Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Η αγανακτισμένη γόνος


Η αγανακτισμένη γόνος.  
Η ανεύθυνη, διχαστική μαγκιά 
μιας πρώην Κυρίας Προέδρου

Από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο

Πολλοί χαρακτηρίζουν «σούργελο» τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και ξεμπερδεύουν. Είναι ο εύκολος τρόπος για να διαχειριστείς κάτι εξόχως τοξικό, όπως η περίπτωσή της. Όμως η γυναίκα αυτή υπήρξε Πρόεδρος της Βουλής και τώρα είναι αρχηγός ενός (ασήμαντου) κόμματος. Η Κωνσταντοπούλου, γόνος μιας πλούσιας οικογένειας με μεγάλη επιρροή, εξακοντίστηκε σε λίγους μήνες στην κορυφή της πολιτικής σε μια κρίσιμη ιστορικά στιγμή. Και τα έκανε πανθομολογουμένως μπάχαλο. Το τραμπούκικο, σαδιστικό ύφος της που έφτασε το κοινοβούλιο στα όριά του, οι επιτροπές της για το χρέος που ήταν μια κοστοβόρα τρύπα στο νερό, οι λεονταρισμοί της που τελικά αντιμετωπίζονταν με θυμηδία, ένας δικανικός ναρκισσισμός που δεν είχε προηγούμενο― όλα αυτά συνέθεσαν μια πολιτική μορφή θορυβώδη και γελοία, που χρησιμοποιήθηκε από τον Τσίπρα (όπως ο «αείμνηστος» Κουτσόγιωργας) για να φανατίσει τους αντιμνημονιακούς ψηφοφόρους του και παραπετάχτηκε όταν έγινε η δουλειά. 

Με την Ραχήλ Μακρή στον Άρειο Πάγο,
κατάθεση ιδρυτικής διακήρυξης "Πλεύση Ελευθερίας"
5 Ιουλίου 2016

Η Κωνσταντοπούλου ήταν ένα από τα βασικά πρόσωπα που δίχασαν, δηλητηρίασαν και καθυστέρησαν την Ελλάδα κατά την παρωδία του Δημοψηφίσματος. Η απάτη εκείνη τιμωρήθηκε. Η ίδια (και ο Βαρουφάκης) γυρνάνε σαν παρίες από θέατρο σε θέατρο, εκλιπαρώντας το κοινό να μη τους εγκαταλείψει, ο δε Τσίπρας ζει μέρες αντιδημοφιλίας, καταγεγραμμένος ιστορικά ως πολιτικός ψεύτης. Κι όμως η Κωνσταντοπούλου, με το πείσμα της κακομαθημένης γόνου, θέλει να επαναφέρει εκείνο το αποτυχημένο στυλ στη δημόσια ζωή. Ενώ το κοινό, αγανακτισμένο από αυτά τα καραγκιοζλίκια, την εγκατέλειψε πανηγυρικά, εκείνη δείχνει κολλημένη στις εποχές της δόξας (της). Στο Δίστομο ή με κάθε ευκαιρία διοργανώνει διάφορα χάπενιγκ με έντονο τον χαρακτήρα του «ντου» (κάτι σαν Femen χωρίς γυμνό, αλλά με πολλή «λεβεντιά» και πολλά σπασμένα νεύρα), που θυμίζει τους λεονταρισμούς της όταν ταλαιπωρούσε τη Βουλή. Νομίζει ότι κάνει επανάσταση, αλλά απλώς υπενθυμίζει στους ψηφοφόρους πόσο εύπιστοι και επιπόλαιοι υπήρξαν που την στήριξαν. 
 Στον αντίποδα αυτής της αδιόρθωτης και κυρίως ανεύθυνης μαγκιάς, ο Μανώλης Γλέζος επέδειξε την ευθύνη και την σοβαρότητα ενός δημόσιου άνδρα. Κι αυτός εξαπατήθηκε από τον Τσίπρα, αλλά δεν σφυρίζει κλέφτικα. Είδε το λάθος του και το κατάλαβε. Πρωτίστως ξέρει ότι με το μίσος και το διχασμό, δουλειά δεν γίνεται― ιδίως τώρα! Όλοι εκείνοι που τυχοδιωκτικά θέλουν να επαναφέρουν το διχασμό ανάμεσα στους Έλληνες είναι πολιτικοί δεύτερης διαλογής και εκεί πρέπει να παραμείνουν. Υπάρχουν κι άλλοι κακοί πολιτικοί στο μπουλβάρ της Ελληνικής Βουλής, οι πολιτικοί όμως όπως η Κωνσταντοπούλου είναι οι επικινδυνότεροι. 

Πηγή: www.lifo.gr




Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Από την προβληματική σχολική Ιστορία στη μη-Ιστορία


Για το Σχέδιο Αναλυτικών Προγραμμάτων για την σχολική Ιστορία στην υποχρεωτική εκπαίδευση

Του Τάσου Χατζηαναστασίου (δρ Ιστορίας-εκπαιδευτικός)
από την Ρήξη φ. 134

Το Σχέδιο Αναλυτικών Προγραμμάτων για τη σχολική Ιστορία στην υποχρεωτική εκπαίδευση, που έχει εκπονηθεί από την αρμόδια επιτροπή του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, θα πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό του, για τους λόγους που θα επιχειρήσω να αναπτύξω παρακάτω. Καταρχήν, η πρόταση που έχει κατατεθεί, αφενός δεν επιλύει κανένα από τα υπαρκτά προβλήματα της διδασκαλίας της Ιστορίας στο σχολείο, αφετέρου καταργεί στην πράξη την ίδια την Ιστορία ως γνώση και κατανόηση του παρελθόντος.
Η επιτροπή παρεμβαίνει «αναμορφωτικά», αναδεικνύοντας ως μείζονα δύο ανύπαρκτα προβλήματα, επιδεινώνοντας έτσι τα ήδη κακώς κείμενα. Αφενός επιδιώκει εμφανώς την απεθνικοποίηση της σχολικής Ιστορίας, σαν να είναι ο εθνικισμός το μεγάλο πρόβλημα του μαθήματος! Το άγχος της απάλειψης της ιδέας του ελληνικού έθνους και της διαχρονίας του, αλλά και της αποτροπής των μαθητών από το να υιοθετήσουν πρότυπα και αξίες μέσα από τη μακραίωνη αντιστασιακή παράδοση του ελληνικού λαού είναι διάχυτο σε ολόκληρο το κείμενο των 50 σελίδων. Το αποτέλεσμα όμως είναι ότι, από υπερβολική «εθνοφοβία», εξοβελίζεται τελικά η ίδια η ιστορική γνώση.
Ο δεύτερος εχθρός της επιτροπής είναι η αποστήθιση! Οι συντάκτες εκκινούν από την κοινή διαπίστωση ότι οι μαθητές δεν μαθαίνουν ιστορία, δεν αγαπούν το μάθημα και δεν αποκτούν ιστορική συνείδηση. Αυτό που ισχύει είναι ότι, σήμερα, μαθητές μηδενικής προσπάθειας, αποφοιτούν από το λύκειο αμόρφωτοι και μάλιστα με μεγάλους βαθμούς. Σκιαμαχεί επομένως και βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου όποιος υποστηρίζει ότι το μεγάλο πρόβλημα με το μάθημα της Ιστορίας είναι η αποστήθιση. Δεν υπάρχει ούτε στείρα ούτε γόνιμη αποστήθιση, παρά σε ένα μικρό ποσοστό «καλών μαθητών». Επιπλέον, το νέο πρόγραμμα, με τις φλύαρες αοριστίες περί «αξιολόγησης» του μαθήματος, ουσιαστικά προκρίνει τη «μη αξιολόγηση». Αντί να διορθώσουμε το σημερινό καθεστώς της χαριστικής προαγωγής, ερχόμαστε να καταργήσουμε κάθε έννοια ουσιαστικού ελέγχου της εμπέδωσης της γνώσης. Επιπλέον, η ανάδειξη του «υποκειμενισμού» και του δήθεν «πλουραλισμού» των ερμηνειών αντί της εκμάθησης και κατανόησης της ιστορικής εξέλιξης θα επιτείνει το πρόβλημα της παραγωγής ανιστόρητων μαθητών.
Σε ό,τι αφορά τη διδακτική μεθοδολογία, προτείνεται, στο όνομα της καλλιέργειας «κριτικής σκέψης», ο περιορισμός του σχολικού εγχειριδίου προς όφελος «θεματικών φακέλων». Από ένα σύνολο 10-14 φακέλων, ανάλογα με την ενότητα, ο εκπαιδευτικός θα επιλέγει ορισμένους με υποκειμενικά κριτήρια. Η αφήγηση γεγονότων που αφορούν το όλον εγκαταλείπεται και αντικαθίσταται από την πιο «ευχάριστη»(;) και «δημιουργική» απασχόληση, με επιμέρους θέματα που και αυτά έχουν επιλεγεί άνωθεν. Πληροφοριακά μόνο, αναφέρω ότι στην Α΄ λυκείου, όπου εξετάζεται ο μεταπολεμικός και σύγχρονος κόσμος, ζέοντα και επίκαιρα θέματα, όπως το Κυπριακό, ο αλβανικός παράγοντας στη Βαλκανική, το Μακεδονικό Ζήτημα, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, το Κουρδικό, η Λατινική Αμερική, η άνοδος της Κίνας, δεν αναφέρονται σε κανέναν φάκελο. Κατά τα άλλα προετοιμάζονται πολίτες με άποψη και «κριτική σκέψη».
Η εμμονή στον περιορισμό της εκμάθησης γεγονότων και της αφήγησής τους είναι επίσης εσφαλμένη. Χωρίς τη γνώση του τι έγινε, πώς θα προαχθεί η κριτική σκέψη και ικανότητα; Επιχειρείται να δοθεί η εντύπωση πως στην Ιστορία δεν υφίσταται μία και μόνη ιστορική αλήθεια. Αυτό είναι λάθος. Η διαφορά εντοπίζεται στην έμφαση που δίνεται σε ένα γεγονός, στις ερμηνευτικές προσεγγίσεις για τα αίτια, τα κίνητρα και τις συνέπειες.
Εξίσου εσφαλμένη και εντελώς εκτός τόπου και χρόνου είναι η άποψη ότι το εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να παράγει «μικρούς ιστορικούς», «μικρούς αρχαιολόγους» και γενικότερα «μικρούς επιστήμονες». Αυτό αφενός υποβιβάζει το κύρος των επιστημών σε απλές δεξιότητες, που μπορεί κανείς να τις αποκτήσει παίζοντας, αφετέρου επιτείνει την σύγχυση και υπονομεύει την ουσιαστική μάθηση. Αφήνουμε το γεγονός ότι οι δεξιότητες αυτές δεν ανταποκρίνονται στο επίπεδο των παιδιών, ειδικά όταν μιλάμε για το δημοτικό.
Το ίδιο ισχύει και για την έμφαση που δίνεται στις ιστορικές πηγές, στις οποίες υποτίθεται ότι πρέπει να στηρίζεται κυρίως το μάθημα αντί της αφήγησης. Με τη μετατόπιση του βάρους της διδασκαλίας στις πηγές, το ίδιο το γεγονός υποβαθμίζεται και το βάρος πέφτει στην «ερμηνεία». Είναι όμως σε θέση οι μαθητές και γενικότερα οι μη ειδικοί ιστορικοί, να αξιολογούν πηγές; Με ποια εφόδια; Με ποια μεθοδολογικά εργαλεία και γνώσεις; Κανείς δεν αμφισβητεί τη χρησιμότητα και τη γοητεία των πηγών ως παραθεμάτων, αλλά ως υποστηρικτικού υλικού, όχι ως του κατεξοχήν ιστορικού κειμένου. Η πηγή είναι το τεκμήριο, όχι το γεγονός.
Με το εγχειρίδιο περιορισμένο σε χρονολογικούς πίνακες, με απλή καταγραφή «σημαντικών» σημείων με τη μορφή τίτλων και τους δοτούς φακέλους της επιλογής του διδάσκοντα, λύνεται επίσης και το πρόβλημα του ποιος μπορεί να διδάξει το μάθημα: Ο οποιοσδήποτε γνωρίζει ανάγνωση! Έως τώρα, ένας ευσυνείδητος καθηγητής έπρεπε, προκειμένου να διδάξει μία μικρή ενότητα, π.χ. τη μεταρρύθμιση του Κλεισθένη, να γνωρίζει σε βάθος το αθηναϊκό πολίτευμα και να έχει μελετήσει τη σχετική βιβλιογραφία, πολλή μελέτη για μία μόνο διδακτική ενότητα. Τώρα, όλα έτοιμα, εύκολα, γρήγορα και… φτηνά, κατά τα πρότυπα του σύγχρονου καπιταλισμού.
Κοντολογίς, κατά το πρότυπο της «μη Κοινωνιολογίας» που εισήγαγε ο καθηγητής Βέλτσος, έχουμε τώρα τη «μη Ιστορία»: την Ιστορία κατά το δυνατόν χωρίς πρόσωπα, χωρίς γεγονότα, χωρίς γραμμική χρονική συνέχεια, χωρίς αίμα, σάρκα και οστά, που πλέον δεν θα απαιτεί διάβασμα! Χαράς Ευαγγέλια!



Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Περί Μέρτζου...

Ν. Μέρτζος-Παν. Γεννηματάς

Ο άνθρωπος των Μητσοτάκηδων 
και πολλών άλλων...

Με αφορμή τον σάλο που ξέσπασε λόγω της αναβολής (ματαίωσης;) παρασημοφόρησης του Ν. Μέρτζου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο, ιδιαίτερα επιθετικό, αλλά εξ ίσου αποκαλυπτικό, άρθρο για τον ρόλο του παρ' ολίγον παρασημοφορηθέντος στην αλλαγή εξωτερικής πολιτικής σε σχέση με το Σκοπιανό, που ξεκίνησε το 2006 η απαράδεκτη (για πολλούς λόγους) ΥΠ.ΕΞ Ντόρα Μπακογιάννη με τις περιβόητες σύνθετες, διπλές, κλπ ονομασίες των Σκοπίων, παρακάμπτοντας την ιστορική απόφαση των πολιτικών αρχηγών της 13ης Απριλίου 1992.
Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.
ΔΕΕ  

Σε άρθρο του (14-12-2015) με τίτλο "Πυκνοί οι οιωνοί του Μακεδονικού" (δείτε εδώ) ο γνωστός Δημοσιογράφος Νίκος Μέρτζος, νυν Πρόεδρος της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών και τέως Σύμβουλος του Κώστα Μητσοτάκη επί εθνικών θεμάτων, καλεί εμμέσως πλην σαφώς τον σημερινό Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα του ΣΥΡΙΖΑ, για "φυγή προς τα εμπρός" στο Σκοπιανό, με την υιοθέτηση απαράδεκτης Σύνθετης Ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό

"ΠΡΟΧΩΡΑ ΤΣΙΠΡΑ"...
Με αυτόν τον τρόπο γράφει ο Μέρτζος "...ο Αλέξης Τσίπρας θα αναδείξει την Ελλάδα σε μοναδική δύναμη σταθερότητος, ασφαλείας και ειρήνης στο κρίσιμο γεωπολιτικό πεδίο Δύσης-Ανατολής όπου συν τοις άλλοις σχεδιάζονται οι ενεργειακοί αγωγοί. Φυσικά, η Δύση θα τον στηρίξει με κάθε μέσο-και στους «θεσμούς». Ταυτόχρονα θα παρουσιασθεί στην ελληνική γνώμη ότι μόνον αυτός επιβάλλει στα Σκόπια την κοινή θέση όλων των ελληνικών πολιτικών κομμάτων"...
Με άλλα λόγια είναι σαν να λέει στον Πρωθυπουργό "προχώρα Τσίπρα" στην παράδοση του Ονόματος εδώ και τώρα! Με τους γνωστούς ανούσιους και παραπλανητικούς προσδιορισμούς τύπου "Άνω, Βόρεια, Ορεινή" κλπ.

"ΤΟ ΔΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ"...
Σε άλλο σημείο του άρθρου του, ο κ. Μέρτζος εμφανίζεται σαν "κοινοβουλευτικός" εκπρόσωπος όλων των κομμάτων που παραδίδουν το ιερό όνομα της Μακεδονίας, γράφοντας:
"Ο γεωγραφικός προσδιορισμός του ονόματος Μακεδονία παραμένει από το 2008 κοινή θέση όλων των ελληνικών κομμάτων πλην της ακροδεξιάς"...

Μα ακροδεξιός ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και τα δάκρυά του; Ακροδεξιός ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, το ΟΧΙ και το εμπάργκο του; Ακροδεξιός ήταν ο Χριστόδουλος και ο Άνθιμος και όλοι οι Μητροπολίτες που διαφωνούν; Ακροδεξιός ήταν ο Νίκος Μάρτης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Μίκης Θεοδωράκης που λέγανε ΟΧΙ; Ακροδεξιοί ήταν τα 2.000.000 Ελλήνων στο μεγάλο Συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης το 1994 που βροντοφώναξαν ΟΧΙ; Ακροδεξιός και ο Άγιος Παΐσιος και οι Αγιορείτες πατέρες που το ΟΧΙ τους φτάνει ως τον ουρανό;

Από πότε γίνανε όλοι αυτοί "ακροδεξιοί"; Μήπως από τότε που ανέλαβε η Ντόρα το ΥΠΕΞ αλλάζοντας επίσημα την πάγια εθνική θέση; Κάνοντας αυθαίρετα το επίσημο "ΟΧΙ" επίσημο "ΝΑΙ";

"ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"...
Είναι γνωστό ότι από το 1993 ο σεβαστός κατά τα άλλα κ. Μέρτζος, έκανε στροφή 180 μοιρών, επί Πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, αποδεχόμενος το σύνθετο όνομα "Σλαβομακεδονία" για τα Σκόπια, το οποίο εμπεριέχει όμως την ιερή ελληνική ονομασία!

"Σλαβομακεδονία" σημαίνει ότι η Μακεδονία είναι των Σλάβων, όπως θα σήμαινε και το "Σλαβοελλάδα"... Αλλά πρόκειται - εκτός των άλλων - για ονομασία που ουδέποτε δέχτηκαν οι Σκοπιανοί και πολύ περισσότερο δεν δέχτηκαν και δεν δέχονται με κανένα τρόπο οι Αλβανοί των Σκοπίων, που δεν είναι Σλάβοι.

Την ονομασία αυτή προωθούσε ως παρασκηνιακή λύση ο Κώστας Μητσοτάκης, πιέζοντας τον Γκλιγκόρωφ να την υιοθετήσει, αναγκάζοντας τότε τον Αντώνη Σαμαρά (Σεπτέμβριο 1993) να ρίξει την Κυβέρνηση!

Και όπως βλέπει κανείς στο άρθρο του, ο κ. Μέρτζος εξακολουθεί προκλητικά να αποκαλεί "Σλαβομακεδόνες" τους Σκοπιανούς, παρότι η Μακεδονία είναι Ελληνική και δεν είναι Σλαβική και οι Μακεδόνες δεν μπορεί ποτέ να είναι ΣλάβοιΠαρά μόνον Έλληνες!

Χώρια ότι δεν υπάρχει "Μακεδονικό" θέμα όπως το αποκαλεί, το οποίο λύθηκε με τη Συνθήκη Βουκουρεστίου και την απόδοση του μεγαλύτερου μέρους της Μακεδονίας μας στην μάνα Ελλάδα, αλλά Σκοπιανό, δηλαδή διεκδικήσεις των Σκοπίων κατά της Ελλάδας!

ΟΧΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
Κάθετα αντίθετη ήταν, είναι και θα είναι πάντα σε όλα αυτά τα καθόλου τυχαία, η θέση της Παγκόσμιας Επιτροπής Μακεδονικού Αγώνα, που με την ευλογία του Παναγιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ.κ. Ανθίμου (και του μακαριστού προκατόχου του Παντελεήμονος Β΄) ανέστησε τα ΟΧΙ, τα ΒΕΤΟ και τα ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ μέσα από τις στάχτες και τη λησμοσύνη που επέβαλαν κόμματα, εκδότες, δημοσιογράφοι, κομματικοί σύλλογοι, ΥΠΕΞ, Πρωθυπουργοί, Πρέσβεις, οικονομικά συμφέροντα και άλλοι και επανέφερε την ανδρεία, ορθή και καθαρή εθνική θέση στο Σκοπιανό για ονομασία "χωρίς τον όρο Μακεδονία και τα παράγωγα" και με την 1η Παμμακεδονική Πανεθνική Συνδιάσκεψη στο Βελλίδειο Θεσσαλονίκης στις 9-12-2005 (δείτε εδώ) και με τη μεγάλη Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας στο Παλαί ντε Σπορ στις 5-3-2008 (δείτε εδώ) που τρόμαξε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ενώ προχωρά με συνεχή δράση και την πρόταση δημιουργίας Μουσείου Μεγάλου Αλεξάνδρου στο Παλατάκι Θεσσαλονίκης  (δείτε εδώ).

[...]
ΟΧΙ, εμείς οι Μακεδόνες, οι πρώτοι των Ελλήνων Έλληνες, δεν θα παραδώσουμε ποτέ το Όνομά μας! 




Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Το κοριτσάκι της αφίσας του 1985


Η εφήμερη δόξα, οι υποσχέσεις 
που δεν πραγματοποιήθηκαν...

Εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ" 09/09/2007

Είχε πράσινα μάτια, καστανόξανθα μακριά μαλλιά και γλυκό χαμόγελο, παρ' ότι της έλειπαν δύο - τρία δοντάκια. Το μόλις πεντέμισι ετών κοριτσάκι ήταν το ιδανικό αθώο παιδικό πρόσωπο για τη φωτογράφιση. Το 1985 ο κ. Κ. Λαλιώτης, υπεύθυνος και τότε της επικοινωνίας στο ΠαΣοΚ, και ο  συγκεντρωσιάρχης κ. Κ. Κουλούρης, την επέλεξαν για την αφίσα του ΠαΣοΚ, την πιο πετυχημένη ίσως προεκλογική αφίσα που έγινε ποτέ για κόμμα.

Η κυρία Γιάννα Βελισσαρίδου, 28 ετών σήμερα (Σημ. ΔΕΕ: 38 ετών τώρα) και σπουδάστρια σε ιδιωτικό ΙΕΚ στην Κινησιοθεραπεία είναι αυτή που με το τότε παιδικό πρόσωπό της συνδέθηκε με τη θριαμβευτική νίκη του ΠαΣοΚ. Πέρασαν 22 χρόνια και η κυρία Βελισσαρίδου ούτε καν που θυμάται τον Ανδρέα, ούτε καν περνά έξω από τα γραφεία του ΠαΣοΚ και το σημαντικότερο συμβουλεύει σήμερα όσα παιδιά εμφανίζονται σε προεκλογικά σποτ να μείνουν μακριά απ' αυτά γιατί όπως λέει «σου αλλάζουν τη ζωή χωρίς να σου προσφέρουν απολύτως τίποτε. Μόνο προβλήματα».

Από τότε η κυρία Βελισσαρίδου έκλαψε πολλές φορές. Έκλαψε το 1985 μόλις προσέφερε τα λουλούδια στον ιδρυτή του ΠαΣοΚ από φόβο, όπως λέει, βλέποντας το πλήθος κάτω από την εξέδρα να αλαλάζει. Έκλαψε εν συνεχεία στο σχολείο, επειδή ντρεπόταν που ξεχώριζε από τα άλλα παιδιά που δεν φωτογραφήθηκαν ποτέ για αφίσες. Έκλαψε αργότερα επειδή την ξέχασαν. Όσα της υποσχέθηκαν τότε δεν έγιναν. Στενοχωριέται σήμερα που τα κόμματα δεν έχουν να προσφέρουν τίποτε στους ψηφοφόρους τους. Αυτός είναι και ο λόγος που έγινε απολιτίκ. Δεν ανήκει σε κόμμα ούτε συμπαθεί κανέναν αρχηγό. Στις εκλογές ψηφίζει, αλλά φροντίζει πάντοτε και βρίσκει έναν τρόπο για να ακυρώνει την ψήφο της: «Κανένα κόμμα δεν με αντιπροσωπεύει, τα σημερινά κόμματα είναι ένα μηδέν» λέει.
Η Γιάννα Βελισσαρίδου επελέγη τότε τυχαίως για τη φωτογράφιση της αφίσας. Αν η μικρότερη αδελφή της Αγγελική δεν είχε κόψει τότε τα μαλλιά της, θα είχε επιλεγεί εκείνη, αφού ήταν πιο μελαχρινή και «έφερνε» περισσότερο για Ελληνίδα. Ο πατέρας της κ. Κ. Βελισσαρίδης εργαζόταν σε διαφημιστική εταιρεία, γνώριζε τον φωτογράφο κ. Δ. Γκανιάτα που συνεργαζόταν με το ΠαΣοΚ και τον κ. Κ. Λαλιώτη. Η γνωριμία του πατέρα της με τον κ. Λαλιώτη και εν συνεχεία με τον κ. Κουλούρη έβαλαν τη σφραγίδα της πρόσκαιρης δημοσιότητας στη ζωή της. Κάποια στιγμή τα δύο στελέχη του ΠαΣοΚ ζήτησαν από τον κ. Βελισσαρίδη να φέρει τις κόρες του για φωτογράφιση. Εκείνη την ημέρα φωτογράφισαν πάνω από 25 κοριτσάκια και κανένα δεν τους έκανε. Τελικά επελέγη η Γιάννα. Στάθηκε άνετα και υπομονετικά μπροστά στον φωτογραφικό φακό και ενθουσίασε τους πάντες.
Η αποστολή της όμως δεν είχε τελειώσει εκεί. Επρεπε να ζωντανέψει και την αφίσα. Μία ώρα πριν από τη μεγάλη προεκλογική συγκέντρωση του ΠαΣοΚ στο Σύνταγμα, να και η Γιάννα, μαζί με τον πατέρα της και τους κκ. Λαλιώτη και Κουλούρη κάτω από την εξέδρα. Της είπαν ότι θα έβλεπε τον Ανδρέα για να γνωρισθούν και να ανταλλάξουν μερικές κουβέντες, ώστε να εμφανισθεί αυθόρμητη η «μεγάλη αγκαλιά». Η ώρα περνούσε και ο αρχηγός του ΠαΣοΚ δεν εμφανιζόταν· πήγε κατευθείαν στην εξέδρα. Επρεπε να γίνει πρόβα. Τον ρόλο του Α. Παπανδρέου ανέλαβε να παίξει ο κ. Λαλιώτης. Το κοριτσάκι θα έτρεχε στην αγκαλιά του, θα του έδινε τα λουλούδια και θα φιλούσε τον αρχηγό. Οι πρόβες πέτυχαν και όταν ο ιδρυτής του ΠαΣοΚ ανέβηκε στην εξέδρα, η Γιάννα άκουσε ξαφνικά ένα δυνατό «τρέξε και όπως είπαμε». Ετρεξε, έδωσε τα λουλούδια, έδωσε και το φιλί. Ο Ανδρέας τη σήκωσε στα χέρια του. Οταν τελείωσε η παράσταση, δεν γνώριζε τι να κάνει: «Περιφερόμουν στην εξέδρα. Τρόμαζα με το πλήθος» λέει σήμερα, αλλά τότε ποιος της έδινε σημασία.
Ούτε και τώρα της δίνει κανένας... Μόνο μία φορά, λίγο προτού αρχίσει μια τηλεοπτική εκπομπή συνάντησε τυχαία τον κ. Π. Παναγιωτόπουλο της ΝΔ. Αυτός της έκανε πρόταση για προσχώρηση στη ΝΔ. Εκείνη αρνήθηκε. «Τα κόμματα δεν με εκφράζουν» του είπε.


Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Η Πέλλα ταξιδεύει… και συναντά τη Βενετία


Η Πέλλα ταξιδεύει… 
και συναντά τη Βενετία


Αφορμή η έκθεση “Back and Forth: Camino de Santiago, Via Francigena, Via Egnatia” που εγκαινιάστηκε την Πέμπτη 11 Μαΐου 2017 στο αίθριο του Πανεπιστημίου Iuav της Βενετίας και θα παραμείνει ανοιχτή στο κοινό έως την Παρασκευή 9 Ιουνίου 2017. 
Μια πραγματικά ευτυχή συγκυρία για την περιοχή της Πέλλας να κάνει γνωστά τα μνημεία και τις αρχαιότητές της σε ένα κοσμοπολίτικο κέντρο του Βορρά, που αυτόν τον καιρό φιλοξενεί και την 57η Μπιενάλε Τέχνης, με τον καλλιτεχνικό κόσμο να συρρέει από όλα τα σημεία του ορίζοντα. 
Πρόκειται για μια έκθεση διττή, με αναφορές στο μακρινό παρελθόν και αναγωγές στο μέλλον. Το εργαστήριο «Ιστορικά Μονοπάτια» του παραπάνω Πανεπιστημίου της Βενετίας μας υπενθυμίζει τις διαδρομές του, από το 1999/2000 μέχρι και σήμερα, κατά μήκος των αρχαίων οδών Via Appia (που ένωνε τη Ρώμη με το Μπρίντιζι και κατ’ επέκταση τη Ρώμη με την Εγνατία Οδό), Via Francigena (τον συνεκτικό κρίκο κατά τον Μεσαίωνα της Ρώμης με τη Γαλλία και τον Βορρά) και Camino de Santiago (του πιο σημαντικού μεσαιωνικού δρόμου, που συνέδεε την Ιταλία με την Ισπανία, αυτόν που ακολουθούσαν οι προσκυνητές για να επισκεφθούν τον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιακώβου στο Santiago de Compostela στη ΒΔ Ισπανία, όπου σύμφωνα με την παράδοση θάφτηκαν τα λείψανα του αποστόλου). Χάρη σε ένα τεράστιο αρχείο εργασίας του Πολιτιστικού Συνδέσμου “FuoriVia”, φωτογραφίες, χάρτες και βίντεο μεταφέρουν την ιστορία περισσότερων των 1.000 φοιτητών που περπάτησαν σε όλη την Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια.
Από το 2015 το Πανεπιστήμιο Iuav της Βενετίας και ο Σύνδεσμος “FuoriVia” περπατούν την αρχαία Εγνατία Οδό (Via Egnatia) και συνεργάζονται για την προώθηση της αποκατάστασης του αρχαίου ρωμαϊκού δρόμου που συνέδεε τη Δύση με την Ανατολή. Στοχεύουν να ολοκληρώσουν το εγχείρημα έως το 2019. 
Το περασμένο καλοκαίρι (2016) ολοκλήρωσαν το τμήμα που διερχόταν από την Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας. Για πρώτη φορά, ινστιτούτα και φορείς ταξιδεύουν και συναντώνται στη Βενετία για να μιλήσουν για τη φημισμένη οδό που κατασκευάστηκε από τους Ρωμαίους γύρω στο 140 π.Χ., για να ενώσει τη Δυτική με την Ανατολική Μεσόγειο. Χάρτες, φωτογραφικό και οπτικοακουστικό υλικό με τις αρχαίες πόλεις, τα μνημεία, τους σταθμούς για τη διανυκτέρευση (mansiones) και την αλλαγή των αλόγων (mutationes), στοιχεία που αναφέρουν τα αρχαία οδοιπορικά (itineraria) και συναντούσαν στο μακρινό τους ταξίδι οι ταξιδιώτες, έρχονται ξανά στο προσκήνιο.



Παράλληλα με τα εγκαίνια της έκθεσης στο αίθριο του Πανεπιστημίου, πραγματοποιήθηκε στον ίδιο χώρο (Aula Magna) Διεθνές Συνέδριο με τίτλο «Εγνατία Οδός και ιστορικές πολιτιστικές διαδρομές: Γέφυρες μεταξύ Ευρώπης και Μεσογείου», στο οποίο συμμετείχαν ομιλητές από την Ελλάδα, την Αλβανία, την Ολλανδία και την Ιταλία. Πρέπει να σημειωθεί ότι μεγάλο μέρος του συνεδρίου επικεντρώθηκε στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας, καθώς συμμετείχαν εκπρόσωποι τόσο από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πέλλας όσο και τον Δήμο Πέλλας. Έτσι, όσοι παρακολούθησαν το συνέδριο είχαν τη δυνατότητα να ενημερωθούν πλήρως για την αρχαία οδό στο συγκεκριμένο τμήμα από την εποχή κατασκευής της μέχρι και την Οθωμανική περίοδο. 
Οι Δρ. Νικόλαος Παππάς και Γιώργος Σταλίδης (Αρχαιολόγοι, εκπρόσωποι της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πέλλας) αναφέρθηκαν στην πορεία της Εγνατίας Οδού κατά μήκος της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας («Δρόμοι και Μνημεία. Η πορεία της Εγνατίας Οδού στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας»), ο Δρ. Γεώργιος Σκιαδαρέσης (Αρχαιολόγος της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης) για την πορεία της Εγνατίας κατά την Οθωμανική περίοδο («Η Οθωμανική πόλη των Γιαννιτσών στον άξονα της Εγνατίας Οδού») και οι Μαρία Τριανταφυλλίδου και Αναστασία Σερκελετζή (εκπρόσωποι του Δήμου Πέλλας) για την Οδό μετά την Απελευθέρωση της Μακεδονίας από τους Οθωμανούς το 1912 και τις δυνατότητες αξιοποίησής της από την οικεία δημοτική αρχή («Η Εγνατία Οδός και τα Γιαννιτσά στο πλαίσιο δημιουργίας μιας δημοτικής πολιτιστικής πολιτικής»).
Από την Ελλάδα συμμετείχαν επίσης ο Χαράλαμπος Τσούγγαρης (Αρχαιολόγος του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης), ο οποίος αναφέρθηκε στην πορεία του αρχαίου δρόμου στα όρια της Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης («Θεσσαλονίκη και Εγνατία Οδός»), η Θάλεια Βαλκούμα (εκπρόσωπος της «Εγνατία Οδός Α.Ε.»), η οποία έκανε λόγο για τα οφέλη του σύγχρονου ομώνυμου δρόμου («Αυτοκινητόδρομος Εγνατία Οδός: η πύλη προς την Ανατολή, η είσοδος της Δύσης») και η Ευφροσύνη Μπόσκου (εκπρόσωπος του Δήμου Καβάλας), που μίλησε για το πώς η σύγχρονη οδός μπορεί να αποτελέσει μια διεθνή οδική αρτηρία και να συμβάλει στην ανάπτυξη όλων των περιοχών απ’ όπου αυτή διέρχεται («Προς μια βιώσιμη πολιτιστική διαδρομή της Εγνατίας Οδού: από την τοπική στη διακρατική»).
Εκτός από την έκθεση και το διεθνές συνέδριο, πραγματοποιήθηκαν στον χώρο του Πανεπιστημίου και τα ακόλουθα τρία εργαστήρια: «Εξερευνώντας και ανακαλύπτοντας αρχαίες διαδρομές», με επικεφαλής τον Moreno Baccichet (Καθηγητή Αρχιτεκτονικής και Σχεδιασμού),  «Σχεδιασμός και αναγέννηση μονοπατιών πεζοπορίας», με υπεύθυνο τον Leonardo Filesi (Καθηγητή Περιβάλλοντος και Εφαρμοσμένης Βοτανικής) και «Λέγοντας ιστορίες, γράφοντας Ιστορία από μια περιοχή και τα περίχωρά της», με τον Angelo Chemin (Καθηγητή Τοπικής Ιστορίας).
Κλείνοντας, είναι σημαντικό να αναφερθεί αυτό που επισημαίνουν και οι διοργανωτές του όλου εγχειρήματος, ότι: «για να αναγεννήσουμε την αρχαία Εγνατία Οδό, θα πρέπει να έχουμε, σαν τον Ιανό, διπλό βλέμμα: βαθύ, όταν ανατρέχουμε στο παρελθόν· οξύ, όταν στρεφόμαστε στο μέλλον»…



Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Καρτέλ εθνοαποδόμησης


Καρτέλ εθνοαποδόμησης

 Tου Γιώργου Ρακκά

Αυτήν την στιγμή, βρισκόμαστε εν μέσω μιας ακόμα επίθεσης του «ακαδημαϊκού καρτέλ» της εθνοαποδόμησης στο πολυτιμότερο «άυλο» δημόσιο αγαθό που διαθέτει σήμερα η ελληνική κοινωνία: την εθνική ταυτότητα και ιστορική της συνείδηση.

Επί δεκαετίες κυρίαρχο στα πανεπιστημιακά πράγματα, το δίκτυο των εθνοαποδομητών έχει ως ρητό και διακηρυγμένο στόχο να μεταβάλει όλες τις βαθμίδες της ελληνικής εκπαίδευσης σε «εργαστήρια» παραγωγής μιας νέας συνείδησης που θα πλήξει και ταυτόχρονα θα υπερβεί την ενότητα της κοινωνίας μας γύρω από την συνείδηση μιας ενιαίας πορείας, μιας κοινής ιστορικής εμπειρίας, και της αντίστοιχης πνευματικής της κληρονομιάς.

Τα επιχειρήματά τους είναι ως επί το πλείστον ιδεολογικού και όχι αμιγώς «επιστημονικού τύπου», όπως θέλουν να προβάλλουν οι ίδιοι: Ούτως ή άλλως, το κύμα του μεταμοντέρνου σχετικισμού έχει υπονομεύσει κάθε διάκριση μεταξύ των δύο, κι έτσι η ιδεοληψία μπορεί εύκολα να μεταβληθεί σε «μονταζιέρα» πηγών και ιστορικών γεγονότων με στόχο την προώθηση του τελικού εγχειρήματος: «Η ιστορική κουλτούρα μοιάζει με Τζουράσικ Παρκ», θα πει ο Αντώνης Λιάκος για την ιστορική μνήμη των Ελλήνων σε μια συνέντευξη προς την Εφημερίδα των Συντακτών τον Νοέμβριο του 2015, «εκεί που ταξινομείς τους σκελετούς των δεινοσαύρων, ξαφνικά μερικοί ζωντανεύουν και αρχίζουν και κυνηγούν τους ζωντανούς»· γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, συνεχίζει λίγο πιο κάτω, «το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η διαμόρφωση της εθνικής, αλλά της ιστορικής συνείδησης». Στόχος, σε πιο απλά λόγια, είναι να εκλείψει το εθνικό υποκείμενο της ιστορικής μας εμπειρίας ή αλλιώς, το να πάψει η εθνική μνήμη να είναι «κοινό» θεμέλιο στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας.

Πίσω από τα κορακίστικα των αφηγημάτων αυτού του ρεύματος, οι προθέσεις τους είναι εξόχως τρομακτικές: Από τις νύξεις τους ξεπροβάλλει ένας νέος, επικίνδυνος αυταρχισμός, που πλασάρεται ήπια, με προοδευτικό προφίλ. Οι άνθρωποι αυτοί, όντως, προσπαθούν να θέσουν σε εφαρμογή τις θεωρίες για το έθνος που διακινούν στις πανεπιστημιακές τους παραδόσεις: Αν το έθνος αποτελεί όπως ισχυρίζονται σόφισμα των κρατικών εκπαιδευτικών μηχανισμών για να ομογενοποιήσουν τους πληθυσμούς που θα τελούν υπό το νέο σχήμα κρατικής κυριαρχίας της νεωτερικότητας, τότε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης ο στόχος είναι να κατασκευάσουν οι ίδιοι, μέσω των εκπαιδευτικών μηχανισμών που ελέγχουν, μια νέα, υπερεθνική συνείδηση. 
Εξ ου και όλη αυτή η προβληματική που απευθύνουν στους επικριτές τους, ότι μόνο οι ιστορικοί πρέπει να έχουν λόγο επί της ιστορικής μνήμης ενός ολόκληρου λαού: Όταν οι θεωρίες για το «έθνος ως κατασκευή» συναντούν μια ιδεολογική και πολιτική αντίληψη πραξικοπηματισμού, σύμφωνα με την εάν η πολιτική εξουσία βρεθεί στα «σωστά χέρια» είναι σε θέση να παραγάγει εκ του μηδενός έναν νέο άνθρωπο, και μια νέα κοινωνία, τότε το αποτέλεσμα που βγαίνει είναι φρικιαστικό: 
Ιστορικοί σε θέσεις εξουσίας, ένα άτυπο «Υπουργείο Αλήθειας» για το οποίο η ιστορική συνείδηση της κοινωνίας είναι πλαστελίνη, και πλάθεται κατά το δοκούν. Τι παράδοξη ιστορική ρεβάνς από την εθνικοφροσύνη! Ένα εγχείρημα, μπορεί να διαφέρει ριζικά ως προς το περιεχόμενο, ωστόσο υιοθετεί τις… πρακτικές της, για την «από τα πάνω» μεταλλαγή των συνειδήσεων μέσω των κρατικών εκπαιδευτικών μηχανισμών.

Ποιό θα είναι το αποτέλεσμα αυτού του «πραξικοπήματος των ιστορικών»; Η πνευματική του λειτουργία είναι εξόχως υποβοηθητική ως προς την πολιτική που πλαισιώνει τις κυβερνητικές αλλαγές στην Παιδεία, καθώς με την αμφισβήτηση του ιστορικού βάθους που διατηρεί η ελληνική εθνική ταυτότητα, υπονομεύεται καίρια και καθοριστικά το σημαντικότερο, άυλο δημόσιο αγαθό που διατηρεί η ελληνική κοινωνία. Διότι στην πραγματικότητα, η τελευταία υπάρχει ακριβώς επειδή «κοινωνείται» αυτή η ταυτότητα ως «τρόπος», ιστορικό βίωμα. Είναι το πολιτισμικό φορτίο, η κοινότητα των αξιών που παράγει κοινωνική συνοχή. Εξάλλου η σύγχρονη αντίληψη της κοινωνικής ανθρωπολογίας για την εθνική ταυτότητα, έχει απορρίψει τις ανιστόρητες και εν τέλει αστείες τις θεωρίες για το έθνος ως κατασκευή, και υποστηρίζει αντίθετα ότι το έθνος αποτελεί την «κοινωνική οργάνωση της πολιτισμικής διαφοράς», που οδηγεί και στο έθνος κράτος.

Ωστόσο οι θεωρίες για το έθνος ως κατασκευή βρίσκουν τη στήριξή τους στην ευρύτερη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που κυριαρχεί σήμερα στην χώρα μας ως αποικίας χρέους υπό επιτροπείαν. Η «πολιτισμική κοινωνία», δηλαδή η αντίληψή μιας κοινωνίας ως κοινότητας θεμελιωδών αξιών και υπαρξιακού νοήματος, είναι θεμελιωδώς ασύμβατη με τις προϋποθέσεις της «κοινωνίας της αγοράς». Σε αυτήν αντίθετα κυριαρχεί ο πολιτιστικός σχετικισμός, και η πολυπολιτισμικότητα ακριβώς γιατί «δεν υπάρχει αυτό το πράγμα που λέγεται κοινωνία», όπως έλεγε και η Μάργκαρετ Θάτσερ, παρά μόνο σύμπτωση ατομικών συμφερόντων, με το κράτος να είναι απλώς υπεύθυνο για την διατήρηση της κοινής τους συνισταμένης.

Αυτό που προσπαθεί να θρυμματίσει το καρτέλ της εθναποδόμησης, είναι ακριβώς αυτό το «εμείς» που μεταβάλει την κοινωνία από το θατσερικό «πράγμα» σε μια συλλογική οντότητα. Αμφισβητεί, στο όνομα τάχα της αποκάθαρσής μας από την κλινικά νεκρή εδώ και τέσσερις δεκαετίες εθνικοφροσύνη, ό,τι πρόκειται για την «δική μας» ιστορία, που «διδάσκουμε» στις νέες γενιές.

Άραγε η στάση τους δεν δημιουργεί ένα πολύ βαθύ πρόβλημα δημοκρατίας; Ένα κράτος, η κυριαρχία του οποίου πηγάζει από τον λαό, δεν είναι υποχρεωμένο να αντανακλά το πολιτισμικό του φορτίο; Πόσο οικείος θα αισθάνεται ο αποξενωμένος από την ιστορική περιπέτεια αυτού του τόπου σε αυτόν τον «νέο Άνθρωπο», που επιθυμεί να κατασκευάσει το Υπουργείο Αλήθειας; Πόσο λαϊκό θα είναι ένα κράτος που θρυμματίζει την ενότητα εθνικής και ιστορικής συνείδησης; Πόσο δημοκρατικό θα είναι ένα σχολείο, που θεωρεί ότι μπορεί να κατασκευάζει εκ του μηδενός συνειδήσεις; Καθόλου. Εάν τα σχέδια του εθναποδομητικού καρτέλ ευοδωθούν, θα μιλάμε για ένα κράτος που στρέφεται ενάντια στην κοινωνία, καθώς αμφισβητεί την πνευματική της υπόσταση και αυτοδιάθεση, διεκδικώντας μάλιστα μονοπώλιο όχι μόνο στο τι θα πιστεύει, αλλά και στο πως.

Γίνεται άραγε σήμερα αντιληπτό, το τι διακυβεύεται σήμερα με την προώθηση αυτού του ιδεοληπτικού ‘σχεδίου’; Όχι. 
Κι αυτό γιατί το καρτέλ των εθνοαποδομητικών ιστορικών γνωρίζει καλά πως να θολώνει τα νερά, παίζοντας το παιχνίδι της ‘θυματοποίησης’, μιας και προέρχεται ως επί το πλείστον από την ‘ακαδημαϊκή’, και συνθηκολογημένη αριστερά. Έτσι, προσπαθούν με ρητορικά τεχνάσματα να προβάλλουν μια ‘μεταπραγματικότητα’: Αυτοί που διώκουν κάθε αντίθετη, και πολλές φορές πιο ολοκληρωμένη, άποψη στα πανεπιστήμια, εκείνοι που με ιεραποστολική ζέση περνούν ως οι χειρότεροι πανεπιστημιακοί πάτρωνες από δέκα κόσκινα, ακόμα και τον τελευταίο διορισμό έκτακτου καθηγητικού προσωπικού στα σχετικά τμήματα, καθώς και την τελευταία δημοσίευση διδάκτορα ή υποψήφιου διδάκτορα στις επιστημονικές επετηρίδες, οι κύριοι που τώρα διεκδικούν να μεταβάλουν τα προπαγανδιστικά αφηγήματα και την ιδεοληπτική τους μονταζιέρα σε «κρατική αλήθεια» παριστάνουν τάχα τους «διωκώμενους»;


Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Κάτω η Κυβέρνηση των οικονομικών δολοφόνων

Ο ...θίασος     

Κάτω η Κυβέρνηση 
των οικονομικών δολοφόνων

ΚΙΝΗΜΑ ΑΡΔΗΝ    

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχοντας συνθηκολογήσει άνευ όρων, στηρίζεται πλέον ανοιχτά στην εύνοια των Μέρκελ-Σόιμπλε, της αμερικάνικης Πρεσβείας, των ξένων πολυεθνικών και των ντόπιων ολιγαρχών για την παραμονή της στην εξουσία. Όλοι αυτοί πανηγυρίζουν αυτές τις μέρες, καθώς ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του ετοιμάζονται να κυρώσουν τη σκληρότερη μνημονιακή συμφωνία, σε μια κοινωνία όπου βασιλεύει σιωπή νεκροταφείου, απελπισία και απάθεια.
Και να μην υπήρχαν, το Σύστημα θα έπρεπε να τους εφεύρει, καθώς με αυτή τη συμφωνία ολοκληρώνει την κατεδάφιση όλων των συλλογικών κεκτημένων και δικαιωμάτων που είχε κερδίσει με αίμα και δάκρυα ο λαός τον τελευταίο μισό αιώνα. Με το περίφημο 4ο μνημόνιο, τίποτε δεν μένει όρθιο: Δημόσια περιουσία, εθνικός πλούτος, κοινωνικό κράτος, εργάτες και εργαζόμενοι, μικροί και μεσαίοι της αγοράς, οι νέοι, οι συνταξιούχοι. Το απίστευτο μέτρο κατάργησης της Κυριακάτικης Αργίαςη εργάσιμη εβδομάδα των… 7 ημερών –πρωτοφανής για τα ευρωπαϊκά δεδομένα είναι το πιο ενδεικτικό μέτρο, που δείχνει πόσο βαθιά θέλουν να μεταλλάξουν την ελληνική κοινωνία, παραδίδοντάς την στα χέρια του πιο βάναυσου οικονομικού ολοκληρωτισμού.
Για τη συγκάλυψη αυτού του εγκλήματος, επόμενο είναι, η κυβερνητική προπαγάνδα να κάνει  (…μνημονιακές) υπερωρίες! Το αφήγημα το οποίο προωθεί –το περίφημο «και μετά;»– αποσκοπεί στο να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά όσων έχουν αηδιάσει με το «παλαιό κατεστημένο», προβάλλοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά και τον Σημίτη, τον Βενιζέλο και τους άλλους παράγοντες του εκσυγχρονισμού που κλίνουν προς αυτόν, ως «μπαμπούλα». Ποιοί; Αυτοί που με τα πεπραγμένα τους έχουν δώσει συγχωροχάρτι σε όλο το παλαιό κατεστημένο, το ανέστησαν, και του χάρισαν το δημοσκοπικό προβάδισμα.
Εκείνοι που κατέστρεψαν τη μοναδική άμεση προοπτική, που υπήρχε μέχρι τώρα, να πραγματοποιηθεί μια θετική υπέρβαση της μεταπολίτευσης, μέσω ενός μετώπου εθνικής ανεξαρτησίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατίας, εξανεμίζοντας όλο το θετικό πολιτικό απόθεμα που είχε δημιουργήσει το ελληνικό κίνημα των πλατειών.
Αυτοί που εξασφαλίζουν με την παραμονή τους στην εξουσία την ολοκληρωτική υποταγή ολόκληρης της κοινωνίας στα χειρότερα οικονομικά βασανιστήρια, τολμούν να σηκώσουν το δάκτυλο και να μας μιλήσουν για το ποιος θα έρθει μετά. 
Ένα είναι σίγουρο, όποιος και να έρθει μετά: Αν δεν φύγουν αυτοί, το συντομότερο, χθες ει δυνατόν, ο ελληνικός λαός δεν θα καταφέρει να σταθεί ποτέ στα πόδια του, ώστε να «ορθώσει έναν άλλον πύργο ατίθασο απέναντί τους».

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Η Σώτη Τριανταφύλλου και η αστυνομία του λόγου


Αχ, αυτοί οι φιλελέφτ! Μη τυχόν και ξεφύγουν από την πολιτική ορθότητα (την οποία ο αρθρογράφος υπερασπίζεται: "Η πολιτική ορθότητα, ξεκίνησε σωστά αλλά...") και τους κατηγορήσουν! Θέλει να διαμαρτυρηθεί και αντί να ξεφωνίσει έγραψε ένα άρθρο-σούπα. Ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, ως γνωστόν...
ΔΕΕ

Η Σώτη Τριανταφύλλου και 
η αστυνομία του λόγου
Του Γιάννη Σιδέρη

Η Σώτη Τριανταφύλλου θα δικαστεί για δημόσια υποκίνηση μίσους, με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο, γιατί ανέφερε – μια αμφιλεγόμενη – μια ρήση του Μάρκο Πόλο περί των μουσουλμάνων, ότι φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι και μετριοπαθής αυτός που σου κρατάει για να το κόψουν.
Θα μπορούσε ο ακατάλυτος φύλαξ της αντιρατσιστικής μας συνείδησης κ. Δημητράς να της απαντήσει με ένα άρθρο στην ίδια ιστοσελίδα, αλλά προτίμησε την δικαστική προσφυγή για να την φιμώσει. Όσοι εξέφραζαν επιφυλάξεις κατά την ψήφισή του, ότι ο εν λόγω νόμος μπορεί να γίνει εν δυνάμει εργαλείο στα χέρια φανατικών λογοκριτών, τώρα δικαιώνονται.
Με παρόμοιο νόμο είχε διωχθεί στη Γαλλία ο Γάλλος φιλόσοφος, ιστορικός και συγγραφέας Ροζέ Γκαρωντύ, επειδή αμφισβήτησε, όχι ακριβώς το ολοκαύτωμα, αλλά την έκταση που του αποδίδεται από τους «θεμελιώδεις μύθους της ισραηλινής πολιτικής». Ναι ήταν λάθος, αλλά ήταν λάθος γνώμης. Όμως η πολιτική ορθότητα, τέκνο της οποίας είναι ο αντιρατσιστικός, νόμος, δεν έχει ευαισθησίες περί την ελευθερία γνώμης! (μεταξύ σοβαρού και αστείου, θα λέγαμε ότι είναι απορίας άξιον που δεν διώχτηκε και ο Νίκος Φίλης, ως μη αποδεχόμενος τον όρο «Γενοκτονία» για τους Πόντιους)! 
Βέβαια δημόσια υποκίνηση βίας δεν είναι μόνο η φράση του Μάρκο Πόλο. Κάποιος άλλος ανησυχών πολίτης, οπαδός της ασφάλειας και της τάξεως, θα μπορούσε να στείλει στα δικαστήρια (παράδειγμα) στελέχη ομάδων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, επειδή έχουν στην ατζέντα τους, άρα εκφέρουν δημοσίως ρητορική υποκίνησης στη βία (λαϊκή βέβαια βία, αλλά για τους αρχάγγελους της ηθικής μας ευταξίας δεν έχει διαφορά).
Προς το παρόν πάντως οι κοινωνικοί εισαγγελείς καραδοκούν μονομερώς. Γράφει π.χ. ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης στη σελίδα του, στο Face book «Όταν μας βρίζανε αποκαλώντας μας νενέκους και γερμανοτσολιάδες, μας απειλούσαν με κρεμάλες, διέδιδαν ψευδείς δηλώσεις μας, καλούσαν «αγανακτισμένους» όπου μας βρουν να μας τσακίσουν, διέρρεαν ότι αυτοκτονήσαμε επειδή δεν αντέξαμε τη «λαϊκή οργή», δεν είδα τον κύριο Δημητρά –ή οποιονδήποτε άλλον – να καταθέσει μήνυση για υποκίνηση μίσους».
Αδιανόητο bullying από τους ζηλωτές της αντιρατσιστικής πολιτικής ορθότητας είχε υποστεί στα social media και η ποιήτρια Κική Δημουλά, επειδή είχε τολμήσει να υπονοήσει ότι η κατάσταση στην Κυψέλη είχε επιδεινωθεί με την μεγάλη έλευση μεταναστών. Στοχοποιήθηκε αγρίως, και κατηγορήθηκε για ρατσισμό και ξενοφοβία! Άλλωστε όποιος δεν αποδέχεται την ισοπεδωτική λογική της Πολιτικής Ορθότητας είναι εξ ορισμού… φασίστας! 

Σωστή αρχή
Η πολιτική ορθότητα, ξεκίνησε σωστά αλλά στη συνέχεια – όπως συχνά συμβαίνει με τις όμορφες ιδέες κατά την πραγμάτωσή τους - έπεσε στην δικαιοδοσία ανελεύθερων ιδεοληπτικών, που απαιτούν να επιβάλλουν την ομοιομορφία της σκέψης.
Ορίζεται ως εκείνη η συμπεριφορά που σαν σκοπό έχει να «αποφεύγονται φραστικές και πρακτικές που προσβάλλουν μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων». Αρχικά στις ΗΠΑ ήταν η ασπίδα για να προστατέψει καταπιεσμένες μειονότητες κοινωνικές, φυλετικές και εθνικές (π.χ μαύρους – συγνώμη έγχρωμους – ομοφυλόφιλους, λατινογενείς ή ασιάτες μετανάστες, κλπ), αλλά κατέληξε σε μια παράνοια: Απαγορεύει την έκφραση της σκέψης – όταν η σκέψη δεν αρέσει. Οι φορείς της λειτουργούν ως αστυνομία της σκέψης με στόχο να περιορίσουν την ελευθερία του λόγου.
Άπειρα τα παραδείγματα που δημιουργούν σχιζοειδείς καταστάσεις. Θα αναφερθούμε σε δύο: Πρόσφατα ένας διαδικτυακός φίλος, φρέσκος στη Ν.Υ., ξάφνιασε τον θυρωρό της Πολυκατοικίας όταν του ευχήθηκε «Χριστός Ανέστη». Ο θυρωρός του εξήγησε ότι η φράση έχει καταργηθεί και έχει αντικατασταθεί από το «χρόνια πολλά», γιατί το «Χριστός Ανέστη» μπορεί να θεωρηθεί… προσηλυτισμός! Παράλληλα το «που γεννηθήκατε» δεν είναι δόκιμο, γιατί μπορεί να υπονοεί αμφισβήτηση αμερικανικής καταγωγής!
Στη Σουηδία, θύμα της πολιτικής ορθότητας ήταν… ο ΤενΤέν, που μεταφέρθηκε από το τμήμα της παιδικής λογοτεχνίας στα ράφια για τους ενήλικες καθώς η περιπέτεια «Ο Τεντέν στο Κονγκό», κρίθηκε ότι βρίθει «ρατσιστικών στερεοτύπων» και είναι «υπόδειγμα αποικιοκρατικής νοοτροπίας».
Λογικό! Μια σκηνή στο κόμικ δείχνει τον Τεντέν να γίνεται φύλαρχος σε ένα αφρικανικό χωριό, επειδή είναι «ένας καλός λευκός άνθρωπος», και μια μαύρη γυναίκα να υποκλίνεται μπροστά του λέγοντας «Λευκός άνθρωπος πολύ σπουδαίος...». Το γεγονός ότι αφορά την εποχή του 1930 και αντανακλούσε το πνεύμα εκείνης της εποχής, δεν έχει σημασία! Πρέπει να παιδιά να αποστειρωθούν και από τη γνώση του τρόπου σκέψης προηγούμενων εποχών! 
Δεν είμαστε νομικοί, αλλά η δίκη της Σώτης Τριανταφύλλου, δεν θα είναι μια απλή δίκη. Θα κριθεί το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης (ακόμη και το δικαίωμα στην ελευθερία της λάθος σκέψης και λάθος έκφρασης). Θα κριθεί επίσης και η παρεμβατική αυθαιρεσία των αστυνόμων της σκέψης και της έκφρασης, που απαιτούν αντιδημοκρατικά να μας επιβάλουν τη δική τους.

(Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις στο παραπάνω άρθρο είναι δικές μου).

Ενδιαφέρουσα η δήλωση της ίδιας της Σώτης Τριανταφύλλου, που δεν "μασάει" τα λόγια της με ψευτοευγένειες και μη-μου-άπτου φιλελέφτ αηδίες:

Μια σύντομη δήλωση για τη δίωξη

   

Η υπόθεση έχει μια φαιδρή πλευρά και μια σοβαρότερη: τη φαιδρή είτε τη βλέπει κανείς, είτε δεν τη βλέπει. Όσο για τη σοβαρή δεν σχετίζεται με το τι είπε ή τι δεν είπε ο …Μάρκο Πόλο, αλλά με το αν έχω δικαίωμα να εκφράζω τη γνώμη μου, έστω κι αν είναι μειονοτική ή ενοχλητική.

Στο συγκεκριμένο πρόβλημα την έχω εκφράσει σε πλήθος άρθρων καθώς και στο δοκίμιο «Πλουραλισμός, πολυπολιτισμικότητα, ένταξη, αφομοίωση». Ο ενάγων ίσως έβρισκε πολύ περισσότερες αφορμές να εξοργιστεί στο βιβλίο απ’ ό,τι στο άρθρο. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι είναι οκνηροί: διατρέχουν στα γρήγορα ένα αρθρίδιο, αλλά τους πέφτει πολύ να μελετήσουν ένα βιβλίο 400 σελίδων.

Για το περιεχόμενο του βιβλίου και των άρθρων μπορούμε να συζητάμε επί μακρόν, αλλά δεν είναι αυτό το επίδικο θέμα. Ωστόσο, επισημαίνω με την ευκαιρία ότι το Ισλάμ δεν είναι φυλή ώστε να τίθεται ζήτημα ρατσισμού: είναι θρησκεία και μάλιστα θρησκεία με πολιτικό πρόγραμμα. Πολλοί άνθρωποι ταυτίζουν τη φυλή με τη θρησκεία ― η ανάλυση είναι λανθασμένη από την αφετηρία της.

Δεν είναι το μοναδικό λάθος: οι πολιτικώς ορθοί ― οι οποίοι είναι κάθε άλλο παρά «ορθοί» ― τροφοδοτούν με τον φανατισμό τους ρατσιστικά, ομοφοβικά και κοινωνικά υπερσυντηρητικά αισθήματα και εκδηλώσεις.

Δεν πρόκειται να υποχωρήσω ― είμαι αυτή που είμαι και πιστεύω αυτά που πιστεύω. Και δεν αναζητώ ούτε οπαδούς, ούτε θαυμαστές ώστε να κάνω συμβιβασμούς. 

See you in court.