Ήταν Έλληνας Στρατιώτης στον Έβρο

Ήταν Έλληνας Στρατιώτης 

στον Έβρο...

Τον έλεγαν απλά Ζήση...

Δεν τον έλεγαν Ρουπακιά. Δεν τον έλεγαν Γρηγορόπουλο. Δεν τον έλεγαν Ρωμανό. Δεν το έλεγαν καν… Κούνεβα. Δεν ήταν ράπερ. Δεν ήταν οργισμένο καλοταϊσμένο νιάτο. Δεν ήταν επαναστάτης από τις στέπες και τα αντάρτικα λημέρια του Παλαιού Ψυχικού. Δεν ήταν συνδικαλιστής ή τρομοκράτης. Δεν ήταν τίποτα απ’ όλα αυτά. Δεν ήταν καν το παιδί της Πόλα Ρούπα.
Την μητέρα του, την σεμνή Ελληνίδα μάνα, δεν την είδαμε να το παίζει «Κατίνα Παξινού» στα δικαστήρια. Η μορφή του ήρωα πατέρα του, μας είναι παντελώς άγνωστη.

Ποιος ήταν λοιπόν;

Ήταν ένα απλός Έλληνας στρατιώτης, που υπηρετούσε την θητεία του, όπως τόσα και τόσα Ελληνόπουλα (εξαιρούνται τα…καλά Ελληνόπουλα των βουλευτάδων και υπουργών που υπηρετούν στην μεθόριο Χολαργού - Αγ Παρασκευής ή στο Πολεμικό Μουσείο) στον Έβρο, κοντά στο χωριό Πέπλος.
Ο καλός συνάδελφος στρατηγός ε.α. κ. Ιπποκράτης Δασκαλάκης μας θύμισε το γεγονός, μέσα από το εξαιρετικό μπλογκ «Ρουκουμούκου».
Ήταν 19 Δεκεμβρίου του 1986, όταν σε μία νησίδα του Έβρου ποταμού, βρέθηκαν γύρω στις 11 το πρωί μια τριμελής ελληνική περίπολος, απέναντι με μια διμελή τουρκική. Εξοικειωμένοι οι άνδρες των δύο περιπόλων στην οπτική επαφή και σε ορισμένες περιπτώσεις και στην ανταλλαγή χαιρετισμών, σταμάτησαν να ξεκουραστούν εκατέρωθεν της κοίτης.

Ο Έλληνας στρατιώτης Ζήσης Καραγώγος, άοπλος κινήθηκε προς την πλευρά των δύο Τούρκων συναδέλφων του, για να δεχθεί, αναίτια και ανεξήγητα μέχρι σήμερα, ριπή τυφεκίου από τον ένα εξ αυτών. Αιφνιδιασμένοι οι άλλοι δύο Έλληνες στρατιώτες, άρχισαν να ανταποδίδουν τα πυρά με αποτέλεσμα μια χαμηλής έντασης ανταλλαγή πυροβολισμών να διεξάγεται για περίπου μισή ώρα πάνω από το κορμί του βαρύτατα τραυματισμένου και αιμορραγούντος Καραγώγου. Η τυχαία διέλευση του Έλληνα αγροφύλακα Ζαπάτα υπήρξε σημαντική για τους δύο Έλληνες στρατιώτες. Σε λίγο ο αγροφύλακας ενημέρωσε το παρακείμενο ελληνικό φυλάκιο. Ακολούθησαν μερικές ακόμη αψιμαχίες με αποκορύφωμα την σύγκρουση που έγινε περί την 15.00, και ήταν και η τελευταία, με την λήξη της οποίας οι Τούρκοι, μέτρησαν 1 Ανθυπολοχαγό και 4 στρατιώτες νεκρούς.

Ο Καραγώγος είχε αφήσει την τελευταία του πνοή, στο στρατιωτικό νοσοκομείο της Αλεξανδρουπόλεως όπου μεταφέρθηκε. Άλλος ένα στρατιώτης που είχε δολοφονηθεί εν ψυχρώ και εντελώς αναίτια από του Τούρκους.

Για ανεξήγητους λόγους, το επεισόδιο αυτό δεν έγινε ευρέως γνωστό στην έκταση της σύγκρουσης που έλαβε χώρα και περιορίστηκε στις συνθήκες του θανάσιμου τραυματισμού του άτυχου Ζήση Καραγώγου. 

Σήμερα, το γειτονικό στο σημείο φυλάκιο του Πέπλου φέρει, σε ένδειξη τιμής για τον εκλιπόντα, το όνομα του: «Ελληνικό Φυλάκιο Στρατιώτη Ζήση Καραγώγου». 
Ο Ζήσης, αποτελεί έναν από τα δεκάδες θύματα του ακήρυκτου, χαμηλής έντασης, πολέμου που διεξάγεται εδώ και δεκαετίες μεταξύ των δύο χωρών. Όλα αυτά τα χαμένα παιδιά μας, είναι ο φόρος αίματος που ο ελληνικός λαός πληρώνει καθημερινά για την κατοχύρωση της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Πατρίδος. Είναι όμως και ένας φόρος, που όπως και αρκετοί άλλοι, δυστυχώς εντελώς άνισα κατανέμεται μονομερώς μόνο στα μη προνομιούχα μέρη της ελληνικής κοινωνίας. Όπως άλλωστε όλοι οι φόροι…

Για τον Ζήση, δεν μάθαμε ποτέ να έγινε μία πορεία. Δεν μάθαμε ποτέ προοδευτικοί δάσκαλοι να μίλησαν στα σχολεία για το περιστατικό. Ίσως γιατί δεν τον έλεγαν Φύσσα ή Γρηγορόπουλο ή ούτε καν…Κούνεβα…

Οι Τούρκοι είναι φίλοι μας! Αυτή η καραμέλα εκτός από τα γνωστά κέντρα αφελληνισμού των διαφόρων παρατηρητηρίων και περιέργων «δράσεων», πιπιλίζεται, εν αγνοία τους βέβαια, και από σεβάσμιους παππούδες και γλυκύτατες γιαγιάδες, οι οποίοι ηδονίζονται (από τι άλλο να ηδονιστούν άλλωστε τώρα πιά;…), όταν επισκέπτονται την Πόλη και ο σερβιτόρος με επαγγελματική (άρα ψεύτικη) ευγένεια και με μερικά σπαστά ή και άσπαστα Ελληνικά, τους γεμίζουν γαλιφιές, στοχεύοντας κατ’ ευθείαν στο πορτοφόλι τους. Δεν φταίει ο λαός, λένε τα ανόητα ανθρωπάκια, αλλά οι «μεγάλοι».

Λες και ήταν ο Κεμάλ ή ο Ταλαάτ πασάς αυτοί που έσφαξαν τους χριστιανούς στην Σμύρνη και όχι οι πρόγονοι του σημερινού σερβιτόρου, που τόσο ξελογιάζει τους Έλληνες επισκέπτες της Πόλης. 

Θαρρείς και ο Μεντερές είχε πάρει σβάρνα τους δρόμους της Πόλης και έκαιγε και ρήμαζε τις Ελληνικές περιουσίες τον Σεπτέμβριο του 1955 και όχι οι «καλοί» Τούρκοι μαζί με τους (μη το ξεχνάμε αυτό) «καλούς» Κούρδους. «Μα τους διέταξαν», θα πει ο τουρκολάγνος προοδευτικός. Τότε όμως, θα πρέπει να μας πει πόσες αντίστοιχες σφαγές έκανε ο Ελληνικός λαός και πότε τον…διέταξαν; Και δεν αναφέρομαι βέβαια, για να τον προλάβω, σε μεμονωμένα περιστατικά, που είναι συνήθη σε πολέμους, αλλά σε οργανωμένες και κατευθυνόμενες σφαγές.

Τέλος, ο ίδιος ο Ετσεβίτ ήταν αυτός που βίασε Ελληνοπούλες στην Κύπρο και όχι οι απόγονοι των Μογγόλων στρατιώτες του;

Τον ίδιο μύθο καλλιεργούν και μερικοί συγγραφείς, που παρουσιάζουν τους καλούς τούρκους να ερωτεύονται την Ελληνοπούλα και να είναι αντίθετοι με τις σφαγές των συμπατριωτών τους. 

Εξαιρείται βέβαια ο μεγάλος σκηνοθέτης μας Τάσος Μπουλμέτης, ο οποίος στην «Πολίτικη κουζίνα» του, λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους. 
Και για να τελειώσουμε από εκεί που αρχίσαμε.

Τιμή και δόξα στο παλικάρι Ζήση Καραγώγο, που με το αίμα του μας δείχνει, ότι θα πρέπει πάντα να είμαστε άγρυπνοι με τους απέναντι. Και όσοι μπορούν ή θέλουν να δουν την πραγματικότητα, ας την δουν. Οι υπόλοιποι καλά θα κάνουν να λουφάξουν μέσα στην…προοδευτικότητά τους.

Χρήστος Μπολώσης

Υστερόγραφο roykoymoykoy

Αν αληθεύει (που αληθεύει) ότι ο δολοφόνος του Σολωμού Σολωμού τουρκοκύπριος συνταγματάρχης ε.α. Χαλίλ Σατραζάμ, παρευρισκόταν στις συζητήσεις της Γενεύης και τον ανέχθηκε ο Αναστασιάδης, τότε δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι έχουμε φθάσει στο σημείο να θεωρούν κάποιοι την διχοτόμηση ως την καλύτερη λύση για το «Κυπριακό»… Καημένοι Καραολή, Δημητρίου, Μάτση, Παλληκαρίδη, Λένα και τόσοι άλλοι. Δες τε για ποιους θυσιαστήκατε!...

Το εντοπίσαμε στην σελίδα FB του Ioannis Bougas, που το πήρε από εδώ: http://roykoymoykoy.blogspot.gr

Στην σελίδα του Ioannis Bougas υπάρχει και το εξής σχόλιο που αναφέρεται σε ορισμένες λεπτομέρειες των γεγονότων:

Πανος Αργυροπουλος 

δεν εγινε ακριβως ετσι το επεισοδιο τα δυο περιπολα συναντηθεικαν επι ελληνικου εδαφους συγκεκριμενα μεσα στο κτημα τσιρωζη εκει ειχαν μπει οι τουρκοι περιπου 200 μετρα μετα την οριο γραμμη η ελληνικη περιπολο δεν ηταν τριμελης ηταν δυο ατομα ο συχωρεμενος ο ζησης και ενας λοχιας απο το πυργο ηλειας οι τουρκοι ηταν 5 μαζι τους και ενας υπολοχαγος ο ζησης δε πηγε μονος του οι τουρκοι φωναζαν μαλμπορο μαλμπορο ηθελαν ελληνικα τσιγαρα μαλμπορο και ετσι ο ζησης αφησε το οπλο και πλησιασε και δεχτηκε τη φονικη σφαιρα απο κρυμενο σε θαμνο τουρκο φονια επεσε νεκρος επι τοπου ο πυργιωτης λοχιας εδρασε αστραπιεα και με κολοσιαια ψυχραιμια μονος του ανταπεδωσε πυρα εμποδιζοντας τους τουρκους που προσπαθησαν να τραβηξουν το σωμα του νεκρου παληκαριου στο τουρκικο εδαφος και να πουν μετα οτι μπηκε μεσα γιαυτο πυροβοληθεικε εκει ακουσε τη μαχη ο ζαπατας και ετρεξε στο σημειο οπου του ζητησε ο λοχιας να τρεξει να φερει βοηθεια απο το φυλακιο οπως και εγινε ακολουθησε 6ωρη μαχη μεταξυ 18 ελληνων στρατιωτων και περιπου 70 τουρκων που εφτασαν επι τοπου οι απωλειες συνολικα για τους τουρκους ηταν ενας υπολοχαγος νεκρος τρεις στρατιωτες και αρκετοι τραυματιες η μαχη εληξε οταν στις 5 το απογευμα περιπου εφτασε επιτελους επι τοπου ουλαμος 5 ελληνικων αρματων και στη θεα τους οι τουρκοι αποχωρισαν μεγαλοι πρωταγωνιστες της μαχης ο δοκιμος αξιωματικος αρχιφυλακας του φυλακιου απο τον περδικα πτολεμαιδας ο πυργιωτης λοχιας ο αγροφυλακας ζαπατας αλλα και ολα τα παιδια της φρουρας που εδρασαν υποδειγματικα ο θανατος του ζηση καραγωγου ηταν ανανδρη δολοφονια αθανατος !

Στον εφιάλτη του πολέμου με τους Κούρδους βυθίζεται η Τουρκία

F-16 της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας πραγματοποίησαν την Πέμπτη νέα σειρά επιδρομών εναντίον στόχων του PKK στα βουνά του Βόρειου Ιράκ, όπου έχει καταφύγει το επιτελείο του PKK

Στον εφιάλτη του πολέμου με τους Κούρδους 

βυθίζεται η Τουρκία

Αγκυρα, Τουρκία

Σε έναν ανοιχτό πόλεμο εναντίον των Κούρδων ανταρτών, οι οποίοι απαντούν με φονικές επιθέσεις στις αεροπορικές επιδρομές εναντίον των βάσεών τους στα μετόπισθεν, βυθίζεται η Τουρκία και αφήνει τους Αμερικανούς να μάχονται στην πρώτη γραμμή εναντίον των τζιχαντιστών.

Την Πέμπτη, ένας αστυνομικός κι ένας πολίτης σκοτώθηκαν από πυρά προερχόμενα από όχημα ενώ βρίσκονταν μπροστά από καφενείο κοντά στην πόλη Τσινάρ, στη Νοτιοανατολική Τουρκία όπου ζουν κυρίως Κούρδοι. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης απέδωσαν την επίθεση στο Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK).

Ο τουρκικός στρατός ανακοίνωσε αργότερα πως μέλη του PKK σκότωσαν τρεις τούρκους στρατιώτες σε επίθεση που πραγματοποίησαν εναντίον τάγματος του Στρατού, την Πέμπτη, στη Νοτιοανατολική επαρχία Σιρνάκ. Πρόσθεσε πως ελικόπτερα και ειδικές δυνάμεις εστάλησαν στην περιοχή και πως η επιχείρηση βρίσκεται σε εξέλιξη.

Λίγο αργότερα, 30 μαχητικά F-16 της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας εξαπέλυσαν νέες επιδρομές εναντίον στόχων των κούρδων ανταρτών στο βόρειο Ιράκ, μετέδωσαν τα τουρκικά ενημερωτικά δίκτυα NTV και CNN-Türk.

Οι βομβαρδισμοί, που ήταν ιδιαίτερα μαζικοί, διεξήχθησαν ως αντίποινα για την επίθεση που διαπράχθηκε νωρίτερα σήμερα εναντίον μιας αυτοκινητοπομπής του στρατού στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας, όπου έχασαν την ζωή τους τρεις στρατιώτες, διευκρίνισε το NTV.Μερικές ώρες νωρίτερα, τα F-16 της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας είχαν πραγματοποιήσει νέα σειρά επιδρομών εναντίον στόχων του PKK στα βουνά του Βόρειου Ιράκ, όπου έχει καταφύγει το επιτελείο της κουρδικής οργάνωσης, καθώς και στην Τουρκία.

Αυτός ο κύκλος των αντιποίνων συνεχίζεται σχεδόν αδιάλειπτα μετά την επίθεση καμικάζι στις 20 Ιουλίου στο Σουρούτς. Η επίθεση, η οποία προκάλεσε τον θάνατο 32 νεαρών υπερασπιστών της κουρδικής υπόθεσης, αποδόθηκε στο Ισλαμικό Κράτος και προκάλεσε την οργή του PKK εναντίον της κεντρικής εξουσίας, η οποία κατηγορείται πως δεν προστατεύει τον ντόπιο πληθυσμό.

Εκτοτε, τουλάχιστον οκτώ εκπρόσωποι των τουρκικών δυνάμεων της τάξης έχουν σκοτωθεί και περίπου 10 έχουν τραυματιστεί. Η τουρκική δημόσια τηλεόραση μεταδίδει καθημερινά σε απευθείας μετάδοση τις κηδείες που τελούνται για τους «μάρτυρες» που πέφτουν θύματα του PKK.

Η Τουρκία βρίσκεται λοιπόν και πάλι βυθισμένη «στον επανερχόμενο εφιάλτη του κουρδικού προβλήματος», αναφέρει σε κύριο άρθρο της την Πέμπτη η εφημερίδα Hurriyet. Ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι είναι «αδύνατη» η συνέχιση της ειρηνευτικής διαδικασίας με το PKK και η «οπισθοχώρηση στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας», βάζοντας στην ίδια μοίρα το PKK και το Ισλαμικό Κράτος.

Η επίθεση στο Σουρούτς, όπου το Ισλαμικό Κράτος πραγματοποίησε για πρώτη φορά πλήγμα στο έδαφος της Τουρκίας, υποχρέωσε τον Ερντογάν να κάνει μια στρατηγική στροφή έναντι αυτού του κινήματος. Ενώ για καιρό φαινόταν επιεικής απέναντι στους τζιχαντιστές, μετά το Σουρούτς διέταξε πλήγματα εναντίον στόχων του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, προς μεγάλη ικανοποίηση των Αμερικανών, οι οποίοι ηγούνται του διεθνούς συνασπισμού κατά των τζιχαντιστών. Η Άγκυρα έδωσε επίσης το πράσινο φως για τη χρήση της στρατηγικής σημασίας βάσης του Ιντσιρλίκ ώστε τα αμερικανικά F-16 να έρθουν πιο κοντά στους στόχους τους στη Συρία.

Από την τουρκική πλευρά, ωστόσο, η επιχειρησιακή προτεραιότητα είναι σαφώς ο πόλεμος εναντίον των Κούρδων ανταρτών. Μέσα σε μια εβδομάδα, ο Στρατός ανέφερε δεκάδες αεροπορικά πλήγματα εναντίον στόχων του PKK, αλλά μόνο τρία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στις 25 Ιουλίου. Επίσης οι Αρχές ανακοίνωσαν χθες πως από τις 20 Ιουλίου έχουν συλληφθεί στην Τουρκία περίπου 1.300 πρόσωπα, τα 847 από τα οποία ως ύποπτα για σχέσεις με την κουρδική εξέγερση, έναντι 137 για σχέσεις με το Ισλαμικό Κράτος

Σε πολιτικό επίπεδο, ο Τούρκος πρόεδρος και η ισλαμοσυντηρητική κυβέρνηση έχουν στόχο τον νεαρό ηγέτη του φιλοκουρδικού κόμματος HDP Σελαχατίν Ντεμιρτάς, τον οποίο κατηγορούν ότι «απειλεί την εθνική ασφάλεια» επειδή αρνείται να καταδικάσει συγκεκριμένα τις ενέργειες του PKK. «Μια ατμόσφαιρα χάους δημιουργείται εσκεμμένα με προοπτική τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών», απάντησε ο Ντεμιρτάς.

Με 13% των ψήφων και 80 βουλευτές, το κόμμα του θεωρείται ένας από τους μεγάλους νικητές των βουλευτικών εκλογών της 7ης Ιουνίου, στις οποίες το κυβερνών κόμμα AKP έχασε την απόλυτη πλειοψηφία για πρώτη φορά από το 2002. Σύμφωνα με την αντιπολίτευση, ο Ερντογάν θέλει πάση θυσία να εξασθενήσει το HDP πριν προκηρύξει πρόωρες εκλογές.

Δεύτερη δύναμη στο Κοινοβούλιο, το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα CHP κατήγγειλε σαφώς από την πλευρά του την πολιτική που ακολουθούσε ο Ερντογάν έναντι των τζιχαντιστών. «Το γεγονός πως δεν ελήφθη καμιά πρωτοβουλία και το καθεστώς έκλεινε τα μάτια σημαίνει πως η Τουρκία ήταν ένα στήριγμα του Ισλαμικού Κράτους», κατήγγειλε ο βουλευτής Κωνσταντινούπολης Μουράτ Οζτσελίκ.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό

Χέμινγουέϊ και ...Ρεπούση

Ο Χεμινγουέϊ σε νεαρή ηλικία

Η γραφίδα του Χέμινγουεϊ απέναντι

σε εκείνη της κας Ρεπούση

Έρνεστ Χέμινγουεϊ: “Στην προκυμαία της Σμύρνης”

Η Μικρασιατική Καταστροφή όπως την έζησε και την κατέγραψε ο μεγάλος Νομπελίστας

«Το χειρότερο, είπε, ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά. Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία.» (Από τη συλλογή διηγημάτων του με το γενικό τίτλο «Στην προκυμαία της Σμύρνης»).

Με τα παραπάνω λόγια κάποιος ήρωας του Χεμινγουέι, αξιωματούχος πολεμικού πλοίου των ΗΠΑ αγκυροβολημένου στη Σμύρνη, περιγράφει τη μεγάλη καταστροφή. Το απόσπασμα είναι από το πρώτο λογοτεχνικό κείμενο που εξέδωσε ο αμερικανός συγγραφέας το 1925, μόλις 26 χρονών τότε, και με το οποίο άρχισε να αποκτά παγκόσμια φήμη. Πρόκειται για τη συλλογή διηγημάτων του «Στην εποχή μας» (In Our Times), όπου το πρώτο του διήγημα, ουσιαστικά ο πρόλογος του βιβλίου, έχει τον τίτλο «Στην προκυμαία της Σμύρνης».

Όσο κι αν μιλάμε για διήγημα, ο συγγραφέας δεν γράφει από απλή φαντασία. Μόλις πριν τρία χρόνια ως πολεμικός ανταποκριτής της καναδικής εφημερίδας “Toronto Star” ο Χεμινγουέι είχε βρεθεί ως αυτόπτης μάρτυς στον τόπο της καταστροφής και την είχε περιγράψει σε μια σειρά άρθρων του, που εκδόθηκαν το 1985 σε βιβλίο με τον τίτλο: «Dateline: Toronto”. Ως ανταποκριτής αυτής της εφημερίδας είχε ταξιδέψει από το Παρίσι στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλα μέρη της Τουρκίας στέλνοντας κατά την πορεία του τα άρθρα του στην καναδική εφημερίδα.

Στην έκδοση της 20ής Οκτωβρίου 1922 γράφει: «Ο άντρας σκεπάζει με μια κουβέρτα την ετοιμόγεννη γυναίκα του πάνω στον αραμπά για την προφυλάξει από τη βροχή. Εκείνη είναι το μόνο πρόσωπο που βγάζει κάποιους ήχους [από τους πόνους της γέννας]. Η μικρή κόρη τους την κοιτάζει με τρόμο και βάζει τα κλάματα. Και η πομπή προχωρά… Δεν ξέρω πόσο χρόνο θα πάρει αυτό το γράμμα να φτάσει στο Τορόντο, αλλά όταν εσείς οι αναγνώστες της Σταρ το διαβάσετε να είστε σίγουροι ότι η ίδια τρομακτική, βάναυση πορεία ενός λαού που ξεριζώθηκε από τον τόπο του θα συνεχίζει να τρεκλίζει στον ατέλειωτο λασπωμένο δρόμο προς τη Μακεδονία».

Τα λόγια αυτά δεν είναι γραμμένα από κάποιον που πρώτη φορά αντικρίζει τη φρίκη του πολέμου. Ο νεαρός Χεμινγουέι είχε ζητήσει να καταταγεί ως εθελοντής στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά δεν έγινε δεκτός λόγω της κακής όρασής του. Αυτό δεν τον εμπόδισε να γίνει εθελοντής νοσοκόμος, να τραυματιστεί σοβαρά δυο φορές στην Αυστρία και τελικά να αποσυρθεί αφού τιμήθηκε με το βραβείο ανδρείας. Κι αυτά πριν να βρεθεί στην Τουρκία ως πολεμικός ανταποκριτής της Toronto Star, μόλις 23 χρονών.

Μέσα από το λογοτεχνικό του ταλέντο, που φανερώθηκε μέσα στα επόμενα χρόνια, ο συγγραφέας δίνει συγκλονιστικές περιγραφές μιας περιόδου που έχει σημαδέψει την ψυχή του Νεοέλληνα, μ’ όλο που κοντεύει να περάσει σχεδόν ένας αιώνας από τότε.

Σ’ ένα από τα κείμενα αυτά, στο οποίο αναφερθήκαμε ήδη, «Στην προκυμαία της Σμύρνης», που θεωρείται αριστούργημα γραφής και διδάσκεται, καθώς είδαμε στο Ιντερνέτ, στους φοιτητές αγγλικής φιλολογίας σε πολλά πανεπιστήμια, γράφει:

«Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε… Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα… Το παράξενο ήταν, είπε [ο υποτιθέμενος αξιωματούχος του αμερικάνικου πολεμικού που διηγείται την ιστορία], πώς ούρλιαζαν κάθε νύχτα τα μεσάνυχτα. Δεν ξέρω γιατί ούρλιαζαν αυτή την ώρα. Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους τους προβολείς και κι αυτές τότε σταματούσαν. …».

Ο Χέμινγουεϊ ως πολεμικός ανταποκριτής είναι πιο σαφής. Ξέρει ότι 1.250.000 Έλληνες διώχτηκαν από τα σπίτια τους με την ανταλλαγή των πληθυσμών: «Ό,τι και να πει κανείς για το πρόβλημα των προσφύγων στην Ελλάδα δεν πρόκειται να είναι υπερβολή. Ένα φτωχό κράτος με μόλις 4 εκατομμύρια πληθυσμό πρέπει να φροντίσει για άλλο ένα τρίτο των κατοίκων. Και τα σπίτια που άφησαν οι Μουσουλμάνοι που έφυγαν δεν επαρκούν σε τίποτα, χώρια η διαφορά στο επίπεδο κουλτούρας που είχαν συνηθίσει οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη».

Σε μια άλλη ανταπόκρισή του στη «Σταρ» γράφει:

«Βρίσκομαι σε ένα άνετο τρένο, αλλά με τη φρίκη της εκκένωσης της Θράκης όλα μου φαίνονται απίστευτα. Έστειλα τηλεγράφημα στη «Σταρ» από την Αδριανούπολη. Δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Η εκκένωση συνεχίζεται…. Ψιχάλιζε. Στην άκρη του λασπόδρομου έβλεπα την ατέλειωτη πορεία της ανθρωποθάλασσας να κινείται αργά στην Αδριανούπολη και μετά να χωρίζεται σ’ αυτούς που πήγαιναν στη Δυτική Θράκη και τη Μακεδονία. .. Δε μπορούσα να βγάλω από το νου μου τους άμοιρους ανθρώπους που βρίσκονταν στην πομπή γιατί είχα δει τρομερά πράγματα σε μια μόνο μέρα. Η ξενοδόχισσα προσπάθησε να με παρηγορήσει με μια τρομερή τούρκικη παροιμία: «Δε φταίει μόνο το τσεκούρι, φταίει και το δέντρο». (Toronto Star, 14 Νοέμβρη 1922)

«Η υποχώρηση του ελληνικού στρατού ήταν μια θλιβερή υπόθεση, αλλά δε χρειάζεται να κατηγορούμε γι’ αυτό τον απλό Έλληνα φαντάρο. Ακόμα και όταν γινόταν εκκενώσεις περιοχών οι Έλληνες δρούσαν ως πραγματικοί στρατιώτες. Ο Κεμάλ θα είχε μεγάλο πρόβλημα αν ήταν να τους αντιμετωπίσει στη Θράκη. Ο λοχαγός Wittal του Ινδικού Ιππικού, που βρισκόταν στην Ανατόλια ως παρατηρητής κατά τη διάρκεια του πολέμου των Ελλήνων με τον Κεμάλ, μου είπε: «Οι Έλληνες στρατιώτες ήταν μαχητές πρώτης κατηγορίας. Οι αξιωματικοί τους ήταν άριστοι…. Θα μπορούσαν να έχουν καταλάβει την Άγκυρα και να τελειώσουν τον πόλεμο αν δεν είχαν προδοθεί». Κατά τον Χεμινγουέι η προδοσία αυτή πήγασε και από τους συμμάχους, αλλά και από τον βασιλιά Κωνσταντίνο που αντικατέστησε τους έμπειρους –αλλά βενιζελικούς- αξιωματικούς, με δικούς του «που ποτέ δεν είχαν ακούσει τον κρότο της μάχης».

Και τελειώνει με μια πρόταση που δεν θα την έγραφε ποτέ ένας απλός δημοσιογράφος, αν δεν είχε μέσα του το ταλέντο του μεγάλου νομπελίστα συγγραφέα: «Όλη μέρα περνούν δίπλα μου, λεροί, εξαντλημένοι, αξύριστοι, ανεμοδαρμένοι στρατιώτες που βαδίζουν στη γκρίζα γυμνή ύπαιθρο της Θράκης. Χωρίς μπάντες, χωρίς [ανθρωπιστικές] οργανώσεις να τους ανακουφίσουν, χωρίς τόπο να ξαποστάσουν, παρά γεμάτοι ψείρες, με βρώμικες κουβέρτες και κουνούπια όλη τη νύχτα. Είναι οι τελευταίοι από αυτό που ήταν κάποτε η δόξα της Ελλάδας. Κι αυτό είναι το τέλος της δεύτερης πολιορκίας της Τροίας» (Toronto Star, 3 Νοεμβρίου 1922).

Μπορεί ο συγγραφέας να ήταν σκληραγωγημένος και από τη φύση του (πλην των άλλων ήταν και μποξέρ) ή από τη ζωή του ως πολεμικός ανταποκριτής, αλλά δε μπορεί αν μη συγκινηθεί με τόσο πόνο. Χρόνια αργότερα, αφού είχε καλύψει δημοσιογραφικά και τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία, μιλώντας μέσα από το στόμα ενός ήρωά του γράφει: «Δε θέλω να κοιμηθώ γιατί έχω τη προαίσθηση ότι αν κλείσω τα μάτια μου στο σκοτάδι και αφεθώ στον εαυτό μου, η ψυχή μου θα βγει από το σώμα».

Σε ένα από τελευταία του άρθρα από την Τουρκία στην Τορόντο Σταρ γράφει:

«Ποιος θα θρέψει τόσο πληθυσμό; Κανένας δεν το ξέρει και μέσα στα επόμενα χρόνια ο χριστιανικός κόσμος θα ακούει μια σπαρακτική κραυγή που ελπίζω να φτάσει και ως τον Καναδά: «Μην ξεχνάτε τους Έλληνες!».

Σημείωση: Το άρθρο αυτό στηρίχτηκε κυρίως στα βιβλία του Hemingway «Dateline: Toronto”, 1985, “In Our Times”, 1925 και «On the Quai at Smyrna”, 1995. Είναι μια μικρή συμβολή στο θέμα του τι ακριβώς συνέβη στην προκυμαία της Σμύρνης.

Οι πιο συντηρητικές πηγές μιλούν για χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, Έλληνες και Αρμένιους, είτε από την πυρκαγιά, είτε από εκτελέσεις. Βλέπε: http://en.wikipedia.org/wiki/Great_Fire_of_Smyrna  “The number of casualties from the fire and accompanying massacres is not precisely known, with estimates of up to 100,000 Greeks and Armenians killed. U.S. historian Norman Naimark gives a figure of 10,000-15,000 dead, while historian Richard Clogg gives a figure of 30,000. Larger estimates include that of John Freely at 50,000 and Rudolf Rummel at 100,000″.

[...]

http://maccunion.wordpress.com/2012/09/27/%CE%B7-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%AD%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%B5%CF%8A-%CE%B1%CF%80%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9-%CF%83%CE%B5-%CE%B5/

Επίσκεψη Νταβούτογλου στην Αθήνα

Οι κ.κ. Άχρηστος και Κουτοπόνηρος

Πολιτικός παραλογισμός και σχιζοφρένεια, εν όψει της επίσκεψης Νταβούτογλου στην Αθήνα

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, που αναμένεται τις επόμενες εβδομάδες για επίσημη επίσκεψη στην Αθήνα, με σκοπό τον καθορισμό των θεμάτων που θα συζητηθούν στην επόμενη συνάντηση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας που θα γίνει στην Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη, σε συνέντευξη που παρεχώρησε στη δημοσιογράφο Τζανσού Τσαμιμπέλ (Cansu ÇAMLIBEL) και δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Χουρριέτ" (17 Σεπτεμβρίου 2012), είπε πράγματα που θα πρέπει να έχουν υπ’ όψιν τους οι αναγνώστες της "Δημοκρατίας", οι Έλληνες πολίτες και κυρίως ο κ. Αβραμόπουλος, που θα φιλοξενήσει τον Νεο-οθωμανό αξιωματούχο οσονούπω.

Ιδιαιτέρως ο κ. Αβραμόπουλος, εκτός αυτών που θα αναφέρουμε παρακάτω, θα πρέπει να έχει υπ’ όψιν του ότι ο κ. Νταβούτογλου ζει τις δυσκολότερες ημέρες από τότε που ανέλαβε τα ηνία της τουρκικής εξωτερικής, και θα χρησιμοποιήσει ως σωσίβιο ή σανίδα σωτηρίας την επίσημη επίσκεψή του στην Αθήνα και το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας – Τουρκίας, που θα γίνει κι αυτό στη σκιά της συνεχιζόμενης κατοχής της Κύπρου, της συνεχιζόμενης αποσταθεροποιητικής πολιτικής της Άγκυρας στη Θράκη και της απειλής πολέμου, μια κατάσταση που αποτελεί τον ορισμό της πολιτικής αλλοπροσαλλοσύνης και σχιζοφρένειας. Και θα το χρησιμοποιήσει -ήδη έχει αρχίσει να το κάνει- ως σωσίβιο, για να αποδείξει στους επικριτές του ότι η πολιτική των μηδενικών προβλημάτων, που έχει καταρρεύσει σε όλα τα μέτωπα, λειτουργεί επιτυχώς τουλάχιστον στην περίπτωση της Ελλάδος!

Όμως, όπως είναι και επιστημονικώς επιβεβαιωμένο, εκτός από την αγάπη, δεν γνωρίζουν σύνορα ο παραλογισμός και η σχιζοφρένεια και σε πολιτικό επίπεδο. Στη συνέντευξή του, η οποία έχει μεγάλο ενδιαφέρον να μεταφραστεί ολόκληρη και να διαβαστεί από τους Έλληνες λέξη προς λέξη, ο Νταβούτογλου, αφού αναγνωρίζει εντελώς αυθαίρετα στην Τουρκία κεντρικό και πρωταγωνιστικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, της Βόρειας Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και του Καυκάσου, και αφού προσδίδει μια φυλετική, ιστορική και πολιτιστική ανωτερότητα στο τουρκικό έθνος, αναφερόμενος στα κράτη που αποσπάστηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά από εθνικο-απελευθερωτικούς πολέμους, λέει επί λέξει ότι «οι πόλεμοι αυτοί διέλυσαν του οργανικούς δεσμούς που είχαν αποκτήσει οι λαοί αυτοί με την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τα διάρκεια της Ιστορίας και δημιούργησαν προσωρινές και τεχνητές ταυτότητες και αντιπαλότητες. Τώρα ήλθε η ώρα να δώσουμε όλοι μας λογαριασμό γι’ αυτήν τη διασπαστική νοοτροπία-πολιτισμό... Οι Τούρκοι, οι Άραβες, οι Ρωμιοί, οι Αλβανοί και πόσες άλλες εθνικές και θρησκευτικές ομάδες, που μέχρι μόλις πριν από δυο αιώνες ζούσαν όλοι μαζί στις πόλεις και τις γειτονίες μας, σήμερα έχουν αποκοπεί από την οργανική τους δομή. Δεν θα επιτρέψουμε άλλες αποχωρήσεις (σ.τ.μ. εννοεί τους Κούρδους)».

Να επισημάνουμε εδώ ότι ο Νεο-οθωμανός αξιωματούχος, αναφερόμενος σ’ εμάς, τους κατοίκους της Ελλάδος, που αποκτήσαμε την ελευθερία μας από τον σκληρότατο οθωμανικό ζυγό, δεν μιλάει για Έλληνες, αλλά για Ρωμιούς. Και όπως είναι γνωστόν τοις πάσι, πλην των γνωστών και μη εξαιρετέων αναθεωρητών της Ιστορίας, που γίνεται και με κονδύλια του Σόρος, οι Ρωμιοί ήταν -και στη συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Τούρκων σουνιτών παραμένουν- υποδεέστερα όντα ανάμεσα στους υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με κανένα δικαίωμα στη ζωή, την τιμή και την περιουσία μέχρι τις μεταρρυθμίσεις του 19ου αιώνα, που, σημειωτέον, τις επέβαλε η κακή Δύση και οι Μεγάλες Δυνάμεις.

Τέλος, να υπογραμμίσουμε ότι οι Ρωμιοί της Τουρκίας, όπως λέει ο Αχμέτ Νταβούτογλου, δεν αποσπάσθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία-Τουρκία, αλλά σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους κατά εκατομμύρια με τον πιο άγριο τρόπο, μαζί με τους Αρμενίους και τους Ασσυρίους της Ανατολής. Μάλιστα, τους τελευταίους 150.000 Ρωμιούς, τους εξαφάνισαν οι Τούρκοι από την Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο, εφαρμόζοντας άγριο σχέδιο εθνοκάθαρσης.

Δεν ξεχάσαμε και δεν κάναμε λοβοτομή όλοι οι Έλληνες κύριε Νταβούτογλου.

εφημ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ    

Σουλεϊμάν ο Εγκληματίας...

Οι Νεο-Οθωμανιστές αναβαθμίζουν την προπαγάνδα τους με την προβολή της νέας τουρκικής σειράς "Σουλεϊμάν ο ...Μεγαλοπρεπής". Μεγαλοπρεπής σε τί; Στις σφαγές και τα εγκλήματα, προφανώς, που διέπραξε. Και θα βρεθούν σίγουρα κοπάδια από ημιμαθείς, αποβλακωμένους νεοέλληνες που κεχηνότες θα παρακολουθούν την "κρυφή ζωή, τους έρωτες και τα πάθη του πανίσχυρου Σουλτάνου", όπως διαφημίζεται ήδη στο βοθροκάναλο. Είμαι περίεργος τί δικαιολογίες θα εφεύρουν αυτήν την φορά οι διάφορες προβληματικές, αποτυχημένες και καταπιεσμένες (στην φαντασία τους) "νοικοκυρές σε απόγνωση" (και όχι μόνον) για να παρακολουθούν την σειρά...

Ας διαβάσουμε το παρακάτω κείμενο ώστε να γνωρίζουμε τουλάχιστον ποιό ήταν αυτό το μεγαλοπρεπές "κουμάσι".

ΔΕΕ

Έργα και ημέρες του Σουλεϊμαν Α΄ (1520-1566)

Porta Aurea

 Μετά την άλωση της Ρόδου, στα 1522, κατά παραβίαση της συνθήκης παράδοσης στους Τούρκους, οι τελευταίοι, όπως αναφέρει σύγχρονος της άλωσης, «με τη βία μπήκαν στα σπίτια του καστέλλου και της πόλης, άρπαξαν ό,τι μπορούσαν και ό,τι ήθελαν, κακοποίησαν και χτύπησαν τους φτωχούς χριστιανούς, και πολλούς ανάγκασαν με ραβδισμούς να κουβαλούν σαν δούλοι τα δέματα με τα ίδια τα πράγματά τους… Και αφού πια έκλεψαν και λεηλάτησαν τα σπίτια, όσο τους άρεσε, μπήκαν μέσα στις εκκλησίες· εκεί άρπαξαν κι έσπασαν και σύντριψαν τις εικόνες, τα αγάλματα του Εσταυρωμένου, της Παναγίας και όλων των άλλων αγίων, ρίχνοντας τα κομμάτια στους δρόμους και στον βόρβορο. Έπειτα πήγαν στο αναρρωτήριο και στο Νοσοκομείο, όπου οι δυστυχισμένοι οι άρρωστοι, και έκλεψαν όλα τα κεραμεικά και τα ασημικά, …Εκεί με απανθρωπιά μεγάλη και πιο πολύ με βάρβαρη ωμότητα σήκωσαν τους δυστυχισμένους άρρωστους και πληγωμένους από τα κρεββάτια τους, τους έδειραν και τους πέταξαν έξω από το νοσοκομείο· έριξαν επίσης από τις στοές του δεύτερου πατώματος κάτω έναν ιππότη, που είχαν βρη πληγωμένο, ο οποίος αμέσως έμεινε στον τόπο. … Στην πόλη, έπειτα, κακοποίησαν μερικές γυναίκες και εβίασαν πολλές παρθένες και κοπέλλες της παντρειάς. Συνέλαβαν με την βία όλους τους Τούρκους, που είχαν βαπτιστή, και με τις γυναίκες και τα παιδιά τους τούς έστειλαν στην Τουρκία… Οι Τούρκοι με ξεχωριστή φροντίδα έψαχναν να βρουν και να πετύχουν τους ομοεθνείς τους χριστιανούς, γιατί θεωρούσαν μεγάλη ασέβεια, ιεροσυλία υπερβολική και αφόρητη προσβολή για το έθνος τους, να έχει γίνη ένας Τούρκος χριστιανός»

Σε επιστολή του μητροπολίτη της τουρκοκρατούμενης Ρόδου, Ευθυμίου, προς τον Πάπα (4-6-1528) διαβάζουμε «Δεν μπορούμε να υπομείνουμε πια περισσότερο χρόνο την έσχατη σκλαβιά και την αθλιότητα, μέσα στην οποία βρισκόμαστε· δεν μπορούμε πια να ανεχθούμε να βλέπουμε τις σκληρότατες περιφρονήσεις που κάθε μέρα γίνονται σε βάρος αυτού του δυστυχισμένου και αξιοδάκρυτου λαού. … Εμείς βέβαια είμεθα πρόθυμοι να την [ζωή μας] προσφέρουμε και την έχουμε έτοιμη να την θυσιάσουμε για τη σωτηρία και την ελευθερία αυτού του λαού»

Ανώνυμη πηγή γύρω στα 1533 «μιλεί γα τα δεινά των χριστιανών, για τις αβανίες που αποβλέπουν στον εξισλαμισμό τους, για το σκληρό παιδομάζωμα, για την επίδραση και αυτού στον εξισλαμισμό και για τους φόρους που δεν είναι τόσο ελαφροί, όπως συνηθίζεται να λέγεται, γιατί, εκτός από το χαράτσι που είναι ένα δουκάτο και το πληρώνει κάθε άρρενας πάνω από 15 ετών, εκτός από τη δεκάτη στο κρασί και τα 2/15 στα δημητριακά, τους φόρους στα μικρά ζώα κ.λπ., υπάρχουν και οι έκτακτοι, που επιβάλλονται για την ετοιμασία στόλου (αγορά πίσσας, στουπιού, πανιών κ.ά.) ή για την οργάνωση εκστρατείας, οι αγγαρείες και οι ποικίλες άλλες επιβαρύνσεις, που είναι τόσο βαρύτερες, όσο μακρύτερα από την έδρα του σουλτάνου ζουν οι χριστιανοί…". Γενικά "η τουρκική τυραννία", γράφει επιγραμματικά ο συντάκτης του υπομνήματος, μεταβάλλει "την μορφή του ανθρώπου, μπορεί να πη κανείς, κάνοντάς τον ν’ αλλάξη την γλώσσα, τους νόμους και τα ήθη και την ψυχή σε σκληρότητα και δίψα του αίματος"».

 

Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα

Στην πολιορκία της Κέρκυρας στα 1537 ο Μπαρμπαρόσσα (διαβόητος πειρατής που ο Σουλεϊμάν του έδωσε πολλά αξιώματα και τον έκανε μέχρι αρχιναύαρχο) «κατέστρεψε το χωριό Ποταμός, δυο μίλια μακριά από την πόλη. Ο σύγχρονος Τούρκος ιστορικός Χατζή Κάλφα ανεβάζει τα λεηλατημένα χωριά έξω από την Κέρκυρα σε 140»

«Σκορπισμένοι οι Τούρκοι στρατιώτες έξω από την πόλη και σε όλο το νησί, αρπακτικοί και μανιασμένοι, αιχμαλώτιζαν, λεηλατούσαν, έβαζαν φωτιές, βίαζαν γυναίκες, έσφαζαν αλύπητα παιδιά και γέροντες, άρπαζαν ζώα, κατέστρεφαν ναούς, μοναστήρια, αγροικίες, ερήμωναν αγρούς και κήπους… Τρία ημερόνυχτα κράτησε η πυρκαϊά στα προάστεια. Τίποτε δεν έμεινε όρθιο… Από τις σκληρές αυτές δοκιμασίες γλύτωσαν μόνον οι χωρικοί που είχαν καταφύγει μέσα στο φρούριο Άγγελος, που βρισκόταν στην δυτική παραλία επάνω σε βραχώδες τοπίο»

«Ύστερα από την αποτυχία της Κερκύρας ο σουλτάνος με τις πεζικές του δυνάμεις επιστρέφει στην Αδριανούπολη, ενώ ο στόλος του πλέοντας προς Ν. πυρπολεί την Πάργα, λεηλατεί τους Παξούς, την Κεφαλληνία, όπου σκλαβώνει πάνω από 13.000 κατοίκους, παραπλέει την Ζάκυνθο, και την νύχτα αιχμαλωτίζει πάνω από 100 αγρότες… κατακαίει την μονή του Σωτήρος στις Στροφάδες, αποβιβάζει αγήματα στα Κύθηρα... και σκλαβώνει 7.000 κατοίκους από το κάστρο του Αγίου Δημητρίου»

«Ο Χαϊρεδδίν Μπαρμπαρόσσα μετά την ερήμωση των Κυθήρων παραπλέει τα νότια και ανατολικά παράλια της Πελοποννήσου, προσβάλλει την Αίγινα και ύστερα από τριών ημερών πολιορκία, στις 24 Οκτωβρίου, κυριεύει την οχυρή πρωτεύουσα του νησιού, την Παλιαχώρα. Οι άνδρες του λεηλατούν, καίουν, καταστρέφουν, σφάζουν τους άρρενες και σέρνουν στην καταισχύνη και αιχμαλωσία 4.708 γυναικόπαιδα, για να τα πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης»

Κατά την άλωση της Πάρου «από τους 6.000 περίπου κατοίκους, οι γέροι σφάζονται, οι νέοι ρίχνονται στις γαλέρες ως κωπηλάτες και τα γυναικόπαιδα γεμίζουν τα χαρέμια ή τις τάξεις των ατζέμ και ίτς ογλάν»

«Γενικά από την εκστρατεία του αυτή ο Μπαρμπαρόσσα μετέφερε 18.000 αιχμαλώτους στο ναύσταθμο της Κωνσταντινουπόλεως και στα ναυπηγεία του Κερατίου και της Νικομηδείας. Όπως γράφει ανώνυμο χρονικό: «Άρας πλήθη ανδρών τε γυναικών έφερεν εν τη πόλει μετά κατέργων. Γέγονε γαρ εν αυτοίς νόσος λοιμική τοσαύτη, ως μη δύνασθαι τους ζώντας θάπτειν τους θνήσκοντας. Έρριπτον γαρ αυτούς εν τη θαλάσση και ην ιδείν τας ακτάς των αιγιαλών νεκρών σωμάτων πεπληρωμένας»».

Αναμένονται λοιπόν τα ποσοστά τηλεθέασης σε Ρόδο, Κέρκυρα, Αίγινα, Πάρο, Κύθηρα και αλλού.

http://ardin-rixi.gr/archives/7303

Η θλιβερή επέτειος της γενοκτονίας των Ποντίων

Στην πλατεία Συντάγματος κορυφώθηκαν σήμερα οι εκδηλώσεις για την «μαύρη» επέτειο της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Πλήθος κόσμου σε μια φορτισμένη συναισθηματικά ατμόσφαιρα συγκεντρώθηκαν μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, όπου η αλλαγή φρουράς στις 19.00 έγινε από ευζώνους ντυμένους με την τιμητική φορεσιά του Πόντιου αντάρτη.

Παράλληλα, σχηματίστηκε ο αριθμός 353.000 από τριαντάφυλλα για τους ισάριθμους δολοφονημένους Πόντιους το 1919 από τους Τούρκους, ενώ κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων.

Μετά την κατάθεση στεφάνων από κρατικούς εκπροσώπους αλλά και την αντιπροσωπεία εκπροσώπων Ποντιακών Ομοσπονδιών, ακολούθησε πορεία προς την τουρκική πρεσβεία όπου θυροκολλήθηκε ψήφισμα για την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων.

«Μνημονεύουμε τις 353.000 Ποντίους που σφαγιάστηκαν από το μαχαίρι του Κεμάλ, αφού ό,τι είμαστε και ό,τι έχουμε σήμερα το χρωστούμε σε αυτούς», δήλωσε στο ΑΜΠΕ ο πρόεδρος της περιφέρειας των ποντιακών ομοσπονδιών Νοτίου Ελλάδας και νήσων κ. Γιώργος Βαρυθυμιάδης, ζητώντας τη διεθνοποίηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας.

Εκδήλωση μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων και στη Θεσσαλονίκη

Εκδήλωση μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων πραγματοποιήθηκε και στη Θεσσαλονίκη το απόγευμα του Σαββάτου.

Στην εκδήλωση που έγινε στην πλατεία Αγίας Σοφίας παραβρέθηκαν πολιτειακοί παράγοντες, εκπρόσωποι ποντιακών σωματείων και οργανώσεων και πλήθος κόσμου, απήυθυνε χαιρετισμό –μεταξύ άλλων- ο πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος Γιώργος Παρχαρίδης: «Τιμούμε σήμερα τη μνήμη των 353.000 νεκρών μας, θυμάτων της γενοκτονικής μανίας των Νεοτούρκων και ζητούμε τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας».

Από τους διοργανωτές σχολιάστηκε αρνητικά και η πρόθεση επιβολής προστίμου από τις δημοτικές υπηρεσίες του δήμου Θεσσαλονίκης για τη χρήση της πλατείας.

Οι παρευρισκόμενοι τήρησαν ενός λεπτού σιγή και εναπόθεσαν λουλούδια στο Μνημείο της Γενοκτονίας στην πλατεία Αγίας Σοφίας. Μετά το τέλος της εκδήλωσης ακολούθησε πορεία διαμαρτυρίας με κατάληξη το τουρκικό προξενείο.

http://www.star.gr/Pages/Ellada_Kosmos.aspx?art=107417&artTitle=enos_leptou_sigi_kai_poreia_stin_tourkiki_presveia_gia_ti_genoktonia_ton_pontion

ΜΗΠΩΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ;

ΜΗΠΩΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ;

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Η είδηση μας συγκλόνισε όλους. Η Κυπρία Ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους κατήγγειλε στο Ευρωκοινοβούλιο ότι στις τουρκικές φυλακές του Ντιαρμπακίρ βρέθηκαν 38 σκελετοί πυροβολημένοι με περίστροφο στο κρανίο. Η κ. Θεοχάρους είναι βεβαία από τα υπάρχοντα στοιχεία ότι πρόκειται για τα λείψανα Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων από την εισβολή του Αττίλα το 1974. Η ιστορία αυτή φέρνει όλους μας ενώπιον των ευθυνών μας και αξίζει να αναρωτηθούμε: Μήπως ξεχάσαμε το δράμα των αγνοουμένων και των συγγενών τους; Μήπως χαλαρώσαμε στην κριτική μας έναντι της Τουρκίας, η οποία βαρύνεται με σοβαρά εγκλήματα κατά αμάχων το μαύρο καλοκαίρι του 1974; Μήπως θα έπρεπε να συζητήσουμε μία προσφυγή κατά της Άγκυρας στο Διεθνές Δικαστήριο Ποινικού Δικαίου της Χάγης;

Πάντα είχα την απορία: Γιατί η Διεθνής Κοινότητα εξάντλησε όλη τη δικαστική και αστυνομική αυστηρότητά της κατά των Σέρβων για τα υπαρκτά και ανύπαρκτα εγκλήματά τους στη Βοσνία και δεν ασχολήθηκε καθόλου με όσα διέπραξε ο τουρκικός Αττίλας το 1974. Με το φτωχό μυαλό μου έδωσα δύο απαντήσεις. Πρώτον ότι οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις βλέπουν την Τουρκία ως το ιδανικό εργαστήριο όπου δοκιμάζεται η ανάμιξη του ελαφρού Ισλάμ με την υποτυπώδη κοινοβουλευτική δημοκρατία και την ελεύθερη αγορά. Ο αείμνηστος Βρετανός ιστορικός και διπλωμάτης Άρνολντ Τόυνμπη είχε γράψει στο βιβλίο του «Ο πολιτισμός δικάζεται- Ο κόσμος και η Δύση» ότι η Δύση μετά τον Κεμάλ αποδέχθηκε με χαρά τη βιαία δυτικοποίηση της τουρκικής κοινωνίας και θα της ανεχθεί κάθε έγκλημα και κάθε παρεκτροπή ανθρωπιστική, διότι θα τη χρησιμοποιεί ως πρότυπο και για τις υπόλοιπες μουσουλμανικές χώρες. Ο δεύτερος λόγος είναι η δική μας αδράνεια και υποχωρητικότητα. Αν ήμασταν Εβραίοι ή Αρμένιοι δεν θα είχαμε αφήσει την Τουρκία σε χλωρό κλαρί. Θα θυμίζαμε συνεχώς τα εγκλήματα του Αττίλα και θα προβάλλαμε όσα στοιχεία υπάρχουν περί των 1619 αγνοουμένων μας.

Ο Ραούφ Ντενκτάς, ο εθνικιστής Τουρκοκύπριος ψευδοπρόεδρος που πέθανε προσφάτως είχε παραδεχθεί σε ραδιοφωνική του συνέντευξη προς τον Κύπριο δημοσιογράφο Σταύρο Σιδερά ότι δεν υπάρχουν πλέον αγνοούμενοι από το 1974, αλλά όλους τους έσφαξαν οι Τούρκοι εισβολείς και κυρίως Τουρκοκύπριοι παραστρατιωτικοί υπό την ηγεσία του. Και μόνο αυτή ομολογία θα αρκούσε για να ξεκινήσει η ελληνική πλευρά διαδικασίες για την παραπομπή του Ντενκτάς σε Διεθνές Δικαστήριο. Αλλά και άλλες ενέργειες του Αττίλα είναι δυνατόν να καταδικασθούν στη Χάγη, όπως π.χ. η βιαία μετακίνηση Ελληνοκυπρίων από τον Βορρά προς τον Νότο. Έχουμε πολλά στοιχεία και επιχειρήματα , αλλά καταντήσαμε νεροκουβαλητές της Άγκυρας από μιά λανθασμένη και αδικαιολόγητη εμμονή μερικών πολιτικών μας στην ανύπαρκτη και αστήρικτη ελληνοτουρκική φιλία. Σπρώχναμε κατά καιρούς το κάρο της Τουρκίας προς τη Ευρωπαϊκή Ένωση και φαινόμασταν τόσοι αφελείς που δεν είχαμε καταλάβει ότι ο σκληρός γαλλογερμανικός πυρήνας δεν θέλει την Τουρκία ως πλήρες μέλος. Αντί να αναζητούμε την τύχη των αγνοουμένων μας αναλωνόμασταν σε ζεϊμπέκικα και χαριεντισμούς προς Τούρκους εθνικιστές όλου του πολιτικού φάσματος. Δεν μπόρεσαν οι οπαδοί αυτής της γραμμής να εννοήσουν ότι ασχέτως κομμάτων και ιδεολογιών όλοι οι Τούρκοι πολιτικοί είναι σκληροί και διεκδικητικοί κατά του Ελληνισμού.

Στο βιβλίο του «Τα 15 περιστέρια» ο δημοσιογράφος Πέτρος Κασιμάτης καταγράφει μαρτυρίες για τη ύπαρξη τουλάχιστον προ ολίγων ετών 15 Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων που είχαν εντοπισθεί στα βάθη της Τουρκίας από στελέχη κρατικών υπηρεσιών μας ή από οδηγούς φορτηγών διαφόρων εθνικοτήτων. Η μαρτυρία του Ντενκτάς ότι όλοι οι θεωρούμενοι ως αγνοούμενοι είναι νεκροί ίσως να αποσκοπούσε στην παύση των ελληνικών ερευνών. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Ντενκτάς γνώριζε την ύπαρξη επιζώντων σε τουρκικά κάτεργα, αλλά τους παρουσίασε όλους ως σφαγμένους για να σταματήσουμε να τους αναζητούμε. Οι πορείες των μαυροφορεμένων μανάδων στη Λευκωσία έχουν αραιώσει πλέον, αλλά η ανθρωπιστική πλευρά του ζητήματος παραμένει τεράστια. Η Αθήνα και η Λευκωσία οφείλουν αμέσως να αξιοποιήσουν τα στοιχεία της άξιας Ευρωβουλευτού κ. Ελένης Θεοχάρους και να ζητήσουν την αντικειμενική έρευνα όλων των τουρκικών φυλακών από επιτροπές νομικών και ευρωβουλευτών από όλες τις χώρες της Ευρ. Ένωσης. Δεν είναι δυνατόν να θέλει η Τουρκία να ενταχθεί στην Ε.Ε. και από την άλλη πλευρά να κρύβει συστηματικά σκελετούς στα ντουλάπια της και στις φυλακές της. Οι Αρμένιοι επιτυγχάνουν διεθνώς νίκες κατά του τουρκικού σωβινισμού και η γενοκτονία των Αρμενίων από τους Νεοτούρκους αναγνωρίζεται όλο και από περισσότερα κράτη. Εμείς γιατί υπνώττουμε; Ως πότε θα μας αποκοιμίζει το δηλητήριο της δήθεν ελληνοτουρκικής φιλίας; Ως πότε θα αφαιρούμε τους ήρωες από τα σχολικά μας βιβλία για να καλοπιάσουμε μία χώρα, η οποία προέβη σε φοβερά εγκλήματα κατά του Ελληνισμού από το 1922 μέχρι το 1974;

Προτείνω να συσταθεί ειδική Επιτροπή στη Βουλή των Ελλήνων για τη διερεύνηση της τύχης των αγνοουμένων μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται στρατιωτικοί εξ Ελλάδος και Ελληνοκύπριοι μάχιμοι ή άμαχοι. Ο Ελληνισμός είναι ενιαίος και υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να ασχοληθούμε και πάλι με τους 1619 αγνοουμένους μας. Με σοβαρότητα, τεκμηρίωση και αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων που μάς παρέχει η Διεθνής Δικαιοσύνη. Δεν ξεχνούμε τα εγκλήματα του Αττίλα!

Κ.Χ. 3.3.2012

Ξενοδοχείο πάνω σε ερείπια βυζαντινού παλατιού!

Hotel "Four Seasons"

Κτίσιμο ξενοδοχείου πάνω σε ερείπια

βυζαντινού παλατιού στην Κωνσταντινούπολη

Πενταώροφο ξενοδοχείο κατασκευάστηκε στην περιοχή Σουλταναχμέτ της Κωνσταντινούπολης, πάνω σε ερείπια φερόμενα ως μέρος του βυζαντινού παλατιού, αφού προηγουμένως αυτά ισοπεδώθηκαν.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας «Ραντικάλ», οι αρμόδιες αρχές σταμάτησαν την κατασκευή ένα μήνα μετά τις σχετικές καταγγελίες και αφού προηγουμένως ισοπεδώθηκαν τα ερείπια και οικοδομήθηκαν οι πέντε όροφοι.

Η εφημερίδα ανέφερε ότι τα ερείπια γκρεμίστηκαν μέσα σε μια νύχτα και αφού προηγουμένως καλύφθηκε το εν λόγω οικόπεδο με τρόπο που να μην φαίνεται τίποτα. Ανέφερε επίσης ότι αρχικά ισοπεδώθηκαν τα ιστορικά κτίρια μέχρι τα θεμέλια όπου υπήρχαν τοίχοι και διάφορα στοιχεία φερόμενα ως μέρη του βυζαντινού παλατιού. Στη φάση αυτή υπήρξαν καταγγελίες.

Αρμόδιοι του Αρχαιολογικού Μουσείου Κωνσταντινούπολης, που επισκέφθηκαν το χώρο, είδαν ότι είχε ισοπεδωθεί τοίχος πλάτους 4 μέτρων και ύψους 10 μέτρων που κατά πάσα πιθανότητα ήταν μέρος του βυζαντινού Παλατιού, αλλά παρά τις προειδοποιήσεις τους, συνεχίστηκε το έργο της κατασκευής του ξενοδοχείου. Αυτό συνέβη στις 15 Δεκεμβρίου και ενημερώθηκε σχετικά ο τοπικός δήμος «Φάτιχ» και η επιτροπή προστασίας αρχαιοτήτων, η οποία όμως συζήτησε το θέμα με καθυστέρηση ενός μήνα και στις 18 Ιανουαρίου αποφάσισε την άμεση παύση των έργων.

Μιλώντας στην εφημερίδα, ο πρόεδρος του Συλλόγου Αρχαιολόγων Κωνσταντινούπολης, Νετζμί Καρούλ είπε πως «πρόκειται για βανδαλισμό. Τα ερείπια των τοίχων φαίνεται ότι ήταν μέρος του Παλατιού» και τόνισε πως «και στο παρελθόν, στην ίδια περιοχή, το ξενοδοχείο "Four Seasons" οικοδομήθηκε πάνω στο Βυζαντινό Παλάτι».

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_06/02/2012_426325

Ελληνίδες ηρωίδες Δασκάλες: Ελένη Φωκά

Ελληνίδες ηρωίδες Δασκάλες:

Ελένη Φωκά

Έδωσε μια σκληρή μάχη για 23 ολόκληρα χρόνια στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο. Υπέμενε ακλόνητη και θαρραλέα τα πάνδεινα, και υπέφερε όσο λίγοι άνθρωποι για να προσφέρει μόρφωση, να διδάξει ελληνική παιδεία, ιστορία και Χριστιανισμό στα λιγοστά φοβισμένα, εγκλωβισμένα Κυπριόπουλα, και για να δίνει κουράγιο στους χιλιοταλαιπωρημένους συγχωριανούς της. Σήμερα, ζει με τις μνήμες της, σ' ένα προάστιο της Λευκωσίας, όπου ακόμα και το προσφυγικό λιτό σπιτάκι της το απαίτησε, ναι, το απαίτησε, γιατί κυβερνητικοί παράγοντες της είπαν ότι δεν το δικαιούται!

Η Ελένη Φωκά, η ζωντανή ηρωίδα, μια πραγματική Κυρία, μεγάλωσε στην Αγία Τριάδα Γιαλούσας στο Ριζοκάρπασο. Ήταν η μεγαλύτερη από τα εννέα παιδιά της Λουκίας και του Λύσανδρου Φωκά (πέντε κορίτσια και τέσσερα αγόρια). Αγροτική οικογένεια, αγροτικές εργασίες, καπνά, ελιές, χαρούπια, σιτηρά. Τα παιδιά βοηθούσαν κάθε μέρα στις δουλειές, αλλά ο πατέρας είχε μεγάλη επιθυμία να μορφώσει τα παιδιά του.

Μόνον η Ελένη και άλλη μια αδελφή της πρόλαβαν να σπουδάσουν. Όλα τα άλλα παιδιά τα πρόλαβε η εισβολή του 1974. Όταν οι τουρκικές βόμβες όργωναν αυγουστιάτικα το Ριζοκάρπασο, η Ελένη ήταν 24 ετών, πτυχιούχος οικιακής οικονομίας, Ελληνικού πανεπιστημίου. Από το 1973 είχε διοριστεί ως εκπαιδευτικός στο νησί. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και η εισβολή της 20ής Ιουλίου του 1974, την βρήκε στο σπίτι της στην Αγία Τριάδα.

Θυμάται για εκείνη τη μέρα: «Βλέπαμε τα πλοία και τα αεροπλάνα με φόβο και τρόμο. Στη 2η εισβολή στις 15 Αυγούστου, οι Τούρκοι ήρθαν και στη Γιαλούσα. Νωρίτερα, είχαν αποκόψει τη χερσόνησο της Καρπασίας και έτσι δεν μπορούσαμε να φύγουμε.

Ακούσαμε τα νέα για την αποκοπή του δρόμου από το ραδιόφωνο. Τρομάξαμε. Φώλιασε ο φόβος μέσα μας. Εκείνη τη μέρα, ο πατέρας μου ήταν στους αγρούς. Έτρεξα με το ποδήλατο να του πω ότι έπρεπε να γυρίσει αμέσως στο σπίτι. Στο δρόμο έβλεπα κόσμο να τρέχει και να κλαίει.

Μόλις μπήκαν οι Τούρκοι στο χωριό έκαναν κέρφιου (σ.σ. περιορισμό στην κυκλοφορία των ατόμων). Ρήμαξαν όλα τα καταστήματα. Μας μάζεψαν στην εκκλησία λίγο μετά το μεσημέρι. Μπήκαν με τα τανκς και οι προπομποί τους φώναζαν με ντουντούκες ότι έπρεπε να μαζευτούμε στην εκκλησία. Μάζεψαν όλους τους άνδρες. Από τον πατέρα μου, που ήταν ηλικιωμένος, έως τον μικρότερο αδελφό μου, που ήταν μαθητής γυμνασίου. Όλους τους πήγαν στα Άδανα. Μόνον ο ένας αδελφός μου που ήταν στρατιώτης σώθηκε. Τους πήραν με τα λεωφορεία. Όλα ήταν βαμμένα με μαύρη μπογιά. Ακόμα και τα τζάμια των αυτοκινήτων. Τους πήγαν στον ξενοδοχείο Ντόουμ στην Κερύνεια. Εκεί απελευθέρωσαν τον πατέρα μου γιατί ήταν ηλικιωμένος. Τα αγόρια τα πήραν.

Τα κορίτσια τα βίασαν... πολλά κορίτσια βίασαν. Μακάρι να μη ζούσαμε. Ζήσαμε όμως και ο πόνος του κάθε συγχωριανού ήταν πόνος όλων των υπολοίπων. Οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν τους βιασμούς για να σκορπίσουν το φόβο. Τελικά δεν άφησαν άνθρωπο χωρίς να τον βασανίσουν».

Εγκλωβισμένες στο φόβο ζωές

Η κυρία Φωκά συνεχίζει:

«Οι άνδρες έπρεπε να παρουσιαστούν τρεις και τέσσερις φορές την ημέρα στο κέντρο του χωριού. Με τα μάτια ακίνητα σαν άγαλμα. Αν κοίταζε κάποιος αλλού, τον κτυπούσαν βάναυσα.

Δεν μπορούσες να βγεις έξω από το σπίτι σου. Αν κάποιος έπρεπε να κινηθεί, όπως ο πατέρας μου που είχε ζώα και έπρεπε να τα ταΐσει, έπρεπε να πάρει άδεια. Σε 10-15 μήνες μας πήραν και τα σιτηρά και τα καπνά και τα χαρούπια και τα ζώα. Έφεραν και τους εποίκους, που μας κτυπούσαν κάθε φορά που προσπαθούσαμε να αντιδράσουμε στις κλοπές τους.

Κτύπησαν τον πατέρα μου τρεις φορές, όταν πήγαν να του κλέψουν τα προϊόντα της σοδιάς. Και όταν πήγε να διαμαρτυρηθεί, βρέθηκε στη φυλακή».

Η φωνή της κυρίας Ελένης ακούγεται ραγισμένη: «Περιουσία δεν είχαμε, ασφάλεια δεν είχαμε, διακινδυνεύαμε κάθε στιγμή. Βίαζαν τα κορίτσια και φυλάκιζαν και κτυπούσαν τα αγόρια, για να μας υποχρεώσουν να φύγουμε. Αν και υπήρχε απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, που προέβλεπε ότι μπορούσαμε να αποφασίσουμε πού θα ζήσουμε, ωστόσο εκδιώχθηκε ο κόσμος, υπογράφοντας μάλιστα εκβιαστικά ότι «διά της ιδίας θελήσεως» έφευγε. Δεν ξέρουμε τα μαρτύρια του καθενός. Ξέρω τα δικά μου. Αναγκαστικά ο κόσμος έφευγε. Κυρίως για να προστατεύσουν τα μικρά παιδιά τους».

Η κυρία Ελένη, με μάτια χαμένα στο χρόνο, βουρκωμένη, συνεχίζει, περιγράφοντας τα γεγονότα που έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στο μυαλό και τη ψυχή της: «Και οι βιασμοί που ακούγαμε, ήταν συγκλονισμός, αλλά και να κτυπούν κάθε νύχτα το σπίτι του άλλου ήταν τρόμος. Ξαφνικά να κτυπούν την πόρτα σου μες στη νύχτα».

Το γαϊδούρι ήξερε

«Οι έποικοι μάς πήρα τα ζώα μας. Πέντε βόδια, κατσίκες, πρόβατα, όλα. Ο πατέρας μου κράτησε ένα ζώο, γιατί ένας αστυνομικός του ζήτησε να του το μεγαλώσει. Ξέχασε όμως ο ντερβίσης να έρθει και ο πατέρας μου τα αύξησε τα ζώα. Ήρθαν όμως οι έποικοι και του πήραν έξι από αυτά. Κι όταν ο πατέρας μου το κατήγγειλε, ο Τούρκος αστυνομικός του είπε ότι «εγώ θα σου βρω τον ένοχο, ακόμα κι αν χρειαστεί να βρω τα κόκαλα των ζώων». Ακόμα και το γαϊδούρι μας έκλεψαν. Και το καημένο, αφού άλλαξε δώδεκα χέρια, ξέφυγε και ήρθε μόνον του στο σπίτι μας. Είναι αστείο, αλλά ο Τούρκος που υποστήριζε ότι ήταν το ζώο δικό του, έφερε δώδεκα άτομα για να βεβαιώσουν την κυριότητα του γαϊδουριού. Εκείνο όμως ήξερε, και είχε πάει στο στάβλο του χωρίς υπόδειξη!

Πέρα από το θάνατο και το ανάθεμα δεν υπάρχει άλλος θάνατος. Έτσι αποφάσισα να παραμείνω στο κατεχόμενο χωριό μου. Ήξερα πια τι με περίμενε. Και οι Τούρκοι φρόντιζαν κάθε μέρα να μας θυμίζουν ότι ήμασταν ανεπιθύμητοι. Τον πατέρα μου τον βασάνιζαν πολύ. Εκείνος φώναζε, και φώναζε και μαζί μου, γιατί εγώ δεν ήθελα να φύγω. Είχε αγανακτήσει.

Έκλεψαν όλα τα πράγματα του σχολείου. Επέβαλλαν φόρους στον πατέρα μου, αν και μας εκμεταλλεύονταν την περιουσία. Εκείνος δεν πλήρωσε και του έβαλαν πρόστιμο. Το πλήρωσε τελικά ένας Κύπριος, για να μην τον πάρουν φυλακή. Ήταν ο οδηγός του λεωφορείου του χωριού. Φυσικά του επέστρεψα του ανθρώπου τα χρήματα».

Οι Τούρκοι βρώμιζαν το σχολείο

«Πέρασε ο Αύγουστος του 1974 και τον Σεπτέμβρη άρχισαν τα σχολεία. Είχαν μείνει στα κατεχόμενα της Β. Κύπρου κι άλλοι εκπαιδευτικοί, αν και οι Τούρκοι τους υποχρέωσαν να κάνουν αίτηση να φύγουν.

Ήταν εκεί η οικογένεια της διευθύντριας του σχολείου Θάλειας Καουτζιάνη. Συνέλαβαν τον άντρα της και ήταν αγνοούμενος. Κακοποιούσαν τον γιο της κάθε μέρα. Έμεινε εκείνη. Άρχισαν άλλα προβλήματα και αναγκάστηκε η διευθύντρια να φύγει. Κι άλλες εκπαιδευτικοί που είχαν μείνει, αναγκάστηκαν να φύγουν εξαιτίας των καθημερινών προβλημάτων. Έφυγαν όλοι. Έμεινα εγώ. Δεν μπορούσα να ζητήσω από τους Τούρκους να μου επιτρέψουν να μείνω. Ήρθαν όμως κάποιοι γονείς και με παρακάλεσαν: ''Δεν θέλουμε να μάθουν γράμματα αλλά να τα αφήνουμε στα χέρια σας για ασφάλεια''. Έτσι, μου είπαν να γράψω στο Υπουργείο. Εκεί ήταν δύο ακόμα δασκάλες. Έστειλα την επιστολή στο Υπουργείο Παιδείας και μετά από έναν ολόκληρο χρόνο έδωσαν την άδεια να λειτουργήσει το σχολείο.

Ζήσαμε πολύ σκληρές συνθήκες. Καθημερινά στο σχολείο έρχονταν οι Τούρκοι και λέρωναν με ακαθαρσίες στη βεράντα του σχολείου. Πετούσαν στην πόρτα τις ακαθαρσίες τους. Ή τις κρεμούσαν στο πόμολο της πόρτας μέσα σε νάιλον σακούλα. Φώναζα τους στρατιώτες των Ηνωμένων Εθνών να τα δουν. Αισθανόμουν ικανοποίηση όταν αποκαλούσαν ζώα, γαϊδούρια τους Τούρκους. Τις τουαλέτες τις καθάριζα νωρίς το πρωί πριν έρθουν τα παιδιά, γιατί αυτά δεν έφταιγαν..

Αλλά φυσικά όσο τα καταγγέλλαμε, τόσο πιο πολλά γίνονταν. Ακόμα και μέσα στην εκκλησία λέρωναν. Όταν ζητούσαμε υλικά, χλωρίνες κλπ τα έφερναν τα παιδιά απ' τα πράγματα που έστελλαν οι συγγενείς των εγκλωβισμένων στις οικογένειες.

Μας έκοβαν το νερό. Έβγαζα το νερό από το πηγάδι και το μεταφέραμε σε δοχεία και με αυτό καθαρίζαμε το σχολείο. Άλλοτε έριχναν ψόφια ζώα μέσα στο ντεπόζιτο του νερού, για να μην μπορούν τα παιδιά να το χρησιμοποιήσουν. Τα έδειχνα αυτά όλα στα Ηνωμένα Έθνη και γι' αυτό θεωρήθηκα ενοχλητική από τους Τούρκους».

Μας έπαιρναν τα βιβλία

«Όσο για τα βιβλία, δεν μας έδιναν. Έστελλε το Υπουργείο, αλλά τα κρατούσαν τα κατοχικά στρατεύματα. Και όταν μας έδιναν κάποια γύρω στο Φλεβάρη, δεν μας έδιναν τον τρίτο ή τον τέταρτο τόμο. Έτσι δυσκόλευαν το έργο μου ακόμα πιο πολύ. Γι' αυτό και χρησιμοποιούσαμε τα παλιά βιβλία. Ήταν ένας συνεχής πόνος. Μια διαρκής αγανάκτηση. Αισθανόμασταν μετέωροι. Δεν είχαμε πού να πιαστούμε, πού να κρατηθούμε και η κυπριακή κυβέρνηση δεν μπορούσε να μας βοηθήσει.

Ακόμα και τα τζάμια μάς τα έσπαζαν, τα κεραμίδια μάς τα έπαιρναν και έτρεχαν τα νερά μέσα στις αίθουσες. Όταν ζητούσαμε τζάμια ή κεραμίδια, η κυπριακή κυβέρνηση μας έστελλε ακόμα και Τουρκοκύπριους να μας τα φτιάξουν. Την επόμενη μέρα, όμως, πάλι τα τζάμια έσπαγαν και τα κεραμίδια έφευγαν. Μέχρι και τις λάμπες μας έκλεβαν».

Αν και νεαρή κοπέλα και η ίδια, η κ. Ελένη Φωκά διατήρησε τότε αυξημένο το αίσθημα της ευθύνης έναντι των αθώων παιδιών.

«Κάποια στιγμή τα περίπου 200 Κυπριόπουλά μου, βρέθηκαν στο ίδιο σχολείο με 200 παιδιά εποίκων, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συμβιώσουν στο ίδιο προαύλιο. Τα Τουρκάκια κτυπούσαν τα παιδιά μας. Έτσι φρόντιζα να μη βγαίνουμε διάλειμμα ταυτόχρονα. Διαμαρτυρήθηκα και στα Ηνωμένα Έθνη και στις τουρκικές δυνάμεις, αλλά ποιος να με ακούσει.

Τελικά, κατάφερα να απομακρύνουν τα Τουρκάκια με τη βοήθεια των Ην. Εθνών».

Έγραψε στον Κόφι Ανάν - την εξαπάτησε η κυπριακή κυβέρνηση

Η κυρία Φωκά θυμάται κάποιες φορές που τα Ηνωμένα Έθνη ή και οι κατοχικές δυνάμεις δεν της επέτρεπαν να διακινηθεί στα κατεχόμενα:

«Έπρεπε να με ελέγξουν σε τρία-τέσσερα σημεία, όταν έπρεπε να φύγω από το χωριό. Όταν με πήγαιναν στο νοσοκομείο στη Βόρεια Κύπρο, με έβαζαν από την πίσω πόρτα. Αλλά τα φάρμακα που μου έδιναν φοβόμουν να τα πάρω. Κάνει ευσυνείδητα τη δουλειά του ο γιατρός;

Σκεφτόμουν. Αναγκαστικά έστελλα τη συνταγή στις ελεύθερες περιοχές.

Στη Γιαλούσα πέθαναν και άτομα από την ''ιατρική περιποίηση''. Έγραψα στον Κόφι Ανάν, στην Κυπριακή Δημοκρατία, στα Ηνωμένα Έθνη, λέγοντας ότι ήταν δικαίωμά μου να έχω ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Τέσσερις φορές μας ζήτησαν να βγάλω τουρκική ταυτότητα. Έρχονταν μεσάνυχτα στα σπίτια μας. Το ρεύμα, μας το είχαν κόψει. Έβαζαν ένα πανί λευκό μέσα στο σκοτάδι για να μου βγάλουν φωτογραφία. Αυτό δεν το δέχθηκα ποτέ. Γι' αυτόν το λόγο δεν μου επέτρεπαν να έρθω στις ελεύθερες περιοχές.

Τελικά, αφού είδαν οι τουρκικές Αρχές ότι δεν άλλαζα την απόφασή μου, ότι δεν ήθελα να βγάλω τουρκική ταυτότητα, μου έδωσαν μια επιστολή του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Γλαύκου Κληρίδη, που μου έγραφε να έρθω στις ελεύθερες περιοχές και όταν αποθεραπευτώ να γυρίσω πίσω.

Ωστόσο, από το 26 Μαΐου 1997 δεν μου επέτρεψαν να επιστρέψω στα κατεχόμενα. Έχασα έτσι το σπίτι μου, μου έκλεισαν και το σχολείο. Ήταν του Αγίου Συνεσίου, δεν θα το ξεχάσω. Πήγα στον Άγιο Συνέσιο στο Ριζοκάρπασο. Πήγα μαζί με τα παιδιά. Ήρθε Υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών, γιατί πήρα τηλέφωνο στο ΡΙΚ και είπα ότι ζητούσα να έρθω στις ελεύθερες περιοχές για λόγους υγείας. Ήμουν τότε 46 ετών. Προηγουμένως, ένας αξιωματικός των Ηνωμένων Εθνών είπε ότι η Φωκά δεν έχει κανένα πρόβλημα. Πήρα σβάρνα τα σπίτια των Τουρκοκυπρίων και βρήκα τηλέφωνο και μίλησα στο ΡΙΚ. Έτσι, όταν ήρθαν να μου πουν ότι θα πήγαινα στις ελεύθερες περιοχές, χάρηκα πολύ. Μάλιστα ασπάστηκα και τους αξιωματικούς των Ηνωμένων Εθνών, που τάχα με βοήθησαν. Δεν είχα τότε αντιληφθεί το κρυφό παιχνίδι που έπαιξαν σε βάρος μου όλοι.

Όταν έφθασα στην ελεύθερη Κύπρο, ήρθε κάποιος αξιωματούχος και μου είπε: ''Ε! μέχρι να ανοίξουν και τα σχολεία τον Σεπτέμβρη...''

Τότε κατάλαβα ότι υπήρξε συνέργεια των κυπριακών Αρχών και των Ηνωμένων. Εθνών για το σιωπηλό εκτοπισμό μου.

Τέσσερις φορές προσπάθησα να επιστρέψω. Με κτύπησαν στο Λήδρα Πάλας (σ.σ. Ξενοδοχείο στην ''πράσινη γραμμή'') οι τουρκικές δυνάμεις.

Επέμενα και για ένα μήνα πήγαινα κάθε μέρα στην ''πράσινη γραμμή'', αλλά δεν μου επέτρεπαν να συνεχίσω για τη βόρεια Κύπρο. Με ταλαιπωρούσαν και καθυστερούσαν και τους εγκλωβισμένους που περίμεναν μέσα στα λεωφορεία, για να γυρίσουν στα σπίτια τους. Κάποια μέρα με παρακάλεσαν και οι εγκλωβισμένοι: ''Ελένη, λυπήσου μας, κατέβα από το λεωφορείο''».

Το «ευχαριστώ» της Κυπριακής Δημοκρατίας

Η ηρωίδα δασκάλα, δίδαξε επί 23 χρόνια τα σκλαβωμένα Κυπριόπουλα στην κατεχόμενη Κύπρο. Πώς εκφράστηκε άραγε το «Ευχαριστώ» της κυπριακής κυβέρνησης γι' αυτή της την προσφορά;

«Καμία προσοχή, καμία επικοινωνία. Από την ημέρα που ήρθα, αντιμετώπισα την αδιαφορία. Ούτε κάποια υπηρεσία, ούτε κάποιος Υπουργός, ή βουλευτής, ή διευθυντής του Υπουργείου Παιδείας δεν ενδιαφέρθηκαν να ρωτήσουν για την περίπτωσή μου. Μάλιστα, όταν μου ήρθε διορισμός από το Υπουργείο Παιδείας, μου είπαν ότι ήμουν ''οκνηρή'' και γι' αυτό δεν ήθελα να εργαστώ εδώ. Ενώ αυτή ήταν η διαμαρτυρία μου για την απομάκρυνσή μου από το δικό μου σχολείο.

Όταν εκτοπίστηκα, δεν είχα φέρει μαζί μου τίποτα από τα πράγματά μου. Όλα έμειναν εκεί στο Ριζοκάρπασο και τα έκλεψαν. Μόνο μια καλή κυρία πήγε στο σπίτι μου και βρήκε μία σημαία από τις δύο τις ελληνικές που είχα σπίτι και μου την έφερε. Την είχε τυλίξει μέσα σε μια νυχτικιά για να μη τη δούνε... (σ.σ. κλαίει). Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τίποτα».

- Κάποιο από τα παιδιά που διδάξατε εκεί, ήρθε να σας δει εδώ στην Αγλαντζιά;

- «Δυστυχώς, όχι».
- Κανένας;

- «Κανένας. Δεν έχω απαίτηση. Ξέρω ότι η ζωή είναι σκληρή για όλους, όπως τη βιώνω κι εγώ. Εύχομαι βέβαια να είναι όλα τα παιδιά μου καλά.

Και από το σημείο αυτό, κάθε λέξη της δασκάλας Ελένης Φωκά κτυπάει προσβλητικά στη συνείδησή μας. Με μεγάλη δυσκολία προσθέτει:

«Πρέπει να πω ότι ακόμα και τα μέλη της οικογένειάς μου δεν έτυχαν καμιάς βοήθειας. Και σήμερα, βιώνω τις χειρότερες καταστάσεις. (σ.σ. η φωνή της ηρωίδας κόβεται από λυγμούς) γιατί δεν θέλησα να προδώσω τις αρχές μου, την πατρίδα μου».

Τη ρωτάμε γιατί η κυπριακή κυβέρνηση της γύρισε την πλάτη;

-«Δεν θα ήθελα να τα βγάλω στα φόρα. Γι' αυτό ζω έρημη. Κάποτε λες ''δεν αξίζει''. Κάποτε πληγώνεσαι. Δεν είναι δυνατόν και δεν θέλω καμιά βοήθεια αλλά (σ.σ. συνεχίζει να κλαίει σιωπηλά) άμα τα θυμάσαι. Άφησαν την ευθύνη στους ανθρώπους που υπέφεραν, να ζουν μόνοι τους τις τραγικές συνέπειες της κατοχής. Εγώ τίποτε δεν θέλω. Εξάλλου, βλέπεις και το ενδιαφέρον. Ξέρω ότι είναι απάνθρωπη κοινωνία που ζούμε. Η κυπριακή κυβέρνηση εξάντλησε όλο το ευχαριστώ της μ' ένα σπίτι προσφυγικό. Και αυτό ''κατά παραχώρηση'' και με ευθύνη του Υπουργού, γιατί λένε ότι ''δεν δικαιούμαι'', διότι έπρεπε να ήμασταν δύο άτομα. Δεν μου δίνουν το δικαίωμα να ζήσω, έστω ακόμα δέκα χρόνια σαν άνθρωπος. Αυτοί που θησαυρίζουν σε βάρος του αδύναμου και απροστάτευτου λαού, που αγαπά τον τόπο του. Και η ευχή μας, η παράκλησή μας μία είναι προς τη διεθνή κοινωνία: Να βοηθήσουν τον τόπο μας. Και διερωτώμαι: πως δεν μας κατανόησε μέχρι σήμερα καμία χώρα.

Ενταχθήκαμε στην ΕΕ και αντί να βοηθιέται η Κύπρος, επιβραβεύεται η Τουρκία. Φοβάμαι ότι στο τέλος θα αναζητούμε πατρίδα. Όσα σας είπα είναι λόγια. Άλλη όμως η αίσθηση του βιώματος των 23 χρόνων. Τώρα μπορεί να μη ζω το φόβο, αλλά ζω μακριά από τον παράδεισό μας. Η βεβήλωση των εκκλησιών μας φωνάζει, φωνάζουν οι πέτρες. Αυτό δεν το αντέχω! Είναι ευθύνη των ηγετών μας, είναι ευθύνη δική μας... κάτι πρέπει να κάνουμε!»

Είμαι εχθρός της οικογένειάς μου...

Η αφήγηση της Κυρίας Ελένης Φωκά (σ.σ. Κυρία με κάπα κεφαλαίο πάντα) αναμφίβολα προβληματίζει κάθε Έλληνα και Ελληνίδα, καθώς μόνον απορία για τη συμπεριφορά των κυπριακών Αρχών και αφήνει μια έντονη γεύση απογοήτευσης.

«Δεν ζήτησα ποτέ τίποτα από την κυπριακή κυβέρνηση. Γι' αυτό ζω τη δυστυχία μου. Εγώ σήμερα είμαι εχθρός της οικογένειάς μου, γιατί εξαιτίας που ήμουν δασκάλα, κακοποιήθηκαν μέλη της οικογένειάς μου. Και αυτό μου το χρεώνουν. Και ό,τι συνέβη στα αδέλφια μου. που ψωμοζητούν, δεν έχουν βοήθεια από πουθενά. Ούτε υποστήριξη ούτε ψυχολογική βοήθεια. Οι πόρτες που κτύπησαν ήσαν όλες κλειστές. Είμαστε το μαύρο πρόβατο. Η μητέρα μου ζει στο Τσιακιλερό και είναι 88 ετών. Τη βλέπω όσο πιο συχνά μπορώ. Είναι λίγο μακριά. Ζήτησα να μου δώσουν σπίτι εκεί. Δεν δικαιούμαι, μου απάντησαν. Έζησα 23 χρόνια μακριά από τους δικούς μου και τώρα ζω και πάλι μακριά τους».

http://www.sigmalive.com/simerini/news/local/302428