Σήμερα η Κύπρος, αύριο όλη η Ελλάδα

Σήμερα η Κύπρος, αύριο όλη η Ελλάδα

Κίνηση Άρδην 

Μια σύντομη εξιστόρηση της μνημονιακής μας περιπέτειας από το 2011 κι έπειτα θα μπορούσε να είναι και η εξής: Πιαστήκαμε στο δόκανο μιας σχέσης φτηνού χρήματος/ακριβού χρέους (που ουσιαστικά αποτέλεσε την μέγιστη συνέπεια της εισόδου μας στην ΟΝΕ), και περιπέσαμε σε οικονομική δουλεία με το να ανοίξουμε διάπλατες όλες τις κερκόπορτες της κατασπατάλησης δημόσιας και ιδιωτικής, της πολιτικής μόχλευσης μιας κίβδηλης ευημερίας για το κράτος, τα κόμματα, τα νοικοκυριά και τα άτομα. Τώρα πληρώνουμε το τίμημα με το να εισπράττουμε ως ‘εξυγίανση’ μια πολιτική διαρπαγής του φυσικών και ανθρώπινων πόρων, του δημόσιου πλούτου, και ένα βίαιο ξεπάτωμα της οικονομικής και κοινωνικής φυσιογνωμίας της χώρας – μικρομεσαίας, με ήπιες ανισότητες, και υψηλό βαθμό ανεξαρτησίας των πολιτών της.

Η κίνηση αυτού του εκκρεμούς, όμως, μεταξύ φτηνού χρήματος και ακριβού χρέους, ψεύτικης ευημερίας και ραγδαίας φτωχοποίησης έχει και την εξωτερική της διάσταση: Η οικονομική δουλεία δεν πρόκειται να παραμείνει ως τέτοια, αλλά ήδη μετασχηματίζεται σε γεωπολιτική υποταγή· και εδώ θα καταρρεύσει και η τελευταία αυταπάτη της προηγούμενης περιόδου: Έτσι, με την ίδια κίνηση, ο φαντασιακός εθνομηδενιστικός ευρωπαϊσμός απειλεί να καταλήξει σε… πραγματικό νεο-οθωμανισμό!

Αυτό είναι το δράμα το οποίο παίζεται σήμερα με τις διαπραγματεύσεις για μια ‘γρήγορη λύση’ στο κυπριακό: Με τις μέριμνες για το περιουσιακό, το εδαφικό, τις εγγυήσεις, τις προβλέψεις για το πολίτευμα και την οικονομική πολιτική του νέου κράτους να φαντάζουν τόσο εξωφρενικές ώστε μόνον μια ερμηνεία να μπορεί να τις αντιμετωπίσει: Ότι αποτελούν επί της ουσίας την απόπειρα εγκαθίδρυσης ενός ασταθούς προτεκτοράτου υπό δυτικο-τουρκική κηδεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο: Όπου η σημερινή ελληνοκυπριακή δημοκρατία υποβαθμίζεται σ’ ένα είδους ‘φόρου υποτελή κοινότητα’, ένα μόρφωμα που στην πραγματικότητα αποτελεί μια από τις πρώτες μετακρατικές ‘ηγεμονίες’ του 21ου αιώνα.

Ο δε Ερντογάν, πολύ ορθώς συνέδεσε τις εξελίξεις στο Κυπριακό –κατά την ομιλία του στο νέο, ‘μεταπραξικοπηματικό’ Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας– με μιαν ευρύτερη εκστρατεία αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης: Μας υπενθυμίζει, αυτό που οι ελλαδικές και κυπριακές ηγεσίες είχαν ‘ξεχάσει’, θεμελιώνοντας μάλιστα σε αυτήν την λήθη το ελλαδικό και κυπριακό κατεστημένο των τελευταίων δεκαετιών: Ότι δηλαδή «Η Κύπρος δεν είναι μακριά», τουλάχιστον δεν είναι ‘μακριά’ για τον τουρκικό επεκτατισμό, που θέλει τώρα την Κύπρου και θέτει ζήτημα Θράκης, Αιγαίου, θα θέλει αύριο την Θράκη θέτοντας ζήτημα Αιγαίου και Θεσσαλονίκης κ.ο.κ.

Έτσι, αυτό που σήμερα προβάλλεται ως ‘λύση’ του κυπριακού δεν είναι τίποτα άλλο από μια πρώτη πράξη επιστροφής της άμεσης τουρκικής δικαιοδοσίας πάνω στον ελληνισμό: Αυτό που επιχειρεί η νεο-οθωμανική πολιτική είναι να αντιστρέψει σταδιακά τα αρνητικά γι’ αυτήν αποτελέσματα που προέκυψαν από τον αγώνα του ’55-’59 σε ό,τι αφορά στην Κύπρο, από την συνθήκη της Λωζάνης σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, από την εκστρατεία των Βαλκανικών πολέμων σε ό,τι αφορά στη Βόρειο Ελλάδα και την Ήπειρο. Προφανώς, απώτερο τέλος αυτής της στρατηγικής είναι η αναίρεση της Ελευθερίας σύσσωμου του ελληνισμού, που επιτεύχθηκε με την επανάσταση του 1821.

Αυτό το νόημα έχουν και οι αλλεπάλληλες δηλώσεις του περί Θράκης, Αιγαίου και Θεσσαλονίκης. Και για όποιον γνωρίζει τι συμβαίνει σήμερα στην Βόρειο Ελλάδα, είναι απολύτως σαφές ότι δεν πρόκειται περί ‘κούφιων δηλώσεων’ που πραγματοποιούνται για εσωτερική κατανάλωση, αλλά για μια στρατηγική που ήδη εφαρμόζεται υπόγεια και παράγει επιχειρήματα για τις τουρκικές διεκδικήσεις· εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή ως κράτος εν κράτει, ενώ σε ό,τι αφορά στην υπόλοιπη Βόρεια Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη μια εκστρατεία… τουριστικής διείσδυσης που επικεντρώνεται γύρω από την ανάδειξη/αξιοποίηση των οθωμανικών μνημείων στην Καβάλα, τις Σέρρες, τα Γιαννιτσά, την Θεσσαλονίκη – ακόμα και στα Ιωάννινα, με μικρότερη ακόμα ένταση: Επίκεντρο αυτής της στρατηγικής είναι η Θεσσαλονίκη και το υποτιθέμενο ‘σπίτι του Κεμάλ’ όπου προσέρχονται δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες ετησίως για να «προσκυνήσουν» το μουσείο που είναι αφιερωμένο στον ιδρυτή του σύγχρονου τουρκικού κράτους και θύτη της γενοκτονίας του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Οι δε τοπικές κοινωνίες, με τις τοπικές αρχές να πρωτοστατούν, όπως συμβαίνει κατ εξοχήν στην περίπτωση του Δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, υποδέχονται αυτό το κύμα ως ‘ευκαιρία για τουριστική ανάπτυξη’ και ‘αξιοποίηση’ μιας τοπικής κληρονομιάς [που στην πραγματικότητα αποτελεί μια ιστορία κατάκτησης και διαρπαγής από την οποία απελευθερωθήκαμε με δάκρια και αίμα].

Και πάλι ο Ερντογάν ήταν εκείνος που ξεκαθάρισε τα πράγματα, ώστε να μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι αυτή η εκστρατεία για την προώθηση του πολιτιστικού τουρισμού στα οθωμανικά μνημεία συνδέεται αναπόσπαστα με τον τουρκικό επεκτατισμό: Με αφορμή την συμπλήρωση 93 χρόνων από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, στις 28 Οκτωβρίου 2016, δήλωσε:

«Εγώ εδώ δίνω μάθημα ιστορίας […] Εγώ μίλησα για τη Λωζάννη και ενοχλήθηκαν. Γιατί; Τα νησιά που βρίσκονται μπροστά στη μύτη μας, το φωνάζω ήταν δικά μας τα νησιά αυτά. Σε αυτά τα νησιά έχουμε ιστορία μας, μνημεία μας, τζαμιά μας. Ακόμα ενοχλούνται όταν τα λέμε. Γιατί;»

Στη δε Θεσσαλονίκη, η πολιτική αυτή φαίνεται να αποδίδει καρπούς. Στ’ όνομα της τουριστικής προσόδου, συντελείται εδώ και μερικά χρόνιο μια σταδιακή διολίσθηση σε καθεστώς πολιτικής αυτολογοκρισίας, ή χειρότερα, στην ταύτιση της τοπικής εξουσίας με την εκστρατεία ιστορικού αναθεωρητισμού που επιχειρεί ο τουρκικός επεκτατισμός. Έτσι, στις 26 Οκτωβρίου του 2016, ανήμερα της επετείου απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, ο δήμαρχός της, Γιάννης Μπουτάρης που βρισκόταν σε επίσκεψη στην γειτονική χώρα για να προωθήσει την υπόθεση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης Θεσσαλονίκης-Σμύρνης, δήλωσε στην εφημερίδα  Χουριέτ:

«Έχουμε δημιουργήσει έναν μύθο για τον Κεμάλ Ατατούρκ ότι ήταν φονιάς. Τώρα, αυτό που λέω στους πολίτες είναι ότι δεν με ενδιαφέρει αν ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν φονιάς ή όχι. Δεν με ενδιαφέρει αν ήταν καλός ή όχι […] Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι όπως οι Έλληνες επισκέπτονται την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, τη Σαμψούντα και την Τραπεζούντα και αποτείνουμε σεβασμό στη γη των προγόνων μας. Έτσι και οι Τούρκοι έχουν το ίδιο συναίσθημα για τον Κεμάλ Ατατούρκ. Είναι ο πατέρας της Τουρκίας. Θέλουν να έλθουν να επισκεφτούν τη γενέτειρά του. Επομένως, θα σας δώσω την ευκαιρία αυτή. Όσο οι Τούρκοι έρχονται εδώ, ο λαός της Θεσσαλονίκης θα δει ότι οι Τούρκοι δεν θέλουν να μας σκοτώσουν και ότι δεν θέλουν πόλεμο. Νοιώθουν ότι είναι πολύ κοντά ο ένας στον άλλον και ότι τα πράγματα αμβλύνονται. Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μία διαφορετική ατμόσφαιρα τώρα».

Τι κι αν η δήλωσή του περί ‘μύθου’ του σφαγέα Ατατούρκ (γενοκτόνου της Μικράς Ασίας και εμπνευστή του… Χίτλερ) έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την απόφαση της Ελληνικής Δημοκρατίας να αναγνωρίσει και επίσημα την Γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας; Το μέτρο της πολιτικής ορθότητας για την τοπική εξουσία της Θεσσαλονίκης, δεν προσδιορίζεται πλέον από τους άξονες που έχει θέσει η ελληνική πολιτεία αλλά από τον τζίρο της τουριστικής διείσδυσης που επιχειρείται.

Την ίδια στιγμή, σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, και ιδίως στα νησιά που συνορεύουν με την Τουρκία, οι μέθοδοι της νεο-οθωμανικής επέκτασης είναι λιγότερο βελούδινες. Εκεί έχουμε να κάνουμε με τον ανοιχτό εκβιασμό του προσφυγικού ζητήματος, όπου το τουρκικό κράτος απειλεί την Ελλάδα και την Ε.Ε. να ακυρώσει εν τοις πράγμασι την περίφημη συμφωνία για το πάγωμα των προσφυγικών εισροών στην χώρα μας: Κι αν ο εκβιασμός απέναντι στην Ε.Ε. έχει ως αντικείμενο την συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, απέναντι στην Ελλάδα, σχετίζεται άμεσα με τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό, και σε δεύτερο χρόνο θα επανέλθει σε ό,τι αφορά στις διεκδικήσεις στο Αιγαίο, τις γκρίζες ζώνες κ.ο.κ.

Τέλος, υπάρχει και το ζήτημα της Ηπείρου· εκεί η τουρκική στρατηγική ενορχηστρώνεται υποδαυλίζοντας τις αλβανικές διεκδικήσεις περί Τσάμικου: Μέσα από την προώθηση των αλβανικών διεκδικήσεων επιχειρείται η σχετικοποίηση της ελληνικής κυριαρχίας στην Ήπειρο, και η εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών στο εσωτερικό της, προκειμένου να εξελιχθούν στο μέλλον σε ιμάντες μεταβίβασης της τουρκικής δικαιοδοσίας στην περιοχή. Για την εμπλοκή του Ερντογάν στις ελληνο-αλβανικές σχέσεις και την μόχλευση του ζητήματος των Τσάμηδων είχε μιλήσει προ μηνός περίπου [23/10/2016] στην εφημερίδα Καθημερινή, ο αντιπρόεδρος της αλβανικής βουλής, και πρόεδρος του Κόμματος Ένωσης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, Βαγγέλης Ντούλες:

«Διαθέτουν χρήμα, εξαγοράζουν ψήφους και βέβαια έχουν τη στήριξη της Τουρκίας. Μην ξεχνάτε ότι ο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στα Τίρανα, πέρα από την κυβερνητική και πολιτειακή ηγεσία, τον μόνο ηγέτη κόμματος που είδε ήταν ο Ιντρίζι», λέει στην «Κ» με νόημα ο Βαγγέλης Ντούλες επισημαίνοντας, όσον αφορά τον ρόλο της Τουρκίας στις χειμαζόμενες ελληνοαλβανικές σχέσεις, την καταγγελία πριν από λίγες μέρες του τέως πρωθυπουργού Σαλί Μπερίσα, ότι μια τρίτη ξένη δύναμη ήταν αυτή που τορπίλισε τη συμφωνία για την ΑΟΖ. Απλώς φωτογράφιζε τον Ερντογάν.

Όσο για τον βαθμό της εμπλοκής των Νεο-οθωμανών στην εσωτερική πολιτική ζωή της Αλβανίας, πέραν του γεγονότος ότι αποτελούν βασική εγγυήτρια δύναμη του κοσσοβάρικου κρατιδίου, και διατηρούν ταυτόχρονα ναυτική βάση στο Δυρράχιο, είναι χαρακτηριστικό ότι έχουν φτάσει ακόμα και στο σημείο να… ‘ντύνουν’ τους Αλβανούς αστυνομικούς, με… πανομοιότυπες στολές με εκείνες της τουρκικής ασυτυνομίας! Το περιστατικό, δεν αποτελεί μόνον ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα του βαθμού της διείσδυσης που έχουν επιτύχει οι Νέο-οθωμανοί στο Αλβανικό κράτος, αλλά διατηρεί και πολύ έντονους ιστορικούς συμβολισμούς, καθώς θέλει να σηματοδοτήσει την ολική επαναφορά της ‘ειδικής σχέση’ που διατηρούσαν οι Τουρκαλβανοί με την Υψηλή Πύλη καθ’ όλη την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τους όρους του 21ου αιώνα βέβαια.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πολύ απλά, με τον ίδιο τρόπο που οι «φούσκες» της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, ο οικονομικός παρασιτισμός, το πελατειακό κράτος, το φαύλο πολιτικό σύστημα ‘έσκασαν’ το 2010 –οδηγώντας τη χώρα σε καθεστώς ξένης επιστασίας από την Γερμανική Ευρώπη, έτσι και τώρα ‘σκάει’ η «γεωπολιτική φούσκα» που είχε οικοδομήσει η κυριαρχία των εθνομηδενιστών στην ελληνική εξωτερική πολιτική, στα ΜΜΕ και τα πανεπιστήμια. Οι πρόσφατες εξελίξεις στο μέτωπο των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, δίνουν το σήμα ότι όλες αυτές οι αρνητικές εξελίξεις έχουν ωριμάσει και τείνουν να παράγουν πλέον διπλωματικό αποτέλεσμα: Το νέο κυπριακό μετα-κρατικό μόρφωμα που συζητείται στις διεθνείς διαπραγματεύσεις προορίζεται να αποτελέσει ‘πιλότο’ για την γενικευμένη εφαρμογή του πάνω σε ολόκληρο τον ελληνισμό τα επόμενα χρόνια. Οι όροι πάνω στους οποίους θα πατήσει αυτή η ‘γενίκευση’ του κυπριακού μοντέλου, προετοιμάζονται σταδιακά αλλά σταθερά ήδη από σήμερα.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να γίνουμε απολύτως ρεαλιστές: Σε αντίθεση με τα όσα  ισχυρίζονται οι «υπερθεματιστές» μιας συμφωνίας στο Κυπριακό, με προεξάρχοντα τον πρόεδρο Αναστασιάδη, ένα «ΟΧΙ» στην λύση που προετοιμάζεται θα οδηγήσει σε ‘πάγωμα’ αυτής της πολυπλόκαμης στρατηγικής που περιγράψαμε· και υπ’ αυτήν την έννοια θα λειτουργήσει σωτήρια για όλο τον ελληνισμό – έστω κι αν υπάρξουν κάποιοι πρόσκαιροι διπλωματικοί μικρο-κλυδωνισμοί που θα συνοδεύονται από τα απαραίτητα ‘γαυγίσματα’ των Νέο-Οθωμανών. Όλα αυτά είναι πολύ πιο ελέγξιμα από ελληνικής πλευράς, σε σχέση με τους ασκούς του Αιόλου που θα ανοίξουν στο ενδεχόμενο μιας διπλωματικής επιτυχίας της Άγκυρας στο Κυπριακό μέτωπο. Διότι τότε, θα έχει συντελεστεί η πρώτη πράξη του γεωπολιτικού νεο-οθωμανικού μνημονίου.

Σήμερα η Κύπρος, λοιπόν, αύριο όλη η Ελλάδα.

Άρδην 

http://ardin-rixi.gr/archives/201734

Το Καστελόριζο και τα μάτια μας

Το Καστελόριζο και τα μάτια μας

Του Θεόδωρου Καρυώτη 

Ακόμα θυμάμαι την μοναδική αλλά σημαντική ήττα μας στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (1973-1982). Σε μια συνεδρίαση της 2ης Επιτροπής που η συζήτηση αφορούσε στην έννοια του «Αρχιπελαγικού Κράτους», ο αρχηγός της Ελληνικής αντιπροσωπείας, ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Σταυρόπουλος έλαβε το λόγο για να εξηγήσει την ελληνική λέξη Αρχιπέλαγος.

Μέσα σε απόλυτη σιγή, ο Σταυρόπουλος εξήγησε εκείνη την ημέρα ότι η λέξη «αρχιπέλαγος» είναι ελληνική λέξη και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε στην ιστορία για να περιγράψει το Αιγαίο! Μετά, συνέχισε λέγοντας ότι η Ελλάδα, με βάση αυτό το ιστορικό γεγονός, δικαιούται να χαρακτηριστεί, στη νέα Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας, σαν Αρχιπελαγικό Κράτος.

Δυστυχώς, η συζήτηση που ακολούθησε για αρκετές ημέρες δεν έφερε αποτέλεσμα για την ελληνική πρόταση και έτσι η νέα Σύμβαση (UNCLOS) αναγνωρίζει ως αρχιπελαγικά κράτη μόνο τα κράτη που αποτελούνται αποκλειστικά από νησιά. Εάν τότε, είχε επικρατήσει η άποψη μας, τα πράγματα θα ήταν σήμερα πολύ διαφορετικά στο Αιγαίο. Έτσι η UNCLOS αναγνωρίζει μόνο πέντε κράτη σαν αρχιπελαγικά. Αυτά είναι η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, οι Μπαχάμες, τα νησιά Φίτζι και η Παπούα Νέα Γουινέα.

Το Άρθρο 47 της UNCLOS ορίζει τα Αρχιπελαγικά Κράτη ως εξής:

Για τους σκοπούς της παρούσας Σύμβασης:

1. A) “Αρχιπελαγικό Κράτος είναι ένα Κράτος που αποτελείται εξ ολοκλήρου από ένα ή περισσότερα συμπλέγματα νησιών και συμπεριλαμβάνει ενδεχομένως και άλλα νησιά,
2. B) «Αρχιπέλαγος είναι σύνολο νησιών, συμπεριλαμβανομένων και τμημάτων νησιών, τα παρακείμενα ύδατα και τα λοιπά φυσικά στοιχεία , τα οποία είναι τόσο στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους ώστε να αποτελούν ουσιαστικά μια αδιαίρετη γεωγραφική, οικονομική και πολιτική ενότητα, ή τα οποία θεωρούνται ιστορικά ως μια ενότητα.

Είναι σαν να περιγράφει το Αιγαίο Αρχιπέλαγος!

Από την Συνθήκη της Λωζάννης το 1923 μέχρι το 1973, το Αιγαίο Πέλαγος ελέγχετο και κυριαρχείτο, από στρατιωτική, οικονομική και πολιτιστική άποψη, από την Ελλάδα. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, η Τουρκία ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτή την κατάσταση και ποτέ δεν αμφισβήτησε το υπάρχον νομικό καθεστώς.  Αυτή η κατάσταση άλλαξε  δραματικά το 1973, όταν ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου έξω από την νήσο  Θάσο από την αμερικανική εταιρεία Oceanic Exploration. Εκείνη την περίοδο, βασικά για λόγους πολιτικής εσωτερικής κατανάλωσης, οι δικτάτορες που κυβέρνησαν την Ελλάδα από το 1967 μέχρι το 1974, ανακοίνωσαν ότι τα κοιτάσματα ήταν μεγάλης εμπορικής αξίας, χωρίς να αντιληφθούν τις διεθνείς επιπτώσεις αυτής της πράξης τους. Η Τουρκία αμέσως αντέδρασε και την 1η Νοεμβρίου 1973 έδωσε στην Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων TRAO δικαιώματα εξερεύνησης υδρογονανθράκων στο Ανατολικό Αιγαίο, σε μία περιοχή που ξεκάθαρα επικάλυπτε της περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας των νησιών Λήμνου, Σαμοθράκης, Αγίου Ευστράτιου, Λέσβου και Χίου.

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα παράμετρος της ελληνοτουρκικής διένεξης που έχει σχέση με τη θέση της CIA για το Αιγαίο Πέλαγος. Μία απόρρητη έκθεσή της, που συντάχθηκε το 1984 με την ονομασία «Μνημόνιο», και έχει αποχαρακτηριστεί χάρη στις ενέργειες του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου, καλύπτει όλα τα θέματα ελληνοτουρκικών διαφορών, όπως η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από τα 6 στο 12 ν.μ., τον εναέριο χώρο, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και την στρατικοποίηση μερικών ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Στις 31 σελίδες αυτού του μνημονίου γίνεται μια προσπάθεια από την CIA να είναι ουδέτερη σ’ αυτή την πολύ σημαντική διένεξη για την Αμερική αλλά δεν κρύβει την αντιπάθειά της προς τον Ανδρέα Παπανδρέου, αφού σε ορισμένα σημεία αναφέρει:

«Η προκλητική ρητορική του Έλληνα Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και, πιο πρόσφατα, η Τουρκοκυπριακή ανακήρυξη ανεξαρτησίας τον Νοέμβριο του 1983 έχουν κάνει στριφνές τις ήδη επιδεινούμενες σχέσεις μεταξύ της Αθήνας και της Άγκυρας και έχουν ουσιαστικά εξαφανίσει τις βραχυπρόθεσμες προοπτικές για πρόοδο στα θέματα του Αιγαίου.» Σ’ ένα σημείο παρακάτω η έκθεση αναφέρει: «Παρότι δεν υπάρχει κανείς στην ελληνική κυβέρνηση που να επιθυμεί σύγκρουση με την Τουρκία, ο Παπανδρέου και ορισμένοι σύμβουλοι του, με τις άστατες προσωπικότητες τους, έχουν την τάση να αντιδρούν έντονα σε τεταμένες καταστάσεις. Ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Καραμανλής και Έλληνες αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων έχουν συμβουλεύσει για την ανάγκη αυτοσυγκράτησης σε τέτοιες στιγμές και έτσι έχει αποφευχθεί ρήξη στο Αιγαίο. Αλλά ο Παπανδρέου, μερικές φορές, παίρνει σημαντικές αποφάσεις χωρίς να τους συμβουλευτεί. Αλλά ενώ ο Πρόεδρος και ανώτατοι αξιωματικοί συμμερίζονται πολλές από τις ανησυχίες του Παπανδρέου για τις πιθανές Τουρκικές απειλές, τείνουν να δίνουν μεγαλύτερη σημασία απ’ ό,τι αυτός στον στην απειλή του Συμφώνου της Βαρσοβίας και στη στρατιωτική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ». Η έκθεση καταλήγει με την εξής διαπίστωση: «Οι προσδοκίες για μια σημαντική πρόοδο προς επίλυση των διενέξεων στο Αιγαίο δεν ήταν ποτέ μεγάλες. Πιστεύουμε ότι η ατμόσφαιρα για εποικοδομητικές διαπραγματεύσεις έχει επιδεινωθεί τα τελευταία χρόνια κυρίως λόγω της σκληρής στάσης του Παπανδρέου εναντίον της Τουρκίας.»

Όσον αφορά το θέμα της υφαλοκρηπίδας οι συντάκτες της έκθεσης προσπαθούν να κρατήσουν μια ουδέτερη θέση και αποφεύγουν να ασχοληθούν με την έννοια της ΑΟΖ, αλλά προχωρούν και σε μια πολύ σημαντική και κρίσιμη διαπίστωση, ότι δεν υπάρχουν σημαντικές ποσότητες υδρογονανθράκων στο Αιγαίο Πέλαγος. Από ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω, αυτή η αμερικανική θέση δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα.

Το θέμα που συμφωνούν απόλυτα με την Τουρκία είναι αυτό της επέκτασης των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από 6 ν.μ. σε 12 ν.μ., γιατί όλα τα στενά μεταξύ της Μεσογείου και των Δαρδανελίων θα εξαφανίζονταν, εάν η Ελλάδα αυξήσει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. Βέβαια αναφέρουν ότι η Ελλάδα, βάσει του της UNCLOS III, έχει μεν δικαίωμα χωρικών υδάτων πλάτους 12 ν.μ., αλλά δεν μπορεί να κλείσει με αυτή την ενέργεια θαλάσσιους διαδρόμους. Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι οι κανόνες της αβλαβούς διέλευσης δεν δημιουργούν προβλήματα στα τουρκικά πλοία και η ίδια, που διαθέτει έναν ογκώδη εμπορικό στόλο, δεν έχει κανένα συμφέρον να περιορίσει την ελευθερία των θαλασσών. Η Αμερική υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να δημιουργήσει διαδρόμους των στενών της για να διέρχονται τα πλοία, διότι το Αιγαίο, βάσει του Δίκαιου της Θάλασσας δεν είναι ένα αρχιπέλαγος και η Αμερική δεν απορρίπτει το δικαίωμα της Ελλάδας να ορίσει στενά.

Βέβαια, η έκθεση αναφέρει ότι η Τουρκία για πολλά χρόνια τώρα έχει προειδοποιήσει την Ελλάδα ότι η αύξηση των χωρικών της υδάτων στο Αιγαίο θα αποτελέσει casus belli, αλλά οι Αμερικανοί δεν παίρνουν θέση σε αυτό το θέμα. Τέλος, αυτό το μνημόνιο της CIA στην σύνοψη των θέσεών του σημειώνει:

“Έτσι, ενώ η διένεξη ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία είναι πιθανότερο να απορρέει από μια στρατιωτική σύγκρουση στη Κύπρο, θα μπορούσε να επεκταθεί στο Αιγαίο και πιθανώς στην Θράκη – μόνο και μόνο γιατί οι Έλληνες αναγνωρίζουν το ευκρινές στρατιωτικό πλεονέκτημα της Τουρκίας σε μια σύγκρουση που θα περιοριζόταν μόνο στο νησί (Κύπρο). Οι Έλληνες θα διαθέτουν μια μικρή υπεροχή σε εναέριες εμπλοκές στο Αιγαίο και θα κρατήσουν τις θέσεις τους στη θάλασσα. Στα σύνορα με την Θράκη, η δύσκολη μορφολογία του εδάφους θα αντισταθμίσει την υπεροχή της Τουρκίας σε στρατό ξηράς και ο πόλεμος εκεί μάλλον θα τελειώσει με στασιμότητα.»

Το μόνο που έχει αλλάξει, από τότε, στις αμερικανικές θέσεις είναι το γεγονός ότι η ισορροπία δυνάμεων  ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία έχει μεταβληθεί σταδιακά από το 2012 σε βάρος της Ελλάδας, λόγω της οικονομικής κρίσης στην πατρίδα μας.

Όλοι πιστεύουν ότι η ξαφνική εμφάνιση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο  προήλθε από την πρωτοβουλία της Καγκελαρίου Μέρκελ να συναντήσει τον Ερντογάν και να αποφασίσουν να φέρουν το ΝΑΤΟ  σαν αστυνόμο στην περιοχή. (Αφού το δέχθηκαν όλοι, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας). Αναμφίβολα, η Καγκελάριος δεν ανέλαβε αυτή την πρωτοβουλία μόνη της. Είχε ήδη ενημερώσει την Ουάσιγκτον και πήρε το πράσινο φως από τον Λευκό Οίκο,  πριν κατευθυνθεί στην Άγκυρα.

Έτσι η ανάμειξη του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, εάν και οι προσφυγικές ροές το απασχολούν τρομερά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια φιλοτουρκική χειρονομία των συμμάχων μας του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως είναι γνωστόν, με απόφαση του ΝΑΤΟ από το 1960 ταυτίζονται τα θαλάσσια κα εναέρια σύνορα των κρατών-μελών. Δηλαδή, οι επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο θα σέβονται μόνο τα 6 από τα 10 μίλια του ελληνικού εναερίου χώρου.

Το πιο κρίσιμο σημείο αυτής της συμφωνίας είναι η σιωπηρή εξαίρεση της Δωδεκανήσου από τις περιπολίες του ΝΑΤΟ μια και την θεωρεί αποστρατικοποιημένη περιοχή. Κύριος στόχος της Τουρκίας, βέβαια, ήταν και είναι το Καστελόριζο, γιατί, δεκαετίες τώρα, ξεκίνησε ατέρμονες επαφές με την Ελλάδα, που έχουν ξεπεράσει τις 50, για το Αιγαίο. Όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις  συμμετείχαν στις συζητήσεις για το Αιγαίο και φυσικά δεν συζητούσαν ποτέ το Καστελόριζο, διότι το Καστελόριζο δεν ανήκει στην γεωγραφική περιοχή του Αιγαίου αλλά της Ανατολικής Μεσογείου.

Έτσι, το ΝΑΤΟ, ασπαζόμενο αυτή τη θέση, έχει αφήσει απροφύλακτο το Καστελόριζο και ο Σουλτάνος βρήκε την ευκαιρία να διοχετεύσει τους πρόσφυγες και  στις ακτές του Καστελόριζου, με αποτέλεσμα σήμερα οι πρόσφυγες είναι τριπλάσιοι από τους κατοίκους του θρυλικού νησιού μας. Τώρα που έληξε η Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ, αντί να υπάρξει μια απόφαση,  η κυρία Μέρκελ αποφάσισε να συγκληθεί μια  νέα σύνοδος κορυφής στις 6 Μαρτίου για να είναι παρών και ο κ. Νταβούτογλου.

Αυτή την περίοδο, δεν έχουμε αντιληφθεί ότι το μείζον θέμα για μας δεν είναι το προσφυγικό ή η οικονομία αλλά η πιθανή κατάρρευση των συνόρων μας και, δυστυχώς, δεν υπάρχει ένας Ανδρέας Παπανδρέου που θα μπορέσει να μας οδηγήσει μακριά από αυτή την επικείμενη καταστροφή.

Η Τουρκία με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος συνεχίζει για 40 χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχει συμπεριλάβει και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς αβάσιμες διεκδικήσεις, παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Όπως είχε προειδοποιήσει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Οικονομίδης, που ήταν ο νομικός σύμβουλος του ΥΠΕΞ:

«Η επεκτατική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία εμφανώς δεν συνάδει με την σύγχρονη εποχή, στηρίζεται κυρίως σε τρεις παράγοντες:

• στην ισχύ έναντι της χώρας μας,
• στην αδυναμία του διεθνούς συστήματος να επιβάλει την εφαρμογή των διεθνών κανόνων και
• στην αδιαφορία των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες εξακολουθούν πάντοτε να τοποθετούν το ατομικό τους συμφέρον υπεράνω του γενικού συμφέροντος της διεθνούς κοινότητας ως συνόλου.

Από την άλλη πλευρά, η χώρα μας, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό, δεν μπορεί παρά να ακολουθεί αμυντική πολιτική, πολλές φορές πυροσβεστικού χαρακτήρα. Μόνιμο χαρακτηριστικό της είναι η ατολμία, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ασκήσει νόμιμα δικαιώματα που της παρέχει το διεθνές δίκαιο και μερικές φορές και η υποχωρητικότητα.»

Ο Κύπριος δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος, σ’ ένα άρθρο του στην εφημερίδα Φιλελεύθερος στις 12 Οκτωβρίου 2014, σχετικά με την παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ εξηγεί:

“Είναι σαφές πως η Άγκυρα είναι διατεθειμένη να χοντρύνει το παιχνίδι αξιοποιώντας τις εξελίξεις στην περιοχή, θεωρώντας πως αποτελεί ευκαιρία για να δημιουργήσει τετελεσμένα στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου. Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιδίωξη της τουρκικής πλευράς είναι ο διαμοιρασμός του φυσικού αερίου είτε με λύση του Κυπριακού είτε χωρίς. Τούτο θα επιτευχθεί, αναφέρουν ενημερωμένες πηγές, επιστρατεύοντας ένα πιεστικό δίλημμα, το οποίο θα θέσουν οι Τούρκοι προσεχώς προς τη Λευκωσία: Είτε θα τα χάσετε όλα είτε θα πάρετε τα μισά (έμφαση δική μου).”

Υποψιάζομαι ότι το ΝΑΤΟ δεν ήρθε στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος για να μας προστατεύσει από τους πρόσφυγες. Ήρθε, για να πει στον  Αλέξη, που σίγουρα, δεν είναι Ανδρέας, ότι έφτασε η ώρα να τα βρεις με τη Τουρκία, διαφορετικά: «είτε θα τα χάσεις όλα, είτε θα πάρεις τα μισά.» 
Να υπενθυμίσουμε, απλώς, στους πάντες ότι Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

www.mignatiou.com

Η Σαμπιχά Σουλεϊμάν ξαναχτυπά!

Την έκοψαν από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, την κατηγόρησαν ως εθνικίστρια, ακροδεξιά, πράκτορα κ.α. Εκείνη απλώς ανέδειξε ότι η Άγκυρα, μεθοδικά και με σύστημα, επιχειρεί να εκτουρκίσει τους μουσουλμάνους Ρομά προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει ως όργανα στο πλαίσιο των μακροπρόθεσμων τουρκικών σχεδίων. Επανέρχεται με ένα συγκλονιστικό κείμενο που πρέπει να το διαβάσουν όλοι. Συνιστώ να διαβαστεί και το παλαιότερο δημοσίευμα της εφημ. "Πρώτο Θέμα" εδώ: 

http://www.protothema.gr/politics/article/373760/i-tsiggana-pou-ekane-ano-kato-ton-suriza/

ΔΕΕ

Η Ρομά που «έδειξε» σε κάποιους τι συμβαίνει στη Θράκη: 

Ποιος αποφασίζει αν θα γίνουμε θρησκόληπτοι μουσουλμάνοι;

Πριν από ενάμιση χρόνο, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ξύπνησα τα χαράματα από τον θόρυβο της ντουντούκας του χότζα που καλούσε για την πρωινή προσευχή. Νομίζω ότι τα τελευταία 100 χρόνια από την ύπαρξη του οικισμού μας στο Δροσερό αυτή ήταν η πρώτη φορά που ξυπνήσαμε για να πάμε ως μουσουλμάνοι, λες και αυτό είναι το πρόβλημά μας, να προσευχηθούμε. Αναρωτήθηκα: Τι σημαίνει αυτή η αλλαγή; Ποιος την αποφάσισε χωρίς εμάς; Ποιος ενδιαφέρεται περισσότερο από εμάς να μας μετατρέψει σε θρησκόληπτους μουσουλμάνους; Και τι είδους μουσουλμάνοι υποτίθεται ότι θα πρέπει να γίνουμε;

Από περιέργεια έψαξα και βρήκα: σιίτες, σουνίτες, σούφι, Αχμαντίγια, Ιμπαντί, κοσμικοί ή μη, πού πρέπει να ανήκουμε εμείς; Ποιο από όλα αυτά τα δόγματα επιβάλλεται στο Δροσερό και γιατί; Μήπως για να γίνει, αφού δεν είναι, «αυτό το τουρκικό πράγμα» που έλεγε ο γνωστός πολιτευόμενος καθηγητής του Παντείου; Αυτός και όλοι στην Ελλάδα γνωρίζουν ότι υπάρχουν τσιγγάνοι στη Θράκη. Μια ξεχωριστή ομάδα, με δική της γλώσσα και παραδόσεις, που όλοι οι μη Ρομά κάτοικοι στη Θράκη τούς αναγνωρίζουν και τους ξεχωρίζουν. Τους θεωρούσαν και τους θεωρούν κατώτερους συμπολίτες. Εμείς όμως πάνω από όλα, ακόμη και εναντίον της ιδιαίτερης ταυτότητάς μας, θέλουμε να ζήσουμε υπό καλύτερες συνθήκες ως έλληνες πολίτες.  

Το Δροσερό είναι ένα αμιγώς τσιγγάνικο χωριό. Λίγοι είναι οι κάτοικοι που έχουν συνάψει γάμο με πρόσωπα που δεν είναι Ρομά. Εχουμε τα δικά μας έθιμα, μιλάμε κυρίως ρομανί μεταξύ μας, μαζί με ελληνικά και τουρκικά. Εχουμε επίσης, θα έλεγα, τη δική μας ξεχωριστή θρησκεία. Βαπτίζουμε τα παιδιά μας στο σπίτι, με τις γιαγιάδες, χωρίς χότζα ή παπά.

Πώς όμως τώρα όλα αυτά πρέπει να αλλάξουν με έξωθεν επιβολή; Αφού είμαστε κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, γιατί πρέπει σώνει και καλά να δηλώσουμε, όπως ζητήθηκε από ορισμένους κατοίκους το καλοκαίρι, να υπογράψουμε αν είμαστε εθνικά Τούρκοι ή όχι; Δεν μπορούμε απλώς να είμαστε έλληνες τσιγγάνοι, μερικοί χριστιανοί, μερικοί μουσουλμάνοι και μερικοί οτιδήποτε νομίζουν; Είναι αυτό που γίνεται σήμερα στο Δροσερό μία ακόμη προσπάθεια επιβολής ταυτότητας στους τσιγγάνους και κατά συνέπεια μια προσπάθεια βαθύτερου αποκλεισμού μας από την τοπική κοινωνία;

Οι τσιγγάνοι της Θράκης έχουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα που έχουν και οι υπόλοιποι Ρομά στην Ελλάδα: κοινωνικός αποκλεισμός, φτώχεια, αμορφωσιά και ανεργία. Στη Θράκη και στο Δροσερό αυτή την απαράδεκτη κατάσταση φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού κάποιοι δημοτικοί άρχοντες και πολιτευτές της πλειονότητας και της μειονότητας προσπαθούν να την εκμεταλλευτούν για δικό τους όφελος.

Πρόσφατα διάβασα ότι η φονταμενταλιστική ιδεολογία έχει ριζώσει ανάμεσα στους Ρομά στη Βουλγαρία. Η εξήγηση είναι ότι η από δεκαετίες παραμέληση της τσιγγάνικης κοινότητας οδήγησε στην περιθωριοποίησή τους. Δεν ξέρω αν στο Δροσερό το πρόβλημα έχει επεκταθεί στο ίδιο σημείο. Εκείνο όμως που βλέπω καθημερινά είναι ότι το Δροσερό αλλάζει αρνητικά. Παρεμβαίνουν παράγοντες εκτός οικισμού που χρησιμοποιούν κατοίκους του Δροσερού με διασυνδέσεις με τους τοπικούς άρχοντες ή μη αναγνωρισμένους από το ελληνικό κράτος μουφτήδες για να προωθήσουν τη φονταμενταλιστική ισλαμοποίηση.

Η προσπάθεια της «Ελπίδας», του συλλόγου μας για την εκπαίδευση των παιδιών μας σε κανονικά σχολεία του ελληνικού Δημοσίου και όχι στα μειονοτικά, δηλώνει την αγωνία μας να ζήσουμε και να παύσουμε να είμαστε κάτι ξεχωριστό. Θέλουμε να είμαστε Ελληνες. Να μας συμπεριφέρονται έτσι. Πρώτα λοιπόν μας νοιάζει να αλλάξουμε την καθημερινότητά μας. Μετά θα προσπαθήσουμε, με τη βοήθεια του κράτους, να διατηρήσουμε τη δική μας τσιγγάνικη κουλτούρα και ταυτότητά μας ως ιδιαίτερη ομάδα εντός ή πέραν της μειονότητας.

Στο Δροσερό σήμερα βλέπω στα μικρά κορίτσια που λάμβαναν μέρος στις δραστηριότητες του Συλλόγου μας, καθώς βρίσκονταν εκτός σχολείου, να προσφέρονται 5 ευρώ για να φορούν τη μαντίλα. Ξέρετε τι σημαίνουν 5 ευρώ για ένα παιδί ή μια ολόκληρη οικογένεια που δεν έχει σταθερό εισόδημα; Αυτό δεν είναι που ονομάζεται εξαγορά συνειδήσεων; Βλέπω παιδιά που ο Σύλλογός μας βοήθησε να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους να παρενοχλούν αυτούς που τους βοηθούσαν ως τώρα με σχόλια του τύπου «είμαστε Τούρκοι».Βλέπω αγόρια και άνδρες τσιγγάνους στο Δροσερό με στενές σχέσεις με άρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να οδηγούνται στην παράνομη λειτουργία τεμένους στα σπίτια τους, να φορούν τουρμπάνια και να αφήνουν μεγάλες γενειάδες. Αυτή είναι η «Ριζική αναδόμηση του Δροσερού με στοχευμένες δράσεις ανάπτυξης» που προωθούν ο Δήμος Ξάνθης και η κεντρική Ελληνική Πολιτεία;

Η «Ελπίδα» από την ίδρυσή της ως σήμερα έχει υλοποιήσει προγράμματα και έχει απευθυνθεί προς όλα τα υπουργεία και τον Συνήγορο του Πολίτη για να ζητήσει να διευθετηθούν κάποια από τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι. Ανέφερα ήδη το ζήτημα της εκπαίδευσης. Για το θέμα της στέγασης που αντιμετωπίζουμε καθημερινά ζητήθηκε να ενταχθεί το Δροσερό στο σχέδιο πόλης της Ξάνθης ώστε να αποκατασταθεί η νομιμότητα αλλά αυτό καθυστερεί. Αντί αυτού βλέπουμε τη δημιουργία στο Δροσερό «βακούφικης επιτροπής». Ηταν ποτέ το Δροσερό «βακούφι»;

Δεν πρόκειται να υπάρξει αλλαγή στη ζωή των τσιγγάνων αν δεν υπάρξει μακροπρόθεσμη παρέμβαση της Πολιτείας για τα πραγματικά τους προβλήματα και όχι τα δήθεν μειονοτικά. Θέλουμε για πρώτη και τελευταία φορά, όχι με τις ίδιες όπως στο παρελθόν προσκλήσεις για είσοδο στην πολιτική που σκοπό είχαν και έχουν να μας ακυρώσουν, η πρότασή μας, που φαίνεται να συγκινεί τον Πρωθυπουργό, να γίνει πράξη το συντομότερο δυνατόν.

Η κυρία Σαμπιχά Σουλεϊμάν είναι πρόεδρος του Συλλόγου «Ελπίδα» στο Δροσερό Ξάνθης.

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=776436

Η προβοκάτσια Φίλη

Η προβοκάτσια Φίλη, το «σύμπλεγμα της ήττας» 

και το συλλογικό μας μέλλον

Του Γιώργου Ρακκά

Ένα από τα χαρακτηριστικά της επαίσχυντης φιλοατλαντικής, αριστεροφιλελεύθερης κυβέρνησης, που έχει αναλάβει να «εκτελέσει» ένα συμβόλαιο ακραίας αποικιοποίησης της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας, είναι ότι πολιτεύεται Οργουελιανά, με «προβοκάτσιες» για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης.

Προβοκάτσια ήταν, προφανώς, το “σκίσιμο των μνημονίων” αλλά και αυτό το δημοψήφισμα, που προβλήθηκε ως ύψιστη επιβεβαίωση των πιο αυθεντικών δημοκρατικών αντανακλαστικών για να τα ενταφιάσει οριστικά στην συνέχεια και να επιβάλει σιγή νεκροταφείου στην ελληνική κοινωνία.

Τελευταίο κρούσμα αυτής της προβοκατόρικης διακυβέρνησης είναι οι περίφημες δηλώσεις Φίλη, σχετικά με την μη ύπαρξη της ποντιακής γενοκτονίας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου. Η στόχευσή τους υπήρξε διπλή, και αποκαλύπτεται εξόχως από την ρελάνς την οποία έκανε μιλώντας την Τετάρτη το βράδυ στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Εκεί θα καταγγείλει «την αναζωπύρωση παλαιών και νέων στερεότυπων και του εθνικιστικού λόγου», ενώ δίπλα του θα σπεύσει η  υφισταμένη του Σία Αναγνωστοπούλου, επισημαίνοντας την ύπαρξη φαινομένων «που φτάνουν στα όρια του χουλιγκανισμού όταν ένας άνθρωπος θέλει να πει οτιδήποτε δεν μπορεί να τολμήσει να πει κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για περαιτέρω συζητήσεις»[1].

[Παρεμπιπτόντως, και για να καταδείξουμε ποια η σχέση της εν λόγω πανεπιστημιακού με το κατεστημένο της γειτονικής χώρας, αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι μερικά χρόνια πριν πρωτοστατούσε σε μια εκστρατεία εξωραϊσμού του πρασινοφασίστα Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, προβάλλοντάς τον στα ελληνικά ΜΜΕ ως… «ελπίδα εκδημοκρατισμού» της γειτονικής χώρας, ποιόν;, αυτόν που καταγγέλλει όλη η δημοκρατική αντιπολίτευση της γείτονος ότι απεργάζεται ανοιχτά πλέον αυταρχική εκτροπή στην Τουρκία![2]].

[...] 

Στην πραγματικότητα, βέβαια, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο από το οποίο ισχυρίζονται ο υπουργός και η υφυπουργός του: Λόγοι εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης, αλλά και αναγκαιότητες επιβαλλόμενες από τα έξωθεν συμφέροντα υπαγορεύουν στην δοσμένη συγκυρία την επίκληση των εθνομηδενιστικών στερεοτύπων. Και αν κάπου στον σάλο που προκλήθηκε υπάρχει «εθνικισμός» (sic!), αυτός θα πρέπει να αναζητηθεί στην σκανδαλώδη ταύτιση της ελληνικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας με την τακτική άρνησης της γενοκτονίας που συστηματικά προωθεί ο τουρκικός σωβινισμός και στις τρεις του εκδοχές –ισλαμοφασιστικός, κεμαλοφασιστικός, ή τουρανοφασιστικός.

Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανιστεί ως “διωκόμενη” σπάζοντας το φράγμα της πολιτικής απομόνωσης που έχουν προκαλέσει τα ίδια τα πεπραγμένα της, και συσπειρώνοντας τις λοιπές δυνάμεις του κοσμοπολίτικου εθνομηδενισμού –το Ποτάμι, μέρος του ΠΑΣΟΚ, τους ακαδημαϊκούς της ΔΗΜΑΡ κ.ο.κ. Ήδη ο Τατσόπουλος και η Ρεπούση έσπευσαν προς υποστήριξη της κυβέρνησης.

Ενώ, ας μην ξεχνάμε ότι επίκειται το ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στην Άγκυρα, καθώς η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε σε μια περίοδο που η παγκόσμια κοινή γνώμη βοά για τα εγκληματικά αίσχη του καθεστώτος Ερντογάν, εκείνη να επισκεφθεί την γειτονική χώρα και ουσιαστικά να δηλώσει την υποστήριξή της σε αυτό.

Ο Φίλης στέλνει μήνυμα, επομένως στην τουρκική ηγεσία, ότι η αντίστοιχη ελλαδική θα είναι «υπάκουο παιδί» στα ζητήματα αιχμής που θέτει ο νεο-οθωμανισμός, ότι θα κάνει τα χατίρια του στην Κύπρο, το Αιγαίο, θα κλείνει με αυταρέσκεια τα μάτια της ενόσω αυτός εντείνει τις σφαγές και το κυνηγητό των Κούρδων, παζαρεύοντας τι; Μια αυτονόητη αναθεώρηση της τουρκικής πολιτικής στο προσφυγικό –δηλαδή να σταματήσει η Άγκυρα τόσο απροκάλυπτα να χρησιμοποιεί το ανθρωπιστικό δράμα των προσφύγων για την αμφισβήτηση των ελληνοτουρκικών συνόρων και την ολοκληρωτική εξάντληση των μεγάλων ελληνικών νησιών.

Ας μην «ψαρώνουμε» λοιπόν. Αν για κάτι είναι σαφές από την παρουσία του Φίλη στα δημόσια πράγματα κατά τα τελευταία χρόνια είναι ότι αυτός, σαν γνήσιο και φανατικό τέκνο της κομματικής γραφειοκρατίας (απαρατσνικ λέγεται στην σοβιετική αργκό), ποτέ δεν λέει την προσωπική του άποψη, πάντοτε λειτουργεί ως «λαγός», και μάλιστα πάντοτε αναλαμβάνει  τις πιο δύσκολες προπαγανδιστικές αποστολές.

Αυτά ως προς τις προθέσεις. Αξίζει όμως να ασχοληθούμε επί της ουσίας με το διάβημα Φίλη, καθώς αυτό ξυπνάει σύνδρομα και αντανακλαστικά μερίδων της ελληνικής κοινωνίας τα οποία είναι πολύ βαθιά και θα πρέπει κάποτε να εκλογικευθούν και να τα ξεπεράσουμε.

Κατ’ αρχάς, αξίζει να ξεκαθαρίσουμε –κακώς, γιατί θα έπρεπε να είναι αυτονόητο– ότι η άποψη του Φίλη (και της Σίας Αναγνωστοπούλου, και του Αντώνη Λιάκου, ο οποίος μάλλον προτάσσει τα σοβαρότερα επιχειρήματα εκ των τριών) είναι εντελώς αστεία από επιστημονική, νομική και ιστορική σκοπιά. Προφανώς και, με βάση τον τυπικό ορισμό της γενοκτονίας σύσσωμος ο Μικρασιατικός Ελληνισμός υπέστη μια αδιαμφισβήτητη γενοκτονία. Το έργο των Κωνσταντίνου Φωτιάδη και Πολυχρόνη Ενεπεκίδη[3] έχει αποφανθεί με οριστικό και αμετάκλητο τρόπο για του λόγου το αληθές, παρουσιάζοντας πειστικά ιστορικά τεκμήρια για την έκταση και την εμβέλεια της γενοκτονίας, καθώς και για την εξίσου αδιαμφισβήτητη πρόθεση των Νεότουρκων να ξεριζώσουν οριστικά το ιστορικό πολυπολιτισμικό υπόβαθρο της Μικράς Ασίας.

Μόνο και μόνο για να αντιληφθούμε το μέτρο της γελοιότητας των απόψεων Φίλη, αξίζει να προσθέσουμε ότι αυτές δεν αντίκεινται μόνο στις καθ’ όλα εμπεριστατωμένες έρευνες και μελέτες της ελληνικής ιστοριογραφίας αλλά και στο πρόσφατο εξίσου εμπεριστατωμένο έργο της… νέας τουρκικής ιστοριογραφίας (Φουάτ Ντουντάρ, Σαΐτ Τσετίνογλου και Τανέρ Ακτσάμ –για να αναφέρουμε τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της) που ως προς το προκείμενο είναι εξίσου κατηγορηματική.

Αρκεί και μόνο να σημειώσουμε ότι ο Σάιτ Τσετίνογλου έχει δηλώσει ότι «η σημερινή εξουσία, που είναι οι προύχοντες της Ανατολίας που πλούτισαν από τη Γενοκτονία, μέχρι την εποχή του Οζάλ έκρυβε στο προσκέφαλο τα προϊόντα αυτής της μεταφοράς πλούτου. Η αλυσίδα συνεχίζει χωρίς να σπάσουν οι κρίκοι της και αυτό καθιστά πολύ δύσκολη την αναγνώριση της Γενοκτονίας»[4]. Ενώ το έργο του Φουάτ Ντουτάρ, παρουσιάζοντας τα μυστικά τηλεγραφήματα και τις εκθέσεις που αντάλλασσαν μεταξύ τους τα ηγετικά στελέχη των Νεότουρκων, υποστηρίζει ότι ήδη από τα πρώτα τους βήματα επιδόθηκαν σε μια «μηχανική των εθνοτήτων» με σκοπό, (τι άλλο;), την ολοκληρωτική ομογενοποίηση της Μικράς Ασίας[5].

Όπως υπαινιχθήκαμε και προηγουμένως, το βαθύτερο πρόβλημα που κατέδειξαν οι δηλώσεις Φίλη και όλη η αντιπαράθεση που ανέκυψε από αυτές είναι το γεγονός ότι όλα τα παραπάνω, που πλέον θεωρούνται αυτονόητα ακόμα και μεταξύ των νέων Τούρκων ιστορικών, δεν θεωρούνται αυτονόητα στην χώρα μας –και κατά παράδοση αμφισβητούνται από μερίδες του ελληνικού προοδευτισμού στ’ όνομα της ψευδεπίγραφης «ελληνοτουρκικής φιλίας» [η οποία, παραδόξως, κατά το παρελθόν, στηρίχτηκε φανατικά τόσο από την σκληρή μετεμφυλιακή δεξιά του Παπάγου, όσο και από την… Χούντα].

Θα πρέπει, πραγματικά, να σκάψουμε πολύ βαθιά στην συλλογική μας ψυχολογία, ώστε να κατανοήσουμε γιατί μια μερίδα της κοινωνίας μας –η οποία μάλιστα μετά την εισβολή και την κατάκτηση της μισής Κύπρου, βρίσκεται κατά παράδοση εντός των κέντρων εξουσίας στην χώρα μας, μέχρι πρότινος των μηχανισμών ιδεολογικής εξουσίας, και εσχάτως της πολιτικής εξουσίας– όχι μόνον αρνείται το προφανές, αλλά επιπλέον θεωρεί ότι η παραδοχή από έναν εκπτωχευμένο λαό των 10 εκατομμυρίων είναι ικανή να ‘βλάψει’ (sic!) ένα οπλισμένο σαν αστακό, αυταρχικό και επεκτατικό κατεστημένο.

Αυτό, μόνον υπό το φως της «διαλεκτικής του Κυρίου και του Δούλου» θα μπορέσουμε να το κατανοήσουμε: Σαν αντιληφθούμε τα σύνδρομα αυτο-υποτίμησης και τα κόμπλεξ κατωτερότητας που παράγουν στις ελληνικές άρχουσες τάξεις τόσο το γεγονός της δραστικής, ριζικής εξαφάνισης του Μικρασιατικού Ελληνισμού από τους Νεότουρκους, όσο και την σημερινή υπερπροβολή της ισχύος του που ασκεί συστηματικά το τουρκικό κατεστημένο. Ή αν επικαλεστούμε στον Φρανς Φανόν, και στην αξεπέραστη ανάλυσή του για το πώς ο κυρίαρχος επιβάλει στις μερίδες της διανόησης των αποικιοκρατούμενων τηνάρνηση του συλλογικού τους εαυτού, την οποία μάλιστα εκφράζουν λαμβάνοντας ρόλο πρωτοπορίας στην πνευματική και ψυχολογική αποδόμηση του ίδιου του λαού τους[6].

Μόνον έτσι, ίσως, θα μπορούσε κανείς να ερμηνεύσει αυτόν τον απίστευτο χάρτη τον οποίον, ανάμεσα σε άλλους, δημοσιοποίησε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, ο αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Δημήτρης Σταματόπουλος, δηλώνοντας μάλιστα ευθαρσώς ότι τον χρησιμοποιεί για να διδάξει στους φοιτητές του την Μικρασιατική Εκστρατεία[7]:

Αν θα προσέξατε καλά, ο χάρτης παρουσιάζει όλα τα μεγάλα επαναστατικά γεγονότα εθναφύπνισης των λαών της Βαλκανικής ως… «διωγμούς Οθωμανών Μουσουλμάνων», ενώ το αποκορύφωμα ότι παρουσιάζει την περίοδο από την απαρχή της αγγλικής επικυριαρχίας της Κύπρου, μέχρι την… εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων ως… περίοδο «διωγμών» του οθωμανικού μουσουλμανικού στοιχείου (!!!). Αυτά διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό πανεπιστήμιο, από “αριστερούς ακαδημαϊκούς” (sic!), οι οποίοι προφανώς είναι το αντίστοιχο του Αλέξη Τσίπρα στο επίπεδο του Πανεπιστημίου –κάνουν το ίδιο κακό με αυτό που κάνει σήμερα στην χώρα η διακυβέρνησή του, μόνο που στοχεύουν συστηματικά στα μυαλά των νεώτερων γενεών και όχι στην οικονομία, την κοινωνία και τις πολιτικές δομές της χώρας.

Ο ...καθηγητής Δημ. Σταματόπουλος

Το πρόβλημα δεν είναι μόνον πρόβλημα ιστορικής αποτίμησης του παρελθόντος. Είναι και μελλοντικής ιστορικής προοπτικής. Έχουν περάσει σχεδόν 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή, και ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει ως έθνος τι μας συνέβη τότε: Το 1922, το έθνος μας υπέστη βίαια, και δια της γενοκτονίας μια δραστική μετάλλαξη της ιδιοσυστασίας του. Έπαψε πλέον να αποτελεί «έθνος-κοσμοσύστημα», δηλαδή έναν διακριτό πολιτιστικό πόλο που διαπότιζε με το ίχνος της πολιτισμικής, υλικής του δραστηριότητα έναν εκτεταμένο χώρο της νοτιοανατολικής Ευρώπης και Μεσογείου –αυτό που θα λέγαμε Δύση της Ανατολής– και «κλείστηκε μέσα στα βουνά» της ελλαδικής Χερσονήσου, με συνέπεια να καταστεί ένας μικρός λαός των συνόρων, που πασχίζει για την επιβίωσή του ως ελεύθερο υποκείμενο μέσα στον 21ο αιώνα[8].

Ας εκφράσουμε το πρόβλημα με όρους του παρόντος. Όπως είπαμε και προηγουμένως, σήμερα ο ελληνικός λαός βρίσκεται στο ναδίρ  της δημογραφικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής του δραστηριότητας –μετά βίας μετράει εντός των ορίων του ελληνικού κράτους τα 10 εκατομμύρια, και αντιμετωπίζει δίπλα του ένα επεκτατικό, αυταρχικό κατεστημένο σε φασιστική εκτροπή η οποία δυστυχώς στηρίζεται από μια οριακή κοινωνική πλειοψηφία 30 και πλέον εκατομμυρίων ψηφοφόρων. Που απειλούν να κινητοποιήσουν έναν πληθυσμό σχεδόν 80 εκατομμυρίων σε μια κατεύθυνση εκσυγχρονισμού και αποκατάστασης του οθωμανικού imperium, με όρους του 21ου αιώνα βέβαια.

Τι μας λέει ο κύριος Φίλης, και οι στρατιές των διανοούμενων – «αυλικών της εξουσίας» οι οποίες τον στηρίζουν, όπως στο παρελθόν στήριζαν και τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Σημίτη και όλη την παράδοση της ελληνικής εθελοδουλίας σε αντίστοιχα διαβήματα; Ότι επί της ουσίας πρέπει να συρθούμε ενώπιον αυτού του κατεστημένου, να σκύψουμε και να αποδεχθούμε κάθε αξίωση. Προφανώς, προωθείται μια έντεχνη παρεξήγηση: «Συνύπαρξη» σημαίνει εκλογίκευση των σχέσεων, εξισορρόπησή τους, και συστηματικός αγώνας ώστε να εξουδετερωθεί σχετικώς αυτή η τόσο τρομακτική ανισορροπία ισχύος και να βρεθεί ένα modus vivendi που να επιτρέπει τον ελεύθερό μας βίο ως λαός. Και όχι, φυσικά, να ξύνεσαι στην γκλίτσα του… φασίστα και του επεκτατιστή λέγοντας ότι παρά τα όσα έκανε, και παρά τα όσα κάνει σήμερα στο Κουρδιστάν, την Συρία, την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα, εμείς τον θεωρούμε «αδελφό μας» -όπως είπε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Σμύρνη[9].

Δεν μπορείς να είσαι «αδελφός» με αυτόν που σε απειλεί με ιστορική έκλειψη, μόνο και μόνο επειδή τον φοβάσαι και θέλεις να τα έχεις καλά μαζί του. Μπορείς να σταθείς αξιοπρεπώς απέναντί του, και να του κάνεις ένα ειλικρινές ξεκαθάρισμα: Ότι αν θέλει να συνυπάρξουμε εν ειρήνη και δημοκρατικά, θα πρέπει να αποκαταστήσει τα ιστορικά του εγκλήματα, και να πάψει να παράγει άλλα στην ευρύτερη περιοχή. Μόνον έτσι θα σε σεβαστεί.

Και σε αυτήν την προσπάθεια, ευτυχώς, δεν είμαστε μόνοι ακόμα. Είναι οι μειονότητες της Ανατολίας που καταπιέζονται ακόμα και σήμερα από το τουρκικό κατεστημένο –από τους Κούρδους μέχρι τους Αλεβίτες. Είναι οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι. Είναι, βέβαια, οι Σύροι που έχουν αγανακτήσει από την απλόχερη στήριξη που δίνει ο Ερντογάν στους τζιχαντιστές δήμιούς τους. Και είναι και όλη εκείνη η μερίδα της παγκόσμιας κοινής γνώμης, που παρά την παροξυστική πλύση εγκεφάλου και την προπαγάνδα του παγκόσμιου συστήματος επιμένει να τοποθετείται αντι-αποικιακά, δημοκρατικά, με άξονα και γνώμονα την οικουμενική αίσθηση του Δικαίου.

Το δίλημμα έχει τεθεί. Ή θα δώσουμε αυτόν τον καλό αγώνα, ή το 1922 θα ολοκληρωθεί τραγικά μέσα στον 21ο αιώνα. Ο κύριος Φίλης, η κυρία Αναγνωστοπούλου και οι συν αυτώ έχουν διαλέξει στρατόπεδο, το «με ποιους θα παν και ποιους θα αφήσουν». Εμείς;

[1] «Στην αντεπίθεση πέρασε ο Νίκος Φίλης», real.gr, 5/11/2015. Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=459975&catID=11.

[2] «Σήμερα, λέει η Σία Αναγνωστοπούλου, ο εκσυγχρονισμός της τουρκικής κοινωνίας που επιχειρείται (κυρίως μέσω Ερντογάν) με την ευρωπαϊκή προοπτική, δεν μπορεί παρά να συνοδευτεί και από μέτρα εκδημοκρατισμού, όπως το απαιτεί η E.E. Θα δούμε ότι εκδημοκρατίζεται και η ταυτότητα. Σήμερα, στην τουρκική εθνική ταυτότητα προστίθεται ως δομικό, ένα στοιχείο που έλειπε από την πρόσφατη προηγούμενη, την κεμαλική: Το Ισλάμ». Τάκης Καμπύλης, «Η τουρκική εθνική ταυτότητα», Καθημερινή, 31/01/2010.

[3] Κωνσταντίνος Φωτιάδης, Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, Αθήνα 2004. Πολυχρόνης Ενεπεκίδης, Γενοκτονία στον Εύξεινο Πόντο. Διπλωματικά Εγγραφα από τη Βιέννη (1909-1918), Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 1995.

[4] Γιώργος Κιούσης, «Συνέντευξη με τον Σαΐτ Τσετίνογλου», Ελευθεροτυπία, 18/05/2013.

[5] Φουάτ Ντουντάρ, Ο Κώδικας της σύγχρονης Τουρκίας, Η Μηχανική των Εθνοτήτων της Ένωσης και Προόδου 1913-1918, Νέος Κύκλος Κωνσταντινουπολιτών, Αθήνα 2014.

[6] Franz Fanon, Black Skin, White Masks, Εκδόσεις Verso, Λονδίνο 2008 (Νέα Έκδοση).

[7] Πηγή: https://www.facebook.com/demetres.stamatopoulos2?fref=ts.

[8] Βλέπε Γιώργος Καραμπελιάς, Χίλιαενιακόσιαείκοσιδύο: Δοκίμια για την νεοελληνική ιδεολογία, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2002 και Γιώργος Καραμπελιάς, Ελλάδα, μια χώρα των συνόρων, Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 1992.

[9] Μπουτάρης: «Με τους Τούρκους αισθάνομαι αδελφός», Το Ποντίκι Web, 7/10/2015. Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.topontiki.gr/article/145324/mpoytaris-me-toys-toyrkoys-aisthanomai-adelfos-video

Η Σαμπιχά, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ασκός του Αιόλου

Η Σαμπιχά, ο ΣΥΡΙΖΑ 

και ο ασκός του Αιόλου

Η αντίστροφη μέτρηση για τις ευρωεκλογές έχει αρχίσει και εντελώς απροσδόκητα μαζί με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου άνοιξε και το θέμα της μειονότητας της Θράκης, που είχε πολλά χρόνια να εμφανιστεί στο δημόσιο διάλογο.

Της Βασιλικής Σιούτη

Το θέμα, αναμφισβήτητα άνοιξε ο ΣΥΡΙΖΑ με τους χειρισμούς του και τώρα επιχειρεί να το κλείσει. Πρωταγωνίστρια εξίσου απροσδόκητα και μάλλον παρά τη θέλησή της , καθώς στοχοποιήθηκε άγρια, μία νέα γυναίκα Ρομά, η Σαμπιχά Σουλειμάν. Και από δίπλα, ο άλλος υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Χριστόπουλος, που δήλωσε ότι δύσκολα θα μπορούσε να είναι μαζί της στο ίδιο ψηφοδέλτιο και του οποίου οι θέσεις για τα μειονοτικά και εθνικά ζητήματα προκαλούν νέες αναταράξεις στο εσωτερικό του κόμματος.

Η Κουμουνδούρου επισήμως δηλώνει ότι θέμα αυτό έχει κλείσει, παρά τους κλυδωνισμούς που προκαλούσε μέχρι χθες.

Δεν είναι ωστόσο καθόλου σίγουρο ότι το θέμα αυτό θα υποχωρήσει, ή αν υποχωρήσει , ότι δεν θα ξαναεμφανιστεί πάλι μέχρι τις 25 Μαΐου. Κι αυτό γιατί άνοιξε ο ασκός του Αιόλου, φανερώνοντας την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ στα εθνικά θέματα, για τα οποία δεν υπάρχουν με σαφήνεια διατυπωμένες θέσεις για πολλά κρίσιμα ζητήματα. Είναι γνωστό ότι στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δύο (τουλάχιστον) πλευρές με αντικρουόμενες απόψεις. Με την είσοδο των «προσφύγων» του ΠΑΣΟΚ, η πλάστιγγα έγειρε πιο πολύ στη μια πλευρά, καθώς τα περισσότερα στελέχη και οι ψηφοφόροι που πήγαν στο ΣΥΡΙΖΑ ανήκουν κυρίως στην πάλαι ποτέ αριστερή πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ (Σακοράφα, Κουρουπλής, Νέος Αγωνιστής κ.α) που έχει ψηλά στην ατζέντα της τα θέματα εθνικής ανεξαρτησίας. Η άλλη πλευρά, του πάλαι ποτέ Συνασπισμού όμως, (που ενισχύθηκε με στελέχη σαν τον Χριστόπουλο, της εκσυγχρονιστικής κεντροαριστεράς) και παθαίνει αλλεργία με τον προσδιορισμό «εθνικό», έχει μικρή επιρροή αριθμητικά, αλλά διαθέτει μεγάλη ισχύ στην κομματική γραφειοκρατία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποφύγει να ξεκαθαρίσει τις θέσεις του στα θέματα αυτά, ακριβώς επειδή διχάζουν το εσωτερικό του.

Αυτό όμως καθόλου δεν καθησυχάζει τους ψηφοφόρους του 2012, που διαπιστώνουν αυτές τις μέρες την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ στο συγκεκριμένο ζήτημα, ενώ η Ν.Δ δείχνει διατεθειμένη να αξιοποιήσει το αναπάντεχο δώρο που της έκανε ο αντίπαλος.

Υπόθεση Σαμπιχά Σουλειμάν 

Η Σαμπιχά Σουλειμάν, δεν ήταν μια άγνωστη γυναίκα για τους δημοσιογράφους που έχουν ασχοληθεί με τα θέματα της μειονότητας. Έγινε όμως διάσημη εδώ και λίγες μέρες καθώς κατηγορήθηκε από τα τουρκογενή στελέχη της μειονότητας στη Θράκη και την «αντιπατριωτική» ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, ως πράκτορας του ελληνικού κράτους στη μειονότητα και με συνοπτικές διαδικασίες, ενώ είχε ψηφιστεί, βγήκε από το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Πριν από την επίσημη ανακοίνωση του κόμματος, ωστόσο, προηγήθηκαν δημόσιες δηλώσεις του –μέχρι τότε συνυποψηφίου της- Δημήτρη Χριστόπουλου, ο οποίος αποκάλυψε ότι εργάστηκε για την καθαίρεσή της, επειδή ήταν δύσκολο να συνυπάρχει μαζί της. (εδώ)

Ο Δ. Χριστόπουλος όπως επίσης ανέφερε, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά που φούντωσε τη διένεξη, θεωρεί τη μειονότητα ένα συμπαγές «τούρκικο πράμα», ενώ η Σαμπιχά εναντιώνεται στο να θεωρούνται όλοι οι μειονοτικοί Τούρκοι και δηλώνει «Ελληνίδα Ρομά».

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά έχει δραστηριοποιηθεί και για τη δημιουργία σχολείων στα οποία τα παιδιά των τσιγγάνων θα μαθαίνουν ελληνικά και όχι υποχρεωτικά τουρκικά. Αυτή η δράση της έχει ενοχλήσει, όχι μόνο το τουρκικό προξενείο στην Ξάνθη, αλλά και τα στελέχη της μειονότητας που αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι και αποκαλούν όλη τη μειονότητα τουρκική (σύμφωνα με τη συνθήκη της Λωζάννης, πάντως, είναι μουσουλμανική και όχι τουρκική). Η Σαμπιχά Σουλειμάν έχει κατηγορηθεί ότι προπαγανδίζει την ελληνική συνείδηση στους Ρομά και ότι η δράση της λειτουργεί διασπαστικά στη μειονότητα. Την άποψη αυτή συμμερίζονται και οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ στη Ροδόπη και στην Ξάνθη. Δεν τη συμμερίζεται όμως, μεγάλο τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ , αν και την υποστηρίζει ένα άλλο κομμάτι, που στηρίζει και τον Δ.Χριστόπουλο, ( ο οποίος ανήκει στον κύκλο Ροζάκη, Καμίνη, Αλιβιζάτου κ.α , ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται «παιδί» του Γιάννη Μηλιού-, γνωστός για τις παρόμοιες απόψεις που εκφράζει στα εθνικά ( σχέδιο Ανάν, μακεδονικό κτλ).

Η κατηγορία του «πράκτορα της Ελλάδας» για τη Σαμπιχά, δεν ελήφθη στα σοβαρά στην αρχή στον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι , το κατηγορητήριο διευρύνθηκε με τους αντιπάλους της να μη διστάσουν να φτάσουν στα άκρα: εθνικίστρια, ακροδεξιά, έμμισθη του Εμφιετζόγλου, μέλος του Δικτύου 21 , άνθρωπος του Σαμαρά, χρυσαυγίτισσα… «Κάποιες λέξεις, όπως «Δίκτυο 21» τις άκουγε για πρώτη φορά, καθώς δεν είχε ιδέα περί τίνος πρόκειται» σχολιάζει άνθρωπος που έχει συνεργαστεί μαζί της.

Η δράση της Σαμπιχά είχε φιλοξενηθεί αρκετές φορές στον τύπο, διατυπώνοντας τα αιτήματα της για ελληνικά σχολεία και παιδικούς σταθμούς και παρουσιάζοντας τις δραστηριότητες για τις οποίες κατηγορήθηκε.

Ποιες «κατηγορίες» για τη Σαμπιχά επαληθεύονται

Από όλες τις κατηγορίες, πάντως, που διατυπώθηκαν για τη Σαμπιχά, από το ρεπορτάζ επαληθεύεται μόνο μία: ότι όντως οι δράσεις του συλλόγου της Σαμπιχά χρηματοδοτήθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση. Ότι τα ελληνικά σχολεία και οι παιδικοί σταθμοί έγιναν με κυβερνητικά κονδύλια. . Πιο συγκεκριμένα: το 2004 στη διαχείριση των συγκεκριμένων κονδυλίων για τη μειονότητα βρέθηκε ένας δημοκρατικών πεποιθήσεων διπλωμάτης, που αρνήθηκε να ακολουθήσει την πεπατημένη, μοιράζοντας χρήματα στα γνωστά κέντρα και στα πατριδοκάπηλα ΜΜΕ. Προτίμησε τα κονδύλια αυτά να γίνουν ελληνικά σχολεία στις υποβαθμισμένες περιοχές της μειονότητας. Ανταποκρίθηκε λοιπόν θετικά στα αιτήματα του συλλόγου γυναικών Ρομά της Σαμπιχά, που έγινε το όχημα για τη δημιουργία τους. Τόσο ο συγκεκριμένος διπλωμάτης (που καμία σχέση δεν έχει με τη δεξιά και την ακροδεξιά) όσο και ο σύλλογος της Σαμπιχά, δέχθηκαν μεγάλο πόλεμο, πρώτα από ελληνικά κέντρα εξουσίας επειδή τα κονδύλια που σταμάτησαν να πηγαίνουν σε αυτούς που πήγαιναν . Στη συνέχεια κατηγορήθηκαν από τουρκικά κέντρα εξουσίας επειδή παρεμπόδιζαν τον εκτουρκισμό, πράγμα που εύλογα μπορεί να υποθέσει κανείς ότι ήταν μάλλον αλήθεια. Στη συνέχεια στο χορό αυτό μπήκαν κι άλλοι, επηρεαζόμενοι από τη μια ή την άλλη πλευρά, χωρίς οπωσδήποτε να εξυπηρετούν συμφέροντα όλοι. Στη συνέχεια, όταν ο συγκεκριμένος διπλωμάτης έφυγε από το πόστο αυτό, γρήγορα σταμάτησε η χρηματοδότηση του συλλόγου και έκλεισε ακόμα και ο ελληνικός παιδικός σταθμός για τα τσιγγανόπουλα. Όλα επέστρεψαν στην προηγούμενη κατάσταση και την «εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων» ανέλαβε η Θάλεια Δραγώνα, η οποία ανέλαβε τη διαχείριση του πρότζεκτ (αρκετών εκατομμυρίων) του υπουργείου Παιδείας επί Γιώργου Παπανδρέου.

Η Σαμπιχά κυνηγήθηκε και στοχοποιήθηκε από στελέχη της τουρκογενούς μειονότητας , καθώς η τελευταία με τη συνδρομή του τουρκικού προξενείου στη Θράκη, επιδιώκει τον εκτουρκισμό όλης της μειονότητας, τσιγγάνων και πομάκων (με τους τελευταίους το έχει πετύχει σε μεγάλο βαθμό). Έχει σημασία να επισημανθεί ότι οι τουρκογενείς αποτελούν την «ελίτ» της μειονότητας –που υποστηρίζεται από την Τουρκία- και διαθέτει τη μεγαλύτερη ισχύ.

Τα παλιότερα χρόνια, ειδικά επί δεξιών κυβερνήσεων, οι μειονοτικοί όχι μόνο στερούνταν στοιχειωδών δικαιωμάτων, αλλά είχαν υποστεί και διώξεις. Η συμπεριφορά αυτή, όπως είναι λογικό, οδήγησε μεγάλο μέρος της μειονότητας στην αγκαλιά της Τουρκίας και έθρεψε τον τουρκικό εθνικισμό στην περιοχή. Από τότε βέβαια μέχρι σήμερα πολλά πράγματα έχουν αλλάξει, με τους Ρομά να παραμένουν πάντα οι πιο κατατρεγμένοι. Η Σαμπιχά Σουλειμάν δεν ήταν η πρώτη που μίλησε για την καταπίεση των Ρομά από την «ελίτ» της τουρκογενούς μειονότητας και για τον εξαναγκασμό τους σε εκτουρκισμό. Ήταν όμως η πρώτη φορά που ακούστηκε η φωνή μιας Ρομά από τη Θράκη στο Ευρωκοινοβούλιο και τον ΟΗΕ. Φτάνοντας εκεί που μέχρι τότε πήγαιναν μόνο μέλη της μειονότητας που αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι για να καταγγείλουν την Ελλάδα. Λογικό λοιπόν και απολύτως αναμενόμενο η Σαμπιχά μετά από αυτά, να γίνει για τους Τούρκους κόκκινο πανί.

Οι υπόλοιπες κατηγορίες πάντως, δεν τεκμηριώνονται. Καμία από τις δηλώσεις της Σουλειμάν κατά το παρελθόν δεν περιέχουν ακροδεξιές ή ρατσιστικές θέσεις, ή έστω βάσιμες υπόνοιες (όπως π.χ με τον Καρυπίδη).

Το ότι η Σαμπιχά είναι μέλος του Δικτύου 21 (που δεν υπάρχει) δεν στηρίζεται πουθενά και απορεί κανείς πως εκτοξεύονται τέτοιες κατηγορίες με ελαφριά καρδιά, μόνο και μόνο για να πλήξουν τον πολιτικό τους αντίπαλο (αφού έτσι τη βλέπουν) και μάλιστα μια γυναίκα Ρομά.

Σχετικά με τον χαρακτηρισμό της «ακροδεξιάς», πέρα από τη δική της κατηγορηματική διάψευση, κανείς δεν προσκόμισε ποτέ την παραμικρή δήλωση που να έχει κάνει και να παραπέμπει σε κάτι τέτοιο. 

Όσο αφορά τη «σχέση» με τον Τέρενς Κουίκ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες - η οποία ούτε μεμπτή θα μπορούσε να είναι ούτε να αποτελεί ένδειξη «ακροδεξιάς ταυτότητας» (εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αποκλείσει συνεργασία μαζί τους), αυτό που υπάρχει είναι ότι της είχε ζητηθεί μια συνάντηση από τον βουλευτή των ΑΝΕΛ, ώστε να ενημερωθεί για τη δράση της, την οποία είχε εξάρει στη Βουλή. Η Σαμπιχά, άλλωστε, όπως και η Κούνεβα, δεν ήταν στην αριστερά. Ως ακτιβίστριες επιλέχθηκαν για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. 

Για σχέση με τον Εμφιετζόγλου η ίδια το διαψεύδει και αυτοί που το ισχυρίζονται δεν έχουν να παρουσιάσουν κανένα στοιχείο. Πληροφορίες, μάλιστα, αναφέρουν ότι έχει μάλλον κακές σχέσεις με το ίδρυμά του, γιατί όταν τους είχε ζητήσει να διαθέσουν ένα γυμναστήριο που είχαν για να κάνουν εκεί διάφορες δραστηριότητες και οι Ρομά, της το αρνήθηκαν.

Οι κατήγοροι της Σαμπιχά 

Ποιοι είναι οι κατήγοροι της όμως; Γιατί και αυτό έχει σημασία. Το μεγάλο βάρος αρχικά το σήκωσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Ξάνθη, Χουσείν Ζειμπέκ, ο οποίος είναι πομάκος, αλλά προτιμά να δηλώνει Τούρκος και διατηρεί άριστες σχέσεις με το τουρκικό προξενείο. Για τη ακρίβεια, θεωρείται πως είναι το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ με τις στενότερες σχέσεις, ενώ αντιστρόφως ανάλογη, είναι η σχέση του στο παρελθόν με την αριστερά (κάτι που δεν θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί για άλλα στελέχη, όπως τον Αιχάν Καραγιουσούφ και κυρίως τον Μουσταφά Μουσταφά).

Ο Ζειμπέκ Χουσείν αμέσως μετά την υπερψήφιση της υποψηφιότητας της Σαμπιχά Σουλειμάν από την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, απείλησε ότι αν δεν την αποσύρουν θα φύγει αυτός από τον ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνέχεια προέβη στους γνωστούς ισχυρισμούς και στις αστήρικτες κατηγορίες, για τις οποίες δεν προσκόμισε το παραμικρό στοιχείο.

«Προσωπικά εννοείται ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με την γυναίκα, όμως πολιτικά ανήκει στον ακροδεξιό χώρο, είχε σχέση με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, τον Τέρενς Κουΐκ και όλους αυτούς και δεν ήταν ποτέ στον δικό μας χώρο» δήλωσε σε τοπικά ΜΜΕ.

« Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτή την εξέλιξη ακόμη, όμως από αυτά που έμαθα υπήρξε μία λανθασμένη πληροφόρηση που οδήγησε σε λάθος εκτίμηση. Η ουσία είναι ότι τελικά δεν θα συμμετέχει στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές» είπε προκαταβάλλοντας την απόφαση του κόμματος του . 

Ο κ.Ζειμπέκ παρότι είναι υπέρ του αυτοπροσδιορισμού και κατά του ετεροπροσδιορισμού, χαρακτηρίζει την Σαμπιχά Σουλειμάν ακροδεξιά, αν και εκείνη το αρνείται. Η Σαμπιχά υποστηρίζει ότι ο Ζειμπέκ ξέρει ότι αν πει μόνο αυτά που θεωρεί κατηγορίες για εκείνη, «ότι δηλαδή θέλω ελληνικά σχολεία για τα παιδιά μας και να μην μας αναγκάζουν να γίνουμε Τούρκοι» δεν θα προκληθούν αρνητικές αντιδράσεις. «Με λέει «ακροδεξιά» για να με μισήσει η αριστερά» πιστεύει και υποστηρίζει ότι αν του ζητηθεί να το αποδείξει, δεν θα έχει τι να πει. Ως απόδειξη «παρουσιάζει μόνο ότι θέλω ελληνικά σχολεία. Μάλλον το να προωθείς τον εκτουρκισμό είναι αριστερό για τον Ζειμπέκ και το να ζητάς ελληνικά σχολεία, δεξιό».

Πολέμιος της υποψηφιότητας της Ρομά Σαμπιχά, όπως μόνος του έκανε γνωστό, ήταν και ο συνυποψήφιος της –μέχρι τότε- Δημήτρης Χριστόπουλος, που όπως αποκάλυψε εργάστηκε για την απόσυρσή της. Ο ίδιος μίλησε για τη μειονότητα ως ένα «συμπαγές τούρκικο πράμα». Η Σαμπιχά υπερασπίζεται το αντίθετο . Αρνείται να χαρακτηρίζουν τους τσιγγάνους Τούρκους. Η ίδια δηλώνει ελληνίδα Ρομά. Ο Δ.Χριστόπουλος πάντως, δεν υιοθέτησε τις κατηγορίες περί ακροδεξιάςκτλ. Υπήρξε σαφώς πιο προσεκτικός από τον Ζειμπέκ, ακόμα και από τον αρθρογράφο της Αυγής που υιοθέτησε άκριτα τις κατηγορίες.

Ο διευθυντής της Αυγής Νίκος Φίλης που ανήκει στην «αντιπατριωτική» πλευρά του παλιού Συνασπισμού-η οποία παθαίνει αλλεργία με απόψεις σαν της Σαμπιχά, αλλά και της πατριωτικής πτέρυγας που την πρότεινε, μπήκε και αυτός στον πόλεμο εναντίον της υποψηφιότητας της και των υποστηρικτών της στον ΣΥΡΙΖΑ.(βλέπε εδώ)

Ποια είναι η Σαμπιχά Σουλειμάν 

Στο βιογραφικό της γράφει : «Γεννήθηκα τον Ιανουάριο του 1977 στο Δροσερό, οικισμό Ρομά στην πόλη της Ξάνθης. Μέχρι τα 14 μου χρόνια οπότε και παντρεύτηκα, ταξίδεψα σε όλη τη Ελλάδα με την οικογένεια μου, πουλώντας λουλούδια σε εποχιακά πανηγύρια και γιορτές. Από το 2006 είμαι πρόεδρος του «Μορφωτικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Ρομά η Ελπίδα» που έχεις ως βασικό στόχο τη βελτίωση των συνθηκών ζωής για τους κατοίκους του Δροσερού. Έκτοτε έχω συμμετάσχει σε ευρωπαϊκά συνέδρια και φόρουμ υπερασπιζόμενη τα δικαιώματα των γυναικών Ρομά για μια καλύτερη και πιο αξιοπρεπή ζωή».

Η δράση της Σαμπιχά, την περίοδο που κατηγορείται από τους επικριτές της ως«πράκτορας του ελληνικού κράτους» στη μειονότητα, επικεντρώθηκε στην εκπαίδευση των παιδιών των Ρομά και στην ίδρυση ελληνικών παιδικών σταθμών, αλλά και στη βελτίωση των συνθηκών ζωής των Ρομά - ειδικά των γυναικών. Για τη δράση της αυτή πήρε πολλά βραβεία από διάφορους οργανισμούς.

Μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στη ζωή της ήταν η ομιλία της στο 5ο συνέδριο του ΟΗΕ για τις μειονότητες, στη Γενεύη το 2012. Ομιλία που την κατέστησε οριστικά ανεπιθύμητο πρόσωπο για τους Τούρκους, που την κατηγόρησαν ότι ήταν βαλτή από το ελληνικό κράτος, Η Σαμπιχά Σουλειμάν κατήγγειλε στον ΟΗΕ τον υποχρεωτικό εκτουρκισμό των μουσουλμάνων της Θράκης , προκαλώντας έντονη ενόχληση στην Τουρκία:

«Ονομάζομαι Σαμπιχά Σουλεϊμάν, είμαι Μουσουλμάνα Ρομά από την Ξάνθη στην Ελλάδα και πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Δροσερού «Η Ελπίδα». Ζητώ συγνώμη που δεν μπορώ να μιλήσω απ’ ευθείας σε κάποια από τις γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο συνέδριο αλλά δεν τις έμαθα ποτέ. Η μητρική μου γλώσσα είναι ρομάνι, η γλώσσα των Τσιγγάνων. Πάρα ταύτα επειδή είμαι μουσουλμάνα της Θράκης υποχρεώθηκα να πάω σε σχολείο όπου διδάχθηκα μια τρίτη γλώσσα, τα τούρκικα. Αυτό κάνουν κάθε χρόνο εκατοντάδες Έλληνες πολίτες μουσουλμάνοι Ρομά με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε σήμερα μειονότητα εντός της μειονότητας. Το ίδιο συναίσθημα της μειονότητας μέσα στη μειονότητα το αισθανόμαστε σε κάθε βήμα μας μέσα στην κοινωνία. Οι μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής προσπαθούν να μας επιβάλλουν εκτός από τη γλώσσα τους και την ταυτότητά τους. Ξοδεύουν πολλά λεφτά για να χτίσουν τζαμιά μέσα στους οικισμούς μας. Μας λένε ότι οι Τσιγγάνοι πεθαίνουν νέοι επειδή δεν είναι καλοί Τούρκοι και πιστοί μουσουλμάνοι. Εμείς, όμως, ξέρουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερα σχολεία και νοσοκομεία όχι τζαμιά που άλλωστε η Θράκη έχει πολλά. Εδώ και χρόνια επιμένουν να φτιάξουν σωματεία και να τα ονομάσουν "τουρκικά". Στη συνέχεια προσπαθούν να μας γράψουν σε αυτά τα σωματεία για να μας υποχρεώσουν κι εμάς να πούμε ότι είμαστε Τούρκοι. Πριν μερικά χρόνια το ελληνικό κράτος όρισε να πηγαίνουμε υποχρεωτικά σε νηπιαγωγεία. Οι τουρκικής καταγωγής Μουσουλμάνοι έφτιαξαν δικά τους νηπιαγωγεία όπου διδάσκονται μόνον τουρκικά. Μας πιέζουν να γραφτούμε σε αυτά τα νηπιαγωγεία. Θέλουμε να έχουμε καλή εκπαίδευση στη γλώσσα του κράτους που ζούμε. Το κράτος δεν κάνει αρκετά. Θέλουμε περισσότερα δημόσια σχολεία. Θέλουμε να μας προστατεύει επειδή είμαστε μουσουλμάνες γυναίκες με δικαιώματα που παραβιάζονται διαρκώς από ανθρώπους που νομίζουν ότι είναι δικαίωμά τους να φέρονται άσχημα στις γυναίκες τους. Περιμένουμε την πραγματική βοήθεια από το ελληνικό κράτος. Η Διακήρυξη του ΟΗΕ για τις μειονότητες λέει ότι πρέπει να γίνεται σεβαστή η ιδιαίτερη ταυτότητα και ο πολιτισμός μας. Αυτό δεν ισχύει μόνον για το κράτος στο οποίο ζούμε αλλά και για τους μειονοτικούς συμπολίτες μας. Οι τελευταίοι προσπαθούν να μας επιβάλλουν την τουρκική ταυτότητα αντί της δικής μας ταυτότητας των Ρομά. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε τη δική μας ταυτότητα με μία άλλη. Θέλουμε να μας αφήσουν ήσυχους και να μην παίζουν πολιτικά παιχνίδια εις βάρος μας».

Σήμερα πρόσωπο που συνεργάστηκε μαζί της στη δημιουργία σχολείων για τους Ρομά λέει για αυτήν: «Η Σαμπιχά δεν είχε φιλοδοξία να εκπροσωπήσει καμία μειονότητα. Ήταν κοινωνικός ακτιβιστής του τόπου της. Κατάφερε για λίγο να στήσει στα πόδια της μια κοινωνία που κατέρρεε γύρω της. Ήταν συνεπώς «κακό παράδειγμα». Διότι δεν αποδέχθηκε το ρόλο του ανδράποδου που της επεφύλασσαν οι τοπικές αρχές της Ξάνθης και του μπαλώματος στη μειονότητα που της επεφύλασσε το προξενείο. Πέτυχε εκεί που όλοι απέτυχαν. Σήκωσε το κεφάλι στις αρχές που απλώς προσπαθούσαν να εξαγοράζουν την ψήφο των Ρομά στις εκλογές, αλλά και στο προξενείο. Διότι λειτουργούσε ως ερινύα στους πολιτικούς παράγοντες. Διότι ήταν γυναίκα».

Σήμερα η Σαμπιχά Σουλειμάν είναι 37 χρονών και τελειώνει το γυμνάσιο.

(εδώ η δημόσια δήλωσή της μετά την απόσυρση της υποψηφιότητας της)

Πως ξεκίνησαν όλα…

Στο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν δύο αντίπαλες τάσεις σχετικά με τα εθνικά θέματα. Μία ας πούμε πιο «πατριωτική» και μία «αντιπατριωτική» οι οποίες βρίσκονται σε συνεχή διαμάχη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμμετέχει όλος ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή. Η πρώτη μιλάει για τη συνέχεια της αριστερής παράδοσης του ΕΑΜ ΕΛΑΣ, η άλλη προτάσσει τον διεθνιστικό της χαρακτήρα. Η μία αγαπά να μιλά για «εθνική ανεξαρτησία-λαϊκή κυριαρχία», η άλλη αγαπά να καταγγέλλει τον «ελληνικό εθνικισμό».

Η ηγεσία προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω σε -όχι μόνο διαφορετικές, αλλά συχνά εχθρικές μεταξύ τους απόψεις. Όπως τότε με το σχέδιο Ανάν, που η μία πλευρά ήταν κατά και η άλλη υπέρ. Αντίθετες θέσεις όμως, έχουν και στα ελληνοτουρκικά, στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ και σε πολλά άλλα.

Με το που ξεκίνησαν οι διεργασίες για τις υποψηφιότητες στο Ευρωψηφοδέλτιο, οι πιο ενεργοί των δύο πλευρών, (αμφότεροι στην προεδρική πλευρά) ετοίμασαν τις δικές τους προτάσεις. Οι δύο πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις των απέναντι «στρατοπέδων» είναι αυτές που έγιναν και η πέτρα του σκανδάλου. Η Σαμπιχά Σουλειμάν που προτάθηκε από την «πατριωτική» πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ και ο Δημήτρης Χριστόπουλος που προτάθηκε από την «αντιπατριωτική».

Η δεύτερη ομάδα -όπως εκ των υστέρων έγινε γνωστό- εξαρχής εργάστηκε όχι μόνο για την προώθηση της δικής της, αλλά και εναντίον της υποψηφιότητας της Σαμπιχά. Ωστόσο, όσο κόκκινο πανί ήταν η Σαμπιχά για τους τουρκογενείς του ΣΥΡΙΖΑ και τους «αντιπατριώτες» που την αποκαλούν «εθνικίστρια», τόσο κόκκινο πανί αποτελεί και για τους άλλους και ο Χριστόπουλος, που τον αποκαλούν «εθνομηδενιστή». 

Συγκεκριμένα, η Σαμπιχά λέγεται ότι ήταν πρόταση μέλους της Πολιτικής Γραμματείας, προσκείμενου στον Αλέξη Τσίπρα, που είχε και την υποστήριξη συμβούλου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Χριστόπουλος θεωρείται παιδί του Γιάννη Μηλιού, με τον οποίο έχουν παρόμοιες θέσεις.

Η κομματική εφημερίδα Αυγή του Νίκου Φίλη, που ανήκει στην πλευρά που πολέμησε τη Σαμπιχά, σε άρθρο της προέβη σε πολύ βαριές κατηγορίες για τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τους συνεργάτες του Α.Τσίπρα που τη στήριξαν (για τους οποίους οι πληροφορίες λένε ότι τα τουρκογενή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ Θράκης ζητάνε «την κεφαλή τους επί πινακι» Στο άρθρο με τίτλο ¨Εκεί ψηλά στη Θράκη» έγραφε χαρακτηριστικά: «Το ερώτημα είναι: ποιος είχε τη φαεινή ιδέα να συμπεριφερθεί με την αραχνιασμένη νοοτροπία της ΕΥΠ και να υποβάλει στον ΣΥΡΙΖΑ, σχεδόν λάθρα, την υποψηφιότητα μιας μουσουλμάνας - Ρομά, που έχει υιοθετηθεί εδώ και χρόνια από την ελληνική Ακροδεξιάς;». Ο αρθρογράφος μάλιστα, υιοθετεί και τους αστήριχτους χαρακτηρισμούς περί ακροδεξιάς και αφήνει υπόνοιες περί νοοτροπίας ΕΥΠ για τον διπλωματικό σύμβουλο του Α.Τσίπρα, παλιό στέλεχος του ΚΚΕ, που φωτογραφίζει.

Τα στελέχη που «κατηγορούνται» από την Αυγή προτίμησαν να μην απαντήσουν επιθετικά, αλλά ήταν οι Πασοκογενείς που έθεσαν θέμα Χριστόπουλου, χαρακτηρίζοντας τις απόψεις του «επικίνδυνες και ακραίες» και προειδοποιώντας ότι θα στοιχίσουν στον ΣΥΡΙΖΑ καθώς ο δικός τους κόσμος «δεν τις αποδέχεται». Τελευταίο επεισόδιο, ήταν αυτό με τον υποψήφιο ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ που προέρχεται από το ΔΗΚΚΙ, τον συνταγματολόγο Ηλία Νικολόπουλο, ο οποίος δηλώνει ότι ανήκει στην «πατριωτική αντιιμπεριαλιστική αριστερά». Ο κ. Νικολόπουλος ζήτησε από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πριν οριστικοποιηθεί η υποψηφιότητα του, να του απαντήσουν αν υιοθετούν τις θέσεις Χριστόπουλου για την μειονότητα, καθώς σε αυτή την περίπτωση, θα αποσυρόταν. Ο ίδιος είπε στους συντρόφους του ότι τον διαβεβαίωσαν πως πρόκειται για προσωπικές απόψεις κι έτσι δέχθηκε τελικά. 

Η αρχή του μπλεξίματος με τη μειονότητα βρίσκεται στην τελευταία επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στη Θράκη. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στις συνομιλίες του με τα στελέχη που αυτοπροσδιορίζονται ως Τούρκοι τους υποσχέθηκε ότι στο ευρωψηφοδέλτιο θα έβαζε κι έναν δικό τους. Στη συνέχεια έκπληκτοι άκουσαν ότι επέλεξε τη Ρομά Σαμπιχά που ήταν για αυτούς κόκκινο πανί. Προφανώς ο Αλέξης Τσίπρας δεν το έκανε για να τους προκαλέσει, αλλά από άγνοια για την κατάσταση εκεί.

Επικράτησε πανικός και παρότι πιο ψύχραιμες φωνές πρότειναν να προστεθεί άλλη μία υποψηφιότητα τουρκογενούς, ώστε να τηρηθεί η υπόσχεση, επιλέχθηκε ο δρόμος που υπέδειξε η «αντίπαλη» ομάδα, να εξοστρακιστεί η Ρομά και να μπει στη θέση της ο βοηθός του Χουσείν Ζειμπέκ, όπως τους πρότεινε ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με τους χειρισμούς του πέτυχε να αλλάξει την ευνοϊκή μέχρι πρότινος για εκείνον ατζέντα, στρέφοντας τη δημόσια συζήτηση στα θέματα της μειονότητας που αποτελούν για εκείνον αδύνατο σημείο. Σήμερα επιχειρεί πανικόβλητος να το κλείσει, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα τα καταφέρει γιατί μόλις άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. 

Βασιλική Σιούτη

http://www.thepressproject.gr/article/60757