Νοθεία στις εθνικές εκλογές υπέρ του Σύριζα;

Γράφει ο Μανώλης Αυγερινός

Η πρώτη αιτία που γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι ο αριθμός των Ελλήνων (μόνο;) πολιτών, που υπερψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019.

Η δεύτερη αιτία είναι ότι στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε 437.579 ψήφους, παραπάνω από τις ευρωεκλογές (1.343.595 ψήφους στις ευρωεκλογές και 1.781.174 ψήφους στις εθνικές εκλογές).

Από μόνο της αυτή η αύξηση των ψήφων, σε μόλις ένα μήνα, δημιουργεί σκέψεις, απορίες αλλά και ερωτηματικά, που χρήζουν απαντήσεων.
Οφείλω καταρχήν να ζητήσω προκαταβολικά συγνώμη, για ένα κείμενο, που έχει ως βάση τους αριθμούς, οι οποίοι σχεδόν πάντα είναι κουραστικοί.

Πριν ξεκινήσουμε, να σημειώσουμε ότι, στις Βουλευτικές Εκλογές του 2015, αλλά και στις συνεχείς εκλογές του 2019 (Ευρωεκλογές, Περιφερειακές, Δημοτικές και Βουλευτικές), η συμμετοχή των πολιτών, κυμάνθηκε στα επίπεδα του 58% με πολύ μικρές αποκλίσεις.
Επομένως μιλάμε για την ίδια αριθμητικά βάση των πολιτών που προσήλθαν στην κάλπη, σε όλες τις προαναφερόμενες εκλογές.

Τον Σεπτέμβριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε 1.926.526 ψήφους και τον Ιούλιο του 2019, 1.781.174 ψήφους.
Δηλαδή, μετά από σχεδόν 4 χρόνια κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε μόλις 145.352 ψήφους, αριθμός εξαιρετικά μικρός, ακόμα και για κυβερνήσεις που τα πήγαν αντικειμενικά καλά.
Οι παλιοί πολιτικοί έλεγαν ότι, κάθε κυβέρνηση, ότι και αν κάνει, έχει 1% φθορά ανά κυβερνητικό έτος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπέστη, μεταφραζόμενη σε απόλυτους αριθμούς ψήφων, ούτε καν τη φυσιολογική κυβερνητική φθορά.
Ο αριθμός αυτός στάθηκε η αιτία, να ψάξουμε λίγο παραπάνω το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ και βρήκαμε, αξιοπερίεργα στοιχεία.

Πάμε να δούμε μερικά:
Αρχή κάνουμε από τη Μακεδονία.
Μια περιοχή, που λόγω της υπογραφής της Συμφωνίας των Πρεσπών, όλοι υποθέταμε ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, θα υποστεί καθίζηση από τους Μακεδόνες πολίτες.
Οι αριθμοί όμως λένε άλλα πράγματα.
Στις Περιφερειακές εκλογές του Μαΐου 2019, εκλογές με καθαρά κομματικές επιλογές υποψηφίων αλλά και καθαρά κομματική ψήφο, στην Περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας, η οποία περιλαμβάνει 7 νομούς (Ημαθίας, Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Πέλλας, Πιερίας, Σερρών και Χαλκιδικής), ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γιαννούλης, έλαβε 105.710 ψήφους με μέσο όρο ποσοστού, 11,33%.

Ένα μήνα μετά, ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΜΕΤΑ, όχι ένα χρόνο, ο ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές και στους ίδιους νομούς της Κεντρικής Μακεδονίας, έλαβε 259.492 ψήφους, με μέσο όρο ποσοστού, 25,79%.

Μόλις σε ένα μήνα από τις Περιφερειακές εκλογές, στην Κεντρική Μακεδονία, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε, 153.782 ψήφους παραπάνω από την κομματική επιλογή στις Περιφερειακές εκλογές, ανεβάζοντας το ποσοστό του κατά 14 ποσοστιαίες μονάδες, φτάνοντας στο 25,79% !!!!

Τι άλλαξε σε μόλις ένα μήνα και οι ίδιοι που καταψήφισαν την κομματική επιλογή του κ. Γιαννούλη, υπερψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ;
Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ακόμα κάτι, πολύ πολύ χαρακτηριστικό.

Ο συνδυασμός της υποψηφίας Δημάρχου του ΣΥΡΙΖΑ για τη Θεσσαλονίκη, Κατερίνας Νοτοπούλου έλαβε 16.666 ψήφους.
Σαν υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Θεσσαλονίκης, η κ. Νοτοπούλου, έλαβε μόνη της 28.049 σταυρούς, ενώ και ο αποτυχών σαν Περιφερειάρχης Χ. Γιαννούλης, εξελέγη επίσης βουλευτής.
Η κ. Νοτοπούλου πήρε μόνη της, σχεδόν διπλάσιους ψήφους, από ό,τι πήρε ολόκληρος ο υποψήφιος συνδυασμός για τις Δημοτικές εκλογές!!!
Δηλαδή οι Θεσσαλονικείς, ψήφισαν για βουλευτές, κάποιους που δεν ήθελαν σαν τοπικούς άρχοντες, Περιφερειάρχη και Δήμαρχο!!!!
Ας πάμε όμως και στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 και στις ευρωεκλογές του Μαΐου 2019, όπου θα δει κανείς εντυπωσιακά ευρήματα.
Δείτε καταρχήν τον σχετικό πίνακα, πάντα με πηγή το υπουργείο Εσωτερικών:
Έγινε ότι έγινε με τη Μακεδονία και τη συμφωνία των Πρεσπών, έγιναν τα τεράστια σε πλήθος συλλαλητήρια στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, έγιναν σε όλη την ομογένεια παντού στη γη συλλαλητήρια και το αποτέλεσμα ήταν, ο ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τις εκλογές του 2015 να χάσει μόλις 66.833 ψήφους (414.883 το 2015, 348.050 το 2019).

Και εάν συγκρίνουμε το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών στη Μακεδονία, με το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε αλματώδη αύξηση και από 254.469 ψήφους των ευρωεκλογών, έφτασε στις 348.050 ψήφους των εθνικών εκλογών, ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΣ ΜΟΛΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΜΗΝΑ τις ψήφους του, κατά 93.584 ψήφους, ήτοι 7 ποσοστιαίες μονάδες!!!!

Και μιλάμε για την ίδια περιοχή, τους ίδιους νομούς, για τον ίδιο αριθμό συμμετοχής πολιτών, μιλάμε για τη Μ Α Κ Ε Δ Ο Ν Ι Α.
Αλήθεια τι ακριβώς άλλαξε σε ένα μήνα από τις ευρωεκλογές και οι ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ άλλαξαν την ψήφο τους;
• Η Συμφωνία των Πρεσπών ξαφνικά έγινε καλή;
• Τα εμπορικά σήματα, ξαφνικά δεν αποτελούν πλέον πρόβλημα;
• Η Μακεδονική γλώσσα ορθώς παραχωρήθηκε στα Σκόπια;
• Η Μακεδονική Εθνότητα, ορθώς παραχωρήθηκε στους Σκοπιανούς;
• Το ότι η Ελλάδα βάσει της Συμφωνίας, είναι η μοναδική χώρα παγκοσμίως, ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΧΩΡΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ, που δεν μπορεί να εμποδίσει την ένταξη των Σκοπίων σε οποιοδήποτε διεθνή Οργανισμό (παρ. 1, άρθρο 2 του ν. 4588, ΦΕΚ 9 Α/25-01-2019), δεν ενοχλεί πλέον τους Μακεδόνες αλλά και όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες;
• Το ότι παντού στον κόσμο πλέον, με τη σφραγίδα Τσίπρα Καμμένου, με τη λέξη Μακεδονία, όλοι εννοούν τα Σκόπια και όχι τη μία και πραγματική Μακεδονία την Ελληνική, δεν ενοχλεί πλέον τους Μακεδόνες;

Εκτός και αν συνέβη κάτι άλλο, κάτι μαγικό, στο αποτέλεσμα των εκλογών, κάτι που δεν μπορεί, τουλάχιστον ο γράφων, να ισχυριστεί.
Και δεν είναι μόνον η Μακεδονία.
Σε 10 νομούς της Ελλάδας, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε περισσότερες ψήφους από ότι τον Σεπτέμβριο του 2015.
Στους νομούς αυτούς, δύο πράγματα «φυσιολογικά» μπορεί να συνέβησαν.
Ή ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τάκανε όλα καλά ή οι κάτοικοι/ψηφοφόροι αυτών των περιοχών δεν κατάλαβαν τη λαίλαπα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Και εάν μεν, οι κάτοικοι/ψηφοφόροι πιστεύουν ότι τάκανε όλα καλά η κυβέρνηση, πολύ καλώς έπραξαν και ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ.
Εάν όμως δεν κατάλαβαν τη λαίλαπα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, κάποιοι φέρουν ευθύνες γι’ αυτό.
Και αυτοί είναι οι βουλευτές και οι πολιτευτές των περιοχών αυτών, τουλάχιστον της σημερινής κυβέρνησης της ΝΔ, οι οποίοι φαίνεται ότι δεν μπόρεσαν επί 4 χρόνια να πείσουν τους κατοίκους αυτών των περιοχών, για τα δεινά που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ στον τόπο.
Και ας μην στεκόμαστε ότι η ΝΔ νίκησε στις εκλογές και επομένως όλα πήγαν καλά και άρα πάμε παρακάτω χωρίς να εξετάζουμε τίποτα άλλο.
Ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμα με σωστή οργάνωση, οφείλει να ψάξει τις αιτίες, που σε αυτούς τους νομούς, ο ΣΥΡΙΖΑ αύξησε τις ψήφους του σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2015.
Από τους νομούς αυτούς, δεν μπορεί να μην γίνει ιδιαίτερη μνεία για το νησί της Λέσβου.
Ένα νησί, που ο κ. Τσίπρας πίστευε ότι είναι άλλο νησί από τη Μυτιλήνη.
Ένα νησί που η πολιτική του κ. Τσίπρα, το «φόρτωσε» με 15.000 αλλοδαπούς, αλλοιώνοντας πλήρως τον πληθυσμιακό χαρακτήρα του νησιού.
Ένα νησί, που η τουριστική καταστροφή που υπέστη τα 4 χρόνια Τσίπρα, λόγω του μεταναστευτικού, ήταν τεράστια.
Πλέον η Μυτιλήνη δεν συμπεριλαμβάνεται στους τουριστικούς προορισμούς και αυτό εξ αιτίας των πολιτικών του Τσίπρα, στο μεταναστευτικό.
Έναν Τσίπρα, που έκανε έντονη, σχεδόν επιθετική, παρατήρηση σε δημοσιογράφο στη ΔΕΘ, όταν είπε: «από πότε η θάλασσα έχει σύνορα και δεν τόξερα;»
Αυτός ο Τσίπρας λοιπόν, πήρε παραπάνω ψήφους στη Μυτιλήνη από ότι τον Σεπτέμβριο του 2015.
Και είναι φυσιολογικό όλο αυτό;
Υπάρχει πολιτικό κριτήριο τελικά ή όχι;
Και αν υπάρχει, ποιο ακριβώς είναι;
Και εάν συγκρίνουμε το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών με το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών στους 10 αυτούς νομούς, ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσίασε αύξηση 72.109 ψήφους, ήτοι σχεδόν 30% άνοδος(!!!!!) σε σχέση με το ποσοστό των ευρωεκλογών στους ίδιους πάντα 10 νομούς.
Σίγουρα όλα αυτά δημιουργούν εύλογα ερωτήματα και απορίες, για το πώς ο ΣΥΡΙΖΑ, αύξησε τόσο πολύ τις ψήφους του από τις ευρωεκλογές ως τις εθνικές εκλογές, με ΜΟΛΙΣ ΕΝΑ ΜΗΝΑ διαφορά;;;;;
Και σίγουρα όλα αυτά, απαιτούν ψάξιμο και διερεύνηση από τη σημερινή κυβέρνηση.
Το πώς και το πότε, θα το καθορίσουν οι σημερινοί κυβερνώντες.
Αλλά, θέλει ψάξιμο…..και μάλιστα επισταμένως.
Και μια απορία: γιατί στο site του υπουργείου Εσωτερικών μπορώ να δω τις ψήφους των εθνικών εκλογών του 2015 ανά εκλογικό τμήμα και στις εθνικές εκλογές του 2019 η εφαρμογή αυτή δεν υπάρχει;
Απλή απορία προς σκέψη υποβάλλω και ας απαντηθεί από άλλους.
Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον (Πλάτων)

https://kourdistoportocali.com/read-this/ektaktoektetameni-nothia-stis-ethnikes-ekloges-yper-tou-syriza/

Τα ψέμματα Τσίπρα...

Ένα σημαντικό άρθρο-καταγγελία για τα αναίσχυντα ψεύδη Τσίπρα, το οποίο αξίζει να αρχειοθετηθεί για να το στέλνουμε σε διάφορους σανοφάγους και τα συριζαίικα παπαγαλάκια που θα ξεσαλώσουν εν όψει εκλογών. Αποτελεί μια συστηματική καταγραφή και αποτύπωση των εξαγγελιών του νεαρού δημαγωγού που ξεπέρασε όλους τους δασκάλους του κατά πολύ.

ΔΕΕ

Τα ψέματα Τσίπρα 

όταν έσκιζε τα μνημόνια 

που σήμερα «τελειώνουν»

Βασίλης Σ. Κανέλλης

Η ιστορία επαναλαμβάνεται και εκδικείται. Και ως τραγωδία και ως φάρσα θα λέγαμε τώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την έξοδο από τα μνημόνια. Μπορεί να μην έγιναν οι σχεδιαζόμενες φιέστες, λόγω της εθνικής τραγωδίας, όμως, είναι φανερό ότι είτε γιατί το πιστεύουν είτε γιατί πρέπει να ασκήσουν προπαγάνδα, είτε γιατί είναι η μοναδική διέξοδος επιβίωσης, δείχνουν να το χαίρονται πολύ.

Ειδικά ο πρωθυπουργός που, βεβαίως, ξεχνά ορισμένα βασικά σημεία της δικής του πολιτικής διαδρομής. Και τα ξεχνά εσκεμμένα γιατί αποδεικνύουν ότι η αριστερά που υπηρετεί δεν έχει καμιά σχέση με την αριστερά που πολύ πίστεψαν και υπηρέτησαν πριν από αυτόν.

Ξεχνά βεβαίως ότι αυτό που τελειώνει σε λίγες ώρες δεν είναι το μνημόνιο της… επάρατης δεξιάς. Είναι το πρόγραμμα που υπέγραψε ο ίδιος μετά από 17 ώρες διαπραγμάτευση.

Και ξεχνά ότι είναι το πιο σκληρό απ’ όλα τα μνημόνια διότι αποτελεί την είσοδο σε μια μεταμνημνονιακή εποχή η οποία δεν θα έχει λεφτά, δεν θα έχει ευνοϊκή μεταχείριση και χαμηλά επιτόκια δανεισμού, δεν θα έχει καν «κούρεμα» χρέους (όπως ζητούσε ο Τσίπρας με τις προτροπές προς όλους για μια ευρωπαϊκή ή παγκόσμια σύσκεψη για το χρέος και ρύθμιση ανάλογη αυτή της Γερμανίας μετά τον πόλεμο).

Τι άλλο δεν θέλει να θυμάται και να μνημονεύει ο πρωθυπουργός; 

Δεν θέλει να θυμάται ότι για τουλάχιστον 40 χρόνια θα είμαστε υπό σκληρή εποπτεία. 

Ότι δέσμευσε τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια. 
Ότι οι ελληνικές τράπεζες καταστράφηκαν μετά το πρώτο εξάμηνο του 2015 και διασώθηκαν χάρη στο αίμα και τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Δεν θέλει να θυμάται ότι η περικοπή στις συντάξεις και η μείωση του αφορολόγητου δείχνουν ότι το μνημόνιο δεν τέλειωσε, όπως ευαγγελίζονται.

Δεν θέλει να θυμάται ότι με δική του υπογραφή η χώρα θα πρέπει να πετυχαίνει απίστευτα πλεονάσματα για πάρα πολλά χρόνια. Πλεονάσματα που όπως εύστοχα ειπώθηκε, μόνο πετρελαιοπαραγωγές χώρες μπορούν να πετυχαίνουν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Εν πάση περιπτώσει, περισσότερο απ’ όλα αυτές τις ώρες ο πρωθυπουργός και διάφορα κυβερνητικά στελέχη που έχουν βγει στη γύρα και διαφημίζουν την «επιτυχία» τους, θέλουν όσο τίποτε να υπήρχε ένας «διορθωτής» και να σβήσει όλα όσα έλεγαν την εποχή της αυταπάτης (ή και της απάτης). Να διαγράψει δηλώσεις, βίντεο και πύρινες ομιλίες κατά των μνημονίων, κατά της Μέρκελ, κατά των «αιματηρών πλεονασμάτων» και της δημοσιονομικής προσαρμογής. Όλα  όσα σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας έχει υλοποιήσει και για τα οποία πανηγυρίζει.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

Ας τους θυμίσουμε μερικά από τα περιστατικά της προηγούμενης …επαναστατικής ζωής τους, τώρα που οι ίδιοι ακριβώς χαίρονται για το τέλος του μνημονίου.

Σεπτέμβριος του 2014. Ο Τσίπρας είναι «καβάλα στ’ άλογο και καλπάζει στην εξουσία». Πάει στη ΔΕΘ, ακριβώς πριν από 4 χρόνια και κηρύσσει το τέλος της λιτότητας. Λέει μεταξύ άλλων: «Η πρότασή μας για άμεσο τερματισμό της λιτότητας και συντονισμένες ενέργειες με στόχο την ενίσχυση της ζήτησης. Οι προτάσεις μας για την αμοιβαιοποίηση του χρέους και για ένα γενναίο επενδυτικό πακέτο αναπτυξιακών επενδύσεων στη περιφέρεια, δεν αποτελούν πια φωνή βοώντος στην έρημο. Αλλά τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για τη βιώσιμη έξοδο από την κρίση και τη δημοκρατική ανασύνταξη της Ευρώπης».

Και συνεχίζει:

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία και ισχυρή εντολή διαπραγμάτευσης, με στόχο:

1. Τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο. Έγινε για τη Γερμανία το 1953. Να γίνει και για την Ελλάδα το 2014.

2. «Ρήτρα ανάπτυξης» στην αποπληρωμή του υπόλοιπου, έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού.

3. Περίοδο χάριτος, δηλαδή «moratorium», στην εξυπηρέτησή του, για την άμεση εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη.

4. Εξαίρεση του προγράμματος δημόσιων επενδύσεων από τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

5. Συμφωνία για «Ευρωπαϊκό New Deal», με δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.6. Ποσοστική χαλάρωση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με απευθείας αγορά κρατικών ομολόγων.

Ακόμη, επανέλαβε πως ο ΣΥΡΙΖΑ​ διαφωνεί με το θέμα του κατοχικού δανείου».

Αν απ’ όλα αυτά είδατε εσείς να υλοποιείται κάτι…

Μάιος 2014 και ο Τσίπρας πριν από τις δημοτικές εκλογές δίνει συνέντευξη στην εφημ. Έθνος αναφέροντας:

«Εμείς λοιπόν ονειρευόμαστε μια νέα Ελλάδα. Και θα χτίσουμε μαζί με τον ελληνικό λαό τη νέα Ελλάδα. Μια νέα Ελλάδα που θα έχει δημόσια περιουσία που δεν θα ξεπουλιέται, θα φυλάσσεται για τις επόμενες γενιές. Δεν θα κουβαλά τα χρέη του παρελθόντος, θα είναι ανεξάρτητη και περήφανη. Μια νέα Ελλάδα με κράτος προς όφελος των πολιτών, που ο πλούτος της θα μοιράζεται δίκαια, τα κέρδη θα μοιράζονται στους παραγωγούς, και όχι στους μεσάζοντες. Μια νέα Ελλάδα δημοκρατική στην οποία θα είναι αυτονόητη η τήρηση του Συντάγματος και των νόμων».

Και συνεχίζει: «Θα σκίσουμε τα μνημόνια. Και θα είναι μέρα μεσημέρι. Η διαφορά μας με το σύστημα που καταρρέει είναι ότι εμείς δεν λέμε και μετά ξεχνάμε. Το μνημόνιο τελειώνει την πρώτη μέρα της κυβέρνησης της αριστεράς. Ακριβώς επειδή οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος, σε αγαστή συνεργασία με τους δανειστές, φρόντισαν να δέσουν την χώρα χειροπόδαρα, επειδή έκαναν καθεστώς το μνημόνιο, θα πιάσουμε μετά έναν- έναν από τους 400 εφαρμοστικούς νόμους που πέρασαν και μας γύρισαν στις αρχές του εικοστού αιώνα».

Αρχές Ιανουαρίου 2015, λίγο πριν κερδίσει τις εκλογές: 

«Διεκδικώντας μέσα από μια ειλικρινή αλλά αποφασιστική διαπραγμάτευση, με κόκκινη γραμμή το συμφέρον του λαού μας, τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.

Διότι το χρέος δεν είναι απλώς δυσβάστακτο. Είναι αντικειμενικά αδύνατον να αποπληρωθεί.

Δεν γίνεται η Ελλάδα να παίρνει δανεικά για να ξεπληρώνει δανεικά.

Είναι αντικειμενικά αναγκαίο να μπει τέρμα σ’ αυτό τον καταστροφικό φαύλο κύκλο».

Ο,τι ακριβώς έκανε δηλαδή και ό,τι ακριβώς δέσμευσε τη χώρα να κάνει.

11/11/2014 στο twitter ο Αλέξης Τσίπρας: «Η μόνη ρεαλιστική και σωτηρία εναλλακτική πρόταση – έλεγε – είναι η κατάργηση με ένα νόμο και σε ένα άρθρο, όλων των μέτρων λιτότητας».

Φεβρουάριος 2015 και ο Αλέξης Τσίπρας κάνει προγραμματικές δηλώσεις, όντας πλέον πρωθυπουργός. Λέει μεταξύ άλλων:

«Η νέα Κυβέρνηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν δικαιούται να ζητήσει παράταση του μνημονίου, γιατί δεν δικαιούται να ζητήσει παράταση του λάθους και της καταστροφής.

Ούτε και είναι δυνατό να ζητείται σήμερα από τη νέα ελληνική Κυβέρνηση, στο όνομα τεχνικών δυσκολιών, η επέκταση ενός προγράμματος που αποδοκιμάστηκε πρόσφατα, πριν λίγες μέρες, από τον ελληνικό λαό. Και μάλιστα αυτό να ζητείται μόνο και μόνο προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο τακτικός ελιγμός και οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες πολιτικών δυνάμεων εντός της χώρας.

Αυτό που η ελληνική Κυβέρνηση επιδιώκει στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους είναι μια νέα συμφωνία σε ένα πρόγραμμα-γέφυρα, όπως το ονομάζουμε, μέχρι και τον Ιούνιο. Ούτως ώστε να έχουμε το δημοσιονομικό χώρο που απαιτεί μια ειλικρινής διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του χρέους, που είναι αναγκαία, και για ένα νέο πρόγραμμα συνεργασίας και ανάπτυξης μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων εταίρων»

Ο λαϊκισμός, όμως, είχε κι άλλη στόχευση. Λέει στην ίδια ομιλία: «Εμείς ήρθαμε για να καταργήσουμε προνόμια και να περάσουμε την εξουσία εκεί από όπου πηγάζει, δηλαδή στον ελληνικό λαό.

Άμεσα λοιπόν αποσυμφορούμε τη δημόσια διοίκηση από τις στρατιές συμβούλων και μετακλητών υπαλλήλων των Υπουργών. Καταργούμε σπατάλες προκλητικές. Μειώνουμε σχεδόν κατά το ήμισυ τον στόλο των επτακοσίων περίπου αυτοκινήτων στα Υπουργεία.

Δίνουμε εντολή να πουληθούν κυβερνητικά αυτοκίνητα που κοστίζουν προκλητικά ποσά, άνω των 700.000 ευρώ, τη στιγμή που ο μέσος Έλληνας πολίτης υποφέρει.

Δίνουμε εντολή να πουληθεί αρχικά το ένα από τα τρία κυβερνητικά αεροσκάφη, γιατί το παράδειγμα του λιτού βίου πρέπει να ξεκινήσει από εμάς, από την ίδια την Κυβέρνηση.

Στην ίδια κατεύθυνση θα ζητήσω από την Πρόεδρο της Βουλής –ξέρω, μπορεί να στεναχωρήσω κάποιους- να επανεξετάσει και να καταργήσει το προνόμιο του βουλευτικού αυτοκινήτου, διότι δεν πιστεύω ότι οι Βουλευτές μας στερούνται της οικονομικής δυνατότητας να μετακινούνται με τα δικά τους έξοδα.

Είμαστε αποφασισμένοι να επιβάλλουμε ένα νέο ύφος και ήθος εξουσίας. Και αυτό πρέπει να ξεκινά από την κορυφή. Πρώτο παράδειγμα της νέας αντίληψης είναι ο περιορισμός του προσωπικού του Μεγάρου Μαξίμου κατά 30% και η μείωση της φρουράς ασφαλείας, της αστυνομικής φρουράς του Πρωθυπουργού, κατά 40%».

Πλεονάσματα

Δεκέμβριος 2014 και ο Τσίπρας βγάζει πύρινο λόγο στα Ιωάννινα. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε το πλεόνασμα «δυστυχίας. Τραγωδίας. Ακόμα και αίματος».

Δεν έχουν περάσει ούτε τέσσερα χρόνια. Δείτε τις διαφορές: «Εμείς, η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, είμαστε περήφανοι για άλλα πλεονάσματα. Για το πλεόνασμα μας σε αγώνες. Για το πλεόνασμά μας σε αγωνιστές που έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους για την υπόθεση του λαού. Για το πλεόνασμά μας σε αλήθειες. Για το πλεόνασμά μας στις μάχες κατά των μνημονίων και όσων ανέλαβαν να τα επιβάλουν στη χώρα μας, ντόπιους και ξένους».

http://www.in.gr/2018/08/20/politics/kyvernisi/ta-psemata-tsipra-otan-eskize-ta-mnimonia-pou-simera-teleionei/

Το παραμύθι της «αντικυβερνητικής προπαγάνδας»

Το παραμύθι της 

«αντικυβερνητικής προπαγάνδας»

Άγγελος Κωβαίος

Πόσα και ποια μέσα είναι ενταγμένα στο φιλοκυβερνητικό στρατόπεδο και ποια απέναντι; Η εικόνα διαφέρει πολύ από αυτήν που περιγράφει ο Αλέξης Τσίπρας. Ας μετρήσουμε λοιπόν...

Τα εννοεί σοβαρά ο Αλέξης Τσίπρας όσα λέει για το εχθρικό μιντιακό περιβάλλον, μέσα στο οποίο «το καραβάνι του προχωρά και τα σκυλιά αλυχτάνε», για να θυμηθούμε εκείνη την ιστορική του έκφραση;

Επανήλθε την Παρασκευή στο γνωστό αυτό τροπάρι, απαντώντας στην ερώτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την βία και την ανομία.

Είπε μεταξύ των άλλων κάποια στιγμή από το βήμα της Βουλής ο κ. Τσίπρας: «Δεν θα ακούσουμε στον ΣΚΑΪ όλα αυτά που θα πω εγώ σήμερα. Δεν θα τα διαβάσουμε στις μεγάλες εφημερίδες, που τρομοκρατούν τον κόσμο. Θα κάνετε λίγο υπομονή, κύριε Μητσοτάκη, να τα ακούσετε». Αλίμονο, αν ο ΣΚΑΪ και ο όποιος ΣΚΑΪ δεν λένε αυτά που θέλει ο Πρωθυπουργός, τρομοκρατούν τον κόσμο. Κατσουφιάζουν τα χαρούμενα πρόσωπα που βλέπει γύρω του ο κ. Τσίπρας.

«Μην διαβάζετε εφημερίδες να έχετε την υγεία σας», είχε πει λίγο παλαιότερα ο Πρωθυπουργός.

Εκτός… Αν διαβάζετε αυτές που διαβάζει εκείνος και γράφει η παρέα του, με την ευρύτερη ή στενότερη έννοια.

Και δεν είναι λίγες. Δια της διολισθήσεως και με τα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, ο φιλοκυβερνητικός Τύπος αριθμεί μάλλον περισσότερα έντυπα και κανάλια – ασχέτως της επιρροής, της κυκλοφορίας και της τηλεθέασης.

Ας αναλογιστεί κάποιος: Ποιες και πόσες εφημερίδες είναι για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δικό τους ή μη, συμπολιτευόμενες: Αυγή, Εφ.Συν., Νέα Σελίδα, Εθνος, τα cult έντυπα όπως η Kontra News και το Παρόν, το must read για όσους θέλουν να γνωρίζουν ποια είναι η επόμενη εκστρατεία προπαγάνδας του Μαξίμου, Documento και οι εξ αντανακλάσεως υποστηρικτικές και πάντως όχι φιλικές προς τον Μητσοτάκη Real News, Δημοκρατία κλπ., διαμορφώνουν ένα πεδίο, το οποίο είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που περιγράφει ο κ. Τσίπρας. Για να μην μιλήσουμε για τις θρυλικές πλέον εκπομπές της ΕΡΤ, όπου οι δοξαστικές κορώνες για την κυβέρνηση προκαλούν πλέον κάθε διαστροφικό ένστικτο του μερακλή τηλεθεατή να τις παρακολουθήσει. Όσο για τα ιδιωτικά κανάλια και ραδιόφωνα, όποιος βλέπει και ακούει, ξέρει και καταλαβαίνει…

Από την άλλη, η κριτική που ασκείται στην κυβέρνηση, από πού προέρχεται; Από το Πρώτο Θέμα, τον πρώην ΔΟΛ, την Καθημερινή και τα Παραπολιτικά; Σύμφωνοι. Λέει άραγε κάτι, το ότι αυτές οι εφημερίδες συγκεντρώνουν και το μεγαλύτερο μερίδιο της κυκλοφορίας; Τι ονειρευόταν ο Πρωθυπουργός; Να μην μιλάει κανείς και για τίποτε; Μάλλον…

Και εν τέλει, ποιες είναι οι εφημερίδες και τα μέσα που μπορεί κάποιος να πει ότι είναι απολύτως και αδιαπραγμάτευτα συντεταγμένα με την ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Κάπως δύσκολη απάντηση…

Δεν είναι έτσι όπως μας τα λέει ο κ. Τσίπρας, ούτε στο πεδίο αυτό, λοιπόν. Δεν είναι και η πρώτη φορά…

http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/o-mythos-peri-tin-antikyvernitiki-propaganda-44341508840

Καρτέλ εθνοαποδόμησης

Καρτέλ εθνοαποδόμησης

 Tου Γιώργου Ρακκά

Αυτήν την στιγμή, βρισκόμαστε εν μέσω μιας ακόμα επίθεσης του «ακαδημαϊκού καρτέλ» της εθνοαποδόμησης στο πολυτιμότερο «άυλο» δημόσιο αγαθό που διαθέτει σήμερα η ελληνική κοινωνία: την εθνική ταυτότητα και ιστορική της συνείδηση.

Επί δεκαετίες κυρίαρχο στα πανεπιστημιακά πράγματα, το δίκτυο των εθνοαποδομητών έχει ως ρητό και διακηρυγμένο στόχο να μεταβάλει όλες τις βαθμίδες της ελληνικής εκπαίδευσης σε «εργαστήρια» παραγωγής μιας νέας συνείδησης που θα πλήξει και ταυτόχρονα θα υπερβεί την ενότητα της κοινωνίας μας γύρω από την συνείδηση μιας ενιαίας πορείας, μιας κοινής ιστορικής εμπειρίας, και της αντίστοιχης πνευματικής της κληρονομιάς.

Τα επιχειρήματά τους είναι ως επί το πλείστον ιδεολογικού και όχι αμιγώς «επιστημονικού τύπου», όπως θέλουν να προβάλλουν οι ίδιοι: Ούτως ή άλλως, το κύμα του μεταμοντέρνου σχετικισμού έχει υπονομεύσει κάθε διάκριση μεταξύ των δύο, κι έτσι η ιδεοληψία μπορεί εύκολα να μεταβληθεί σε «μονταζιέρα» πηγών και ιστορικών γεγονότων με στόχο την προώθηση του τελικού εγχειρήματος: «Η ιστορική κουλτούρα μοιάζει με Τζουράσικ Παρκ», θα πει ο Αντώνης Λιάκος για την ιστορική μνήμη των Ελλήνων σε μια συνέντευξη προς την Εφημερίδα των Συντακτών τον Νοέμβριο του 2015, «εκεί που ταξινομείς τους σκελετούς των δεινοσαύρων, ξαφνικά μερικοί ζωντανεύουν και αρχίζουν και κυνηγούν τους ζωντανούς»· γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, συνεχίζει λίγο πιο κάτω, «το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η διαμόρφωση της εθνικής, αλλά της ιστορικής συνείδησης». Στόχος, σε πιο απλά λόγια, είναι να εκλείψει το εθνικό υποκείμενο της ιστορικής μας εμπειρίας ή αλλιώς, το να πάψει η εθνική μνήμη να είναι «κοινό» θεμέλιο στοιχείο της ελληνικής κοινωνίας.

Πίσω από τα κορακίστικα των αφηγημάτων αυτού του ρεύματος, οι προθέσεις τους είναι εξόχως τρομακτικές: Από τις νύξεις τους ξεπροβάλλει ένας νέος, επικίνδυνος αυταρχισμός, που πλασάρεται ήπια, με προοδευτικό προφίλ. Οι άνθρωποι αυτοί, όντως, προσπαθούν να θέσουν σε εφαρμογή τις θεωρίες για το έθνος που διακινούν στις πανεπιστημιακές τους παραδόσεις: Αν το έθνος αποτελεί όπως ισχυρίζονται σόφισμα των κρατικών εκπαιδευτικών μηχανισμών για να ομογενοποιήσουν τους πληθυσμούς που θα τελούν υπό το νέο σχήμα κρατικής κυριαρχίας της νεωτερικότητας, τότε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης ο στόχος είναι να κατασκευάσουν οι ίδιοι, μέσω των εκπαιδευτικών μηχανισμών που ελέγχουν, μια νέα, υπερεθνική συνείδηση. 

Εξ ου και όλη αυτή η προβληματική που απευθύνουν στους επικριτές τους, ότι μόνο οι ιστορικοί πρέπει να έχουν λόγο επί της ιστορικής μνήμης ενός ολόκληρου λαού: Όταν οι θεωρίες για το «έθνος ως κατασκευή» συναντούν μια ιδεολογική και πολιτική αντίληψη πραξικοπηματισμού, σύμφωνα με την εάν η πολιτική εξουσία βρεθεί στα «σωστά χέρια» είναι σε θέση να παραγάγει εκ του μηδενός έναν νέο άνθρωπο, και μια νέα κοινωνία, τότε το αποτέλεσμα που βγαίνει είναι φρικιαστικό: 

Ιστορικοί σε θέσεις εξουσίας, ένα άτυπο «Υπουργείο Αλήθειας» για το οποίο η ιστορική συνείδηση της κοινωνίας είναι πλαστελίνη, και πλάθεται κατά το δοκούν. Τι παράδοξη ιστορική ρεβάνς από την εθνικοφροσύνη! Ένα εγχείρημα, μπορεί να διαφέρει ριζικά ως προς το περιεχόμενο, ωστόσο υιοθετεί τις… πρακτικές της, για την «από τα πάνω» μεταλλαγή των συνειδήσεων μέσω των κρατικών εκπαιδευτικών μηχανισμών.

Ποιό θα είναι το αποτέλεσμα αυτού του «πραξικοπήματος των ιστορικών»; Η πνευματική του λειτουργία είναι εξόχως υποβοηθητική ως προς την πολιτική που πλαισιώνει τις κυβερνητικές αλλαγές στην Παιδεία, καθώς με την αμφισβήτηση του ιστορικού βάθους που διατηρεί η ελληνική εθνική ταυτότητα, υπονομεύεται καίρια και καθοριστικά το σημαντικότερο, άυλο δημόσιο αγαθό που διατηρεί η ελληνική κοινωνία. Διότι στην πραγματικότητα, η τελευταία υπάρχει ακριβώς επειδή «κοινωνείται» αυτή η ταυτότητα ως «τρόπος», ιστορικό βίωμα. Είναι το πολιτισμικό φορτίο, η κοινότητα των αξιών που παράγει κοινωνική συνοχή. Εξάλλου η σύγχρονη αντίληψη της κοινωνικής ανθρωπολογίας για την εθνική ταυτότητα, έχει απορρίψει τις ανιστόρητες και εν τέλει αστείες τις θεωρίες για το έθνος ως κατασκευή, και υποστηρίζει αντίθετα ότι το έθνος αποτελεί την «κοινωνική οργάνωση της πολιτισμικής διαφοράς», που οδηγεί και στο έθνος κράτος.

Ωστόσο οι θεωρίες για το έθνος ως κατασκευή βρίσκουν τη στήριξή τους στην ευρύτερη κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα που κυριαρχεί σήμερα στην χώρα μας ως αποικίας χρέους υπό επιτροπείαν. Η «πολιτισμική κοινωνία», δηλαδή η αντίληψή μιας κοινωνίας ως κοινότητας θεμελιωδών αξιών και υπαρξιακού νοήματος, είναι θεμελιωδώς ασύμβατη με τις προϋποθέσεις της «κοινωνίας της αγοράς». Σε αυτήν αντίθετα κυριαρχεί ο πολιτιστικός σχετικισμός, και η πολυπολιτισμικότητα ακριβώς γιατί «δεν υπάρχει αυτό το πράγμα που λέγεται κοινωνία», όπως έλεγε και η Μάργκαρετ Θάτσερ, παρά μόνο σύμπτωση ατομικών συμφερόντων, με το κράτος να είναι απλώς υπεύθυνο για την διατήρηση της κοινής τους συνισταμένης.

Αυτό που προσπαθεί να θρυμματίσει το καρτέλ της εθναποδόμησης, είναι ακριβώς αυτό το «εμείς» που μεταβάλει την κοινωνία από το θατσερικό «πράγμα» σε μια συλλογική οντότητα. Αμφισβητεί, στο όνομα τάχα της αποκάθαρσής μας από την κλινικά νεκρή εδώ και τέσσερις δεκαετίες εθνικοφροσύνη, ό,τι πρόκειται για την «δική μας» ιστορία, που «διδάσκουμε» στις νέες γενιές.

Άραγε η στάση τους δεν δημιουργεί ένα πολύ βαθύ πρόβλημα δημοκρατίας; Ένα κράτος, η κυριαρχία του οποίου πηγάζει από τον λαό, δεν είναι υποχρεωμένο να αντανακλά το πολιτισμικό του φορτίο; Πόσο οικείος θα αισθάνεται ο αποξενωμένος από την ιστορική περιπέτεια αυτού του τόπου σε αυτόν τον «νέο Άνθρωπο», που επιθυμεί να κατασκευάσει το Υπουργείο Αλήθειας; Πόσο λαϊκό θα είναι ένα κράτος που θρυμματίζει την ενότητα εθνικής και ιστορικής συνείδησης; Πόσο δημοκρατικό θα είναι ένα σχολείο, που θεωρεί ότι μπορεί να κατασκευάζει εκ του μηδενός συνειδήσεις; Καθόλου. Εάν τα σχέδια του εθναποδομητικού καρτέλ ευοδωθούν, θα μιλάμε για ένα κράτος που στρέφεται ενάντια στην κοινωνία, καθώς αμφισβητεί την πνευματική της υπόσταση και αυτοδιάθεση, διεκδικώντας μάλιστα μονοπώλιο όχι μόνο στο τι θα πιστεύει, αλλά και στο πως.

Γίνεται άραγε σήμερα αντιληπτό, το τι διακυβεύεται σήμερα με την προώθηση αυτού του ιδεοληπτικού ‘σχεδίου’; Όχι. 

Κι αυτό γιατί το καρτέλ των εθνοαποδομητικών ιστορικών γνωρίζει καλά πως να θολώνει τα νερά, παίζοντας το παιχνίδι της ‘θυματοποίησης’, μιας και προέρχεται ως επί το πλείστον από την ‘ακαδημαϊκή’, και συνθηκολογημένη αριστερά. Έτσι, προσπαθούν με ρητορικά τεχνάσματα να προβάλλουν μια ‘μεταπραγματικότητα’: Αυτοί που διώκουν κάθε αντίθετη, και πολλές φορές πιο ολοκληρωμένη, άποψη στα πανεπιστήμια, εκείνοι που με ιεραποστολική ζέση περνούν ως οι χειρότεροι πανεπιστημιακοί πάτρωνες από δέκα κόσκινα, ακόμα και τον τελευταίο διορισμό έκτακτου καθηγητικού προσωπικού στα σχετικά τμήματα, καθώς και την τελευταία δημοσίευση διδάκτορα ή υποψήφιου διδάκτορα στις επιστημονικές επετηρίδες, οι κύριοι που τώρα διεκδικούν να μεταβάλουν τα προπαγανδιστικά αφηγήματα και την ιδεοληπτική τους μονταζιέρα σε «κρατική αλήθεια» παριστάνουν τάχα τους «διωκώμενους»;

http://ardin-rixi.gr/archives/204051

Η Σώτη Τριανταφύλλου και η αστυνομία του λόγου

Αχ, αυτοί οι φιλελέφτ! Μη τυχόν και ξεφύγουν από την πολιτική ορθότητα (την οποία ο αρθρογράφος υπερασπίζεται: "Η πολιτική ορθότητα, ξεκίνησε σωστά αλλά...") και τους κατηγορήσουν! Θέλει να διαμαρτυρηθεί και αντί να ξεφωνίσει έγραψε ένα άρθρο-σούπα. Ο δρόμος για την Κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, ως γνωστόν...

ΔΕΕ

Η Σώτη Τριανταφύλλου και 

η αστυνομία του λόγου

Του Γιάννη Σιδέρη

Η Σώτη Τριανταφύλλου θα δικαστεί για δημόσια υποκίνηση μίσους, με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο, γιατί ανέφερε – μια αμφιλεγόμενη – μια ρήση του Μάρκο Πόλο περί των μουσουλμάνων, ότι φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι και μετριοπαθής αυτός που σου κρατάει για να το κόψουν.

Θα μπορούσε ο ακατάλυτος φύλαξ της αντιρατσιστικής μας συνείδησης κ. Δημητράς να της απαντήσει με ένα άρθρο στην ίδια ιστοσελίδα, αλλά προτίμησε την δικαστική προσφυγή για να την φιμώσει. Όσοι εξέφραζαν επιφυλάξεις κατά την ψήφισή του, ότι ο εν λόγω νόμος μπορεί να γίνει εν δυνάμει εργαλείο στα χέρια φανατικών λογοκριτών, τώρα δικαιώνονται.

Με παρόμοιο νόμο είχε διωχθεί στη Γαλλία ο Γάλλος φιλόσοφος, ιστορικός και συγγραφέας Ροζέ Γκαρωντύ, επειδή αμφισβήτησε, όχι ακριβώς το ολοκαύτωμα, αλλά την έκταση που του αποδίδεται από τους «θεμελιώδεις μύθους της ισραηλινής πολιτικής». Ναι ήταν λάθος, αλλά ήταν λάθος γνώμης. Όμως η πολιτική ορθότητα, τέκνο της οποίας είναι ο αντιρατσιστικός, νόμος, δεν έχει ευαισθησίες περί την ελευθερία γνώμης! (μεταξύ σοβαρού και αστείου, θα λέγαμε ότι είναι απορίας άξιον που δεν διώχτηκε και ο Νίκος Φίλης, ως μη αποδεχόμενος τον όρο «Γενοκτονία» για τους Πόντιους)! 

Βέβαια δημόσια υποκίνηση βίας δεν είναι μόνο η φράση του Μάρκο Πόλο. Κάποιος άλλος ανησυχών πολίτης, οπαδός της ασφάλειας και της τάξεως, θα μπορούσε να στείλει στα δικαστήρια (παράδειγμα) στελέχη ομάδων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, επειδή έχουν στην ατζέντα τους, άρα εκφέρουν δημοσίως ρητορική υποκίνησης στη βία (λαϊκή βέβαια βία, αλλά για τους αρχάγγελους της ηθικής μας ευταξίας δεν έχει διαφορά).

Προς το παρόν πάντως οι κοινωνικοί εισαγγελείς καραδοκούν μονομερώς. Γράφει π.χ. ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης στη σελίδα του, στο Face book «Όταν μας βρίζανε αποκαλώντας μας νενέκους και γερμανοτσολιάδες, μας απειλούσαν με κρεμάλες, διέδιδαν ψευδείς δηλώσεις μας, καλούσαν «αγανακτισμένους» όπου μας βρουν να μας τσακίσουν, διέρρεαν ότι αυτοκτονήσαμε επειδή δεν αντέξαμε τη «λαϊκή οργή», δεν είδα τον κύριο Δημητρά –ή οποιονδήποτε άλλον – να καταθέσει μήνυση για υποκίνηση μίσους».

Αδιανόητο bullying από τους ζηλωτές της αντιρατσιστικής πολιτικής ορθότητας είχε υποστεί στα social media και η ποιήτρια Κική Δημουλά, επειδή είχε τολμήσει να υπονοήσει ότι η κατάσταση στην Κυψέλη είχε επιδεινωθεί με την μεγάλη έλευση μεταναστών. Στοχοποιήθηκε αγρίως, και κατηγορήθηκε για ρατσισμό και ξενοφοβία! Άλλωστε όποιος δεν αποδέχεται την ισοπεδωτική λογική της Πολιτικής Ορθότητας είναι εξ ορισμού… φασίστας! 

Σωστή αρχή

Η πολιτική ορθότητα, ξεκίνησε σωστά αλλά στη συνέχεια – όπως συχνά συμβαίνει με τις όμορφες ιδέες κατά την πραγμάτωσή τους - έπεσε στην δικαιοδοσία ανελεύθερων ιδεοληπτικών, που απαιτούν να επιβάλλουν την ομοιομορφία της σκέψης.

Ορίζεται ως εκείνη η συμπεριφορά που σαν σκοπό έχει να «αποφεύγονται φραστικές και πρακτικές που προσβάλλουν μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων». Αρχικά στις ΗΠΑ ήταν η ασπίδα για να προστατέψει καταπιεσμένες μειονότητες κοινωνικές, φυλετικές και εθνικές (π.χ μαύρους – συγνώμη έγχρωμους – ομοφυλόφιλους, λατινογενείς ή ασιάτες μετανάστες, κλπ), αλλά κατέληξε σε μια παράνοια: Απαγορεύει την έκφραση της σκέψης – όταν η σκέψη δεν αρέσει. Οι φορείς της λειτουργούν ως αστυνομία της σκέψης με στόχο να περιορίσουν την ελευθερία του λόγου.

Άπειρα τα παραδείγματα που δημιουργούν σχιζοειδείς καταστάσεις. Θα αναφερθούμε σε δύο: Πρόσφατα ένας διαδικτυακός φίλος, φρέσκος στη Ν.Υ., ξάφνιασε τον θυρωρό της Πολυκατοικίας όταν του ευχήθηκε «Χριστός Ανέστη». Ο θυρωρός του εξήγησε ότι η φράση έχει καταργηθεί και έχει αντικατασταθεί από το «χρόνια πολλά», γιατί το «Χριστός Ανέστη» μπορεί να θεωρηθεί… προσηλυτισμός! Παράλληλα το «που γεννηθήκατε» δεν είναι δόκιμο, γιατί μπορεί να υπονοεί αμφισβήτηση αμερικανικής καταγωγής!

Στη Σουηδία, θύμα της πολιτικής ορθότητας ήταν… ο ΤενΤέν, που μεταφέρθηκε από το τμήμα της παιδικής λογοτεχνίας στα ράφια για τους ενήλικες καθώς η περιπέτεια «Ο Τεντέν στο Κονγκό», κρίθηκε ότι βρίθει «ρατσιστικών στερεοτύπων» και είναι «υπόδειγμα αποικιοκρατικής νοοτροπίας».

Λογικό! Μια σκηνή στο κόμικ δείχνει τον Τεντέν να γίνεται φύλαρχος σε ένα αφρικανικό χωριό, επειδή είναι «ένας καλός λευκός άνθρωπος», και μια μαύρη γυναίκα να υποκλίνεται μπροστά του λέγοντας «Λευκός άνθρωπος πολύ σπουδαίος...». Το γεγονός ότι αφορά την εποχή του 1930 και αντανακλούσε το πνεύμα εκείνης της εποχής, δεν έχει σημασία! Πρέπει να παιδιά να αποστειρωθούν και από τη γνώση του τρόπου σκέψης προηγούμενων εποχών! 

Δεν είμαστε νομικοί, αλλά η δίκη της Σώτης Τριανταφύλλου, δεν θα είναι μια απλή δίκη. Θα κριθεί το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης (ακόμη και το δικαίωμα στην ελευθερία της λάθος σκέψης και λάθος έκφρασης). Θα κριθεί επίσης και η παρεμβατική αυθαιρεσία των αστυνόμων της σκέψης και της έκφρασης, που απαιτούν αντιδημοκρατικά να μας επιβάλουν τη δική τους.

http://www.liberal.gr/arthro/135606/politiki/2017/i-soti-triantafullou-kai-i-astunomia-tou-logou-.html

(Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις στο παραπάνω άρθρο είναι δικές μου).

Ενδιαφέρουσα η δήλωση της ίδιας της Σώτης Τριανταφύλλου, που δεν "μασάει" τα λόγια της με ψευτοευγένειες και μη-μου-άπτου φιλελέφτ αηδίες:

Μια σύντομη δήλωση για τη δίωξη

ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ  06.05.2017 - 07:00 

Η υπόθεση έχει μια φαιδρή πλευρά και μια σοβαρότερη: τη φαιδρή είτε τη βλέπει κανείς, είτε δεν τη βλέπει. Όσο για τη σοβαρή δεν σχετίζεται με το τι είπε ή τι δεν είπε ο …Μάρκο Πόλο, αλλά με το αν έχω δικαίωμα να εκφράζω τη γνώμη μου, έστω κι αν είναι μειονοτική ή ενοχλητική.

Στο συγκεκριμένο πρόβλημα την έχω εκφράσει σε πλήθος άρθρων καθώς και στο δοκίμιο «Πλουραλισμός, πολυπολιτισμικότητα, ένταξη, αφομοίωση». Ο ενάγων ίσως έβρισκε πολύ περισσότερες αφορμές να εξοργιστεί στο βιβλίο απ’ ό,τι στο άρθρο. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι είναι οκνηροί: διατρέχουν στα γρήγορα ένα αρθρίδιο, αλλά τους πέφτει πολύ να μελετήσουν ένα βιβλίο 400 σελίδων.

Για το περιεχόμενο του βιβλίου και των άρθρων μπορούμε να συζητάμε επί μακρόν, αλλά δεν είναι αυτό το επίδικο θέμα. Ωστόσο, επισημαίνω με την ευκαιρία ότι το Ισλάμ δεν είναι φυλή ώστε να τίθεται ζήτημα ρατσισμού: είναι θρησκεία και μάλιστα θρησκεία με πολιτικό πρόγραμμα. Πολλοί άνθρωποι ταυτίζουν τη φυλή με τη θρησκεία ― η ανάλυση είναι λανθασμένη από την αφετηρία της.

Δεν είναι το μοναδικό λάθος: οι πολιτικώς ορθοί ― οι οποίοι είναι κάθε άλλο παρά «ορθοί» ― τροφοδοτούν με τον φανατισμό τους ρατσιστικά, ομοφοβικά και κοινωνικά υπερσυντηρητικά αισθήματα και εκδηλώσεις.

Δεν πρόκειται να υποχωρήσω ― είμαι αυτή που είμαι και πιστεύω αυτά που πιστεύω. Και δεν αναζητώ ούτε οπαδούς, ούτε θαυμαστές ώστε να κάνω συμβιβασμούς. 

See you in court.

Καλλιτέχνες και Αριστερά

Ο Μικρός Ήρωας δεν σχολίαζε 

την στάση των Ευρωπαίων 

και την προπαγάνδα των ΜΜΕ

Του Αντώνη Πανούτσου

Μέχρι την περασμένη Τετάρτη ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ήταν ένας τραγουδοποιός που είχε βασίσει την καριέρα του σε στιχουργικές, νοσταλγικές αναφορές στην ποπ αστική κουλτούρα. Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι πίσω από τον στιχουργό του «Μικρού Ήρωα» και του «Θα κάτσω σπίτι» κρυβόταν ένας καλλιτέχνης «σημείο αναφοράς στην πολιτιστική μας ζωή που ένωνε διαφορετικές "φυλές", τάσεις, ηλικίες». Ούτε κανένας είχε ενδιαφερθεί αν «Καταγόταν από αριστερή οικογένεια και ο γιατρός πατέρας του το είχε πληρώσει ακριβά». 

Μέχρι να πεθάνει και η υπουργός Πολιτισμού Λήδα Κονιόρδου να αποκαλύψει τα προαναφερθέντα, προσθέτοντας ότι ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ήταν ένας αριστερός καλλιτέχνης που «κοίταζε κατάματα το παρόν από τότε, μέσα στη δικτατορία, που συνεργαζόταν με τον Γιάννη Νεγρεπόντη και τον Μποστ» και από τον Ιούλιο του 2015, «σχολίαζε τη στάση των Ευρωπαίων πολιτικών απέναντι στην Ελλάδα αλλά και την προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ». Στην παμπάλαια τακτική της αριστεράς να δημιουργεί από τις προσωπικότητες και τις καριέρες των καλλιτεχνών χάρτινες φιγούρες και ηθικοπλαστικές «προοδευτικές» ιστορίες που εντάσσονται βολικά στην ιστορία της.

Η ιστορία όμως δεν υπακούει σε υπαγορεύσεις. Τριανταδύο χρόνια πριν η σύζυγος του Άννα Βαγενά μπει στην Βουλή και ο Κηλαηδόνης ανακαλύψει «την στάση των Ευρωπαίων πολιτικών και την προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ» οργάνωνε ότι πλησιέστερο σε ένα ελληνικό Γούντστοκ. Την συναυλία στην Βουλιαγμένη που 100.000 κόσμος μαζεύτηκαν για να ακούσουν τον Κηλαηδόνη των Three and the Koukos Band μαζί με την Αφροδίτη Μάνου να τραγουδάνε μέχρι τα χαράματα. Πριν από αυτούς δεν είχε εμφανιστεί ο Τζαβέλας να τραγουδάει αντάρτικα, αλλά η χορωδία του Φώτη Αλέπωρου να παίζει μαντολινάτες. Η συναυλία ήταν τόσο αριστερά πολιτικά ορθή που είχε προκαλέσει ένα υστερικό άρθρο του καθηγητή Βασίλη Φίλια στην Ελευθεροτυπία που την ανέφερε σαν ένα πάρτι πνιγμένο στα ναρκωτικά και μία αποθέωση του αμερικάνικου τρόπου ζωής.

Στην Ελλάδα η τέχνη είναι ένας χώρος που έχει εγκαταλειφθεί στην αριστερά για να καταγράφει την ιστορία της όπως την βολεύει. Εάν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης έπρεπε να μείνει στις μνήμες σαν ο τραγουδιστής του «Αξιον Εστί» η καριέρα του μετά το 1967 έπρεπε να διαγραφεί. Οτιδήποτε, ακόμα και δηλώσεις του, όπως ότι το αγαπημένο του τραγούδι δεν ήταν το «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες», αλλά το «Μια γυναίκα φεύγει, μια σωστή κυρία».

Ο Μάνος Κατράκης λάτρευε τον ιππόδρομο και για χρόνια ήταν ιδιοκτήτης ενός αλόγου που το έλεγαν Ερωφίλη, προς τιμήν της μεγάλης του θεατρικής επιτυχίας τον Ερωτόκριτο. Όσο ζούσε το ΚΚΕ δεν θα μπορούσε να του υπαγορεύσει τρόπο ζωής. Στην κηδεία όμως όταν εκπρόσωποι της Φίλιππου Ενώσεως πήγαν να εναποθέσουν στεφάνι, το ΚΚΕ αρνήθηκε να τους αφήσει αρχίζοντας πάνω από τον τάφο το γράψιμο μιας πολιτικά ορθής βιογραφίας του Κατράκη, χωρίς άλογα και τζόγο.

Η προσπάθεια να υπάρχει μία αριστερή και πολιτικά ορθή τέχνη δεν σταμάταγε στους αριστερούς ή κάποτε αριστερούς καλλιτέχνες. Ο Μάνος Χατζιδάκις εκτός ήταν δηλωμένος δεξιός και συνδαιτυμόνας του Κωνσταντίνου Καραμανλή απεχθανόταν τις μαζικές εκδηλώσεις. Τόσο που για να γλυτώσει από το καρακατσουλιό του ΠΑΣΟΚ και τις λαϊκές συναυλίες της δεκαετίας του ’80 έβαζε απαγορευτικές τιμές στα εισιτήρια για την μέση οικογένεια. Ένας όμως τέτοιος καλλιτέχνης δεν μπορούσε να πάει χαμένος. Το πάτημα βρέθηκε με την συμμετοχή του στην ΕΠΟΝ στην κατοχή. Το ότι είχε εξηγήσει την συμμετοχή του λέγοντας «Ήτανε η κλασική επανάσταση που κάνει ο νέος στο σπίτι του, αλλά βρίσκαμε μια νομιμοφάνεια για να την κάνουμε. Η Αντίσταση ήταν μια νομιμοφανής ανταρσία απέναντι στο σπίτι μας. Το ξενύχτι αποκτούσε νομιμότητα, οι ερωτικές μας ιστορίες αποκτούσαν νομιμότητα, διότι όλα αυτά ήταν συνδεδεμένα με την Αντίσταση» ήταν μια ασήμαντη λεπτομέρεια που έπρεπε να ξεπεραστεί.

Ακόμα και αν η κυβέρνηση και η οικογένεια του, ακόμα και αν ο ίδιος ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ήθελε να περάσει σαν αριστερός καλλιτέχνης η υστεροφημία δεν είναι κτήμα κανενός. Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης δεν θα περάσει στην ιστορία σαν αυτός «που σχολίασε τη στάση των Ευρωπαίων πολιτικών απέναντι στην Ελλάδα αλλά και την προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ». Ούτε καν σαν ο συνθέτης των «Απλών μαθημάτων πολιτικής οικονομίας» ή των «Φανταρίστικων» Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης θα είναι ο συνθέτης του Μικρού Ήρωα, και του Λούκι Λουκ. Τόσο 80’s όσο οι βιντεοταινίες και τόσο αξέχαστος όσο ένα βράδυ με πανσέληνο στη Βουλιαγμένη.

http://www.liberal.gr/arthro/113894/apopsi/a-panoutsos/o-mikros-roas-den-scholiaze-tin-stasi-ton-europaion-kai-tin-propaganda-ton-kuriarchon-mme.html

Η Αθήνα δεν είναι πολυπολιτισμική

Η Αθήνα δεν είναι πολυπολιτισμική

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Τ​​ι εννοούμε όταν λέμε πολυπολιτισμική κοινωνία, ή πολυπολιτισμική πόλη; Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη Γαλλία. Εκεί η σύνθεση που οδήγησε στη θεωρία της πολυπολιτισμικότητας στηρίχθηκε στο αποικιοκρατικό της παρελθόν. Πληθυσμοί της πρώην αυτοκρατορίας, από το Βιετνάμ ακόμη έως την Αλγερία, πληθυσμοί που μιλούσαν γαλλικά ως επί το πλείστον, συνέρρευσαν στο πρώην μητροπολιτικό κέντρο για να ενταχθούν στην κοινωνία του. Το πρώτο και βασικό στοιχείο της ένταξης ήταν η προσφορά εργασίας. Υπήρχε η άποψη πως αν η κοινωνία εξασφαλίσει ένα στοιχειώδες επίπεδο ευημερίας η ένταξη θα λειτουργούσε παραμερίζοντας τα όποια χάσματα, κυρίως τα θρησκευτικά. Είναι μάλλον προφανές ότι η θεωρία αποδείχθηκε φενάκη. Τα παρισινά προάστια, που μετατράπηκαν σε γκέτο, έγιναν καύσιμη ύλη για το επιθετικό Ισλάμ και τον πόλεμο που κήρυξε κατά του Δυτικού Πολιτισμού.

Η πολιτική συζήτηση που ξέσπασε το καλοκαίρι γύρω από το «μπουρκίνι» είναι η απόδειξη πως τα ρήγματα παραμένουν ενεργά ακόμη και στο εσωτερικό μιας κοινωνίας που επαίρεται πως είναι πολυπολιτισμική. Η στρατολόγηση Γάλλων πολιτών από το Ισλαμικό Κράτος αποδεικνύει ότι ο ιμάμης της γειτονιάς μπορεί να είναι ισχυρότερος από τον δάσκαλο του εκκοσμικευμένου σχολείου. Και το Κοράνι υπερισχύει του Μπαλζάκ. Η γαλλική ταυτότητα, «ευτυχής» κατά τον Αλέν Ζιπέ ή «όχι», υπονομεύεται από τις ενοχές που καλλιεργεί ο πολιτισμικός σχετικισμός στην ψυχή του Δυτικού ανθρώπου. Ας μην ξεχνάμε πως επί μερικές δεκαετίες η ίδια η έννοια της «εθνικής ή πολιτισμικής ταυτότητας» ήταν απαγορευμένη για τον κυρίαρχο στην Ευρώπη προοδευτικό λυρισμό. Η Ελλάδα δεν είχε αποικίες. Είχε ελληνικές κοινότητες εκτός συνόρων, οι οποίες αναγκάστηκαν να ενταχθούν βιαίως στην ελληνική επικράτεια. «Βιαίως», κοινώς με τις χειρότερες δυνατές προϋποθέσεις. Παρ’ όλ’ αυτά, αποδέχθηκαν την ένταξή τους στους κανόνες μιας πολιτείας η οποία τους χρωστούσε, εν πολλοίς, τον ξεριζωμό τους. Μιλούσαν την ίδια γλώσσα, μοιράζονταν την ίδια Ιστορία και πίστευαν στον ίδιο Θεό. Γι’ αυτό όταν ακούω ότι οι κάτοικοι της Λέσβου περιέθαλψαν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες επειδή είχαν κι αυτοί εμπειρία της προσφυγιάς το ακούω ως ιστορικό ανέκδοτο. Όμως λέγεται στα σοβαρά. Ο δημοσιογραφικός λυρισμός ταυτίζεται στις επιδόσεις του με τον προοδευτικό.

Όσοι ήρθαν στη χώρα μας με το πρώτο κύμα μετανάστευσης, εξόριστοι του σοσιαλιστικού παραδείσου, εντάχθηκαν στην ελληνική κοινωνία, παρά την απειρία της και τις δικαιολογημένες έως ένα σημείο αντιστάσεις της. Εργάστηκαν, έκαναν περιουσίες, αγόρασαν διαμερίσματα και έστειλαν τα παιδιά τους σχολείο. Ο φίλος μου ο Γιάννης, όταν του είπα ότι τον είδα στον ΣΚΑΪ επειδή το περίπτερό του είναι δίπλα στο Everest όπου έγινε η έκρηξη, με ρώτησε μόνον αν τα ελληνικά του είναι καλά, κι αν έκανε κανένα λάθος. Θυμάμαι ακόμη τη δεκαεξάχρονη τότε Ντίνα, σε ένα σχολείο στην Καλαμάτα, που είχε γεννηθεί στην Αλβανία, ήταν η πρώτη μαθήτρια και ο πατέρας της παραπονιόταν στην καθηγήτρια ότι δεν διαβάζει αρκετά. Ήθελε να σπουδάσει φυσικομαθηματική και της άρεσε η ποίηση του Καββαδία.

Ανάμεσά τους υπήρχε και υπόκοσμος; Μαφίες και πορνεία; Ελάτε τώρα. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.

Η μετανάστευση από τις πρώην χώρες του Σιδηρού Παραπετάσματος δεν έκανε την ελληνική κοινωνία πολυπολιτισμική, εν πάση περιπτώσει όπως αντιλαμβάνεται την πολυπολιτισμικότητα η Δυτική Ευρώπη. Δεν κάνουν την ελληνική κοινωνία πολυπολιτισμική ούτε τα κύματα των προσφύγων και οικονομικών μεταναστών που την έχουν πλημμυρίσει τα τελευταία χρόνια. Το εστιατόριο «Cabul» που άνοιξε απέναντι ακριβώς από τη βίλα Αμαλία, για την οποία ξοδεύτηκαν εκατομμύρια, έχει την ίδια σχέση με την πολυπολιτισμικότητα όση έχει ένα μιούζικαλ του Δαλιανίδη με τον Gene Kelly. Αλλο πολυπολιτισμική πόλη, όπως το Παρίσι ή το Λονδίνο, και άλλο πόλη όπου έχουν συρρεύσει πολλοί μετανάστες οι οποίοι ούτε να αποδεχθούν τους κανόνες της θέλουν, ούτε να ενταχθούν στη ζωή της μπορούν. Ευλόγως θα απορήσετε: μα για ποιους κανόνες μιλάς; Αυτούς που πρώτοι εμείς γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας;

Η πέραν της πλατείας Αμερικής περιοχή είναι γεμάτη από Αφρικανούς της υποσαχαρίου Αφρικής. Πώς ζουν όλοι αυτοί; Πού εργάζονται; Πορνεία και ναρκωτικά, σου λένε οι κάτοικοι. Όλη μέρα τους βλέπεις να συνομιλούν ή να καβγαδίζουν μεταξύ τους. Γύρω από την πλατεία Βικτωρίας έχουν ανοίξει καταστήματα «μεταναστευτικού ενδιαφέροντος» – κινητά μεταχειρισμένα, ψιλικατζίδικα με δύο πορτοκαλάδες, καφενεία. Ποια είναι η πελατεία τους; Οι 300.000 αδήλωτοι μετανάστες του κ. Μουζάλα;

Φίλε, Γιώργο Καμίνη. Σε άκουσα να αποκαλείς την Αθήνα «πολυπολιτισμική πόλη». Λυπάμαι πολύ, αλλά η Αθήνα δεν είναι πολυπολιτισμική. Είναι μια πόλη με πολλούς μετανάστες, περισσότερους από όσο μπορούν να αντέξουν οι χαλαρές δομές της και οι ανύπαρκτοι κανόνες τους. Και όσο κι αν σου συμπαρίσταμαι στη διένεξή σου με τον ανεκδιήγητο Τόσκα –επιτέλους άκουσα τη φωνή σου–, το πρόβλημα της Αθήνας δεν είναι μόνον πρόβλημα αστυνομίας.

Η υπερκατανάλωση της πολιτικής ορθότητας βλάπτει σοβαρά την κοινωνική υγεία. Ας αφήσουμε για λίγο κατά μέρος τα ανθρωπιστικά δάκρυα που μας φέρνει ο αδέσποτος Αφγανός και ας αναρωτηθούμε ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, πού κοιμάται τη νύχτα και πού βρίσκει φαγητό. Κι ας μην ξεχνάμε ότι πολλά άτυπα κύτταρα κάνουν έναν βαρβάτο καρκίνο.

Η Αθήνα δεν είναι πολυπολιτισμική ΙΙ

29.12.2016

Επειδή το κυριακάτικο σημείωμά μου για την Αθήνα ξεσήκωσε τις συνήθεις αντιδράσεις ενθουσιασμού στην προοδευτική κοινή γνώμη αισθάνθηκα την ανάγκη, ημέρες που είναι, να μην τους αφήσω μόνους τους. Η μελίρρυτος σκέψη τους κινδυνεύει να τους λιγώσει σαν υπερκατανάλωση μελομακάρονων.

Πρώτον: Η σχέση της Αθήνας με τις πολυπολιτισμικές πόλεις που γνωρίζω είναι ίδια με τη σχέση του χριστουγεννιάτικου στολισμού της πλατείας Εξαρχείων με τον στολισμό του Λονδίνου ή της Νέας Υόρκης. Βέβαια, αν η μόνη εμπειρία του σύγχρονου κόσμου που διαθέτεις είναι η ζωή στην πλατεία Εξαρχείων είναι φυσικό να θεωρείς πως αυτό είναι το φυσιολογικό. Εντέλει είναι ζήτημα παιδείας.

Δεύτερον: Ρατσιστής είναι όποιος κρίνει τους ανθρώπους βάσει της φυλής στην οποίαν ανήκουν ή βάσει του χρώματος του δέρματός τους, άντε και σε ακραίες περιπτώσεις βάσει του φύλου τους – σεξορατσισμός. Ρατσιστής δεν είναι όποιος ενοχλείται από τον γείτονά του επειδή πετάει τα σκουπίδια από το μπαλκόνι και είναι μαύρος. Δεν πάει να είναι μαύρος, άσπρος ή ριγέ. Το θέμα είναι ότι πετάει τα σκουπίδια από το παράθυρο. Το πρόβλημα με τον πληθυσμό των αδήλωτων, κοινώς παράνομων μεταναστών, είναι ότι είναι αδήλωτοι, κοινώς παράνομοι, άρα δεν μπορούν να ενταχθούν στους κανόνες της δικής μας ζωής – σιγά τους κανόνες θα μου πείτε. Είναι Αφγανοί, Πακιστανοί; Αδιάφορο. Ας είναι και Καλαματιανοί – φιλιά στην ωραία Καλαμάτα. Αν κυκλοφορούν χωρίς στοιχεία ταυτότητας είναι «άτυπα» κύτταρα. Αν όμως θεωρείται φυσιολογικό να κυκλοφορούν στους δρόμους οχήματα χωρίς πινακίδες και να πετάς τα σκουπίδια από το παράθυρο τότε γιατί να σε ενοχλήσει ο πληθυσμός των αδήλωτων; Εντέλει είναι ζήτημα κοινωνικής παιδείας.

Τρίτον: Δεν είναι όλες οι θρησκείες ίδιες, όπως δεν είναι και όλοι οι πολιτισμοί ίδιοι. Μπορεί ο Χριστιανισμός να πέρασε από την Ιερά Εξέταση όμως την έχει αφήσει στα ντουλάπια της Ιστορίας του. Το Ισλάμ όμως, φανατικό ή λιγότερο φανατικό, δεν ανέχεται καμία θρησκεία και κανέναν πολιτισμό που δεν αποδέχεται τις αρχές του. Κι αυτό τον 21ο αιώνα όταν η Δύση υπερασπίζεται την ανεξιθρησκεία και την πολιτισμική ανοχή. Oταν οι δυτικές κοινωνίες μιλούν για πολυπολιτισμική σύνθεση δεν εννοούν τον Πολωνό ή τον Ελληνα που μπορεί μεν να προέρχονται από άλλα έθνη αλλά είναι παιδιά του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Εννοούν κατά κύριο λόγο τους μουσουλμάνους. Oταν όμως έχεις μάθει να παπαγαλίζεις ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, φυσικό είναι να μην καταλαβαίνεις ούτε λέξη από όλα αυτά. Εντέλει είναι ζήτημα γενικής παιδείας, ή κοινής αγραμματοσύνης.

Τέταρτον: Η τρομοκρατία δεν είναι τηλεοπτική σειρά. Κάποιοι οργανώνουν μαζικές δολοφονίες και κάποιοι τις εκτελούν. Ποια είναι τα κίνητρά τους; Η εκδίκηση; Ο θρησκευτικός φανατισμός; Σημασία έχει ότι τα θύματά τους είναι άνθρωποι και το μόνο έγκλημα που έκαναν είναι ότι θέλουν να ζήσουν με τον τρόπο που επέλεξαν εκείνοι και όχι με τον τρόπο που θέλουν να τους επιβάλουν οι δολοφόνοι τους. Δεν θέλουν να προσκυνήσουν στο τέμενος. Θέλουν μουσική στο Bataclan. Oποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό είναι απλώς βλαξ – με την πολιτική σημασία του όρου που λένε, η οποία συνήθως ταυτίζεται με την απλή καθημερινή.

Υπάρχουν οι χρήσιμοι ηλίθιοι. Υπάρχουν κι οι άχρηστοι. Oταν σου λείπει η γενική και η κοινωνική παιδεία τότε συγκαταλέγεσαι στους δεύτερους.

http://www.kathimerini.gr/889737/opinion/epikairothta/politikh/h-a8hna-den-einai-polypolitismikh-ii