Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

Η «Κεντροαριστερά» ως επάγγελμα



Aκριβώς πριν εκατό χρόνια, στις 28 Ιανουαρίου 1919, ο Μαξ Βέμπερ προσκλήθηκε από την Ελεύθερη Ένωση Φοιτητών της Βαυαρίας για μια διάλεξη στο Μόναχο. Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιούλιο 1919, το κείμενο της διάλεξης κυκλοφόρησε με μορφή δοκιμίου υπό τον τίτλο «Η Πολιτική ως Επάγγελμα» (Politik Als Beruf).
Είναι ένα από τα κείμενα που σφράγισαν την πολιτική επιστήμη και γενικότερα την πολιτική στα εκατό χρόνια που ακολούθησαν.
Σημειώνω άλλωστε πως ήταν η εποχή που γεννιόντουσαν τα σύγχρονα κόμματα, η σύγχρονη δημοκρατία και το σύγχρονο κράτος με τις λειτουργίες του.

Η βασική ιδέα του Βέμπερ είναι πως η πολιτική αποτελεί μια σοβαρή υπόθεση εξουσίας κι ότι ο επαγγελματίας πολιτικός οφείλει να δρα «με απόσταση από τα πράγματα και τους ανθρώπους» με μια λεπτή άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στην «ηθική της πεποίθησης» και την «ηθική της ευθύνης».

Δεν επεκτείνομαι διότι δεν είναι αυτό το ζήτημα.

Απλώς αν ο Βέμπερ λοξοδρομούσε στα μέρη μας στις μέρες μας θα μπορούσε να ενσωματώσει στην σκέψη του ένα ιδιαίτερο και ιδιόρρυθμο πολιτικό φαινόμενο: το φαινόμενο της «Κεντροαριστεράς ως επάγγελμα».

Ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη πολιτική ιστορία και μετά τον πρώιμο κοινοβουλευτισμό της εποχής Τζουμπέ, δεν είχαμε ένα τόσο εξατομικευμένο πολιτικό προσωπικό που να δρα σε επίπεδο μονάδας και προσωπικής γνώμης.
Άνθρωποι δηλαδή που θεωρούν ότι πολιτική σημαίνει να εκφωνείς απόψεις στον καθρέφτη σου και να δρας για πάρτη σου μέσω των απόψεων που εκφώνησες.
Φυσικά το φαινόμενο δεν είναι μόνο κεντροαριστερό.
Και η Αριστερά και η Δεξιά έχουν αντίστοιχα παραδείγματα αλλά μάλλον περιορισμένα και λιγότερο σοβαρά (Παπακώστα, Αντώναρος κ.λπ.).
Δεν είναι καν εντελώς καινούργιο.

Αν πάρουμε τρεις διαφορετικές αλλά εμβληματικές περιπτώσεις της επικαιρότητας θα δούμε ότι δεν ξεπήδησαν ούτε ξαφνικά ούτε από το πουθενά.
Η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου ξεκίνησε την καριέρα της από τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ. Έγινε συνεργάτις του Χρ. Παπουτσή στην Ευρωβουλή. Χρημάτισε γενική γραμματέας Εμπορίου υπό τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Εκτοξεύθηκε γραμματέας του ΠΑΣΟΚ και ευρωβουλευτίνα από τον Γ. Παπανδρέου. Διετέλεσε υπουργός στις μνημονιακές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (2009 – 2011) και αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 2012. Διαφώνησε με το Μνημόνιο με μια μικρή καθυστέρηση δύο ετών αφότου το είχε ψηφίσει.
Τώρα «αισθάνεται δικαίωση» που είναι υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του «παλιού πολιτικού συστήματος» στο οποίο είχε πρωταγωνιστήσει.
Ο Σπύρος Δανέλλης ήταν στη αρχή Σοσιαλιστική Πορεία, ύστερα ΕΑΡ και μετά βρέθηκε στον Συνασπισμό της Αριστεράς με τον οποίο εξελέγη βουλευτής το 1996 – 2000. Στη συνέχεια βγήκε δήμαρχος Χερσονήσου Κρήτης με έναν ευρύτερο αριστερό συνδυασμό που υποστήριξε και το ΠΑΣΟΚ. Το 2009 – 2014 έγινε ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Το 2015 βγήκε βουλευτής με το Ποτάμι. Το 2017 ακολούθησε τον Θεοδωράκη στο ΚΙΝΑΛ από όπου έφυγαν μαζί το 2018 πριν καταλήξει πρόσφατα «ανεξάρτητος βουλευτής που στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ» παρέχοντας ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Τσίπρα.
Τέλος αντίστοιχη ήταν κι η διαδρομή του Νίκου Μπίστη (ΚΚΕ, Συνασπισμός, ΑΕΚΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥ, ΚΙΝΑΛ και τώρα υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ) με μόνη ουσιαστική διαφορά ότι ο Μπίστης δεν έχει εκλεγεί ποτέ σε τίποτα.

Παρά τις επιμέρους διαφορές τους έχουν κι οι τρεις κοινό στοιχείο μια ακατάπαυστη πολιτική κινητικότητα, της οποίας τα κριτήρια είναι συνήθως εξατομικευμένα και συχνά ακατάληπτα.
Δεν είναι οι μόνοι.
Μετέχουν σε έναν ολιγάριθμο αλλά φασαριόζικο χώρο που φέρει την χρήσιμα εύπλαστη επωνυμία «Κεντροαριστερά». Έναν χώρο που ακόμη και πριν από την αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ ζούσε περισσότερο χάρη σε εκείνους που τον αποτελούσαν παρά σε εκείνο που αποτελούσε ο ίδιος.
Εσχάτως η κινητικότητά τους έχει ενθαρρυνθεί από τις εξελίξεις στο Σκοπιανό που για ανεξήγητους λόγους πρωτοστατεί στα ενδιαφέροντά τους, αλλά κυρίως από την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσει ένα προσωπικό το οποίο θα υπηρετήσει το άλλοθι του εξανθρωπισμού του.
Πάντα έτοιμοι. Πάντα διαθέσιμοι. Πάντα πρόθυμοι.

Το επαγγελματικό αυτό φαινόμενο επωφελείται από τη συγκυρία και για άλλους δύο λόγους.
Πρώτον, την ύπαρξη μιας ομάδας δημοσιογράφων κυρίως στα κυβερνητικά μέσα ενημέρωσης με άδηλο επαγγελματικό μέλλον σε περίπτωση πολιτικής αλλαγής.
Κατά την αντίληψή τους, η ιδιότητα του «κεντροαριστερού» ως πιο λάιτ εκδοχή του «δημοσιογράφου ΣΥΡΙΖΑ» τούς επιτρέπει να ελπίζουν ότι θα επιβιβαστούν σε κάποιες σωστικές λέμβους. Προς το παρόν αρκούνται σε νουθεσίες κατά του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου – από την άποψη της κεντροαριστερής ευαισθησίας, βεβαίως, βεβαίως…
Δεύτερον, τη διατύπωση προ έτους από τον καθηγητή Ν. Μαραντζίδη μιας καινοφανούς θεωρίας για «αντιπολίτευση α λα καρτ». Η θεωρία αυτή επιτρέπει στους ενδιαφερομένους να αναζητούν σημεία επαφής με τη εκάστοτε κυβερνητική εξουσία κατά περίπτωση και παρά την κυβερνητική εξουσία. Κοινώς, να τα έχουν καλά με όλους – κυρίως με τη σημερινή κυβερνητική εξουσία.

Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Σκοπιανού με την πρόσφατη μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια των Syriza and friends στο Μέγαρο Μουσικής. Παραβρέθηκαν πολλοί Syriza αλλά ελάχιστοι friends.

Η αποτυχία δεν είναι ακατανόητη. Το Σκοπιανό που για τους προαναφερθέντες αποτελεί (κατά τα λεγόμενά τους) κορυφαίο «ταυτοτικό» ζήτημα, ελάχιστα εισιτήρια κόβει στον χώρο της ιστορικής Κεντροαριστεράς, της Δημοκρατικής Παράταξης και του ΠΑΣΟΚ.
Οι εκτός πλαισίου αδιαπραγμάτευτες κι ασυμβίβαστες ανησυχίες τους καταλήγουν σε μια απολίτικη πλατφόρμα «πολιτικού σουλατσαδορισμού» που απλώς επιτρέπει στους σουλατσαδόρους να σουλατσάρουν κατά την επαγγελματική τους κλίση ή προσφορά.

Είναι αλήθεια ότι η αντίληψη αυτή αποδείχτηκε εξαιρετικά μειοψηφική.
Βρήκε σχετική απήχηση σε κάποιους κύκλους κυρίως του Ποταμιού που αναζητούσαν λιγότερο συμβατικές πολιτικές συμπεριφορές. Αλλά φαίνεται ότι εξανεμίζεται όχι μόνο επειδή εξανεμίζεται το Ποτάμι, αλλά κι επειδή αποδείχθηκε μια αντίληψη εξαιρετικά απολίτικη ώστε να αποκτήσει πολιτική υπόσταση.

Τελικά δηλαδή η νοσηρότητα του φαινομένου περιορίζεται από τη φύση του.
Αφενός από την εξαιρετικά περιορισμένη πολιτική εμβέλεια κι αξιοπιστία όσων το συγκροτούν.
Κι αφετέρου από την προφανή αδυναμία των πρωταγωνιστών του να καταλύσουν τους νόμους και τις βασικές λειτουργίες της «πολιτικής ως επάγγελμα».

Διότι όπως προειδοποιούσε κι ο Μαξ Βέμπερ στο δοκίμιο που αναφέραμε «η πολιτική ασκείται με το κεφάλι και όχι με άλλα σημεία του σώματος».

Γιάννης Κ. Πρετεντέρης


Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

Ο Τζουμπές



Κακώς νομίζαμε έως τώρα ότι εμβληματικές φυσιογνωμίες της συριζαίικης Αριστεράς είναι ο Αρης, ο Φιντέλ, ο Μαδούρο, άντε και ο Κουφοντίνας.

Εφεξής πρώτη μούρη στον Πάνθεον των ηρώων της αναδεικνύεται ο αείμνηστος Δημήτριος Βούλγαρης ή Τζουμπές.

Η ομολογημένη (ακόμη κι από τον Πρόεδρο της Βουλής!) προσπάθεια της κυβέρνησης να παρατείνει με συνταγματικά τερτίπια τον βίο της ως «κυβέρνηση μειοψηφίας» εγγράφεται ευθέως στη λαμπρή παράδοση φαυλότητας του υδραίου πολιτικού.

Να θυμίσω ότι τελευταία φορά που η Ελλάδα κυβερνήθηκε από κυβέρνηση μειοψηφίας ήταν το 1874-75 με πρωθυπουργό τον Τζουμπέ της καρδιάς μας.

Την επόμενη χρονιά, ο Χαρίλαος Τρικούπης εξήγγειλε (διά στόματος βασιλέως Γεωργίου Α') την «αρχή της δεδηλωμένης» ή «δημοκρατική αρχή».

Έκτοτε κι επί ενάμιση αιώνα η Ελλάδα κυβερνήθηκε από αναρίθμητες κυβερνήσεις, καλές ή κακές, αλλά ποτέ από κυβέρνηση μειοψηφίας. Ακόμη κι η μειοψηφική κυβέρνηση Τσαλδάρη το 1932 είχε τη ρητή ανοχή της αντιπολίτευσης του Ελευθέριου Βενιζέλου.

Κατόπιν τούτου, αν η κυβέρνηση καταφέρει να σπάσει μια δημοκρατική συνταγματική παράδοση 144 ετών, δικαιούμαστε να λέμε ότι δεν έχουμε «πρώτη φορά Αριστερά» αλλά «δεύτερη φορά Τζουμπέ».

Άλλωστε η σύγκριση μάλλον υπέρ του Τζουμπέ αποβαίνει.

Να θυμίσω ότι τον έλεγαν έτσι επειδή δεν φορούσε γραβάτα αλλά «τζουμπέ». Ενα μακρύ έως τους αστράγαλους ανατολίτικο πανωφόρι με το οποίο ντύνονταν συνήθως οι κοτζαμπάσηδες.

Ο Τζουμπές πέρασε στην Ιστορία ως πρότυπο φαυλότητας, αυθαιρεσίας και πελατοκρατίας.

Κανάκευε τους οπαδούς του κι εξυπηρετούσε αδίστακτα τους πολιτικούς φίλους του.

Πάντως επί ημερών του σύμπλεγμα τύπου «Παππάς, μπαμπάς Παππάς και Μανώλης του Παππά» δεν είχε καταγραφεί.

Ήταν σκληρός, τραμπούκιζε και δίωκε τους αντιπάλους του - ένα είδος Πολάκη και Παπαγγελόπουλου ταυτοχρόνως...

Ποτέ δεν ακούστηκε όμως ότι άνθρωποι του Τζουμπέ προέτρεπαν τον Παπακωνσταντίνου να «δώσει» τον Βενιζέλο, ούτε ότι ζητούσαν από έναν ισοβίτη να «δώσει» τον Μαρινάκη «για να μείνει είκοσι χρόνια ο Τσίπρας», ούτε ότι πίεζαν τον Παπαντωνίου να «δώσει» τον Σημίτη, ούτε ότι εκβίαζαν «κουκουλοφόρους» μάρτυρες να «δώσουν» τον Σαμαρά, τον Στουρνάρα και τον Αδωνη.

Μπορεί ο Τζουμπές να είχε μια νοοτροπία αυθαιρεσίας - δικαιολογούσε τις αποφάσεις του με την αρβανίτικη έκφραση «άστε ντούα!» που σημαίνει «έτσι θέλω!».

Αλλά τέτοιες αλητείες δεν έκανε.

Δεν ξέρω πώς θα τελειώσει η «δεύτερη φορά Τζουμπές».

Θυμίζω απλώς ότι ο αυθεντικός Τζουμπές κατέληξε στο Ειδικό Δικαστήριο κατηγορούμενος για πλαστογραφία και αντιποίηση αρχής, μαζί με τον γαμπρό του και υπουργούς που πουλούσαν έδρες σε μητροπολίτες!

Πέθανε το 1877 πριν ολοκληρωθεί η εκδίκαση.

Πρετεντέρης Ι.Κ.




Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Το ξεφωνημένο σούργελο


Στην ηθική έρημο της TV

Δημήτρης Γαλάνης
Βλέποντας την εκπομπή που παρουσιάζει η Τατιάνα Στεφανίδου στον ΣΚΑΙ την Πέμπτη και την Παρασκευή με έπιασε μια απέραντη ντροπή.
Ένα άτυχο νέο κορίτσι δολοφονήθηκε με άγριο τρόπο στη Ρόδο. Στο τηλεοπτικό σύμπαν της κυρίας Στεφανίδου, αυτό το κορίτσι «δολοφονήθηκε» με ακόμα πιο αποτρόπαιο τρόπο. Χωρίς να λέει τίποτα η κυρία Στεφανίδου υποδόρια άφηνε σαφείς αιχμές για την υπόληψη ενός κοριτσιού που έχασε τη ζωή του στα χέρια δύο απάνθρωπων νεαρών. Με μια απάθεια που μόνο η έλλειψη οποιασδήποτε ανθρωπιάς μπορεί πιθανόν να αιτιολογήσει, η γνωστή παρουσιάστρια έκανε πλάγιες αναφορές και πέταγε σπόντες για τις προσωπικές πτυχές της ζωής μιας νέας γυναίκας, που μόλις πριν λίγα 24ωρα οι δολοφόνοι της είχαν βιάσει και πετάξει ζωντανή στη θάλασσα.
Σταγόνα – σταγόνα το δηλητήριο αυτό χυνόταν στα μυαλά των τηλεθεατών, χωρίς κανένα σεβασμό, κανένα ταμπού και κανέναν ενδοιασμό, με μοναδικό στόχο τα ποσοστά τηλεθέασης. Όλα αυτά διανθίζονταν με φωτογραφίες από τη δικογραφία και πίνακες για τα τραύματα που υπέστη το θύμα, τα οποία μόνο βαθιά οδύνη θα μπορούσαν να προκαλέσουν στους γονείς αυτού του κοριτσιού, ενώ όλα τα υπόλοιπα θα τους βύθισαν σίγουρα στην απελπισία.
Το να έχεις χάσει το παιδί σου και να βλέπεις την υπόληψή του να κουρελιάζεται μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες θα πρέπει να είναι αβάσταχτος πόνος.
Οι εκπομπές αυτές ήταν η απόλυτη κατάρρευση οποιασδήποτε δεοντολογίας, δημοσιογραφικής ή ανθρώπινης. Ήταν δείγμα μιας τηλεοπτικής κόλασης όπου κάθε έλεγχος έχει χαθεί, όπου δεν υπάρχει κανένα όριο και η τραγωδία των άλλων χρησιμοποιείται απλά σαν εργαλείο για να γαργαλίσουμε το συλλογικό υπογάστριο στον βωμό της τηλεθέασης.
Ήταν εικόνες από μια ηθική έρημο όπου ο σεβασμός στους νεκρούς είναι μια έννοια κενή νοήματος και όπου αθώα θύματα δέχονται απανωτά χτυπήματα κάτω από τη μέση.
Δεν γνωρίζω αν οι συντελεστές της εκπομπής κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια.
Στη θέση τους θα είχα εφιάλτες.

Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2018

Ένα ύπουλο και εμετικό κείμενο εναντίον των μαθητών


Ο ανωτέρω εικονιζόμενος, κατ' εξοχήν καθεστωτικός "μεγαλοδημοσιογράφος σε διατεταγμένη υπηρεσία", έσπευσε να συκοφαντήσει τους μαθητές που πήραν μέρος σε καταλήψεις και συλλαλητήρια για την Μακεδονίας, με ένα ύπουλο, γελοίο και εμετικό κείμενο που δημοσίευσε στα ΝΕΑ. Αυτός, τον οποίον έχουν χαρακτηρίσει ως "πληρωμένη γραφίδα της διαπλοκής, λιβανιστήρι του Σημίτη και του Μητσοτάκη, αρθρογράφο των Μαρινάκειων ΝΕΩΝ, αισχρό λασπολόγο", δεν δίστασε να γράψει τα εξής χυδαία και εξωφρενικά:
"...Δεν ξέρω τι σκέφτονται οι γονείς των παιδιών που φοιτούν σε υπό κατάληψη σχολεία ή τι πρόκειται να κάνει επ’ αυτού το υπουργείο Παιδείας. Μπορώ όμως μετά βεβαιότητος να δηλώσω ότι αυτή η ιστορία είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη και πρέπει να αντιμετωπιστεί εν τη γενέσει της. Τα παιδιά, παιδιά είναι και παρασύρονται. Κι ο πατριωτικός φανατισμός καραδοκεί να τα στείλει πακέτο στη Χρυσή Αυγή ή ακόμη παραπέρα...".
Όταν όμως έγραψε γνωστή εφημερίδα της Αθήνας για τον εν λόγω ότι "ο Παπαχρήστου είναι ένας αργόμισθος του δημοσίου, διαπλεκόμενος δημοσιογράφος και εν πολλοίς στοιχείο που δεν έχει σχέση με την έντιμη και καλώς εννοούμενη δημοσιογραφία", έτρεξε να καταθέσει μήνυση.
Πόσες μηνύσεις άραγε πρέπει να κατατεθούν εναντίον του για το παρακάτω κατάπτυστο κείμενο;

Μία επικίνδυνη ιστορία
 Έπεσε και στη δική μου αντίληψη ένα από τα SMS τα οποία διακινούνται στα κινητά των παιδιών, με στόχο να επιχειρήσουν κατάληψη στο σχολείο όπου φοιτούν για να μην περάσει η «προδοτική» συμφωνία των Πρεσπών, και για να μείνει η «Μακεδονία ελληνική». Μετά μπήκα και σε μερικές σελίδες στο Facebook, και κατέληξα σε συμπέρασμα. Το πράγμα βρωμάει από παντού ότι είναι ακροδεξιό στήσιμο, και στόχο έχει να δημιουργήσει την εικόνα ότι η νεολαία «μάχεται» για να μην παραδοθεί η Μακεδονία στους Σκοπιανούς. Δεν ξέρω τι σκέφτονται οι γονείς των παιδιών που φοιτούν σε υπό κατάληψη σχολεία ή τι πρόκειται να κάνει επ’ αυτού το υπουργείο Παιδείας. Μπορώ όμως μετά βεβαιότητος να δηλώσω ότι αυτή η ιστορία είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη και πρέπει να αντιμετωπιστεί εν τη γενέσει της. Τα παιδιά, παιδιά είναι και παρασύρονται. Κι ο πατριωτικός φανατισμός καραδοκεί να τα στείλει πακέτο στη Χρυσή Αυγή ή ακόμη παραπέρα.
Σημασία έχει η οργανωμένη πολιτεία να βρει την άκρη και να αντιμετωπίσει τους άθλιους υποκινητές αυτής της ιστορίας, όπως τους πρέπει. Και αυτό είναι υπεράνω κομμάτων. Υπερβαίνει δηλαδή το τι πιστεύει κανείς πολιτικά και αν είναι με την κυβέρνηση ή όχι. Εδώ υπάρχει ζήτημα. Και είναι σοβαρό…

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Μια ακόμη (σκόπιμα;) λανθασμένη επιλογή της ΝΔ


Ποιος είναι ο επίσημος υποψήφιος της ΝΔ
 για τον Δήμο Θεσσαλονίκης;

Ο Νίκος Ταχιάος πρόσφατα είχε ταχθεί με κείμενό του κατά των κομματικών χρισμάτων στην Αυτοδιοίκηση, εντέλει όμως αποδέχθηκε την πρόταση του Κυρ. Μητσοτάκη να είναι ο επίσημος κομματικός υποψήφιος. 
Ο Νίκος Ταχιάος δεν είναι άγνωστος στα δημοτικά πράγματα της Θεσσαλονίκης, όντας δημοτικός σύμβουλος από το 1987 ώς το 2006 και αρκετές φορές αντιδήμαρχος τόσο στις θητείες του αείμνηστου Ντίνου Κοσμόπουλου όσο και του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου. Παλιός πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ και θερμός υποστηρικτής της Ντόρας Μπακογιάννη, ανήκει στους λεγόμενους  "φιλελέφτ" της ΝΔ.
Παρότι αυτοδιοικητικά τα πήγε εξαιρετικά καλά όσες φορές κατέβηκε για τον δήμο, ωστόσο δεν τα κατάφερε ποτέ να εκλεγεί βουλευτής αν και το προσπάθησε πολύ.


Υπενθυμίζουμε ότι από τον ίδιο χώρο έχουν ανακοινώσει τις υποψηφιότητές τους και οι:

Ο Γιώργος Ορφανός, επί σειρά ετών βουλευτής Α΄Θεσσαλονίκης και πρώην υπουργός της Ν.Δ., που σήκωσε πρόσφατα «αντάρτικο» παρά τις «συστάσεις» Αυγενάκη, κατεβαίνει επίσης με αξιώσεις. Πρόσφατα δήλωσε πως τα κόμματα λειτουργούν διαχωριστικά και η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να επιβληθεί των κομμάτων. «Πάνε τα χρίσματα», είπε, ενώ, ερωτηθείς για την υποψηφιότητα του Νίκου Ταχιάου, απάντησε: «Το “όλοι μαζί” με εκφράζει σε απόλυτο βαθμό. Οποιος είναι υποψήφιος σε αυτή τη μάχη είναι καλοδεχούμενος. Θα σας πω αυτό που είπε ο Μάο: “Αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν”». 

Ο Χάρης Αηδονόπουλος, διακεκριμένος γιατρός, πρώην αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης και μετέπειτα εκλεγμένος περιφερειακός σύμβουλος με την παράταξη Τζιτζικώστα, έχει επίσης μεγάλη αυτοδιοικητική εμπειρία. «Η παράταξή μου δεν χρειάστηκε χρίσματα από κανέναν, έχει το χρίσμα της κοινωνίας», δήλωσε.


Τι θα κάνει τελικά ο Ανδρέας Παπαμιμίκος; Θα αποτελέσει ακόμη μία ανεξάρτητη υποψηφιότητα με γαλάζια απόχρωση; Ο ίδιος επιμένει ότι θα είναι επίσης υποψήφιος Δήμαρχος.

Η υποψηφιότητα Ταχιάου έχει προκαλέσει μεγάλη αναταραχή στους ψηφοφόρους της ΝΔ, όπως εξ άλλου και η μεταγραφή του ανεκδιήγητου Τατσόπουλου που θα είναι υποψήφιος της ΝΔ στις βουλευτικές εκλογές. Και τούτο διότι οι απλοί οπαδοί δεν ξεχνούν τις απαξιωτικές δηλώσεις Ταχιάου το 2012 σε τηλεοπτική εκπομπή εναντίον της ΝΔ.

Όπως αποκαλύφθηκε σε σχετικό δημοσίευμα:
"...Το όχι και τόσο μακρινό 2012, ο υποψήφιος που ανακοίνωσε για το Δήμο Θεσσαλονίκης η ΝΔ, ο Νίκος Ταχιάος, ήταν υποψήφιος βουλευτής με το κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη “Δημοκρατική Συμμαχία”.

Λίγο πριν τις εκλογές της 6ης Μαΐου είχε εμφανιστεί στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ για να καταγγείλει τη Νέα Δημοκρατία! 
Συγκεκριμένα, ο υποψήφιος τότε της ΔΗΣΥ χαρακτήρισε τη Νέα Δημοκρατία ως “εθνικιστικό ακροδεξιό μόρφωμα”, επισημαίνοντας παράλληλα ότι δεν έχει καμία σχέση με τα ιδεώδη του Κωνσταντίνου Καραμανλή και ότι η τότε αρχηγός του η Ντόρα έχει τη δυνατότητα να σταθεί ισότιμα με τους εταίρους της ΕΕ…
Από τότε, η Δημοκρατική Συμμαχία τελείωσε, ο Σαμαράς έφυγε από την ηγεσία της ΝΔ και ο Νίκος Ταχιάος βρήκε χρόνο να αλλάξει γνώμη για τη Νέα Δημοκρατία και να αποδεχτεί το χρίσμα για να διεκδικήσει το Δήμο Θεσσαλονίκης…".



Από την ηλεκτρονική σελίδα του ΣΚΑΪ

Ν. Ταχιάος: Εθνικιστικό ακροδεξιό μόρφωμα η ΝΔ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ23/04/2012 | 09:43


Οι υποψήφιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Αντώνης Λιάρος, της ΝΔ Παύλος Σιούφας και της ΔΗΣΥ Νίκος Ταχιάος μίλησαν στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ για το διακύβευμα των εκλογών της 6ης Μαΐου.

«Με έχει συγκλονίσει ο θυμός του κόσμου, είναι δύσκολη περίοδος» δήλωσε ο Αντώνης Λιάρος, ενώ τάχθηκε κατά της περικοπής μισθών. Διευκρίνισε ότι αν κάποιος βουλευτής διαφωνεί με το κόμμα του, φεύγει και δεν ανεξαρτοποιείται.

Από την πλευρά του, ο υποψήφιος της ΝΔ κ. Σιούφας εκτίμησε ότι είναι ορατό το ενδεχόμενο τη Δευτέρα των εκλογών να μην υπάρχει αυτοδυναμία. Τόνισε ότι δεν είναι αποδεκτό να μην είναι πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς με τη ΝΔ πρώτο κόμμα. «Διαφωνούμε με τον τρόπο όχι με τους στόχους του μνημονίου» διευκρίνισε. Κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ότι δεν προχώρησε στις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές. Ο κ. Σιούφας δήλωσε δε ότι θα αποχωρήσει από τη ΝΔ αν τεθεί εκ νέου προς ψήφιση θέμα περικοπής μισθών. 

Ο υποψήφιος της Δημοκρατικής Συμμαχίας Νικος Ταχιάος χαρακτήρισε εθνικιστικό ακροδεξιό μόρφωμα τη ΝΔ, προσθέτοντας που δεν έχει σχέση με τα ιδεώδη του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Δήλωσε ότι η Ντόρα Μπακογιάννη έχει τη δυνατότητα να σταθεί ισότιμα στους εταίρους της ΕΕ.



Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

Το ΟΧΙ τότε και σήμερα...


Το έχω γράψει και θα το ξαναγράψω. Ο "ανανήψας" Πρετεντέρης είναι εκπληκτικός σε ορισμένα άρθρα του, όπως το παρακάτω, που τα συστήνω ανεπιφύλακτα...
ΔΕΕ

Φαντάσματα και φαντασματάκια

Γιάννης Κ. Πρετεντέρης                          30 Οκτωβρίου 2018



Από το μήνυμα του Πρωθυπουργού πληροφορήθηκα ότι χθες «τιμούμε το μεγάλο ΟΧΙ του λαού μας απέναντι στον φασισμό και τον ναζισμό».

Εικάζω ότι είναι μια ιδιαίτερη εκδοχή της Ιστορίας που πιθανώς διαμορφώθηκε από ανιστόρητους.

Επειδή λοιπόν μάλλον αγνοούν τι συνέβη στις 28 Οκτωβρίου 1940 είναι χρήσιμο να ενημερώσουμε σχετικά τον Πρωθυπουργό και τους οικείους του.

Ξημερώνοντας εκείνη τη μέρα δεν αναφέρονται πολλοί Έλληνες που ξεκίνησαν να πολεμήσουν τον φασισμό και τον ναζισμό. Ακόμη λιγότεροι ξεκίνησαν να πολεμήσουν για τη δημοκρατία, τον σοσιαλισμό και την κλιματική αλλαγή.
Ο ελληνικός λαός πολέμησε στην Αλβανία για την πατρίδα του κι εναντίον εκείνων που εισέβαλαν να την κατακτήσουν. Τόσο απλό.

Δεν ασχολήθηκε με το φρόνημα των εισβολέων, ούτε καν με το δικό του φρόνημα.
Βασιλικοί και Βενιζελικοί, «Τεταρτοαυγουστιανοί» και δημοκράτες, Λαϊκοί και Φιλελεύθεροι, πλούσιοι και φτωχοί, αστοί και αγροτόπαιδα, γραμματιζούμενοι κι αγράμματοι, ανέβηκαν στα βουνά για κάτι που υπέρκειται των ίδιων και των φρονημάτων τους.
Για την πατρίδα τους.


Αυτό τιμούμε. Είναι μια γιορτή του έθνους ολόκληρου. Οχι ένας αντιφασιστικός αγώνας, ούτε το φεστιβάλ της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ – αν υπάρχει ακόμη…

Οι παραπάνω άλλωστε πήγαν στο μέτωπο όλοι μαζί. Πλάι πλάι. Αγκώνα με αγκώνα. Διαφορετικοί κι ενωμένοι. Κανείς δεν φώναξε «ή εμείς ή αυτοί».

Για να το πω δηλαδή πιο απλά οι παππούδες κι οι πατεράδες μας το '40 δεν ήταν Καρανίκες, ούτε Τζανακόπουλοι, ούτε Βερναρδάκηδες. Ευτυχώς…

Ήταν ένας λαός με βαθιά πατριωτική ευαισθησία και υψηλό εθνικό φρόνημα. Ακόμη και τους εχθρούς τούς κορόιδευε, δεν τους μισούσε. «Κορόιδο Μουσολίνι…».

Ο Πρωθυπουργός διαβεβαίωσε επίσης ότι ανέλαβε (αυτόκλητος υποθέτω…) τον «ιστορικό ρόλο» να μη δούμε ποτέ ξανά «να ζωντανεύει το φάντασμα του φασισμού και του ολοκληρωτισμού».

Καμία αντίρρηση. Επειδή όμως τέτοιο φάντασμα δεν προκύπτει σήμερα από πουθενά, ούτε ακούγεται κάτι σχετικό, ίσως θα ήταν χρησιμότερο να προστατεύσει ο Πρωθυπουργός τη δημοκρατία από μερικά μικρότερα αλλά υπαρκτά φαντασματάκια.

Από τον Πολάκη που θέλει να βάλει τον κόσμο φυλακή για να κερδίσει τις εκλογές. Από τον Ρασπούτιν και τις κοπέλες του στη Δικαιοσύνη που έχουν αναλάβει τη βρωμοδουλειά.
Από τον αδειούχο Κουφοντίνα και τα «τάγματα εφόδου» της Ακρας Αριστεράς. Από τις συμμορίες που καίνε αστυνομικά τμήματα και λυμαίνονται τα Πανεπιστήμια.
Από το πολιτικό παρακράτος και τον δημοσιογραφικό υπόκοσμο που συντηρεί η κυβέρνησή του.
Αυτοί κι αυτά απειλούν τη χώρα και τη δημοκρατία. Αυτοί κι αυτά είναι ο σημερινός φασισμός.

Αν θέλει να τα αντιπαλέψει ο Πρωθυπουργός, καλοδεχούμενος.


Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

Υπάλληλοι του Τζώρτζ Σόρος


Βασίλης Σ. Κανέλλης

[...]
Μήπως θα πρέπει να ξεκινήσει η Δικαιοσύνη εδώ και τώρα έρευνες για καταγγελίες που ξεπερνούν κατά πολύ ακόμη και τις μίζες που φέρεται να πήρε ο Γιάννος; 
Κι εξηγούμαστε:

Την Τρίτη ο Νίκος Κοτζιάς μιλώντας σε κανάλι της Κρήτης περιγράφει τι έγινε στο δραματικό υπουργικό συμβούλιο όπου συγκρούστηκε με τον Πάνο Καμμένο κι οδηγήθηκε σε παραίτηση και λέει χαρακτηριστικά:
«Ο πρωθυπουργός έκανε γενικές αναφορές, είπε τα ουδέτερά του, ότι πρέπει όλοι να είναι στα πλαίσια της ίδιας γραμμής. Η άλλη πλευρά (σ.σ. εννοεί τον Πάνο Καμμένο που ποτέ δεν τον κατονομάζει προφανώς απαξιωτικά) έλεγε ότι “τα συμφωνήσαμε χθες με τον πρωθυπουργό στη Λέσχη Αξιωματικών”, εγώ δεν ήξερα τι ειπώθηκε.
Κλείνοντας ο πρωθυπουργός, χωρίς να υπάρξει κανένα πρόβλημα, ο κ. Τσίπρας διεκόπη από τον υπουργό Άμυνας, ο οποίος άρχισε να εξαπολύει έναν οχετό λάσπης, ό,τι οχετό έχει πει μέσω διαρροών. Δεν είπε μόνο για μυστικά κονδύλια.
Είπε ότι ο Σόρος χρηματοδοτεί την ελληνική κυβέρνηση, για να αγοράζει ξένους. Ουδείς απάντησε, πλην εμού. Κανένας υπουργός, ούτε ο πρωθυπουργός. Και εγώ είπα τότε, ότι σε μια κυβέρνηση που ανέχεται να παραβιάζεται η πολιτική της και η παραβίαση να καλύπτεται από ένα τόνο λάσπης, δεν μπορώ να συμμετέχω».

Ο Νίκος Κοτζιάς ο οποίος μέχρι πριν από μία εβδομάδα ήταν κορυφαίος υπουργός. Ήταν ο ΥΠΕΞ τον οποίον ο Αλέξης Τσίπρας άκουγε τυφλά, κάνει μια απίστευτη καταγγελία. Λέει ότι άλλος υπουργός, ο Πάνος Καμμένος ο οποίος είναι και συγκυβερνήτης, κατήγγειλε μέσα στο υπουργικό συμβούλιο ότι δόθηκαν χρήματα (50 εκατ. ευρώ) από τον μεγαλοεπενδυτή Τζορτζ Σόρος για να προωθηθεί η συμφωνία των Πρεσπών.


Μάλιστα ο υπουργός Άμυνας δεν λέει ότι δόθηκαν γενικώς και αορίστως αλλά ότι τα πήρε η ελληνική κυβέρνηση. Και μαζί φυσικά επαναφέρει το θέμα των μυστικών κονδυλίων του ΥΠΕΞ όπου σύμφωνα πάλι με τον Καμμένο ήταν 45 εκατ. ευρώ και δόθηκαν για τη συμφωνία των Πρεσπών. Ο Κοτζιάς λέει ότι τα κονδύλια είναι 11 εκατ. ευρώ, ωστόσο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του προέδρου των ΑΝΕΛ και υπουργού Αμυνας, διακινήθηκε «μαύρο», «μυστικό» χρήμα, ύψους περίπου 100 εκατ. ευρώ για να περάσει η συμφωνία. Και ότι αυτά τα χρήματα διακινήθηκαν μέσω της ελληνικής κυβέρνησης.
Αυτή και μόνο η αναφορά ενός υπουργού θα έπρεπε να προκαλέσει την άμεση παρέμβαση του Αρείου Πάγου. Θα έπρεπε άμεσα να κινηθούν διαδικασίες άρσης της βουλευτικής ασυλίας όλων των εμπλεκόμενων υπουργών, να πάει δικογραφία στη Βουλή, να κινηθούν οι δικαστές και να αρχίσουν ανακρίσεις.

Απαντήσεις τώρα
Είναι αδιανόητο να βγαίνει ένας υπουργός και να κατηγορεί την ίδια του την κυβέρνηση ότι πήρε «μαύρα» λεφτά από τον Σόρος και κανείς να μην αντιδρά. Θα πρέπει να απαντηθούν τα εξής ερωτήματα:
Πότε δόθηκαν αυτά τα χρήματα;
Ποιος ήταν ο «ταμίας» της κυβέρνησης που τα πήρε και με ποιο τρόπο;
Ποιοι γνώριζαν για τα κονδύλια του Σόρος; Ηξερε και ο πρωθυπουργός γι’ αυτά;
Ποιοι πληρώθηκαν από αυτά τα χρήματα;
Λέει αλήθεια ο Νίκος Κοτζιάς για όσα ειπώθηκαν; Σίγουρα θα υπάρχουν πρακτικά του υπουργικού συμβουλίου και σίγουρα η 9σέλιδη επιστολή παραίτησής του (που δεν δίνεται στη δημοσιότητα αν και είναι δημόσιο έγγραφο) θα περιγράφει τα γεγονότα.
Πρόκειται για μείζον σκάνδαλο που, με βάση τα χρήματα που φέρεται να δόθηκαν, είναι 50 φορές μεγαλύτερο από τις μίζες που φέρεται να πήρε ο Γιάννος Παπαντωνίου για τις φρεγάτες.
Στην προκειμένη περίπτωση που είναι το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς; Πώς ένας υπουργός μέσα στο υπουργικό συμβούλιο βγαίνει και κάνει τέτοιες καταγγελίες και κανείς δεν αντιδρά; Κανείς δεν θίχτηκε από τον «οχετό» του Πάνου Καμμένου; Μόνον ο Κοτζιάς;
Οι εισαγγελείς πού είναι να διερευνήσουν την υπόθεση;

Γιατί μια χαρά να εφαρμοστεί το «δόγμα Πολάκη» σε όσα λαμόγια έκαναν περιουσίες από μίζες και από διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Όχι, όμως το δίκαιο να εφαρμόζεται για τους «άλλους», για την «άλλη πλευρά» που λέει και ο Κοτζιάς. Ας ρίξουν μια ματιά ο Τσίπρας και οι υπουργοί του στον καθρέφτη τους.



Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

Το Σκοπιανό ρίχνει κυβερνήσεις



Μάξιμος Σενετάκης

Δεν είναι πρώτη φορά που ένα εθνικό ζήτημα εγείρει πολιτικές εξελίξεις. Άλλωστε, διόλου τυχαία, το Σύνταγμα προβλέπει τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, εφόσον η κυβέρνηση επικαλεστεί εθνικό λόγο.
Το Σκοπιανό είναι ο …συνήθης ύποπτος. Η σημερινή συγκυρία φαντάζει ως ριμέικ του ίδιου έργου. Ό,τι και να συνέβαινε στα Σκόπια την προηγούμενη εβδομάδα, είναι σαφές ότι το Σκοπιανό  θα είναι ο πρωταγωνιστής στην επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση. Η ψηφοφορία στην σκοπιανή Βουλή, απλώς ετεροκαθάρισε το χρόνο των πρόωρων εκλογών και το επικοινωνιακό εύρημα που θα τις σκηνοθετήσει. Πιο συγκεκριμένα…

Αν η συμφωνία Πρεσπών πέθαινε τώρα

Στην περίπτωση που ο Ζόραν Ζάεφ δεν κατάφερνε να βρει τους 80 για να περάσει την συνταγματική αναθεώρηση, ο κ. Τσίπρας θα έχανε το τελευταίο χαρτί που τον διατηρεί για λίγους ακόμα μήνες στην εξουσία. Η συμφωνία των Πρεσπών θα ήταν και τυπικά νεκρή. Πόσο μάλλον αν ο ομογάλακτος του κ. Τσίπρα εξαναγκαζόταν σε πρόωρες εκλογές και τις έχανε. Σε αυτήν την περίπτωση, η συμφωνία δεν θα χρειαζόταν να κυρωθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο. Και ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα χρειαζόταν σε ΗΠΑ και Γερμανία για να την περάσει.
Χωρίς το χαρτί της στήριξης από τον διεθνή παράγοντα, ο κ. Τσίπρας θα έμενε μόνος του να διαχειριστεί τα υπόλοιπα ζητήματα που βαραίνουν την διακυβέρνηση του. Θα είχε μπροστά του να ψηφίσει προϋπολογισμό με περικοπές στις συντάξεις, με τις τράπεζες σε ελεύθερη πτώση, την οικονομία σε άσχημα χάλια και με τις αγορές να του κουνάνε το μαντήλι από μακριά. Η παραμονή στην εξουσία θα μετατρέπονταν σε εφιάλτη. Το πολιτικό κόστος θα ήταν δυσθεώρητο και αν η εκλογική αναμέτρηση καθυστερούσε, θα ήταν πολύ πιθανό τα ποσοστά του να έφταναν σε μονοψήφιο αριθμό.
Σε αυτήν την περίπτωση οι πρόωρες εκλογές θα ήταν μονόδρομος. Κάποιοι “φίλοι” του θα του συνιστούσαν να φύγει το συντομότερο. Ώστε να διασώσει ό,τι μπορούσε να διασωθεί. Και το κυριότερο για να παραμείνει ο εναλλακτικός πόλος στην κεντροαριστερά – αντίβαρο στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το πως θα σκηνοθετούσε τις εκλογές, είναι ένα άλλο θέμα. Αλλά κι εδώ η ηρωική έξοδος φάνταζε μονόδρομος. Με καταγγελίες για το κακό ΔΝΤ που δεν του επέτρεψε να αναστείλει τις περικοπές στις συντάξεις. Με καταγγελίες για “συμφέροντα” που τον πολεμούν. Με σκάνδαλα και ό,τι άλλο διαθέτει η νοσηρή φαντασία των συμβούλων στο Μαξίμου, θα οδηγούσε τη χώρα σε εκλογές. Πάντως θα τις οδηγούσε…

Εφόσον η συμφωνία Πρεσπών ζήσει λίγο ακόμα

Τα όργια χρηματισμών και απειλών που έγιναν στα Σκόπια την περασμένη βδομάδα, έδωσαν μερικές ανάσες στην ήδη πεθαμένη συμφωνία και λίγο χρόνο ακόμα στον κ. Τσίπρα. Προφανώς, έχει κάτι ακόμα να ελπίζει. Και σίγουρα κάτι ακόμα να …(ξε)πουλήσει στους ξένους. Μέχρι το Μάρτιο του 2019 που στα Σκόπια η κατάσταση θα έχει υποχρεωτικά ξεκαθαρίσει (βάση του χρονοδιαγράμματος της συμφωνίας), ο κ. Τσίπρας έχει περιθώριο να κάνει τις κινήσεις του.
Έχει περιθώριο να διαχειριστεί την σχέση του με τον Πάνο Καμμένο. Έχει περιθώριο να παίξει την κολοκυθιά με τις συντάξεις. Έχει περιθώριο να επιχειρήσει εκ νέου ανοίγματα στην Κεντροαριστερά.
Ό,τι όμως και να κάνει το επόμενο διάστημα, η ώρα της κρίσης πλησιάζει. Σε κάθε περίπτωση ο Αλέξης Τσίπρας τον πονοκέφαλο που τού προκαλεί το Μακεδονικό δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει με αναλγητικά. Ακόμα κι αν αυτά είναι αμερικανικής ή γερμανικής προέλευσης…

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Το τρένο της μεγάλης φυγής


Άγγελος Κωβαίος

Το ερχόμενο Σάββατο στην Θεσσαλονίκη θα παρουσιαστεί το περιβόητο «Ασημένιο Βέλος», παρουσία πιθανώς και του Πρωθυπουργού και της κουστωδίας του.
Πρόκειται για ένα ιταλικό τρένο, τεχνολογίας που πρωτοεμφανίστηκε την δεκαετία του 1970 και το οποίο παρά ταύτα, φτάνει την ταχύτητα των 250 χλμ την ώρα. Το επιτυγχάνει αυτό όμως σε διπλές και κλειστές σιδηροδρομικές γραμμές, οι οποίες συνδέουν τις μεγάλες ιταλικές πόλεις. Εδώ και δεκαετίες…
Έπειτα από την εξαγορά έναντι πινακίου φακής της ΤΡΑΙΝΟΣΕ από την ιταλική Ferrovie, ήλθε η ώρα φέτος για μία σουρεαλιστική παράσταση. Το «Ασημένιο Βέλος» θα κάνει ένα «εικονικό» ταξίδι επίδειξης από την Θεσσαλονίκη στην Κατερίνη, όπου λέει σε κάποιο σημείο της διαδρομής θα πιάσει τα 250 χλμ/ώρα. Και αυτό πλασάρεται στους ιθαγενείς ως εκσυγχρονισμός των σιδηροδρόμων.
Δυστυχώς, απέχουμε πολύ από αυτό. Η σιδηροδρομική γραμμή δεν μπορεί να υποστηρίξει ακόμη το συγκεκριμένο τρένο, απαιτούνται έργα υποδομής και πάντως όσο παραπλεύρως της γραμμής υπάρχουν ακόμη τσαντίρια και ανοιχτές διαβάσεις, το ταξίδι του «Ασημένου Βέλους» θα θυμίζει το τρενάκι του τρόμου.
Γι’ αυτό άλλωστε και αφότου το τρένο φύγει στις 8 (π.μ του επόμενου Σαββάτου) ταξίδι για την Κατερίνη, θα επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη και θα γίνει πακέτο, πίσω για την Ιταλία. Μέχρις ότου υπάρξουν οι υποδομές για να υποστηρίξουν τα ταξίδια του στην Ελλάδα…
Όσο και αν θέλουμε να το αγνοούμε, η ανάπτυξη των σιδηροδρόμων αντανακλά και το επίπεδο της ανάπτυξης μίας χώρας. Η αμερικανική Δύση κατακτήθηκε με την κατασκευή των σιδηροδρόμων τον 19ο αιώνα. Όποιος έχει ταξιδέψει με τρένο στην Γερμανία μένει άφωνος με την πυκνότητα και την έκταση του σιδηροδρομικού δικτύου της, ενώ καταλαβαίνει και πολλά για την ίδια την χώρα. Υπάρχουν πολλά άλλα παραδείγματα.
Στην Ελλάδα, περισσότερη από την μισή χώρα δεν καλύπτεται καν από σιδηροδρομικό δίκτυο και γι’ αυτό δεν ευθύνεται το ανάγλυφό της. Η υπανάπτυξη οφείλεται σε συγκεκριμένες και λανθασμένες επιλογές κατά την διάρκεια των δεκαετιών.
Σήμερα, έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε επίτευγμα αυτό που οι υπόλοιποι έχουν κατακτήσει εδώ και δεκαετίες.
Παρά ταύτα, μπορεί να ακούσουμε τον Πρωθυπουργό ή άλλους να μιλούν το επόμενο Σάββατο για το τρένο προς το μέλλον.
Έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να παραδεχθούν ότι πρόκειται μάλλον για το τρένο της μεγάλης φυγής.