Η δύναμη των συμβόλων

Επανήλθε και πάλι στην επικαιρότητα το ζήτημα με τις μαθητικές παρελάσεις όπου επιχειρείται μέσω αλλοδαπών μαθητών να περάσουν μηνύματα πολυπολιτισμού, διεθνισμού, κοσμοπολιτισμού και διάφορα άλλα τέτοια "εκσυγχρονιστικά" και εξόχως εθνομηδενιστικά, σύμφωνα με τις επιταγές της παγκοσμιοποίησης. Το εξαιρετικό άρθρο που ακολουθεί τοποθετεί το ζήτημα στην σωστή του βάση και θεωρώ ότι πρέπει να μελετηθεί με προσοχή, ιδιαίτερα από τους γονείς με παιδιά σε σχολική ηλικία.

ΔΕΕ

Η δύναμη των συμβόλων

Γράφει η Νίκη Καλτσόγια

Ήταν μετά την εθνική επέτειο της 25^ης Μαρτίου του 2001 όταν μπαίνοντας στην αίθουσα διδασκαλίας  της Πυροσβεστικής Ακαδημίας  για το μάθημα του Συνταγματικού Δικαίου αρκετοί δόκιμοι  με το «καλημέρα» με ρώτησαν ποια ήταν η θέση για το θέμα που είχε τότε απασχολήσει και τον τύπο, αν έπρεπε ο μετανάστης από την Αλβανία μαθητής να κρατήσει την Ελληνική Σημαία στην παρέλαση. Η αυθόρμητη απάντησή μου ήταν,  «όχι» και φυσικά αιτιολόγησα τη θέση μου.  Θυμάμαι ακόμα την αντίδρασή τους: «Γιατί, αφού και ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (τότε Κωστής Στεφανόπουλος) είπε πως είχε».  Λίγο αργότερα  σε άρθρο μου με τίτλο «Η δύναμη των συμβόλων», που   δημοσιεύθηκε στο μεγάλου κύρους περιοδικό  ελευθερίας και γλώσσας ΕΥΘΥΝΗ  (τχ. 359/Νοέμβριος 2001), έγραψα τις θέσεις μου για το θέμα αυτό. Επειδή ανάλογο θέμα  επανήλθε σήμερα στην επικαιρότητα, με αφορμή τη μαντίλα που φορούσε μαθήτρια στην παρέλαση κατά τον εορτασμό της φετινής επετείου, και μάλιστα ως παραστάτης της σημαίας, θα ήθελα και πάλι να αναφερθώ στις  θέσεις που διατύπωσα σ’ αυτό. με προβληματισμούς και για το θέμα της  μαντίλας:

 «……………………………………………………………

Το θέμα πήρε δημοσιότητα από όλα τα μέσα ενημέρωσης και μάλιστα υπήρξαν και έντονες αντιπαραθέσεις. Από τη μια κατηγορίες για ρατσισμό, εθνικισμό, ξενοφοβία, για όσους αρνούνταν το δικαίωμα των αλλοδαπών μαθητών να κρατήσουν τη σημαία, το οποίο πήγαζε από την ίδια τους την άριστη επίδοσή τους. Από την άλλη προσβολή της σημαίας, του εθνικού αυτού συμβόλου για το Ελληνικό Έθνος και την Ελλάδα. Σύνδεση της Σημαίας ως συμβόλου με την εθνική συνείδηση. 

Η άποψη η οποία τελικά διαμορφώθηκε και προβλήθηκε ιδιαίτερα από τα μέσα ενημέρωσης, στηρίχθηκε στα επιχειρήματα κορυφαίων πολιτειακών παραγόντων αλλά και προσωπικοτήτων και ήταν τα εξής: 

«Αποτελεί πλέον αδήριτη πραγματικότητα ότι στη χώρα μας ζουν χιλιάδες αλλοδαποί μετανάστες, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων  βέβαια είναι παράνομα εγκατεστημένοι. Τα σχολεία μας, ιδίως  σε ορισμένες περιοχές, έχουν πολλούς ξένους μαθητές, ώστε το φαινόμενο να αριστεύουν δεν είναι σπάνιο. Μπορεί ένας αλλοδαπός μαθητής εφόσον είναι αριστούχος, να έχει την τιμή να γίνει σημαιοφόρος στις παρελάσεις των εθνικών επετείων, εφόσον ασπάζεται την ελληνική παιδεία και δηλώνει τη βούληση να κρατήσει την ελληνική σημαία. Τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Οι Έλληνες είναι εκ παραδόσεως φιλόξενος λαός».

Όμως από όλη αυτή τη συζήτηση  νομίζω ότι έλειψε παντελώς ο συνδετικός κρίκος της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας: Το Σύνταγμα. Και λέγοντας Σύνταγμα δεν περιορίζομαι μόνο στο ισχύον σήμερα, αλλά στη συνταγματική συνείδηση του ελληνικού λαού, έτσι όπως έχει καταγραφεί στα μέχρι τώρα Συντάγματά του. Και έλειψε επίσης η αναφορά στο θεσμικό της πλαίσιο, το οποίο το ίδιο το Σύνταγμα θέτει για τους αλλοδαπούς, αλλά και τις συμβάσεις, οι οποίες αναφέρονται σε δικαιώματα αλλοδαπών.

Δεν υπάρχει καμιά αμφισβήτηση ότι το ελληνικό Σύνταγμα είναι από τα πλέον φιλελεύθερα και δημοκρατικά συντάγματα, οι διατάξεις του οποίου διασφαλίζουν σε μεγάλο βαθμό την αξιοπρέπεια του ατόμου, πολίτη ή μη. Αν όμως φορείς των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων είναι «όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια... χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, πεποιθήσεων...» το ίδιο το Σύνταγμα ορισμένα δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις, τα διασφαλίζει μόνο για τους Έλληνες, δηλαδή τους έχοντες την ελληνική ιθαγένεια ή υπηκοότητα και αυτά είναι τα πολιτικά δικαιώματα, τα οποία έχουν δημόσιο χαρακτήρα, γιατί έχουν λειτουργική αποστολή. Δένουν τον πολίτη με την ίδια την Πολιτεία, σε ένα δεσμό ακατάλυτο, που αποτελεί ένα από τα ιστορικά θεμέλια του ίδιου του ελληνικού πολιτισμού.

Ειδικά για το θέμα, οι διατάξεις του Συντάγματός μας είναι πολύ συγκεκριμένες. Πρωταρχικά αυτές του άρθρου 4 που αναφέρονται στην ισότητα των Ελλήνων  (παρ. 1), στο δικαίωμα κατοχής δημοσίων αξιωμάτων (παρ. 4) και την υποχρέωση να συντελούν στην άμυνα της Πατρίδας (παρ. 6). Σ’  αυτά θα προσθέσω και τις διατάξεις της παρ. 2 του άρθρου 16, που εξειδικεύουν τους σκοπούς της παιδείας: 

«Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». 

Η παρέλαση της μαθητιώσας νεολαίας στις μεγάλες εθνικές επετείους  αποτελεί έκφραση της εθνικής συνείδησης,  που καλλιεργείται με την παιδεία, αλλά και προβολή των αυριανών  δυνάμεων για την υπεράσπιση της Πατρίδας.  Και ας μη νομιστεί ότι οι διατάξεις αυτές του Συντάγματός μας έχουν ένα πολεμικό, επιθετικό χαρακτήρα. Το Σύνταγμα, εκτός από νομικό θεμέλιο της Πολιτείας περιλαμβάνει και τις βασικές αξίες της Ελληνικής  Π ο λ ι τ ε ί α ς  και κοινωνίας και του πολιτισμού της και μεταξύ αυτών και αξίες  π α τ ρ ι ω τ ι σ μ ο ύ, ενός πατριωτισμού όμως ενταγμένου σε μια εθνική πολιτική, που πρωταρχικά επιδιώκει  την «εμπέδωση της ειρήνης, της δικαιοσύνης καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ λαών και κρατών» (άρθ. 2 παρ. 2).

Σ’  αυτό το θεσμικό πλαίσιο πρέπει να γίνει σαφές από όλους ότι η εξαίρεση εκείνων που δεν έχουν την ελληνική υπηκοότητα από κάθε δημόσια και επίσημη εκδήλωση, που συνδέεται με τις εθνικές πατριωτικές μνήμες, οι οποίες από τη φύση τους ανήκουν στην κατηγορία των πολιτικών δικαιωμάτων, δεν συνιστά απολύτως καμιά προσβολή της προσωπικότητάς τους. Ούτε οι διατάξεις αυτές του Συντάγματός μας είναι καινούργιες. Είναι διατάξεις που αν συνδεθούν και με τις άλλες που περιλαμβάνονται  για θέματα αλλοδαπών θα κατανοήσει κανείς ότι κάθε έννοια ρατσισμού και αντίθεσης προς τους ξένους, που κατά χιλιάδες διαμένουν στη χώρα, είναι αντίθετη στις βασικές αξίες και των Ελλήνων πολιτών αλλά και του ελληνικού  Συντάγματος. Άλλωστε, το ίδιο το Σύνταγμα προβλέπει βασικές αρχές για διαμένοντες αλλοδαπούς. Και στο άρθρο 5 παρ. 2 που αναφέρθηκε παραπάνω, υπάρχει ρητή αναφορά σε εξαιρέσεις που προβλέπει το διεθνές δίκαιο, αλλά και το άρθρο 28, παρ. 1 κάνει ρητή επίσης αναφορά στην ισχύ των «γενικά παραδεδεγμένων κανόνων του διεθνούς δικαίου» η εφαρμογή των οποίων για τους αλλοδαπούς «...τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας». 

Και σημειώνω ότι ο όρος της αμοιβαιότητας δεν απαλείφθηκε, όπως είχε προταθεί κατά τις συζητήσεις στη Ζ΄  Αναθεωρητική Βουλή, έστω και αν τονίστηκε ότι η εφαρμογή του βρίσκεται  στη διακριτική ευχέρεια της Πολιτείας.

Θα πρέπει επίσης να τονιστεί ότι και νομικά και δεοντολογικά δεν ευσταθεί το επιχείρημα ότι αρκεί η «οικιοθελής βούληση» των αλλοδαπών να ασπαστούν τις ελληνικές αξίες. Ακριβώς επειδή ζούμε σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες η  βασική ιδεολογική διακήρυξη της εποχής μας είναι ο  σεβασμός της διαφοράς,  αυτός ο σεβασμός μας επιβάλλει, ακόμα και στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, να καλλιεργήσουμε το σεβασμό στην όποια διαφορά. Όχι να αφομοιώσουμε τους ξένους. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το θέμα της εθνικής ταυτότητας και των πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων και του σεβασμού  όλων όσοι ζουν μακριά από τις δικές τους εθνικές εστίες είναι ένα από τα πλέον σοβαρά ζητήματα της εποχής μας. Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς διακηρύξεις, διεθνείς συμβάσεις,  αλλά και αποφάσεις διεθνών οργανισμών για την ανάγκη  αυτής της προστασίας όχι μόνο των κατά το διεθνές δίκαιο μειονοτήτων, αλλά και των de facto μειονοτήτων…

Και το θέμα είναι σοβαρό και ευαίσθητο, γιατί έχει να κάνει με την ψυχή των νέων. Πρέπει όμως με ανάλογη σοβαρότητα να το δει και η ελληνική Πολιτεία.        

Επειδή τόνισα την αξία του Συντάγματος ως νομικού πλαισίου και ως έκφρασης των αξιών του ελληνικού λαού και την ενότητα της συνταγματικής μας συνείδησης, ειδικά για το θέμα της Σημαίας θα ήθελα να αναφέρω ότι η περίφημη Χάρτα  του Ρήγα του Φιλοπάτριδος, στο Παράρτημά της προσδιόριζε, με το δικό του γλωσσικό ιδίωμα, τα χαρακτηριστικά της σημαίας:

«Η σημαία όπου βάνεται εις τα μπαϊράκια  και παντιέραις της ελληνικής δημοκρατίας είναι εν ρόπαλον του Ηρακλέους με τρεις σταυρούς επάνω τα δε μπαϊράκια και η παντιέραις είναι τρίχροα, από μαύρον, άσπρον και κόκκινον, το κόκκινον επάνω, το άσπρον εις την μέση και το μαύρο κάτω.

Το κόκκινον σημαίνει την αυτοκρατορικήν πορφύραν, και αυτεξουσιότητα του ελληνικού λαού…»,

Αλλά και τα επαναστατικά Συντάγματα είχαν διατάξεις για το «εθνικόν σημείον».

Πολύ περισσότερο όμως θα ήθελα να αναφέρω το επιχείρημα εξαιρετικά επώνυμου προσώπου, το οποίο σε συζήτηση στην κρατική τηλεόραση της 30^ης Οκτωβρίου υποστήριξε τα εξής: «Δηλαδή αν ο Λόρδος Βύρων ήθελε να κρατήσει την Ελληνική Σημαία θα του την αρνιόντουσαν επειδή ήταν Άγγλος;» Την απάντηση όμως σ’  αυτό το επιχείρημα τη δίνουν τα ίδια τα πρώτα Ελληνικά Συντάγματα, τα οποία στις συνθήκες της Επανάστασης έθεσαν τις βάσεις για το ποιος μπορεί ν’  αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα:

«Η Διοίκησις πολιτογραφεί αλλοεθνείς κατά τους ακολούθους όρους:

α’. ………………………………………………………………………………

β’. Τα μεγάλα ανδραγαθήματα και αι σημαντικαί εκδουλεύσεις εις τας χρείας της Πατρίδος, ενούμεναι με την χρηστότητα των ηθών, είναι δικαιώματα ικανά εις πολιτογράφησιν.»

Αυτά στο Σύνταγμα του ΄Αστρους του 1823 (άρθ. Ιβ΄. και περισσότερο χαρακτηριστικά στα Συντάγματα του 1827 και του 1832».

Και ασφαλώς θα μπορούσε κανείς σήμερα να ρωτήσει:  Και τι σχέση έχει η μαντίλα  που φορούσε η μαθήτρια με όλα τα παραπάνω επιχειρήματα. Σ’  αυτό το θέμα ακούστηκαν πάρα πολλά και από επώνυμες γυναίκες πολιτικούς και μη. Συγκεκριμένα: Η μαντίλα είναι θρησκευτικό σύμβολο. Δείχνει τη μουσουλμανική πίστη  της γυναίκας που τη φορά. Και θα μπορούσαν ακόμα να ισχυριστούν και απόλυτα ορθά ότι η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης  είναι το θεμέλιο όχι μόνο του δικού μας Συντάγματος αλλά του ίδιου του δυτικού πολιτισμού. Όμως και εδώ υπάρχει ένα άλλο επιχείρημα, που καθόλου δεν πρέπει να συνδεθεί με οποιαδήποτε επίδραση στο θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης.  Και έρχομαι στο τυπικό φαινομενικά, αλλά ουσιώδες επιχείρημα ότι η ίδια η ελληνική σημαία με το σταυρό είναι έμβλημα εθνικό. Ας θυμηθούμε ένα στίχο από το ποίημα του Σολωμού στον Εθνικό μας Ύμνο:

 « Σου’ λθε εμπρός λαμποκοπώντας / η Θρησκεία μ’  ένα  σταυρό /…»

 Και πάλι το Σύνταγμά μας δίνει απάντηση και σ’  αυτό το θέμα. Κατά την τελευταία αναθεώρησή του το 2001, με Ψήφισμα της Ζ΄ Αναθεωρητικής Βουλής, τέθηκε Ερμηνευτική δήλωση,  η οποία δίνει λύση στο πολύ σοβαρό πρόβλημα των αντιρρησιών συνείδησης, ορίζοντας  ότι:  «...δεν αποκλείεται να προβλέπεται με νόμο η υποχρεωτική προσφορά άλλων υπηρεσιών, εντός ή εκτός των ενόπλων δυνάμεων (εναλλακτική θητεία), από όσους έχουν τεκμηριωμένη αντίρρηση συνείδησης για την εκτέλεση ένοπλης ή γενικά στρατιωτικής υπηρεσίας.» Και πιστεύω ότι η διάταξη αυτή θα μπορούσε, κατ’  αναλογία, να εφαρμοστεί και σε άλλες συγγενείς περιπτώσεις, όπως θεωρώ ότι είναι η συμμετοχή στη μαθητική παρέλαση, που και χωρίς αυτή ο σεβασμός της προσωπικότητας του ατόμου αποτελεί θεμελιώδη διάταξη του Συντάγματός μας.

Όμως, ένα ακόμα σοβαρό επιχείρημα θα ήταν, ότι όπως πλήθος πρόσφατων μελετών αποδεικνύει, αλλά και  η σημερινή πολιτική πραγματικότητα των μουσουλμανικών χωρών το επιβεβαιώνει,  η μαντίλα  είναι για τους μουσουλμάνους το πρωταρχικό έμβλημα της εθνικής τους ταυτότητας. Ασφαλώς δεν είναι δυνατή η όποια σχετική αναφορά  στο μικρό αυτό άρθρο. Αρκεί, πιστεύω, να αναφέρω, χωρίς σχολιασμό,  το σημαντικότερο ιστορικό παράδειγμα της επανάστασης του 1979 κατά του Σάχη στην Περσία, όπου οι γυναίκες φόρεσαν το  κύριο έμβλημα  της εθνικής τους ταυτότητας αυτό της μαντίλας. Άλλωστε, η  ισλαμική πίστη δεν έχει μόνο χαρακτήρα θρησκευτικό, αλλά απόλυτα δεσμευτικό όπως και το σύνταγμα για τους δυτικούς. Η Σαρία  είναι ο κατ’  εξοχήν Νόμος για τους μουσουλμάνους.  Η βιβλιογραφία σ’  αυτό το θέμα είναι εξαιρετικά πλούσια. Εδώ, ενδεικτικά αναφέρω το μεγάλο βιβλίο του Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστασίου Ισλάμ. Θρησκειολογική επισκόπηση (14^η εκδ. 2004) στον πρόλογο της οποίας ο ίδιος ο σεβασμιώτατος  Αρχιεπίσκοπος, ομότιμος Καθηγητής της Ιστορίας των Θρησκευμάτων και επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών γράφει προφητικά: «Ελπίζουμε, ότι η παρούσα έκδοση στη δημοτική θα βοηθήσει και τις νεότερες γενιές στην ανετότερη προσέγγιση ενός τόσο  κρισίμου θέματος που, όπως φαίνεται, θα παραμείνει στην επικαιρότητα και θα επηρεάσει πολύμορφα την εξέλιξη του 21^ου αιώνα».

Κλείνοντας το μικρό αυτό άρθρο θα ήθελα να προσθέσω ότι η όλη σκέψη μου για το θέμα της  απαγόρευσης σε όποια μαθήτρια της μαντίλας ή σε άλλο μαθητή να φέρει έμβλημα διαφορετικής ταυτότητας στην παρέλαση στηρίζεται στη σημερινή συνταγματική μας  πραγματικότητα και την εθνική συνείδησή μας, ως λαού και ως έθνους. Και πιστεύω ότι δεν είναι απλά θέμα χωρισμού Κράτους – Εκκλησίας. Ασφαλώς δεν αποκλείεται  μια αλλαγή στη συνταγματική μας τάξη, παρά τις όποιες  επιφυλάξεις μπορεί να διατυπώσει κανείς. Ο λαός είναι κυρίαρχος.  Και η κυριαρχία του θεμελιώνεται στο πρώτο άρθρο του Συντάγματός μας,  αναλλοίωτη σε όλη την ιστορία των Συνταγμάτων μας. 

Και κάτι ακόμα. Το θέμα των μαθητικών παρελάσεων δεν είναι όσο μικρό μπορεί να νομίζεται. Και δεν είναι μόνο θέμα μαντίλας. Η προσβλητική εικόνα που παρουσιάζουν τα τελευταία χρόνια, δείχνει έλλειψη σεβασμού στην ίδια την ιστορική μνήμη, που θέλουν να τιμήσουν και να κρατήσουν ζωντανή.                     

Νίκη Καλτσόγια

Το «Κυλώνειον Άγος»

Το «Κυλώνειον Άγος»

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Κρίνοντας από τις δηλώσεις της κυβερνητικής εκπροσώπου Γεροβασίλη και του Αν. ΥΠΕΘΑ Βίτσα, σχετικά με την τύχη των Τούρκων στρατιωτικών που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα, φαίνεται ότι κάποιοι ετοιμάζονται να επαναλάβουν το Άγος των Παγκαλοσημίτηδων με την παράδοση του Οτσαλάν. Ας θυμηθούμε λοιπόν λίγη Ιστορία.

Ο ευγενής Αθηναίος Κύλων είχε επιτύχει να αναδειχθεί ολυμπιονίκης το 640 π.Χ. Εκμεταλλευόμενος την μεγάλη του δημοφιλία και με προτροπή του Τυράννου των Μεγάρων Θεαγένη, σχεδίασε να καταλάβει την εξουσία στην Αθήνα. Ο χρησμός από το Μαντείο των Δελφών που είχε συμβουλευθεί, έλεγε να καταλάβει την ακρόπολη των Αθηνών στην μεγάλη εορτή του Δία «ἐν τοῦ Διὸς τῇ μεγίστῃ ἑορτῇ καταλαβεῖν τὴν Ἀθηναίων ἀκρόπολιν» (Θουκ. Α' 126, 4). Ο Κύλων θεώρησε ότι η μεγαλύτερη γιορτή του Δία ήταν τα Ολύμπια (κατά πάσα πιθανότητα όμως το Μαντείο αναφερόταν στα Διάσια). Κατά την διάρκεια της εορτής των Ολυμπίων επιτρεπόταν στους ολυμπιονίκες στην επέτειο της νίκης τους να πηγαίνουν με συγγενείς και φίλους τους και να κάνουν θυσίες σε διάφορα ιερά της πόλης.

Εκμεταλλευόμενος αυτό το έθιμο, αλλά και την δυσαρέσκεια των Αθηναίων για την κατάσταση της πόλης, μαζί με τον αδελφό του και τους οπαδούς του κατέλαβε την Ακρόπολη το 632 π.Χ. Δεν πέτυχε όμως το σκοπό του γιατί ο τότε επώνυμος άρχων της Αθήνας Μεγακλής, που ανήκε στην ισχυρή οικογένεια των Αλκμαιωνιδών, αντέδρασε δραστήρια και πολιορκώντας την Ακρόπολη ανάγκασε τον μεν Κύλωνα και τον αδελφό του να διαφύγουν στα Μέγαρα, τους δε οπαδούς του να καταφύγουν ικέτες στον βωμό της Πολιάδος (=πολιούχου) Αθηνάς. Όσοι κατέφευγαν στους βωμούς θεωρούνταν ιερά πρόσωπα και κανείς δεν μπορούσε να τους βλάψει. Αν κάποιος αψηφούσε έναν ικέτη αυτό θα κινούσε την οργή των θεών. Αυτή η οργή ονομαζόταν Άγος. Όποιος είχε επιβαρυνθεί με το Άγος επιβάρυνε επίσης τη χώρα που ζούσε και τους απογόνους του.

 Οι οπαδοί όμως του Μεγακλή, ενώ υποσχέθηκαν στους ικέτες πως αν βγουν από το ιερό δεν θα τους έβλαπταν, παραβαίνοντας το πανελλήνιο ιερό έθιμο, τους φόνευσαν προ του ιερού των Ευμενίδων, τη στιγμή που κατέρχονταν από την Ακρόπολη.

 Το έγκλημα αυτό των ικετών προκάλεσε τη φρίκη των Αθηναίων και τη γενική κατακραυγή και εκτός της Αθήνας, οι δε Αλκμαιονίδες θεωρήθηκαν «εναγείς», ενώ αντίθετα οι συμπάθειες στράφηκαν προς τον Κύλωνα.

Ακολούθησε σειρά στάσεων και ταραχών μέχρι το 597 π.Χ. που ανέλαβε ο Σόλων, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας, να συμβιβάσει τα αντιμαχόμενα μέρη παρακαλώντας τους εναγείς να υποβληθούν οικειοθελώς στην κρίση τριακοσιομελούς δικαστηρίου που θα αποφασίσει σχετικά. Οι Αλκμαιωνίδες προ αυτής της κατακραυγής δέχτηκαν και το δικαστήριο εκείνο με κατήγορο τον Μύρωνα τον Φλυέα τους καταδίκασε σε εξορία. Αποφάσισε μάλιστα να εκταφούν όσοι εν τω μεταξύ είχαν πεθάνει και να θαφτούν έξω από την πόλη.

Αν και εκτελέστηκε η απόφαση εκείνη το άγος εξακολουθούσε να υφίσταται και ένας φοβερός λοιμός έπληξε την Αθήνα, με πολλούς θανάτους, τον οποίο οι πολίτες θεώρησαν ως θεία δίκη για το έγκλημα. Τότε λέγεται πως πάνω από την πόλη εμφανίσθηκαν να πλανώνται ψυχές νεκρών και ένας μεγάλος φόβος κατέλαβε τους Αθηναίους. Την ίδια περίοδο ο Κύλων ξεσήκωσε τους Μεγαρείς εναντίον των Αθηναίων και κατάφεραν να καταλάβουν την Σαλαμίνα προκαλώντας καταστροφές και στην υπόλοιπη Αττική. Μετά απ΄αυτά ρωτήθηκε το Μαντείο των Δελφών το οποίο και έδωσε εντολή να γίνει πλήρης καθαρμός υπό τις οδηγίες του φιλόσοφου, αλλά και ιερέα, Επιμενίδη που έμενε όμως στην Φαιστό της Κρήτης. Τότε στάλθηκε στην Κρήτη εσπευσμένα ο Αθηναίος Νικίας ο Νικηράτου, με ιερό πλοίο, πιθανώς την Πάραλο, ο οποίος προσκάλεσε τον Επιμενίδη στην Αθήνα. Ο Επιμενίδης φθάνοντας στην αρχαία Αθήνα και βλέποντας τον χώρο έδωσε αμέσως εντολή να συγκεντρώσουν πάνω στον Άρειο Πάγο μαύρα και λευκά πρόβατα τα οποία στη συνέχεια άφησαν ελεύθερα διατάζοντας να τα παρακολουθούν και όπου σταματήσει καθένα εξ αυτών εκεί να ιδρύεται (στήνεται) βωμός και να θυσιάζεται. Μετά την εκτέλεση των οδηγιών αυτών του Επιμενίδη οι θεοί εξευμενίσθηκαν και το άγος εξέλιπε. Οι Αθηναίοι τίμησαν ιδιαίτερα τον Επιμενίδη προσφέροντάς του μεγάλες αμοιβές και δώρα πλην όμως εκείνος αρκέσθηκε μόνο σε ένα κλώνο ελαίας.

ΔΕΕ


Σημερινή (17-7-2016) δήλωση του κ. Λυκουρέζου:  

«Το αίτημα για χορήγηση ασύλου εκ μέρους των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών που εισήλθαν στη χώρα μας, τέμνει τη διπλωματία και την τήρηση θεμελιωδών αρχών του νομικού μας πολιτισμού.

Και τούτο, γιατί ενώ από διπλωματικής απόψεως η Ελλάδα δεν επιθυμεί τη διατάραξη των σχέσεών της με την Τουρκία, εντούτοις είναι παράλληλα υποχρεωμένη να τηρήσει εσωτερικούς και διεθνείς κανόνες που δεν οδηγούν εκ των προτέρων σε ικανοποίηση της απαίτησης των τουρκικών αρχών για άμεση παράδοση των οκτώ στρατιωτικών στην Τουρκία.

Η έλλειψη διμερούς σύμβασης περί έκδοσης με την Τουρκία επιβάλλει την τήρηση των κανόνων της ελληνικής ποινικής δικονομίας, η οποία –μεταξύ άλλων– ορίζει ότι η έκδοση απαγορεύεται αν πρόκειται για έγκλημα που κατά τους ελληνικούς νόμους χαρακτηρίζεται πολιτικό ή στρατιωτικό ή όταν από τις περιστάσεις προκύπτει ότι η έκδοση ζητείται για λόγους πολιτικούς, γεγονός που θα κριθεί εκ παραλλήλου και με τη διατύπωση της κατηγορίας που τελικώς αποδοθεί από τις τουρκικές αρχές. Άπαντα δε τα ανωτέρω θέματα πρέπει να τεθούν στην κρίση του Συμβουλίου Εφετών, του Αρείου Πάγου και εν τέλει του Υπουργού Δικαιοσύνης.

Πέραν δε της σαφούς ως άνω ελληνικής νομοθετικής πρόβλεψης, τίθεται μείζον ζήτημα αναφορικώς και με την επιβαλλόμενη χορήγηση ασύλου, ιδίως υπό το πρίσμα της Συνθήκης της Γενεύης του 1951 αλλά και της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του 1948. Δεδομένου ότι έχει ήδη προαναγγελθεί η βαρύτατη τιμωρία των υπαιτίων, έχουν ήδη παυθεί χιλιάδες δικαστικοί λειτουργοί και διορίζονται νέοι προκειμένου να εκδικάσουν τις υποθέσεις των φερόμενων ως “πραξικοπηματιών”, ενώ γίνεται λόγος και για επαναφορά της θανατικής ποινής –ειδικώς για τον κολασμό της συγκεκριμένης πράξης, η απόρριψη αιτήματος ασύλου εμφανίζεται κατ’ αρχήν ως ηθικώς και νομικώς ανομιμοποίητη.

Η κυβέρνηση οφείλει να επιδείξει ψυχραιμία και νηφαλιότητα κατά το χειρισμό του πρωτοφανούς αυτού διπλωματικού αδιεξόδου, εξαντλώντας συνάμα όλες τις δυνατότητες που της παρέχουν οι κανόνες για την έκδοση και τη χορήγηση ασύλου, μη λησμονώντας ωστόσο το ρόλο της χώρας ως μέλους του Συμβουλίου της Ευρώπης αλλά και ως διαχρονικού θεματοφύλακα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/278595/o-alexandros-lykoyrezos-exigei-ti-prepei-na-ginei-me-toys-8-toyrkoys-praxikopimaties-poy#ixzz4EgNVR9oA

Τι "παίζεται" με τον "αντιρατσιστικό" νόμο; (2)

Αντιρατσιστές!

Τι "παίζεται" με τον "αντιρατσιστικό" νόμο; (2)

Πριν λίγες μέρες, ένας πολύ καλά ενημερωμένος, αλλά και "διαβασμένος" συνέλληνας, ανήρτησε στην προσωπική του σελίδα στο fb το παρακάτω κείμενο, που οφείλουν να το διαβάσουν οι πάντες, σχετικά με τον επερχόμενο "αντιρατσιστικό" νόμο. Είμαι βέβαιος ότι θα σας προβληματίσει και ίσως σας παρακινήσει να αναρωτηθείτε για το «Τι "παίζεται" με τον "αντιρατσιστικό" νόμο;».

ΔΕΕ

Κουίζ: Ποιός καὶ πότε ἐξέδωσε τὴν κάτωθι ἀνακοίνωσι κατὰ τοῦ «ἀντιρατσιστικοῦ» νόμου; 

α) Ἡ Χρυσή Αὐγή· β) τὸ ΚΚΕ· γ) ἄλλος.

«Προσπάθεια να δημιουργηθεί στην Ελλάδα ένα είδος αστυνομίας της σκέψης και της γλώσσας. 

»Στις αληθινές Δημοκρατίες, ο λόγος δεν δένεται με νόμους που ποινικοποιούν την ελευθερία της σκέψης, της γνώμης και της κριτικής. Το νομοσχέδιο μόνο με τον αλήστου μνήμης γαλλικό νόμο Γκεϊσό - Φαμπιούς της 13-7-1990, μπορεί να συγκριθεί: ένα ολοκληρωτικού πνεύματος νομοθέτημα. Αποτελεί για την κυβέρνηση βαρύτατο νομικό και πολιτικό σφάλμα η υιοθέτηση της ποινικής καταστολής ως μέσου για τον περιορισμό των ανεπιθύμητων ή ενοχλητικών για κάποιους χρήσεων του λόγου, στην Πολιτική, στην Κοινωνία, στον Τύπο, στην Ιστορία, στην Τέχνη. Οι Υπουργοί πρέπει να έχουν συναίσθηση ότι είναι υπάλληλοι της Ιστορίας. Δεν έχουν το δικαίωμα να ενδίδουν σε παράλογες απαιτήσεις «ομάδων επιρροής» ή να υπηρετούν μη ξεπερασμένη (αν μη και ύποπτη) Πολιτική Ορθότητα. Πρωτίστως, όμως, οφείλουν να τηρούν ευλαβικά το Σύνταγμα της Χώρας που παραβιάζεται πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως. Υπό το κράτος, άλλωστε, της ισχύος του ν. 927/79 για τις φυλετικές διακρίσεις στον Τύπο κλπ. η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έχει κρίνει την αντισυνταγματικότητα ομοίων διατάξεων (Ολομέλεια Αρείου Πάγου 3/2010). Αυτό το νομοσχέδιο πρέπει να αποσυρθεί γιατί προσβάλλει και την ιστορία του Ελληνικού Πολιτισμού, που ανέδειξε την ανεκτικότητα απέναντι στον Άλλο ως θεμελιώδη δημοκρατική αξία, χωρίς να χρειαστεί ποτέ να την επιβάλει με μέσα νομοθετικού εξαναγκασμού.» 

Τα παραπάνω λόγια δεν είναι το δελτίο τύπου - απάντηση της Χρυσής Αυγής στην νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης, να φέρει μέχρι το τέλος της εβδομάδας προς ψήφιση τον «αντιρατσιστικό» νόμο. Αντιθέτως είναι η ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας, της Πέμπτης 10 Μαρτίου 2011. Ανακοίνωση που υπογράφει ο τότε Υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Δικαιοσύνης της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Ηλείας, Κώστας Τζαβάρας. Ανακοίνωση η οποία αφορούσε την τότε νομοθετική πρωτοβουλία του κ. Καστανίδη, να φέρει προς ψήφιση στην τότε Βουλή έναν αντίστοιχο - αν και πιο ήπιο από ό,τι φαίνεται - αντιρατσιστικό νόμο. (http://www.e-grammes.gr/article.php?id=5902 ) 

Ἡ ἁπλούστερη ἐξήγησις (καὶ ἐν πολλοῖς ὁμολογημένη) εἶναι: Διότι ἐκτελοῦν ἐντολές. Ὁ νόμος, καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι, γιὰ ὅλα τὰ θέματα, ἦρθε ἕτοιμος ἀπ᾿ ἔξω. Λυποῦμαι, ἀλλὰ δὲν εἶναι καθόλου συνωμοσιολογία.

Φ.Μπ.

Εμείς και τα Σκόπια

Εμείς και τα Σκόπια

΄Αρθρο του Δημήτρη Γαρούφα*

Στη χώρα μας λειτουργούμε με τη λογική του εκκρεμούς και στα εθνικά μας θέματα κι΄ έτσι από τα συλλαλητήρια του 1992-94 για την μη αναγνώριση των Σκοπίων με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ περάσαμε στο άλλο άκρο της αγνόησης του θέματος και ξανασχοληθήκαμε ουσιαστικά με το θέμα όταν η FYROM επεδίωκε ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε και τώρα λόγω της δυσμενούς (αν και χωρίς πρακτικά αποτελέσματα) για τη χώρα μας απόφασης του Δ.Δ της Χάγης.

Προεισαγωγικά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στο συγκεκριμένο θέμα έλειπε η στρατηγική από τη χώρα μας. Για 50-60 χρόνια ανεχόμασταν, με κάποιες διπλωματικές διαμαρτυρίες, την ύπαρξη του κρατιδίου με την ονομασία «Μακεδονία» στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας ενώ -πέραν της ονομασίας- συστηματικά παραβίαζε (εμφανώς τουλάχιστον στην πρώτη 20ετια της ύπαρξης του) τα ανθρώπινα δικαιώματα για τους Ελληνικής καταγωγής πολίτες με δημεύσεις περιουσιών, με εκτοπίσεις και αλλαγές ονοματεπωνύμων και έμμεσα εκδιώξεις στην Ελλάδα (περίπτωση 3.500 Σαρακατσάνων που την περίοδο 1955-1968 «έφυγαν» από Σκόπια και εγκαταστάθηκαν στο Δήμο Ελευθερίου-Κορδελιού Θεσσαλονίκης. ΄Όταν το κρατίδιο αυτονομήθηκε το 1991, έγινε πιο ορατό το πρόβλημα και ενώ στα Βαλκάνια ουσιαστικά είμαστε οι μόνοι που θέλουμε να παραμείνει βιώσιμο αυτό το κράτος δεν καταφέραμε να προβάλλουμε αποτελεσματικά διεθνώς τις θέσεις μας που ταυτίζονται με την ιστορική αλήθεια και την ευαισθησία μας στο θέμα της ονομασίας αλλά ούτε πείσαμε τους κατοίκους της FYROM ότι η ευρωπαϊκή τους προοπτική επιβάλλει να απεγκλωβιστούν από τις παρωπίδες του παρελθόντος και να ατενίσουν το μέλλον στηριζόμενοι στην συνεργασία με την Ελλάδα με ονομασία που θα σέβεται και την Ελληνική ευαισθησία.

Για την σημερινή κατάσταση: επιγραμματικά επισημαίνω ότι σήμερα στη FYROM μεγάλο μέρος των ξένων επενδύσεων είναι από Ελλάδα, η ανεργία ανέρχεται στο 35-40%, η ανασφάλεια εντείνεται κι΄ οι σχέσεις Αλβανών και Σλάβων, που διέρχονται περίοδο ύφεσης, θα οδηγηθούν σε έκρηξη στο μέλλον και αυτό το κράτος θα μπορεί να λειτουργεί μόνο υπό συνεχή εποπτεία ως προτεκτοράτο των HΠΑ…Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι τον Νοέμβριο του 2003 που βρισκόμουν στα Σκόπια, επικεφαλής αντιπροσωπείας του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης για σεμινάριο σε δικηγόρους των Σκοπίων, σε εφαρμογή της συμφωνίας της Αχρίδας εκείνο τον μήνα απολύονταν από το Υπουργείο Οικονομικών περίπου 300 Σλάβοι υπάλληλοι και προσλαμβάνονταν αντίστοιχα Αλβανοί, για να υπάρχει η δέουσα αναλογία που επέβαλλε η συνθήκη της Αχρίδας, γεγονός που αντιμετωπίζονταν από τους σλαβόφωνους συνομιλητές μου με εκδηλώσεις οργής και οι οποίοι μου έλεγαν ότι η Αλβανική συνοικία των Σκοπίων μετά τις 6μ.μ.είναι απροσπέλαστη για τους Σλάβους.

Την ίδια εποχή η γειτονική Βουλγαρία με μεθοδικότητα χάραζε στρατηγική για μετά 30-40 χρόνια αξιοποιώντας και τον πόθο των κατοίκων της FYROM να αποκτήσουν διαβατήριο χώρας- μέλους της Ε.Ε. ΄Έτσι λόγω της ένταξης της Βουλγαρίας στην Ε.Ε, από 1-1- 2007, χιλιάδες Σλάβοι των Σκοπίων, πριν και μετά, επικαλούμενοι Βουλγαρική καταγωγή ζητούν και αποκτούν Βουλγαρική υπηκοότητα(μεταξύ αυτών και τ. πρωθυπουργός της FYROM), ενώ παράλληλα η Ρουμανία προσπαθεί να οικειοποιηθεί τους Βλαχόφωνους της FYROM παρέχοντας κάθε χρόνο δεκάδες υποτροφίες για σπουδές σε Ρουμανικά ΑΕΙ.

Την ίδια περίοδο οι νέοι των Σκοπίων ζητούσαν να μάθουν Ελληνικά (για να έχουν πιθανότητες πρόσληψης στις Ελληνικές επιχειρήσεις που λειτουργούν εκεί), αλλά η Ελληνική πολιτεία δεν επεδίωξε την δημιουργία ενός φορέα (κάτι σαν το Ινστιτούτο Γκαίτε) που θα μπορούσε να αναλάβει την προώθηση της διδασκαλίας της Ελληνικής γλώσσας και στα Σκόπια, αλλά και σε όλα τα Βαλκάνια (υπάρχουν βέβαια ιδιωτικά φροντιστήρια που συντηρούν με ιεραποστολικό ζήλο σωματεία από Ελλάδα) κι΄ έτσι η Ελλάδα έχασε μοναδική ευκαιρία να κάνει την Ελληνική γλώσσα, γλώσσα εργασίας στα Βαλκάνια...

Παράλληλα, κι ενώ η Βουλγαρία υλοποιεί εδώ και 20 χρόνια πρόγραμμα παροχής υποτροφιών σε νέους των Σκοπίων για σπουδές σε Βουλγαρικά ΑΕΙ και ενθαρρύνει αδελφοποιήσεις πόλεων της Βουλγαρίας με πόλεις της ανατολικής πλευράς της FYROM, η Ελλάδα παρακολουθεί ως θεατής τις εξελίξεις επικαλούμενη οικονομική αδυναμία… κι΄έτσι έδινε ετησίως 3-4 υποτροφίες σε παιδιά ομογενών από Σκόπια, ενώ η εξαθλιωμένη Ρουμανία έδινε πάνω από 60 προσπαθώντας να οικειοποιηθεί τους βλαχόφωνους…

Θα μπορούσα «μετά λόγου γνώσεως»να πω πολύ περισσότερα αλλά δεν είναι στόχος μου να καταδείξω την διαχρονική ολιγωρία της Ελληνικής πολιτείας.

Στην παρούσα φάση λόγω της απόφασης του Δ.Δ της Χάγης θα έχουμε οπισθοδρόμηση στο θέμα της εξεύρεσης λύσης στο θέμα της ονομασίας κι΄ αυτό γιατί η κυβέρνηση των Σκοπίων θα συνεχίσει να επιδεικνύει παραληρηματικό εθνικισμό γεμίζοντας τις πλατείες όλων των πόλεών της με αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Φιλίππου. Καθημερινά θα προσπαθεί να πείσει τους πολίτες ότι για όλα τα δεινά τους (ανεργία, απομόνωση κλπ) φταίει η Ελλάδα και η αλήθεια είναι ότι επιτυχώς κάνει πλύση εγκεφάλου στους πολίτες γιατί λειτουργεί με Σταλινική νοοτροπία και κάθε αντίθετη φωνή, που έχει κάποια εμβέλεια, απομονώνεται.  Έτσι η λύση για το θέμα της ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων απομακρύνεται περισσότερο γιατί η απόφαση της Χάγης θα αυξήσει τον παραληρηματικό εθνικισμό των Σκοπίων ενώ η Ε.Ε και οι ΗΠΑ δεν πιέζουν πραγματικά την ηγεσία των Σκοπίων για εξεύρεση λύσης.

Βεβαίως η κυβέρνηση της FYROM θέλοντας να δείξει ότι έχει καλή πρόθεση θα πιέζει τον κ. Νίμιτς για νέες πρωτοβουλίες (σ΄ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ο πρόσφατος-Φεβρουάριο του 2012- νέος κύκλος επαφών του με Ελλάδα-Σκόπια) και τους ΄Έλληνες πολιτικούς για συναντήσεις, για να δείξει δήθεν πνεύμα συνεργασίας και για να πιεσθεί η Ελλάδα και να μην αντιδράσει σε αίτημα ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ ως FYROM.

Νομίζω ότι επιβάλλεται πλέον από τη χώρα μας να εξετασθεί σοβαρά το ενδεχόμενο καταγγελίας της ενδιάμεσης συμφωνίας, μετά από τεκμηριωμένη ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης, δεδομένου ότι ήταν ετεροβαρής εις βάρος της Ελλάδας, δεν προφύλαξε τα συμφέροντά μας και επέτρεψε στους Σλάβους των Σκοπίων να χρησιμοποιούν το λεγόμενο Συνταγματικό όνομα. Η ενδιάμεση συμφωνία, που έχει λήξει το 2002 , χρησιμοποιείται ως όχημα από τους Σλάβους των Σκοπίων για διαιώνιση της σημερινής κατάστασης και πιθανόν η καταγγελία της να δημιουργούσε καλύτερες προϋποθέσεις για τη χώρα μας...

Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα (παράλληλα με τον αγώνα για ανάκαμψη της οικονομίας) πρέπει να αποδυθεί σε αγώνα για να πεισθούν η Ε.Ε και οι ΗΠΑ ότι για την ασφάλεια της περιοχής δεν πρέπει να αρχίσουν συζητήσεις για ένταξη των Σκοπίων σε Ε.Ε και ΝΑΤΟ πριν επιτευχθεί λύση στο θέμα της ονομασίας της FYROM κι` ότι η ονομασία αυτή δεν πρέπει να θίγει την εθνική ευαισθησία μας και με πρόβλεψη υποχρεωτικής χρήσης αυτής για κάθε χρήση (erga omnes). Χρειάζεται ψυχραιμία, μακρόχρονος σχεδιασμός και στρατηγική και στο πλαίσιο αυτό πρέπει να υπάρξει και στήριξη των «ρεαλιστικών»- φιλοευρωπαικών δυνάμεων στη FYROM με προβολή της Ευρωπαϊκής προοπτικής, αλλά και διαρκής υπόμνηση σε Ε.Ε, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ότι η ανοχή προς τους εξτρεμιστές των Σκοπίων(για τον εξτρεμισμό των Σκοπίων διαμαρτυρήθηκε έντονα και η Βουλγαρία τα τελευταία χρόνια) λειτουργεί αποσταθεροποιητικά στα Βαλκάνια κι΄ ότι πρέπει να υπάρξει λύση που δεν θα επιτρέπει στην FYROM καλλιέργεια αλυτρωτισμού και οικειοποίηση ονομασίας η συμβόλων που ανήκουν σε γειτονικούς λαούς.

* Δικηγόρος-συγγραφέας. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης την περίοδο 2005-2008.

Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις είναι δικές μας και δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο.

Κινητοποιήσεις Τ/Κυπρίων εναντίον της Τουρκίας!

Διαδήλωση με… κυπριακές σημαίες!
«Άγκυρα, πάρε τα χέρια σου από πάνω μας»!

Ειδικού συνεργάτη

Με συνθήματα όπως «Η Κύπρος ανήκει στους Κύπριους», «Άγκυρα πάρε τα χέρια σου από πάνω μας», «Άγκυρα δεν θέλουμε ούτε τα λεφτά σου, ούτε την λιτότητά σου» και «Δεν είμαστε τα ψυχοπαίδια σας» πραγματοποιήθηκε και χθες η συγκέντρωση διαμαρτυρίας χιλιάδων Τουρκοκυπρίων, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων κατά του στρατού κατοχής και της οικονομικής κηδεμόνευες της Άγκυρας. Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι μερικοί Τουρκοκύπριοι κρατούσαν και ανέμιζαν κυπριακές σημαίες!

Οι διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς την τουρκική πρεσβεία, όπου και φώναξαν συνθήματα, καλώντας τον Ερντογάν να ανακαλέσει όσα προσβλητικά έχει πει εναντίον τους.

Στο εσωτερικό των Κατεχομένων πυροδοτήθηκαν διαφορετικού είδους αντιδράσεις, όπως η δήλωση του αρχηγού του συντηρητικού «Δημοκρατικού Κόμματος» Σερντάρ Ντενκτάς, ο οποίος δήλωσε ότι «οι διαδηλωτές δεν στρέφονται κατά της Τουρκίας, αλλά κατά των νέων μέτρων που το κυβερνών κόμμα (UBP) έχει επιβάλει».

Αντιδράσεις έχουν προκληθεί και εξαιτίας των δηλώσεων Ερντογάν, σύμφωνα με τον οποίο οι Τουρκοκύπριοι κερδίζουν διπλάσια χρήματα από τους Τούρκους, καθώς, όπως είπε, ο χαμηλότερος μηνιαίος μισθός στα Κατεχόμενα είναι 10.000 λίρες Τουρκίας– «διπλάσιο ποσό από αυτό που παίρνει ο γραμματέας του υπουργικού μου συμβουλίου».

Σύμφωνα με τον τουρκοκυπριακό Τύπο, η Τουρκία δίνει ετησία 450 εκ λίρες Τουρκίας προς ενίσχυση της τοπικής οικονομίας, αλλά φέτος έγιναν σοβαρές περικοπές και το τελικό ποσό που θα φθάσει στα Κατεχόμενα είναι 150 εκ λίρες Τουρκίας, γεγονός που οδήγησε σε περικοπές μισθών της τάξης του 40%. Χθες κλειστά έμειναν και τα δικαστήρια στην κατεχόμενη Αμμόχωστο και την Κερύνεια σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την οικονομική πολιτική της ψευδοκυβέρνησης.

Σύμφωνα με την «Πλατφόρμα», την οργάνωση – ομπρέλα στην οποία έχουν συνασπιστεί περί τις σαράντα άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις, το 2011 έχει κηρυχθεί «έτος δράσης» με απεργίες και διαδηλώσεις κατά της ψευδοκυβέρνησης.

Το γεγονός ότι ο Ερντογάν στρέφεται κατά της ψευδοκυβέρνησης οδηγεί σε κάποιες σκέψεις, αλλά το σημαντικό είναι αυτή καθαυτή η πρωτόγνωρη εξέγερση και μάλιστα κάτω από χιλιάδες τουρκικές λόγχες. Άλλωστε, σύμφωνα με την «Πλατφόρμα» ούτε ο Έργλου, ούτε το UBP εκπροσωπούν την τουρκοκυπριακή κοινότητα.

Ο Έρογλου δείχνει πράγματι να βρίσκεται σε δυσμένεια, ενώ και ο ίδιος έχει ενοχληθεί με την στάση του Ερντογάν. Στις αιτιάσεις του Τούρκου πρωθυπουργού περί «υψηλών μισθών», ο Έρογλου απάντησε ότι ο δικός του μισθός κυμαίνεται μεταξύ 8.000 και 9.000 λιρών Τουρκίας. Όσο για τους μισθούς του λαού, η αμοιβή ενός καθηγητή δεν ξεπερνά τις 2.000 με 3.οοο και ενός γιατρού τις 4.000.

Την ίδια ώρα και πολλοί Τούρκοι αρθρογράφοι εκτιμούν ότι έφτασε η ώρα της αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο.

Πηγή: http://www.elzoni.gr/html/ent/464/ent.6464.asp

Ισραηλινή προκλητικότητα

Η Ιρλανδή υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Μ.Μαγκουάιρ  

Την κάτοχο του Νόμπελ Ειρήνης Μέιριντ Μαγκουάιρ

απέλασε το Ισραήλ

Με δικαστική απόφαση

Τρίτη 05 Οκτ. 2010

Ιερουσαλήμ, Ισραήλ

Η Ιρλανδή υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης Μέιριντ Κόριγκαν Μαγκουάιρ απελάθηκε το πρωί της Τρίτης από το Ισραήλ, μετά από απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Η Μ.Μαγκουάιρ είχε επιχειρήσει τον Ιούνιο να σπάσει τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Η Μ.Μαγκουάιρ απελάθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες σήμερα από το Ισραήλ με προορισμό το Λονδίνο, ανακοινώθηκε από το υπουργείο Εσωτερικών του Ισραήλ. Το βράδυ της Δευτέρας το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ είχε απορρίψει έφεση της Μαγκουάιρ κατά της απέλασής της και της 10ετούς απαγόρευσης παραμονής στο Ισραήλ.

Η 66χρονη Μαγκουάιρ είχε συλληφθεί στις 28 Σεπτεμβρίου, μόλις είχε αποβιβαστεί από αεροσκάφος στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν του Τελ Αβίβ, όπου είχε φθάσει για επίσκεψη μιας εβδομάδας προκειμένου να έχει συναντήσεις με διεθνείς προσωπικότητες ειρηνιστών στο Ισραήλ και τα Παλαιστινιακά Εδάφη. Αμέσως τέθηκε υπό κράτηση. Οι ισραηλινές αρχές την είχαν ήδη απελάσει τον Ιούνιο όπως και όλους τους επιβάτες ιρλανδικού πλοίου που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια σε μια προσπάθεια να σπάσει συμβολικά τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας.

Την Παρασκευή τοπικό δικαστήριο του Ισραήλ είχε απορρίψει μια πρώτη έφεση της Μαγκουάιρ κατά της απόφασης απέλασής της, κρίνοντας ότι η Μαγκουάιρ είχε ειδοποιηθεί τον Ιούνιο τη στιγμή της απέλασής της ότι δεν θα της επιτρεπόταν να εισέλθει στο Ισραήλ για τα επόμενα δέκα χρόνια.

Πηγή: Associated Press, ΑΠΕ/Γαλλικό

Εννοιολογική σύγχυση και πολιτική εκμετάλλευση Περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων

του  Παναγιώτη Κονδύλη


Δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Για να το πούμε ακριβέστερα: εν έτει 1998 δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν θα υπάρξουν στο μέλλον. Η διαπίστωση αυτή είναι αναπόδραστη αν επιθυμούμε να ορίσουμε την έννοια του «δικαιώματος» και του «ανθρώπινου δικαιώματος» αυστηρά και αδιαφορώντας απέναντι σε πολιτικές – ιδεολογικές σκοπιμότητες. «Δικαίωμα» δεν είναι κάτι που απλώς διάγει βίο φαντάσματος μέσα στα κεφάλια των φιλοσόφων ή που ευδοκιμεί στα χείλη των προπαγανδιστών. Στην ουσία του δικαιώματος ανήκει εξ ορισμού η δυνατότητα να απαιτείται και να επιβάλλεται.  Και ως «ανθρώπινο δικαίωμα» επιτρέπεται να θεωρείται μονάχα ένα δικαίωμα το οποίο απολαμβάνουν όλοι οι άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωποι, δηλαδή χωρίς τη διαμεσολάβηση εξουσιαστικών αρχών και συλλογικών υποκειμένων (π.χ. εθνών και κρατών) που, από εννοιολογική και φυσική άποψη, είναι στενότερα από την ανθρωπότητα ως σύνολο.

Επιπλέον, ένα γνήσιο ανθρώπινο δικαίωμα θα πρέπει να ισχύει και να απολαμβάνεται παντού όπου υπάρχουν άνθρωποι, δηλαδή παντού όπου επιθυμεί να εγκατασταθεί καθένας. Ωστε σε τελευταία ανάλυση δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα δίχως απεριόριστη ελευθερία κίνησης και εγκατάστασης και δίχως αυτόματη νομική εξίσωση όλων των ατόμων με όλα τα άτομα χάρη στην οικουμενική ισχύ μιας ενιαίας νομοθεσίας. Οσο ο Αλβανός, π.χ., δεν έχει στην Ιταλία τα ίδια δικαιώματα με τον Ιταλό, μπορούμε stricto sensu να μιλάμε για πολιτικά και αστικά, όχι για ανθρώπινα δικαιώματα.

Βεβαίως, τα κράτη μπορούν να .....