Υπάλληλοι του Τζώρτζ Σόρος

Βασίλης Σ. Κανέλλης

[...]

Μήπως θα πρέπει να ξεκινήσει η Δικαιοσύνη εδώ και τώρα έρευνες για καταγγελίες που ξεπερνούν κατά πολύ ακόμη και τις μίζες που φέρεται να πήρε ο Γιάννος; 

Κι εξηγούμαστε:

Την Τρίτη ο Νίκος Κοτζιάς μιλώντας σε κανάλι της Κρήτης περιγράφει τι έγινε στο δραματικό υπουργικό συμβούλιο όπου συγκρούστηκε με τον Πάνο Καμμένο κι οδηγήθηκε σε παραίτηση και λέει χαρακτηριστικά:

«Ο πρωθυπουργός έκανε γενικές αναφορές, είπε τα ουδέτερά του, ότι πρέπει όλοι να είναι στα πλαίσια της ίδιας γραμμής. Η άλλη πλευρά (σ.σ. εννοεί τον Πάνο Καμμένο που ποτέ δεν τον κατονομάζει προφανώς απαξιωτικά) έλεγε ότι “τα συμφωνήσαμε χθες με τον πρωθυπουργό στη Λέσχη Αξιωματικών”, εγώ δεν ήξερα τι ειπώθηκε.

Κλείνοντας ο πρωθυπουργός, χωρίς να υπάρξει κανένα πρόβλημα, ο κ. Τσίπρας διεκόπη από τον υπουργό Άμυνας, ο οποίος άρχισε να εξαπολύει έναν οχετό λάσπης, ό,τι οχετό έχει πει μέσω διαρροών. Δεν είπε μόνο για μυστικά κονδύλια.

Είπε ότι ο Σόρος χρηματοδοτεί την ελληνική κυβέρνηση, για να αγοράζει ξένους. Ουδείς απάντησε, πλην εμού. Κανένας υπουργός, ούτε ο πρωθυπουργός. Και εγώ είπα τότε, ότι σε μια κυβέρνηση που ανέχεται να παραβιάζεται η πολιτική της και η παραβίαση να καλύπτεται από ένα τόνο λάσπης, δεν μπορώ να συμμετέχω».

Ο Νίκος Κοτζιάς ο οποίος μέχρι πριν από μία εβδομάδα ήταν κορυφαίος υπουργός. Ήταν ο ΥΠΕΞ τον οποίον ο Αλέξης Τσίπρας άκουγε τυφλά, κάνει μια απίστευτη καταγγελία. Λέει ότι άλλος υπουργός, ο Πάνος Καμμένος ο οποίος είναι και συγκυβερνήτης, κατήγγειλε μέσα στο υπουργικό συμβούλιο ότι δόθηκαν χρήματα (50 εκατ. ευρώ) από τον μεγαλοεπενδυτή Τζορτζ Σόρος για να προωθηθεί η συμφωνία των Πρεσπών.

Μάλιστα ο υπουργός Άμυνας δεν λέει ότι δόθηκαν γενικώς και αορίστως αλλά ότι τα πήρε η ελληνική κυβέρνηση. Και μαζί φυσικά επαναφέρει το θέμα των μυστικών κονδυλίων του ΥΠΕΞ όπου σύμφωνα πάλι με τον Καμμένο ήταν 45 εκατ. ευρώ και δόθηκαν για τη συμφωνία των Πρεσπών. Ο Κοτζιάς λέει ότι τα κονδύλια είναι 11 εκατ. ευρώ, ωστόσο, σύμφωνα με τα λεγόμενα του προέδρου των ΑΝΕΛ και υπουργού Αμυνας, διακινήθηκε «μαύρο», «μυστικό» χρήμα, ύψους περίπου 100 εκατ. ευρώ για να περάσει η συμφωνία. Και ότι αυτά τα χρήματα διακινήθηκαν μέσω της ελληνικής κυβέρνησης.

Αυτή και μόνο η αναφορά ενός υπουργού θα έπρεπε να προκαλέσει την άμεση παρέμβαση του Αρείου Πάγου. Θα έπρεπε άμεσα να κινηθούν διαδικασίες άρσης της βουλευτικής ασυλίας όλων των εμπλεκόμενων υπουργών, να πάει δικογραφία στη Βουλή, να κινηθούν οι δικαστές και να αρχίσουν ανακρίσεις.

Απαντήσεις τώρα

Είναι αδιανόητο να βγαίνει ένας υπουργός και να κατηγορεί την ίδια του την κυβέρνηση ότι πήρε «μαύρα» λεφτά από τον Σόρος και κανείς να μην αντιδρά. Θα πρέπει να απαντηθούν τα εξής ερωτήματα:

Πότε δόθηκαν αυτά τα χρήματα;

Ποιος ήταν ο «ταμίας» της κυβέρνησης που τα πήρε και με ποιο τρόπο;

Ποιοι γνώριζαν για τα κονδύλια του Σόρος; Ηξερε και ο πρωθυπουργός γι’ αυτά;

Ποιοι πληρώθηκαν από αυτά τα χρήματα;

Λέει αλήθεια ο Νίκος Κοτζιάς για όσα ειπώθηκαν; Σίγουρα θα υπάρχουν πρακτικά του υπουργικού συμβουλίου και σίγουρα η 9σέλιδη επιστολή παραίτησής του (που δεν δίνεται στη δημοσιότητα αν και είναι δημόσιο έγγραφο) θα περιγράφει τα γεγονότα.

Πρόκειται για μείζον σκάνδαλο που, με βάση τα χρήματα που φέρεται να δόθηκαν, είναι 50 φορές μεγαλύτερο από τις μίζες που φέρεται να πήρε ο Γιάννος Παπαντωνίου για τις φρεγάτες.

Στην προκειμένη περίπτωση που είναι το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς; Πώς ένας υπουργός μέσα στο υπουργικό συμβούλιο βγαίνει και κάνει τέτοιες καταγγελίες και κανείς δεν αντιδρά; Κανείς δεν θίχτηκε από τον «οχετό» του Πάνου Καμμένου; Μόνον ο Κοτζιάς;

Οι εισαγγελείς πού είναι να διερευνήσουν την υπόθεση;

Γιατί μια χαρά να εφαρμοστεί το «δόγμα Πολάκη» σε όσα λαμόγια έκαναν περιουσίες από μίζες και από διασπάθιση του δημοσίου χρήματος. Όχι, όμως το δίκαιο να εφαρμόζεται για τους «άλλους», για την «άλλη πλευρά» που λέει και ο Κοτζιάς. Ας ρίξουν μια ματιά ο Τσίπρας και οι υπουργοί του στον καθρέφτη τους.

https://www.in.gr/2018/10/24/politics/kyvernisi/skandalo-50-fores-megalytero-apo-tis-mizes-tou-giannou-tha-paei-kaneis-sti-fylaki-gia-tis-apisteytes-kataggelies/

Τσοχατζοπουλισμός και κοινωνία

Ο φαρμακός τής Διονυσίου Αρεοπαγίτου

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Κατά το λεξικό Δημητράκου ο «φαρμακός» στη Χριστιανική Γραμματεία είναι ο γόης, ο μάγος, ο ειδωλολάτρης. Στα κείμενα της κλασικής εποχής είναι το εξιλαστήριο θύμα ή το κάθαρμα. Το «κάθαρμα» πριν περιοριστεί στη σημερινή του σημασία –ο αλιτήριος, ο παλιάνθρωπος– είχε σχέση με τον καθαρμό. Ηταν αυτός που η κοινότητα έπρεπε να εξορίσει για να καθαρθεί από το μίασμα που της είχε επιφέρει ο φαρμακός. Ο Οιδίπους τον οποίον σήμερα ταυτίζουμε με την αγάπη του τρυφερού βλαστού προς τη μανούλα, πριν γίνει σύμπλεγμα ξαπλωμένο στα ψυχαναλυτικά ντιβάνια, υπήρξε φαρμακός. Διέπραξε ύβρη λύνοντας το αίνιγμα της Σφίγγας, άρα θεωρώντας ότι είναι ο μόνος που γνωρίζει τι είναι το «θαύμα» που λέγεται άνθρωπος –πάντα κατά Σοφοκλή, που αγνοούσε τον Φρόιντ– έγινε βασιλιάς, απέκτησε παιδιά με τη χήρα του νεκρού Λάιου για να ανακαλύψει ότι γνώριζε μεν τι είναι ο άνθρωπος, αγνοούσε όμως ποιος είναι ο ίδιος. Για να απαλλάξει την πόλη από το μίασμα της ύβρης του τυφλώθηκε και εξορίστηκε ως φαρμακός.

Η περίπτωση του Ακη Τσοχατζόπουλου καλύπτει όλες τις σημασίες της λέξης «φαρμακός». Μάγος, γητευτής των ψηφοφόρων, παρ’ ολίγον πρωθυπουργός, πρωταγωνίστησε για δεκαετίες στην πολιτική σκηνή. Η ύβρις του μπορεί να σχετίζεται με την οικονομική του απληστία, όμως δεν περιορίζεται σ’ αυτήν. Σιγά τα ωά. Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος και υποψιάζομαι ότι αν, αντί για το ακίνητο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, είχε επενδύσει τους κόπους του σε φυτείες καφέ στην Κεντρική Αφρική, τώρα θα έπινε το καφεδάκι του ενδεχομένως σε κάποιο υπουργικό γραφείο σχεδιάζοντας την έξοδο απ’ τα μνημόνια. Εξάλλου, έζησε σε μια εποχή που σοβαροί διανοούμενοι της Αριστεράς, όπως ο κ. Τσουκαλάς, έγραφαν ότι στον καπιταλισμό το χρήμα είναι κατ’ ανάγκην πολιτικό. Τι άλλο έκανε κι αυτός; Πολιτικό χρήμα έβγαλε. Η ύβρις του είναι ότι θέλησε να ενσαρκώσει το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής.

Ήταν αρκετά Έλληνας ώστε να πιστεύει ότι ο πλούτος είναι άχρηστος αν δεν μπορείς να τον τρίψεις στα μούτρα όσων δεν τον έχουν. Αν δεν μπορείς να φωνάξεις ότι εσύ τα κατάφερες, έπιασες την καλή, είσαι ο πρώτος του χωριού. 

Σε μια Ελλάδα που είχε αναγορεύσει σε κοινωνικό ιδανικό το «πρώτο τραπέζι πίστα», ο Τσοχατζόπουλος λειτουργούσε ως πρότυπο. Πρότυπο επίσης και η σύζυγός του που είχε εκπληρώσει το όνειρο πάσης κορασίδος, που θαύμαζε τις νευρωτικές τού Sex and the City. Και η αλήθεια είναι ότι πλήρωσε τη βλακεία της πολύ ακριβά. Για να έχεις πρόσωπο, έπρεπε να κυκλοφορείς ντυμένος με τρία χιλιάρικα τουλάχιστον. Η Δικαιοσύνη καταδίκασε τον φαρμακό οριστικά. Ποιος όμως θα καταδικάσει το κοινωνικό πρότυπο που ενσάρκωσε;

http://www.kathimerini.gr/932858/opinion/epikairothta/politikh/o-farmakos-ths-dionysioy-areopagitoy

Τα σκουπίδια, το ιδιωτικό και το δημόσιο

Τα σκουπίδια, το ιδιωτικό 

και το δημόσιο

του Γιώργου Ρακκά

Η αντιπαράθεση κυβέρνησης-Δήμων-συμβασιούχων για το ζήτημα των μονιμοποιήσεων καθώς και το υγειονομικό αδιέξοδο που δημιούργησαν οι σωροί των σκουπιδιών από την απεργία της ΠΟΕ – ΟΤΑ έθεσε επί τάπητος ξανά το συνολικότερο ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων από την σκοπιά της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Τα τελευταία χρόνια, το ζήτημα αυτό αντιμετωπίζεται στον δημόσιο διάλογο της χώρας υπό την σκοπιά της αντιπαράθεσης κρατισμού και νεοφιλελευθερισμού: Έτσι, το ζήτημα ανάγεται αποκλειστικά στο δίλημμα «ποιός θέλετε να μαζεύει τα σκουπίδια, ο Δήμος ή οι ιδιώτες», και γίνεται μέρος του ευρύτερου πολιτικού διπολισμού που καθορίζει την εγχώρια πολιτική σκηνή.

Έχουμε τονίσει πολλάκις, ότι αυτός ο διπολισμός είναι εξόχως αντιπαραγωγικός. Συγκεκριμένα ως προς το ζήτημα των απορριμμάτων, η εμπειρία των πρόσφατων δεκαετιών από την τοπική αυτοδιοίκηση έχει αποδείξει πως επί του παρόντος δεν μπορεί να λειτουργήσει διαφανώς, ορθολογικά και αποτελεσματικά κανένας από τους δυο προτεινόμενους τρόπους: Ο κρατικισμός σκοντάφτει πάντοτε στην υπερ-γραφειοκρατικοποίηση, την αδράνεια, και την εκτόξευση του λειτουργικού κόστους από την ύπαρξη «αντι-οικονομιών» κλίμακας. Ακόμα χειρότερα, μιλάμε για θεσμικούς μηχανισμούς που διαποτίζονται από οργανωτικές λογικές της δεκαετίας του… 1950, οι οποίοι υποστελεχώνονται από ένα προσωπικό που συνήθως είναι άνω των 50 ετών, και διοικούνται από διοικητικούς και πολιτικούς προϊσταμένους ελλιπούς ή ανύπαρκτης συγκρότησης, διαποτισμένους από τις κυρίαρχες κατά την μεταπολίτευση νοοτροπίες κομμάτων καρτέλ, πελατειακών δικτύων και ρεμούλας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι συνδικαλιστικοί/συντεχνιακοί παράγοντες που καλούνται να κινητοποιηθούν προς υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα θεμελιωδών αγαθών και υπηρεσιών, σχεδόν πάντοτε κινητοποιούνται για τις διεκδικήσεις τους με τρόπο που μεταβιβάζει το κύριο κόστος της κινητοποίησης στην κοινωνία, και όχι στον φορέα της άδικης πολιτικής. Για τα απορρίμματα, επί του προκειμένου, η κυρίαρχη συνδικαλιστική νοοτροπία θέλει τους κινητοποιούμενους να δημιουργούν συνθήκες υγειονομικής ασφυξίας σε μια ολόκληρη πόλη, κρατώντας όμηρους τους κατοίκους της, για να απαντήσουν στις κούφιες υποσχέσεις της κυβέρνησης.

Οι νεοφιλελεύθεροι, δηλαδή, καθώς επικαλούνται αυτές τις τρανταχτές αδυναμίες και τα αδιέξοδα του δημοσίου τομέα ‘κλέβουν εκκλησία’ καθώς είναι ηλίου φαεινότερο ότι ένα ολόκληρο σύστημα θεσμών που σφράγισε την λειτουργία της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, βρίσκεται –μαζί με την τελευταία– σε φάση ψυχορραγήματος. Ωστόσο, ποιός θα μπορούσε να δικαιώσει τις «ιδιωτικοποιήσεις ως πανάκεια»; Με δεδομένες τις θανάσιμες αδυναμίες του υπάρχοντος πολυδαίδαλου νομικού πλαισίου, και καθώς κράτος και δήμοι αδυνατούν στις περισσότερες των περιπτώσεων να επιτελέσουν έστω και τις στοιχειώδεις λειτουργίες επίβλεψης, και ελέγχου των ΣΔΙΤ (συμπράξεις ιδιωτικού-δημοσίου τομέα), αυτό που ονομάζουμε ‘ιδιωτικοποιήσεις’ σέρνουν μαζί τους τις δικές τους αμαρτίες διαπλοκής, διαφθοράς και διασπάθισης του δημοσίου πλούτου. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι η ίδια η ‘πιάτσα’ της αγοράς θεωρεί τις εταιρείες που επιβιώνουν από τις κρατικές εργολαβίες ένα είδος "παρακολουθήματος" του δημοσίου που φέρουν αυτούσιες τις αμαρτίες του τελευταίου, όντας εξόχως παρασιτικές και διαποτισμένες από την λογική της ‘δημιουργικής’ διαχείρισης των κρατικών προμηθειών. Γι’ αυτό και πολύ συχνά κρατικές αναθέσεις και εργολαβίες παραπέμπονται στους ελεγκτικούς μηχανισμούς, ή ακόμα και παίρνουν τη δικαστική οδό, με το ερώτημα της απιστίας.

Έτσι «κράτος» και «ιδιώτες», στην Ελλάδα παίρνουν κάτω από την βάση. Πέραν, βεβαίως, εξαιρέσεων οι οποίες όμως δεν μπορούν να γείρουν την πλάστιγγα υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς, – διότι συνήθως όπου έχουμε ισχυρή, άρτια και λειτουργική δημόσια υπηρεσία έχουμε και σωστές Συμπράξεις Δημοσίου-Ιδιωτικού Τομέα για την ανάθεση των έργων της. Άρα, το ισχυρό δημόσιο δεν είναι αποτρεπτικός παράγοντας για τις συμπράξεις κράτους/δήμων και ιδιωτών, όπως ισχυρίζονται σήμερα ιδεοληπτικά κάποιοι, αλλά αντίθετα η εύρυθμη λειτουργία της πολιτείας αποτελεί την μόνη εγγύηση για την κοινωνική αποδοτικότητα (κοινωνική προστιθέμενη αξία, το λένε στην ορολογία των σύγχρονων κρατικών λειτουργών) των εν λόγω συμπράξεων. Ούτως ή άλλως, η αρχική λογική αυτών των σχημάτων δεν ήταν να αποκαταστήσουν το κράτος, αλλά αντίθετα, να το βοηθήσουν να προεκτείνει τις παρεμβάσεις του μέσω της μόχλευσης του ιδιωτικού κέρδους, προκειμένου να παράγει επιπλέον κοινωνική ωφέλεια δίχως να αυξήσει το ίδιο λειτουργικό και γραφειοκρατικό κόστος.

Αυτά ως προς τις μορφές διαχείρισης που συγκρούονται σήμερα με επίδικο το ζήτημα ‘απορρίμματα’. Ωστόσο, ειδικά για το συγκεκριμένο ζήτημα, η υστέρηση της δημόσιας συζήτησης δεν σταματάει στη μορφή, αλλά αντίθετα αγγίζει βαθιά και το περιεχόμενο. Δηλαδή τα σκουπίδια:

Μπορεί η ανακύκλωση να καταλαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερο χώρο στην ρητορική της τοπικο-αυτοδιοικητικής πολιτικής, λόγω των κατευθύνσεων που δίνουν σε αυτήν οι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, αλλά και εξαιτίας των όχι και τόσο καθαρών επιχειρηματικών συμφερόντων που έχουν αναπτυχθεί στον συγκεκριμένο κλάδο. Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των δημάρχων και των αντιδημάρχων που αρέσκονται να την επικαλούνται, αγνοούν παντελώς την μεγάλη καινοτομία που αυτή θα εισάγει στο πεδίο της τοπικής πολιτικής: Ότι, δηλαδή, ένα πολύ μεγάλο μέρος των παραγόμενων από τις τοπικές κοινωνίες απορριμμάτων δεν είναι «σκουπίδια» αλλά… πρώτη ύλη, σημαντικής οικονομικής αξίας, που ανοίγει σημαντικά πεδία για την ανάπτυξη της δημοτικής/κοινωνικής οικονομίας.

Η λογική της ανακύκλωσης, δηλαδή, ανατρέπει την παραδεδομένη αντίληψη ότι τα σκουπίδια αποτελούν «πρόβλημα», την μετασχηματίζει, καλύτερα, εισάγοντας πρακτικές που τα μεταβάλουν σε «επένδυση». Επένδυση, μάλιστα, παραγωγική, της κοινωνικής οικονομίας, δυο στοιχεία που λείπουν όσο τίποτε άλλο στην χώρα μας. Τα πεδία δραστηριοποίησης της κοινωνικής επιχειρηματικότητας στην ανακύκλωση είναι πάμπολλα, άλλα υπόσχονται αμεσότερα αποτελέσματα, και άλλα προϋποθέτουν μεγαλύτερες και συντονισμένες προσπάθειες.

Για παράδειγμα, αυτήν την στιγμή τα ελαιοαπόβλητα από τον κλάδο της εστίασης στην Θεσσαλονίκη, παραδίδονται σε ιδιώτη και εξάγονται, την ίδια στιγμή που η μεταποίησή τους σε καύσιμα που χρησιμοποιούνται για τα κτήρια ευθύνης του Δήμου είναι σχετικά εύκολο εγχείρημα, όπως απέδειξε πρόσφατο πιλοτικό πρόγραμμα που υλοποιήθηκε από τον Δήμο Συκεών. Φυσικά, στην περίπτωση που θα υπήρχε βούληση από την πλευρά του κεντρικού δήμου της Θεσσαλονίκης, η εξοικονόμηση του κόστους θα ήταν άμεση και σημαντική, ενώ επιπρόσθετα η δραστηριότητα θα απέδιδε και θέσεις εργασίας σε μια πόλη που γονατίζει από την ανεργία και την ετεροαπασχόληση.

Με την ίδια λογική, θα μπορούσαν να λειτουργούν και μικρές μονάδες διαχείρισης των οργανικών αποβλήτων, που θα μπορούσαν να μετατραπούν σε κομπόστ, και να συμβάλουν στην επέκταση των πάρκων και την αναβάθμιση του αστικού πρασίνου.

Για τους μεγάλους όγκους ανακυκλώσιμων υλικών, ο δήμος σε συνεργασία με τους μικρούς και μεσαίους, νόμιμους «ανακυκλωσάδες», και όχι με την πολυεθνική μαφία που έχει εσχάτως αναπτυχθεί για την αξιοποίησή τους, στέλνοντας εκατοντάδες ανθρώπους που τελούν σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας για την διαλογή των υλικών μέσα από τους κάδους, θα μπορούσε να συγκροτήσει ένα δίκτυο μικρών και μεσαίων «πράσινων σημείων». Τα πράσινα σημεία, είναι επί της ουσίας χώροι συλλογής ανακυκλώσιμων υλικών, που ανακατευθύνονται κατόπιν στους μεγάλους χώρους επεξεργασίας. Η λογική των διάσπαρτων σημείων μεσαίας δυναμικότητας υπηρετεί μιαν αντίληψη ότι η τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να παρεμβαίνει για την ανακύκλωση στο μικρότερο δυνατό πολιτικό κύτταρο της δομής της (τις δημοτικές κοινότητες, πρώην διαμερίσματα) και από εκεί να ενθαρρύνει/οργανώνει τους πολίτες, ώστε αυτοί να ανταποκριθούν στην ανάγκη διαλογής στην πηγή.

Φυσικά, αξίζει να διερευνηθεί και το ενδεχόμενο ανάπτυξης μορφών κοινωνικής/δημοτικής επιχειρηματικότητας και στον τομέα της μεταποίησης/κατεργασίας ανακυκλώσιμων υλικών, καθώς η χώρα διαθέτει και το απαραίτητο επιστημονικό δυναμικό (το οποίο την εγκαταλείπει λόγω ανεργίας), και λόγω της ευαισθησίας που υπάρχει σε επίπεδο Ε.Ε. για το ζήτημα, είναι δυνατή η εύρεση πόρων προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ο κατάλογος των δυνατοτήτων για την ανάπτυξη της κοινωνικής επιχειρηματικότητας στον τομέα των απορριμμάτων, πραγματικά δεν έχει τέλος. Κι αυτό γιατί βρισκόμαστε σε μια φάση, όπου οικονομικοί-κρατικοί γίγαντες, όπως η Κίνα έχουν αρχίζει να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, καθώς η ακραία μόλυνση που επισώρευσαν οι δεκαετίες τρελών ρυθμών ανάπτυξης απειλεί την βιωσιμότητα του «κινέζικου θαύματος». Έτσι, λόγου χάρη, διαβάζουμε για την ύπαρξη αυτόματων δεκτών πλαστικών μπουκαλιών εντός των μεγάλων κινέζικων πόλεων, που παραδίδουν το αντίτιμό τους σε εισιτήρια μέσων μαζικής μεταφοράς· μια καινοτόμος πρακτική που εισάγει και την λογική της άμεσης ανταποδοτικότητας από την ανακύκλωση. Προς την ίδια κατεύθυνση, θα μπορούσαν να εκπονηθούν προγράμματα και στην χώρα μας, για παράδειγμα μέσω της χορήγησης ηλεκτρονικού μητρώου ανακύκλωσης, όπου θα προβλέπεται έκπτωση από τα δημοτικά τέλη για τους πολίτες που ανακυκλώνουν στο επιθυμητό ποσοστό επί του συνόλου της κατά κεφαλήν ετήσιας παραγωγής απορριμμάτων που τους αντιστοιχεί. Και ανάλογα κίνητρα, θα μπορούσαν να δοθούν σε μεγάλες επιχειρήσεις, για παράδειγμα σούπερ-μάρκετ, που λειτουργούν ως κόμβοι ανακύκλωσης, ή που προάγουν τον περιορισμό χρήσης της πλαστικής σακούλας κ.ο.κ.

Πραγματικά, το να δει αυτήν την στιγμή η τοπική αυτοδιοίκηση τα απορρίμματα ως ευκαιρία, ως δυνατότητα… οικολογικής παραγωγικής ανασυγκρότησης, και να επιστρατεύσει έξυπνους τρόπους ώστε να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στις ανάγκες των κοινωνικών επενδύσεων, είναι κάτι που μόνο οφέλη θα μπορούσε να προσφέρει στην τοπική αυτοδιοίκηση. Χώρια που, η ανάπτυξη μορφών κοινωνικής επιχειρηματικότητας μπορεί να αποτελέσει και μέσο για την εμπλοκή εργαζομένων «νέας μορφής», σε οργανωτικά σχήματα που θα τελούν σε αλληλεπίδραση με την τοπική αυτοδιοίκηση, πράγμα που εκ των πραγμάτων θα ενθαρρύνει την εισαγωγή οργανωτικών και διοικητικών καινοτομιών στους κουρασμένους Δήμους: Από το περιβάλλον ενός ράθυμου μηχανισμού, που έχει ξεχάσει να κινητοποιείται καθώς τείνει να εκχωρήσει ολοένα και περισσότερες από τις λειτουργίες του σε παράσιτα-ιδιώτες, θα περάσουμε σταδιακά σε ένα δυναμικό περιβάλλον όπου ο δήμος θα καλείται να συντονιστεί με ένα σμήνος μικρών και μεσαίων συνεταιρισμών, συμπράξεων ιδιωτών, ή και μικροϊδιοκτητών, που οργανώνουν την αναπαραγωγή της πρώτης ύλης.

Όλα αυτά είναι ενδεικτικά, για να υπομνηματίσουν την δυνατότητα που κυοφορεί μια «αλλαγή παραδείγματος», δηλαδή μια ριζική μεταβολή, μια «επαναστατική μεταρρύθμιση» στις νοοτροπίες και στις λογικές που κυβερνούν την τοπική αυτοδιοίκηση. Αυτό έχει ανάγκη η χώρα, και όχι από τις σκιαμαχίες των κρατιστών και νεοφιλελεύθερων ταγών της πολιτικής ζωής, που έχουν κάνει ως παρασιτική κάστα κατάληψη στον δημόσιο διάλογο της κοινωνίας μας. Αυτά τα διλήμματα, στο μόνο που χρησιμεύουν, είναι να δικαιώνουν κατ’ αντιπαράθεση τον λόγο ύπαρξης της μιας ή της άλλης πλευράς. Στην πραγματικότητα όμως, όπως μπορεί να διαπιστώσει οποιοσδήποτε άνθρωπος έλθει σε συγχρωτισμό μαζί τους, και ο οποίος αγωνίζεται για να βγάλει το ψωμί του μέσα στην σημερινή κατάσταση, αυτό το «αντιθετικό ζεύγος» των δημοσιολογούντων δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε περίπτερο. Πόσο μάλλον, τις συλλογικές μας τύχες…

http://ardin-rixi.gr/archives/204718

Σημ.ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις είναι δικές μας και δεν υπάρχουν στο αρχικό κείμενο.

Το παλικάρι από την Αρκαδία

Ένα από τα μεγαλύτερα λαμόγια της μεταπολίτευσης που μπροστά του ο Τσοχατζόπουλος είναι παιδάκι του κατηχητικού....

ΔΕΕ  

Το παλικάρι από την Αρκαδία

Μιχάλης Τριανταφυλλίδης

Βλέπω από το Σάββατο το πρωί να αναπαράγεται παντού μια χυδαία, πολιτικά και ηθικά, δήλωση του Κώστα Λαλιώτη, κατ’ εξοχήν δολιοφθορέα, κατά τη δεκαετία του 1990, του δημόσιου βίου και κυρίως των δημοσιονομικών της χώρας. Επειδή διάφoροι γύρω γύρω ντρέπονται να μιλήσουν, θα τα πω εγώ.

Ο εν λόγω πολιτικός, μόνιμος ιντριγκαδόρος και διαδρομιστής και ποτέ σε φανερές αντιπαραθέσεις, βγήκε να διαψεύσει, δήθεν, ενημερώνοντάς μας ότι όχι μόνον εισηγήθηκε, αλλά και επιμένει, στην απομάκρυνση του Βενιζέλου και ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να κινηθεί προς το συριζομάγαζο.

Δυστυχώς, κανένας έως σήμερα δεν βγάζει άχνα για την πολιτεία του κυρίου, στο υπουργείο που μοίραζε τα έργα…

Ο Σαρίκ Τάρα, ιδρυτής της περίφημης ΕΝΚΑ, κατασκευαστικού μεγαθηρίου της Τουρκίας, εκ των μεγαλύτερων του κόσμου (για το 2014 πρώτη εταιρεία στην καταβολή φόρων, στη λίστα τιμής των Τούρκων επιχειρηματιών, με περισσότερα από 150 εκατομμύρια δολάρια), πριν από πολλά χρόνια κάθισε και, μέσα σε λίγη ώρα, υπολόγισε το κόστος και τη διάρκεια ενός έργου της Εγνατίας, που του παρουσιάσθηκε, με τα πραγματικά του στοιχεία…

Εάν απ’ αυτό το έργο δεν τελειώσω και δεν φύγω στους έξι μήνες θα χάσω χρήματα, είχε πει. Κι όμως, αυτό και άλλα τόσα έργα, εκείνη την εποχή, έμπαιναν στο περίφημο ανεκτέλεστο υπόλοιπο των κατασκευαστικών.

Σε εκείνο το κλίμα, ο εν λόγω, έπαιζε ως καισαρίσκος. Στο μεταξύ, την εποχή του εκατομμύρια ευρώ πήγαν περίπατο και εξαφανίστηκαν από την αγορά, για να αγοράζουν χαρτιά, στην κυριολεξία χαρτιά, φαληρημένων και καταχρεωμένων μαγαζιών, για να μπορέσουν κάποιοι άφρονες να εισαχθουν στη Ζ΄τάξη και να μην ξανασηκωθούν ποτέ από τότε και μετά. Αποτέλεσμα, το σύνολο του κλάδου κατακρημνίσθηκε και ακόμη τρέχουμε, με τους πιερότους του, που λυμαίνονται το χώρο των κατασκευών και των μηχανικών.

Για τόσους και τόσους μίλησαν, σχεδόν όλοι οι πασόκοι, με τρόπο απαξιωτικό, ακόμη και για κάποιους που δεν το άξιζαν αυτό. Αλλά το «θείο βρέφος» ακόμη είτε το κανακεύουν είτε το τρέμουν... Γιατί άραγε; Υπάρχει πιθανότητα να υπάρχει κρυμμένες φωτογραφίες με γκεσταπίτες για χρήση του κάθε μηχανορράφου;

http://booksjournal.gr/slideshow/item/2422-palikari-ap-tin-arkadia

Νεοαριστεροί με δεξιές τσέπες (2)

Ο τιτανοτεράστιος και ασυμβίβαστος επαναστάτης Βασιλάκης...

ΔΕΕ

Για φοροαποφυγή με πληρωμή μέσω Βουλγαρίας καταγγέλλεται ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

Αντί 3300 Ευρώ πλήρωσε μόνο 17 Ευρώ!

Ο δημοφιλής καλλιτέχνης Βασίλης Παπακωνσταντίνου πληρώθηκε το ποσό των 16.500 ευρώ για συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο εκδηλώσεων του δήμου Ξάνθης και ότι τα χρήματα αυτά καταβλήθηκαν σε νομικό πρόσωπο-εταιρεία στη Βουλγαρία. 

 Η συναυλία έγινε στις αρχές Σεπτεμβρίου στο πλαίσιο των Γιορτών Παλιάς Ξάνθης του δήμου και όπως αποκαλύπτει το «Έθνος της Κυριακής» σε ρεπορτάζ με τίτλο «Χαιρετίσματα στην...εφορία από τη Βουλγαρία», η μείζονα αντιπολίτευση στο δημοτικό συμβούλιο αποκάλυψε πως η αμοιβή του καλλιτέχνη ύψους 16.500 ευρώ καταβλήθηκε για λογαριασμό του κ. Παπακωνσταντίνου σε νομικό πρόσωπο-εταιρεία στη Βουλγαρία.

Σημειώνεται ότι η ανάρτηση της σχετικής πράξης πληρωμής προς τον καλλιτέχνη από το Κέντρο Πολιτισμού του Δήμου Ξάνθης, εμφανίστηκε στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ με αριθμό ΕΝΤ 332Β Γ.Π.Π-ΑΔΑ 64Ι9ΟΚ7Ε-7ΙΔ και θέμα «Διοργάνωση συναυλίας Παπακωνσταντίνου στα πλαίσια των Γιορτών της Παλιάς Πόλης». Σε αυτό ως δικαιούχος αναγράφεται (στα βουλγάρικα) μια εταιρεία της Βουλγαρίας – στα αγγλικά η ονομασία της είναι The Brain Co Southeast Europe Ltd- με βουλγάρικο ΑΦΜ (203356523).

Σύμφωνα με το «Έθνος της Κυριακής» από την αμοιβή των 16.500 ευρώ έγιναν κρατήσεις μόνο 17 ευρώ γιατί πρόκειται για νομικό πρόσωπο άλλου κράτους μέλους της ΕΕ και έτσι αποδόθηκαν 16.483 ευρώ. 

Σε περίπτωση που το νομικό πρόσωπο βρισκόταν στην Ελλάδα, η νομοθεσία προβλέπει κράτηση από το Δήμο Ξάνθης ως φόρου το 20% του ποσού δηλαδή 3.300 ευρώ το οποίο καταβάλλεται απευθείας στην εφορία. Η φορολογία των εταιρειών στην Ελλάδα φτάνει και πάνω από το 40% ενώ στη Βουλγαρία είναι μόλις στο 10%.

 

Το «Έθνος της Κυριακής» αναφέρει ότι οι παράγοντες της δημοτικής αρχής προσπάθησαν να απεκδυθούν των ευθυνών τους, με τον πρόεδρο του Κέντρου Πολιτισμού κ. Λύρατζη να υποστηρίζει: «Εμείς δεν επιλέγουμε εταιρείες ή μάνατζερ, επιλέγουμε καλλιτέχνες. Με αυτούς συνεργάζεται ο Β. Παπακωνσταντίνου και είναι απολύτως νόμιμο».

Από την πλευρά του ο υπεύθυνος του καλλιτεχνικού γραφείου του κ. Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Ελισσαίος Πατσέλας με δηλώσεις του στον τηλεοπτικό σταθμό Μega είπε ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν γνώριζε τίποτα σχετικά με το οικονομικό κομμάτι της συμφωνίας. 

«Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνουν δεν ανακατεύεται με τα οικονομικά του, φορολογούμαι εγώ. Εγώ έχω κάνει σύμβαση με μια βουλγάρικη εταιρεία και φορολογήθηκα όσον αφορά στο φόρο εισοδήματος. Μετά εκ των υστέρων έμαθα ότι έπρεπε να κόψω ένα τιμολόγιο με την αμοιβή μου σε μια βουλγάρικη εταιρεία η οποία είχε αναλάβει το φεστιβάλ των Γιορτών της Παλιάς Πόλης» είπε ο κ. Πατσέλας. 

Σημειώνεται ότι το «Εθνος της Κυριακής» επισημαίνει πως υπάρχουν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες φέρονται να υπάρχουν και άλλοι Έλληνες καλλιτέχνες που εισπράττουν τις αμοιβές τους από δημόσιους φορείς και ιδιώτες μέσω βουλγαρικών εταιρειών για λόγους φοροαποφυγής. Επιπλέον για να ξεπερνούν με τον τρόπο αυτό και τα capital controls της ελληνικής πολιτείας και των ελληνικών τραπεζών που δεν επιτρέπουν την εξαγωγή χρημάτων πέραν των γνωστών ορίων. 

HuffPost Greece  |  Newsroom

Εκατομμύρια ευρώ αρπάζει η Μ.Κ.Ο. της Ρεπούση!

Το καλσόν της Ρεπούστη

Εκατομμύρια ευρώ αρπάζει 

η Μ.Κ.Ο. της Ρεπούση

Συνωστισμός κρατικών επιχορηγήσεων για την Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ) της Ρεπούση. Η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, εκτός της προσπάθειας για διαστρέβλωση της ιστορίας (συνωστισμός στη Σμύρνη κλπ), ηγείται και της ΜΚΟ Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών «Διοτίμα», με έδρα την Αθήνα. 

Δημοσιεύματα του Τύπου όπως και στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα του προγράμματος «Διαύγεια» κάνουν λόγο για έναν χορό κρατικών επιδοτήσεων και επιχορηγήσεων, με κατασπατάληση δημοσίου χρήματος σε υψηλούς μισθούς αργόμισθων στελεχών της εν λόγω ΜΚΟ, με υπερκοστολογήσεις διαφημιστικών φυλλαδίων, ιστοσελίδων, διοργάνωση εκδηλώσεων και ημερίδων που κοστίζουν χιλιάδες ευρώ.

Όλα αυτά συνθέτουν το ανεξέλεγκτο «πάρτυ» της ΜΚΟ της Ρεπούση, ένα πάρτυ το οποίο γίνεται στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου που βλέπει καθημερινά το εισόδημά του να μειώνεται. Αξίζει να αναφερθεί ότι, μόνο για το έτος 2011, το Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών «Διοτίμα» επιχορηγήθηκε και μοιράστηκε το ποσό της τάξεως των 3.800.000 ευρώ, για πρόγραμμα που υλοποίησε, από την Γενική Γραμματεία Ισότητας του Υπουργείου Εσωτερικών. Για την εκπόνηση μελέτης με θέμα «Γυναικεία μετανάστευση στην Ελλάδα» μοιράστηκε 294.872 ευρώ, για ενημερωτική εκστρατεία σχετικά με το trafficking γυναικών υπηκόων τρίτων χωρών μοιράστηκε 200.000 ευρώ. Ως εταίρος στο πρόγραμμα συνΑΝΑΠΤΥΞΗ μοιράστηκε το ποσό των 720.763 ευρώ. Για το πρόγραμμα «Ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού 2007-2013» έλαβε 15% από το ύψος της επιχορήγησης που ανερχόταν στα 380.000 ευρώ, και όπως φαίνεται, δεν υπάρχει τέλος στο όργιο κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος.

http://udemand.wordpress.com/2013/03/11/%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E-%CE%B1%CF%81%CF%80%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%BC-%CE%BA-%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%81%CE%B5/

Να τελειώνουμε με τους φεουδάρχες της Μεταπολίτευσης

Να τελειώνουμε με τους φεουδάρχες 

της Μεταπολίτευσης

του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Δεν υπάρχουν τέλεια συστήματα, τέλειες κομπίνες. Οι φυλακές είναι γεμάτες από πονηρούς. Άπαξ και το ξέρει πάνω από ένας, μια ωραία ημέρα το εξυπνοπούλι θα βρεθεί στην ουρά για πατάτες μπλουμ, μαζί με τον Μπάμπη τον Σουγιά και τον Αμπντουλχαλήμ τον διακινητή, που θα του κάνει και ματάκια με νόημα. Εκεί, στο γκιζντάνι, που ‘λεγε κι ο φοβερός Βέγγος, όπου διδάσκεται «παπάς» και βροντάνε τα «κόκκαλα», τουτέστιν τα ζάρια, για να περάσει η ώρα, μαζί με ατελείωτες ώρες ενατένισης, κατσαριδοδρομίες κι άλλα ευγενή αθλήματα στο εύκρατο κλίμα της γειτονιάς μου, στον Κορυδαλλό.

Μα που νομίζατε ότι πήγαν τα λεφτά; Ό,τι τα ‘φαγε ο γλεντζές του ΙΚΑ, ο κυρ Μήτσος, στα τίλια και στον καφέ με ζαχαρίνη όταν έπαιρνε την σύνταξη; Ναι, με ένα μέρος των δανεικών έγινε κοινωνική πολιτική, ήτοι μοιράζανε κανά κόκκαλο στην πλέμπα, για να τους χειροκροτάει, να περνάει αξιοπρεπώς και να αποσπούν την πολύτιμη ψήφο της. Πάνω στην υφαρπαγή της στηρίζεται όλο το λαμπρό μεταπολιτευτικό οικοδόμημα της Δημοκρατίας των Κολλητών, της σκυλάδικης τουρκομπαρόκ φεουδαρχίας των μεσαζόντων, μπετατζήδων, εκδοτών και των πολιτικών υπαλλήλων τους. Αυτοί ήταν οι μυημένοι που έφαγαν τα ψαχνά και τα γλυκάδια, πετώντας τον κατιμά στους κομπάρσους, τον λαό, τίποτα συμβασιούχους και ανθυποϋπεργολάβους ή παρατρεχάμενους.

Κι όπως βεβαίως έχετε αντιληφθεί, η κομπίνα κατά βάση έγραφε στην ούγια Made in Germany. Οι Αμερικάνοι, μετά από κάτι περιπέτειες προ ετών με την Λόκχηντ και κάτι αεριωθούμενα σαπάκια, που πούλησαν με λάδωμα σε συμμάχους και που έπεφταν τόσο συχνά, που ονομάστηκαν «ιπτάμενα φέρετρα», θέσπισαν πολύ αυστηρούς κανόνες για την παθητική κι ενεργητική δωροδοκία. Η εταιρεία που θα μπλέξει σε τέτοια νταραβέρια, πέραν των άλλων, αποκλείεται από τους διαγωνισμούς των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, τον μεγαλύτερο πελάτη παγκοσμίως! Έτσι οι Γιάνκηδες χρησιμοποιούν άλλα μέσα, κυρίως την πολιτική πίεση, για να πουλήσουν όπλα. Ακουμπάνε οι πολιτικοί απεσταλμένοι το Colt στο τραπέζι και σου θέτουν το «αίτημα» με διπλωματία τεξανού κυνηγού επικηρυγμένων. Το βρίσκω πιο ντόμπρο.

Οι Γερμαναράδες, για να πουλήσουν, λαδώνουν και τους περαστικούς. Τάξις και Ηθική. Μαθήματα δημοσιονομικής πειθαρχίας κι εργασιακής αρετής. Μας κουνάνε το δάχτυλο σαν Καλβινιστές ιεροκήρυκες αλλά, όταν ντηλάρουν τα προϊόντα της βιομηχανίας τους, είναι με το λαδωτήρι και την off shore στο χέρι. Θυμάστε την «φροντίδα του τοπίου» από τη SIEMENS; Λαδώνανε διάφορους αρμοδίους ακόμη κι όταν δεν υπήρχε έργο ή προμήθεια για ανάληψη! Για να τους κρατάνε ζεστούς για το μέλλον! Αυτό ονόμαζαν «φροντίδα του τοπίου».

Ο Κάντας είναι η πεταλούδα που κουνάει τα φτερά της στην Κίνα και ξεσπάει τυφώνας στα Βαλκάνια ή στη Γη του Πυρός και φωτιά στα μπατζάκια όλου του οικοδομήματος της διαπλοκής. Ο αστάθμητος παράγοντας Άνθρωπος. Δεν ήταν υπουργός, δεν απολαμβάνει της κατάπτυστης παραγραφής, για να έχει στην καμπούρα του μόνο το ξέπλυμα. Είδε τα ισόβια να του γνέφουν και σοφά επέλεξε ως υπεράσπιση την πλήρη ομολογία και την επιστροφή εκατομμυρίων Ευρώ. Σκεφτείτε πως μόνο ο Κάντας επιστρέφει συνολικά 17.000.000 Ευρώ και τα ΕΑΣ εκλιπαρούσαν για μόλις 10.000.000! Οι ζωές εκατοντάδων οικογενειών τίμιων εργαζομένων κρέμονταν από μια τρίχα για μήνες, για πολύ λιγότερα. Αν ο Κάντας, που δεν είναι κι η πρώτη τρύπα του ζουρνά, πήρε από μερικές «δουλειές» τόσα, φανταστείτε τι έγινε παραπάνω, πόσα δάγκωσαν κάτι πολιτικοί προϊστάμενοι του και κυρίως οι αντιπρόσωποι, αυτές οι ευγενείς φυσιογνωμίες του δημοσίου βίου. Κουμπαριές, κολλητηλίκια, συμμαχίες, μπες – βγες σε εκδοτικά συγκροτήματα. Δημιουργούσαν συμμάχους και συνενόχους. Κι είχαν βεβαίως απαράμιλλο στυλ. Μέσα στην πνευματικότητα και την ταπεινοφροσύνη. Γκλαμουροκάγκουρες, με παρέες αμπιγιέζ, κομμωτές, σκυλοτραγουδιάρηδες, ό,τι τους ταιριάζει. Έβγαινε το μέσα έξω τους, ρε αδέρφια. Στους προθαλάμους τους όμως συνωστίζονταν πολιτικοί ταγοί, κάτι σόγια γνωστά και μη εξαιρετέα. Κοινά νιτερέσα και με άλλα αρπακτικά των συγκροτημάτων και βετεράνους της προδοσίας της χώρας.

Είναι λοιπόν λαμπρή ευκαιρία να ξεκινήσει το 2014 με γενική εθνική φασίνα. Να ξεβρωμίσουμε. Μόνο κερδισμένη μπορεί να είναι ο Πρωθυπουργός και η ΝΔ από αυτή την ιστορία. Κι αν στην πορεία βγουν και τίποτα δικοί μας λεβέντες στον βρώμικο αφρό, να μην παίξουμε ούτε βλέφαρο. Να τους σεντράρουμε μεγαλοπρεπώς.

Κι είναι κατεπείγουσα εθνική ανάγκη να γεμίσει ο ειδικός λογαριασμός, να ανακτηθούν όσο περισσότερα γίνεται από τα κλοπιμαία σε βάρος του λαού. Θα απολυθούν λιγότεροι και κάτι θα δώσουμε πίσω. Ζητάμε από τους Έλληνες να επιβιώσουν με συντάξεις – χαρτζηλίκι ή ενώ χάνουν την δουλειά τους, για να βουλώσουν τρύπες του προϋπολογισμού, τις οποίες τις άνοιγαν επί δεκαετίες οι επιτήδειοι. Να τους τα πάρουμε πίσω. Κι αν εκβιάσουν πως θα δώσουν πολιτικούς συνεργούς τους, μακάρι να το κάνουν. Έτσι θα ξεβρωμίσουμε περισσότερο. Άλλωστε έτσι κατά τον προαυλισμό θα μπορούν να παίζουν ομαδικά αθλήματα. Τένις και πιλάτες δεν έχει αλλά μπαλίτσα θα παίζουν. Αντιπρόσωποι εναντίον πολιτικών πορνών. Ή να κάνουν μια Μικτή Διαπλοκής για να παίξουν με τους συναδέλφους τους, τους Ναρκέμπορους ή τους Διαρρήκτες. Αν καταδέχονται βεβαίως οι τελευταίοι…

(Δημοσιεύεται στην Κυριακάτικη Δημοκρατία)

Έτσι είναι το σύστημα...

Έτσι είναι το σύστημα...

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Έτσι είναι το σύστημα. Θηρίο αχόρταγο και μοχθηρό που τρέφεται με ζωές, με όνειρα και ψυχές, που πίνει για να ξεδιψάσει αίμα εχθρών και φίλων, πολέμιων και υποστηριχτών του, που δεν διστάζει να θυσιάσει όσους το πετροβολούν μα και όσους το στηρίζουν.

Έτσι είναι το σύστημα. Για να συνεχίζει να υπάρχει και να λεηλατεί, χρειάζεται θύματα και θύτες, χρειάζεται να δείχνει παντοδύναμο, αλλά και σάπιο.

Δεν έχει πρόβλημα να διαφημίζει τη σαπίλα του και το αποκρουστικό του πρόσωπο τόσο στη μεγάλη όσο και στη μικρή οθόνη στέλνοντας το μήνυμα:

«Ναι, είμαι μέχρι τα μπούνια μες στη διαφθορά, τη σαπίλα και την εκμετάλλευση, αλλά πάρτε το απόφαση πως δεν μπορείτε να με κουνήσετε».

Μοιάζει με τεράστιο ουρανοξύστη που όταν τον βλέπεις λες πως είναι αδύνατον να γκρεμιστεί, γιατί φροντίζει η εξωτερική του όψη να δείχνει ατσάλινη και γυαλιστερή ώστε να μη φαίνεται η σκουριά που έχει διαβρώσει το σκελετό και τα θεμέλια ούτε τα ραγισμένα του τζάμια που είναι έτοιμα να γίνουν χίλια κομμάτια με ένα δυνατό φύσημα του ανέμου.

Ποντάρει στο ότι ο κόσμος δεν το ξέρει, Χρησιμοποιεί το φόβο με μεγάλη μαεστρία για να καλύπτει τη μεγάλη αλήθεια, πως αντικειμενικά είναι άχρηστο και μόνο την εκμετάλλευση και την καταστροφή ονειρεύεται για τους για τους ανθρώπους.

Έτσι είναι το σύστημα. Δεν διστάζει να παραδέχεται πως κλέβει, πως παρακολουθεί και υποκλέπτει κάθε μας κίνηση θέλοντας να μας κάνει να πιστέψουμε πως μπορεί να παρακολουθεί και να υποκλέπτει ακόμη και τη σκέψη μας, πως έχει τον τρόπο να κατευθύνει, αναπόφευκτα, τις διαθέσεις και τις προσδοκίες μας προς όφελός του.

Έτσι είναι το σύστημα. Τη μία μέρα βάζει τους υπουργούς του να στερούν από τους αδύναμους την πρόσβασή τους σε γιατρούς σε φάρμακα και σε νοσοκομεία, χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, και την άλλη να βγαίνουν στα κανάλια και να χύνουν, τάχαμου, μαύρο δάκρυ για τον ανθρώπινο πόνο.

Ναι, έτσι είναι το σύστημα. Χρησιμοποιεί σήμερα Κενταύρους και άλλα μυθολογικά τέρατα που σκορπούν τον φόβο και τον τρόμο, για να τους χρίσει αύριο, υπουργούς και πρωθυπουργούς οι οποίοι θα εγγυηθούν για την απόδοση ευθυνών και δικαιοσύνης. Στρατολογεί σήμερα Ρέιντζερς για να τους σερβίρει αύριο ως αντικειμενικούς δημοσιογράφους και καναλάρχες.

Ναι, αυτό είναι το σύστημα. Καταδικάζει τη βία, την ίδια στιγμή που βιάζει κατά συρροή ζωές και συνειδήσεις. Υπόσχεται ανάκαμψη βυθίζοντάς μας στην ύφεση, εμφανίζεται ως υποστηρικτής της ατομικής ιδιοκτησίας κλέβοντας την ίδια στιγμή, σπίτια, καταθέσεις, χωράφια και περιουσίες. Εγγυάται την ευτυχία των ανθρώπων, σπέρνοντας τη δυστυχία και τη φτώχια. Καμώνεται πως, τάχα, είναι υπέρμαχο της δικαιοσύνης και της ισότητας σκορπώντας το άδικο και την ανισότητα.

Τούτο το σύστημα, δεν αλλάζει, δεν φτιασιδώνεται, δεν διορθώνεται κι όσο υπάρχει θα επιβιώνουμε αλλά δεν θα ζούμε, θα βρέχουμε τα χείλη μας αλλά δεν θα ξεδιψάμε, θα κολατσίζουμε αλλά δεν θα χορταίνουμε, θα θέλουμε αλλά δεν θα μπορούμε, θα ονειρευόμαστε αλλά δεν θα πραγματοποιούμε ποτέ τα όνειρά μας.

Τούτο το σύστημα, ρίχνει βαριά τη σκιά του πάνω μας. Μόνο αν το γκρεμίσουμε, θα δούμε κάποτε τον ήλιο και τη θέα που μας κρύβει.

Ένας μόνος του δεν μπορεί. Δύο και τρεις, δεν φτάνουν. Χρειάζονται πολύ περισσότεροι, τόσοι όσοι είναι και αυτοί που έχουν δει το αποκρουστικό του πρόσωπο και έχουν νιώσει στο πετσί τους τις «ευεργετικές» του ιδιότητες.

https://kyrgiakischristos.wordpress.com/

Συνελήφθη ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων του «Σωτηρία» - Πρώην ΠΑΣΟΚ, νυν ΣΥΡΙΖΑ o δράστης!

Συνελήφθη ο πρόεδρος του σωματείου 

εργαζομένων του «Σωτηρία»

Πρώην ΠΑΣΟΚ, νυν ΣΥΡΙΖΑ o δράστης!

Ζήτησε και έλαβε 50.000 ευρώ από τη διοίκηση του νοσοκομείου 

για να μην υπάρξει νέα κινητοποίηση!

Της Πέννυς Μπουλούτζα

Με την κατηγορία της εκβίασης συνελήφθη ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων του νοσοκομείου «Σωτηρία», καθώς ζήτησε και έλαβε 50.000 ευρώ από τη διοίκηση του νοσοκομείου, προκειμένου να μην υπάρξει νέα κινητοποίηση στο νοσοκομείο.

Ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τις προσπάθειες που κάνει το νοσοκομείο για τη σύναψη σύμβασης με το Ίδρυμα Βιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών. Η σύμβαση αφορά την παραχώρηση κτιρίου που είναι εγκαταλελειμμένο ώστε να γίνουν εκεί έρευνες για γενόσημα φάρμακα, έργο προϋπολογισμού 4 εκατ. ευρώ που θα χρηματοδοτηθεί μέσω ΕΣΠΑ.

Ωστόσο, τις προσπάθειες παρεμποδίζει το σωματείο εργαζομένων που πριν λίγους μήνες έκανε κατάληψη, ενώ ο πρόεδρος του σωματείου εκβίασε τη διοικήτρια του «Σωτηρία» Μαρία Καρρά, λέγοντας «θα σταματήσουμε τις κινητοποιήσεις αν πάρουμε μέρος των χρημάτων από την υλοποίηση της σύμβασης».

Με αφορμή το περιστατικό αυτό, η κ. Καρρά ζήτησε πριν από δύο μήνες συνάντηση με τον υπουργό Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, καταγγέλλοντας το γεγονός.

Από την πλευρά του ο υπουργός Υγείας συνομίλησε με τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο Δένδια και ζήτησε τη βοήθεια του τμήματος εκβιαστών της ΕΛ.ΑΣ. Η επιχείρηση διήρκησε όλο αυτό το διάστημα με μαγνητοφωνήσεις και βιντεοσκοπήσεις όλων των συναντήσεων και σήμερα το μεσημέρι έγινε και η τελική συνάντηση που είχε προγραμματιστεί ανάμεσα στη διοικήτρια του νοσοκομείου και τον πρόεδρο του σωματείου εργαζομένων.

Στη διάρκεια της συνάντησης που έγινε στο σπίτι της Μαρίας Καρρά, η διοικήτρια έδωσε 50.000 ευρώ προσημειωμένα χαρτονομίσματα και κατά την έξοδό του ο πρόεδρος του σωματείου συνελήφθη.

Για το περιστατικό παραχώρησε συνέντευξή Τύπου, ο Άδωνις Γεωργιάδης, παρουσία όλης της ηγεσίας του υπουργείου. Μεταξύ άλλων τόνισε:

«Έχουμε εντολή από τον πρωθυπουργό. Θα είμαστε αμείλικτοι σε υποθέσεις διαφθοράς. Η παλιά Ελλάδα είναι παρελθόν. Θα πρέπει να είμαστε εξαιρετικά καχύποπτοι, όταν κάποιοι φωνάζουν πάρα πολύ. Όσοι φωνάζουν στο όνομα του λαού δεν είναι πάντα πολύ καθαροί».

Σε ερώτηση για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, αναφέρθηκε ότι ο συλληφθείς ήταν μέλος της ΠΑΣΚΕ για πολλά χρόνια αλλά στην παρούσα φάση έχει διαχωρίσει τις θέσεις του από το ΠΑΣΟΚ.

εφημ. Καθημερινή

To lifestyle, η “Μις Γυμνός Αφαλός” και ο φερετζές της πορνείας

Ένα άρθρο που καταγράφει αυτά που λίγο-πολύ ήσαν γνωστά εδώ και χρόνια, την αληθινή εικόνα και την θλιβερή πραγματικότητα μιας διεφθαρμένης και αδιόρθωτα εκφυλισμένης κοινωνίας. Ο αθηναϊκός βόθρος σε όλο του το μεγαλείο! 

ΔΕΕ

To lifestyle, η “Μις Γυμνός Αφαλός” και ο φερετζές της πορνείας

Τηλεόραση, lifestyle και ένα τμήμα του χώρου της μόδας ήταν το προκάλυμμα, η λέξη “φερετζές” ταιριάζει εδώ απόλυτα, για το κύκλωμα εκτεταμένης πορνείας, η οποία πάντα υπήρχε στα μεγαλοαστικά στρώματα, αλλά το εύρος της απλώθηκε ανεξέλεγκτα από το εύκολο και παράνομο χρήμα που διακινήθηκε σε απίστευτο βαθμό την 20ετία 1990-2009, αυτό που σήμερα ονομάζεται “Ελληνικό Χρέος”, δημιουργώντας οικονομικούς παράγοντες και παραγοντίσκους οι οποίοι “εκτόξευσαν” τη ζήτηση φρέσκου προϊόντος.

Το κύκλωμα δεν ήταν ενιαίο αλλά “διάχυτο”, χωρίς κορυφή και οργάνωση αλλά με σκόρπιες ομάδες και “επιτηδευματίες” του χώρου.

Τα πάσης φύσεως “μοντέλα” εντοπίζονταν αρχικά από ατζέντες και μόδιστρους. Πολλές δε απευθύνονταν οι ίδιες σε παρόμοια γραφεία, έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης και ξεκάθαρους προσωπικούς στόχους ανέλιξης σε ακριβοπληρωμένες “ιδιωτικές συνοδούς” – κομψά.

Όσες πράγματι διέθεταν χαρακτηριστικά και τάλαντο μοντέλου, ίσως έκαναν και καμιά εμφάνιση στην πασαρέλα. Στη συνέχεια το “κύκλωμα” τις προωθούσε σαν “γλάστρες” και συναφή φυτά σε τηλεοπτικές εκπομπές “ελαφρού περιεχομένου”, καθώς και σε φωτογραφίσεις περιοδικών lifestyle, ώστε να γίνονται γνωστές, οι δε καλύτερες έπαιρναν λίγο από το χρίσμα της “celebrity”, ιδίως αν κατακτούσαν αξίωμα σε διαγωνισμούς.

Ενώ δήθεν μόδιστροι, στην ουσία προαγωγοί, τις περιέφεραν στα κοσμικά πάρτυ και στα κλαμπ, για να βλέπουν εκ του σύνεγγυς το προϊόν οι υποψήφιοι πελάτες. Από τις κοινωνικές αυτές εκδηλώσεις οι φωτογραφίες κυκλοφορούσαν με τη σειρά τους στα περιοδικά lifestyle, ώστε να “ανακυκλώνεται” η προώθηση αλλά και να παίρνει μια δόση glamour το πόπολο.

Η ταρίφα διαμορφωνόταν σε συνάρτηση με τις “περγαμηνές” :

“Ήταν μπροστινή γλάστρα (οι “πισινές” είναι δευτεράντζες) δυο φορές στο τηλεοπτικό σώου “Γειά σου Τάκη” (ας πούμε)”.

Ή “έχει κάνει δυο ημίγυμνες φωτογραφίσεις στο περιοδικό “Πρόκληση” (ας πούμε)”.

Ή “ήταν Μις Γυμνός Αφαλός 2005 (ας πούμε)”.”

Ή “ήταν καλεσμένη στο πάρτυ στο γιωτ του εφοπλιστή Χατζηκαπετάνιου (ας πούμε)”.

Και μια σειρά αντίστοιχα “παράσημα” διασημότητας, διότι η βάση της όλης συναλλαγής δεν ήταν απλώς η σωματική ικανοποίηση αλλά το επίτευγμα ότι “πήγα με την Τάδε” προς ικανοποίηση της ματαιοδοξίας. Αρκεί η “Τάδε” να ήταν γνωστή σε βαθμό άνω του μετρίου.

Από τη ανοδική “Σκάλα των κρεβατιών” έχουν περάσει ακόμα και θεωρούμενες υπεράνω πάσης υποψίας. Για πολλές βέβαια η σκάλα υπήρξε καθοδική, ιδίως για όσες βυθίστηκαν στο απαραίτητο συμπλήρωμα της ζωής αυτής, την κόκα.

Η εξάπλωση του εμπορίου της κόκας, του καυσίμου για “υψηλές πτήσεις”, πέρα από την διεθνή διάδοση, υπήρξε παράλληλα για να τροφοδοτεί με χημικές παραισθήσεις την αυταπάτη ότι η ζωή αυτή είναι εφικτό να έχει για όλους τους μετέχοντες ευτυχή κατάληξη.

Κάποιες και κάποιοι όντως πρόλαβαν. Αλλά για τους πολλούς, που πίστεψαν τα παραμύθια των αρχιερέων του lifestyle, η προσγείωση υπήρξε ανώμαλη – αν όχι τραγική, και η συντριβή τους συντελέστηκε στην αφάνεια. Εκτός από εκείνους, των οποίων η κατάληξη γίνεται ειδησεογραφικό περιεχόμενο.

Ο άτυχος Μιχάλης Ασλάνης, για παράδειγμα, είχε κορνιζαρισμένο και κρεμασμένο στον τοίχο του ατελιέ του το μότο του Πέτρου Κώστόπουλου “Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή”. Προφανώς ζούσε ή προσπαθούσε να ζήσει με πρότυπο μια ρετσέτα, την οποία ο Κωστόπουλος έχει ομολογήσει ότι εφηύρε όταν τα πρώτα τεύχη του ΚΛΙΚ δεν πήγαν καλά κυκλοφοριακά και έπρεπε να βρει ένα σύνθημα, ώστε να προκαλέσει θόρυβο. Μια ολόκληρη γενιά “το έφαγε”. Γι’ αυτό πράγματι κυρίαρχος γίνεται όποιος θέτει τα πρότυπα. Αλλά τίποτα δεν κρατάει

Προφήτης

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση ως εκτροφείο διαφθοράς

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση 

ως εκτροφείο διαφθοράς

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση την τελευταία τριακονταετία λειτούργησε σαν εκτροφείο διαφθοράς. Ιπποφορβείο δρομώνων για διαγωνισμό σε στίβο ρεμούλας. Εκεί νεόκοποι δημοτικοί σύμβουλοι μαθήτευαν στις μεθόδους υπεξαίρεσης. Όσοι επεδείκνυαν προσόντα προωθούνταν στη δημαρχία. Οι δε πιο ικανοί «ανέβαιναν κατηγορία» ή αν θέλετε «άλλαζαν πίστα» σε βουλευτικές και υπουργικές θέσεις. Από κει και από τις κομματικές νεολαίες αντλούσε όλο το πολιτικό σύστημα στελέχη και υποτακτικούς.

Εκτροφείο διαφθοράς

Υπήρξαν δήμαρχοι που αποχώρησαν από την Αυτοδιοίκηση φτωχότεροι από ό,τι εισήλθαν. Έφταναν στο σημείο να εισφέρουν από την τσέπη τους για να καλύψουν ανάγκες του δήμου ή για να συνδράμουν δοκιμαζόμενους δημότες. Αλλά είναι πλέον υπερήλικες ή αποβιώσαντες, είχαν εκλεγεί πριν το 1982. 

Η πολιτεία εκείνων των παλιών προσιδίαζε στο δημαρχιακό αρχέτυπο, τους Γράκχους. Των συγχρόνων προσιδιάζει μάλλον στους Σαράντα Κλέφτες του παραμυθιού «Αλη Μπαμπα».

Δεν ωραιοποιούμε το παρελθόν, πάντοτε υπήρχαν « Γκρούεζες ». Αλλά υπήρχαν τρεις διαφορετικές παράμετροι που συνδυαστικά προσέδιδαν συστημική ισορροπία στην τοπική διακυβέρνηση.

Πρώτον, σε ικανό ποσοστό το κίνητρο εκλογής πήγαζε από μια νοοτροπία ευπατρίδη, που θέλει να υπηρετήσει το κοινωνικό σύνολο και να αποκομίσει δόξα.

Δεύτερον, χωρίς να είναι ακομμάτιστες ή ανεξαρτητοπημένες από τις εθνικές, οι αυτοδιοικητικές εκλογές λειτουργούσαν σαν πηγαία δημοκρατία για τις τοπικές κοινωνίες, παρέχοντάς τους μια ευκαιρία να αμείψουν με αξίωμα τα διακρινόμενα μέλη τους και να ωφεληθούν από τις ικανότητές τους.

Τρίτον, ο δήμαρχος/κοινοτάρχης διέθετε μικρό προϋπολογισμό για να ικανοποιεί περιορισμένες, σε σύγκριση με σήμερα, αρμοδιότητες : καθαριότητα, ύδρευση, αποχέτευση, οδοποιία, ληξιαρχείο. Και βρισκόταν υπό τον έλεγχο κεντρικά διορισμένου Νομάρχη.

Στην ιστορική πορεία οι τρεις παράμετροι εξαλείφτηκαν από το συνονθύλευμα που βαφτίζει ξεδιάντροπα την αποψιλωμένη σύναξη του εθνικό γεγονός .

Το ΠΑΣΟΚ με την έλευσή του στην εξουσία υλοποίησε τον σχεδιασμό του για  «Πολίτευμα με Τρεις Πυλώνες» : Κοινοβούλιο, Συνδικαλισμός, Τοπική Αυτοδιοίκηση. 

Ήταν το μόνο υπεσχημένο που υλοποίησε πλήρως, διότι υπηρετούσε τον στρατηγικό στόχο της εγκαθίδρυσης σε όλη την Επικράτεια ελεγχόμενου καθεστώτος. Αναμφίβολα ο στόχος επιτεύχθηκε, τουλάχιστον για την παρελθούσα τριακονταετία. Το πού οδήγησε συνολικά το βιώνουμε σήμερα. Ειδικά όμως σε ό,τι αφορά την Τοπική Αυτοδιοίκηση, δεδομένου ότι ο κοινωνικός  βίος οργανώνεται με πυρήνα τις τοπικές κοινότητες, οι συνέπειες διαπέρασαν και εν τέλει μεταμόρφωσαν δυστυχώς επί τα χείρω ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Αυτό που υποκινούσε την πολιτική του ΠΑΣΟΚ ήταν ένα κοινωνιολογικό δεδομένο και δυο πολιτικές στοχεύσεις, όλα αλληλένδετα. Το κοινωνιολογικό δεδομένο ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ στην πρώιμη περίοδο δεν διέθετε κοινωνικά στελέχη – και δεν θα μπορούσε. Εκτός από κομματικά στελέχη προερχόμενα από φοιτητές, παλαιοκεντρώους και αριστερούς κάθε απόχρωσης, ελάχιστοι αξιόλογοι και ικανοί άνθρωποι, επιτυχημένοι επαγγελματικά και με αποδοχή στις τοπικές κοινωνίες, πλησίαζαν τον Ανδρέα, που είχε πάντα μηδαμινή απήχηση στους σοβαρούς ανθρώπους.

Οι στοχεύσεις ήταν πρώτον, η πλήρης κομματικοποίηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κατά το πρότυπο της Αριστεράς η οποία εξουσιάζει πάντα ολοκληρωτικά, ώστε αφενός μεν να ελέγχει τις τοπικές κοινωνίες, αφετέρου δε να λειτουργεί σαν συγκοινωνούν δοχείο με την κεντρική εξουσία, την οποία θα τροφοδοτούσε με ψηφοφόρους στις εθνικές εκλογές. Και δεύτερον, η ανάδειξη και άντληση πολιτικών στελεχών, μελλοντικών κομματικών «ταλιμπάν».

Εργαλείο για την επίτευξη των στόχων : η διαχείριση από τους δημοτικούς άρχοντες πρωτοφανών κονδυλίων.

Με το ισχυρό ρεύμα που το έφερε αρχικά στην κυβέρνηση, από τις πρώτες μετέπειτα δημοτικές εκλογές το ΠΑΣΟΚ προώθησε λυσσαλέα στις δημοτικές  αρχές άγνωστους, άκαπνους και ανίκανους με μοναδικό προσόν τον κομματικό φανατισμό, όπως και ορισμένους ημιαναγνωρίσιμους τυχοδιώκτες που έσπευσαν να ανέβουν στο τραίνο.

Όλοι αυτοί με την εκλογή τους άρχισαν μαζικούς διορισμούς, προμήθειες πάσης φύσεως, φαραωνικά έργα με αντίστοιχο κόστος – και αντίστοιχο ίδιον «όφελος».

Ιδιαίτερη μνεία χρειάζεται για δυο πρακτικές. Τις ιδρύσεις δημοτικών επιχειρήσεων παντός σκοπού με εντελώς αδιαφανή οικονομικά, μετέπειτα «κουφάρια» που έκλεισαν εκκαθαριζόμενες άρον-άρον, όπου εκτός άλλων «πάρκαραν» για αργομισθίες επίλεκτοι ευνοούμενοι.
Και τις ελεγχόμενες όσον αφορά την ακριβή σκοπιμότητα επεκτάσεις σχεδίων πόλεων, που έφεραν τεράστια προσωπικά κέρδη σε δημοτικούς παράγοντες και στον περίγυρό τους, από υπεραξίες γης, ανάθεση μελετών, έργα υποδομής στις επεκτάσεις.

Υπάρχει ο τετριμμένος αντίλογος για όσα γράφονται μέχρι εδώ και όσα θα ακολουθήσουν. Ότι η μισή κοινωνία ήταν αποκλεισμένη από το «Κράτος της Δεξιάς», ότι μια συντηρητική «μούχλα» εμπόδιζε νέες, ζωτικές κοινωνικές δυνάμεις να βγουν στην επιφάνεια, ότι το ΠΑΣΟΚ είχε την ιστορική νομιμοποίηση. 

Με εξαίρεση την ανάγκη κοινωνικής ανανέωσης, που όμως οφείλει να γίνεται με τους άριστους και όχι με τους χείριστους, εκ του ιστορικού αποτελέσματος ο αντίλογος αποδείχθηκε αβάσιμος. 
Υπήρχε λόγος που κάποιοι ήταν στο κοινωνικό περιθώριο ή στα χαμηλά στρώματα. Κι αυτός ήταν η ηθική, πνευματική και φυσική τους μειονεξία. 

Γι’ αυτό το ΠΑΣΟΚ βαρύνεται αμετάκλητα με το ότι κατήργησε την αντιστοίχιση αξίας με κατάληψη αξιώματος, ότι εκτίναξε το Δημόσιο Χρέος με αφειδή παροχή στους δήμους εθνικών πιστώσεων ή εγγυήσεων δανείων που κατέπεσαν, ότι θέσπισε την ατιμωρησία για την κατασπατάληση δημοσίου χρήματος.

Υπήρξαν επίσης δυσμενείς εξελίξεις στην εξουσία, ανθρωπολογικά. Ελάχιστοι, και σίγουρα όχι οι μετριότητες, επιθυμούν ως υφιστάμενο κάποιον υπέρτερό τους σε αξία ή ανεξαρτησία, επειδή θα τούς επισκιάζει ή θα τούς φέρνει αντιρρήσεις. Έτσι όταν για κορυφή μιας κοινωνίας, δήμαρχος, επιλεγόταν μια μετριότητα, μοιραία αυτός επέλεγε ηλιθιότερους και πειθήνιους αντιδημάρχους και δημοτικούς συμβούλους. Και εκείνοι με τη σειρά τους ηλιθιότερους των ιδίων δημοτικά στελέχη.
Θεμελιώθηκε έτσι μια πυραμιδική βλακοκρατία που εκδίωξε τους έντιμους και ικανούς από τα κοινά. 

Η ποιότητα του ανθρωπίνου παράγοντα που ασχολείτο με τα δημοτικά πράγματα υποβαθμίστηκε περαιτέρω από παράλληλες, άδηλες και μηδέποτε αναφερόμενες κοινωνικές διεργασίες. Σε μια κοινωνία όπου η αναγνώριση αξίας υπόκειται σε μετρήσιμη και αποδεκτή μέθοδο, παράδειγμα η κτήση πτυχίου μετά από εξετάσεις ή η οικονομική επιφάνεια μετά από έντιμη και κοπιώδη εργασία, καθένας γνωρίζει τη θέση του και δεν διεκδικεί όσα η κοινωνία τού αποδεικνύει ότι δεν δικαιούται. Όμως επειδή ο μιμητισμός αποτελεί κινητήρια δύναμη, όταν οι χαμηλού επιπέδου έβλεπαν τους ομοίους τους να ανελίσσονται ευνοιοκρατικά και όχι αξιοκρατικά άρχισαν να διακατέχονται από αίσθημα φθόνου : ένα γιγάντιο «γιατί όχι κι εγώ;» κυρίευσε χιλιάδες ανάξιους και τους οδήγησε στην τοπική πολιτική, μερικούς δε και παραπέρα.

 Εξάλλου, παλαιότερα, τα δημοτικά/κοινοτικά συμβούλια αποτελούντο κυρίως από ελευθεροεπαγγελματίες και επιστήμονες. Με την ανάδειξη από το ΠΑΣΟΚ της δημοσιοϋπαλληλίας σε προνομιούχο τάξη, πλημμύρισαν τα δημοτικά ψηφοδέλτια από δημοσίους υπαλλήλους, πολλοί από τους οποίους έμμεσα εκβίαζαν την ψήφισή τους με την εξουσία που λόγω θέσης διέθεταν. Ποιος δημότης θα αρνούταν ψήφο π.χ. στον εφοριακό που τον ήλεγχε ή στον καθηγητή του παιδιού του;



Οι εκ προθέσεως στρεβλώσεις οδήγησαν στο να δημιουργηθούν μέσα στους δημοτικούς οργανισμούς μηχανισμοί που λίγο διέφεραν από την μαφία, ήταν παντός κομματικού καιρού και πλούτιζαν από πόρους και έργα υποτίθεται υπέρ της Αυτοδιοίκησης. Οι μηχανισμοί αυτοί, με βάση την διαρκή εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, προωθούσαν νέους υποψηφίους όταν κάποιοι εκλεκτοί τους αιρετοί αποχωρούσαν από την Αυτοδιοίκηση ή αναβαθμίζονταν πολιτικά, ενώ στις βουλευτικές εκλογές γίνονταν αντικείμενο αντιπαροχής με τους φιλόδοξους πολιτευτές της εκλογικής περιφέρειας. Οι μηχανισμοί πριμοδοτούσαν με ψήφους βουλευτές και ύστερα τροφοδοτούνταν από τους εκλεγέντες με προνόμια και δημόσια έργα, δηλαδή εισόδημα για την κάστα τοπικής εξουσίας.

Σε περίπτωση που στην περιφέρεια υπήρχε ισχυρός πολιτικός παράγων η ισχύς λειτουργούσε αντίστροφα : ο βουλευτής/υπουργός «έβγαζε» δήμαρχο/δημάρχους κάποιον εκλεκτό του για να αποτελούν οι δήμοι ψηφοσυλλεκτικό μηχανισμό του.
Σύνηθες το φαινόμενο στις περιφέρειες της Αττικής, από όπου προέρχεται η πλειοψηφία της κοινοβουλευτική «ελίτ», και όπου διαπρεπείς υπουργοί διατηρούν κύκλο δημάρχων και δημοτικών συμβούλων – ψηφοπρομηθευτών. Όταν πάλι ένας αυτοδιοικητικός ευρείας απήχησης εμφανιζόταν ως ενδεχόμενος κίνδυνος-ανταγωνιστής, ο βουλευτής/υπουργός τον «πριόνιζε» παντοιοτρόπως στις εκλογές ή στην άσκηση διοίκησης.

Οφείλει να ειπωθεί ότι αν το ΠΑΣΟΚ υπήρξε φυσικός και ηθικός αυτουργός στην φαυλότητα, τόσο η ΝΔ όσο και η λοιπή Αριστερά, όπου είχαν επιρροή, δεν διαφοροποιήθηκαν δραματικά παρά μάλλον υιοθέτησαν την πεπατημένη που χάραξαν οι «πράσινοι», μοιραία γενόμενοι μέτοχοι στην «Δημοτική Διαφθορά ΑΕ». 

Το υπερκομματικό της διαπλοκής υποδηλώνεται σε περιπτώσεις όπου κάποιος τοπικά  δημοφιλής, παρότι εξαιτίας ισχυρού εσωκομματικού ανταγωνισμού δεν έπαιρνε το κομματικό χρίσμα, κατερχόταν σε σύμπραξη με δημοτικές παρατάξεις κομματικά αντίθετες. Περιπτώσεις φαινομενικά απίθανων συνδυασμών που αποκλήθηκαν «αντάρτες», ενώ απλά ήταν τα δομημένα συμφέροντα που οδηγούσαν σε δημοτικές ωσμώσεις υποτίθεται πολιτικά ετερόκλητους.

Εννοείται, δεν ήταν και δεν είναι όλοι οι δημοτικοί άρχοντες διεφθαρμένοι. Αλλά εκείνοι που είναι καταφέρνουν να διαμορφώνουν για την πολιτεία τους μια «άσπιλη» δημόσια εικόνα, με την οργανική συνδρομή ενός επίσης φαύλου και κρατικοδίαιτου Τύπου, υπερτοπικού και τοπικού, καλά ταϊσμένου με καταχωρήσεις προβολής έργων, διακηρύξεις, δημοσιεύσεις και συναφές, υπερτιμολογούμενο αντικείμενο.

Η Γαλλία  των 65 εκατομμυρίων κατοίκων έχει πέντε μεγάλες ημερήσιες εφημερίδες, πέντε μεγάλες εβδομαδιαίες, καμιά τριανταριά επαρχιακές και μερικούς μείζονες τηλεοπτικούς σταθμούς. Κάντε τη σύγκριση με την Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων, που έχει δεκάδες ημερήσιες (πολιτικές, οικονομικές, αθλητικές) εφημερίδες, εκατοντάδες επαρχιακές, πάνω από δέκα κανάλια εθνικής εμβέλειας και 101 κανάλια περιφερειακής-τοπικής εμβέλειας με άδεια από το ΕΣΡ. 
Δεν είναι τυχαίο ότι η «έκρηξη» του Τύπου έπεται χρονικά από την «απογείωση» των διαθεσίμων κονδυλίων των δήμων, πολλοί των οποίων ενεπλάκησαν σε ίδια μέσα ενημέρωσης όπως ραδιοφωνικούς σταθμούς. 

Με βαθμιαία διαμορφωνόμενο ένα υπόβαθρο φαυλότητας στον αυτοδιοικητικό χώρο, ήρθαν δύο σημαντικές παρεμβάσεις.



Πρώτον, η χρηματοδότηση δημοτικών έργων από ευρωπαϊκά κονδύλια.

 

Δεύτερον,  ο Νόμος 2539/1997 («Καποδίστριας») που υπηρετούσε την ανάγκη συνένωσης κοινοτήτων, αλλά με κομματικά κριτήρια, ήτοι με την δημιουργία δημοτικών οργανισμών όπου το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε δυνητικά να λαμβάνει την πλειοψηφία, με την υπογραφή του Αλέκου Παπαδόπουλου, ενός πολιτικού που εκκίνησε από το Δημοτικό Συμβούλιο Αργυρούπολης και διατήρησε προφίλ αδιάφθορου. 
Η ένταξη δημοτικών/κοινοτικών έργων στα χρηματοδοτούμενα από Κοινοτικούς πόρους Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα (ΠΕΠ), η απαλλαγή από τις ισχνές δεσμεύσεις των εθνικών πόρων, υπήρξε το «Άγιο Δισκοπότηρο» της Αυτοδιοίκησης. Δυστυχώς για τους λάθος λόγους. Ενώ σκόπευε στην δημιουργία υποδομών παρέσχε τα χρήματα  για καταναλωτική κραιπάλη στερημένων. 

Η έννοια του δημοσίου έργου αποσυνδέθηκε από το πρωτεύον κριτήριο της κοινωνικής χρησιμότητας και εξελίχθηκε σε μέσο για κλοπή. Μελετητές, υπηρεσιακοί παράγοντες, σύμβουλοι, ιδιοκτήτες απαλλοτριούμενων, εργολάβοι, αυτοδιοικητικοί άρχοντες, αποτέλεσαν νεόκοπο κοινωνικό στρώμα που με φράγκα των «κουτόφραγκων» άλλαξε τα άφιλτρα και το τσίπουρο με πούρα και μωλτ. 

Έργα έγιναν. Αλλά πώς, και με πόσα. Και πόσα έμειναν ημιτελή, καταλείποντας μια ψωραλέα εικόνα περιβαλλοντικής ασχήμιας.

Θυμάμαι έναν κοινοτάρχη, ιδιοκτήτη χωματουργικών μηχανημάτων, που για να κάνει ο ίδιος εργασίες κατέστρεψε την φυσική ομορφιά της δενδρόφυτης παραλίας μιας πανέμορφης κώμης, κατασκευάζοντας δήθεν μια promenade. Χωρίς καν εγκεκριμένες μελέτες. Τον επόμενο χειμώνα οι ισχυροί κυματισμοί που παρατηρούνται στην περιοχή σάρωσαν το «έργο», διεκδικώντας από τους ιδιοτελείς ό,τι ανήκει στη Φύση.

 

Ο «Καποδίστριας» εκκινούσε από μια πραγματικότητα : η ύπαιθρος λόγω της αστυφιλίας ερήμωνε – ή κάποιοι επιθυμούσαν να ερημώσει για να δημιουργηθούν τα ισχυρά αστικά και καταναλωτικά κέντρα, που σήμερα πένονται. Αφού (ο νόμος) κατήργησε την έννοια της μοναδικής καταγωγικής κοινότητας, που σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούσε μόνο με έναν πρόεδρο και έναν γραμματέα, δημιούργησε πολυάνθρωπους δημοτικούς οργανισμούς, με οφίτσια και παχυλούς μισθούς. Παρείχε επίσης κονδύλια για την οργάνωση των συνενώσεων. Άλλο πάρτυ.

Ίσως την πλέον παραστατική εικόνα για τον «Καποδίστρια» την έδωσε ένας επαγγελματίας μιας κωμόπολης στην οποία βρέθηκα χρόνια πριν, προτού εκδηλωθεί η Κρίση : «Προχθές, μια καταιγίδα έσπασε κλαδιά ενός δένδρου δίπλα από το γραφείο μου. Ήρθε ένας εργάτης του Δήμου με αλυσοπρίονο για να τα κόψει ώστε να μην δημιουργούν κίνδυνο και οι τρεις αντιδήμαρχοι για να επιβλέψουν. Το συλλαμβάνεις; Πληρώνουμε τρεις ανθρώπους από 1800 ευρώ το μήνα για να κάθονται με σταυρωμένα στο στήθος χέρια να κοιτάνε έναν εργάτη»!

 Για πολλούς ανεπρόκοπους, με τους μισθούς και τα κονδύλια της Αυτοδιοίκησης το παλιό απόφθεγμα «Από δήμαρχος κλητήρας» έχασε την αποτρεπτική ισχύ του. Πλήθος πολιτευτών, ανθυποψηφίων, μικροφιλοδόξων, «διατελεσάντων», πρώην βουλευτών και υπουργών συνωστιζόταν για μια θέση στην αιρετή αυτοδιοίκηση. Οι δήμαρχοι και οι αιρετοί περιφερειάρχες είναι οι μόνοι που διαχειρίζονται χρήμα, πέραν της κεντρική εξουσίας.

 

Συνοπτικά, η Τοπική Αυτοδιοίκηση την τελευταία τριακονταετία λειτούργησε σαν εκτροφείο διαφθοράς. Ιπποφορβείο δρομώνων για διαγωνισμό σε στίβο ρεμούλας. Εκεί νεόκοποι δημοτικοί σύμβουλοι μαθήτευαν στις μεθόδους υπεξαίρεσης. Όσοι επεδείκνυαν προσόντα προωθούνταν στη δημαρχία. Οι δε πιο ικανοί «ανέβαιναν κατηγορία» ή αν θέλετε «άλλαζαν πίστα» σε βουλευτικές και υπουργικές θέσεις. Από κει και από τις κομματικές νεολαίες αντλούσε όλο το πολιτικό σύστημα στελέχη και υποτακτικούς.

Έτσι, ιστορικά, φτάσαμε στην είδηση :  «Ποσά “μαμούθ” οι μακροπρόθεσμες και βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις των δήμων».
Που παρά τις περικοπές και τις ρυθμίσεις, μόνο οι Ληξιπρόθεσμες Οφειλές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης τον Σεπτέμβριο 2012, με επίσημα στοιχεία του Υπ. Οικονομικών ήταν περίπου 1 δις ευρώ, ενώ 23 Δήμοι δεν έστειλαν στοιχεία. Και είναι αμφίβολο αν κανείς μπορεί να αθροίσει επακριβώς τις πλήρεις  υποχρεώσεις των Δήμων, πόσο τελικά κόστισε η Τοπική Αυτοδιοίκηση τα τριάντα αυτά χρόνια και επιτέλους τι απέφερε.

Αυτό που σίγουρα κατέλειπε είναι άλλη μια χαμένη ευκαιρία για δημιουργία ουσιαστικών υποδομών και ποιότητας ζωής, άλλο ένα χαμένο Σχέδιο Μάρσαλ.

Κατέλειπε όμως και επιτακτική ανάγκη ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων – αν θέλουμε να υπάρξουμε.

Γι’ αυτό, συνεχίζεται …

 Προφήτης

http://www.antinews.gr/2013/03/06/207133/