Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

«Διά χειρός Τέτση εξ Υδρας...»


«Διά χειρός Τέτση εξ Υδρας...»
ΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

«Διά χειρός Τέτση εξ Ύδρας της περιφήμου νήσου, μηδέ χρύσειον, μηδέ αργύριον λαβόντος διά την ιστόρησιν». Με αυτές τις λέξεις ολοκληρώνεται η επιγραφή στο αριστερό άκρο της αψίδας στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου που βρίσκεται στο Κέντρο Εκπαίδευσης Παλάσκας του Πολεμικού Ναυτικού στον Σκαραμαγκά, αποκαλύπτοντας μια διαφορετική πτυχή του αείμνηστου ζωγράφου.

Έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Παναγιώτη Τέτση, η «Κ» παρουσιάζει ένα άγνωστο στο ευρύ κοινό μνημειακό έργο που φιλοτέχνησε ο σπουδαίος ζωγράφος κατά τη στρατιωτική του θητεία το 1948 πολύ πριν από την καλλιτεχνική του καθιέρωση.

Όπως μας εξηγεί ο αγιογράφος και βυζαντινός αρχαιολόγος Γεώργιος Τσαντήλας, ο ζωγράφος ιστόρησε την κόγχη απεικονίζοντας στην αψίδα την Πλατυτέρα Ενθρονη Βρεφοκρατούσα, συνοδευόμενη από δύο αγγέλους, στη μεσαία ζώνη την κοινωνία των αποστολών και στην κατώτερη ζώνη τους τέσσερις ιεράρχες. Στην καμάρα του ιερού εικονίζεται η Ανάληψη του Χριστού, ενώ στα πλάγια μέρη αναπαρίστανται οι παραβολές της Ιασης του Τυφλού και της Σαμαρείτιδος. Στο τόξο της καμάρας εικονίζονται σε μετάλλια ημίτομοι οι προφήτες –οι οποίοι εικονίζονται ξανά ολόσωμοι στη στεφάνη του τρούλου– και οι ευαγγελιστές στα σφαιρικά τρίγωνα του τρούλου.

«Ακολουθεί πιστά την κρητική ζωγραφική, είναι πολύ αυστηρός και απολύτως γραμμικός, ακολουθώντας τα νάματα του Κόντογλου. Δεν υπάρχει αυτό που αποκαλούμε εικαστική ελευθερία. Ακόμη και τα φωτίσματα που κάνει πάνω στα ρούχα είναι απολύτως γραμμικά. Με αυτό το έργο ανακαλύπτουμε μιαν άλλη πλευρά του που πιστεύω είναι η πηγή της τέχνης του. Κατέχει τη βυζαντινή αγιογραφία και κάνει το άλμα στην ελεύθερη ζωγραφική», τονίζει ο κ. Τσαντήλας, ο οποίος γνώριζε τον Π. Τέτση και το αγιογραφικό του έργο.


Ο κ. Τσαντήλας ανέλαβε μαζί με τους συνεργάτες του (Χ. Σκάνταλο, Α. Τσαντήλα, Κ. Τσαντήλα) τη συντήρηση των αγιογραφιών του ναού, χωρίς, όπως επισημαίνει, να παρέμβει στο έργο του Τέτση, το οποίο ωστόσο χρήζει συντήρησης. «Διά χειρός Π. Τέτση» έγιναν οι περισσότερες εικόνες του τέμπλου, ενώ στον ίδιο αποδίδεται και ο εντυπωσιακός Παντοκράτορας του τρούλου. Το μόνο άλλο αγιογραφικό έργο που ήταν γνωστό ότι φιλοτέχνησε ο Τέτσης ήταν ορισμένες φορητές εικόνες και τοιχογραφίες του ορθόδοξου ναού του Αγίου Νικολάου της Ολλανδίας.

Σε επικοινωνία της «Κ», ο πρεσβύτερος του ναού στο Ρότερνταμ, πατέρας Ιωάννης Ψωμάς διευκρίνισε ότι ο Παναγιώτης Τέτσης φιλοτέχνησε εκείνα τα έργα στα τέλη του 1950, όσο σπούδαζε στο Παρίσι και έπειτα από υπόδειξη του Μουσείου Μπενάκη στους κληρικούς του ναού.

Ο Τέτσης (καθισμένος, δεξιά) κατά τη θητεία του στο Ναυτικό.

Ο ναός του Αγίου Δημητρίου κατασκευάστηκε την περίοδο 1945-47 και κάθε χρόνο τελείται εκεί το μνημόσυνο των πεσόντων του Πολεμικού Ναυτικού. Ωστόσο, ο χρόνος και η υγρασία είχαν προκαλέσει εκτεταμένες φθορές εξωτερικά και εσωτερικά στις τοιχογραφίες του ναού. Με πρωτοβουλία του αντιναύαρχου (Π.Ν.) και διοικητή Ναυτικής Εκπαιδεύσεως και της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων Αλέξανδρου Διακόπουλου οι μεγάλες ζημιές αποκαταστάθηκαν και αναδείχθηκε το έργο του σπουδαίου Ελληνα καλλιτέχνη αλλά και σειρά έργων αναγνωρισμένων καλλιτεχνών τα οποία φιλοτέχνησαν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής τους θητείας στον Πειραιά.

«Το Ναυτικό λειτουργεί με τις αρχές, τις αξίες και τις παραδόσεις του και έτσι πρέπει να αντιληφθούμε τα έργα που έχουμε εδώ. H ΣΝΔ είναι η “κιβωτός” των παραδόσεων του Ναυτικού και βλέπουμε ότι σε αυτές τις παραδόσεις υπάρχει και μια πολιτιστική παρακαταθήκη. Ακόμη και αν τα έργα αυτά έγιναν στο πλαίσιο της στρατιωτικής υπηρεσίας των καλλιτεχνών είναι κομμάτι της δημιουργικής τους εξέλιξης», σημειώνει ο κ. Διακόπουλος, τονίζοντας παράλληλα ότι το Ναυτικό με την εκπαίδευση και τη μόρφωση των ανθρώπων του μπορεί να «μιλήσει» τη γλώσσα που χρειάζεται ανάλογα με τον «καιρό» στις ελληνικές θάλασσες.

Η θεματική των έργων δεν θα μπορούσε να απομακρυνθεί από το ναυτικό περιεχόμενο και μαρτυρείται με τις ναυμαχίες που ζωγράφισαν καλλιτέχνες όπως οι Κώστας Τσόκλης και Χρήστος Καρράς, ο Τάσσος Σύντελης και ο Μίλτος Παντελιάς, που αποτύπωσε μεταξύ άλλων σκηνές από τη ναυτική καθημερινότητα της σχολής. «Τα θέματα ήταν αναθέσεις, αλλά ζωγράφιζα με το προσωπικό μου ύφος. Τότε ήμουν 25 ετών, επηρεασμένος από τις σπουδές μου στη Γαλλία και ήθελα στους πίνακες να βγαίνει ένα εσωτερικό φως, ένα μελαγχολικό συναίσθημα», σημειώνει ο κ. Παντελιάς, ο οποίος «συναντήθηκε» με εκείνα τα έργα μετά 30 χρόνια για τη συντήρησή τους.

Αν και υπηρέτησε στο Ναυτικό, ούτε ο αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης στο ΕΚΠΑ Μάνος Στεφανίδης γνώριζε για την ύπαρξη των έργων παρά μόνον όταν επισκέφθηκε τα στρατόπεδα ύστερα από πρόσκληση του κ. Διακόπουλου. Οπως λέει στην «Κ», εκτός από τα εικαστικά έργα των σύγχρονων καλλιτεχνών, εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν το Βασσάνειο Μέγαρο, που στεγάζει τη Σχολή και είναι σχεδιασμένο στα πρότυπα του Τσίλλερ, ο ανδριάντας του Πανταζή Βασσάνη από τον γλύπτη Γεώργιο Μπονάνο, η προτομή του πεσόντα ναυτικού δόκιμου Ιωάννη Παστρικάκη, οι θαλασσογραφίες του Βασίλη Χατζή και άλλα έργα λιγότερο γνωστών καλλιτεχνών, που όμως «χτίζουν» μια πολιτιστική παρακαταθήκη.

Για τα έργα του Παναγιώτη Τέτση στον Σκαραμαγκά ο κ. Στεφανίδης σημειώνει ότι χρειάζεται περαιτέρω μελέτη για να αποτιμηθεί η αξία τους. «Ο Τέτσης έφτιαξε εκείνα τα έργα στην τελική φάση του ελληνικού Εμφυλίου. Ευτυχώς η τέχνη του τον προστάτεψε από τη φρίκη του τόπου», τονίζει.



Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

«Ταξικά πρόστιμα» ή η πάλη των τάξεων αλά ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ


«Ταξικά πρόστιμα» ή 
η πάλη των τάξεων 
αλά ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Το εφεύρημα του υφυπουργού Μαυραγάνη, προερχόμενου από τους ΑΝΕΛ, για την πληρωμή των προστίμων της τροχαίας με ποσά που θα παραλλάσσουν ανάλογα με την εισοδηματική δυνατότητα του παραβάτη (!), φάνηκε σε πολλούς σαν μια ακόμα από τις γνωστές μπαρούφες των κυβερνητικών αξιωματούχων. Στην πραγματικότητα, όμως, εκφράζει μια βαθύτερη λογική της πολιτικής της κυβέρνησης.

Αν μελετήσει κανείς την περίοδο των εμφυλίων πολέμων στην αρχαία Ρώμη, θα διαπιστώσει πως το «δημοκρατικό κόμμα», στο οποίο ανήκε ο Ιούλιος Καίσαρ, συγκέντρωνε κατά προτεραιότητα δύο κοινωνικές κατηγορίες: την πλουτοκρατία της Ρώμης, στην οποία ανήκε και ο Καίσαρας, και την πλέμπα των προλεταρίων, οι οποίοι ζούσαν από το δημόσιο ταμείο. Έτσι, οι ολιγάρχες του δημοκρατικού κόμματος εξασφάλιζαν την πλειοψηφία με τη γνωστή συνταγή «Άρτον και Θεάματα». Ανάλογη είναι η πολιτική την οποία εφαρμόζουν έκτοτε όλες οι «φιλολαϊκές» ολιγαρχίες. Χρησιμοποιούν τους φτωχούς για να διαιωνίζουν την κυριαρχία της κάστας τους. Και εάν δεν έχουμε φτωχούς στον απαραίτητο αριθμό, πρέπει να τους εφεύρουμε.

Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, –στην οποία προσχώρησαν, παραδόξως από πρώτη άποψη, αλλά καθόλου τυχαία, και οι ΑΝΕΛ, ως η ορατή όψη της συνεργαζόμενης με τον ΣΥΡΙΖΑ κεντροδεξιάς–, συνίσταται ακριβώς σε αυτή τη στρατηγική: Να δημιουργήσουμε ακόμα περισσότερους φτωχούς –γενικότερα εξαρτημένους από τον δημόσιο κορβανά– τους οποίους θα συντηρούμε μέσα από κοινωνικά επιδόματα και «προνομιακή» μεταχείριση έναντι των «πλουσίων». Και «πλούσιοι» νοούνται όσοι διατηρούν ακόμα μια αμειβόμενη απασχόληση εκτός δημοσίου, ή μια μικρή ή μεσαία επιχειρηματική δραστηριότητα
Αυτή είναι η κυρίαρχη στρατηγική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για να διατηρηθούν στην εξουσία. Από τη μία πλευρά, την πλευρά των «πατρικίων», η διαμόρφωση μιας κάστας κρατικοδίαιτων συμβούλων, τρωκτικών των ΜΜΕ και επιχειρηματιών τύπου Καλογρίτσα, που αποτελεί συνολικά το «καθεστώς». Εδώ, δεν ενοχλεί καθόλου η στήριξη του Βαρδινογιάννη, της Αγγελοπούλου, κ.ά. εκπροσώπων της «Λούμπεν Μεγαλοαστικής Τάξης», ή των ξένων δανειστών, ούτε το γεγονός ότι ο Σταθάκης, ο Τσακαλώτος ή η Φωτίου έχουν εκατομμύρια σε καταθέσεις και ιδιοκτησίες στο εξωτερικό, διότι η ηγεσία πρέπει να αμείβεται! Εξάλλου, διαθέτει και τα κρατικά αεροπλάνα για τα ταξιδάκια της.
Όμως, μερικές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, έστω και τοποθετημένοι σε νευραλγικά σημεία, δεν θα αρκούσαν για να τους διατηρήσουν στην εξουσία. Χρειάζονται και το «πόπολο». Θα πρέπει επομένως να μεταβάλουν ένα σημαντικό τμήμα του λαού σε ανθρώπους που απλώς επιβιώνουν μέσα από τη στήριξη του κράτους, της Εκκλησίας και οργανισμών αλληλεγγύης, καθηλώνοντάς τους σε ένα καθεστώς αιώνια επιδοτούμενων και όχι ωθώντας προς μία κατεύθυνση παραγωγικής ανασυγκρότησής τους, ατομικά και συλλογικά.

Έτσι, δεν προτάσσουν την ενίσχυση της δημιουργίας νέων απασχολήσεων και νέων επιχειρήσεων, αλλά την επιβίωση στα όρια της εξαθλίωσης, ούτως ώστε να παραμένουν εξαρτημένοι από το κράτος και τις πολιτικές του. Επειδή, όμως, για να γίνει κάτι τέτοιο, και μάλιστα μέσα στα πλαίσια του στραγγαλισμού που επιβάλλουν οι δανειστές, θα πρέπει να αφαιρέσουν πόρους από κάποιους άλλους, αυτό το κάνουν φορολογώντας, σε βαθμό εξόντωσης, όσους παράγουν. 

Δημιουργούν μάλιστα μια ιδιότυπη «ταξική σύγκρουση», όπου το ζητούμενο για τους πιο φτωχούς δεν θα είναι πλέον η έξοδος από την εκπτώχευση, μέσω της παραγωγικής αναβάθμισης της χώρας, αλλά η «εκδίκηση» απέναντι στους υπολοίπους. Γι’ αυτό, επί παραδείγματι, το πλεόνασμα, το δημιουργημένο από την υπερφορολόγηση και τη μη καταβολή των χρεών του κράτους προς τους πολίτες, το 2016, δεν θα κατευθυνθεί προνομιακά σε νέους, προκειμένου να αρχίσουν κάποια δραστηριότητα, ή σε νεαρά ζευγάρια για την ενίσχυση των γεννήσεων, αλλά αποκλειστικά στους συνταξιούχους, ώστε απλώς να συντηρηθεί μια κάποια ζήτηση και ένα εισόδημα.

Έτσι, για να διαιρέσουν το λαϊκό σώμα, εφαρμόζουν μία πολιτική που στρέφει τους μεν εναντίον των άλλων. Χαρακτηριστική είναι η στρατηγική που ακολουθείται ως προς τις ασφαλιστικές εισφορές. Κατασκευάστηκε ένα τερατώδες σύστημα, όπου όσοι μικρομεσαίοι έχουν ήδη καταστραφεί, να καταβάλλουν όντως λιγότερες εισφορές από ό,τι στο παρελθόν, ενώ, αντίστροφα, όσοι κατορθώνουν να διατηρούν ακόμα μια κάποια επιχειρηματική δραστηριότητα και ένα εισόδημα, τσεκουρώνονται στο δεκαπλάσιο ή το εικοσαπλάσιο, σε βαθμό κακουργήματος. Και προφανώς δεν πρόκειται να εισπράξουν δεκαπλάσια σύνταξη, ούτε θα έχουν δεκαπλάσιες απολαβές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Αυτό αποκαλείται «εξυγίανση του ασφαλιστικού συστήματος». Και είναι προφανές τι πρόκειται να συμβεί στο τέλος. Η κατάρρευση της οικονομικής δραστηριότητας όσων εξακολουθούν να την ασκούν θα συμπαρασύρει αναπόφευκτα και τους υπόλοιπους, το νέο ασφαλιστικό σύστημα θα φαλιρίσει και η χώρα θα βουλιάξει αύτανδρη, για να παραδοθεί στα χέρια της Lidl και της Deutsche Bank. Αλλά, μέχρι τότε, όπως λέει και ο Ζουράρις, δηλαδή σε ένα δύο χρόνια, «ποιος ζει και ποιος πεθαίνει». Ο Τσίπρας και η παρέα του, τα τρωκτικά του κράτους και των ΜΜΕ, θα έχουν διατηρήσει την εξουσία για λίγο ακόμα καιρό, εφαρμόζοντας αυτή την ιδιότυπη «ταξική» πολιτική.

Η ίδια η ψευδοκεϋνσιανή αντίληψη, στην οποία αναφέρονται διαρκώς, αποτελεί έκφανση της ίδιας πολιτικής. Λένε, επί παραδείγματι: «Η οικονομία θα ανακάμψει μόνο αν ενισχύσουμε τη ζήτηση». Επειδή όμως οι ίδιοι μάς έχουν οδηγήσει στο χειρότερο μνημόνιο και σε μια ακραία λιτότητα, θα πρέπει αναπόφευκτα να αφαιρέσουν πόρους από την οικονομία για να τους διοχετεύσουν στη δημοσιονομική προσαρμογή και την αποπληρωμή των δανείων. Έτσι όμως πλήττουν κατεξοχήν την προσφορά προϊόντων, δηλαδή την ελληνική παραγωγή, και η όποια ζήτηση κατευθύνεται περισσότερο στις εισαγωγές παρά στην αύξηση της εγχώριας παραγωγής. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, πρόκειται για την ίδια παρασιτική λογική που, με δήθεν φιλολαϊκά επιχειρήματα, οδήγησε στο παρελθόν στη διόγκωση των ελλειμμάτων και σήμερα οδηγεί στην καταστροφή όσων παραγωγικών δραστηριοτήτων εξακολουθούν να επιβιώνουν.

Αυτή η ψευδοταξική πολιτική, που χρειάζεται εξαθλιωμένους πολίτες για να συντηρεί την εξουσία μιας κάστας, καθόλου τυχαία, γίνεται αποδεκτή χωρίς καμία αμφισβήτηση, από την τρόικα, τον κ. Σόιμπλε αλλά και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Και όμως, αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι ανάλογη φορολογική πολιτική εξοντώνει τα παραγωγικά στρώματα της χώρας. Και ενώ ο κ. Σόιμπλε παραμένει κατεξοχήν οπαδός της πολιτικής της «προσφοράς», σε βαθμό κακουργηματικής λιτότητας, σε ό,τι αφορά την Ευρώπη, και ενώ ελέγχουν ασφυκτικά οποιεσδήποτε άλλες ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης, αφήνουν ανενόχλητους τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να εξοντώνουν τα παραγωγικά μικρομεσαία στρώματα. 

Και είναι προφανές το γιατί: Διότι οι «θεσμοί» δεν ενδιαφέρονται για αυθεντική παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, αλλά επιθυμούν απλώς και μόνον να τη μεταβάλουν σε μια οικονομική αποικία τους, όπου οι δικές τους τράπεζες, επιχειρήσεις και εμπορικές αλυσίδες, θα έχουν κυριαρχήσει στην ελληνική οικονομία, θα έχουν αγοράσει τη ΔΕΗ, όπως έκαναν με τα αεροδρόμια, και θα έχουν εξοντώσει τον «αθέμιτο» ανταγωνισμό των μικρομεσαίων Ελλήνων. 

Έτσι λοιπόν, ολοκληρώνεται η «ταξική πολιτική» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: Συµµαχία με τους ξένους, όπως το έκαναν ήδη για να ανέβουν και να διατηρηθούν στην εξουσία: Παραχωρώντας τους, με το αζημίωτο, το σύνολο της δημόσιας περιουσίας και προωθώντας την από κοινού εξόντωση της παραγωγικής Ελλάδας, μεταβάλλοντας ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού σε μόνιμους επιδοτούμενους. 

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι μόνον ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ξαναβύθισαν την Ελλάδα στα μνημόνια, κατέστρεψαν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και το… αγωνιστικό ήθος των Ελλήνων, αλλά και το ότι, για να διατηρηθούν στην εξουσία, είναι διατεθειμένοι να καταστρέψουν ό,τι είχε απομείνει από τη δημιουργικότητά μας: Διώχνουν έξω από τη χώρα το ζωντανότερο κομμάτι της, μετατρέπουν την ελληνική κοινωνία σε μια κοινωνία ολιγαρχών, αυξημένης εγκληματικότητας, πολιτιστικής παρακμής και μειωμένων προσδοκιών.

Γι’ αυτό, και όσο ταχύτερα ξεκουμπιστούν, τόσο καλύτερα: «Ceterum censeo», ΣΥΡΙΖΑ «delenda est».


Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Μία παράξενη ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης


Προβληματισμός και απορίες...


Κριτές, 19ο κεφάλαιο
19 Εκείνες τις ημέρες δεν υπήρχε βασιλιάς στον Ισραήλ.+Και ένας Λευίτης κατοικούσε κάποιο διάστημα στα πιο απομακρυσμένα μέρη της ορεινής περιοχής του Εφραΐμ.+Κάποτε πήρε για σύζυγό του μια παλλακίδα+ από τη Βηθλεέμ+του Ιούδα. 2  Και η παλλακίδα του άρχισε να πορνεύει+εναντίον του. Τελικά έφυγε από αυτόν και πήγε στο σπίτι του πατέρα της στη Βηθλεέμ του Ιούδα και έμεινε εκεί τέσσερις ολόκληρους μήνες. 3  Κατόπιν ο σύζυγός της σηκώθηκε και πήγε να τη βρει για να της μιλήσει παρηγορητικά ώστε να τη φέρει πίσω· και είχε μαζί του τον υπηρέτη+ του και δύο αρσενικά γαϊδούρια. Εκείνη, λοιπόν, τον έβαλε στο σπίτι του πατέρα της. Όταν τον είδε ο πατέρας της κοπέλας, αμέσως χάρηκε που τον συνάντησε. 4  Ο πεθερός του, λοιπόν, ο πατέρας της κοπέλας, τον κράτησε, και έτσι αυτός έμεινε μαζί του τρεις ημέρες· και έτρωγαν και έπιναν, και διανυκτέρευε εκεί.+5  Και την τέταρτη ημέρα, όταν ξύπνησαν νωρίς το πρωί όπως συνήθως, σηκώθηκε αυτός να φύγει, αλλά ο πατέρας της κοπέλας είπε στο γαμπρό του: «Στήριξε την καρδιά σου με λίγο ψωμί+ και έπειτα μπορείτε να φύγετε». 6  Κάθησαν, λοιπόν, και έτρωγαν και έπιναν και οι δύο μαζί· και μετά ο πατέρας της κοπέλας είπε στον άνθρωπο: «Έλα, σε παρακαλώ, μείνε τη νύχτα,+ και ας ευθυμήσει η καρδιά σου».+ 7  Όταν ο άνθρωπος σηκώθηκε να φύγει, ο πεθερός του εξακολούθησε να τον παρακαλεί, ώστε και πάλι έμεινε τη νύχτα εκεί.+8  Όταν σηκώθηκε νωρίς το πρωί την πέμπτη ημέρα για να φύγει, ο πατέρας της κοπέλας είπε: «Σε παρακαλώ, πάρε τροφή για την καρδιά σου».+ Και καθυστέρησαν μέχρι που η ημέρα έσβησε. Και έτρωγαν και οι δύο. 9  Κατόπιν ο άνθρωπος+σηκώθηκε να φύγει, αυτός και η παλλακίδα+ του και ο υπηρέτης+ του· ο πεθερός του, όμως, ο πατέρας της κοπέλας τού είπε: «Δες τώρα! Η ημέρα έχει γείρει και κοντεύει να βραδιάσει. Σε παρακαλώ, μείνετε τη νύχτα.+ Η ημέρα τελειώνει. Μείνε εδώ τη νύχτα, και ας ευθυμήσει η καρδιά σου.+ Και αύριο θα σηκωθείτε νωρίς για το ταξίδι σας και θα πας στη σκηνή σου».10  Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν δέχτηκε να μείνει τη νύχτα, αλλά σηκώθηκε και έφυγε και έφτασε μπροστά στην Ιεβούς,+ δηλαδή την Ιερουσαλήμ·+ και είχε μαζί του τα δύο γαϊδούρια σαμαρωμένα και την παλλακίδα του και τον υπηρέτη του.11  Ενώ βρίσκονταν κοντά στην Ιεβούς, και καθώς το φως της ημέρας είχε λιγοστέψει αρκετά,+ ο υπηρέτης είπε στον κύριό του: «Έλα, τώρα, να στραφούμε προς αυτή την πόλη των Ιεβουσαίων+ και να μείνουμε τη νύχτα σε αυτήν». 12  Ο κύριός του, όμως, του είπε: «Ας μη στραφούμε σε πόλη αλλοεθνών+ οι οποίοι δεν είναι μέρος των γιων του Ισραήλ· θα προχωρήσουμε ως τη Γαβαά».+ 13  Και είπε στον υπηρέτη του: «Έλα να πλησιάσουμε σε έναν από αυτούς τους τόπους, και θα μείνουμε τη νύχτα είτε στη Γαβαά είτε στη Ραμά».+ 14  Προχώρησαν, λοιπόν, και συνέχισαν το δρόμο τους, και ο ήλιος έδυε πάνω τους όταν πλησίαζαν στη Γαβαά, η οποία είναι του Βενιαμίν.15  Στράφηκαν, λοιπόν, εκεί για να μπουν και να μείνουν τη νύχτα στη Γαβαά. Και μπήκαν και κάθησαν στην πλατεία της πόλης, και κανείς δεν τους έπαιρνε στο σπίτι για να μείνουν τη νύχτα.+ 16  Τελικά, φάνηκε ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που ερχόταν από την εργασία του στον αγρό το βράδυ·+ και ο άνθρωπος ήταν από την ορεινή περιοχή του Εφραΐμ+ και κατοικούσε κάποιο διάστημα στη Γαβαά· οι άντρες, όμως, του τόπου ήταν Βενιαμίτες.+ 17  Όταν σήκωσε τα μάτια του, είδε τον άνθρωπο, τον ταξιδιώτη, στην πλατεία της πόλης. Ο ηλικιωμένος άνθρωπος, λοιπόν, είπε: «Πού πηγαίνεις και από πού έρχεσαι;»+ 18  Και αυτός του είπε: «Πηγαίνουμε από τη Βηθλεέμ του Ιούδα στα πιο απομακρυσμένα μέρη της ορεινής περιοχής του Εφραΐμ.+ Από εκεί είμαι, αλλά πήγα στη Βηθλεέμ του Ιούδα·+ και τώρα πηγαίνω στο σπίτι μου, αλλά κανείς δεν με παίρνει στο σπίτι του.+ 19  Υπάρχει μάλιστα και άχυρο και ζωοτροφή+ για τα γαϊδούρια μας και υπάρχει και ψωμί+ και κρασί για εμένα και τη δούλη σου+ και για τον υπηρέτη+ που είναι μαζί με το δούλο σου. Δεν έχουμε έλλειψη ούτε ενός πράγματος». 20  Ωστόσο, ο ηλικιωμένος άνθρωπος είπε: «Είθε να έχεις ειρήνη!+ Και άφησε οποιαδήποτε έλλειψή σου πάνω μου.+ Μόνο μη μείνεις τη νύχτα στην πλατεία». 21  Τότε τον έφερε στο σπίτι του+ και έριξε αλεσμένη τροφή στα γαϊδούρια.+ Κατόπιν έπλυναν τα πόδια τους+ και άρχισαν να τρώνε και να πίνουν.22  Ενώ έκαναν την καρδιά τους να ευθυμεί,+ οι άντρες της πόλης, άχρηστοι άντρες,+ περικύκλωσαν το σπίτι,+σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον πάνω στην πόρτα· και έλεγαν στον ηλικιωμένο άνθρωπο, τον ιδιοκτήτη του σπιτιού: «Βγάλε έξω τον άνθρωπο που μπήκε στο σπίτι σου για να έχουμε σχέσεις μαζί του».+ 23  Τότε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού βγήκε έξω σε αυτούς και τους είπε:+ «Όχι, αδελφοί μου,+ μην κάνετε τίποτα κακό, σας παρακαλώ, εφόσον αυτός ο άνθρωπος μπήκε στο σπίτι μου. Μη διαπράξετε αυτή την επαίσχυντη ανοησία.+24  Ορίστε η παρθένα κόρη μου και η παλλακίδα του. Ας τις φέρω έξω, σας παρακαλώ, και εσείς βιάστε τες+ και κάντε τους ό,τι φαίνεται καλό στα μάτια σας. Σε αυτόν τον άνθρωπο, όμως, δεν πρέπει να κάνετε αυτό το επαίσχυντο, ανόητο πράγμα».25  Και οι άντρες δεν ήθελαν να τον ακούσουν. Γι’ αυτό, ο άνθρωπος έπιασε την παλλακίδα+ του και τους την έφερε έξω· και εκείνοι άρχισαν να έχουν σχέσεις μαζί της+ και συνέχισαν να την κακοποιούν+ όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί και μετά την άφησαν να φύγει, καθώς χάραζε η αυγή. 26  Τότε η γυναίκα ήρθε, καθώς ξημέρωνε, και έπεσε στην είσοδο του σπιτιού του ανθρώπου, όπου βρισκόταν ο κύριός της+—ώσπου έφεξε. 27  Αργότερα ο κύριός της σηκώθηκε το πρωί και άνοιξε τις πόρτες του σπιτιού και βγήκε έξω για να συνεχίσει το δρόμο του, και τι να δει! η γυναίκα, η παλλακίδα+ του, ήταν πεσμένη στην είσοδο του σπιτιού με τα χέρια της πάνω στο κατώφλι! 28  Της είπε λοιπόν: «Σήκω να φύγουμε». Αλλά δεν πήρε απάντηση.+Τότε ο άνθρωπος την πήρε πάνω στο γαϊδούρι και σηκώθηκε και πήγε στον τόπο του.+29  Κατόπιν μπήκε στο σπίτι του και πήρε το μαχαίρι της σφαγής και έπιασε την παλλακίδα του και την έκοψε σε δώδεκα κομμάτια,+ σύμφωνα με τα κόκαλά της, και την έστειλε σε κάθε περιοχή του Ισραήλ.+ 30  Και όποιος το έβλεπε έλεγε: «Τέτοιο πράγμα ποτέ δεν έχει γίνει ούτε έχει φανεί από την ημέρα που οι γιοι του Ισραήλ ανέβηκαν από τη γη της Αιγύπτου μέχρι αυτή την ημέρα. Προσηλώστε την καρδιά σας σε αυτό, κάντε συμβούλιο+ και μιλήστε».

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Το λόμπι της δραχμής και οι «ελλείποντες κρίκοι»


Το λόμπι της δραχμής 
και οι «ελλείποντες κρίκοι»
Γιώργος Καραμπελιάς     

Ο αρθρογράφος του Βήματος, Παύλος Παπαδόπουλος, με ένα μακροσκελές πόνημα για την κυβέρνηση Τσίπρα και τα σχέδια περί δραχμής (βλ. Η σκευωρία του εθνικού νομίσματος και το σαμποτάζ στη Δημοκρατία), επισημαίνει ένα σύνολο από γεγονότα και παράγοντες που επιβεβαιώνουν όλα όσα –τουλάχιστον εμείς– τονίζουμε από τον Μάρτιο του 2015. Από τότε υποστηρίζαμε πως η κυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ, και στις δύο παραμέτρους της, κινούνταν εξαρχής με δύο εναλλακτικά σχέδια, είτε ρήξη και έξοδο από την Ευρωζώνη, εάν εξασφάλιζε τις απαραίτητες διεθνείς συμμαχίες και στηρίξεις, είτε υποταγή στις απαιτήσεις των εταίρων και υπογραφή νέου μνημονίου (βλέπε σχετικά τα βιβλία μου, 6 μήνες που συγκλόνισαν την Ελλάδα, Αύγουστος 2015, και Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς, Η υπέρβαση, Οκτώβριος 2016).
Το γεγονός ότι ο Τσίπρας και ο Καμμένος έπαιζαν από την αρχή και συστηματικά σε δύο ταμπλό, μπορεί εκείνη την εποχή να μην ήταν τόσο εμφανές, σήμερα όμως αποτελεί μυστήριο μόνο για ολιγοφρενείς ή ιδεοληπτικούς. Διαφορετικά, εκ των υστέρων, δεν μπορεί να εξηγηθεί ούτε ο Βαρουφάκης και η διαρκής υπονόμευση των διαπραγματεύσεων, ούτε η Ζωή Κωνσταντοπούλου και το «επονείδιστο χρέος», ούτε ο Λαφαζάνης και το «σχέδιο Νομισματοκοπείο». Όλα αυτά ήταν ενταγμένα στο υπ’ αριθμόν ένα σενάριο του Τσίπρα και του Καμμένου με την προϋπόθεση ότι θα έβρισκαν στήριξη είτε στις ΗΠΑ είτε/και στη Ρωσία ώστε να μπορούν να υλοποιηθούν. Και μόνον η έλλειψη αυτής της στήριξης απέτρεψε την εφαρμογή του. Σε ό,τι αφορά στη Ρωσία, όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Πούτιν στον Ολάντ, το ζήτημα «παιζόταν» μέχρι το βράδυ του δημοψηφίσματος – η Μόσχα όχι μόνον αρνήθηκε να στηρίξει με δάνειο τον Τσίπρα αλλά αρνήθηκε ακόμα και να τυπώσει δραχμές για λογαριασμό της Ελλάδας. Παράλληλα, οι Αμερικανοί, αφού πρώτα είχαν αποδυναμώσει την ευρωζώνη μέσω της ελληνικής κρίσης, επιθυμούσαν πλέον την παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ.
Έτσι απετράπη η εφαρμογή του πρώτου σχεδίου, εξήλθαν από το τραίνο οι απροκάλυπτα δραχμικοί και οδηγηθήκαμε στο δεύτερο σενάριο με την υπογραφή ενός τερατώδους νέου μνημονίου, την εκχώρηση της δημόσια περιουσίας κ.λπ κ.λπ.
Όμως, η απίστευτη επανεκλογή της ίδιας κυβέρνησης, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 –έκφραση της παρακμής του πολιτικού συστήματος και της δραματικής υποβάθμισης του πολιτικού κριτηρίου του ελληνικού λαού–, οδήγησε σε μια νέα ατέρμονα και σισύφεια διαπραγμάτευση. Ως συνέπεια, η εκδοχή του Grexit επανεμφανίζεται και πάλι με αξιώσεις σήμερα – και μάλιστα με λιγότερα «ρίσκα» απ’ ό,τι στο παρελθόν.
Και είναι απόλυτα «φυσιολογικό». Η κυβέρνηση έχει αποτύχει να ελέγξει τα ΜΜΕ, ο έλεγχος της δικαιοσύνης είναι μικρότερος του αναμενομένου (όπως απέδειξε η απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες), ταυτόχρονα βυθίζεται όλο και πιο πολύ δημοσκοπικά – ενώ ενισχύεται συμμετρικά ο αντίπαλος νεοδημοκρατικός πόλος. Βρίσκεται, για άλλη μια φορά, μπροστά σε ένα αδιέξοδο με… τρεις πιθανές επιλογές: Πρώτον, εκείνη της εξόδου από την ευρωζώνη με τη συναίνεση του Σόιμπλε και ίσως πλέον και των Τραμπ, Πούτιν και… Ερντογάν· δεύτερον, της παραμονής στην εξουσία και της υπογραφής των μέτρων με εκλογική συντριβή, εξαιτίας των προς υπογραφή μέτρων. Και η τρίτη λύση είναι η «ηρωική έξοδος» και οι εκλογές εδώ και τώρα, ώστε να διασωθεί ό,τι είναι δυνατόν από το κόμμα-ΣΥΡΙΖΑ και να παραμείνει στο προσκήνιο ως ο δεύτερος πόλος του πολιτικού συστήματος.
Η εξουσιαστική υφή της κυρίαρχης ομάδας των Συριζανέλ, δηλαδή η εμμονή τους για παραμονή στην εξουσία με κάθε τίμημα, οδηγεί αυθόρμητα σε επιλογές που κινούνται μάλλον στις δύο πρώτες εναλλακτικές και μόνο από «ατύχημα», δηλαδή απώλεια της πλειοψηφίας στο Κοινοβούλιο, θα οδηγούνταν στην εκλογική λύση. Η έξοδος από το ευρώ θα διασφάλιζε ίσως την παραμονή στην εξουσία και τη «συντριβή των ταξικών αντιπάλων», αλλά με το ρίσκο απρόβλεπτων εξελίξεων τόσο στο οικονομικό πεδίο (ντόμινο μιας καταστροφικής πορείας με υποτίμηση του νομίσματος) όσο και στα εθνικά θέματα (με την «απελευθέρωση» του τουρκικού επεκτατισμού), που μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και στο ειδικό δικαστήριο ή τον Κορυδαλλό – και μόνον αυτά φοβίζουν το εξουσιαστικό δίδυμο, που μάλλον τρομάζει μπροστά στις πιθανές συνέπειες ακραίων επιλογών. Η δεύτερη επιλογή θα μπορούσε να εξασφαλίσει την εξουσία για ένα ή δύο χρόνια, στην καλύτερη περίπτωση, πιθανώς και με νέες συμμαχίες (π.χ. ΠΑΣΟΚ), αλλά το μέλλον των δύο εταίρων Τσίπρα-Καμμένου δεν προδιαγράφεται πολιτικά ευοίωνο μετά το τέλος της διακυβέρνησης. Ωστόσο –παρ’ όλα αυτά και παρότι η εκλογική έξοδος θα ήταν μια κάποια λύση– αυτή παραμένει η πιθανότερη επιλογή, εξ αιτίας της ταξική υφής του Σύριζα: εξουσία χωρίς ιδιαίτερα ρίσκα μέχρι το τέλος.
Έτσι, τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Καμμένος παίζουν και πάλι το παιχνίδι της καθυστέρησης, περιμένοντας να δουν προς τα πού θα γείρουν οι διεθνείς και ευρωπαϊκές εξελίξεις, κρατώντας πάντοτε ανοικτές και τις δύο πιθανότητες. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να αναζωπυρώσουν και πάλι τη συζήτηση περί Grexit (η οποία επανέρχεται δειλά-δειλά, ακόμα και σε συστημικά μέσα ενημέρωσης) και προπαντός να διατηρήσουν ως κόρη οφθαλμού τη συμμαχία μεταξύ τους, διότι μόνον αυτοί μοιάζουν «αποφασισμένοι για όλα». Διότι μία αλλαγή κυβερνητικού εταίρου από την πλευρά του Σύριζα, δηλαδή η προσέγγιση με το ευρωπαϊστικό ΠΑΣΟΚ, δεν θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τη στρατηγική του Grexit, αφού οι δυνάμεις της κεντροαριστεράς είναι ταγμένες εμμονικά στην παραμονή στο ευρώ. Γι’ αυτό εν τέλει η παρέα του Μαξίμου αποκρούει μετά βδελυγμίας, σήμερα, τη συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ –παρά τις άοκνες προσπάθειες του Λαλιώτη– και όχι βέβαια διότι δεν της «αρέσει» η Φώφη. Αντίθετα, οι δυνάμεις που στο εσωτερικό του απορρίπτουν το Grexit προκρίνουν την επιλογή συμμαχίας με το ΠΑΣΟΚ, και την παράλληλη υπογραφή των μέτρων, όπως φάνηκε από την τοποθέτηση του Νίκου Φίλη ή, στην έσχατη περίπτωση, την επιλογή των εκλογών που θα επέτρεπε στον ΣΥΡΙΖΑ να αποφύγει το δίλημμα.
Επομένως, ανοίγεται και πάλι μία περίοδος απόλυτης αβεβαιότητας και ανασφάλειας, και όπου «κάτσει η μπίλια». Εάν η έξοδος από την ευρωζώνη μπορέσει να χρεωθεί αποκλειστικά στον Σόιμπλε και το ΔΝΤ, με τη συναίνεση του Τραμπ, και η ελληνική κυβέρνηση φανεί πως απλώς «υποτάσσεται στη μοίρα», γιατί όχι, εάν το αντάλλαγμα είναι η διατήρηση στην εξουσία;
Το άρθρο του Παύλου Παπαδόπουλου στο Βήμα περιγράφει αρκετά ικανοποιητικά ένα μεγάλο μέρος των τεκταινομένων, της διγλωσσίας της κυβέρνησης και του ρόλου ενός μέρους των πολιτικών δυνάμεων. Και γι’ αυτό αξίζει να διαβαστεί από όλους – συμφωνούμε ή διαφωνούμε μαζί του. Ωστόσο, χαρακτηρίζεται από μερικά πολύ σημαντικά κενά, τα οποία δεν είναι καθόλου τυχαία. Αρχικώς, αποσιωπά τον ρόλο των ΜΜΕ, και κατ’ εξοχήν των συστημικών, στην άνοδο και ενίσχυση του φαινομένου Τσίπρα-Καμμένου και στη δηλητηρίαση του ελληνικού λαού με τα δραχμικά φληναφήματα. Ήταν τα τρία τουλάχιστον από τα πέντε κανάλια πανεθνικής εμβέλειας που ενίσχυσαν και πρόβαλαν το λόμπι της δραχμής και τους υπερασπιστές του, υποβάλλοντας σε κυριολεκτική πλύση εγκεφάλου τους Έλληνες πολίτες –ιδιαίτερα τους πλέον ανυπότακτους και αμφισβητησιακούς–, προτάσσοντας ως αποφασιστική παράμετρο για την αντιμετώπιση της κρίσης όχι την παραγωγική ανασυγκρότηση και την ενίσχυση της αυτοδυναμίας της χώρας, αλλά τη μαγική λύση της δραχμής. Μια λύση που θα επέτρεπε σε μπατιριμένους επιχειρηματίες με τεράστια χρέη και σε εφοπλιστές-πειρατές να κερδοσκοπήσουν, αγοράζοντας με τα κεφάλαιά τους, από το εξωτερικό, την «υποτιμημένη» ελληνική οικονομία.
Σε ένα άρθρο ποταμό, εννιάμισι χιλιάδων λέξεων, που περιγράφει τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς και της Δεξιάς που στήριξαν ή στηρίζουν αυτά τα σχέδια, ο κ. Παπαδόπουλος, παραδόξως, δεν έχει να πει κουβέντα για όσα προαναφέραμε. Πιθανώς διότι δεν μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου. Δηλαδή, του συγκροτήματος του ΔΟΛ που, παρ’ ότι δεν συντάχθηκε ποτέ με τη δραχμή, στήριξε και ενίσχυσε με αυτοκτόνικη εμμονή την άνοδο του Τσίπρα στην εξουσία. Και ο ΔΟΛ δεν ήταν μόνος του. Ούτε εκφράζει μόνον τον Ψυχάρη. Αποτέλεσε έναν σημαντικό δίαυλο μέσω του οποίου το μεγαλύτερο κομμάτι της «κεντροαριστεράς» αιμοδότησε με στελέχη και ψηφοφόρους τον Τσίπρα και την παρέα του. Ο κ. Παπαδόπουλος αποδομεί αρκετά συστηματικά τα τμήματα της Άκρας Δεξιάς, της Κεντροδεξιάς και της Εκκλησίας (Χρυσή Αυγή, ΑΝΕΛ, Κωνσταντίνος Καραμανλής, Προκόπης Παυλόπουλος, αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος), που εκμεταλλεύονται (η Χρυσή Αυγή) το εγχείρημα των Συριζανέλ ή λειτουργούν ως χρήσιμοι ηλίθιοι για την ευόδωσή του. Αποκρύπτει όμως επιμελώς τις δυνάμεις εκείνες που στήριξαν και πολλοί συνεχίζουν να στηρίζουν, ακόμα και σήμερα, το εγχείρημα Τσίπρα από την πλευρά των επιχειρηματιών και της κεντροαριστεράς (Ψυχάρης, Μπόμπολας, Βαρδινογιάννης, Λαλιώτης κ.ο.κ.).
Εάν το έκανε, θα μπορούσε όντως να πραγματοποιήσει μια ολοκληρωμένη ακτινογραφία των δυνάμεων που, μέσα από την ιδιοτέλεια, τον καιροσκοπισμό και την ανικανότητά τους, κινδυνεύουν να οδηγήσουν την Ελλάδα σε μια μεγάλη εθνική καταστροφή που πλησιάζει καλπάζοντας.


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Η απελευθέρωση της αμοιβάδας


Η απελευθέρωση της αμοιβάδας
Τάκης Θεοδωρόπουλος

Πώς τον λένε τον υπουργό της Παιδείας; Γαβρόγλου, αν θυμάμαι καλά. Είπε τίποτε για τη σπείρα που έστειλε στο Ασκληπιείο Βούλας τον καθηγητή του Παντείου Αγγελο Συρίγο; Μα ο «πώς τον είπαμε» είναι και υπουργός και αριστερός. Όθεν συνάγεται ότι δεν θα παρέμβει ως εκπρόσωπος της Πολιτείας στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών στον χώρο του Πανεπιστημίου. Διότι και τα μεταλλικά σπρέι και η κλωτσοπατινάδα ιδέες είναι. Εξάλλου, ο κ. «πώς τον είπαμε» προσπαθεί να επινοήσει λύσεις για τα προβλήματα που έχει εντοπίσει στη λειτουργία του Χάρβαρντ. Όταν τις βρει θα ασχοληθεί και με το Πάντειο και την αλητεία που λυμαίνεται τους χώρους του. Και μην μου πείτε ότι είναι άκομψο να προσφωνώ κοτζάμ Γαβρόγλου «κύριο πώς τον είπαμε», διότι όταν ένας υπουργός δεν χαλάει τη ζαχαρένια του για τέτοιες λεπτομέρειες το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ξεχάσεις το όνομά του. Για λόγους ψυχικής υγείας.

Και οι συνάδελφοι του κ. Συρίγου; Ο λαλίστατος πληθυσμός των δημοσίων υπαλλήλων, η πνευματική ελίτ πάσης Ελλάδος που δεν χάνει την ευκαιρία να παρέμβει επί του Μεσανατολικού ή του συνταξιοδοτικού, του Τραμπ ή της Κεντροαριστεράς; Πού είναι αυτά τα κείμενα που τα υπογράφουν 200 τουλάχιστον πανεπιστημιακοί; Πού χειμάζει η ορμή τους; Και γιατί δεν αποφασίζουν να κλείσουν το Πανεπιστήμιο έπειτα από τον ξυλοδαρμό του συναδέλφου τους ώσπου να καθαρίσει από τους ανθρώπινους ρύπους που το κατοικούν; Η συνήθης απάντηση είναι: αν το κάνουμε αυτό, θα μας εντοιχίσουν και θα καεί η Αθήνα όπως το 2008. «Αναρχικοί», «αναρχοαυτόνομοι», «αντιεξουσιαστές », κατά τον δημοσιογραφικό λυρισμό. Σκέτη αλητεία, ανάγωγα φασιστοειδή. Γραμμένο σε τοίχους το σύνθημα με το Αλφα σε κύκλο μάς προτρέπει να απελευθερώσουμε όλα τα «έμβια όντα». Είναι υπαρκτό. Τα παιδιά αγωνίζονται για την απελευθέρωση της αμοιβάδας που κρύβεται στην ψυχή του κάθε ανθρώπου.

Ο κ. Συρίγος έκανε κάτι που στην Ελλάδα θεωρείται αδιανόητο. Εκανε το αυτονόητο. Ζήτησε από όσους ρύπαιναν τον τοίχο του Παντείου να σταματήσουν. Του επετέθησαν, κατάφερε να ακινητοποιήσει έναν από δαύτους με τη συμπαράσταση άλλων φοιτητών και κατέληξε στο νοσοκομείο. Η αστυνομία ήρθε έπειτα από μία ώρα. Η αντίδραση του κ. Συρίγου θα ήταν φυσιολογική πριν από μερικές δεκαετίες. Σήμερα θεωρείται παρά φύσιν. Η αμοιβάδα διασπάται και αναπαράγεται. Είναι βέβαιο ότι οι φοιτητές, όπως και το διδακτικό προσωπικό, στην πλειονότητά τους, υφίστανται το μπάχαλο ως τυραννία που περιφρονεί τους κόπους τους και λεηλατεί τις προσδοκίες τους. Γιατί δεν αντιδρούν; Είναι ο φόβος; Είναι οι ιδεοληψίες; Ή μήπως η συνήθεια;

Πάντως, στις τελευταίες δημοσκοπήσεις η κ. Λεπέν εμφανίζεται να καλπάζει και διατηρεί την πρώτη θέση στον πρώτο γύρο. Το λέω έτσι, για να δούμε πώς είναι ο κόσμος έξω από το Πάντειο.



Έντυπη

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Ἡ Ἀριστερὰ ὡς λάιφ στάυλ


Ἡ Ἀριστερά ὡς λάιφ στάυλ

πρχει ριστερ ς κοσμοαντληψη κα ριστερ ς τρπος ζως. ς κοσμοαντληψη εναι τ γνωστ Σμβολο τς Πστεως (πανσταση, οτοπα ς χειροπιαστ δυναττητα, οκονομισμς, δικαιωματισμς, οκολογα-ψευτοεπιστροφ στν ψευτοΦση). 

ς τρπος ζως ριστερ σημανει: τεκνα-φυγοτεκνα, δηλαδ νληψη πρακτικν, πραγματικν ποχρεσεων μνο γι τ σαρκο σου, τν πσυρση στν δανικ γωνι κενη στν ποα κ τν πραγμτων δν νκεις στος πολλος κ.ο.κ. 

δεοληψα δν ταυτζεται πντα μ τν τρπο ζως. ριστερ τρπο ζως μπορε ν χει λ.χ. κι νας Δεξις (κριβς πειδ ζομε τν δονισμ τς μαζικς δημοκρατας). ριστερ τρπο ζως μπορε ν χει κι νας πο παρνεται τ ριστερ Σμβολο τς Πστεως κα τν ριστερ ταυττητ του.

μνα δν μ πειρζει πι τ ν χει κποιος τν α β τρπο ζως. ς διγει κα το στιρνερικο μηδενιστ τ ζω, καννα πρβλημα -δ πο φτσαμε πλον. Μ πειρζει ταν δν βλπει τι τρπος ζως του δν ταιριζει μ τς δες του, κα τι δν θ μπορσει ποτ ν ταιριξει, οτε στ δικ του ζω οτε -κυρως- στν λλων. Δν εναι κακ τι δν θ μπορσει ν ταιριξει ποτ, γιατ κποιες φορς εναι δνατο. Δν εναι θμα ποκρισας οτε (ατ)εξαπτησης. Ττε, λση εναι ν μν προωθεται ς ραμα κτι πο δν υοθετεται π τ τομο ατ.

τσι, εναι ριστερ ς λιφ στιλ τ τι μ.. γεννητικτητς σου κα τν στενν μοϊδεατν σου εναι βρος ριστερς, δηλαδ σος (ς πομε) μ τ 1/2 το λληνικο μ.
Εναι ριστερ ς λιφ στιλ ταν δν μνεις στ σπτι τν γονιν σου, λλ μ γκμενες συντρφους παρ’ λο πο δν χεις δικ σου λεφτ, κα συνεχζεις να εδος ριστερς φοιτητικς ατοπραγμτωσης. 
Εναι ριστερ λιφ στιλ τ ν κνεις μεταπτυχιακ κα διδακτορικ ς τ 40 κα 45 χωρς ν χεις κνει π.χ. μι οκογνεια ( αωνα νετης), διτι κοινωνικ κινητικτητ σου ποκλεει κθε τ λλο π τν νομαδισμ
Εναι ριστερ λιφ στιλ, τς Μεταπολτευσης, ν γνοες μπρακτα τι ο γονες σου -πρ Μεταπολτευσης στς παρχς της- ταν παντρετηκαν ζοσαν μ τος γονες / πεθερικ τους (πως τσες δεκδες παλιτερων νιπαντρων γενιν), χωρς τν ατοπραγμτωση τς μικρς (πσης, φοιτητικς) ρωτικς φωλτσας: Ττε, ο νγκες τς πραγματικς ζως περσχυαν τς πεολειχας σ κθε γωνι τς φωλτσας. 
Εναι ριστερ λιφ στυλ ν περιφρεσαι σν βρυκλακας π συνλευση / συζτηση σ συνλευση / συζτηση κι π ναρχικ ταβρνα σ ριστερ μπρ, γιατ διψς γι πολιτικοποιημνα ντα κα γι πρωτοποριακς δες. Εναι λα ατ τ μικρολια διαπραγμτευτα δικαιματα τς νεολαας κα το νθρπου, πο ντιπροσωπεουν σ καθημεριν ππεδο τν ριστεροσνη.

ν κνεις τ παραπνω κα ταυτχρονα νδιαφρεσαι γι τν αξηση τν γεννσεων διτι ντιλαμβνεσαι τι χωρς γεννητικτητα κοινωνα σβνει, ταν ραματζεσαι τν παλλαγ π τν παρασιτισμὸ, λλ παρλληλα πιβινεις μ τρπους πο εναι σχετοι-νεπηραστοι π τν νγκη παλλαγς π τν παρασιτισμ (πτε, δν σ περιλαμβνει κριτικ σου), ττε πλ προτενεις μα λλαγ πο δν μπορες (κμη κι ν θς) ν «ποστηρξεις» στ ζω σου.

Εναι λθεια, ββαια, τι κι Μρξ ζοσε μ δανεικ π τν καπιταλιστικ κμετλλευση τν ργατν το φλου του. Πς θ μπνεσεις τ «πρτο βμα» πς θ ποστηρξεις κοινωνικ-πολιτικ λλους πο δη τ καναν τ στιγμ πο εσαι κτς τς ντληψης πραγμτων τν ποα προϋποθτει τ πρτο ατ βμα;

Δν παιτ κποια τελειτητα. Βασικ, δν παιτ τποτα. Εναι τ διο μ κενον πο διγει τν μικροαστικ ζω του, μ τος κπους κα τς χαρς της, λλ σγουρα μ τν θαλπωρ τς μονοτονας της, κι νειρεεται -ς πολτικος δεξις- τν παγκσμια πικρτηση τς ρθοδοξας τ διξιμο τν Τορκων τ Πνεμα κα θικ να τραπζι σ ρεμπετδικο κθε Σββατο μι ξερ συνουσα κα ξρω ‘γ τ λλο. 
Δν γνεται ν πρξει καννα ξεπρασμα τς δικρισης ριστερ-Δεξι ταν σοι τ εχονται συνεχζουν τν τρπο ζως τους, ριστερ δεξι.