Η «Κεντροαριστερά» ως επάγγελμα

Aκριβώς πριν εκατό χρόνια, στις 28 Ιανουαρίου 1919, ο Μαξ Βέμπερ προσκλήθηκε από την Ελεύθερη Ένωση Φοιτητών της Βαυαρίας για μια διάλεξη στο Μόναχο. Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιούλιο 1919, το κείμενο της διάλεξης κυκλοφόρησε με μορφή δοκιμίου υπό τον τίτλο «Η Πολιτική ως Επάγγελμα» (Politik Als Beruf).

Είναι ένα από τα κείμενα που σφράγισαν την πολιτική επιστήμη και γενικότερα την πολιτική στα εκατό χρόνια που ακολούθησαν.

Σημειώνω άλλωστε πως ήταν η εποχή που γεννιόντουσαν τα σύγχρονα κόμματα, η σύγχρονη δημοκρατία και το σύγχρονο κράτος με τις λειτουργίες του.

Η βασική ιδέα του Βέμπερ είναι πως η πολιτική αποτελεί μια σοβαρή υπόθεση εξουσίας κι ότι ο επαγγελματίας πολιτικός οφείλει να δρα «με απόσταση από τα πράγματα και τους ανθρώπους» με μια λεπτή άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στην «ηθική της πεποίθησης» και την «ηθική της ευθύνης».

Δεν επεκτείνομαι διότι δεν είναι αυτό το ζήτημα.

Απλώς αν ο Βέμπερ λοξοδρομούσε στα μέρη μας στις μέρες μας θα μπορούσε να ενσωματώσει στην σκέψη του ένα ιδιαίτερο και ιδιόρρυθμο πολιτικό φαινόμενο: το φαινόμενο της «Κεντροαριστεράς ως επάγγελμα».

Ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη πολιτική ιστορία και μετά τον πρώιμο κοινοβουλευτισμό της εποχής Τζουμπέ, δεν είχαμε ένα τόσο εξατομικευμένο πολιτικό προσωπικό που να δρα σε επίπεδο μονάδας και προσωπικής γνώμης.

Άνθρωποι δηλαδή που θεωρούν ότι πολιτική σημαίνει να εκφωνείς απόψεις στον καθρέφτη σου και να δρας για πάρτη σου μέσω των απόψεων που εκφώνησες.

Φυσικά το φαινόμενο δεν είναι μόνο κεντροαριστερό.

Και η Αριστερά και η Δεξιά έχουν αντίστοιχα παραδείγματα αλλά μάλλον περιορισμένα και λιγότερο σοβαρά (Παπακώστα, Αντώναρος κ.λπ.).

Δεν είναι καν εντελώς καινούργιο.

Αν πάρουμε τρεις διαφορετικές αλλά εμβληματικές περιπτώσεις της επικαιρότητας θα δούμε ότι δεν ξεπήδησαν ούτε ξαφνικά ούτε από το πουθενά.

Η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου ξεκίνησε την καριέρα της από τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ. Έγινε συνεργάτις του Χρ. Παπουτσή στην Ευρωβουλή. Χρημάτισε γενική γραμματέας Εμπορίου υπό τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Εκτοξεύθηκε γραμματέας του ΠΑΣΟΚ και ευρωβουλευτίνα από τον Γ. Παπανδρέου. Διετέλεσε υπουργός στις μνημονιακές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (2009 – 2011) και αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 2012. Διαφώνησε με το Μνημόνιο με μια μικρή καθυστέρηση δύο ετών αφότου το είχε ψηφίσει.

Τώρα «αισθάνεται δικαίωση» που είναι υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του «παλιού πολιτικού συστήματος» στο οποίο είχε πρωταγωνιστήσει.

Ο Σπύρος Δανέλλης ήταν στη αρχή Σοσιαλιστική Πορεία, ύστερα ΕΑΡ και μετά βρέθηκε στον Συνασπισμό της Αριστεράς με τον οποίο εξελέγη βουλευτής το 1996 – 2000. Στη συνέχεια βγήκε δήμαρχος Χερσονήσου Κρήτης με έναν ευρύτερο αριστερό συνδυασμό που υποστήριξε και το ΠΑΣΟΚ. Το 2009 – 2014 έγινε ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Το 2015 βγήκε βουλευτής με το Ποτάμι. Το 2017 ακολούθησε τον Θεοδωράκη στο ΚΙΝΑΛ από όπου έφυγαν μαζί το 2018 πριν καταλήξει πρόσφατα «ανεξάρτητος βουλευτής που στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ» παρέχοντας ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Τσίπρα.

Τέλος αντίστοιχη ήταν κι η διαδρομή του Νίκου Μπίστη (ΚΚΕ, Συνασπισμός, ΑΕΚΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥ, ΚΙΝΑΛ και τώρα υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ) με μόνη ουσιαστική διαφορά ότι ο Μπίστης δεν έχει εκλεγεί ποτέ σε τίποτα.

Παρά τις επιμέρους διαφορές τους έχουν κι οι τρεις κοινό στοιχείο μια ακατάπαυστη πολιτική κινητικότητα, της οποίας τα κριτήρια είναι συνήθως εξατομικευμένα και συχνά ακατάληπτα.

Δεν είναι οι μόνοι.

Μετέχουν σε έναν ολιγάριθμο αλλά φασαριόζικο χώρο που φέρει την χρήσιμα εύπλαστη επωνυμία «Κεντροαριστερά». Έναν χώρο που ακόμη και πριν από την αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ ζούσε περισσότερο χάρη σε εκείνους που τον αποτελούσαν παρά σε εκείνο που αποτελούσε ο ίδιος.

Εσχάτως η κινητικότητά τους έχει ενθαρρυνθεί από τις εξελίξεις στο Σκοπιανό που για ανεξήγητους λόγους πρωτοστατεί στα ενδιαφέροντά τους, αλλά κυρίως από την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσει ένα προσωπικό το οποίο θα υπηρετήσει το άλλοθι του εξανθρωπισμού του.

Πάντα έτοιμοι. Πάντα διαθέσιμοι. Πάντα πρόθυμοι.

Το επαγγελματικό αυτό φαινόμενο επωφελείται από τη συγκυρία και για άλλους δύο λόγους.

Πρώτον, την ύπαρξη μιας ομάδας δημοσιογράφων κυρίως στα κυβερνητικά μέσα ενημέρωσης με άδηλο επαγγελματικό μέλλον σε περίπτωση πολιτικής αλλαγής.

Κατά την αντίληψή τους, η ιδιότητα του «κεντροαριστερού» ως πιο λάιτ εκδοχή του «δημοσιογράφου ΣΥΡΙΖΑ» τούς επιτρέπει να ελπίζουν ότι θα επιβιβαστούν σε κάποιες σωστικές λέμβους. Προς το παρόν αρκούνται σε νουθεσίες κατά του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου – από την άποψη της κεντροαριστερής ευαισθησίας, βεβαίως, βεβαίως…

Δεύτερον, τη διατύπωση προ έτους από τον καθηγητή Ν. Μαραντζίδη μιας καινοφανούς θεωρίας για «αντιπολίτευση α λα καρτ». Η θεωρία αυτή επιτρέπει στους ενδιαφερομένους να αναζητούν σημεία επαφής με τη εκάστοτε κυβερνητική εξουσία κατά περίπτωση και παρά την κυβερνητική εξουσία. Κοινώς, να τα έχουν καλά με όλους – κυρίως με τη σημερινή κυβερνητική εξουσία.

Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Σκοπιανού με την πρόσφατη μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια των Syriza and friends στο Μέγαρο Μουσικής. Παραβρέθηκαν πολλοί Syriza αλλά ελάχιστοι friends.

Η αποτυχία δεν είναι ακατανόητη. Το Σκοπιανό που για τους προαναφερθέντες αποτελεί (κατά τα λεγόμενά τους) κορυφαίο «ταυτοτικό» ζήτημα, ελάχιστα εισιτήρια κόβει στον χώρο της ιστορικής Κεντροαριστεράς, της Δημοκρατικής Παράταξης και του ΠΑΣΟΚ.

Οι εκτός πλαισίου αδιαπραγμάτευτες κι ασυμβίβαστες ανησυχίες τους καταλήγουν σε μια απολίτικη πλατφόρμα «πολιτικού σουλατσαδορισμού» που απλώς επιτρέπει στους σουλατσαδόρους να σουλατσάρουν κατά την επαγγελματική τους κλίση ή προσφορά.

Είναι αλήθεια ότι η αντίληψη αυτή αποδείχτηκε εξαιρετικά μειοψηφική.

Βρήκε σχετική απήχηση σε κάποιους κύκλους κυρίως του Ποταμιού που αναζητούσαν λιγότερο συμβατικές πολιτικές συμπεριφορές. Αλλά φαίνεται ότι εξανεμίζεται όχι μόνο επειδή εξανεμίζεται το Ποτάμι, αλλά κι επειδή αποδείχθηκε μια αντίληψη εξαιρετικά απολίτικη ώστε να αποκτήσει πολιτική υπόσταση.

Τελικά δηλαδή η νοσηρότητα του φαινομένου περιορίζεται από τη φύση του.

Αφενός από την εξαιρετικά περιορισμένη πολιτική εμβέλεια κι αξιοπιστία όσων το συγκροτούν.

Κι αφετέρου από την προφανή αδυναμία των πρωταγωνιστών του να καταλύσουν τους νόμους και τις βασικές λειτουργίες της «πολιτικής ως επάγγελμα».

Διότι όπως προειδοποιούσε κι ο Μαξ Βέμπερ στο δοκίμιο που αναφέραμε «η πολιτική ασκείται με το κεφάλι και όχι με άλλα σημεία του σώματος».

Γιάννης Κ. Πρετεντέρης

Μια ακόμη (σκόπιμα;) λανθασμένη επιλογή της ΝΔ

Ποιος είναι ο επίσημος υποψήφιος της ΝΔ

 για τον Δήμο Θεσσαλονίκης;

Ο Νίκος Ταχιάος πρόσφατα είχε ταχθεί με κείμενό του κατά των κομματικών χρισμάτων στην Αυτοδιοίκηση, εντέλει όμως αποδέχθηκε την πρόταση του Κυρ. Μητσοτάκη να είναι ο επίσημος κομματικός υποψήφιος. 

Ο Νίκος Ταχιάος δεν είναι άγνωστος στα δημοτικά πράγματα της Θεσσαλονίκης, όντας δημοτικός σύμβουλος από το 1987 ώς το 2006 και αρκετές φορές αντιδήμαρχος τόσο στις θητείες του αείμνηστου Ντίνου Κοσμόπουλου όσο και του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου. Παλιός πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ και θερμός υποστηρικτής της Ντόρας Μπακογιάννη, ανήκει στους λεγόμενους  "φιλελέφτ" της ΝΔ.

Παρότι αυτοδιοικητικά τα πήγε εξαιρετικά καλά όσες φορές κατέβηκε για τον δήμο, ωστόσο δεν τα κατάφερε ποτέ να εκλεγεί βουλευτής αν και το προσπάθησε πολύ.

Υπενθυμίζουμε ότι από τον ίδιο χώρο έχουν ανακοινώσει τις υποψηφιότητές τους και οι:

Ο Γιώργος Ορφανός, επί σειρά ετών βουλευτής Α΄Θεσσαλονίκης και πρώην υπουργός της Ν.Δ., που σήκωσε πρόσφατα «αντάρτικο» παρά τις «συστάσεις» Αυγενάκη, κατεβαίνει επίσης με αξιώσεις. Πρόσφατα δήλωσε πως τα κόμματα λειτουργούν διαχωριστικά και η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να επιβληθεί των κομμάτων. «Πάνε τα χρίσματα», είπε, ενώ, ερωτηθείς για την υποψηφιότητα του Νίκου Ταχιάου, απάντησε: «Το “όλοι μαζί” με εκφράζει σε απόλυτο βαθμό. Οποιος είναι υποψήφιος σε αυτή τη μάχη είναι καλοδεχούμενος. Θα σας πω αυτό που είπε ο Μάο: “Αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν”». 

Ο Χάρης Αηδονόπουλος, διακεκριμένος γιατρός, πρώην αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης και μετέπειτα εκλεγμένος περιφερειακός σύμβουλος με την παράταξη Τζιτζικώστα, έχει επίσης μεγάλη αυτοδιοικητική εμπειρία. «Η παράταξή μου δεν χρειάστηκε χρίσματα από κανέναν, έχει το χρίσμα της κοινωνίας», δήλωσε.

Τι θα κάνει τελικά ο Ανδρέας Παπαμιμίκος; Θα αποτελέσει ακόμη μία ανεξάρτητη υποψηφιότητα με γαλάζια απόχρωση; Ο ίδιος επιμένει ότι θα είναι επίσης υποψήφιος Δήμαρχος.

Η υποψηφιότητα Ταχιάου έχει προκαλέσει μεγάλη αναταραχή στους ψηφοφόρους της ΝΔ, όπως εξ άλλου και η μεταγραφή του ανεκδιήγητου Τατσόπουλου που θα είναι υποψήφιος της ΝΔ στις βουλευτικές εκλογές. Και τούτο διότι οι απλοί οπαδοί δεν ξεχνούν τις απαξιωτικές δηλώσεις Ταχιάου το 2012 σε τηλεοπτική εκπομπή εναντίον της ΝΔ.

Όπως αποκαλύφθηκε σε σχετικό δημοσίευμα:

"...Το όχι και τόσο μακρινό 2012, ο υποψήφιος που ανακοίνωσε για το Δήμο Θεσσαλονίκης η ΝΔ, ο Νίκος Ταχιάος, ήταν υποψήφιος βουλευτής με το κόμμα της Ντόρας Μπακογιάννη “Δημοκρατική Συμμαχία”.

Λίγο πριν τις εκλογές της 6ης Μαΐου είχε εμφανιστεί στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ για να καταγγείλει τη Νέα Δημοκρατία! 

Συγκεκριμένα, ο υποψήφιος τότε της ΔΗΣΥ χαρακτήρισε τη Νέα Δημοκρατία ως “εθνικιστικό ακροδεξιό μόρφωμα”, επισημαίνοντας παράλληλα ότι δεν έχει καμία σχέση με τα ιδεώδη του Κωνσταντίνου Καραμανλή και ότι η τότε αρχηγός του η Ντόρα έχει τη δυνατότητα να σταθεί ισότιμα με τους εταίρους της ΕΕ…

Από τότε, η Δημοκρατική Συμμαχία τελείωσε, ο Σαμαράς έφυγε από την ηγεσία της ΝΔ και ο Νίκος Ταχιάος βρήκε χρόνο να αλλάξει γνώμη για τη Νέα Δημοκρατία και να αποδεχτεί το χρίσμα για να διεκδικήσει το Δήμο Θεσσαλονίκης…".

https://thefaq.gr/otan-o-nikos-tachiaos-elege-stin-tileorasi-toy-skai-oti-i-nea-dimokratia-toy-antoni-samara-einai-quot-akrodexio-morfoma-quot/

Από την ηλεκτρονική σελίδα του ΣΚΑΪ

Ν. Ταχιάος: Εθνικιστικό ακροδεξιό μόρφωμα η ΝΔ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ23/04/2012 | 09:43

Οι υποψήφιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Αντώνης Λιάρος, της ΝΔ Παύλος Σιούφας και της ΔΗΣΥ Νίκος Ταχιάος μίλησαν στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ για το διακύβευμα των εκλογών της 6ης Μαΐου.

«Με έχει συγκλονίσει ο θυμός του κόσμου, είναι δύσκολη περίοδος» δήλωσε ο Αντώνης Λιάρος, ενώ τάχθηκε κατά της περικοπής μισθών. Διευκρίνισε ότι αν κάποιος βουλευτής διαφωνεί με το κόμμα του, φεύγει και δεν ανεξαρτοποιείται.

Από την πλευρά του, ο υποψήφιος της ΝΔ κ. Σιούφας εκτίμησε ότι είναι ορατό το ενδεχόμενο τη Δευτέρα των εκλογών να μην υπάρχει αυτοδυναμία. Τόνισε ότι δεν είναι αποδεκτό να μην είναι πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς με τη ΝΔ πρώτο κόμμα. «Διαφωνούμε με τον τρόπο όχι με τους στόχους του μνημονίου» διευκρίνισε. Κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ότι δεν προχώρησε στις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές. Ο κ. Σιούφας δήλωσε δε ότι θα αποχωρήσει από τη ΝΔ αν τεθεί εκ νέου προς ψήφιση θέμα περικοπής μισθών. 

Ο υποψήφιος της Δημοκρατικής Συμμαχίας Νικος Ταχιάος χαρακτήρισε εθνικιστικό ακροδεξιό μόρφωμα τη ΝΔ, προσθέτοντας που δεν έχει σχέση με τα ιδεώδη του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Δήλωσε ότι η Ντόρα Μπακογιάννη έχει τη δυνατότητα να σταθεί ισότιμα στους εταίρους της ΕΕ.

http://www.skai.gr/mobile/article?aid=201018&fbclid=IwAR1OD5TyAFlYaWhdCGxSb0ejLrugsaP2UCC-3Xnwt1Mb1YqULEV49aI_rYc

Περί της ενότητας του πατριωτικού χώρου

Περί της ενότητας 

του πατριωτικού χώρου

Το τελευταίο χρονικό διάστημα επανέρχεται συχνά στις συζητήσεις το θέμα της ενότητας του «πατριωτικού» χώρου με βασικό αίτημα να συνενωθούν, με κάποια μορφή, οι πολιτικές δυνάμεις, όσες εντάσσονται σ’ αυτόν, ώστε να υπάρξει πιθανότητα εκπροσώπησης στην Βουλή που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές. Πρόσφατα σχετικά, το ζήτημα επανήλθε με τις δηλώσεις για την δημιουργία ενός “πατριωτικού μετώπου” από κάποιο κόμμα που πρόκειται να ιδρύσουν μελλοντικά (!) οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Δ. Καμμένος και Τ. Μπαλτάκος.

Θεωρητικά, ουδείς λογικός πολίτης, που αυτοπροσδιορίζεται ως πατριώτης και τοποθετείται πολιτικά στον πατριωτικό χώρο, θα είχε αντίρρηση για μια σοβαρή εξέλιξη (και όχι πυροτεχνήματα όπως το προαναφερθέν) που θα οδηγούσε στην ενότητα. Δυστυχώς όμως, υπάρχει πάντοτε απόκλιση μεταξύ θεωρίας και πράξης με αποτέλεσμα, όταν απομακρυνόμαστε από την περιοχή των ευχολογίων και των αγαθών ή μη προθέσεων, να αναφύονται τα ουσιαστικά και πρακτικά προβλήματα, τα οποία δυσχεραίνουν αυτές τις προσπάθειες.

Ένα από τα πλέον σοβαρά ζητήματα που προκύπτουν μεταξύ των διαφόρων σχηματισμών είναι το ποιος θα ηγηθεί, με απλά λόγια ποιος θα είναι «αρχηγός» και ενώ συμφωνούν πολιτικά, δεν προχωρούν στη σύμπηξη ενός γνήσιου πατριωτικού πόλου, διότι προτάσσουν το "εγώ" έναντι του "εμείς" και της Πατρίδας. 

Ένα άλλο ζήτημα, που συνήθως αποσιωπάται, είναι το πώς προσδιορίζεται αυτός ο «χώρος» και με ποια κριτήρια. Υπάρχουν και άλλα πρακτικά θέματα, όπως για παράδειγμα ποια μορφή θα έχει αυτός ο πολιτικός φορέας, θα είναι ισότιμη συνεργασία «συνιστωσών» με στόχο μια εκλογική σύμπραξη ή ένα ενιαίο πολιτικό κόμμα στο οποίο θα ενταχθούν τα υπάρχοντα κόμματα, κινήσεις, ομάδες κλπ; Τέλος, ένα ακόμη ζητούμενο είναι η αξιολόγηση των υπαρχόντων σχημάτων με βάση την σοβαρότητά τους, αλλά και το «ειδικό βάρος» τους, καθώς και το ποιοι θα κάνουν αυτήν την αξιολόγηση.

Πιστεύουμε ότι μετά τα παραπάνω γίνεται εύκολα αντιληπτό από τον καθένα ότι η υπόθεση «ενότητα του πατριωτικού χώρου» δεν είναι κάτι το απλό, ούτε κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί εύκολα, πατώντας απλώς ένα «κουμπί». Εάν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι στον χώρο αυτόν συνωθούνται άτομα με βεβαρυμένο πολιτικό παρελθόν, μικροαπατεώνες, διάφοροι γραφικοί τύποι, αλλά και διανοητικά διαταραγμένες προσωπικότητες, τότε ίσως αρχίσουν κάποιοι να προβληματίζονται όχι μόνον για το πώς θα μπορούσε να υπάρξει «ενότητα», αλλά και για την σκοπιμότητα μιας τέτοιου είδους ενότητας, η οποία είναι ηλίου φαεινότερον ότι στο μόνο που μπορεί να καταλήξει είναι το απόλυτο αδιέξοδο.

Ας μη γελιόμαστε λοιπόν και μη βαυκαλιζόμαστε με μεγαλεπήβολα σχέδια και προσδοκίες ανέφικτων σχημάτων, τα οποία το μόνο αποτέλεσμα που παράγουν είναι ο εφησυχασμός (αναμένοντας ότι κάποτε θα πραγματοποιηθεί) ή το αντίθετο, η απογοήτευση (λόγω της πεποίθησης ότι δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ).

Η εμπειρία των τελευταίων μηνών απέδειξε πάντως ότι μόνον σοβαρές και ρεαλιστικές κινήσεις προς την κατεύθυνση μιας εκλογικής συνεργασίας και όχι μιας ψευδεπίγραφης ενότητας, μπορούν να υλοποιηθούν. Προς την κατεύθυνση αυτήν είχε κινηθεί, από τον Δεκέμβριο του 2017, η νέα Πολιτική Παράταξη ''Ελεύθερη Πατρίδα'' με την σύνταξη ενός Συμφώνου Συνεργασίας, στο οποίο αναφέρονται οι βασικές αρχές και πολιτικές στοχεύσεις της (τα προτάγματα, όπως χαρακτηρίζονται), ξεκινώντας έτσι έναν κύκλο επαφών και συζητήσεων.

Αποφασίστηκε εξ αρχής να αποκλείονται πρόσωπα και παρατάξεις τα οποία ψήφισαν μνημόνια, πρώην στελέχη συστημικών κομμάτων, καθώς και αναξιόπιστα άτομα με αμφιλεγόμενο παρελθόν.

Αυτή η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη και μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου 2018 εκτιμάται ότι θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα.

Το Σύμφωνο προβλέπει την δημιουργία μιας «Πατριωτικής Συμμαχίας», η οποία θα διοικείται από ένα «Συμβούλιο των Προέδρων» των κομμάτων, των Οργανώσεων ή Κινήσεων που θα συμμετέχουν εφ’ όσον εκπληρώνουν την βασική προϋπόθεση εκπροσώπησης, την ύπαρξη τουλάχιστον 30 υποψηφίων βουλευτών πανελλαδικά. Ο Προεδρεύων του Συμβουλίου (πρόσωπο κοινής αποδοχής), θα επιλεγεί από τους Προέδρους των συνεργαζομένων σχημάτων, με θητεία μέχρι την επομένη ημέρα των εκλογών. Οι αποφάσεις του οργάνου αυτού θα λαμβάνονται με αυξημένη πλειοψηφία των 3/4.

Θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη διαδικασία παρέχει όλα τα εχέγγυα μιας έντιμης και ειλικρινούς συμπόρευσης και στην πράξη αποδείχθηκε λειτουργική, μια και έχει δώσει μέχρι στιγμής αποτελέσματα.

Εκείνο που επιμένουμε και ξεκαθαρίζουμε από την αρχή είναι ότι η Παράταξη της «Ελεύθερης Πατρίδας» αποτελεί μια εντελώς νέα πολιτική κίνηση, με στελέχη χωρίς υποχρεώσεις ή βαρίδια από το παρελθόν και επιδιώκει να συνεργασθεί με κινήσεις που εμφορούνται από τις ίδιες αντιλήψεις. Και τούτο διότι δεν είμαστε διατεθειμένοι στις προεκλογικές συζητήσεις να απολογούμαστε για το παρελθόν ατόμων ή κομμάτων, εάν κάναμε το λάθος να επιλέξουμε τέτοιου είδους συνεργασίες.

Εκπροσωπούμε το νέο, το έντιμο, το δυναμικό και το πρωτοποριακό και αυτό επιθυμούμε να το διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού, εφ’ όσον η λαϊκή ψήφος μάς επιλέξει να συμμετάσχουμε στα πολιτικά πράγματα του τόπου. 

Η απόφαση ανήκει στους πολίτες αυτής της χώρας, οι οποίοι είμαστε βέβαιοι ότι έχουν διδαχθεί από τις λανθασμένες επιλογές του παρελθόντος.

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Το "Ανθρωπάκι"

"Ανθρωπάκι"  

του Elias Kanellis
ΤΑ ΝΕΑ 28.07.2018

Η στολή του το τελευταίο διάστημα ήταν ένα κατακάθαρο άσπρο πουκάμισο. Κι ήταν αυτό το πουκάμισο που έκανε αντίθεση με το μαυρισμένο του από την έκθεση στον ήλιο πρόσωπο - κι έκανε ακόμα περισσότερη αντίθεση στο καρβουνιασμένο τοπίο της πολύνεκρης πυρκαγιάς στο Μάτι.

Ομολογώ ότι αυτή η στολή με είχε εντυπωσιάσει από τα διαφημιστικά μηνύματα της κυβέρνησης, όταν Εκείνος υποδυόταν τον τέλειο, ατσαλάκωτο εαυτό του σε κιτς παραγωγές τύπου Τζαίημς Πάρις όπου «ήταν δίκαιο και έγινε πράξη». Το άσπρο, αστραφτερό, ατσαλάκωτο πουκάμισό του, η προσωπική του κατάκτηση, είναι το αντίστοιχο της στολής του Φιντέλ, του Στάλιν ή του Μάο σε συνθήκες Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Και οι άλλοι πουκάμισο φοράνε, αλλά δεν είναι το ίδιο αστραφτερό: του Σκουρλέτη έχει μια κιτρινωπή απόχρωση, του Παππά δεν είναι ατσαλάκωτο, ορισμένοι όπως ο Τόσκας το έχουν ξεκούμπωτο, άλλοι όπως το Τζανακόπουλος το συνδυάζουν με σακάκι/ή και γραβάτα. 

Ο ηγέτης, όμως, πρέπει να ξεχωρίζει, ο ηγέτης χρειάζεται τη δική του στολή. Εν προκειμένω, μάλιστα, η στολή πρέπει να δείχνει ότι ο Επαναστάτης δεν υπέκυψε στον κομφορμισμό της γραβάτας (ω, τι συνέπεια!), αλλά επιπλέον πρέπει να του προσδίδει κύρος στις επαφές του με Ευρωπαίους αξιωματούχους, ηγέτες χωρών, ή έστω στις τηλεοπτικά αναμεταδιδόμενες συσκέψεις με τα όργανα του κράτους Του (του αριστερού κράτους της δικής του νομενκλατούρας, αυτοφυούς ή εκ μετεγγραφής), στις οποίες πρέπει να φαίνεται από μακριά ποιος είναι ο αρχηγός.

Αυτός ο αρχηγός, με την ατσαλάκωτη στολή, ισοδύναμη με τη δική του προσωπική γραβάτα, δεν μπορεί να κάνει λάθος. Ουδείς κομμουνιστογενής αριστερός κάνει λάθος. Η κόλαση είναι πάντα οι άλλοι - όπως δίδασκε και ο Σαρτρ, ο γάλλος απολογητής με το αζημίωτο των κομμουνιστικών καθεστώτων. Κι αν τα στοιχεία είναι απέναντι στο «αφήγημά» μας ή στην εικόνα μας, τόσο το χειρότερο για τα στοιχεία και αυτούς που τα μεταφέρουν.

Τι λέει η Πυροσβεστική; Ότι η φονική φωτιά είχε σβήσει οκτώ παρά τέταρτο. Τι έκανε ο ασπροπουκαμισάς Αρχηγός; Σύσκεψη πριν από τα μεσάνυχτα, όπου έδωσε εντολή την επομένη να πετάξουν τα Καναντέρ. Αν η σκηνοθεσία της πραγματικότητας είναι πετυχημένη, τύφλα να 'χει η πραγματικότητα - καρβουνιασμένη, ούτως ή άλλως, και ρυπαρή.

Ο ασπροπουκαμισάς Αρχηγός δεν έχει πέσει από τον ουρανό. Είναι γνώριμο πρόσωπο στους αριστερούς. Τον περιγράφει με αδρές γραμμές ο Στρατής Τσίρκας το 1956 στη «Νυχτερίδα», τρίτο βιβλίο των «Ακυβέρνητων Πολιτειών», ο οποίος του χαρίζει και το ψευδώνυμο Ανθρωπάκι.

Το Ανθρωπάκι είναι το στερεότυπο του κομματικού μαντρόσκυλου. 

«Η φιλοδοξία να διαπρέψει οπωσδήποτε είναι ο σατραπισμός και ο εγωκεντρισμός του. Μέσα βαθιά στην ψυχή του, πιστεύει πως εκείνος είναι που θα σώσει τον κόσμο [...]. Οι αποφάσεις, η πειθαρχία, η δημοκρατία είναι καλές, θαυμάσιες, μα για τους άλλους. Ο παραγοντισμός, η μπλόφα, ο φραξιονισμός είναι καρκινώματα και θέλουν ξεπάτωμα μα όχι για την αφεντιά του. Για κείνον επιτρέπονται μα να γίνονται στα κρυφά για να μη δίνει πιάσιμο. Πιστεύει πως τα κάνει όλα για το καλό του λαού, οι παραβιάσεις της κομματικής ηθικής είναι ψιλοπράγματα που θα δικαιωθούν [...]».

Η χώρα παραδόθηκε στο Ανθρωπάκι. Θα γλιτώσει - αλλά με θυσίες και βαθιά, δυσεπούλωτα τραύματα…

"Ένας Κυριάκος δεν φέρνει την άνοιξη"

Ένα απαισιόδοξο, αλλά ενδιαφέρον άρθρο...

ΔΕΕ

Η Λώρη Κέζα εξηγεί γιατί

"ένας Κυριάκος δεν φέρνει την άνοιξη"

Ποια διαφορά θα φέρει η διακυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος κινδυνεύει να εκλεγεί και μάλιστα με αυτοδυναμία; Πρόσφατη μέτρηση τού δίνει προβάδισμα 14%, είναι λοιπόν πολύ πιθανό να αναλάβει πρωθυπουργός. Η Νέα Δημοκρατία θα αντιμετωπίσει κάτι πιο δύσκολο από τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, κάτι πιο δύσκολο από τη διαχείριση των εθνικών θεμάτων. Θα αντιμετωπίσει το χάος που λέγεται «ελληνικό κράτος». 

Τα πρόσωπα και τα κόμματα είναι αδύνατον να επιβληθούν, να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις, να εργαστούν με την προοπτική της κανονικότητας. Ισχύει για όλα τα πρόσωπα και όλα τα κόμματα. Το ελληνικό κράτος δεν είναι κανονικό κράτος και κανένα υπουργικό συμβούλιο δεν θα καταφέρει να το συνεφέρει, κανένας μεμονωμένος περιφερειάρχης ή δήμαρχος. Άραγε πώς θα βάλει τάξη στο κράτος ένας Κυριάκος Μητσοτάκης και μια Νέα Δημοκρατία σε μια χώρα όπου τα νομοσχέδια κατατίθενται κυριολεκτικά με το τσουβάλι και ψηφίζονται από το κοινοβούλιο χωρίς ποτέ να γίνει αληθινή κριτική στο περιεχόμενο; 

Η Νέα Δημοκρατία, η όποια επόμενη κυβέρνηση, έχει να παλέψει με το θηρίο της πολυνομίας. Ορισμένα στοιχεία από τον ερευνητικό οργανισμό διαΝΕΟσις: 

Από τη μεταπολίτευση του 1974 μέχρι το 2016 έχουν ψηφιστεί και δημοσιευτεί 4383 νόμοι. Δηλαδή ψηφίζεται περίπου ένας νόμος κάθε 3,5 ημερολογιακές ημέρες. Αυτοί οι νόμοι συνυπάρχουν με νόμους ή διατάγματα από τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα που είναι ακόμα σε ισχύ. Στο διάστημα 2001-2015 ψηφίστηκαν 1478 νόμοι που αντιστοιχούν σε 60.000 περίπου σελίδες νομοθεσίας και 22.766 άρθρα. Τα Προεδρικά Διατάγματα για την ίδια χρονική περίοδο είναι 3.452. 

Οι περισσότεροι από αυτούς τους νόμους αφορούν το ασφαλιστικό και φορολογικό σύστημα. Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα; Καμία σταθερότητα. Καμία σταθερότητα για τα φυσικά πρόσωπα, που δεν μπορούν να προγραμματίσουν τα βασικά της διαβίωσης, καμία σταθερότητα για τις επιχειρήσεις και τους δυνητικούς επενδυτές. Ποιος θα επενδύσει στη χώρα του Κυριάκου Μητσοτάκη, του Αλέξη Τσίπρα, της Φώφης Γεννηματά ή όποιου άλλου αναλάβει το τιμόνι; Κανείς εχέφρων δεν επενδύει και η πρόσφατη ιστορία το αποδεικνύει. Μονίμως υπουργικά κλιμάκια ταξιδεύουν σε αραβικές χώρες, ανακοινώνουν το ενδιαφέρον ενός εμίρη και στη συνέχεια τίποτε. Έλληνες του εξωτερικού που προσπάθησαν να βιώσουν το κλισέ «βρες ευκαιρίες μέσα στην κρίση» έφυγαν τρέχοντας με τη δέσμευση να επιστρέψουν στην Ελλάδα για διακοπές, όχι όμως για μπίζνες. 

Όλοι γνωρίζουμε πού προσκρούουν οι επενδυτές. Πέρα από τις συχνές αλλαγές στη νομοθεσία, φοβούνται και την αναδρομική ισχύ των νέων νόμων. Με άλλα δεδομένα ξεκινούν, με άλλα πορεύονται. Φοβούνται επίσης τις οικονομικές υπηρεσίες, οι οποίες δίνουν ασαφείς, ελλιπείς και αντιφατικές οδηγίες. Κανείς δεν ξέρει ποτέ τίποτα και «βάλτε μια σφραγίδα στον επάνω όροφο». Χωρίς υπευθυνότητα, χωρίς γραπτή δέσμευση. Φταίνε οι υπάλληλοι; Φυσικά και δεν φταίνε καθώς αδυνατούν να μάθουν απέξω όλη τη νομοθεσία. Με εκατοντάδες σελίδες νέων αποφάσεων κάθε εβδομάδα, δεν επαρκεί το ωράριο για να καταρτιστούν. Επιπλέον δεν υπάρχει μηχανοργάνωση. Κάθε φορά που συγκρίνουμε τον δημόσιο υπάλληλο της Ελλάδας με της άλλης, της οργανωμένης χώρας, να θυμόμαστε ότι ακόμα και στις ελληνικές υπηρεσίες με ηλεκτρονική υποδομή, δεν υπάρχει σύνδεση με την υποδομή των άλλων υπηρεσιών. 

Και αν κάποιος θελήσει να διαμαρτυρηθεί, να βρει το δίκιο του στα δικαστήρια; Μπορεί να περιμένει μια άλλη ζωή, καθώς η δικάσιμος θα οριστεί σε πέντε, έξι χρόνια και επιπλέον η δικονομία επιτρέπει αναβολές και πάλι αναβολές. Οι δικαστές δεν επαρκούν, τα πάντα γίνονται στο χαρτί με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να εκκρεμούν 600.000 υποθέσεις, από τις οποίες περίπου οι 250.000 στα Διοικητικά Δικαστήρια. Για την ολοκλήρωση μίας δικαστικής υπόθεσης απαιτούνται 1580 ημέρες κατά μέσο όρο. Ποιος θα πάει να δικάσει; Σίγουρα όχι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και τούτο δεν αποτελεί επίθεση στο πολιτικό πρόσωπο. 

Είναι απλές διαπιστώσεις απελπισίας.

https://thecaller.gr/stigma/kyriakos-deb-fernei-thn-anoiski/

Νεοφιλελεύθερα σαΐνια...

Ένα σχόλιο από το Διαδίκτυο...

H Aντιγόνη Λυμπεράκη, ανιψιά του Μητσοτάκη, πρώην αντιπρόεδρος της "Δράσης" και βουλευτής του "Ποταμιού", καθηγήτρια "Feminist Economics" στην Πάντειο, ανέλαβε Γενική Διευθύντρια της ΜΚΟ για τους πρόσφυγες "Solidarity Now", που χρηματοδοτείται από τον Τζόρτζ Σόρος και την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Όλος ο ελληνικός φιλελεδισμός συμπυκνωμένος στην παραπάνω πρόταση. 

Τηλέμαχος Χορμοβίτης

Σχόλιο  ΔΕΕ: Καθηγήτρια Feminist Economics! Δηλαδή τα φεμινιστικά οικονομικά σε τι διαφέρουν από τα κανονικά;  Μάλλον σ' αυτά 1+1 κάνουν 3...

Ανασχηματισμός χαμηλών προσδοκιών

Ανασχηματισμός χαμηλών προσδοκιών 

με "έκπληξη"... Κουβέλη

Της Νίκης Ζορμπά

Μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις του Αλέξη Τσίπρα και συνεχείς συσκέψεις στο Μέγαρο Μαξίμου ανακοινώθηκαν τα ονόματα των υπουργών που απαρτίζουν το νέο υπουργικό Συμβούλιο σε αντικατάσταση των Δ. Παπαδημητρίου, Ράνιας Αντωνοπούλου και Γιάννη Μουζάλα. 

Επιβεβαιώνονται πλήρως οι πληροφορίες που έφεραν τον Αλέξη Τσίπρα να προχωρά σε "διορθωτικές αλλαγές" και όχι δομικό ανασχηματισμό του κυβερνητικού σχήματος, τις οποίες ουσιαστικά "υπαγόρευσε" η διπλή "χηρεία" στο υπουργείο Οικονομίας και Εργασίας.

Η μεγάλη έκπληξη του ανασχηματισμού είναι η υπουργοποίηση του πρώην προέδρου της ΔΗΜΑΡ (και αταλάντευτου θιασώτη της Κυβέρνησης) Φώτη Κουβέλη, ο οποίος αναλαμβάνει καθήκοντα υφυπουργού Αμύνης, αντικαθιστώντας τον Δημήτρη Βίτσα που αναλαμβάνει αναπληρωτής υπουργός μεταναστευτικής Πολιτικής. 

Τούτων δοθέντων, το... ισχυρό δίδυμο πλέον στο υπουργείο Εθνικής Αμύνης θα είναι οι Πάνος Καμμένος και Φώτης Κουβέλης.

Το διαζύγιο άλλωστε Μαξίμου - Μουζάλα ήταν "κοινή συναινέσει" και προαναγγελθέν μετά και από τα προβλήματα Υγείας που αντιμετωπίζει ο πρώην, πλέον υπουργός. 

Έκπληξη θεωρήθηκε - αν και ακουγόταν τις τελευταίες ώρες μετ επιτάσεως- η τοποθέτηση του Γιάννη Δραγασάκη στο τιμόνι του υπουργείου Οικονομίας, διατηρώντας πάντως και την αντιπροεδρία της Κυβέρνησης. 

Η υπουργοποίηση του Νάσου Ηλιόπουλου, ο οποίος αναλαμβάνει τα καθήκοντα της Ράνιας Αντωνοπούλου στο υπουργείο Εργασίας, δεν ήρθε κεραυνός εν αιθρία καθώς ήδη από νωρίς ο μέχρι σήμερα Ειδικός Γραμματέας του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, φερόταν να είναι το φαβορί για το "χαρτοφυλάκιο" της ανεργίας.

Δεν επιβεβαιώθηκε πάντως η έξοδος της Λυδίας Κονιόρδου από το υπουργείο Πολιτισμού. Αντιθέτως, προστίθεται ένας ακόμη υφυπουργός με αρμοδιότητα ζητήματα πολιτισμού, ο εξωκοινοβουλευτικός, Κωνσταντίνος Στρατής.

Ο κ. Στρατής ήταν διευθυντής του γραφείου του Αριστείδη Μπαλτά όταν διετέλεσε ο ίδιος υπουργός πολιτισμού (2015-2016).

Ενδιάφερον έχει η επιλογή της νέας υφυπουργού Παιδείας Μερόπης Τζούφα, βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αναλαμβάνει τα καθήκοντα του Κ. Ζουράρι. Ο βουλευτής των ΑΝΕΛ είχε παραιτηθεί τον Ιανουάριο. Το "πέρασμα" του υπουργείου πλήρως, στον ΣΥΡΙΖΑ, συρρικνώνει τη συμμετοχή των ΑΝΕΛ στο κυβερνητικό σχήμα, κατά έναν βουλευτή. 

Η ορκωμοσία των νέων μελών της Κυβέρνησης, θα πραγματοποιηθεί αύριο, στις 12.30, ενώπιον του Προκόπη Παυλόπουλου και παρουσία του Αλέξη Τσίπρα.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του κυβερνητικού Εκπροσώπου: 

Υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης: Ι. Δραγασάκης

Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής ο Δημήτρης Βίτσας

Αναπληρωτής υπουργός Άμυνας ο Φ. Κουβέλης

Υφυπουργός Παιδείας: Μερόπη Τζούφη

​Υφυπουργός Εργασίας: Αθανασιος Ηλιοπουλος

​Υφυπουργός Πολιτισμού Κωνσταντίνος Στρατής 

Τα βιογραφικά των νέων υπουργών

Κωνσταντίνος Στρατής (Υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού)

Είναι αρχαιολόγος. Έχει πτυχίο αρχαιολογίας από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και μεταπτυχιακό τίτλο στις αποκαταστάσεις μνημείων από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Είναι υπάλληλος του Υπουργείου Πολιτισμού, αρχικά στη Διεύθυνση Αναστήλωσης Αρχαίων Μνημείων και στη συνέχεια στη Διεύθυνση Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.

Έχει διατελέσει Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, καθώς και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων και του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

Από το 2015 συμμετέχει στις διαπραγματεύσεις, συντονίζοντας τα τεχνικά κλιμάκια αρχικά των τραπεζών και των κόκκινων δανείων, ως σύμβουλος του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Ι. Δραγασάκη, και στη συνέχεια της ενέργειας, ως σύμβουλος του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας  Γ. Σταθάκη.

Από τον Ιούνιο μέχρι τον Νοέμβριο του 2016 υπήρξε Διευθυντής του Γραφείου Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Α. Μπαλτά.
 

Μερόπη Τζούφη  (Υφυπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων)

Η Μερόπη Τζούφη είναι βουλευτής Ιωαννίνων του ΣΥΡΙΖΑ και Αν. Καθηγήτρια Παιδιατρικής-Παιδονευρολογίας στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Είναι πτυχιούχος της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, ειδικευμένη στην Παιδιατρική και έπειτα στην Παιδιατρική Νευρολογία στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.

Εργάσθηκε ως Επιμελήτρια του ΕΣΥ στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων και στη συνέχεια εξελέγη στη βαθμίδα του Λέκτορα το 2002 στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Έπειτα από συμπληρωματική εκπαίδευση στο Imperial College του Λονδίνου εργάζεται έως σήμερα ως Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Παιδιατρικής -Παιδονευρολογίας.

Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών της χρόνων ήταν μέλος της ΚΝΕ και του ΚΚΕ. Στη συνέχεια υπήρξε ιδρυτικό μέλος του "Συνασπισμού της Αριστεράς & της Προόδου", ενώ στις Αυτοδιοικητικές Εκλογές του 2014 ήταν υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος Ιωαννίνων με το συνδυασμό "Γιάννενα- Πολίτες για την Ανατροπή".
Στις Ελληνικές Βουλευτικές Εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη Βουλευτής Ιωαννίνων με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ επανεξελέγη στις Βουλευτικές Εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Στην τρέχουσα περίοδο της Βουλής των Ελλήνων συμμετέχει στην Διαρκή Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, στη Διαρκή Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ισότητας, Νεολαίας & Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στην Υποεπιτροπή για τα θέματα των Ατόμων με Αναπηρία.
 

Αθανάσιος Ηλιόπουλος (Υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης)

Ο Νάσος Ηλιόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Αθήνα, είναι απόφοιτος του τμήματος Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών και υποψήφιος διδάκτορας του τμήματος Ιστορίας και Πολιτικής Επιστήμης του Παντείου Πανεπιστημίου.

Από το Νοέμβριο του 2016 ως σήμερα διετέλεσε Ειδικός Γραμματέας του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (Σ.ΕΠ.Ε.), Πρόεδρος του Συμβουλίου Κοινωνικού Ελέγχου Επιθεώρησης Εργασίας (Σ.Κ.Ε.Ε.Ε) και μέλος του τμήματος του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας για την καταπολέμηση της αδήλωτης εργασίας. 

Έχει διατελέσει γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας Συνασπισμού και είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.
Εργάστηκε στην ιδιωτική εκπαίδευση. Παράλληλα, συνεργάστηκε ερευνητικά με το Ινστιτούτο Ρόζα Λούξεμπουργκ.

http://www.capital.gr/politiki/3276221/anasximatismos-xamilon-prosdokion-me-ekplixi-koubeli?utm_source=projectagora&utm_medium=contentdiscovery

Η αντίσταση για την παραχώρηση του ονόματος ξεκίνησε από τη βάση

Σκοπιανό: Η αντίσταση για την παραχώρηση 

του ονόματος ξεκίνησε από τη βάση

Γιάννης Κουριαννίδης

Εκδότης περιοδικού Ενδοχώρα

Αυτό που συμβαίνει στις ημέρες μας στην πατρίδα μας, μετά την πρόσφατη κινητικότητα στο Σκοπιανό, είναι πραγματικά πρωτοφανές:

Χιλιάδες πολίτες -όχι μόνο από την περιοχή της Μακεδονίας-, διαισθανόμενοι το δρομολογούμενο ξεπούλημα του ιστορικού ονόματος της Μακεδονίας μας, βρίσκονται «στα κάγκελα». Ξεκινώντας από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δείχνει να (ανα)γεννιέται ένα κίνημα έτοιμο να υπερασπιστεί τα ιστορικά δίκαιά μας με κάθε τρόπο, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος! Θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος ότι ανάλογες στιγμές ζήσαμε και στο παρελθόν, με τα συλλαλητήρια του 1992 και του 1993, με τα εκατομμύρια των Ελλήνων οι οποίοι κατέκλυσαν τη Θεσσαλονίκη και άλλες μεγάλες πόλεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δεν είναι το ίδιο…

Εκείνη την εποχή αφουγκράστηκαν τον παλμό και την πίστη του λαού οι ηγεσίες του, πολιτικές και πνευματικές. Έτσι, μπροστάρηδες του αγώνα ήταν η Εκκλησία, τοπικοί άρχοντες κ.ά. Ήταν επόμενο, λοιπόν, σαν χιονοστιβάδα, το κίνημα εκείνο να παρασύρει με την ορμή του και την κυβέρνηση, που αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι «οι συγκεντρώσεις εκείνες βοήθησαν στις διαπραγματεύσεις».

Σήμερα, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Η κεντρική κυβέρνηση της χώρας μας, οι ηγεσίες των περισσότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης, αλλά και ο δήμος της πρωτεύουσας της Μακεδονίας μας έχουν αλωθεί από εθνομηδενιστές. Επιστημονικοί φορείς και προσωπικότητες, που θα περίμενε κανείς ότι θα έμπαιναν μπροστάρηδες στον εθνικό αγώνα, σωπαίνουν προκλητικά. Η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος φαίνεται ανεξήγητα διστακτική. Και ιστορικά πατριωτικά σωματεία της Μακεδονίας, με μεγάλη συνεισφορά στο εθνικό θέμα μας και στους αγώνες για την προάσπιση των δικαίων του μακεδονικού Ελληνισμού, δείχνουν κουρασμένα, με ηγεσίες γερασμένες σωματικά και πνευματικά.

Μέσα σε όλο αυτό το καταθλιπτικό κλίμα, ήταν επόμενο η αντίσταση στον επιχειρούμενο ανθελληνικό σχεδιασμό να προέλθει κάτωθεν – από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας. Και, πράγματι, από εκεί ξεκίνησε.

Εκατοντάδες ενεργά σωματεία της ελληνικής μακεδονικής υπαίθρου διά των ομοσπονδιών τους, κινήσεις πολιτών με την υπευθυνότητα της εθνικής και κοινωνικής συνείδησής τους μπήκαν μπροστάρηδες στη μάχη αυτήν. Σε εντυπωσιακά σύντομο χρονικό διάστημα κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα πραγματικό κίνημα στην ελληνική κοινωνία, που αποτυπώνεται πλέον όχι απλώς στις εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές στο διαδίκτυο (η απόσταση, εξάλλου, από την υπογραφή στο τάμπλετ μέχρι το πεζοδρόμιο είναι τεράστια!), αλλά και στην εκπεφρασμένη ποικιλοτρόπως βούληση δεκάδων χιλιάδων πολιτών να συνεισφέρουν στην επιτυχία του ανακοινωθέντος για την 21η Ιανουαρίου συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη: Με κινητοποιήσεις στα χωριά τους, με ενοικιάσεις λεωφορείων, με προσφορές δωρεάν λεωφορείων για την ημέρα εκείνη από τα τοπικά ΚΤΕΛ, με χορηγίες για τις δαπάνες της διοργάνωσης, με εθελοντικές δράσεις προβολής και διαφύλαξης του συλλαλητηρίου κ.λπ.

Υπάρχει μια τεράστια κινητοποίηση απλών πολιτών και συλλογικοτήτων, που απλώνεται σε ολόκληρη την Ελλάδα. Τα μηνύματα που φτάνουν στους διοργανωτές της εκδήλωσης έρχονται από την Πελοπόννησο, τη Θράκη, την Ήπειρο, ακόμη και από τα νησιά, την Κύπρο και το εξωτερικό!

Όλα δείχνουν ότι οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, σαν ορμητικό ποτάμι που δεν μπορεί πια να ανασχεθεί. Γι’ αυτό και οι προσπάθειες απαξίωσής του έπεσαν στο κενό. Υπήρξαν απειλές και προτροπές για απαγόρευση (!) του συλλαλητηρίου (Μπουτάρης), ακόμη και προσπάθεια ταύτισής του με χρυσαυγίτικους κύκλους (στελέχη της Ν.Δ.). Αποτέλεσμα, μηδέν! Αντιθέτως, όλα αυτά μοιάζουν να εξοργίζουν ακόμη περισσότερο τον ελληνικό λαό, που καθημερινώς γιγαντώνει αυτό το κίνημα.

Θεωρώ δεδομένο ότι τις τελευταίες ημέρες πριν από το συλλαλητήριο, όταν πια θα έχουν συνειδητοποιήσει όλοι το μέγεθος που αυτό θα λάβει, αλλά και την τεράστια δυναμική του για την αποτροπή του επιχειρούμενου ξεπουλήματος του ιστορικού ονόματος της Μακεδονίας μας, οι περισσότεροι εξ αυτών που σήμερα κρατούν επιφυλακτική έως εχθρική στάση απέναντι στο συλλαλητήριο θα διαγκωνιστούν σε μια προσπάθεια οικειοποίησής του.

Ως γνωστόν, η νίκη έχει πολλούς πατεράδες. Και επειδή η νίκη του ελληνικού λαού θα αποτυπωθεί εναργέστατα με τη μεγαλειώδη συμμετοχή του στο συλλαλητήριο, πολλοί θα επιδιώξουν να αρπάξουν μερίδιο αυτής. Υποχρέωση των διοργανωτών είναι να αντισταθούν σε αυτό το ενδεχόμενο, με μοναδική εξαίρεση την Εκκλησία της Ελλάδος, εφόσον τελικά αυτή αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, όπως αναμένεται εξάλλου. Η διαφύλαξη της αγνότητας των προθέσεων, που οδήγησε τα βήματά τους, πρέπει να υποστηριχθεί μέχρι τέλους. Ένα κίνημα που γεννιέται από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας δεν επιτρέπεται να μολυνθεί από πρόσωπα και φορείς που τόσα χρόνια λειτουργούσαν αποτρεπτικά στη γένεσή του.

*Ο Γιάννης Κουριαννίδης είναι Διευθυντής του περιοδικού «Ενδοχώρα»

Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 

http://www.dimokratianews.gr/content/81909/skopiano-i-antistasi-xekinise-apo-ti-vasi#.WlgP-WgHcrw.facebook

Το παραμύθι της «αντικυβερνητικής προπαγάνδας»

Το παραμύθι της 

«αντικυβερνητικής προπαγάνδας»

Άγγελος Κωβαίος

Πόσα και ποια μέσα είναι ενταγμένα στο φιλοκυβερνητικό στρατόπεδο και ποια απέναντι; Η εικόνα διαφέρει πολύ από αυτήν που περιγράφει ο Αλέξης Τσίπρας. Ας μετρήσουμε λοιπόν...

Τα εννοεί σοβαρά ο Αλέξης Τσίπρας όσα λέει για το εχθρικό μιντιακό περιβάλλον, μέσα στο οποίο «το καραβάνι του προχωρά και τα σκυλιά αλυχτάνε», για να θυμηθούμε εκείνη την ιστορική του έκφραση;

Επανήλθε την Παρασκευή στο γνωστό αυτό τροπάρι, απαντώντας στην ερώτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την βία και την ανομία.

Είπε μεταξύ των άλλων κάποια στιγμή από το βήμα της Βουλής ο κ. Τσίπρας: «Δεν θα ακούσουμε στον ΣΚΑΪ όλα αυτά που θα πω εγώ σήμερα. Δεν θα τα διαβάσουμε στις μεγάλες εφημερίδες, που τρομοκρατούν τον κόσμο. Θα κάνετε λίγο υπομονή, κύριε Μητσοτάκη, να τα ακούσετε». Αλίμονο, αν ο ΣΚΑΪ και ο όποιος ΣΚΑΪ δεν λένε αυτά που θέλει ο Πρωθυπουργός, τρομοκρατούν τον κόσμο. Κατσουφιάζουν τα χαρούμενα πρόσωπα που βλέπει γύρω του ο κ. Τσίπρας.

«Μην διαβάζετε εφημερίδες να έχετε την υγεία σας», είχε πει λίγο παλαιότερα ο Πρωθυπουργός.

Εκτός… Αν διαβάζετε αυτές που διαβάζει εκείνος και γράφει η παρέα του, με την ευρύτερη ή στενότερη έννοια.

Και δεν είναι λίγες. Δια της διολισθήσεως και με τα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, ο φιλοκυβερνητικός Τύπος αριθμεί μάλλον περισσότερα έντυπα και κανάλια – ασχέτως της επιρροής, της κυκλοφορίας και της τηλεθέασης.

Ας αναλογιστεί κάποιος: Ποιες και πόσες εφημερίδες είναι για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δικό τους ή μη, συμπολιτευόμενες: Αυγή, Εφ.Συν., Νέα Σελίδα, Εθνος, τα cult έντυπα όπως η Kontra News και το Παρόν, το must read για όσους θέλουν να γνωρίζουν ποια είναι η επόμενη εκστρατεία προπαγάνδας του Μαξίμου, Documento και οι εξ αντανακλάσεως υποστηρικτικές και πάντως όχι φιλικές προς τον Μητσοτάκη Real News, Δημοκρατία κλπ., διαμορφώνουν ένα πεδίο, το οποίο είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που περιγράφει ο κ. Τσίπρας. Για να μην μιλήσουμε για τις θρυλικές πλέον εκπομπές της ΕΡΤ, όπου οι δοξαστικές κορώνες για την κυβέρνηση προκαλούν πλέον κάθε διαστροφικό ένστικτο του μερακλή τηλεθεατή να τις παρακολουθήσει. Όσο για τα ιδιωτικά κανάλια και ραδιόφωνα, όποιος βλέπει και ακούει, ξέρει και καταλαβαίνει…

Από την άλλη, η κριτική που ασκείται στην κυβέρνηση, από πού προέρχεται; Από το Πρώτο Θέμα, τον πρώην ΔΟΛ, την Καθημερινή και τα Παραπολιτικά; Σύμφωνοι. Λέει άραγε κάτι, το ότι αυτές οι εφημερίδες συγκεντρώνουν και το μεγαλύτερο μερίδιο της κυκλοφορίας; Τι ονειρευόταν ο Πρωθυπουργός; Να μην μιλάει κανείς και για τίποτε; Μάλλον…

Και εν τέλει, ποιες είναι οι εφημερίδες και τα μέσα που μπορεί κάποιος να πει ότι είναι απολύτως και αδιαπραγμάτευτα συντεταγμένα με την ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Κάπως δύσκολη απάντηση…

Δεν είναι έτσι όπως μας τα λέει ο κ. Τσίπρας, ούτε στο πεδίο αυτό, λοιπόν. Δεν είναι και η πρώτη φορά…

http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/o-mythos-peri-tin-antikyvernitiki-propaganda-44341508840