταν ο Γούντροου Ουίλσον και μπήκαν οι Αμερικάνοι στον Μεγάλο Πόλεμο και Μεγάλος Πόλεμος είναι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, στην πραγματικότητα  δεν έφυγαν ποτέ από την Ευρώπη. Με διάφορους τρόπους.  Με τους δεκατέσσερεις όρους του Ουίλσον, στη συνέχεια με την παρουσία τους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με το Δόγμα Τρούμαν, με το Σχέδιο Μάρσαλ, με το ΝΑΤΟ. Στο ΝΑΤΟ, λοιπόν, ο οποίος είναι ο βασικός θεσμός ευρωπαϊκής ασφάλειας και άμυνας, η παρουσία των ΗΠΑ είναι συγκλονιστικά μεγάλη. Το 75% του προϋπολογισμού του ΝΑΤΟ καλύπτεται από της ΗΠΑ. Και περίπου το 75%,  για να μην πω και παραπάνω,  των στρατιωτικών δυνατοτήτων και του ρίσκου. Άρα, πραγματικά, μπορεί η Ευρώπη να βρεθεί αντιμέτωπη με προβλήματα που την αφορούν, δηλαδή με το βάρος που σηκώνει για τη δική της άμυνα και ασφάλεια. Και, βεβαίως, θα δούμε πώς αντιλαμβάνεται η νέα διοίκηση στις ΗΠΑ, η νέα κυβέρνηση, ο Πρόεδρος και το επιτελείο του τις σχέσεις με την Ρωσία και την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Μ. Πυργιώτη: Αυτό το θέμα με τη Ρωσία το οποίο ενεπλάκη και στην προεκλογική ρητορική επιθετική εναντίον του Τράμπ, ότι έχει καλές σχέσεις με τον Πούτιν, φρόντισε φυσικά και να το επιβεβαιώσει ο ίδιος ο Πούτιν αλλά και ο Τράμπ να μην το διαψεύσει στην πραγματικότητα, όπως και να το κάνουμε ακόμα κι αν οι προθέσεις του Τράμπ είναι αυτές, υψώνονται πάρα πολλά ενδιάμεσα τείχη μέχρι να  μιλήσει κανείς για προσέγγιση των δύο πλευρών.

Ευ. Βενιζέλος: Πρόκειται για ένα εξαιρετικά πολύπλοκο ζήτημα το οποίο κατέστη πολυπλοκότερο τα τελευταία πέντε χρόνια επειδή είχαμε πολλές κρίσεις ταυτόχρονα και αντιφατικές. Δηλαδή υπήρχε το ζήτημα της Ουκρανίας στο οποίο υπήρχε μια πολύ σκληρή και επιθετική δυτική στάση, αμερικανοευρωπαϊκή, από την άλλη μεριά χωρίς τη συμμετοχή της Ρωσίας δεν μπορούσε να υπάρξει συμφωνία με το Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα. Ο κ. Τράμπ είναι πολύ σκληρός και επιθετικός για τη συμφωνία αυτή,  αλλά η συμφωνία αυτή ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας της Δύσης με τη Ρωσία, κι όταν λέμε Δύση εννοούμε πρωτίστως τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΝΑΤΟ, άρα κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες  από τη μία πλευρά και Ρωσία από την άλλη. Και βεβαίως η κατάσταση με το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις που γίνονται αυτή τη στιγμή στη Μοσούλη, στο Ιράκ, αλλά και οι επιχειρήσεις που έγιναν στο Κομπάνι, οι επιχειρήσεις που γίνονται αυτή τη στιγμή σε περιοχές της Συρίας, είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα μια δύσκολης μεν αλλά επί του πεδίου υπαρκτής  συνεργασίας των ΗΠΑ με Ρωσία. Και ταυτόχρονα βλέπω ότι αντιλαμβάνεται πολύ καλά τη σημασία της σταθερότητας στην Αίγυπτο, κι εμείς την είχαμε  αντιληφθεί, ήταν κάτι το οποίο ήταν βασική επιλογή μας, γιατί αυτή αφορά την  σταθερότητα και τη νομιμότητα στην ανατολική Μεσόγειο.  Και βλέπω ότι και η αντίληψή του για το Ισραήλ  δεν είναι μακριά από αυτήν, τηρουμένων των αναλογιών- μην χάνουμε την αίσθηση των μεγεθών- αφορά και τη δική μας επιλογή και την επιλογή της Κύπρου. 

Μ. Πυργιώτη: Στο θέμα της Αιγύπτου είναι φανερό ότι θα κρατήσει άλλη στάση από τη μάλλον αποτυχημένη επιλογή της Αραβικής Άνοιξης.

Ευ. Βενιζέλος: Τον τελευταίο καιρό υπήρξε συνεργασία με τον πρόεδρο Σίσι, αλλά λέω για τις αντιδράσεις όταν συνέβαιναν τα φαινόμενα. Τώρα αυτό είναι μια μακρά συζήτηση. Έχουμε ακούσει κατά καιρούς διάφορους να λένε διάφορα προεκλογικά.

Όπως και στην Ευρώπη έτσι και στις ΗΠΑ υπάρχουν εθνικές στρατηγικές. Υπάρχουν πάγιες κατευθύνσεις, δομές, στερεότυπα στην εξωτερική πολιτική και στην πολιτική άμυνας και ασφάλειας. Δεν αλλάζουν εύκολα τα πράγματα αυτά.

Μ. Πυργιώτη: Μια κουβέντα για το κυπριακό γιατί αυτό είναι σε εξέλιξη.

Ευ. Βενιζέλος: Τώρα δεν ξέρω πόσο ενήμερος είναι ο εκλεγμένος πρόεδρος γιατί Πρόεδρος είναι ο Ομπάμα μέχρι τις 20 Ιανουαρίου με όλες τις αρμοδιότητες και τις εξουσίες. Αλλά δεν ξέρω πόσο ενήμερος είναι για τις εξελίξεις στο κυπριακό στο Μον Πελερεν και τι γίνεται ακριβώς εκεί

Μ. Πυργιώτη: Αυτό λίγο δύσκολο

Ευ. Βενιζέλος: Η αλήθεια είναι ότι χωρίς τη στήριξη των ΗΠΑ και όλων των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν μπορεί να υπάρξει μια λύση σύμφωνη με τις αποφάσεις και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Και βέβαια για το κυπριακό, ο κυπριακός λαός είναι αυτός που θα αποφασίσει κι αυτή είναι η μεγάλη τομή που έγινε το 2014. Για πρώτη φορά αναγνωρίστηκε το δικαίωμα της απόφασης και εν τέλει της αυτοδιάθεσης στον κυπριακό λαό, στις δύο κοινότητες. Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία και δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ.

Μ. Πυριγιώτη: Ας πάμε τώρα στο πολύ μικρό κομμάτι, πολύ μικρό για τις ΗΠΑ πολύ μεγάλο για εμάς. Υπήρξε η αίσθηση ότι οι ΗΠΑ επί Ομπάμα ασκούσαν μια σταθερή πίεση, όχι ίσως τόσο αποτελεσματική όσο θα θέλαμε αλλά η κατεύθυνση ήταν συγκεκριμένη, για να βρεθεί παράλληλα με την εκπλήρωση των υποχρεώσεων μας από τα μνημόνια, να βρεθεί μία λύση για τη βιωσιμότητα του χρέους.

Ευ. Βενιζέλος: Δεν ασχολούνται οι ΗΠΑ με τις λεπτομέρειες του πράγματος. Αυτός είναι ένας μύθος, μια ρητορεία ή μια ψευδαίσθηση ελληνική. Είναι φιλικοί πάντα, είναι πολύ προσεκτικοί, θέλουν σταθερότητα στην Ευρώπη, θέλουν μια Ελλάδα στην Ευρωζώνη, θέλουν μια Ελλάδα γεωπολιτικά σταθερή, διεθνοπολιτικά σταθερή ως κρίσιμο κρίκο για όση σημασία έχει στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης, της Μεσογείου, πάρα πολύ κοντά στη Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική. Αλλά ποτέ δεν ισχυρίστηκαν ότι θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στα θέματα του χρέους, το οποίο εν πάση περιπτώσει αφορά τη σχέση της Ελλάδας με τους πιστωτές της. Και ένας πιστωτής πολύ μικρός, προνομιακός, με σκληρούς όρους είναι το ΔΝΤ, ενώ πιστωτής μεγάλος με ευνοϊκούς όρους και με πολύ χαμηλό επιτόκιο είναι η ευρωζώνη, με διάφορες μορφές νομικές.  Άλλωστε και εν όψει της επίσκεψης Ομπάμα πολλές φορές απάντησε ο εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, ότι πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι στα θέματα αυτά και να έχουμε μια αίσθηση ρεαλισμού διότι αλλιώς μόνο απογοήτευση και ψευδαίσθηση παράγεται. Δεν θα αλλάξει τίποτα δηλαδή. Άλλωστε είδατε ότι ο λεγόμενος απομονωτισμός στο θέμα του χρέους ήταν πολύ έντονος στη ρητορική του κ. Τράμπ. Είπε αυτό ας το δει η Γερμανία ... 

Μ. Πυργιώτη: και η Ρωσία, αυτό ήταν το ενδιαφέρον ...

Ευ. Βενιζέλος: και η Ρωσία, γιατί στη σκέψη του η Ρωσία ανήκει και αυτή στο χώρο που λέγεται Ευρώπη. Έχει δηλαδή μια γεωγραφική απόσταση σε σχέση με την Αμερική, .... αν και πλησιάζει στην Αλάσκα έτσι; Υπάρχει ο  Βερίγγειος πορθμός που τους φέρνει κοντά ...

Μ. Πυργιώτη: Να σας ρωτήσω, τι σημασία έχει η επίσκεψη Ομπάμα στην Ελλάδα; Δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε το γεγονός ότι είναι επίσκεψη ενός εν ενεργεία προέδρου έστω και απερχόμενου

Ευ. Βενιζέλος:  Όχι βέβαια, δεν το υποτιμούμε καθόλου. Αλλά θα ήταν διαφορετικό να υπάρχει μια συνέχεια πολιτικής αν είχε εκλεγεί η κα. Κλίντον, και διαφορετικό να υπάρχει κάτι που είναι άγνωστο και απροσδιόριστο προς το παρόν . Ως εκ τούτου ο πρόεδρος Ομπάμα έρχεται στην Ελλάδα, αλλά έρχεται με μια τομή πίσω του στην Αμερική, στην πολιτική του. Γιατί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας αφορά και τη δική του οκταετία, έτσι δεν είναι;

Μ. Πυργιώτη: Ναι

Ευ. Βενιζέλος:  Από και πέρα, το ότι η επίσκεψη είναι θεσμικά σημαντική, ότι προωθεί τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις οι οποίες έχουν μεγάλο βάθος, ότι είναι σημαντικό να υπάρξει μια ομιλία από την Πνύκα προς όλο τον κόσμο για τη Δημοκρατία και τις αξίες της, ότι θα προβληθεί η Ελλάδα ως μια κοιτίδα ιδεών και θεσμών, αυτό είναι δεδομένο. Από κει και πέρα όμως δεν πρόκειται να συμβεί κάτι συγκεκριμένο.     

Μ. Πυργιώτη: Ο λόγος πάντως αυτής της επίσκεψης, πάει πρώτα Αθήνα και μετά Βερολίνο, δηλαδή δεν κάνει την κλασσική κίνηση που είχαμε μάθει

Ευ. Βενιζέλος:  Στο Βερολίνο πάει για να συναντηθεί με πολλούς ηγέτες Ευρωπαίους. 

Μ. Πυργιώτη: Ναι, το ότι σταματά στην Αθήνα έχει μια σημειολογία

Ευ. Βενιζέλος:  Βεβαίως έχει. Και νομίζω ότι έχει πολύ μεγάλη ενημέρωση ο πρόεδρος Ομπάμα για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

Να σας πω ένα παράδειγμα. Συναντάμε κάθε φορά τον υπουργό εξωτερικών αλλά και τον υπουργό οικονομικών των ΗΠΑ. Με τον πρόεδρο Ομπάμα και πριν το 2015 κατ’ επανάληψη είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για θέματα που αφορούν και την οικονομική κρίση, και σε δύσκολες στιγμές. Αυτό που έχω πολλές φορές αναφέρει, την πίεση για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ τον Σεπτέμβριο του 2011, στην Πολωνία στο Βρότσλαβ, στη συνάντηση εκεί των υπουργών οικονομικών της ΕΕ και της ευρωζώνης είχε κληθεί και ο τότε Αμερικάνος υπουργός οικονομικών, ο κ. Γκάιντνερ. Οι διαφωνίες ως προς την άσκηση οικονομικής πολιτικής, ως προς τη στρατηγική και την ιδεολογία της οικονομικής πολιτικής έχουν πολλές φορές διατυπωθεί επίσημα, ενώπιος ενωπίω, μέσα σε συνεδριάσεις. Διότι βεβαίως διαφορετική αντίληψη έχει ένας Αμερικάνος ο οποίος έχει την ομοσπονδιακή τράπεζα, έχει μια ισχυρή ομοσπονδιακή κυβέρνηση, έχει έναν κολοσσιαίο ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, και διαφορετική αντίληψη έχει ένας Ευρωπαίος που βλέπει ότι υπάρχουν μεγάλες ανισότητες μέσα στην ευρωζώνη. Ότι ο προϋπολογισμός της ΕΕ είναι το 0,9% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, ότι η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει κρίσεις όπως τις αντιμετώπισε η Αμερική το 2007- 2008 με Lehman Brothers,  κοκ.

Μ. Πυργιώτη: Σε σχέση πλέον με την καινούργια οπτική, ο κ. Τράμπ έχει πει ξεκάθαρα δύο φορές ότι η μόνη λύση για την Ελλάδα θα ήταν η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. 

Ευ. Βενιζέλος:  Αυτό αντιλαμβάνεστε τώρα ότι δεν είναι μια επεξεργασία σοβαρή και μια πολιτική που μπορεί να εκφράσει μια κυβέρνηση. Λέγεται μια κουβέντα προεκλογικά. 

Μ. Πυργιώτη: Είμαστε σε αυτή τη φάση λέτε

Ευ. Βενιζέλος:  Προφανώς σε αυτή τη φάση είμαστε. Δεν νομίζω ότι ο Πρόεδρος Τράμπ θα πει αυτά που έλεγε ο υποψήφιος Τραμπ παρεμπιπτόντως, και χωρίς ενημέρωση, και χωρίς καμία επεξεργασία θεσμική για ένα ζήτημα που εν πάση περιπτώσει δεν ανήκει και στην πολιτική του σφαίρα. Στη σφαίρα της αρμοδιότητάς του.

Μ. Πυργιώτη: Να περάσουμε τώρα και να κλείσουμε με το θέμα το εσωτερικό. Σήμερα είναι η μέρα που θα ξαναπροσπαθήσει η ελληνική βουλή να συγκροτήσει ΕΣΡ. Το λέω και το λέω λίγο σκωπτικά γιατί  μια χώρα η οποία βρίσκεται σε επταετή κρίση και με καταστάσεις έτσι εξαιρετικά κρίσιμες... 

Ευ. Βενιζέλος:  Και έχουν καταστεί πολύ κρισιμότερες τα τελευταία δύο χρόνια λόγω επιλογών που έγιναν από την κυβέρνηση, αλλά η κυβέρνηση βεβαίως έχει εκλεγεί με βάσει τις επιλογές του ελληνικού λαού. 

Μ. Πυργιώτη: Πάντως το να μην μπορούν τα κόμματα να συνεννοηθούν για τη συγκρότηση ΕΣΡ δείχνει το εύρος του προβλήματος που υπάρχει σε αυτό που λέμε πολιτική συνεννόηση. Σήμερα λοιπόν θα ξαναπροσπαθήσουν.

Ευ. Βενιζέλος:  Δεν είναι ακριβώς έτσι. Προχθές, ας πούμε, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας ελέγξαμε τις εκθέσεις του ΑΣΕΠ και της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.  Αυτές οι δύο Αρχές συγκροτήθηκαν με 4/5, λειτουργούν και λειτουργούν σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο. Το ίδιο συμβαίνει και με την Αρχή Διασφάλισης του απορρήτου των επικοινωνιών, το ίδιο συνέβη και με τον Συνήγορο του Πολίτη.  Έχουμε λοιπόν τέσσερις συνταγματικές αρχές οι οποίες είναι συγκροτημένες και μία που δεν είναι. Πέντε είναι όλες.  Αυτή η πέμπτη γιατί δεν είναι; Γιατί η κυβέρνηση το προηγούμενο χρονικό διάστημα προωθούσε την εφαρμογή ενός κραυγαλέα αντισυνταγματικού νόμου. Τώρα που κατέπεσε ο νόμος αυτός περιμένουμε να δούμε την απόφαση του ΣτΕ, να δούμε πως ακριβώς πρέπει να γίνει η συμμόρφωση με ένα νέο νόμο ώστε να είναι ο νόμος αυτός συνταγματικός.

Στο μεταξύ το ΕΣΡ για να γίνει ευρύτατα αποδεκτό δεν πρέπει να έχει έναν εσωτερικό συσχετισμό ο οποίος είτε φανερά είτε σε δεύτερη ανάγνωση παραπέμπει σε κομματικούς συσχετισμούς. Δηλαδή δεν μπορεί να γίνει δεκτό ένα ΕΣΡ το οποίο έχει στελέχη προσκείμενα στο ΣΥΡΙΖΑ ή προσκείμενα στην λεγόμενη φιλο-συριζική δεξιά, τα οποία ελέγχουν το όργανο.

Μ. Πυργιώτη: Υπάρχει φιλο-συριζική δεξιά;

Ευ. Βενιζέλος:  Υπάρχει.

Μ. Πυργιώτη: Υπάρχει. Έχει όνομα και επίθετο; 

Ευ. Βενιζέλος: Όχι, αλλά υπάρχει. Δεν το βλέπετε;

Μ. Πυργιώτη: Αν το λέτε για τον κ. Καμμένο

Ευ. Βενιζέλος:  Υπάρχει ένα ευρύτερο συγκρότημα συντηρητικών δυνάμεων που είναι φιλοσυριζικές. Άμεσα ή έμμεσα. Και που προσφέρουν μεγάλες υπηρεσίες στον ΣΥΡΙΖΑ και στον κ. Τσίπρα σε θέματα πολύ κρίσιμα, θέματα που έχουν σχέση με το βαθύ κράτος και με  τους ιδεολογικούς μηχανισμούς. Δηλαδή έχουν σχέση με τη Δικαιοσύνη, με την Εκκλησία, με πολύ κρίσιμα θέματα.

Μ. Πυργιώτη: Με βάζετε σε πειρασμό υπό την εξής έννοια. Επειδή είπατε πως προσφέρουν υπηρεσίες σε κρίσιμες φάσεις. Εδώ το ΠΑΣΟΚ πήγε και ψήφισε και έγινε θέμα η διαφωνία σας

Ευ. Βενιζέλος:  Το ΠΑΣΟΚ πήγε και ψήφισε άνευ πρακτικού αποτελέσματος. Διότι χωρίς τα 4/5 δεν προκύπτει αποτέλεσμα. Κι από ότι είπε ο Ανδρέας Λοβέρδος στη Βουλή κατ’ επανάληψη δεν ισχύει πλέον αυτή η ψήφος η οποία εδόθη εκεί ως μια εκδήλωση, ας το πούμε έτσι, καλοπιστίας θεσμικής.   

Μ. Πυργιώτη: Η δική σας πάντως διαφωνία κατεγράφη και δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι βρίσκεστε σε κάποια αντίθεση και αντιπαλότητα με την ηγεσία

Ευ. Βενιζέλος:  Δεν έχω καμία αντίθεση και καμία αντιπαλότητα. Πιστεύω ότι αυτά που λέω είναι προφανή και αυτονόητα. Και εν πάση περιπτώσει θα δούμε.  Έχω την εντύπωση ότι από τις δηλώσεις που έκανε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, ο κ. Λοβέρδος, ο οποίος μετέχει σε αυτές τς διαδικασίες ότι δεν ισχύει η ψήφος άρα νομίζω πως είπα αυτό που θα γίνει τελικά. 

Μ. Πυργιώτη: Μάλιστα. Σας ευχαριστώ πολύ κ. Βενιζέλο.

Ευ. Βενιζέλος:  Να είστε καλά.

ΠΩΣ ΕΠΙΛΕΓΕΙ Η ΔΥΣΗ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΗΣ;

ΠΩΣ ΕΠΙΛΕΓΕΙ Η ΔΥΣΗ 

ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΗΣ;

Κωνσταντίνος Χολέβας

Πολιτικός Επιστήμων

Με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι οι λεγόμενοι φιλοευρωπαίοι και αντικυβερνητικοί διαδηλωτές στην Ουκρανία προέβησαν σε ανατροπή του νομίμως εκλεγέντος Προέδρου και ανέβασαν στην εξουσία πρόσωπα με ακραίες και επικίνδυνες αντιλήψεις. Τα νεοναζιστικά κόμματα ελέγχουν το Κίεβο, οι Έλληνες και άλλες μειονότητες στην Ουκρανία νιώθουν άμεσο κίνδυνο και τα ελληνικά απαγορεύονται ως γλώσσα στη δημόσια διοίκηση. Η μεγαλύτερη έκπληξη είναι ότι αυτή η ακροδεξιά πραξικοπηματική κυβέρνηση έχει τις ευλογίες των ΗΠΑ και ορισμένων χωρών της Ευρ. Ενώσεως. Στο όνομα του αντιρωσισμού και με δικαιολογία την αυταρχική πολιτική του προηγουμένου Προέδρου ο δυτικός κόσμος ανέχεται τους εχθρούς της δημοκρατίας. Τα γεωπολιτικά συμφέροντα και η χάραξη των ενεργειακών δρόμων υπερτερούν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πραγματικά φιλελευθέρων δημοκρατικών αξιών.

Και σε άλλες περιπτώσεις οι δημοκρατικές χώρες του δυτικού κόσμου μάς εξέπληξαν με τα λάθη τους στην επιλογή συμμάχων. Θυμίζω την αμερικανική απόφαση να ενισχύσουν τους Αφγανούς Ισλαμιστές αντάρτες Ταλιμπάν εναντίον του Σοβιετικού Στρατού στη δεκαετία του 1980- 1990. Με τα χρήματα και τα όπλα των ΗΠΑ οι Ταλιμπάν ανδρώθηκαν, αποθρασύνθηκαν και κατέληξαν σε μάστιγα για την περιοχή. ΟΙ ΗΠΑ εξέθρεψαν ένα φίδι στον κόρφο τους, το οποίο τώρα τις δαγκώνει και αγωνίζονται να το εξολοθρεύσουν. Για τη συνεργασία ΗΠΑ και Ταλιμπάν είδαμε προ ολίγων ετών και μία ενδιαφέρουσα ταινία με τον Τομ Χανκς και τον προσφάτως αποβιώσαντα Φϊλιπ Σεϊμουρ Χόφμαν.

Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εσωτερική διαμάχη στη Συρία. Με πρόσχημα την ανάγκη ανατροπής του Άσσαντ οι δυτικές δημοκρατίες στηρίζουν την ένοπλη αντιπολίτευση, στην οποία κυριαρχούν ακραίοι ισλαμιστές. Χριστιανοί φονεύονται μαζικά από τους ισλαμιστές και οι δημοκράτες της Δύσης σιωπούν. Όταν στην Ελλάδα διαμαρτυρηθεί για ψύλλου πήδημα ένας αντιρρησίας συνειδήσεως τότε βλέπουμε διάφορες εκθέσεις διεθνών οργανισμών ή δυτικών κυβερνήσεων να καταγγέλλουν την Ελλάδα για δήθεν καταπίεση της θρησκευτικής ελευθερίας. Για την εξόντωση των Χριστιανών – κυρίως Ορθοδόξων – στη Συρία από τους αντικυβερνητικούς αντάρτες οι εν λόγω οργανισμοί τηρούν αιδήμονα σιωπή. Οι ΗΠΑ κυνηγούν ακόμη τους υπευθύνους της 11.9.2001, αλλά ανέχονται τη δράση των ακραίων ισλαμιστών στη Συρία.

Ενδιαφέρουσα είναι και η περίπτωση των Αλβανών εθνικιστών του ΟΥ- ΤΣΕ- ΚΑ. Οι δυτικές δυνάμεις τούς στήριξαν εναντίον των Σέρβων και τους ενθάρρυναν να ιδρύσουν το ανεξάρτητο Κόσσοβο- Κοσσυφοπέδιο. Τώρα όμως μετανιώνουν διότι εξέθρεψαν ένα θηρίο που βγήκε από το κλουβί του και δεν ελέγχεται. Παρακλάδια του ΟΥ-ΤΣΕ-ΚΑ είναι έτοιμα να πάρουν και πάλι τα όπλα στα Σκόπια διχοτομώντας στα δύο το ψευδομακεδονικό κρατίδιο, ενώ κινούνται επικινδύνως και στη Νότιο Σερβία.

Η Ελλάς ως χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρ. Ενώσεως οφείλει αφ’ ενός μεν να κατανοεί τα συμφέροντα των συμμάχων και εταίρων της και να τα μελετά σε ειδικά Ινστιτούτα και Πανεπιστημιακά κέντρα Διεθνών Σχέσεων, αλλά παραλλήλως οφείλει και δικαιούται να προβάλλει τις ενστάσεις της και τις τυχόν διαφωνίες της για το καλό του δυτικού κόσμου και για το δικό της συμφέρον. Η χώρα μας διαθέτει μακρόχρονη διπλωματική εμπειρία, κομβική γεωπολιτική θέση και ένα σπουδαίο ιστορικό και πολιτιστικό παρελθόν, στοιχεία ικανά να οδηγήσουν την ελληνική πολιτική σκέψη σε προτάσεις διπλά ωφέλιμες. Και για την αποφυγή λαθών εκ μέρους των εταίρων μας και για την προώθηση των εθνικών μας συμφερόντων χωρίς να συγκρούονται με εκείνα της Δύσης.

Οι λεγόμενοι ισχυροί της γης δεν έχουν πάντα δίκιο ούτε τα ξέρουν όλα, πολύ δε περισσότερο δεν μπορούν να τα προβλέψουν όλα σωστά. Ας τους βοηθήσουμε να κάνουν καλύτερες επιλογές συμμάχων και ας έχουμε το θάρρος να επισημαίνουμε τα σφάλματά τους. Αυτή θα είναι μία ουσιαστική βοήθεια.

Κ.Χ. 2.3.2014

Ο αισχρός ρόλος των ΜΚΟ

Ἔχουμε ἀσχοληθεῖ  καί ἄλλες φορές (Ἡ μάστιγα τῶν ΜΚΟ -http://hellenicinterest.blogspot.com/2011/01/blog-post_06.html, Το μεγάλο φαγοπότι των Μ.Κ.Ο. (1) - http://hellenicinterest.blogspot.com/2011/02/blog-post_20.html κ. ἄ.) μέ τίς ἀπάτες, τήν διαφθορά καί τίς διαπλοκές τῶν λεγομένων Μή Κυβερνητικῶν Οργανώσεων (Μ.Κ.Ο.). Τό ἄρθρο πού ἀκολουθεῖ ἀναφέρεται σέ μιά ἀκόμη ἀπαράδεκτη περίπτωση.

ΔΕΕ

Ο αισχρός ρόλος των ΜΚΟ

και η κυνική ομολογία της Ουάσιγκτον

Του Μιχάλη Ιγνατίου

Ηυπόθεση των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ/ΝGΟ) δικαιολογημένα ενοχλεί πολλούς ανθρώπους, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες, όπου το «φαινόμενο» λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, καθώς ορθώς θεωρείται ως μία άνευ προηγουμένου παρέμβαση στα εσωτερικά κρατών. Οι ΜΚΟ/ΝGΟ επανήλθαν ξανά στο προσκήνιο σε παγκόσμιο επίπεδο μετά τις καταγγελίες του Βλαντιμίρ Πούτιν εναντίον της Αμερικανίδας υπουργού Εξωτερικών, ενώ στην Ελλάδα διαβάσαμε τις αποκαλύψεις για το «πάρτι» που γινόταν από τους αρμοδίους του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, οι οποίοι κατασπάραξαν τα «απόρρητα ταμεία» με ύποπτες χρηματοδοτήσεις οργανώσεων κηφήνων. Και έχει δικαίωμα ο κάθε πολίτης να έχει υποψίες για όσους διετέλεσαν υπουργοί, διότι εάν ήταν καθαρός ο τρόπος διανομής των χρημάτων, δεν θα κατέστρεφαν τα παραστατικά.

Όπως έγραψα πολλές φορές, το φαινόμενο ξεκίνησε από την Αμερική και βασικά οι ΜΚΟ/ΝGΟ δημιουργήθηκαν για να αντιμετωπίσουν τα «Κινήματα Ειρήνης» που είχε στήσει σε όλο τον κόσμο η ΕΣΣΔ. Η σκέψη ήταν να ενισχύονται με αμερικανικά δολάρια οργανώσεις σε χώρες-στόχους, βασικά για να προωθούν και να επιβάλλουν την αμερικανική εξωτερική και αμυντική πολιτική. Ηταν (και είναι) «οχήματα» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και καθοδηγούνται από την USΑΙD και τις κατά τόπους πρεσβείες των Ην. Πολιτειών.

Μέχρι το δημοψήφισμα για το φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν, οι αμερικανικές ενισχύσεις σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν απόρρητες, παρά το γεγονός ότι οι αμερικανικοί νόμοι απαιτούν διαφάνεια. Οταν ξέσπασε το σκάνδαλο στην Κύπρο από την κατά λάθος(;) διαρροή της έκθεσης Νathans, άρχισαν να ανοίγουν τα στόματα. Αρχικά οι Αμερικανοί παραδέχθηκαν αόριστα και με αρκετή δόση ασάφειας ότι χρησιμοποίησαν τα χρήματα «για την επαναπροσέγγιση και την επανένωση της Κύπρου», αλλά στη συνέχεια μέσα από έγγραφα αποδείχθηκε ότι διατηρούσαν τέσσερα είδη ταμείων, ένα εκ των οποίων αφορούσε «πολιτικές δραστηριότητες» στο νησί.

Μετά την περίπτωση της Κύπρου, όπου άνοιξαν μία τρύπα και πέταξαν μέσα εκατομμύρια δολάρια, πληροφορηθήκαμε ότι μέσω ΜΚΟ/ΝGΟ διοχέτευσαν χρήματα στην Παλαιστίνη, στη Γεωργία, στην Ουκρανία και σε άλλες χώρες. Ομως, η βασική χώρα-στόχος (ήταν και παραμένει) η Ρωσία. Ο Πούτιν, που δεν είναι και ο ίδιος ο πιο δημοκρατικός άνθρωπος στον πλανήτη, έχει απόλυτο δίκιο να φωνάζει, διότι έχει αποδείξεις, αν και μετά την κατάθεση του Φίλιπ Γκόρντον στο Κογκρέσο στις 14 Δεκεμβρίου, δεν τις χρειάζεται. Ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών παραδέχθηκε ενώπιον των μελών της Υποεπιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας ότι οι ΗΠΑ «από το 2009 έχουν δώσει περίπου 160 εκατ. δολάρια για την υποστήριξη προγραμμάτων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου, την καταπολέμηση της διαφθοράς, για την κοινωνία των πολιτών, των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης, της χρηστής διακυβέρνησης και τις δημοκρατικές πολιτικές διαδικασίες». Αφού παραδέχθηκε και την οικονομική ενίσχυση ρωσικών ΜΜΕ, πρόσθεσε ότι «πιο πρόσφατα, η χρηματοδότηση των ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκε για την υποστήριξη ανεξάρτητης παρακολούθησης των εκλογών».

Ο Αμερικανός υφυπουργός ήταν όντως αποκαλυπτικός και δεν έκρυψε τα λόγια του, που ξάφνιασαν τους γερουσιαστές, με δεδομένη την αντίδραση και τις καταγγελίες του Ρώσου προέδρου. Ο κ. Γκόρντον τόνισε πως «ως μέρος της στρατηγικής (των ΗΠΑ), η κυβέρνηση έχει διαβουλεύσεις με το Κογκρέσο για μια πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός νέου ταμείου για την υποστήριξη ρωσικών ΜΚΟ/ΝGΟ που έχουν δεσμευθεί σε μια πιο πλουραλιστική και ανοικτή κοινωνία».

Για όσους προωθούν τα συμφέροντα κρατών στην Αμερική, ο νόμος απαιτεί να καταχωρηθούν στο Υπουργείο Δικαιοσύνης ως «πράκτορες» (agents) ξένων συμφερόντων. Ομως, τα μέλη των ΜΚΟ/ΝGΟ στις χώρεςστόχους είναι για τους Αμερικανούς «μαχητές της ελευθερίας». Είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ Ι: Ασχολήθηκε άραγε η υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου, κατά την επίσκεψή της στην Ουάσινγκτον, με δύο ανοικτά θέματα, που την αφορούν και τα οποία είναι πολύ σοβαρά; Αναφέρομαι στο θέμα του οίκου δημοσίων σχέσεων και στο ζήτημα της πρεσβευτικής κατοικίας, που εάν δεν επιδιορθωθεί άμεσα, το κόστος θα πολλαπλασιαστεί. Για το θέμα του οίκου, φέρει μεγάλη ευθύνη η κ. Μαρκουλλή, η οποία πληροφορούμαι ότι το «πάγωσε» προφανώς για να παραμείνει η προηγούμενη κατάσταση, που θεωρήθηκε αποτυχημένη. Οσον αφορά στην πρεσβευτική κατοικία, να θυμίσω ότι για όσο διάστημα δεν επιδιορθώνεται, οι Κύπριοι φορολογούμενοι θα συνεχίσουν να πληρώνουν 20 χιλιάδες δολάρια το μήνα για την κατοικία που νοικιάστηκε για τον νυν πρέσβη.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΙΙ: Η κ. Μαρκουλλή επέλεξε να μην συναντηθεί με τους ανταπο κριτές των κυπριακών και των ελληνικών εφημερίδων. Γιατί; Προφανώς ήθελε να αποφύγει απαντήσεις για τις επαφές της στην Ουάσινγκτον. Δεν βλέπω άλλο λόγο.

Πηγή: http://udemand.wordpress.com/2011/12/27/%CE%BF-%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%87%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%81%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%BA%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%BA%CF%85%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BF%CE%BC%CE%BF/

 

Διαπλεκόμενοι δημοσιογράφοι...

Τα απόρρητα έγγραφα του WikiLeaks για την Ελλάδα

της Χαράς Ζαχοπούλου

Οι σχέσεις διαπλοκής μεταξύ των ελληνικών μέσων ενημέρωσης και της πολιτικής, το ιδιότυπο ιδιοκτησιακό καθεστώς του εγχώριου Τύπου αλλά και η αμερικανική παρείσφρηση σε αυτόν αποκαλύπτονται στο νέο κύμα αποκαλύψεων του ιστότοπου WikiLeaks.

Πρόκειται για τρία απόρρητα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα προς την Ουάσιγκτον, το 2006, το 2008 και το 2010, όπου γίνεται αναφορά στην ελληνική δημοσιογραφία εν γένει, στο δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά ειδικότερα, στους τηλεοπτικούς σταθμούς MEGA και ΣΚΑΪ, στα free press έντυπα, ακόμα και... στις σχολές δημοσιογραφίας.

Στο πρώτο, με ημερομηνία 13 Ιουλίου 2006 και τίτλο «Πώς να διαβάσετε τον ελληνικό Τύπο: Ένας οδηγός για τους αμύητους», αναφέρεται πως τα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν ενδιαφέρονται για την κερδοφορία τους, αλλά πρωτίστως για την άσκηση πολιτικής και οικονομικής πίεσης, ενώ αναφέρεται ότι υπάρχουν Έλληνες δημοσιογράφοι που διατηρούν θέση σε πολιτικά γραφεία Τύπου, τα οποία, ταυτόχρονα, καλύπτουν δημοσιογραφικά, λαμβάνοντας από αυτά δώρα και χρήματα.

«Με μια πρώτη ματιά, τα ελληνικά ΜΜΕ μοιάζουν με τα αμερικανικά, μ’ ένα μείγμα εφημερίδων ταμπλόιντ και μεγάλης σελίδας, εθνικούς και τοπικούς τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς και συνταγματικές εγγυήσεις για την προστασία της ελευθεροτυπίας. Μια πιο προσεκτική εξέταση αποκαλύπτει μια ελληνική βιομηχανία ΜΜΕ, που ελέγχεται από μεγιστάνες των επιχειρήσεων, των οποίων οι άλλες επιτυχημένες επιχειρηματικές τους δραστηριότητες επιτρέπουν να επιδοτούν τις ζημιογόνες επιχειρήσεις ΜΜΕ. Με τη σειρά τους, αυτές οι επιχειρήσεις ΜΜΕ τούς παρέχουν τη δυνατότητα να ασκούν πολιτική και οικονομική επιρροή. Το αποτέλεσμα είναι πως τα μέσα συχνά προβάλλουν μια σχεδόν κοινή εικόνα για τα εθνικά και διεθνή γεγονότα, εκτός από τις μεταξύ τους κομματικές διαφορές. Ομοίως, ένας ενιαίος αντιαμερικανισμός εμπεριέχεται σχεδόν σε κάθε θέμα, ο οποίος, όμως, μικρή επίδραση έχει στις διμερείς σχέσεις».

Αναφορά και στον... Όμηρο

Στη συνέχεια, οι Αμερικανοί διπλωμάτες φτάνουν μέχρι τον Όμηρο για να πουν πως «όπως ο ποιητής της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, έτσι και τα σύγχρονα ελληνικά ΜΜΕ χρησιμοποιούν ένα κράμα γεγονότων και φαντασίας».

«Σήμερα η Ελλάδα έχει περίπου 160 εφημερίδες, 180 τηλεοπτικούς σταθμούς, 800 ραδιοφωνικούς, 3.500 περιοδικά και μόλις 10 εκατ. κατοίκους – η Πορτογαλία με τον ίδιο πληθυσμό έχει 35 εφημερίδες, 62 τηλεοπτικούς και 221 ραδιοφωνικούς σταθμούς, σύμφωνα με το World Factbook του 2004. Πώς είναι δυνατόν όλες αυτές οι επιχειρήσεις να είναι κερδοφόρες; Δεν είναι. Επιδοτούνται από τους ιδιοκτήτες τους, που, αν και θα καλωσόριζαν κάθε έσοδο από την πώλησή τους, χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ για να ασκήσουν πολιτική και οικονομική επιρροή και για το λόγο αυτό ελάχιστα ενδιαφέρονται για την κερδοφορία των επιχειρήσεων ΜΜΕ. Επειδή δεν υπάρχουν συνδρομές και παραδόσεις εφημερίδων κατ’ οίκον, οι εφημερίδες αναγκάζονται να πωλούνται σε περίπτερα προσπαθώντας να αποσπάσουν την προσοχή του αναγνώστη. Αυτό σημαίνει πως ακόμα και η σπανίως ήρεμη και μερικώς ακριβή ιστορία έχει έναν παραπλανητικό τίτλο που πολλές φορές δεν έχει καμία σχέση με το θέμα. Επίσης, τα ΜΜΕ χρησιμοποιούν συναισθηματικούς τίτλους και αφηγήσεις για να προσελκύσουν αναγνώστες και οι σημαντικές για όλους μετρήσεις της τηλεόρασης καθορίζουν την κατανομή των διαφημιστικών εσόδων. Επίσης, οι εφημερίδες χρησιμοποιούν εργαλεία όπως οι προσφορές dvd και περιοδικών».

«Οι Έλληνες ενημερώνονται κυρίως από την τηλεόραση, αλλά οι εφημερίδες είναι η κύρια πηγή αναλύσεων. Οι πρωινές “ενημερωτικές” εκπομπές αποτελούν προφορική επανάληψη των επί τούτου “συναισθηματικών” επικεφαλίδων των εφημερίδων. Τα αθηναϊκά ΜΜΕ κυριαρχούν στη χώρα, έχοντας το 80% της θεαματικότητας και αναγνωσιμότητας, μέσω και της αναμετάδοσης των ραδιοφωνικών προγραμμάτων από τους σταθμούς της επαρχίας. Οι κρατικοί τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί έχουν μικρότερο κοινό σε σύγκριση με τους ιδιωτικούς. Μόνο το 6% των Ελλήνων ενημερώνεται από το Διαδίκτυο. Αν και η εμπιστοσύνη του κοινού απέναντι στα ΜΜΕ πέφτει σταθερά τις τελευταίες δύο δεκαετίες, είναι πολύ πιθανό να ακούσεις φράσεις όπως “μα το διάβασα στην εφημερίδα” ή “το είδα στην τηλεόραση”, όταν προσπαθούμε να διορθώσουμε λάθος σε ιστορίες. Μια δημοσκόπηση τον Οκτώβριο του 2005 έδειξε πως, αν και το 71% των Ελλήνων θεωρεί τα ΜΜΕ ιδιαιτέρως συναισθηματικά, οι εφημερίδες με πιο συναισθηματικό χαρακτήρα είναι εκείνες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις».

«Ένας Έλληνας πολιτικός αρθρογράφος περιέγραψε την κατάσταση σαν ένα... μουσακά με πολλές στρώσεις υλικών που έχουν ψηθεί μαζί. Το κοινό στην Ελλάδα, είπε, δεν δίνει σημασία στα ΜΜΕ. Ωστόσο, οι δημοσκοπήσεις αντικατοπτρίζουν υψηλά επίπεδα αντιαμερικανισμού – ή, όπως είπε, αντι-κυβερνητικού ή αντι-εξουσιαστικού ή αντι-οτιδήποτε... Εάν ψάξεις βαθύτερα στο μουσακά, συνέχισε, θα διαπιστώσεις πως το κοινό είναι σε γενικές γραμμές ευχαριστημένο από τις αποφάσεις της κυβέρνησης, ακόμα και σε αυτές που υπάρχει συμμαχία με τις ΗΠΑ».

Διαπλοκή με την πολιτική

Σχετικά με το ποιοι κατέχουν τα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα αλλά και τις σχέσεις διαπλοκής με την πολιτική αναφέρεται στο διπλωματικό έγγραφο:

«Τα ιδιωτικά ΜΜΕ της Αθήνας ανήκουν σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων που έχουν δημιουργήσει ή κληρονομήσει περιουσίες από τη ναυτιλία, τις τράπεζες, τις τηλεπικοινωνίες, τον αθλητισμό, τα πετρέλαια, τις ασφάλειες κ.λπ. και έχουν δεσμούς αίματος, γάμου ή μοιχείας με πολιτικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους και άλλους μεγιστάνες των ΜΜΕ και των επιχειρήσεων.

»Ο ελληνικός όρος “διαπλεκόμενα συμφέροντα” αναφέρεται αποκλειστικά στον ιστό των σχέσεων μεταξύ ΜΜΕ, επιχειρήσεων και κυβέρνησης... Οι σχέσεις είναι πιο περίπλοκες από αυτές μεταξύ θεών, ημίθεων και ανθρώπων στην ελληνική μυθολογία...

»Όσον αφορά στους ίδιους τους δημοσιογράφους, είναι ένα μάτσο κακοπληρωμένων, που συνήθως έχουν πολλές δουλειές προκειμένου να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους. Δεν είναι ασυνήθιστο ένας δημοσιογράφος να εργάζεται στο γραφείο Τύπου του υπουργείου που καλύπτει. Γνωρίζουν πολύ καλά για τους διαφορετικούς αφέντες. Μια έμπειρη δημοσιογράφος του MEGA λέει πως μόνο μία φορά ασκήθηκε κριτική από το σταθμό σε κάποιον από τους πέντε ιδιοκτήτες του. Είναι, επίσης, αποδεκτό για τους δημοσιογράφους να λαμβάνουν δώρα ή ακόμα και χρήματα. Η οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 ήταν διαβόητη για την πληρωμή δημοσιογράφων, προκειμένου αυτοί να γράφουν αρεστές ιστορίες».

Έλεγχος και σε σχολές δημοσιογραφίας

Τέλος, ο συντάκτης του τηλεγραφήματος αναφέρεται στην προσπάθεια των Αμερικανών να επιτύχουν μεγαλύτερο έλεγχο στις σχολές δημοσιογραφίας, ώστε να καταπολεμήσουν τον αντι-αμερικανισμό.

«Η πλειονότητα των ΜΜΕ υιοθετεί μια αντι-αμερικανική ή/και αντι-Μπους οπτική σε κάθε ιστορία με διεθνείς προεκτάσεις, συμπεριλαμβανομένων των γενετικά μεταλλαγμένων οργανισμών, της φτώχειας, του περιβάλλοντος και του ελέγχου του Διαδικτύου. Έχουμε με επιτυχία δημοσιεύσει συνεντεύξεις, ξένες καταχωρίσεις (...) για σημαντικά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε σφάλματα και παραλείψεις μέσω τηλεφωνημάτων και επιστολών προς αρχισυντάκτες και μέσω συναντήσεων με δημοσιο¬γράφους, διευθυντές και εκδότες. Επίσης, προσθέτουμε πόρους στις σχέσεις μας με σχολές δημοσιογρα¬φίας και σπουδαστές, ευελπιστώντας πως η επόμενη γενιά δημοσιογράφων θα είναι πιο ελεύθερη από προκαταλήψεις που χαρακτηρίζουν την παρούσα και τις προηγούμενες γενιές. Οι συνομιλητές μας στις σχολές δημοσιογραφίας (...) φοβούνται ότι οι αλλαγές στη βιομηχανία των ΜΜΕ σημαίνει πως οι σπουδαστές τους δεν θα μπορούν να βρουν και πολλές θέσεις στη δημοσιογραφία όταν αποφοιτήσουν».

Σχέσεις «στοργής» με δημοσιογράφο

Το δεύτερο τηλεγράφημα, με ημερομηνία 10 Φεβρουαρίου 2010, αναφέρεται στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και ειδικότερα στην εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» –οι Αμερικανοί την αποκαλούν το αντίστοιχο «60 Minutes»–, η οποία είχε θέμα την κρίση Γεωργίας - Ρωσίας. Το τηλεγράφημα αναφέρει πως έγινε μια «πολύ καλή επιλογή παρουσίασης των αμερικανικών θέσεων», χαρακτηρίζει τον Αλέξη Παπαχελά ως «τον πιο γνωστό Έλληνα δημοσιογράφο», ενώ ένας από τους τρεις παρουσιαστές της εκπομπής ενημέρωσε την πρεσβεία ακόμη και για λεπτομέρειες του μοντάζ – όπως για το ποια πλάνα Ρώσων αξιωματούχων κόβονταν και ποια θα έμεναν.

«Εν γένει, η εκπομπή ισορρόπησε και πέτυχε να περάσει το μήνυμα των Αμερικανών στην Ελλάδα», καταλήγει το έγγραφο, που υπογράφει ο Αμερικανός διπλωμάτης Σπέκχαρντ.

Όχι και τόσο... free τα free press

Το τρίτο τηλεγράφημα, με ημερομηνία 8 Απριλίου 2008, έχει τίτλο «Το φαινόμενο free press», υπογεγραμμένο, επίσης, από τον πρώην πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, Ντάνιελ Σπέκχαρντ.

Σε αυτό γίνεται αναφορά στον τρόπο με τον οποίο η πρεσβεία χρησιμοποιεί αυτά τα έντυπα για να παρέμβει όχι μόνο σε αυτά, αλλά και σε σχολές δημοσιογραφίας, έτσι ώστε η νέα γενιά δημοσιογράφων να μην είναι τόσο αρνητικά διακείμενη απέναντι στην Αμερική και την πολιτική της.

Το τηλεγράφημα αναφέρεται σε μια συνέντευξη που η αμερικανική πρεσβεία κατάφερε να δημοσιευτεί στη Lifo, με αφορμή ένα διήμερο συνέδριο σε παραλιακό ξενοδοχείο στην Αθήνα, όπου η πρεσβεία διοργάνωσε στην Αθήνα στις 25-26 Ιουλίου μαζί με το mosaiko.gr.

Σε αυτό συμμετείχαν περίπου τριάντα εκδότες, αρχισυντάκτες και δημοσιογράφοι, οι οποίοι αντιπροσώπευαν τα δεκαπέντε δημοφιλέστερα εναλλακτικά και free press έντυπα στην Ελλάδα.

«Σε συνάρτηση με τα παγκόσμια γεγονότα, ένας μεγάλος αριθμός εφημερίδων διανέμεται χωρίς χρέωση, καθώς τα παραδοσιακά έντυπα μειώνονται», τονίζεται στο τηλεγράφημα, όπου επισημαίνεται η περίπτωση της free press εφημερίδας METRO, «που έχει (2008) καθημερινή διανομή 135.000 φύλλων, σε αντίθεση με τη μεγάλη σε κυκλοφορία εφημερίδα Τα Νέα». Αναφορά γίνεται και στην εβδομαδιαία Athens Voice. Όπως σημειώνεται, «αυτές οι εφημερίδες πάνε καλά στην Ελλάδα, κυρίως επειδή η χώρα δεν έχει μεγάλη εξοικείωση με τα ιντερνετικά μέσα –μόλις 30% διείσδυση–, αν και ακόμα δεν έχουν το κύρος ή το επίπεδο των παραδοσιακών εντύπων».

Τέλος, ο Αμερικανός διπλωμάτης αναφέρεται στην άρρηκτη σχέση της διαφημιστικής πίτας με το κράτος και, ως συνέπεια, στη δυσκολία της «ελεύθερης σκέψης» στις free press εφημερίδες.

«Οι Έλληνες συμμετέχοντες ενδιαφέρονταν κυρίως για το πώς θα διατηρήσουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους, δεδομένης της απόλυτης εξάρτησης της διαφήμισης με το μοντέλο των free press... Κάποιοι συμμετέχοντες τόνισαν ότι αυτό δεν είναι τόσο εύκολο στην Ελλάδα, γιατί εν μέρει το κράτος ελέγχει ένα πολύ μεγάλο μέρος της διαφημιστικής πίτας. Ένας έμπειρος Έλληνας δημοσιογράφος, που γράφει τόσο σε mainstream όσο και σε εναλλακτικές εφημερίδες, μας είπε, off the record, ότι αυτή η αναλογία είναι περίπου 30% με 40% και οι καταχωρίσεις της  κυβέρνησης έχουν κυρίως πολιτικά και όχι οικονομικά κίνητρα».

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα την 01/09/2011
http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=28854&category_id=0

Εκπληκτική ομολογία!

Απίστευτες αποκαλύψεις από τον πρώην Διοικητή του ΝΑΤΟ, Αμερικανό Στρατηγό Γουέσλυ Κλαρκ, υποψήφιο στην διεκδίκηση του χρίσματος των Δημοκρατικών για την Προεδρία στις εκλογές του 2004 και σκληρό επικριτή του Προέδρου Μπους για την πολιτική του στην Μέση Ανατολή. Παραθέτουμε το επίσημο βιογραφικό του αμέσως παρακάτω.

Wesley Kanne Clark is the former U.S. Army general who ran as a Democratic candidate for the presidency in the 2004 election. Clark grew up in Little Rock, Arkansas and, at the age of 16, started at the U.S. Military Academy at West Point, where he graduated first in his class. He also earned a graduate degree as a Rhodes Scholar at Oxford and commanded fighting troops in Vietnam, where he was injured three times. During the '80s and '90s he moved up the military ladder and served as and administrator in training and command posts, eventually becoming a four-star general. In 1997 he was named as the U.S. commander of NATO forces in Europe by President Bill Clinton. In 1999 Clark was in charge of the NATO victory in Kosovo over the forces of Slobodan Milosevic, but in 2000 he retired after 34 years in the army (some stories have it that he was forced to retire). Clark entered the private sector as an author, consultant and investment banker, a highly decorated soldier and recipient of the Presidential Medal of Freedom. After terrorist attacks in New York and Washington, D. C. in 2001, Clark was a frequent guest commentator on television, emerging in 2003 as a strong critic of President George W. Bush's military policy in the Middle East. Clark bowed out of the presidential race on 11 February 2004, after winning the Oklahoma primary on February 3rd but finishing far back in other state results.

• Born: 23 December 1944

• Birthplace: Chicago, Illinois

• Best Known As: Former NATO commander and presidential hopeful

Πράκτορες και Εφιάλτες

Ομοσπονδιακό αδίκημα

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Δομικό στοιχείο της παρακμής, που οδήγησε την χώρα στο χείλος του γκρεμού, είναι κι ο Τύπος, έντυπος και ηλεκτρονικός. Από ελεγκτής της εξουσίας κι ανεξάρτητος παράγοντας διαμόρφωσης της κοινής γνώμης, σε πολλές περιπτώσεις, κατρακύλησε σε περιτύλιγμα για cd και dvd. Όργανο μιας παρασιτικής ολιγαρχίας, «δολοφόνος προσωπικοτήτων», χειραγωγός συνειδήσεων, φερέφωνο προπαγάνδας και Καιάδας ειδήσεων και συνειδήσεων.

Πως ήταν η στάση των Ιρλανδικών ΜΜΕ στην πρόσφατη κρίση, όπου καθημερινά και σε ζωντανή μετάδοση οι Δημοσιογράφοι ξεφτίλιζαν τον Πρωθυπουργό και τους Υπουργούς και έτριβαν στα μούτρα της κοινωνίας την ωμή αλήθεια; Ε, καμμία σχέση.

Προέκταση των εργολάβων και προμηθευτών, τα παθητικά μαγαζιά της «ενημέρωσης», ήταν και είναι σε κάποιες περιπτώσεις «έξοδα παραστάσεως» των εξωθεσμικών κέντρων για να παίρνουν έργα, να πουλάνε όπλα ή για να επιβάλλουν πολιτικά πρόσωπα που θα τους επιτρέψουν να πάρουν έργα ή να πουλήσουν όπλα. Έτσι στο σύνολο της η μπίζνα, τουλάχιστον μέχρι προ κρίσης, ήταν κερδοφόρα. Τώρα όμως…

Αδιαφανή οικονομικά κι ενίοτε αφανής η ιδιοκτησία, μέσω αχυρανθρώπων. Κάθε «νταβαντζής» κι ο «αυτοφωράκιας» του. Φοροδιαφυγή και θεσμική ακροβασία μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας στον τρόπο λειτουργίας τους, συνιστούν ένα εξωθεσμικό όνειδος για την δημοκρατία μας αλλά και για κάθε έννοια καλώς εννοούμενου επιχειρείν. Κλίκες της «πολιτικής ορθότητας» αλληλοπροωθούνται και στελεχώνουν μηχανισμούς μαζικής παραπληροφόρησης, που αποστολή έχουν να αποκρύψουν και διαστρεβλώσουν γεγονότα, να προωθήσουν χωρίς όρους κι αναστολές τα συμφέροντα της παρασιτικής ολιγαρχίας και ξένων εντολοδοτών, να χτυπήσουν άξιους κι ικανούς, να εξυψώσουν κι ηρωοποιήσουν πρόθυμους και χρήσιμους «ηλίθιους».

Το καθήκον αληθείας, η αντικειμενικότητα κι η υποχρέωση διασταύρωσης της είδησης, οι στοιχειώδεις συναλλακτικές υποχρεώσεις του Τύπου απέναντι στο κοινό, είναι απλώς ανέκδοτο.

Θα σας πω μια ενδεικτική ιστορία που μου αφηγήθηκε ένας πολύ σοβαρός άνθρωπος. Μια φορά κι ένα καιρό, πριν πολλά χρόνια, ένα αστόπαιδο, που ‘χε το προοδευτιλίκι στο κούτελο, ήταν τότε και της μόδας, πήγε στην Αμερική, όπου δούλευε και σπούδαζε, όπως χιλιάδες άλλοι.

Εκεί μαζί μ’ έναν άλλο Έλληνα, κολλητό του, επίσης της πολύ βαριάς «αριστεράς», κάνανε μια ψιλοκομπίνα για να μιλάνε τζάμπα στο τηλέφωνο με τους συγγενείς και φίλους τους στην Ελλάδα. Συνηθισμένα ρωμέϊκα πράγματα. Αυτό που δεν ξέρανε όμως, είναι ότι στις ΗΠΑ οποιαδήποτε κλοπή, απάτη κλπ, σε σχέση με το ταχυδρομείο ή την τηλεφωνία, είναι ομοσπονδιακό αδίκημα. Θέλετε από σύμπτωση, θέλετε γιατί τους παρακολουθούσανε λόγω φρονημάτων κι άλλων δραστηριοτήτων, τους σβέρκωσε το FBI. Τους ετέθη ένα πολύ απλό δίλημμα.

Ή θα δεχόντουσαν να δουλέψουν για την Υπηρεσία (μία είναι η Υπηρεσία) ή θα εξασφάλιζαν μερικά χρονάκια διακοπές σε ευαγές ομοσπονδιακό ίδρυμα μαζί με τον Ληρόϋ Ουάσινγκντον και την παρέα του, που ισοβίτες γαρ, θα εκτιμούσαν πολύ τα τρυφερά ελληνάκια. Ως γνήσιοι ιδεολόγοι διάλεξαν την κουρτίνα ένα κι έτσι το καλόπαιδο αυτό ξεκίνησε να κάνει δουλειές για την μεγάλη μας φίλη και σύμμαχο. Κι όπως λένε οι σοφοί αμερικάνοι, once a marine, always a marine. Ο τύπος γύρισε στην Ελλάδα μεταλλαγμένος και με καινούργιο αφανές αφεντικό. Ικανός και πρόθυμος, με τις υπηρεσίες του δημιούργησε καλές σχέσεις με παράγοντες των ΗΠΑ κι από τα ΜΜΕ που εργάστηκε, προωθούσε και προωθεί, πάντα με την σοβαροφάνεια του, την ατζέντα, όσο αντιδημοφιλής κι αν είναι αυτή. Στην παράδοση Οτσαλάν υπέρ των Τούρκων και των Αμερικανών με κάλυψη στον Σημίτη. Στους βομβαρδισμούς της Σερβίας υπέρ της επέμβασης.

Στο Σχέδιο Ανάν διαπρύσιος κήρυκας του ΝΑΙ. Στα ελληνοτουρκικά αβανταδόρος των Τούρκων και στο ψευδομακεδονικό αβανταδόρος των επιγόνων του Ιβάν Μιχαήλοφ, φίλου και συνεργάτη του Χίμλερ, ιδρυτή των σκοπιανών βοηθητικών ταγμάτων των SS, κολλητού του γεονοκτόνου Άντε Πάβελιτς, του Κροάτη αρχηγού της αιμοσταγούς Ουστάσα, μπροστά στον οποίο ο Ράϊνχαρτ Χάϋντριχ ήταν αρσακειάδα. Στιλβωτής του Μνημονίου και κάθε αντιλαϊκής πολιτικής, υβριστής και συκοφάντης κάθε πατριωτικής φωνής, πρόθυμος αναμεταδότης κάθε παραπληροφόρησης, στέκεται σταθερά αντίθετος στο εθνικό συμφέρον και «πουσάρει» με το αζημίωτο, υποθέτω, διάφορα συμφέροντα, από πολιτικές φιλοδοξίες γόνων κι επιγόνων, μέχρι περιβαλλοντικές μπίζνες κολλητών του. Την ιστορία, μου την αφηγήθηκε κραταιός παράγων της Ομογένειας, από αυτούς που πέτυχαν το αμερικάνικο εμπάργκο κατά της Τουρκίας την περίοδο 1974-1977.

Ο εν λόγω, θέλοντας να την επιβεβαιώσει, μου είπε ότι απευθύνθηκε σε WASP φίλο του, που διετέλεσε Διευθυντής της ακατανόμαστης Υπηρεσίας. Η απάντηση που έδωσαν οι παλιοί υφιστάμενοί του στον φλεγματικό Αμερικάνο, όταν ρώτησε για τους δυο Έλληνες, ήταν “we cannot reveal any information, because the file is still active, open” («δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε οποιαδήποτε πληροφορία, γιατί ο φάκελος είναι ακόμη ενεργός, ανοικτός»)! Πάντως αυτά κυκλοφορούν, από το μαρτυρικό Βελιγράδι ως το κλεινόν Άστυ και τα χωριά της Μακεδονίας μας.

Αλήθεια ή ψέματα; Ποιος ξέρει; Αν ναι, τότε θα υπάρχουν και χαρτιά…Πάντως έκτοτε αλλιώς βλέπω, διαβάζω κι ακούω τον εν λόγω. Απλώς μου κάνει εντύπωση μια επίμονη στάση. Όπου κείται το εθνικό και λαϊκό συμφέρον, κοιτάζω απέναντι κι αυτός ο τύπος και μερικοί άλλοι πάντα στέκονται εκεί…. Σύμπτωση;

* Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (19-1-2011)

Αμερικανικός πολιτισμός

Στο πρόσφατο τεύχος του διεθνώς γνωστού περιοδικού "Αρχαιολογία" που εκδίδεται στις Η.Π.Α. δημοσιεύεται μια ολοσέλιδη διαφήμιση με την οποία καλούνται οι αναγνώστες "να ανακαλύψουν την πλούσια Ιστορία του Τέξας". Ποιά είναι αυτή; Τα βραχογραφήματα που σκάλισαν οι Ινδιάνοι σε σπηλιές κοντά στο Ελ Πάσο, ο μεγάλος κρατήρας από πτώση μετεωρίτη και ο "πολιτισμός" των καουμπόηδων στο Φορθ Γουόρθ (βλ. εικόνα παρακάτω).

Το φαιδρό της όλης υπόθεσης είναι η αμετροέπεια και η τερατώδης υπερβολή του διαφημιστή, ο οποίος φαρδιά-πλατιά διακηρύσσει: "Δεν υπάρχει άλλη Ιστορία όπως η Ιστορία του Τέξας"!

Παραθέτω το σχετικό σύνθημα και το κείμενο της διαφήμησης:

Discover the rich history of Texas. With thousands of historic sites and hundreds of museums, you can easily immerse yourself in the treasures of the Lone Star State.

Near El Paso, you can see Indian pictographs etched in rock at Hueco Tanks State Park. In Odessa, you can peer over the edge of the second largest meteor crater in the country. And in Fort Worth, you can discover cowboy culture at the Stockyards National Historic District.

Wherever your historical compass points — from military gliders in Lubbock to turn-of-the-century mansions in Galveston — there's more than enough history to dig up here. Only in the Lone Star State.

Σημειώνω και υπενθυμίζω ότι το περιοδικό αυτό διαβάζεται από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλον τον κόσμο και ότι στο παρελθό είχε δημοσιεύσει άρθρο με σαφείς φιλοσκοπιανές θέσεις, γεγονός που προκάλεσε την αγανάκτηση του γνωστού φιλέλληνα (και Έλληνα πλέον, αφού του έχει δοθεί πλέον τιμητικά η ελληνική υπηκοότητα) Καθηγητή Αρχαιολογίας Στέφανου Μίλλερ, ο οποίος αντέδρασε με μια επιστολή-καταπέλτη προς την διεύθυνση του περιοδικού:

http://history-of-macedonia.com/wordpress/2009/03/01/archaeology-magazine-letter-to-the-editor-by-professor-stephen-g-miller/

ΔΕΕ

Ακροάσεις στο Κογκρέσο για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα ζητά η Carolyn Maloney

Η βουλευτής Carolyn Maloney, του Δημοκρατικού Κόμματος, που εκπροσωπεί στο Κογκρέσο την Αστόρια και άλλες περιοχές της Νέας Υόρκης στις οποίες ζουν πολλοί  Έλληνες και Ελληνικής καταγωγής Αμερικανοί, ζήτησε από την Επιτροπή Οικονομικών Θεμάτων της Βουλής των Αντιπροσώπων στην Ουάσιγκτον να πραγματοποιήσει ακροάσεις γύρω από τον καταγγελλόμενο ρόλο Αμερικανικών χρηματοπιστωτικών εταιρειών σε πτυχές της κρίσης του χρέους που η Ελλάδα αντιμετωπίζει σήμερα. 

Η κυρία Maloney, η οποία μαζί με τον Ρεπουμπλικανό βουλευτή Gus Bilirakis από την Φλόριντα συμπροεδρεύει της ομάδας προώθησης Ελληνικών υποθέσεων στο Κογκρέσο, την γνωστή ως Hellenic Congressional Caucus, υπέβαλε το αίτημα αυτό με επίσημη επιστολή προς τον Πρόεδρο της βουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών Θεμάτων, Barney Frank. 

Στην επιστολή της η βουλευτής από την Νέα Υόρκη επισημαίνει ότι άρθρο που δημοσίευσε στα τέλη της περασμένης εβδομάδας η έγκυρη εφημερίδα New York Times αναφέρει πως τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει η Ελλάδα παροξύνονται από χρηματοπιστωτικούς οίκους που επενδύουν υπέρ της προοπτικής η Ελλάδα να.......