Περί ξανθού γένους...

Τα τελευταία χρόνια έχει επανέλθει στο προσκήνιο με ιδιαίτερη ένταση η παραφιλολογία περί "ξανθού γένους" που θα σώσει τους ραγιάδες νεοέλληνες από όλα τα δεινά, πραγματικά ή φανταστικά, που ανοήτως και με την γνωστή επιπολαιότητα που μας διακρίνει ως λαό διαχρονικά, συσσωρεύσαμε οι ίδιοι στην χώρα: Τις εξωτερικές απειλές, την ισλαμική εισβολή, τους διεθνείς ...τοκογλύφους, το ...ΔΝΤ, την οικονομική, πολιτική και κοινωνική καχεξία, την παρακμή και διάλυση κάθε τομέα, την πολιτισμική υστέρηση, τον αφανισμό των ηθικών αξιών που μας συγκροτούσαν και συγκρατούσαν ως κοινωνία. Αντί της αναγκαίας αυτοκριτικής και της συλλογικής προσπάθειας ανασυγκρότησης, επιλέξαμε την εύκολη λύση της αναμονής του "από μηχανής θεού". Αποτυχημένοι πολιτικάντηδες, θρησκόληπτοι προφητειολόγοι, ημιμαθείς τσαρλατάνοι κάθε κατηγορίας και προέλευσης αναλώνονται καθημερινά να μας πείσουν ότι δεν φταίμε εμείς για την κατάντια μας, αλλά πάντα οι "άλλοι" που μας επιβουλεύονται μονίμως. Βεβαίως ουδείς μας εξηγεί γιατί δεν αντιδρούμε συνολικά, αλλά αντιθέτως κάνουμε ο,τι περνάει από το χέρι μας για να τους διευκολύνουμε, ψηφίζοντας συστηματικά τους πλέον άχρηστους, ακατάλληλους και επικίνδυνους πολιτικούς, να αδιαφορούμε και να μη αντιδρούμε για όσα εγκληματικά συμβαίνουν γύρω μας, να συνεχίζουμε την πορεία προς την τελική καταστροφή έχοντας πείσει τους εαυτούς μας ότι δεν συμβαίνει και κάτι σοβαρό, ότι το αύριο θα είναι ίδιο με το σήμερα, ότι δεν πρόκειται να συμβεί κάτι το φοβερό και τρομερό. Ας βολευτούμε στους καναπέδες μας και ας αφοσιωθούμε στα παιχνίδια του Γιούρο 2016.

Το πρώτο άρθρο που ακολουθεί, του επίκουρου καθηγητή Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Άγγελου Μ. Συρίγου, αποτελεί μια εξαιρετική και κυρίως ισορροπημένη αποτίμηση της πρόσφατης επίσκεψης του Προέδρου Πούτιν στην Ελλάδα που θέτει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις με απόλυτο ρεαλισμό, μακριά από φρούδες ελπίδες ότι "ο Μόσκοβος" θα μας λύσει τα προβλήματα, αλλά και τις εξ ίσου φαιδρές αντιρωσσικές υστερίες ορισμένων κύκλων που πιστεύουν ότι τα συμφέροντά τους εξυπηρετούνται με την προβολή χυδαίου φιλοαμερικανισμού και γλοιώδους φιλοευρωπαϊσμού. 

Το δεύτερο κείμενο είναι ένα παλαιότερο άρθρο του γνωστού και μη εξαιρετέου πρώην υπουργού Θ. Πάγκαλου, που αξίζει να διαβαστεί.

ΔΕΕ

Μέχρι να ’ρθει ο Μόσκοβος...

ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ

Η επίσκεψη Βλαντιμίρ Πούτιν έφερε για ακόμη μία φορά στην επιφάνεια τα ορμέμφυτα της ελληνικής φυλής για το ξανθό και ομόδοξο γένος. Ο Ρώσος πρόεδρος μάλλον ενδιαφερόταν περισσότερο για το Άγιον Όρος και τους εκεί εγκαταβιούντες Ρώσους μοναχούς. Σημαντικό τμήμα της δημόσιας εικόνας του στο εσωτερικό της Ρωσίας είναι η διασύνδεση με την Ορθοδοξία και το ένδοξο αυτοκρατορικό παρελθόν. Υποχρεωτικό αντίτιμο της επισκέψεως στον Αθω ήταν το σύντομο –και αδιάφορο– πέρασμα από την Αθήνα.

Αυτό όμως δεν εμπόδισε το ανατολικό (και συναισθηματικό) τμήμα της ψυχής μας να φαντασιώνεται μεγάλες οικονομικές συμφωνίες και να βλέπει στο ταξίδι ευκαιρίες να αλλάξουμε συμμαχικό προσανατολισμό και να στραφούμε προς τη Ρωσία. Αλλωστε, ήδη από τον 18ο αιώνα και τη Μεγάλη Αικατερίνη περιμένουμε να έλθει «ο Μόσκοβος» που λέει και το δημοτικό τραγούδι.

Πόσο ρεαλιστικό είναι η Ρωσία να θέλει «να έλθει» σε εμάς; Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στα Ορλωφικά του 1770, στη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878 όταν η Ρωσία επέλεξε να δημιουργήσει μια Μεγάλη Βουλγαρία στον χώρο της Μακεδονίας ή στο Κυπριακό τις δεκαετίες του 1960-70. Κατά το εντελώς πρόσφατο παρελθόν μας, στην οικονομική κρίση και πέρυσι κατά τη μεγάλη αναζήτηση χρηματοδότη που θα μας έδινε δυνατότητα απαλλαγής από τα μνημόνια, η Ρωσία στάθηκε απόμακρη. Εδειξε ότι μας υπολογίζει ως τμήμα της Δύσεως με τα μεγάλα κράτη της οποίας δεν ενδιαφέρεται να χαλάσει τις σχέσεις της.

Είναι ενδιαφέρον ότι η Ρωσία δεν θέλησε να «έλθει» ούτε στην περίπτωση της Κύπρου το 2012. Τα χρηματικά ποσά που απαιτούνταν ήσαν κατά πολύ μικρότερα αυτών που χρειαζόταν η Ελλάδα. Επιπλέον, ένα πολύ μεγάλο τμήμα των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες αφορούσε ρωσικά κεφάλαια. Τέλος, όλα αυτά συνέβησαν ενώ είχε αρχίσει να φουντώνει η συριακή κρίση και θα ήταν λογικό η Ρωσία να αναζητήσει εναλλακτική τοποθεσία για την απειλούμενη ναυτική της βάση στην Ταρσό της Συρίας.

Πόσο λογικό είναι να θέλουμε εμείς να «έλθει» η Ρωσία εδώ; Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αντιληφθούμε τη διαφορά μεταξύ αφ’ ενός στρατηγικών συμμάχων και αφ’ ετέρου χωρών που λειτουργούν ως αντίβαρα. Ευρώπη και ΗΠΑ είναι στρατηγικοί μας σύμμαχοι. Σε έναν κόσμο που η μόνη μακροχρόνια σταθερά είναι η αστάθεια και οι ανατροπές, η Δύση έχει δημιουργήσει το πιο πλήρες σύστημα στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής ασφαλείας με το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Σε αυτό το σύστημα εμείς μετέχουμε, όχι απαραιτήτως με τον τρόπο που θα θέλαμε, αλλά μετέχουμε. Σε μια γειτονιά με πολλά προβλήματα, τα ζωτικά συμφέροντα της ασφάλειας του ελληνικού λαού, της εδαφικής ακεραιότητας και της μακροπρόθεσμης οικονομικής μας ευημερίας συνδέονται με αυτά των συγκεκριμένων συμμάχων.

Η Ρωσία (όπως και η Κίνα και το Ιράν) λειτουργεί ως χώρα-αντίβαρο. Οι χώρες-αντίβαρα μπορούν να βοηθήσουν σε επιμέρους πολιτικές (π.χ. τροφοδοσία με αέριο). Οι καλές σχέσεις μαζί τους μπορούν να μετριάσουν ακρότητες των στρατηγικών συμμάχων. Ενδεικτική επ’ αυτού ήταν η πρόσφατη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ για τις πολλαπλές τουρκικές παραβιάσεις και την απάθεια του ΝΑΤΟ.

Οι χώρες-αντίβαρα προσφέρουν ερείσματα που καθιστούν λιγότερο προβλέψιμες τις αντιδράσεις των μικρών ή μεσαίων χωρών στις πιέσεις των στρατηγικών τους συμμάχων.

Οι χώρες-αντίβαρα, όμως, είναι αυτό που λέει το όνομά τους. Βοηθούν τις ισορροπίες. Δεν είναι στρατηγικοί σύμμαχοι και προφανώς δεν είναι ο «άλλος» πόλος που εναγωνίως αναζητούν κάποιοι στην Ελλάδα έχοντας ξεμείνει στην εποχή του Κινήματος των Αδεσμεύτων. Αυτές τις ψευδαισθήσεις δεν τις έχουν πρωτίστως οι χώρες-αντίβαρα, όπως αποδεικνύεται και από τη διαχρονική στάση της Ρωσίας.

Με αυτά τα δεδομένα και χωρίς φαντασιώσεις νέων στρατηγικών συμμαχιών, το άνοιγμα προς τη Ρωσία είναι απαραίτητο. Αλλωστε στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, το 1979, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επισκέφθηκε Σοβιετική Ενωση και Πεκίνο.

Το άμεσο που μπορούμε να περιμένουμε από τη Ρωσία είναι σημαντική αύξηση των τουριστικών αφίξεων. Τα πράγματα είναι πιο ασαφή στα ενεργειακά. Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης ανήκουν στο νέο υπερταμείο και θα δοθούν (ευτυχώς) μέσω διεθνούς διαγωνισμού. Μακάρι να το πάρουν οι Ρώσοι για να μην αποκτήσει η κινεζική παρουσία μονοπωλιακά χαρακτηριστικά στη μικρή ελληνική αγορά. Τέλος, μην έχουμε την εντύπωση ότι θα μεσολαβήσει η Ελλάδα απευθείας στη Ρωσία για τις σχέσεις της με τη Δύση. Όταν μιλάνε απευθείας η νύφη και ο γαμπρός, δεν χωρούν προξενητάδες.

http://www.kathimerini.gr/862569/article/epikairothta/politikh/apoyh-mexri-na-r8ei-o-moskovos

Το ξανθό γένος

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ

29.11.2015

Ο​​ι Τούρκοι εμφανίστηκαν νωρίς στον προθάλαμο της ιστορίας. Με τη μια ή την άλλη μορφή εγκατέλειπαν την Κεντρική Ασία μαζί με τα κοπάδια τους. Οι νομάδες ακολουθούν την κατάσταση που δημιουργείται στα βοσκοτόπια από τα δικά τους ζώα ή από τα ζώα γειτονικών πληθυσμών. Πολλές φορές, όμως, ακολουθούν και φήμες, οράματα και ελπίδες, δικαιολογημένες ή αδικαιολόγητες, που φτάνουν μέχρι τα αυτιά τους. Τα κίνητρα αυτών των μετακινήσεων ήταν βασικά δύο: η βόσκηση και η λεηλασία.

Οταν είχα επισκεφθεί ως υπουργός Εξωτερικών το Ουζμπεκιστάν, μου έκανε την τιμή να με δεχθεί ο πρόεδρος Καρίμοφ. Παλαιό στέλεχος της KGB, παλαιός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης για το Ουζμπεκιστάν, είχε εκλεγεί πανηγυρικά πρόεδρος της χώρας και ασκούσε με χαλύβδινη πυγμή τα καθήκοντά του. Σε μια στιγμή με κοίταξε με μειδίαμα και με ρώτησε: «Κύριε υπουργέ, δεν με θεωρείτε Τούρκο;». Ηξερα, βέβαια, ότι οι Ουζμπέκοι μιλούν, ως ιδιαίτερη γλώσσα, μια τουρανική διάλεκτο, κάποιου είδους τουρκικά δηλαδή. Απάντησα στον Καρίμοφ, ο οποίος εξάλλου σταθερά συνεννοείτο με τους επιτελείς του και μιλούσε και σε εμένα μέσω μεταφραστή στα ρωσικά, «Βεβαίως δεν σας θεωρώ Τούρκο, κ. πρόεδρε. Οι Ουζμπέκοι είναι ιδιαίτερο έθνος. Οι Γάλλοι, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί και οι Πορτογάλοι μιλούν παραπλήσιες γλώσσες. Δεν είναι, όμως, το ίδιο έθνος». Το πρόσωπο του Καρίμοφ έλαμψε. «Ξέρετε», μου είπε, «όταν προ ημερών είχε έρθει εδώ ο πρόεδρος της Τουρκίας κ. Ντεμιρέλ με αγκάλιασε και με προσφώνησε “αδερφέ μου Τούρκο”. Του απάντησα τότε εγώ: “εσύ είσαι ο αδερφός μου Ουζμπέκος, γιατί οι Ουζμπέκοι στη μυθολογία κατοικούσαν σε 12 γιούρτες. Η μία από αυτές είναι οι Οσμανλίδες, από τους οποίους προέρχεσαι εσύ και οι σύγχρονοι Τούρκοι. Εγώ έχω τις άλλες 11 γιούρτες. Αρα εσύ είσαι αδερφός μου Ουζμπέκος και όχι εγώ αδερφός σου Τούρκος”».

Την εποχή εκείνη (δεκαετία του ’90) το μεγάλο σχέδιο της τουρκικής ηγεσίας ήταν η ολοκλήρωση του τουρανικού ονείρου. Η ανάπτυξη δηλαδή μιας ισχυρής επιρροής που θα δημιουργούσε προνομιακές σχέσεις μεταξύ της «μητέρας πατρίδας» και των λαών που είχαν μείνει πίσω στην Κεντρική Ασία (Ουζμπέκοι, Καζάκοι, Τουρκμένοι, Αζέροι και διάφοροι άλλοι που κατοικούσαν στις παρυφές του Καυκάσου). Το σχέδιο αυτό, οιονεί ιμπεριαλιστικής εξάπλωσης της Τουρκίας και αποκοπής των λαών αυτών από το μέχρι πρότινος σοβιετικό παρελθόν τους, ήταν αδύνατο. Ούτε η οικονομική ισχύς της Τουρκίας, όσο κι αν πήγαιναν καλά τα πράγματα, ούτε οι ιδεολογικές και τεχνολογικές της ικανότητες θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μιας τέτοιας εξάπλωσης.

Η Ρωσία βγαίνει από τον Μεσαίωνα με τις μεγάλες μάχες με τους Τατάρους Τούρκους, οι οποίοι τελικά απωθήθηκαν στα βάθη της Κριμαίας και τιμωρήθηκαν από τους κομμουνιστές με εξορία στα βάθη της Κεντρικής Ασίας. Οι Τάταροι είχαν πραγματοποιήσει σε ευρύτατη κλίματα εγκλήματα εναντίον του Ρώσου χωρικού με δολοφονίες, βιασμούς και κλοπή παιδιών, καθώς και εφαρμόζοντας, αφού αφαιρούσαν ό,τι τους φαινόταν καταναλώσιμο, την πολιτική της καμένης γης σε μεγάλο μέρος της Ουκρανίας και της Νότιας Ρωσίας. Από εκεί και πέρα δημιουργείται μια ιστορική συνάφεια ανάμεσα στη Ρωσία και στην Τουρκία, που δεν διαψεύστηκε ποτέ από την εξέλιξη των γεγονότων.

Σε αυτή τη μακρά περίοδο των τεσσάρων τελευταίων αιώνων κάθε φορά, χωρίς εξαίρεση, που η Τουρκία έρχεται σε σύγκρουση με τη Ρωσία, οι συνέπειες είναι βαρύτατες για τη γείτονα χώρα. Η Ρωσία είχε πελάτες στα Βαλκάνια. Σταθερούς, που είχαν επιλεγεί αρχικά με βάση τον πανσλαβισμό, όπως τους Βουλγάρους και τους Σέρβους. Μονομερώς οι Ελληνες θεωρούσαν ότι υπάρχει μια ιδιαίτερα στενή σχέση που συνδέει τους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Το ξανθό γένος ήταν η μεγάλη ελπίδα των υποδουλωμένων Ελλήνων και η αναμονή του πότε επιβραβευόταν και πότε όχι. Είναι γνωστές οι ιστορίες και δεν θα ήθελα να τις επαναλάβω λεπτομερώς εδώ. Οι υπόδουλοι συχνά απογοητεύτηκαν και μερικές φορές αισθάνθηκαν ότι προδόθηκαν από την τσαρική ρωσική ηγεσία. Π.χ. στα Ορλωφικά. Αλλες πάλι φορές η Ρωσία παρείχε έμμεσα χείρα βοηθείας ή αποδοκίμαζε, ανάλογα με τα συμφέροντά της, τις ελπίδες των εξεγερμένων. Οπωσδήποτε να μην ξεχνάμε ότι χωρίς τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, την ίδρυση της Φιλικής Εταιρίας στην Οδησσό, τον Πρίγκιπα, Στρατηγό της Ρωσίας Υψηλάντη και τον πρώτο μας Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, η Ελλάδα δεν θα είχε τη μορφή που έχει σήμερα ή αν είχε ακολουθήσει την ίδια πορεία θα το είχε κάνει με μεγάλη καθυστέρηση.

Από την άλλη πλευρά, αν ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι δεν χαρακτήριζαν «εθνικοαπελευθερωτικό» το κίνημα του Κεμάλ Ατατούρκ και αν δεν τον ενίσχυαν ποικιλοτρόπως, θεωρώντας την παρουσία των Ελλήνων στη Μικρά Ασία «ιμπεριαλιστική επιδρομή», ίσως ο Κεμάλ να νικούσε κάποτε αλλά όχι στους ρυθμούς και στην έκταση που αυτό συνέβη. Η εγκατάλειψη της Αρμενίας και του Πόντου από τα σοβιετικά στρατεύματα οδήγησε στη γνωστή γενοκτονία τους δύο αυτούς χριστιανικούς πληθυσμούς.

Η ανθρωπότητα είναι κατάπληκτη μπροστά στην πράξη του ηγέτη της Τουρκίας Ερντογάν. Εχω έναν Τούρκο φίλο, που έχει μια εξαιρετική θέση στην τουρκική διανόηση και επιμένει ότι ο Ερντογάν δεν είναι στα καλά του. Θεωρεί μάλιστα ότι αυτό συμβαίνει με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Μεγαλομανής ο αφέντης της Τουρκίας έχει στραφεί προς την έμμονη ιδέα ότι αυτός θα είναι ο νέος Χαλίφης του Ισλάμ, εκπρόσωπος του Αλλάχ επί της γης και συνεχιστής του έργου του Μωάμεθ. Καταλαβαίνετε ότι, αν κάτι τέτοιο συμβαίνει, η εσωτερική τάξη στην Τουρκία θα υποστεί αλλεπάλληλα πλήγματα. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς την οργανωμένη και εσκεμμένη επίθεση «πισώπλατα» εναντίον ενός απαρχαιωμένου ρωσικού αεροπλάνου, που δεν είχε καμιά ελπίδα να αντεπεξέλθει και που δεν είχε διαπράξει καμία παραβίαση, όπως τελικά φαίνεται;

Οι συνέπειες είναι ορατές. Συμμαχικά αεροπλάνα θα ισοπεδώσουν το ISIS και όλα τα εδάφη που κατέχει. Η Τουρκία θα χάσει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα το φυσικό αέριο που απολάμβανε από τη Ρωσία σε προνομιακές τιμές. Θα υποστεί πλήθος εξευτελισμούς σε όλους τους διεθνείς χώρους που θα τολμά να εμφανίζεται. Το χειρότερο από όλα περίπου 3,5 εκατομμύρια τουρίστες, που κάθε χρόνο διάλεγαν την Τουρκία για να πραγματοποιήσουν εκτός από τις τουριστικές τους δαπάνες και μεγάλες αγορές λαθρεμπορικού χαρακτήρα, δεν πρόκειται να επανέλθουν.

Είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα; Θα είναι κρίμα, αν μέσα σ’ αυτή την κοσμογονία, που έχει προκληθεί από τα τελευταία γεγονότα, η Ελλάδα συνέχιζε τον δρόμο της πνευματικής και πολιτικής υπανάπτυξης με μέσα ενημέρωσης που προτείνουν συστηματικά στον κόσμο έναν καθημερινό σε βάρος ενός μηνιαίου ορίζοντα και ως μέθοδο ανταλλαγής απόψεων στις τηλεοράσεις το φωναχτό ξεκατίνιασμα μέσα και έξω από το κόμμα.

http://www.kathimerini.gr/840397/opinion/epikairothta/politikh/to-3an8o-genos

Πώς ορίζει το «ανεξάρτητο κράτος» ο ΟΗΕ;

Πώς ορίζει το «ανεξάρτητο κράτος» ο ΟΗΕ;

Χρῆστος Γιανναρᾶς

Γράφει ο πρώην πρέσβης της Eλλάδας στο Kίεβο κ. Xάρης Δημητρίου (σήμερα πληρεξούσιος υπουργός επί τιμή) στο βιβλίο του «Διπλωματία και ίντριγκα» (Eκδόσεις Παπαζήση):
«H στάση της Δύσης στα (εντελώς πρόσφατα) γεγονότα του Kιέβου είναι ανεξήγητη: Aπό την παραλίγο υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης E.E. – Oυκρανίας, από τον Γιανουκόβιτς και τους Eυρωπαίους ηγέτες, τον Δεκέμβριο 2013, φτάσαμε να βλέπουμε κάποιους από αυτούς (τους Eυρωπαίους), ένα μήνα μετά, πάνω στα φλεγόμενα οδοφράγματα μαζί με οπλισμένους Oυκρανούς εθνικιστές! Tο ανάλογο θα ήταν να βλέπαμε τον Pώσο πρόεδρο ή τον Pώσο YΠEΞ να πρωτοστατούν σε βίαιες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στο Παρίσι ή μπροστά στον Λευκό Oίκο. H απαράδεκτη για τα ευρωπαϊκά standards αυτή στάση της E. Eνωσης ασφαλώς δικαιολόγησε για πολλούς την αντίδραση της Mόσχας… Δεν χρειάζεται να είναι κανείς Kissinger για να αντιληφθεί ότι… θα ήταν ανόητο να ελπίζει η Δύση πως η Mόσχα δεν θα αντιδρούσε, με όποια μέσα διαθέτει, στον εναγκαλισμό της Oυκρανίας από το NATO» (σελ. 22-23).

Tο ιστορικό ανάλογο ήταν η εγκατάσταση ρωσικών πυραύλων στην Kούβα του Kάστρο, το 1962. O πρόεδρος Kέννεντυ αντέδρασε τότε μάλλον βιαιότερα από ό,τι αντιδρά ο πρόεδρος Πούτιν σήμερα στο να προωθηθεί η παρουσία του NATO στο μαλακό υπογάστριο της χώρας του. Mην ξεχνάμε ότι, παρά την άνευ όρων παράδοσή της στον αχαλίνωτο καπιταλισμό και τη μεταμόρφωσή της σε υστερικών υπερβολών και τρομακτικών κοινωνικών ανισοτήτων καταναλωτική κοινωνία, η Pωσία παραμένει για τις HΠA (επομένως και για το NATO) ο μεγάλος κίνδυνος, ο μεγάλος αντίπαλος. Iσως η ερμηνεία της διαπίστωσης να είναι αρμοδιότητα ψυχολόγων και όχι των εμπείρων της διεθνούς στρατηγικής.

Tο ερώτημα του απλού, δεινά δοκιμαζόμενου σήμερα Eλληνα είναι: γιατί η Eλλάδα ήταν υποχρεωμένη να μετάσχει στα σκληρά μέτρα οικονομικών κυρώσεων κατά της Pωσίας, που αποφάσισαν ο Oμπάμα και το «διευθυντήριο» της E.E.; H μετοχή σε έναν εταιρισμό κρατών (E.E.) ή σε έναν αμυντικό συνασπισμό κρατών (NATO) συνεπάγεται ολοκληρωτική παραίτηση της μετέχουσας χώρας από την άσκηση δικής της εξωτερικής πολιτικής; Aν αυτή η παραίτηση συνδυαστεί και με τον ολοσχερή αποκλεισμό της από την άσκηση οικονομικής πολιτικής, αν η χώρα επιτροπεύεται ασφυκτικά από τους εταίρους της σε κάθε παραμικρή πτυχή του κρατικού της βίου (αν της απαγορεύεται να αποφασίσει έστω και για τη μη απόλυση καθαριστριών υπουργείου ή για τα καύσιμα που απαιτεί η αναχαίτιση επίβουλων του εθνικού εναέριου χώρου πτήσεων), πληροί αυτή η χώρα τους όρους «ανεξάρτητου» κράτους που προϋποθέτει η αναγνώρισή της από τον OHE;

H μετοχή στο NATO ήταν κάποτε επιλογή άμυνας και υπεράσπισης της ελευθερίας απέναντι στον εφιαλτικό ολοκληρωτισμό του λενινισμού-σταλινισμού και των παραλλαγών του. Kαι η μετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση, τουλάχιστον ώς την εποχή Nτελόρ, σήμαινε ενεργό, έμπρακτη εμμονή στα στοιχεία ταυτότητας της νεωτερικής Eυρώπης: δημοκρατία και κοινωνικό κράτος. Σήμερα, όταν οι εκλεκτοί της E.E. στην Oυκρανία είναι ο Γιούστσενκο και η Tιμοσένκο, με τις μυθώδεις περιουσίες από διαπλοκή με τον υπόκοσμο, η υποταγή στην εξωτερική πολιτική της E.E. είναι άρνηση του «λόγου υπάρξεως» ενωμένης Eυρώπης.

Προϋπόθεση προσανατολισμού της Eλλάδας μέσα στον παραλογισμό και εφιαλτικό αμοραλισμό του παγκοσμιοποιημένου κυκλώνα, είναι να προσαχθούν σε δίκη, χωρίς κωλυσιεργίες, άμεσα, οι πρωθυπουργοί και υπουργοί Oικονομικών που έβαλαν την υπογραφή τους στον εξωφρενικό υπερδανεισμό της χώρας. Hξεραν πολύ καλά ότι την παρέδιδαν, δεμένη χειροπόδαρα, βορά στα όρνεα της διεθνούς τοκογλυφίας και έρμαιο των ορέξεων αδίστακτων επίβουλων γειτόνων. Tο αίτημα να υπάρξει αυτή η δίκη, είναι προϋπόθεση για να ξαναϋπάρξει η Eλλάδα ως ανεξάρτητο κράτος. Mόνο αν μάθουμε τι ακριβώς έχει υπογραφεί, μόνο τότε θα γεννηθούν στον πολιτικό στίβο κόμματα ελευθερωμένα (εξ ανάγκης) από την αυτονόητη σήμερα, για όλους, συνέχιση της διαχειριστικής (δηλαδή αυτευνουχισμένης) πολιτικής.

Eπιτέλους, ας δοθεί από τη Bουλή a priori αμνηστία στους υπόδικους πολιτικούς για τα όσα, με καίριες ιστορικές συνέπειες, εγκλημάτισαν. Tο ζητούμενο δεν είναι η εκδίκηση ή η τιμωρία, είναι να γίνει η δίκη. Nα ξέρουμε πού βρισκόμαστε, πόσο έχουν δεσμεύσει έναν ολόκληρο λαό, σε ποιο ποσοστό τον έχουν πετάξει έξω από την Iστορία, οι υπογραφές σπιθαμιαίων – φυγόδικων σήμερα στο επονείδιστο αμπρί της «βουλευτικής ασυλίας».

O εφιάλτης του παραλογισμού και της φρίκης είναι παγκοσμιοποιημένος, δεν υπάρχει πια, ούτε για τα προσχήματα, «στρατόπεδο ελευθερίας»: ετοιμότητα κάποιων κοινωνιών να υπερασπίσουν, έστω με ρίσκο ζωής ή θανάτου, την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Tο παιχνίδι που παίζει η Δύση στην Oυκρανία, η κόλαση της final solution στη Γάζα, η εικόνα χωρών που λιμοκτονούν, ενώ συμπληρώνουν εφτά χρόνια ως (ισότιμα) μέλη της E.E. (Bουλγαρία, Pουμανία), η εν ψυχρώ εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών στο Iράκ και στη Συρία, το σισύφειο δράμα της φυγής των λαθρομεταναστών προς την Eυρώπη, είναι χαρακτηριστικές, αλλά όχι όλες οι ψηφίδες στο μωσαϊκό της φρίκης που διαδέχθηκε τα 45 χρόνια ισορροπίας του τρόμου για την ανθρωπότητα. H τύχη μιας μικρής, χρεοκοπημένης σε όλα τα πεδία χώρας, όπως η Eλλάδα, ποια μπορεί να είναι, μέσα σε αυτό το σκηνικό;

Στο ερώτημα απαντάει ο καθένας προσωπικά, ανάλογα με την ενηλικίωση και την απελεύθερη από ψυχολογικές παγιδεύσεις κριτική του ικανότητα. Tο μόνο, ίσως, αντικειμενικό δεδομένο που μπορεί να βοηθήσει στην απάντηση, είναι η περίπτωση κάποιων μικρών χωρών, με ουσιώδη συμβολή στο ιστορικό γίγνεσθαι, όχι χάρη στα όσα ενεργούν στο διεθνές πεδίο, αλλά χάρη σε αυτό που είναι και μόνο – χάρη στο επίπεδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας των πολιτών τους.

Aυτό το μάθημα για τον ρόλο του «τρόπου» ή πολιτισμού στη διαμόρφωση της Iστορίας, θα μπορούσαμε να το είχαμε διασώσει στη συλλογική μας μνήμη, αν δεν μας είχε ρημάξει η επαρχιωτίλα της ξιπασιάς από τα «φώτα» της Eσπερίας. Θα παρακαλούσα τον αναγνώστη να αναζητήσει το μελέτημα του Hering Gannard, «Oικουμενικό Πατριαρχείο και Eυρωπαϊκή Πολιτική 1620 – 1638» (Eκδόσεις MIET). Nα πάρει μια γεύση για το πώς ο ραγιάς τυραννισμένος Πατριάρχης έπαιζε τότε ρόλο καίριο στην ευρωπαϊκή σκακιέρα. Xάρη στο επίπεδό του και μόνο.

H μεγαλοσύνη δεν είναι οικονομικό μέγεθος.

http://yannaras.gr/2014/08/pos-orizei-to-anexartito-kratos-o-ohe/

Απαγόρευσαν την Ελληνική γλώσσα στην Ουκρανία!

Απαγόρευσαν την Ελληνική γλώσσα 

στην Ουκρανία!

Μετά την αποπομπή του Βίκτορ Γιανούκοβιτς η μεταβατική κυβέρνηση εθνικής ενότητας καλείται να διαμορφώσει πολιτική μέσα από το χάος που επικρατεί στη χώρα και να κρατήσει τις απαραίτητες ισορροπίες. 

Ωστόσο, η κυβέρνηση του Αλεξάντρ Τουρτσίνοφ άρχισε ήδη να ψηφίζει τα πρώτα της μέτρα, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις αποτελούν πεδίο αντιδράσεων και διχογνωμιών, καθώς ενισχύουν πολύ την ακροδεξιά της χώρας ενώ απαγορεύουν τις δραστηριότητας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας. 

Συγκεκριμένα, και σύμφωνα με ρωσικές πηγές, η Ράντα της Ουκρανίας ψήφισε τα ακόλουθα μέτρα: 

Σχέδιο απόφασης για την απαγόρευση των δραστηριοτήτων του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας

Σχέδιο ψηφίσματος για την αντιμετώπιση των συνεπειών της σοβιετικής κατοχής της Ουκρανίας

Σχέδιο απόφασης κατάργησης του δικαιώματος των μειονοτήτων στη χρήση της γλώσσας τους. Συγκεκριμένα, απαγορεύθηκαν τα Ρωσικά, τα Ρουμανικά, τα Ουγγρικά και τα Ελληνικά. 

Σχέδιο Νόμου για την κατάργηση του νόμου που ποινικοποιούσε την ναζιστική προπαγάνδα

Σχέδιο απόφασης για τον διορισμό ως υπουργού Εσωτερικών της Ουκρανίας του Avakov και τον διορισμό μελών της εθνικιστικής οργάνωσης «Δεξιός Τομέας» στο Υπουργείο

Σχέδιο απόφασης για το «Πάνθεον των εθνικών ηρώων»

Σχέδιο διατάγματος για την εισαγωγή δημοσιονομικών περιορισμών

Σχέδιο ψηφίσματος για την απόδοση τιμής στους συμμετέχοντες στις ένοπλες συγκρούσεις κατά τη διάρκεια των ειρηνικών διαδηλώσεων

Σχέδιο απόφασης για το διορισμό του μέλους του ακροδεξιού κόμματος «Svoboda» Mahnitskogo στο Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα

Σχέδιο Νόμου για τα καθήκοντα του Προέδρου της Ουκρανίας

Σχέδιο απόφασης για τον διορισμό του μέλους του κόμματος Udar Nalivaychenko ως επόπτη της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ουκρανίας

Σχέδιο απόφασης της απόλυσης από την υπηρεσία των στρατιωτών και αξιωματικών των σωμάτων ασφαλείας. Στη θέση τους θα προσληφθούν μέλη των ακροδεξιών ομάδων.

Οι πρώτες αντιδράσεις έχουν ήδη αποτυπωθεί, με το ΚΚ Ουκρανίας να κάνει λόγο για «πραξικόπημα», ενώ ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η κυβερνητική ενδυνάμωση των ακροδεξιών και νεοναζιστικών κομμάτων της χώρας. 

Μιλώντας στο theTOC.gr η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων της Ουκρανίας Αλεξάνδρα Πρατσένκο Πιτσατζή είπε ότι η νομοθεσία που περνά από τη νέα Βουλή έχει προκαλέσει κύμα ανησυχίας ανάμεσα στους Ελληνες της χώρας: «Υπάρχει ανησυχία και φόβος για τις αντιδράσεις» δήλωσε η κυρία Πρατσένκο Πιτσατζή.

Πηγή: 

http://www.hellas-now.com/2014/02/blog-post_3986.html#sthash.jR8vqZUe.dpuf

Ο ευρωπαϊκός εθνικισμός τρομάζει τη νέα τάξη...

Ο ευρωπαϊκός εθνικισμός τρομάζει τη νέα τάξη...

Γράφει ο Γιώργος Σταφυλάς

Tον τελευταίο καιρό και με αφορμή την πρόσφατη επιτυχία της Χρυσής Αυγής αρκετοί κύκλοι δηλώνουν ανήσυχοι για την άνοδο του εθνικισμού στην Ευρώπη. Σχετικές δηλώσεις έκανε πρόσφατα και ο πρόεδρος της Ιταλίας Μόντι (μέλος της τριμερούς επιτροπής).Για την Ελλάδα δε και την χρυσή Αυγή υπάρχουν συνεχής αναφορές ρεπορτάζ και δημοσιεύματα στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο και τα περισσότερα υστερικά και συκοφαντικά.

Είναι δεδομένη πλέον και εκλογικά καταγεγραμμένη σε όλη την Ευρώπη η άνοδος των εθνικιστικών κινημάτων. Μία καινούργια διεθνής του Εθνικισμού φαίνεται ότι πάει να δημιουργηθεί σε όλη την Ευρώπη ως απάντηση των Ευρωπαϊκών Εθνών στον εκφυλισμό και την εισβολή εκατομμυρίων λαθρομεταναστών από Ασία και Αφρική.

Αυτή η νέα προοπτική της Εθνικιστικής Ευρώπης τρομάζει κάποιους... Όχι δεν τους έπιασε ο πόνος για το άδικα χυμένο αίμα των εθνών της Ευρώπη στους αδιάκοπους πολέμους του παρελθόντος. Άλλωστε ξέρουν πολύ καλά όλοι αυτοί να προστατεύουν τα λεφτά τους και τις μετοχές τους ακόμα και με πόλεμο αν χρειαστεί. Δεν είναι λοιπόν η πιθανότητα να διαταραχτεί η ειρηνική πορεία της μεταπολεμικής Ευρώπης αυτό που τους τρομάζει στην άνοδο του Εθνικισμού. Αυτό που τους τρομάζει είναι η πιθανότητα να διαταραχτεί η πορεία της Ευρώπης προς την ενοποίηση με τον τρόπο που η ΝΕΑ ΤΑΞΗ σχεδιάζει. Αυτό που τους τρομάζει είναι η πιθανότητα να ξυπνήσουν τα Έθνη που συνθλίβονται ανάμεσα στην οικονομική εξαθλίωση και στον Εθνικό εκφυλισμό και να βάλουν φρένο στα σχέδια της Ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Δηλαδή με άλλα λόγια αυτό που δεν θέλουν με τίποτα οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης είναι να σταματήσει η διαδικασία διάλυσης των εθνικών κρατών της Ευρώπης και η υπαγωγή των Εθνών σε υπερεθνικούς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς. Αυτό είναι το σχέδιο της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ και των παγκόσμιων τοκογλύφων από τους οποίους παίρνουν εντολές οι ''ηγέτες'' της ενωμένης Ευρώπης. Γι αυτό το λόγο θα κάνουν ότι μπορούν για να χτυπήσουν ακόμα και να θέσουν εκτός νόμου τον Ευρωπαϊκό εθνικισμό, προκειμένου να καταστεί ασφαλές το Ευρώ, η Ε.Ε. και το σχέδιο διάλυσης των εθνικών κρατών. Προς την κατεύθυνση αυτή επεξεργάζονται ήδη αυστηρότερους νόμους, με πρόσχημα την καταπολέμηση του ρατσισμού, αλλά με απώτερο σκοπό το να βγάλουν εκτός νόμου τα εθνικιστικά κόμματα.

Όμως ο Μόντι εκφράζοντας τις ανησυχίες του για την εθνικιστική άνοδο στη Ευρώπη, φανέρωσε άθελά του και μια άλλη κρυμμένη αλήθεια σχετικά με την Γηραιά Ήπειρο. Η αλήθεια είναι ότι η Ευρώπη μετά το 1945 ήταν και παραμένει να είναι μια ηττημένη χώρα. Μια ήπειρός που παρέδωσε τα κλειδιά στους Αμερικάνους, τους Ρώσους και τον κοινό τους πάτρωνα, τον πραγματικό νικητή του πολέμου, τον διεθνή Σιωνισμό.

Ο πραγματικό νικητής του πολέμου επέβαλε στην Ευρώπη την ψυχολογία της ενοχής. Επέβαλε στην Ευρώπη ένα καθεστώς στο οποίο ο εθνικισμός εδιώκετο τόσο ηθικά όσο και ποινικά (τα περίφημα αδικήματα γνώμης που είναι θεσμοθετημένα σε πολλές χώρες και έχουν στείλει αρκετούς στην φυλακή).

Μια καινούργια Ιερά Εξέταση επιβλήθηκε στην Ευρώπη και αρκούσε να μιλήσεις για πατρίδα έθνος και φυλή, για να χαρακτηριστείς ως φασίστας η νεοναζί. Αν αμφισβητούσες κάποια πράγματα πήγαινες φυλακή. Στην Ευρώπη επιβλήθηκε ένα καθεστώς αντι-εθνικιστικό και αντι-ευρωπαικό, ένα καθεστώς που εξασφάλιζε την σιωπή της Ευρώπης των Εθνών...

Αυτή η επιβεβλημένη μαζική χειραγώγηση έχει ήδη αρχίσει να αλλάζει. Το ξύπνημα του κοιμισμένου γίγαντα, που ονομάζεται εθνικισμός, τρομάζει τους εντεταλμένους υπάλληλους των διεθνών τοκογλύφων. Όμως αυτό το ξύπνημα είναι η φυσική αντίδραση της Ευρώπης στην σκλαβιά της ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ...

http://kostasxan.blogspot.gr/2012/10/blog-post_6193.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/vhzE+(%CE%91%CF%82+%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5+%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82!)

Ο ΠΟΥΤΙΝ ΕΞΕΔΩΣΕ ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΝΤΑΛΜΑ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΡΟΣ

Ο ΠΟΥΤΙΝ ΕΞΕΔΩΣΕ ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΝΤΑΛΜΑ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΡΟΣ

Την ίδια στιγμή που οι γελοίοι του ΔΝΤ ζητούν “διαρθρωτικές αλλαγές” για να αποσαθρώσουν την κοινωνία, ο πρωθυπουργός της Ρωσίας συγκρούεται με τους συνεταίρους του τρόμου αφού πρώτα ρήμαξε τους ντόπιους ολιγάρχες – συνεργάτες του ΔΝΤ.

Έτσι, σύμφωνα με πληροφορίες της ιστοσελίδας http://olympia.gr/2012/02/01/putin-vs-soros/, που προέρχονται από δημοσιεύματα στα ιταλικά ΜΜΕ, ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Vladimir Putin εξέδωσε Διεθνές Ένταλμα Σύλληψης εναντίον του «Τρομοκράτη Χρηματιστή George Soros», στενού συνεργάτη του Γιώργου Παπανδρέου, του Στρως Καν κλπ. Πανικός στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα!

Ακολουθεί το αυθεντικό κείμενο ("Ο Πούτιν κηρύσσει πόλεμο στον George Soros & Σια") στα ιταλικά:

Putin dichiara guerra a George Soros & Co.

Le speculazioni su questa notizia sono molte e le motivazioni penso siano più che legittime e motivate. La cosa che più dovrebbe far riflettere i Capi di stato occidentali è come ha fatto Putin a liberare la Russia da coloro che volevano portarla al totale sfascio economico-sociale e sbattere in galera tutti coloro che ci hanno tentato. Sono forse i Lubawitschern che influenzano Putin? Fatto sta che Putin è leale alla Russia e al suo Popolo, quindi non permetterà mai a nessuno, fin quando ci sarà lui al comando in quella Nazione, di svendere la sua Patria e lasciarela nelle grinfie del NWO. Per questo ha ordinato di rilasciare un mandato di cattura Internazionale nei confronti di George Soros che è stato preso con le mani nel sacco mentre si preparava a mandare aiuti finanziari a quella che si definisce opposizione in Russia, che ultimamente ha fatto scendere in piazza decine di migliaia di persone raccontando bugie e mistificazioni –imbrogli durante le elezioni.

Adesso il mister Soros ha poco spazio per continuare i suoi sporchi giochi con la speculazione che ha messo in ginocchio tutto il sistema finanziario mondiale, sempre in collaborazione dei Rothschild / Rockefeller ed altri sciacalli. Il discorso di Putin che è stato ufficialmente emanato dalle Autorità Russe.

Oggi viene messo pubblicamente il seguente comunicato dalla Federazione Russa e il suo Primo Ministro Vladimir Putin, è stata fatta richiesta per un mandato di cattura Internazionale nei confronti del Terrorista Finanziario, dell’Ungherese Valuta-Mogul George Soros, i Servizi segreti Russi hanno scoperto che Soros stava usando Derivati Danesi con altre valute straniere per iniziare un attacco contro le Azioni in Valuta russa sul mercato. Da notare che Soros usava questi Derivati con l’aiuto di banche Lussemburghesi, cosa che è severamente vietato dopo il contratto fatto dagli stati della UE denominato Basel II. Sia l’IMF (International Monetary Fund) e l’Interpol Europea hanno emesso un “Red Notice” che corrisponde all’arresto immediato non solo nei confronti di Soros, ma anche contro gli Squali della Finanza, Bush, Clinton organizzazione criminale, Marc Rich e la sua ditta che si trova in Svizzera, la Broker-Richfield Commodities, per questo motivo il Premier russo Putin ha incontrato ultimamente lo Chef della Federal Reserve Bermard Bernake facendogli chiaro che la Federazione Russa non accetterà che si faccia uso di queste persone come Soros e Rich per commettere atti criminali sul mercato dei Derivati e della Finanza che hanno portato alla destabilizzazione Sociale in tutto il globo.

Sia fatta la volontà di Putin e che cominci a la caccia a questi criminali e ai loro complici Banchieri Rothschild, Rockefeller.

La Turchia non si abbassa ai voleri dell’occidente.

La turchia non si associa all’Embargo che gli USA/Israele e la UE hanno deciso di adottare nei confronti dell’IRAN, questo ha specificato il portavoce del governo turco, precisando che sin quando la decisione dell’Embargo non sarà data ufficialmente dall’ONU, la Turchia continuerà ad importare Petrolio dall’Iran, dato che ambedue stati hanno in comune accordo dei contratti che li accomuna, il portavoce continua il suo discorso precisando che gli stati della UE, che hanno approvato l’Embargo si son penalizzati loro stessi per far piacere al governo USA senza pensare che le reazioni dei cittadini sarebbero state contrarie alle loro decisioni, ciò porta a malumore e problemi sociali (li stiamo vedendo), lo stesso Iran ha deciso di tagliare i rifornimenti di petrolio alla UE da subito anche se loro hanno deciso che l’Embargo debba essere messo in atto entro 6 mesi dalla dichiarazione.

La Turchia dal canto suo ha contratti commerciali con l’Iran che consistono anche la fornitura di materiale per la manutenzione delle sue centrali Nucleari che servono per l’energia elettrica e non come viene diffuso dai Media Occidentali che scrivono sotto pressione dei governi USA / Israeliano che li controllano al 100%, che l’Iran è quasi pronto nel costruire la sua Atomica e quindi sempre a servire il loro padrone senza riflettere quali conseguenze catastrofali ne possono derivare, da considerare che anche il governo Obama era stato d’accordo che la Turchia rimanesse in buoni rapporti con l’Iran, sin quando “probabilmente“ una minaccia da parte del Governo Israeliano nell’influenzare le prossime elezioni per la presidenza, lo abbia convinto a cambiare rotta.

La richiesta del Governo Israeliano fatta al governo Greco di poter stazionare truppe Israeliane con annesso Aeroporto militare sull’Isola di Cipro, fa capire che la Diplomazia non ha spazio tra le file del governo Israeliano, per loro vale solo la violenza con la scusa di una minaccia che non esiste e con la quale vorrebbero prendere il dominio assoluto in tutto il Medio Oriente.

Corrado Belli

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕΣΩ... ΣΙΡΙΑΛ!

Οικογένεια Παλαιστινίων παρακολουθεί το τελευταίο επεισόδιο της σειράς Noor, το οποίο υπολογίζεται ότι είδαν περισσότεροι από 80 εκατ. τηλεθεατές στη Μέση Ανατολή

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΕΣΩ... ΣΙΡΙΑΛ:

Το δόγμα της... σαπουνόπερας 
Σε άξιο πρεσβευτή στο εξωτερικό αναδεικνύονται οι τουρκικές σειρές, βελτιώνοντας την εικόνα της χώρας και αποφέροντας μεγάλα οικονομικά οφέλη για την τηλεοπτική αλλά και την τουριστική βιομηχανία.

Σε απρόσμενο σύμμαχο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και του δόγματος του κ. Νταβούτογλου για το "Στρατηγικό Βάθος", αναδεικνύεται η τηλεοπτική - κινηματογραφική βιομηχανία της χώρας, καθώς τα τουρκικά σίριαλ κατακτούν τις αγορές της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων και της Κεντρικής Ασίας, βελτιώνοντας την εικόνα της Τουρκίας και αποφέροντας σημαντικά οικονομικά οφέλη.

Το 2001, όταν προβλήθηκε η πρώτη τουρκική σειρά "Deli Yurek" ("Αγρια Καρδιά") στο Καζακστάν, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μέσα σε δέκα χρόνια ο τομέας των τηλεοπτικών παραγωγών θα εξελισσόταν σε μια συναλλαγματοφόρο για τη χώρα επιχείρηση αλλά κυρίως σε ένα σημαντικό όχημα της τουρκικής "soft power" για την επέκταση πολιτιστικής και πολιτικής επιρροής, σε χώρες μάλιστα που συνδέονται με την οθωμανική κληρονομιά.

Τουρκικές σειρές ("Ak-i Memnu", "Ihlamurlar Altinda", "Ezel", "Gumu", and "Yaprak Dokumu") έχουν κερδίσει σημαντικό μερίδιο, έως και 60%, της τηλεοπτικής αγοράς στη Μέση Ανατολή και, όπως εκτιμά ο Φιράτ Γκιουλγκέν, πρόεδρος της μεγαλύτερης εταιρείας παραγωγής της Τουρκίας,της Calinos Holding's, περισσότεροι από 300 σταθμοί προβάλλουν τουρκικές παραγωγές.

Η τηλεοπτική βιομηχανία της Τουρκίας έχει έσοδα 50 εκατ. δολάρια από τις 70 σειρές που παίζονται στο εξωτερικό, ενώ οι τιμές για τα δικαιώματα προβολής έχουν εκτιναχθεί με την "Εζέλ" να είναι η ακριβότερη, σύμφωνα με τον κ. Φ. Γκιουλγκέν, φθάνοντας έως και τα 2.000 δολάρια το επεισόδιο.

Oι πρωταγωνιστές της σειράς «Εζελ»,

που οδηγεί την κούρσα της τηλεθέασης και στην Ελλάδα

Το νέο σχέδιο του κ. Γκιουλγκέν είναι μια μεγάλη συμπαραγωγή με αντικείμενο την Αλωση της Κωνσταντινούπολης. Η καταριανή εταιρεία Alnoor Holdings και η Calinos ανακοίνωσαν στα τέλη του 2010 ότι θα διαθέσουν 75 εκατ. δολάρια για να την παραγωγή ταινίας και τηλεοπτικής σειράς αφιερωμένη στην Αλωση της Πόλης και στον Μωάμεθ Β' τον Πορθητή.

Συμφωνία-μαμούθ

Η συμφωνία προβλέπει ότι τα 50 εκατ. δολάρια θα διατεθούν για την παραγωγή ταινίας, η οποία θα είναι στα αγγλικά και τα 25 εκατ. για την παραγωγή 30 επεισοδίων για την τηλεόραση που θα γυριστούν στα τουρκικά και στα αραβικά. Η παραγωγή θα προβάλλει τις "αξίες του σεβασμού, της ανοχής και της ελευθερίας που αποτελούσαν βασικά στοιχεία της περιόδου του Μωάμεθ Β' όπως καταγράφεται στο Φιρμάνι του".

 

Στις χώρες της Μ. Ανατολής, οι φωτογραφίες των πρωταγω­νι­­στών

της σειράς Noor πωλούνται ακόμα και σε παζάρια

Σύμφωνα με το δελτίο Τύπου και όπως δήλωσε ο πρόεδρος της καταριανής εταιρείας Αχμέντ Αλ Χασέμι η συνεργασία με την Calinos, πέραν του επιχειρηματικού ενδιαφέροντος, είναι σημαντική γιατί θα κάνει γνωστό σε ένα ευρύ κοινό την προσωπικότητα του Μωάμεθ Β'.

Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς "Gumu" (Noor) καθήλωσε σχεδόν 80 εκατ. τηλεθεατές από το Μαρόκο μέχρι την Παλαιστίνη, προβάλλοντας σε χώρες, όπως η Σαουδική Αραβία, ένα διαφορετικό μοντέλο οικογενειακής και κοινωνικής συμβίωσης όπου ο άντρας σέβεται τη γυναίκα, που δεν απαγορεύονται οι προγαμιαίες σχέσεις, που η θρησκεία δεν απαγορεύει στις γυναίκες να οδηγούν ή να φροντίζουν την εμφάνισή τους.

Εχουν υπάρξει όμως και σαπουνόπερες με πολιτικό μήνυμα. Το σίριαλ "Sarkhet Hajar" ("Το δάκρυ της Πέτρας") προκάλεσε φρενίτιδα στον αραβικό κόσμο, καθώς πραγματεύονταν την καθημερινότητα των Παλαιστινίων υπό την ισραηλινή κατοχή.

Είναι γυρισμένο στην Τουρκία, στη Δυτική Οχθη με πλάνα ακόμη και μέσα στο ιερό τέμενος Αλ Ακσα, προκαλώντας όμως αντιδράσεις όχι μόνο από το Ισραήλ αλλά και από την πλευρά των Παλαιστινίων που δεν υποδέχθηκαν ευχάριστα τις αναφορές της σειράς σε εγκλήματα τιμής ή στην ερωτική σχέση ενός αξιωματικού της ισραηλινής αστυνομίας με νεαρή Παλαιστίνια ακτιβίστρια...

Αντιδρούν τα καθεστώτα
"Ιερός πόλεμος" κατά του δυτικού μοντέλου σχέσεων

Η βιαιότητα των αντιδράσεων αποδίδεται στους φόβους για αποδόμηση του κοινωνικού ιστού, που αποτελεί τη βάση για την επιβίωση των καθεστώτων. Η εμφάνιση και η προβολή ενός διαφορετικού, πιο δυτικόστροφου μοντέλου σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων προκαλεί, πάντως, αντιδράσεις και στο εσωτερικό της Τουρκίας, αλλα και σε χώρες με σκληρή ισλαμική παράδοση, στις οποίες προβάλλονται οι σειρές. Στη Σαουδική Αραβία ο μεγάλος μουφτής σεΐχης Αμπντούλ Αζίζ Αλ-Ασεΐχ καταδίκασε το σίριαλ "Νουρ" και εξέδωσε μάλιστα και "φετφά" εναντίον του.

Οι φόβοι

Οσο για τον επικεφαλής του σαουδαραβικου Ανώτατου Δικαστηρίου με αφορμή την προβολή του "Νουρ" δήλωσε ότι "ακόμη και ο φόνος δικαιολογείται εάν ο διάβολος δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με άλλον τρόπο...". Η βιαιότητα τέτοιων αντιδράσεων αποδίδεται όχι μονο στον θρησκευτικό συντηρητισμό των ηγεσιών των χωρών της αραβικής χερσονήσου, αλλά και στον φόβο για αποδόμηση του κοινωνικού ιστού που στηρίζεται στο Ισλάμ και αποτελεί τη βάση για την επιβίωση των καθεστώτων που κυβερνούν τις χώρες αυτές.

Η σειρά "Χίλιες και μία νύχτες" (Binbir Gece), παραγωγή της εταιρείας TMC Film, προβλήθηκε αρχικά στο τουρκικό κανάλι Kanal D την περίοδο 2006-2009.

Από τότε έκανε μια λαμπρή καριέρα, καθώς προβλήθηκε από τηλεοπτικούς σταθμούς σε Βουλγαρία, Κροατία, RTL TV, Κουβέιτ, Ρουμανία, ΠΓΔΜ, Σερβία, Ελλάδα, Μαυροβούνιο, Βοσνία, Κοσσοβο και Σλοβενία.

Δεν ήταν τυχαία η θριαμβολογία τουρκικών εφημερίδων ότι το σίριαλ είχε τέτοια επιτυχία στην Ελλάδα (προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1) ώστε συγκέντρωσε μεγαλύτερη τηλεθέαση ακόμη και από τον ποδοσφαιρικό αγώνα του Μουντιαλ μεταξύ Ουρουγουάης - Γαλλίας...

Τουρίστες
Συρρέουν σε τόπους γυρισμάτων

Η προβολή των τουρκικών σίριαλ στο εξωτερικό έχει παράπλευρα οικονομικά οφέλη για την Τουρκία. Οι τουρκικές εταιρείες και τα τουρκικά προϊόντα γίνονται πιο οικεία και ανοίγουν έτσι νέες σημαντικές αγορές,ενώ ενισχύεται σημαντικά ο τουρισμός. Κατά 300.000 αυξήθηκαν οι ξένοι επισκέπτες στα Πριγκιποννήσια που είχε γυριστεί μια σειρά δημοφιλής στη Μ. Ανατολή,ενώ κατά χιλιάδες Αραβες επι σκέπτες φωτωγραφίζονται στα μεγάλα εμπορικά κέντρα της Κωνσταντινούπολης στα οποία έχουν γίνει γυρίσματα των δημοφιλών σίριαλ. Τα γυρίσματα εξάλλου και της σειράς "Εζέλ" στην Κερύνεια (που προκάλεσαν και αντιδράσεις εναντίον του ΑΝΤ1 που την προβάλλει στην Ελλάδα) έχουν στόχο την ενίσχυση του τουρισμού στα Κατεχόμενα.

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
nmeletis@pegasus.gr

Εφημ. ΕΘΝΟΣ

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2011

Τουρκικός επεκτατισμός

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο-ανάλυση του Σάββα Καλεντερίδη για τις τουρκικές προθέσεις στην ανατολική Μεσόγειο και τις επερχόμενες εξελίξεις, που πρέπει να προσεχθεί. Δημοσιεύθηκε στην εφημ. "Δημοκρατία" στις 9-9-2011.

ΔΕΕ

Όποιος σκάβει το λάκκο του άλλου...

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Τουρκία, χρησιμοποιώντας την εποχή του Ψυχρού Πολέμου παρελκυστικά και καταχρηστικά την αξία του γεωγραφικού χώρου που κατέχει ως κράτος, κατόρθωσε να εξασφαλίσει τη στήριξη των χωρών του ΝΑΤΟ και κυρίως των ΗΠΑ και του Ισραήλ, και να θέσει υπό πολυετή ομηρία Κύπρο και Ελλάδα. Με την καθοριστική στήριξη των ως άνω χωρών, η Τουρκία κατέλαβε το 40% της Κύπρου, το οποίο, παρά τα σχετικά ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ, συνεχίζει να κατέχει διατηρώντας 40 χιλιάδες στρατό κατοχής στην πολύπαθη νήσο.

Ταυτόχρονα, ασκώντας κρατική τρομοκρατία, έθεσε υπό ομηρεία την Ελλάδα, η οποία επί τριάντα χρόνια δεν μπορεί να κάνει χρήση ενός κυριαρχικού της δικαιώματος, που είναι η επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στο σύνολο του θαλάσσιου χώρου της. Για να ισχυροποιήσει δε τις θέσεις και τα επιχειρήματά της απέναντι στην Ελλάδα, η Τουρκία αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, που είναι σε ισχύ από το 1982.

Το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας όμως, δίνει το δικαίωμα στις χώρες που έχουν θαλάσσιες ακτές, να ορίσουν κάτω από συγκεκριμένες διαδικασίες την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), κατόπιν συμφωνίας με τις όμορες προς αυτές χώρες. Αυτό ακριβώς το δικαίωμα έκανε χρήση η μικρή και διαμελισμένη Κύπρος, και όρισε την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και το Λίβανο, ενώ είναι σε εξέλιξη ανάλογη διαδικασία με τη Συρία.

Η Τουρκία, εγκλωβισμένη στην πρακτική της άσκησης κρατικής τρομοκρατίας σε Ελλάδα και Κύπρο και στην απόφασή της να μην αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, όσο διαρκούσε η διαδικασία της οριοθέτησης, στην ουσία παρέμεινε απλός θεατής των εξελίξεων. Το μόνο που κατάφερε, ήταν να επεκτείνει εξ αντικειμένου το casus belli που ίσχυε για την επέκταση των χωρικών μας υδάτων και να θέσει υπό ομηρία την Ελλάδα και στο ζήτημα της κήρυξης της ΑΟΖ σε όλο το θαλάσσιο χώρο από το Θρακικό Πέλαγος μέχρι το Αιγαίο, το Καστελόριζο και την Κύπρο.

Η Τουρκία άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι έπεσε η ίδια στο λάκκο που έσκαβε χρόνια τώρα σε Κύπρο και Ελλάδα, όταν οι παλιοί καλοί φίλοι, Ισραήλ και ΗΠΑ, έκαναν πρακτικά βήματα στο ζήτημα της εξόρυξης του φυσικού αερίου και πετρελαίου στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Τότε συνέλαβε ένα στρατήγημα που, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της, θα την έβγαζε από το αδιέξοδο. Ανακάλυψε την Παλαιστίνη, τη Γάζα και το δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό. Και ένας λαός που πένεται και κυριολεκτικά δεν έχει στον ήλιο μοίρα, ανταποκρίνεται σε όποιο χέρι βοηθείας του απλωθεί, έστω και τουρκικό.

Ποιο ήταν το κεντρικό ζητούμενο του στρατηγήματος; Να ρίξει το Ισραήλ μέσα στο λάκκο που έσκαψε το ίδιο για τους Παλαιστινίους. Δηλαδή, εκμεταλλευόμενη τον πόνο των Παλαιστινίων, να θέσει υπό ομηρία ολόκληρη τη ΝΑ Μεσόγειο, και μέχρι να λυθεί το Παλαιστινιακό και να ορίσει η Παλαιστίνη τη δική της ΑΟΖ στη Μεσόγειο, να σταματήσει κάθε διαδικασία καθορισμού της ΑΟΖ των γειτονικών χωρών και να παγώσει κάθε διαδικασία εξόρυξης στην περιοχή αυτή.

Στα πλαίσια αυτού του στρατηγήματος, η Τουρκία διεκδίκησε το ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων, μια διαδικασία που διακόπηκε βίαια, με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του Ισραήλ εναντίον της Λωρίδας της Γάζας, το Δεκέμβρη του 2008. Αυτός ήταν ο λόγος του εκνευρισμού του Ερντογάν στο Νταβός, ένα μήνα μετά, όταν έφυγε από το πάνελ, αφήνοντας σύξυλο τον Σιμόν Πέρες, καταγγέλλοντας το Ισραήλ ως χώρα δολοφόνο μικρών παιδιών. Να σημειωθεί ότι το Ισραήλ και το εβραϊκό λόμπι, χρόνια τώρα είναι ο βασικός υποστηρικτής της Τουρκίας στις προσπάθειες που κάνει να αποτρέψει τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας που υπέστησαν Αρμένιοι, Έλληνες και Ασσύριοι από τους Τούρκους. Άλλος ένας λάκκος δηλαδή, που πέφτουν μέσα εκείνοι που τον έσκαψαν για τους άλλους, τους γενοκτονημένους λαούς της Ανατολής.

Στη συνέχεια, στα πλαίσια του ιδίου στρατηγήματος, η Τουρκία προσπάθησε να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό που εφαρμόζει το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, υπενδυόμενη την προβιά του ακτιβιστή ανθρωπιστή αυτή τη φορά. Το γενοκτόνο τουρκικό κράτος, διέθεσε τα απαιτούμενα κεφάλαια για τη μίσθωση του Μαβί Μαρμαρά και ανέθεσε στην παρακρατική ισλαμοφασιστική οργάνωση ΙΗΗ την αποστολή να σπάσει το εμπάργκο. Ο στόχος ήταν να αποκτήσει ναυτική δραστηριότητα η Λωρίδα της Γάζας, για να ισχυροποιηθούν τα επιχειρήματα της Τουρκίας που θα οδηγούσαν στην ομηρία της ΝΑ Μεσόγειο. Το Ισραήλ αντέδρασε με το γνωστό τρόπο, για να οδηγηθούν σε αδιέξοδο οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ και να φθάσουμε σήμερα να μιλάμε για το Σχέδιο Γ΄ της Τουρκίας;

Ποιο είναι το σχέδιο αυτό;

Θα παραθέσουμε τους κεντρικούς του άξονες.

Η Τουρκία σε πρώτη φάση θα επιδιώξει να έχει αυξημένη και μόνιμη παρουσία με πλοία του πολεμικού της ναυτικού στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ του Κόλπου της Αλεξανδρέττας και της Διώρυγας του Σουέζ και κυρίως στα όρια της ΑΟΖ Κύπρου-Ισραήλ, με το πρόσχημα της προστασίας των τουρκικών εμπορικών πλοίων που θα κινούνται στην περιοχή. Με τον τρόπο αυτό θα επιχειρήσει να αμφισβητήσει εμπράκτως τις ΑΟΖ Κύπρου και Ισραήλ. Μάλιστα, σε επιχειρησιακό επίπεδο η Τουρκία σχεδιάζει να κάνει ό,τι ακριβώς κάνει στο Αιγαίο με τα πολεμικά της αεροπλάνα. Δηλαδή, όπως με τις πτήσεις των πολεμικών της αεροσκαφών αμφισβητεί εμπράκτως την κυριαρχία της Ελλάδος στο Αιγαίο και δεν επιτρέπει την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών του πηγών, έτσι, με τις κινήσεις των πολεμικών της πλοίων στην περιοχή μεταξύ Κύπρου – Ισραήλ, θα επιδιώξει να αμφισβητήσει εμπράκτως τα νόμιμα και κυριαρχικά δικαιώματα των ως άνω χωρών και υπό το φόβο μιας πολεμικής σύγκρουσης, να προκαλέσει την παρέμβαση των ΗΠΑ και να παγώσουν οι διαδικασίες εξόρυξης και εκμετάλλευσης.

Παράλληλα, η Τουρκία θα επιχειρήσει να πετύχει εντός του Σεπτεμβρίου την αναγνώριση της Παλαιστίνης ως κυρίαρχου κράτους, στην επικείμενη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Αμέσως μετά, σχεδιάζει να ανακηρύξει μονομερώς την δική της ΑΟΖ στη ΝΑ Μεσόγειο μέχρι τα 200 ν.μ., και με βάση την αρχή της αναλογικότητας, να προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με το ψευδοκράτος, χωρίς να αναγνωρίζει δικαίωμα ΑΟΖ στο Καστελόριζο.

Στη συνέχεια, σχεδιάζει να προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Παλαιστίνη, θέτοντας έτσι υπό τον έλεγχό της το κοίτασμα Λεβιάθαν, το οποίο έχουν λάβει εντολή να προβούν στις απαραίτητες επιχειρησιακές προετοιμασίες για να προστατεύουν τα τουρκικά πολεμικά πλοία.

Τέλος, στα πλαίσια του σχεδίου αυτού, η Τουρκία, μέσω της τουρκικής εταιρείας πετρελαίων ΤΡΑΟ, θα προχωρήσει σε γεωτρήσεις στην ΑΟΖ Τουρκίας-ψευδοκράτους-Παλαιστίνης, έχοντας καταφέρει να περικλείσει και να απομονώσει εντελώς από θαλάσσης το Ισραήλ, το οποίο θα κληθεί να αντιμετωπίσει και το βέτο της Άγκυρας, στις προσπάθειες που καταβάλλει για να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ.

Υπάρχουν και άλλα υποτιθέμενα «βέλη στη φαρέτρα» της Άγκυρας, όπως η καταγγελία του Ισραήλ στον ΟΗΕ για το πυρηνικό του οπλοστάσιο, η καταγγελία επίσης στον ΟΗΕ για τον αποκλεισμό της Γάζας, η πλήρης διακοπή των διπλωματικών σχέσεων, το πλήρες πάγωμα των εμπορικών σχέσεων και άλλα.

Ασφαλώς και υπάρχουν πολλά κενά και αδυναμίες στο Σχέδιο Γ΄ της Τουρκίας εναντίον του Ισραήλ, το οποίο επιδέχεται και πολλές αναγνώσεις.

Εμείς απλά να σημειώσουμε ότι η Ελλάδα, εν όψει της μονομερούς ανακήρυξης της τουρκικής ΑΟΖ, πρέπει να είναι έτοιμη να διαχειριστεί το ζήτημα του Καστελόριζου, αν δεν το έχουν «διευθετήσει» ήδη εκείνοι που χαϊδολογούνται χρόνια τώρα με την Τουρκία.

Επίσης, είναι χρήσιμο να υπενθυμίσουμε ότι σε περίπτωση που ΗΠΑ και Ισραήλ δεν βοηθούσαν με χέρια και πόδια την Τουρκία να καταλάβει τα 40% του εδάφους της Κύπρου και να κρατηθεί πάνω στο νησί τόσα χρόνια, όλα θα ήταν πιο εύκολα για όλους. Είναι ο λάκκος που λέγαμε…

Το κουβανέζικο στοίχημα

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την Κούβα από τον έγκριτο δημοσιογράφο Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του χώρου της Οικονομίας "Κόσμος του Επενδυτή" στις 23/7/2011. Έκρινα ότι αξίζει να διαβαστεί από περισσότερους αναγνώστες.

ΔΕΕ

Το κουβανέζικο στοίχημα

Αβάνα, Κούβα, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

« In his heart, wild desires

In his eyes, the foreknowledge of death»

“Στην καρδιά του, άγριοι πόθοι

Στα μάτια του, το προαίσθημα του θανάτου”

Αυτό τον στίχο του Swinburn διάλεξε ο Pablo (Mιχάλης Ράπτης) για να συνοψίσει την εντύπωση που του άφησε ο Τσε Γκεβάρα, μετά μια ολονύκτια συζήτηση στο Αλγέρι. Εκεί βρέθηκε ο συναρχηγός της κουβανικής επανάστασης σχεδιάζοντας την αφρικανική της συνέχεια, επί τω έργω που ο ίδιος θα προσδιορίσει με το σύνθημά του: ”Ένα, δύο, τρία, πολλά Βιετνάμ!”.

Η συγκλονιστικότερη φωτογραφία του Κομμαντάντε Τσε δεν είναι, ίσως, αυτή που στοίχειωσε τα εφηβικά όνειρα τόσων πολλών, σε τόσο πολλά μέρη. Αλλά μια λιγότερο γνωστή φωτογραφία, του σκοτωμένου Τσε, που αντίκρισα μια μέρα φυλλομετρώντας μια βιογραφία του. Η φωτογραφία είναι σχεδόν πανομοιότυπη, αντίγραφο θα την έλεγε κανείς, της “Αποκαθήλωσης του Εσταυρωμένου” κάποιου από τους μεγάλους της Αναγέννησης, που η μνήμη μου δεν με βοηθάει τώρα να εντοπίσω. Αντιγράφοντας τον ζωγράφο, η ζωή επιβεβαίωσε τη μονιμότητα της ανθρώπινης τραγωδίας.

Εδώ όμως, στο μαργαριτάρι της Καραϊβικής, μοιάζει αδιανόητη οποιαδήποτε σκέψη, ακόμα και η ίδια η ιδέα του θανάτου. Τόσο μεγάλη είναι η δύναμη του φωτός που καταλαμβάνει τα πάντα, η χαρά της ζωής που αναβλύζει από κάθε γωνιά της Κούβας, του νησιού που ενέπνευσε τόσους πολλούς, ανάμεσά τους τον μεγάλο ποιητή της Ισπανίας Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, τον Γκράχαμ Γκρην, αλλά και τον Ουίνστον Τσώρτσιλ.

Μόνο “αρνητικά” μπορεί κανείς να υποπτευθεί την ύπαρξή του: ίσως, στα λευκά ρούχα, που φοράνε όλη τους τη ζωή οι γυναίκες Ιαμπό, ιδιαίτερη ομάδα στο εσωτερικό της Σαντερία. Η Σαντερία είναι μια μπερδεμένη επιμιξία καθολικισμού και αφρικανικής Γιορούμπα, της πίστης που κουβάλησαν και διατήρησαν, στην πορεία μεταλλάσοντάς την, οι σκλάβοι που έφεραν από την Αφρική στην Κούβα οι Ισπανοί, να ανακουφίζει την άθλια ύπαρξή τους, να τους κρατάει λίγο περισσότερο ζωντανούς.

Iσως, υποπτεύεται κανείς τη σκιά του και στο λευκό κτίριο πάνω στο φρούριο της Καμπάνια, που μαγνητίζει το βλέμμα, αινιγματική υπόμνηση σε μια τροπική πανδαισία. Εκεί, στο κάστρο που ελέγχει την είσοδο στο λιμάνι της Αβάνας, είχε το γραφείο του ο ασθματικός γιατρός από την Αργεντινή, ο Τσε, στον λίγο χρόνο που άσκησε κυβερνητικά καθήκοντα στην Κούβα, μετά τη νίκη της επανάστασης.

Η Κούβα ανταπέδωσε με το παραπάνω τη βοήθεια που δέχτηκε από τον “ξένο” για την απελευθέρωσή της από τη δικτατορία του Μπατίστα. Συνδράμει, συχνά χωρίς αντάλλαγμα, δεκάδες φτωχές χώρες του πλανήτη. Εστειλε χίλιoυς γιατρούς και νοσηλευτές στην Αϊτή, μαζί ψυχολόγους και καλλιτέχνες να βοηθήσουν τα παιδιά, μετά τον φοβερό σεισμό. Το αντικομμουνιστικό Πακιστάν είδε κατάπληκτο να καταφθάνουν οι Κουβανοί γιατροί και, γεμάτο ευγνωμοσύνη, άνοιξε πρεσβεία στην Αβάνα. Η Αγκόλα δεν θα υπήρχε ίσως ως κράτος χωρίς την Κούβα, ούτε θα είχε επιβιώσει ενδεχομένως, χωρίς την “τεχνογνωσία” των κουβανικών υπηρεσιών ασφαλείας, από τις καλύτερες στον κόσμο, ο Ούγκο Τσάβες.

Τα καλά του ΔΝΤ!

Η Κούβα βλέπει σήμερα να ανταμοίβεται η ενεργός διεθνής παρουσία της. Η Αβάνα τείνει να γίνει το άτυπο πολιτικό κέντρο της λατινοαμερικανικής ηπείρου, όπου σημειώνεται μια επιδημία ανόδου στην εξουσία αριστερών κυβερνήσεων. Ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών, που την απέβαλε μετά την Επανάσταση, την παρακαλάει τώρα να επιστρέψει, εκείνη όμως βάζει ως όρο συμμετοχής της σε οποιοδήποτε σχέδιο διαμερικανικής συνεργασίας τη μη συμπερίληψη των ΗΠΑ και του Καναδά. “Δεν μπορείς να φαντασθείς το καλό που έκαναν στην Κούβα η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ”, μου λέει, προς κατάπληξή μου, ένας υψηλόβαθμος διπλωμάτης. “Eπέφεραν τέτοιες καταστροφές στην ήπειρο, αφάνισαν σε τέτοιο βαθμό τη μεσαία τάξη, πολιτική βάση της δεξιάς, που οδήγησαν την Αριστερά σε κυριαρχία και έβγαλαν εμάς από την απομόνωση!”.

Το 1967, όταν ο στρατός της υποτελούς Βολιβίας συνέλαβε τον Τσε, η εντολή της εκτέλεσης από την Ουάσιγκτων ήρθε σε 24 ώρες. Ενας βολιβιανός στρατιώτης διατάχτηκε να δολοφονήσει τον αιχμάλωτο, παρουσία των εντεταλμένων πρακτόρων της CIA, σε ένα από τα αναρίθμητα εγκλήματα που οι λαοί της Λατινικής Αμερικής θα αργήσουν πολύ να συγχωρήσουν, αν ποτέ το κάνουν, στις Ηνωμένες Πολιτείες. (Xρειάστηκε να έρθει η κυβέρνηση Μοράλες στην εξουσία, για να εντοπισθεί η σωρός του και να μεταφερθεί πρόπερσι στην Κούβα). [Σημ.ΔΕΕ: Νομίζω ότι αυτό δεν είναι σωστό. Η σωρός του μεταφέρθηκε παλαιότερα, στις 17 Οκτωβρίου 1997, μαζί με τις σωρούς έξη συντρόφων του που είχαν σκοτωθεί στην Βολιβία και τοποθετήθηκε σε Μαυσωλείο έξω από την πόλη Σάντα Κλάρα στην κεντρική Κούβα. Βλ. λεπτομέρειες εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Mausoleo_Che_Guevara].

Το Μαυσωλείο στην Σάντα Κλάρα

Το άστρο του Τσε κι ο ανελέητος πόλεμος των ΗΠΑ

Eξοντώνοντας τον άνθρωπο που πήρε την Αβάνα από τον Μπατίστα, δηλαδή την αμερικανική Μαφία, οι ΗΠΑ εκδικήθηκαν, στο πρόσωπό του, το νησί των δέκα εκατομμυρίων που τις ταπείνωσε, ογδόντα μόλις χιλιόμετρα από τη Φλόριντα, απαλλασσόμενες συνάμα από έναν επίφοβο εχθρό (*). Δολοφονώντας τον όμως, η Ουάσιγκτον τον αγιοποίησε, προσφέροντας στο κράτος που δημιούργησε η κουβανική επανάσταση μια “ηθική ασπίδα” απαράμιλλης αξίας. Μισό αιώνα αργότερα, στα περισσότερα κουβανέζικα σπίτια, αντικρίζει κανείς τρία “εικονίσματα”: τον Τσε, τον Φιντέλ και την Παρθένο Μαρία!

Παρά τις προτροπές του Ιωάννη-Παύλου του 2ου, που ήξερε όσο κανείς άλλος, εκ πείρας, πως πέφτει και πως δεν πέφτει ο “κομμουνισμός”, παρά την πίεση που ασκεί η αμερικανική πετρελαϊκή βιομηχανία, ορεγόμενη τους θησαυρούς στα ανοιχτά του νησιού, Πρόεδρος μπαίνει, Πρόεδρος βγαίνει, η επιλογή της Αυτοκρατορίας απέναντι στην Κούβα είναι μία και μόνη: πόλεμος μέχρις εσχάτων. Kαι για όποιον Πρόεδρο των ΗΠΑ θα ήθελε να την αλλάξει, η μοίρα της οικογένειας Κέννεντι συνιστά εξόχως διδακτική προειδοποίηση. Από τις 31 Δεκεμβρίου 1958, μέρα που μπήκαν στην Αβάνα ο Guevara και ο Cienfuegos, μέχρι και σήμερα, ο πόλεμος του αμερικανικού Γολιάθ κατά του κουβανικού Δαυίδ συνεχίζεται πολύμορφος, ανελέητος, αδυσώπητος, παρολίγον μάλιστα να προκαλέσει παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο. (Ξέρουμε σήμερα ότι ο δολοφονηθείς Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζων Κέννεντι είχε ξεκινήσει διάλογο με τον Κάστρο, χρησιμοποιώντας τον διευθυντή του γαλλικού Nouvel Observateur, Ζαν Ντανιέλ. Από την ανάγνωση εξάλλου των πρακτικών των συσκέψεων στον Λευκό Οίκο, κατά την κρίση των πυραύλων, καθίσταται σαφές ότι ο παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος δεν θα είχε αποφευχθεί, αν δεν ήταν παρόντες ο Τζων και ο επίσης δολοφονηθείς στη συνέχεια αδελφός του Ρόμπερτ).

Περιέλαβε μια στρατιωτική εισβολή, εκατοντάδες, κατά τους Κουβανούς, συνωμοσίες δολοφονίας του Κάστρο, πράξεις σαμποτάζ και τρομοκρατίας, μια παγκόσμια προπαγανδιστική και διπλωματική καμπάνια κατά της Αβάνας και έναν οικονομικό αποκλεισμό, που διατάραξε σοβαρά τις διεθνείς οικονομικές σχέσεις του νησιού, αποκλείοντάς το πλήρως από τις διεθνείς χρηματαγορές και επιβαρύνοντας την οικονομία του με το ποσό των 700 δις δολλαρίων, κατά μία μελέτη, το ισοδύναμο δηλαδή επτά ετών ανάπτυξης.

Το 1992, όταν η Κούβα δέχτηκε το ισχυρότερο πλήγμα της ιστορίας της, με την ξαφνική κατάρρευση της ΕΣΣΔ, η Ουάσιγκτον σκλήρυνε ακόμα περισσότερο τη στάση της με την Toricelli Act, απαγορεύοντας στις θυγατρικές των αμερικανικών εταιρειών να συναλλάσσονται και τον ελλιμενισμό επί εξάμηνο σε βορειοαμερικανικά λιμάνια πλοίων που είχαν προσεγγίσει κουβανέζικα. Τα μέτρα έπληξαν κυρίως τις εισαγωγές τροφίμων, φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού, που είχε δραματικά ανάγκη το νησί, προκαλώντας σημαντικά προβλήματα και θανάτους, κατά την American Association for World Health.

Ποντάρουν στην πτώση

“Eίναι η πρώτη φορά που έρχεστε στην Κούβα;”, με ρωτάει ο συνομιλητής μου, δυτικός διπλωμάτης διαπιστευμένος στην Αβάνα. Καθόμαστε στο μπαρ “Μποντεγκίτα ντελ Μέντιο” και πίνω ένα Μορίτο εις μνήμην του Χεμινγουαίη, που έγραψε εδώ τον “Γέρο και τη Θάλασσα” και τα “Νησιά του Ρεύματος” και υποστήριξε την επανάσταση του Κάστρο. Από αυτό το μπαρ που καθόμαστε άρχιζε, με ένα (ή περισσότερα!) Μορίτος, τη διονυσιακή του τελετουργία, που κατέληγε συνήθως με ένα “Νταϊκίρ” στο «Φλορί Ντιτά”. ‘Η το ανάποδο. Του κρατούσαν καλού κακού και το δωμάτιο 511, στο ξενοδοχείο Ανμπός Μόντος, για την όχι απίθανη περίπτωση που τα πόδια του δεν τον βαστούσαν να γυρίσει στο χωριό του. Σε αυτό το δωμάτιο άρχισε να γράφει το “Για ποιόν χτυπάει η καμπάνα”. Σκέφτομαι ότι αν ζούσε, θα ξανάγραφε ίσως την αθάνατη προειδοποιητική κραυγή του, για την απειλή όμως, όχι του ναζιστικού, αλλά του χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού. Χρησιμοποιώντας το παράδειγμα της τραγωδίας όχι του ισπανικού, αλλά του ελληνικού λαού.

“Ναι”, απαντάω στον συνομιλητή μου, “πρώτη φορά”. Κι αυτός, παίρνοντας αφορμή από την απάντηση, κουνάει επιδοκιμαστικά το κεφάλι. “Kαλά κάνατε και ήρθατε, προλάβατε! Εδώ ζούμε τέλος εποχής”. Διερωτώμαι αν έχει άραγε δίκηο αυτός, ή ο Fernando Heredia, η δήλωση του οποίου λες και θέλει να τον αντικρούσει από το φύλλο της Granma, που κατά σύμπτωση βρίσκεται στο τραπέζι μας:

“Νοιώθω πάνω από όλα θαυμασμό. Ο λαός αυτού του νησιού έκανε τόσο πολλές φορές το αδύνατο. Θυσιάστηκε μαζικά για την ελευθερία, δημιούργησε ένα έθνος από τα πιο διάσπαρτα στοιχεία, πραγματοποίησε μια βαθιά και φιλόδοξη απελευθερωτική επανάσταση. Κι εκεί που νομίζεις ότι είναι έτοιμοι να σταματήσουν και να τα παρατήσουν, είναι ικανοί να εκπλήξουν όλο τον κόσμο, συνεχίζοντας τον αγώνα.”

“CUBA POSTCASTRO”, “η Κούβα μετά τον Κάστρο” γράφει το πόστερ, που μου χαρίζει ο δημιουργός του, ο σκιτσογράφος Aρες. Σχεδίασε μια θάλασσα από μικρούς νέους Κάστρο, για να απαντήσει στα δυτικά μέσα που προβλέπουν, εδώ και δεκαετίες, την επικείμενη κατάρρευση της “κομμουνιστικής δικτατορίας” της Κούβας (ή, στην καλύτερη περίπτωση, του “αναχρονισμού”, που συνιστά κατ’ αυτά το κουβανικό καθεστώς).

Δεν είμαι προφήτης για να ξέρω τι θα γίνει, ούτε διαθέτω την επίγνωση της κουβανικής κατάστασης που θα χρειαζόταν κάποιος για να διακινδυνεύσει στα σοβαρά τέτοιες προβλέψεις. Ακούω τουλάχιστον είκοσι χρόνια την διαρκή επανάληψη των προφητειών για την επικείμενη πτώση του κουβανικού καθεστώτος, που μου φαίνονται μάλλον ευσεβής πόθος επαναλαμβανόμενος ως προπαγανδιστικό όπλο. Φυσικά όμως, δεν μπορεί και δεν πρέπει να αγνοήσει κανείς τις σοβαρές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Κούβα, αποτέλεσμα των έντονων κοινωνικών διαφοροποιήσεων που προκάλεσε το άνοιγμα στο εξωτερικό, ιδίως ο τουρισμός, και των εντάσεων που προκαλεί μια διεθνής κρίση που ήδη είχε ως αποτέλεσμα την πτώση του ρυθμού αύξησης του ΑΕΠ από 8 σε 2%. Ούτε την ενδεχόμενη αστάθεια που μπορεί να προκύψει από μια μελλοντική αποχώρηση των Κάστρο. Η τύχη της Κούβας θα εξαρτηθεί από τον τρόπο που η ηγεσία της θα αντιμετωπίσει τις προκλήσεις και το διεθνές περιβάλλον.

Οι προκλήσεις για την Αβάνα

Γενικά μιλώντας, ένα καθεστώς τέτοιου τύπου σε μια χώρα του τρίτου κόσμου υπόκειται στη διαρκή πίεση τής δομικά, ποιοτικά ανώτερης παραγωγικότητας των ισχυρότερων καπιταλιστικών χωρών και του δυτικού παραδείγματος που τη συνοδεύει, έστω και αν, αυτή την εποχή, οι ιθύνοντες Ευρώπης και ΗΠΑ πασχίζουν νυχθημερόν να γεφυρώσουν προς τα κάτω το χάσμα με τον Τρίτο Κόσμο. Αντιμετωπίζει επίσης όλα τα προβλήματα που απορρέουν από την ύπαρξη ενός συγκεντρωτικού μηχανισμού εξουσίας, που μοιάζει μεν βραχυχρόνια αποτελεσματικός, τείνει όμως μακροχρόνια να αντανακλά στο εσωτερικό του τις αντιθέσεις που αντιμετωπίζει εξωτερικά, όπως έδειξε το παράδειγμα της σοβιετικής κατάρρευσης. Αν και πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι το Κουβανικό ΚΚ διατηρεί πολύ πιο ζωντανούς δεσμούς με τον λαό, από τις μετασταλινικές δικτατορίες της Αν. Ευρώπης. Όπως αποδεικνύει το γεγονός ότι το 68% των προτάσεων της ηγεσίας άλλαξε στη διάρκεια του προσυνεδριακού διαλόγου και του πρόσφατου Συνεδρίου του ΚΚ. ‘Η οι έντονες αντιδράσεις που προκλήθηκαν στο εσωτερικό του από την πρόσκληση στον Πάπα να επισκεφθεί το νησί.

Κουβανικά “θαύματα”

Στην πραγματικότητα θα ήταν πιο χρήσιμο στους δυτικούς αναλυτές αν προσπαθούσαν, αντί να προφητεύουν το επικείμενο τέλος, να ερμηνεύσουν μάλλον πως επεβίωσε μέχρι τώρα αυτό το καθεστώς, υποκείμενο σε τέτοιο πόλεμο εναντίον του και με τόσες δυσκολίες. Αυτό είναι το πραγματικό “παράδοξο”, το κουβανικό “θαύμα” και κάτι ασφαλώς δείχνει! Η μεγάλη δοκιμασία ήρθε το 1992, με την πτώση της ΕΣΣΔ, την κατάρρευση του κουβανικού εξωτερικού εμπορίου και των απώλεια σχεδόν του 40% του ΑΕΠ! Για να πάρετε μια ιδέα του τι σημαίνει αυτό, φανταστείτε μια χώρα των τροπικών, όπου κόβεται το ηλεκτρικό ρεύμα μέχρι και 20 ώρες την ημέρα, δηλαδή δεν μπορούν να λειτουργήσουν ούτε τα ψυγεία. Κι όμως η Κούβα επεβίωσε, προσφεύγοντας εξ ανάγκης στις στρατιωτικές μεθόδους μιας οικονομίας πολέμου, έκτακτης ανάγκης.

Πλήρη προφητειών για το τέλος, περιγραφών για την έκρηξη της πορνείας γύρω από τα τουριστικά κέντρα, έτοιμα να εντοπίσουν οποιαδήποτε αδυναμία, τα δυτικά μέσα όχι δεν ερμηνεύουν, ούτε καν αναφέρουν εξάλλου κανένα από τα εκπληκτικά επιτεύγματα της Κούβας στους τομείς της ιατρικής, των κοινωνικών παροχών, της εκπαίδευσης, της οικολογίας, που θα τα ζήλευαν πολλές χώρες όχι του τρίτου, αλλά και του πρώτου κόσμου. Κάτι σημαίνει για μια χώρα του τρίτου κόσμου να έχει 70.000 γιατρούς, όταν ολόκληρη η αφρικανική ήπειρος διαθέτει 50.000! Κάτι σημαίνει ο ίδιος κυκλώνας να σκοτώνει 1500 ανθρώπους στην Αϊτή, 500 στις ΗΠΑ και κανέναν στην Κούβα. ‘H το ότι το World Wildlife Foundation τη χαρακτηρίζει, χρησιμοποιώντας ένα σύνθετο δείκτη βιωσιμότητας, που συνδυάζει προσδόκιμο ζωής, αλφαβητισμό, ΑΕΠ και οικολογικό αποτύπωμα (έκταση απαραίτητη για την κάλυψη των διατροφικών και ενεργειακών αναγκών ενός ατόμου), ως τη μόνη χώρα βιώσιμης ανάπτυξης στον πλανήτη!

Δεν πρόκειται ασφαλώς για παράδεισο επί της γης, δεν πρόκειται όμως και για την κομμουνιστική τυραννία που περιγράφουν, σκέφτομαι, καθώς το μάτι μου αναζητεί τα διακριτικά ίχνη του αρχαιότερου επαγγέλματος και αντικρίζει τη θάλασσα, από τον κήπο του επιβλητικού Οτέλ Νασιονάλ, αναπολώντας την εποχή που καθόταν εδώ ο Λάκι Λουτσιάνο. Η Ουάσιγκτον μαλάκωσε τη στάση της απέναντι στη Μαφία, σε αντάλλαγμα της βοήθειας που της έδωσε απέναντι στον ιταλικό κομμουνισμό. ‘Eτσι το 1946, ο Μέγιερ Λένσκι, ο Πολωνοεβραίος “ταμίας” της, οργάνωσε εδώ το μεγαλύτερο συνέδριο της ιστορίας της, αυτό που σφράγισε τη στροφή στα ναρκωτικά. Την κάλυψη προσέφερε ένα κοντσέρτο, που ήρθε να δώσει ο Φρανκ Σινάτρα, συνοδευόμενος από την ¨Αβα Γκάρντνερ.

________________________________

(*) Aδιευκρίνιστος ιστορικά παραμένει αντίθετα ο ενδεχόμενος σοβιετικός ρόλος στην κατάληξη της βολιβιανής περιπέτειας του Τσε. Πριν από χρόνια, στη Μόσχα, ρίχνοντας “άδεια για να πιάσω γεμάτα”, είπα στον απόστρατο ήδη τότε στρατηγό της ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ, Νικολάι Λεόνωφ, τον πρώτο σοβιετικό που πήρε επαφή με τον Τσε και φίλο του Φιντέλ: “Δεν φερθήκατε καλά στον Τσε Γκεβάρα”. Δεν μου απάντησε, είδα όμως την ανεπαίσθητη σκιά που πέρασε, για ένα κλάσμα δευτερολέπτου, από το βλέμμα του.

Konstantakopoulos.blogspot.com

Υπόθεση Στρωςς-Καν

Η σύλληψη

Λόγω της απουσίας μου την εβδομάδα που πέρασε χάσαμε κάποια ...επεισόδια της επικαιρότητας. Με τις δύο αναρτήσεις που ακολουθούν θα προσπαθήσω να καλύψω αυτό το κενό, έστω και καθυστερημένα, σχετικά με ένα γεγονός που έγινε πρώτο θέμα στα ΜΜΕ παγκοσμίως και πολυσυζητήθηκε λόγω της ιδιομορφίας του. Θεώρησα σκόπιμο να παρουσιάσω δύο ανόμοια κείμενα που από διαφορετική σκοπιά επιχειρούν να αναλύσουν τις επιπτώσεις και τα πιθανά παρασκήνια του πρωτοφανούς αυτού γεγονότος.

ΔΕΕ

Ο ΝΤΟΜΙΝΙΚ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Δεν μου αρέσει να καταδικάζεται κάποιος από τα ΜΜΕ πριν αποδειχθεί στο δικαστήριο η ενοχή του. Ούτε συμφωνώ με την υπερβολική σκληρότητα της αμερικανικής αστυνομίας προς έναν άνθρωπο, όπως ο Ντομινίκ Στρως Καν, για τον οποίο ακόμη τίποτε δεν έχει αποδειχθεί με ατράνταχτα τεκμήρια. Όμως με ενόχλησε ως Έλληνα η υπερβολική δόση θρήνου και κοπετού από ορισμένους δημοσιογράφους ιδιωτικών και δημοσίων τηλεοπτικών διαύλων και η προσπάθειά τους να μας πείσουν ότι πρέπει να συμπαρασταθούμε σε έναν «καλό φίλο της Ελλάδος». Τέτοια ήταν η αγιοποίηση του Ντομινίκ που ανησύχησα μήπως θελήσουν να μετονομάσουν τη χώρα μας σε «Άγιο Δομήνικο». Ευτυχώς υπάρχει τέτοια χώρα στην Καραϊβική και έτσι γλυτώσαμε τη μετονομασία!

Από πολιτικής σκοπιάς προσωπικά πιστεύω ότι δεν βλάπτει να αποκαθηλώνονται κάποιοι Πάπες των διεθνών και υπερεθνικών Οργανισμών. Καλό είναι να καταλάβει ο κάθε πολίτης της χώρας μας, αλλά και των άλλων χωρών, ότι πίσω από βαρύγδουπα ονόματα όπως ΟΗΕ, ΔΝΤ, κ.λπ. πιθανόν να κρύβονται ανθρωπάκια με μεγάλες αδυναμίες και υπερτιμημένα προσόντα. Η προβολή των υπερεθνικών θεσμών γίνεται σκοπίμως από τους εχθρούς της εθνικής κυριαρχίας των κρατών. Για όσους εμμένουμε στην αξία του έθνους και της εθνικής κυριαρχίας η τοποθέτηση μερικών ερωτηματικών ως προς την αυθεντία των υπερεθνικών οργανισμών καλό κάνει.

Θυμίζω και το επιχείρημα των οπαδών του αντιδημοκρατικού και ρατσιστικού σχεδίου Ανάν: «Το είπε ο ΟΗΕ, ο Ανάν είναι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ. Μπορούμε να σταθούμε απέναντι και να πούμε ΟΧΙ;» Ευτυχώς η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων είπε ΟΧΙ διότι κατάλαβε ότι και ο Κόφι Ανάν είναι ένας υπάλληλος, καλοπληρωμένος βέβαια, ενός Οργανισμού, ο οποίος ούτε άγιος είναι ούτε πάντα υπηρετεί τη δικαιοσύνη. Επηρεάζονται και οι αξιωματούχοι του ΟΗΕ, όπως και του ΔΝΤ, από πολιτικές και οικονομικές πιέσεις, από ανθρώπινα πάθη, από πιθανούς εκβιασμούς αν κάποιοι έχουν στα χέρια τους τεκμήρια προσωπικών ατασθαλιών ή ... νυχτοπερπατημάτων.

Εξάλλου ο Ντομινίκ Στρως Καν ομολόγησε σε τηλεοπτική εκπομπή ότι συζητούσε ερήμην του ελληνικού λαού ( souterrain= υπογείως, με μυστικό τρόπο) με τον Πρωθυπουργό μας για να ληφθούν μέτρα επαχθή και βεβιασμένα. Άρα συμμετείχε συνειδητά σε μία υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών της Ελλάδος , στη σκόπιμη ύπνωση και παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης και στην επιβολή αντιλαϊκών μέτρων. Γιατί, λοιπόν, να τον θεωρήσω μέγα φίλο μας; Μήπως διότι μάς εξευτέλισε δημοσίως λέγοντας ότι οι Έλληνες πλέουν μέσα στα σ....; Προτιμώ να μη γράψω τη λέξη, απλώς θυμίζω ότι στη Γαλλία χαρακτηρίζεται ως η λέξη του Στρατηγού Καμπρόν.

Σε τελευταία ανάλυση το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι παρόμοιοι διεθνείς οργανισμοί είναι απρόσωποι μηχανισμοί και οι σοβαρές αποφάσεις λαμβάνονται από τεχνοκράτες. Η προσωπική άποψη του Γενικού Διευθυντή ελάχιστα μετρά. Επομένως το αν αποφάσισε το ΔΝΤ να δώσει δάνειο στην Ελλάδα δεν ήταν μία χάρη που μάς έκανε ο Στρως Καν, αλλά μία ψυχρά υπολογισμένη εκτίμηση δεκάδων εμπείρων οικονομολόγων που εργάζονται εκεί. Όπως ακριβώς το Σχέδιο Ανάν δεν ήταν μία προσωπική πρωτοβουλία του τέως Γ.Γ. του ΟΗΕ, αλλά ένα πολυδαίδαλο κείμενο επεξεργασμένο από δεκάδες συμβούλους και «εμπειρογνώμονες» με υπόγειο καθοδηγητή τον Άγγλο Λόρδο Χάνεϋ.

Όσον αφορά στην πολιτική έκλειψη του Στρως Καν από τις επικείμενες (2012) Προεδρικές εκλογές στη Γαλλία θεωρώ ότι θα αποφέρει όφελος για την Ελλάδα. Οι πιθανοί Σοσιαλιστές αντικαταστάτες του, Φρανσουά Ολλάντ, Μαρτίν Ομπρί, Σεγκολέν Ρουαγιάλ, έχουν μικρό πολιτικό εκτόπισμα και έτσι σχετικά εύκολα θα ξανακερδίσει ο Κεντροδεξιός Σαρκοζί. Πρόκειται για έναν πολιτικό, ο οποίος έχει βεβαίως τα τρωτά του σημεία, αλλά υπογραμμίζω ότι μάς στήριξε συνειδητά στο ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων και ταυτόχρονα τάσσεται σαφώς αντίθετος προς την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ευρ. Ένωση. Επιπλέον μιλά κατά της πολυπολιτισμικότητας και επιμένει στις έννοιες της εθνικής ταυτότητας και των συνόρων της Ευρώπης. Δεδομένης και της σαφούς καταδίκης του πολυπολιτισμικού προτύπου από τον Βρετανό Πρωθυπουργό Ντ. Κάμερον και τη Γερμανίδα Καγκελλάριο Άγκελα Μέρκελ μία επανεκλογή του Σαρκοζί θα είναι πολύ πιο χρήσιμη για το μέλλον της Ευρώπης παρά μία εκλογή του Στρως Καν, ο οποίος μέχρι τη σύλληψή του προηγείτο στα προγνωστικά. Για μία Ευρώπη των λαών και των πατρίδων και όχι για μία Ευρώπη των λαθρομεταναστών και των αποτυχημένων «προοδευτικών» ιδεών.

Η χώρα μας δεν έχει μόνο τα οικονομικά της προβλήματα. Έχει και το τεράστιο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης με συνέπειες στη δημόσια τάξη, στην εθνική ασφάλεια, στην υγεία, στην παιδεία. Αν θέλουμε σοβαρά και αποτελεσματικά να μας βοηθήσει η Ευρ. Ένωση να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα, έχουμε συμφέρον να εκλέγονται στις μεγάλες ευρωπαϊκές δημοκρατίες ηγέτες με ξεκάθαρη θέση κατά της παράνομης μετανάστευσης και υπέρ της ασφάλειας του πολίτη και της σωστής αστυνόμευσης. Ο Σαρκοζί είναι ένας από αυτούς, ενώ ο Ντομινίκ Στρως Καν εάν εξελέγετο θα ήταν πιο ανεκτικός επηρεαζόμενος από τη σοσιαλιστική θολοκουλτούρα του κόμματός του.

Στην Ελλάδα δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε τους πραγματικούς φίλους μας από τους δήθεν φίλους. Αν τα ΜΜΕ αφιέρωναν τόσο χρόνο για την αείμνηστη Γαλλίδα Ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγί, όσο αφιέρωσαν στην υποστήριξη του Στρως Καν, θα ήμασταν πνευματικά πλουσιότεροι.

Κ.Χ. 20.5.2011

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡΣ

ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ

Δεν καταθέτω την πρόθεσή μου να αναλάβω την υπεράσπιση του Ντομινίκ Στρος-Καν, ούτε να μαρτυρήσω για την αθωότητά του. Τα περιστατικά, όμως, όπως παρουσιάστηκαν και αμέσως έκαναν τον γύρο του κόσμου, ακόμα και αν είναι αληθή, δημιουργούν τεράστιες υποψίες και εκθέτουν, όχι μόνο μερικές Υπηρεσίες των ΗΠΑ, αλλά ολόκληρο το κράτος. Η όλη διαδικασία, της σύλληψης του Στρος-Καν, δεικνύει μία κακά στημένη συνωμοσία, η οποία καταρράκωσε την προσωπικότητα ενός ανθρώπου, ασχέτως με τη θέση την οποία έως χθες κατείχε, και δεν πείθει ούτε τον πλέον ευκολόπιστο για την ενοχή του, αλλά ταυτοχρόνως καταρράκωσε και την Αμερική.

Συλλαμβάνεται, ύστερα από καταγγελία μιας καμαριέρας ξενοδοχείου, τόσο άσπιλης ώστε έχει εξώγαμο τέκνο και κατοικεί σε οικία όπου κατοικούν πάσχοντες από AIDS, την ώρα που βρίσκεται μέσα στο αεροπλάνο να πετάξει για το Παρίσι, δίπλα στους αστυνομικούς βρίσκονται συνεργεία τηλεόρασης, του φορούν χειροπέδες σε κοινή θέα, ως εάν επρόκειτο περί του μεγαλύτερου κακούργου της Ιστορίας, τον τοποθετούν στο αυτοκίνητο της Αστυνομίας στη μέση στο κάθισμα, δεξιά και αριστερά κάθονται οι αστυνομικοί που τον συνέλαβαν και, πάντοτε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, τον οδηγούν στην Αστυνομία. Από εκεί, χωρίς χρονοτριβή, τον οδηγούν στο δικαστήριο. Σε κακά χάλια, από την αγωνία, τη διαπόμπευση, την κακοπέραση, οδηγείται μπροστά σε μία…άσπιλη δικαστίνα, με λαμπρό παρελθόν επιδειξιομανίας, και για το έγκλημά του αυτό, επίθεση κατά της…πανέμορφης καμαριέρας!!! που αν πράγματι είναι αυτή που ανακοίνωσαν τα ΜΜΕ, ούτε σκύλος δεν θα της επιτίθετο, διατάσσεται ο εγκλεισμός του στη φυλακή, μη δεχθείσα ούτε την εγγύηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, την οποία πρότεινε ο δικηγόρος.

Ο μέγας εγκληματίας, ο πρόεδρος του ΔΝΤ, ο κηδεμόνας της Οικονομίας της Ευρώπης, είναι δυνατόν να διαπράξει και άλλα εγκλήματα αν αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση, είναι δυνατόν να φύγει από το πολύ ελεύθερο!!! κράτος της Αμερικής και να μην παραστεί στη δίκη!!! Είναι ή δεν είναι να τρελαίνεται κανένας;

Ας εξετάσουμε, όμως, μερικές παραμέτρους του εγκλήματος.

Πρώτη παράμετρος: Πώς βρέθηκε μία καμαριέρα, ύποπτη, όπως ανακοινώθηκε από τα δικά τους μέσα, να είναι φορέας του AIDS, να εργάζεται σε ένα ξενοδοχείο πολυτελείας, όπου μία σουίτα κοστίζει τρείς χιλιάδες δολάρια; Ακόμα και σε ένα ξενοδοχείο της οδού Αθηνάς, ή όπου αλλού, το προσωπικό των ξενοδοχείων ελέγχεται από την Υγειονομική Υπηρεσία και έχει ειδικό βιβλιάριο Υγείας. Το σύστημα αυτό είναι αντιγραφή από το αμερικανικό. Πώς τώρα δεν έγινε κανένας έλεγχος και στο ξενοδοχείο υπηρετούσε μία ύποπτη φοβερής ασθένειας καμαριέρα;

Παράμετρος δεύτερη: Κατά κανόνα, για λόγους καλαισθησίας και ευχάριστης διαμονής των πελατών, οι οποίοι, μάλιστα, πληρώνουν χοντρούς λογαριασμούς, το προσωπικό των ξενοδοχείων είναι ευπαρουσίαστο και ευγενές. Διέμεινα αρκετές φορές σε ξενοδοχεία της Αμερικής και της Ευρώπης, ακόμα και της Αφρικής και δεν διαπίστωσα ποτέ παρέκκλιση από αυτόν τον κανόνα. Είναι δυνατόν να εργάζεται στο Sofitel ένα σκιάχτρο από την Αφρική, χωρίς υγειονομικό έλεγχο, με επίμεμπτο παρελθόν και τώρα να παριστάνει την παρθένα και να καταγγέλλει τον Στρος-Καν για απόπειρα βιασμού;

Παράμετρος τρίτη: Έστω ο Στρος-Καν, πάσχων ενδεχομένως από ανικανοποίητη σεξομανία, επιτέθηκε στην καμαριέρα αυτή, την τόσο άμεμπτη ηθικώς, εκείνη κατήγγειλε το γεγονός στη διεύθυνση του ξενοδοχείου, η οποία, ειδοποίησε τις Αρχές και στη συνέχεια, κινητοποιήθηκε όλος ο κρατικός μηχανισμός της Αμερικής για να προστατεύσει την τιμή της!!! Μα, σε ποιούς απευθύνονται; Νομίζουν οι Αμερικάνοι ότι όλος ο κόσμος αποτελείται από καφούρια; Ποιός διευθυντής ξενοδοχείου, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα κατήγγειλε τον Στρος-Καν για μια τέτοια ενέργεια και θα παρέμεινε έστω και ένα λεπτό στη θέση του από την ιδιοκτήτρια εταιρία του ξενοδοχείου; Και πέρα από την ιδιότητα του Στρος-Καν, εδώ έχουμε πλήρη εξευτελισμό του ξενοδοχείου. Καμαριέρα ύποπτη για φορέας του AIDS, εργάζεται στο Sofitel. Ποιος πελάτης θα πλησιάσει από εδώ και πέρα το Sofitel να διαμείνει;

Παράμετρος τετάρτη: Αμέσως μετά την καταγγελία, οι αστυνομικοί έτρεξαν στο αεροδρόμιο, κατέβασαν βιαίως τον επιβάτη από το αεροσκάφος, του φόρεσαν χειροπέδες και τον οδήγησαν στο Αστυνομικό κτήριο. Όπως ανακοίνωσαν, δεν ήξεραν καθόλου περί τίνος επρόκειτο. Καλώς μέχρις εδώ. Οι κάμερες, όμως, πώς βρέθηκαν εκεί; Εάν συνελάμβαναν εμένα, ή οποιονδήποτε άλλον, ας πούμε, θα υπήρχε αυτή η διαδικασία; Σίγουρα, όχι.

Παράμετρος πέμπτη: Ακόμα και εγκληματίες που σκοτώνουν ανθρώπους, με εγγύηση μερικών χιλιάδων δολαρίων, αφήνονται ελεύθεροι μέχρι να γίνει η δίκη τους. Εδώ, δεν έγινε δεκτή η εγγύηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων. Ο Στρος-Καν χαρακτηρίστηκε ύποπτος φυγής!!! Και πού θα πήγαινε; Στη Γαλλία. Στο σπίτι του. Από εκεί δεν μπορούσαν να τον συλλάβουν;

Η σκευωρία αποδεικνύεται από τα στοιχεία των ίδιων εκείνων που την οργάνωσαν. Και έσπευσαν, πριν από την παραίτηση του Στρος-Καν, να υποδείξουν τον δικό τους υποψήφιο για επικεφαλής του ΔΝΤ. Γιατί την έκαναν τη σκευωρία; Γιατί ο Στρος-Καν, λίγο πριν μεταβεί στην Αμερική και τον συλλάβουν, αποκάλυψε με δηλώσεις του, το τεράστιο δημόσιο χρέος της Αμερικής και τον κίνδυνο οικονομικής της κατάρρευσης. Και πέρα από αυτό, τώρα που άρχισε και κυλάει το ντόμινο κατάρρευσης των οικονομιών πολλών χωρών της Ευρώπης, θέλουν να έχουν οι Αμερικανοί τον έλεγχο, ποια χώρα θα βοηθήσουν και ποια θα αφήσουν να καταστραφεί και να αρπάξουν από αυτή ό,τι θέλουν. Αλλά, μια τέτοια χώρα, των εκβιασμών και των απροκάλυπτων γκαγκστερικών ενεργειών και δραστηριοτήτων, μπορεί να έχει τιμή και αξιοπρέπεια; Ή, η τιμή της μετριέται με την τιμή του γεννητικού οργάνου μιας καμαριέρας ξενοδοχείου και αυτής ύποπτης ως φορέα του AIDS; Εκεί κατάντησε η Αμερική; ΚΡΙΜΑ.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥΚΑΛΗΣ
19 Μαΐου 2011

http://filologos10.wordpress.com/2011/05/19/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%83-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B3%CE%BA%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA/#more-40739