Η συμφωνία της γραβάτας

Κώστας Λαπαβίτσας

Η συμφωνία της γραβάτας

24/06/2018

Για να εκτιμήσουμε τη σημασία της συμφωνίας του Γιούρογκρουπ του Ιουνίου του 2018 είναι απαραίτητο να πάμε δυο χρόνια πίσω και να αναφερθούμε πρώτα στη συμφωνία του Μαΐου του 2016. Τότε τέθηκε το πλαίσιο για το ελληνικό χρέος μέσα στο Τρίτο Μνημόνιο που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόσφατη συμφωνία του Αλέξη Τσίπρα – αυτή της γραβάτας – είναι απόρροια της προηγούμενης και στην πράξη ακόμη χειρότερη, όπως θα δούμε παρακάτω.

Το Γιούρογκρουπ του Μαΐου 2016

Η συμφωνία του Μαΐου 2016 περιλάμβανε βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος. Συγκεκριμένα:

1. Να βελτιωθεί τεχνικά η σειρά των αποπληρωμών για το χρέος προς το EFSF,
2. Να γίνουν τεχνικές αλλαγές στη χρηματοδότηση του EFSF/ESM ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος από πιθανή άνοδο των επιτοκίων και,

3. Να μην πληρωθούν τόκοι για το 2017 στο ποσό που είχε χρησιμοποιηθεί για επαναγορά χρέους κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Μνημονίου (ένα μικρό ποσό, λίγο πάνω από 11 δις).

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει ότι τα βραχυπρόθεσμα μέτρα ήταν, στην καλύτερη περίπτωση, επιφανειακά.

Ταυτόχρονα το Γιούρογκρουπ προέβλεψε και μεσοπρόθεσμα μέτρα, τα οποία θα εφαρμόζονταν εάν και όταν το Τρίτο Μνημόνιο ολοκληρωνόταν με επιτυχία. Συγκεκριμένα:

1. Την πλήρη κατάργηση των τόκων για το ποσό που είχε χρησιμοποιηθεί για επαναγορά χρέους στη διάρκεια του Δευτέρου Μνημονίου.

2.Την επιστροφή των κερδών από τα ομόλογα της ΕΚΤ και του ESM.

3.Τη χρήση τυχόν αδιάθετων κονδυλίων του Τρίτου Μνημονίου για να αποπληρωθούν παλαιότερα χρέη κι έτσι να γίνει ελάφρυνση των συνολικών τόκων.
4.Επιμήκυνση και αλλαγές στις πληρωμές των τόκων του χρέους προς το EFSF (που είναι περίπου το ένα τρίτο του συνολικού χρέους της Ελλάδας), ώστε να υπάρξει ελάφρυνση.

Και πάλι ήταν φανερό ότι τα μέτρα αυτά δεν πρόσφεραν καμιά ουσιαστική βελτίωση στο θέμα του χρέους. Επιπλέον, για να τα κάνει πράξη το Γιούρογκρουπ απαιτούσε από την Ελλάδα να συμμορφωθεί πιστά με το πρόγραμμα. Δηλαδή να εφαρμόσει θηριώδη λιτότητα, γενικευμένες ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας, και απορρύθμιση των αγορών.

Η πολιτική διαχείριση 2016-2018

Η πολιτική διαχείριση μιας τέτοιας συμφωνίας ήταν εξαιρετικά απαιτητική για τον ΣΥΡΙΖΑ και χρειάστηκε να επιστρατευτεί όλη η μαεστρία της ηγετικής ομάδας στην ‘επικοινωνία’.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, το ‘παράλληλο πρόγραμμα’, τα ‘αντίμετρα’, ή τον πόνο ψυχής καθώς η κυβέρνηση επέβαλε καταιγίδα φόρων στο πλαίσιο της μνημονιακής λιτότητας;

Κυρίως όμως έκλεινε το μάτι στον ελληνικό λαό λέγοντας ότι, αν κάνουμε όλα όσα μας ζητάνε, τελικά θα έχουμε μια γενναιόδωρη ρύθμιση για το χρέος. Δε μπορεί, μας το είχαν υποσχεθεί ήδη από το 2012, όταν το χρέος μας ήταν αναλογικά πολύ μικρότερο. Τώρα που έφτασε σχεδόν το 180% του ΑΕΠ, οι φίλοι και ‘εταίροι’ μας θα φανούν γενναιόδωροι και θα μας ανταμείψουν.

Έτσι πορεύτηκε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τα επόμενα δύο χρόνια και αναδείχθηκε στην πλέον πειθήνια μνημονιακή κυβέρνηση που γνώρισε η Ελλάδα. Για την ακρίβεια βασιλικότερη του βασιλέως πετυχαίνοντας πλεονάσματα λιτότητας πολύ μεγαλύτερα από αυτά που απαιτούσε το Γιούρογκρουπ.

Το 2017 ξεπέρασε το 4%, πολύ πάνω από το 1,75% που προέβλεπε το Τρίτο Μνημόνια. Όχι απλώς καλοί μαθητές, αλλά αριστούχοι, υποδείγματα.

Το Γιούρογκρουπ του Ιουνίου 2018

Πέρασε λοιπόν ο καιρός, ακολουθήθηκε πιστά το Τρίτο Μνημόνιο, εφαρμόστηκαν και τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για το χρέος, και φτάσαμε στην ώρα της ρύθμισης του χρέους, της τελικής πράξης της μνημονιακής περιόδου. Τι αποφάσισε το Γιούρογκρουπ;
Πρώτο, την κατάργηση της πληρωμής τόκων για το περίφημο ποσό που είχε χρησιμοποιηθεί για να γίνει η επαναγορά χρέους με το Δεύτερο Μνημόνιο.
Δεύτερο, την επιστροφή των κερδών από τα ομόλογα της ΕΚΤ και του ESM.
Τρίτο, για το χρέος προς το EFSF, την επέκταση της περιόδου χάριτος κατά δέκα χρόνια (δηλαδή μέχρι το 2032) και την επιμήκυνση της μέσης ωρίμανσης επίσης κατά δέκα χρόνια.

Αυτά.

Το Γιούρογκρουπ δεν υιοθέτησε ούτε καν όσα μεσοπρόθεσμα μέτρα είχαν προταθεί στη συμφωνία του Μαΐου του 2016. Δεν υπήρξε δηλαδή συμφωνία να χρησιμοποιηθεί ένα σοβαρό ποσό από τα αδιάθετα κονδύλια του Τρίτου Μνημονίου για να γίνει αποπληρωμή άλλων, ακριβότερων χρεών ώστε να υπάρξει συνολική ελάφρυνση.
Συμφωνήθηκε όμως να πάρει η Ελλάδα την πέμπτη και τελευταία δόση του προγράμματος, ύψους 15 δις, από τα οποία τα 5,5 δις θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για διευκόλυνση της εξυπηρέτησης του χρέους (ίσως για αποπληρωμή ενός μέρους του χρέους προς το ΔΝΤ) και τα 9,5 δις για να σχηματιστεί το περιβόητο ‘μαξιλάρι’, που πλέον θα ξεπεράσει τα 24 δις, ώστε να βγει η χώρα στις αγορές.
Όλα αυτά υπό την αυστηρή προϋπόθεση ότι η χώρα θα έχει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% μέχρι το 2022 και 2,2% κατά μέσο όρο μέχρι το 2060! Και φυσικά θα υπάρξει ‘ενισχυμένη εποπτεία’ με τέσσερις επισκέψεις το χρόνο, καθώς και σταδιακή επιστροφή των κερδών από τα ομόλογα της ΕΚΤ και του ESM -με αιρεσιμότητα- ώστε να τηρείται το πλαίσιο.

Για μια ακόμη φορά η κυβέρνηση Τσίπρα ηττήθηκε στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Για μια ακόμη φορά οι ‘εταίροι’ μας φάνηκαν αμείλικτοι, δεν τήρησαν τις υποσχέσεις τους και στη ουσία έδειξαν ότι το κεφάλαιο Ελλάδα έχει κλείσει γι’ αυτούς. Η μακροπρόθεσμη πρόβλεψη που έκαναν για το χρέος είναι ότι, όταν με το καλό έρθει το 2032, θα το ξανασκεφτούν …

Τι θα ακολουθήσει;

Η συμφωνία αυτή είναι η τελική. Δεν υπάρχουν άλλες διαπραγματεύσεις, τα μνημόνια τελειώνουν επισήμως τον Αύγουστο του 2018 και η Ελλάδα θα ζήσει με αυτούς τους όρους. Τι σημαίνει αυτό;

Μέχρι το 2022 η χώρα θα είναι υποχρεωμένη να κινηθεί σε καθεστώς εξαιρετικά σκληρής λιτότητας με πρωτοφανή πλεονάσματα που σημαίνουν συνεχή φορολογική πίεση και ελάχιστο δημοσιονομικό χώρο για παροχές και ελαφρύνσεις προς τα στρώματα που έχουν χτυπηθεί ανελέητα. Θα πρέπει επίσης να εφαρμόσει τα μέτρα περικοπής των συντάξεων το 2019 και κατόπιν τα μέτρα μείωσης του αφορολόγητου. Θα πρέπει τέλος να συνεχίσει να εφαρμόζει σειρά δομικών νεοφιλεύθερων αλλαγών υπό την εποπτεία των δανειστών. Με τόσο μεγάλη πίεση στην ενεργό ζήτηση η ετήσια ανάπτυξη όλο αυτό το διάστημα πολύ δύσκολα θα ξεπεράσει το 2%.

Παράλληλα η χώρα θα δοκιμάσει να δανείζεται τακτικά από τις ανοιχτές αγορές. Για τα πρώτα δύο περίπου χρόνια το ‘μαξιλάρι’ προσφέρει μια κάλυψη, αλλά τα επιτόκια παγκοσμίως είναι στην ανοδική φάση του κύκλου, ο δανεισμός των αναπτυσσομένων χωρών είναι και πάλι τεράστιος και τα χρηματιστήρια είναι σε έξαρση.
Για μια χώρα με την αναπτυξιακή δυναμική της Ελλάδας και με χρέος περίπου 180% του ΑΕΠ, η έξοδος στις συνθήκες αυτές είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένη. Ανά πάσα στιγμή τα επιτόκια μπορεί να γίνουν απαγορευτικά και ο δανεισμός να καταστεί ανέφικτος.

Μακροπρόθεσμα, τέλος, η εικόνα είναι τελείως απογοητευτική. Το πολυθρύλητο ‘ολιστικό σχέδιο ανάπτυξης’ ήταν μια άσκηση επί χάρτου για να πειστούν οι δανειστές ότι η κυβέρνηση θα είναι πολύ αυστηρή στα δημοσιονομικά με την ελπίδα ότι κάτι θα μας δώσουν στο χρέος, ώστε να υπάρξει κάποια μακροπρόθεσμη προοπτική ανάπτυξης. Δεν έγινε απολύτως τίποτε και η προοπτική που εμφανίζεται είναι τραγική.

Η Ελλάδα έχει αρνητική καθαρή αποταμίευση και ένα τραπεζικό σύστημα που μειώνει τις πιστώσεις κάθε χρόνο. Οι επενδύσεις δεν έχουν καμία δυναμική, ενώ η ελπίδα ότι θα έρθουν ξένες επενδύσεις που θα αλλάξουν τα πράγματα είναι απλώς ευχολόγιο. Πάνω απ’ όλα, η χώρα χάνει συνεχώς το καλύτερα εκπαιδευμένο κομμάτι του εργατικού της δυναμικού, ιδίως τη νεολαία. Η Ελλάδα μετατρέπεται σταθερά σε χώρα γερόντων, με τεράστιο χρέος και εξαιρετικά αντιαναπτυξιακές πολιτικές που πηγάζουν από την εξυπηρέτηση του χρέους.

Ο Αλέξης Τσίπρας ανέβηκε στην εξουσία καταγγέλλοντας τα μνημόνια και το χρέος. Όταν όμως βρέθηκε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, αποδέχθηκε και τα μνημόνια και το χρέος για να παραμείνει στην εξουσία. Σε τρία χρόνια ολοκλήρωσε το έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων και έφτιαξε μια μνημονιακή πραγματικότητα για τη χώρα. Μετά έβαλε γραβάτα για να πανηγυρίσει. Ας μην έχει ψευδαισθήσεις για το τι θα πει η ιστορία.

Κώστας Λαπαβίτσας

(Ο  Κ.Λ. εκλέχτηκε το 2015 ως ανεξάρτητος συνεργαζόμενος βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εκλογική περιφέρεια της Ημαθίας. Πρωτοστάτησε στην δημιουργία της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου, που ήταν η προπομπός της Επιτροπής Αλήθειας για το Χρέος. Τον Αύγουστο του 2015, μετά την υπογραφή νέου μνημονίου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ο Κώστας Λαπαβίτσας αποχώρησε και είναι ένας από τους 25 βουλευτές που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη της Λαϊκής Ενότητας).

www.costaslapavitsas.blogspot

Τσοχατζοπουλισμός και κοινωνία

Ο φαρμακός τής Διονυσίου Αρεοπαγίτου

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Κατά το λεξικό Δημητράκου ο «φαρμακός» στη Χριστιανική Γραμματεία είναι ο γόης, ο μάγος, ο ειδωλολάτρης. Στα κείμενα της κλασικής εποχής είναι το εξιλαστήριο θύμα ή το κάθαρμα. Το «κάθαρμα» πριν περιοριστεί στη σημερινή του σημασία –ο αλιτήριος, ο παλιάνθρωπος– είχε σχέση με τον καθαρμό. Ηταν αυτός που η κοινότητα έπρεπε να εξορίσει για να καθαρθεί από το μίασμα που της είχε επιφέρει ο φαρμακός. Ο Οιδίπους τον οποίον σήμερα ταυτίζουμε με την αγάπη του τρυφερού βλαστού προς τη μανούλα, πριν γίνει σύμπλεγμα ξαπλωμένο στα ψυχαναλυτικά ντιβάνια, υπήρξε φαρμακός. Διέπραξε ύβρη λύνοντας το αίνιγμα της Σφίγγας, άρα θεωρώντας ότι είναι ο μόνος που γνωρίζει τι είναι το «θαύμα» που λέγεται άνθρωπος –πάντα κατά Σοφοκλή, που αγνοούσε τον Φρόιντ– έγινε βασιλιάς, απέκτησε παιδιά με τη χήρα του νεκρού Λάιου για να ανακαλύψει ότι γνώριζε μεν τι είναι ο άνθρωπος, αγνοούσε όμως ποιος είναι ο ίδιος. Για να απαλλάξει την πόλη από το μίασμα της ύβρης του τυφλώθηκε και εξορίστηκε ως φαρμακός.

Η περίπτωση του Ακη Τσοχατζόπουλου καλύπτει όλες τις σημασίες της λέξης «φαρμακός». Μάγος, γητευτής των ψηφοφόρων, παρ’ ολίγον πρωθυπουργός, πρωταγωνίστησε για δεκαετίες στην πολιτική σκηνή. Η ύβρις του μπορεί να σχετίζεται με την οικονομική του απληστία, όμως δεν περιορίζεται σ’ αυτήν. Σιγά τα ωά. Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος και υποψιάζομαι ότι αν, αντί για το ακίνητο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, είχε επενδύσει τους κόπους του σε φυτείες καφέ στην Κεντρική Αφρική, τώρα θα έπινε το καφεδάκι του ενδεχομένως σε κάποιο υπουργικό γραφείο σχεδιάζοντας την έξοδο απ’ τα μνημόνια. Εξάλλου, έζησε σε μια εποχή που σοβαροί διανοούμενοι της Αριστεράς, όπως ο κ. Τσουκαλάς, έγραφαν ότι στον καπιταλισμό το χρήμα είναι κατ’ ανάγκην πολιτικό. Τι άλλο έκανε κι αυτός; Πολιτικό χρήμα έβγαλε. Η ύβρις του είναι ότι θέλησε να ενσαρκώσει το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής.

Ήταν αρκετά Έλληνας ώστε να πιστεύει ότι ο πλούτος είναι άχρηστος αν δεν μπορείς να τον τρίψεις στα μούτρα όσων δεν τον έχουν. Αν δεν μπορείς να φωνάξεις ότι εσύ τα κατάφερες, έπιασες την καλή, είσαι ο πρώτος του χωριού. 

Σε μια Ελλάδα που είχε αναγορεύσει σε κοινωνικό ιδανικό το «πρώτο τραπέζι πίστα», ο Τσοχατζόπουλος λειτουργούσε ως πρότυπο. Πρότυπο επίσης και η σύζυγός του που είχε εκπληρώσει το όνειρο πάσης κορασίδος, που θαύμαζε τις νευρωτικές τού Sex and the City. Και η αλήθεια είναι ότι πλήρωσε τη βλακεία της πολύ ακριβά. Για να έχεις πρόσωπο, έπρεπε να κυκλοφορείς ντυμένος με τρία χιλιάρικα τουλάχιστον. Η Δικαιοσύνη καταδίκασε τον φαρμακό οριστικά. Ποιος όμως θα καταδικάσει το κοινωνικό πρότυπο που ενσάρκωσε;

http://www.kathimerini.gr/932858/opinion/epikairothta/politikh/o-farmakos-ths-dionysioy-areopagitoy

Επιστροφή στην δραχμή = εθνική αυτοκτονία για 16 λόγους

Επιστροφή στην δραχμή θα σήμαινε 

εθνική αυτοκτονία για 16 λόγους

Με αφορμή την δήλωση της ταλαντούχου Marine Le Pen του Εθνικού Μετώπου στην Γαλλία που προηγείται ως κόμμα στις δημοσκοπήσεις, να προτείνει επιστροφή στο φράγκο και σύνδεση με το ευρώ, τίθεται το ερώτημα μπορεί η Ελλάδα να επιστρέψει στην δραχμή; 

Η Γαλλία έχει εθνική παραγωγή δηλαδή έχει μηχανισμό που θα μπορούσε να στηρίξει το εθνικό νόμισμα, οπότε επιστροφή στο φράγκο θα μπορούσε να λειτουργήσει στην Γαλλία... 

Η Ελλάδα είναι ένας μακροχρόνιος ασθενής που δεν μπορεί να δεχθεί νομισματικά σοκ όπως επιστροφή στην νέα δραχμή καθώς απουσιάζει το πιο ουσιώδες: η Εθνική Παραγωγή. 

Κατά καιρούς, πολιτικοί, οικονομολόγοι, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, επιχειρηματολογούν αναφέροντας ορισμένα πλεονεκτήματα που θα είχε η Ελλάδα αν διέθετε εθνικό νόμισμα δηλαδή δραχμή και όχι υπερεθνικό νόμισμα δηλαδή ευρώ, αποφεύγοντας ωστόσο σκόπιμα ή από άγνοια να παρουσιάσουν τα τεράστια μειονεκτήματα μιας τέτοιας ιστορικά επιζήμιας απόφασης.

Πρωτίστως να αναφέρουμε ότι η Ελλάδα περίπου πριν 16 χρόνια εγκατέλειψε την δραχμή για να ενταχθεί στο ευρώ στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα δυστυχώς με μια λάθος συναλλαγματική ισοτιμία. 

Προφανώς η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη να ενταχθεί στο ευρώ, επικράτησε ελλείψει ελέγχων μια ακραία ανατίμηση των παραγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών δυσανάλογη της πραγματικής δυναμικής της οικονομίας και ταυτόχρονα υπήρξε ακραία ανατιμητική κερδοσκοπία.

Η είσοδος της Ελλάδος στο ευρώ αποκάλυψε το τραγικό πρόσωπο πολλών νεοελλήνων, κοινών απατεώνων, κερδοσκόπων της μιζέριας και της εύκολης καλοπέρασης. 

Αυτά συνέβησαν και δεν έχει νόημα να επεκταθούμε πολύ.

Θα θυμίσουμε όμως σε όσους έχουν επιλεκτική μνήμη τι σημαίνει επιστροφή στην νέα δραχμή ή στην παλαιά δραχμή.

Η επιστροφή στην δραχμή αποτελεί μια διαχρονική ανοησία όσων υποστηρίζουν ότι αν φύγουμε από το ευρώ και επιστρέψουμε στην δραχμή θα είμαστε καλύτερα. 

Η επιστροφή στην δραχμή τι σημαίνει;

Ας δώσουμε 16 παραδείγματα

1)Η διαδικασία μετάβασης της Ελλάδος από το ευρώ στην δραχμή (και δεν αναφερόμαστε μόνο στο σκέλος της εκτύπωσης των νέων δραχμών) θα είναι η περίοδος της απόλυτης φτωχοποίησης του Έλληνα. 

Ξαφνικά η χρηματοδότηση από το εξωτερικό θα μηδενιστεί και η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να δεσμεύσει καταθέσεις για να πληρώσει μισθούς συντάξεις ή να επιβάλλει έκτακτο φόρο στις καταθέσεις. 

2)Η επιστροφή της Ελλάδος στην δραχμή και η αποχώρηση από το ευρώ θα οδηγήσει σε μια μαζική έξοδο των ξένων από το ελληνικό χρηματιστήριο. 

Το χρηματιστήριο, οι μετοχές των τραπεζών και των εταιριών θα καταρρεύσουν. 

Οι τιμές των ομολόγων θα πέσουν στα επίπεδα χρεοκοπίας και οι αποδόσεις θα εκτιναχθούν σε επίπεδα χρεοκοπίας. 

3)Η Ελλάδα θα υποβαθμιστεί σε καθεστώς επιλεκτικής χρεοκοπίας από όλους τους οίκους πιστοληπτικής διαβάθμισης. 

4)Η Ελλάδα θα δεχόταν δύο ισχυρότατα σοκ της άμεσης αποεπένδυσης, της μαζικής και καθολικής αποχώρησης των ξένων και ταυτόχρονα η νέα δραχμή – με όποια συναλλαγματική ισοτιμία εμφανιζόταν έναντι του ευρώ και του δολαρίου – θα δεχόταν ακραίες κερδοσκοπικές πιέσεις ιστορικών διαστάσεων. 

Η συναλλαγματική ισοτιμία δεν θα ήταν προφανώς 1 ευρώ προς 340,75 δραχμές αλλά 1 ευρώ προς 600 ή 800 δραχμές. 

Η ΤτΕ χωρίς να διαθέτει συναλλαγματικά διαθέσιμα θα ήταν πανεύκολος στόχος.

Η χώρα θα ζούσε σκηνές πανικού καθώς οι επιθετικές υποτιμήσεις της νέας δραχμής θα μηδένιζαν το όφελος της εκτύπωσης νέου χρήματος.

Ότι θα κέρδιζε η Ελλάδα από την νέα δραχμή θα το έχανε από τις επιθετικές υποτιμήσεις. 

5)Η ΕΚΤ ακόμη και αν αποδεχόταν μια κλειδωμένη συναλλαγματική ισοτιμία με την νέα δραχμή….η ΤτΕ δεν θα μπορούσε να αποκρούσει τις κερδοσκοπικές πιέσεις (βλέπε Pesos Αργεντινής στο παρελθόν). 

6)Τα επιτόκια της νέας δραχμής θα εκτοξεύονταν στο 20% με 30%.

Η Ελλάδα δεν θα ήταν απλά απομονωμένη από τις αγορές θα αντιμετώπιζε συνθήκες μεσοπολέμου λόγω του πληθωρισμού που θα εκτοξευόταν. 

7)Ο βασικός μισθός των ελλήνων θα ήταν αποτιμημένος σε ευρώ στα 180 ευρώ από 586 ευρώ σήμερα. 

8)Η Ελλάδα θα διαθέτει χρέος το οποίο είναι σε αγγλικό δίκαιο που σημαίνει τεράστιες υποχρεώσεις.

Το χρέος δεν θα μπορούσε να διαγραφεί.... αμέσως όλα τα διεθνή δικαστήρια θα δέσμευαν την περιουσία του ελληνικού κράτους στο εξωτερικό. 

Τα συναλλαγματικά αποθέματα θα έχουν καταστραφεί από την προσπάθεια της ΤτΕ να αποκρούσει τις κερδοσκοπικές επιθέσεις. 

9)Οι τράπεζες θα καταστρέφονταν και με όρους ρευστότητας και με όρους κεφαλαίων. 

Τα NPLs θα έφθαναν σε επίπεδα ρεκόρ, το σύστημα θα δεχόταν ένα κραχ ιστορικών διαστάσεων. 

10)Οι πολίτες θα προσπαθούσαν άρον άρον να διαφυλάξουν τα ευρώ τους σκληρό νόμισμα έναντι του ασθενικού και αδύναμου ελληνικού της νέας δραχμής. 

11)Τα ελληνικά προϊόντα θα αποκτούσαν μια αυξημένη ανταγωνιστικότητα σε σχέση με το σήμερα αλλά το όφελος από αυτό θα ήταν πενιχρό εμπρός στην ζημία που θα προκαλούσε η επιστροφή στην νέα δραχμή. 

12)Με όρους ΑΕΠ θα μειωνόταν έως 20% που σημαίνει θα χανόταν σε ελάχιστους μήνες 36 δισεκ. ευρώ αξίας εθνικού πλούτου. 

13) Ο πληθωρισμός θα εκτόξευε στα ύψη τιμές και επιτόκια. 

Ο τραπεζικός δανεισμός απλά θα ήταν μια ιστορία που θα δίδασκαν οι γονείς στα παιδιά τους. 

14)Η αγορά ακινήτων θα κατέρρεε.

Με βάση ορισμένα στατιστικά μοντέλα που προσομοιάζουν της Αργεντινής μια πρόσθετη πτώση στις τιμές των ακινήτων περίπου 35% με 40% από τις υφιστάμενες τιμές δεν θα αποτελούσε έκπληξη. 

15)Το χρέος ως προς το ΑΕΠ λόγω της μεγάλης μείωσης του ΑΕΠ και της δραματικής υποτίμησης της περιουσίας της Ελλάδος από 178% του ΑΕΠ θα εκτοξευόταν στο 230% με 240%. 

16) Η Ελλάδα με την νέα δραχμή τουλάχιστον για τα πρώτα δύο χρόνια δεν θα ήταν γη της επαγγελίας αλλά ένα απολειφάδι μιζέριας, φτώχειας και κακομοιριάς. 

Η έξοδος της Ελλάδος από το ευρώ θα είχε συνέπειες στην ελληνική κοινωνία όσο ακόμη 3-4 ακραίας λιτότητας μνημόνια μαζί.

Το διπλό νόμισμα θα ήταν εθνική τραγωδία 

Κατά καιρούς αρχής γενόμενης από το 2011 έχουν αναφερθεί σενάρια, σχέδια και σκέψεις για το διπλό νόμισμα δηλαδή και ευρώ και δραχμή. 

Το διπλό νόμισμα ήταν δημιούργημα της εναλλακτικής γερμανικής σκέψης ώστε να αντιμετωπιστεί το ελληνικό πρόβλημα. 

Το σχέδιο ήταν όλες οι συναλλαγές με το εξωτερικό να πραγματοποιούνται με το ευρώ και η νέα δραχμή για καθαρά εσωτερική κατανάλωση για πληρωμές μισθών και συντάξεων και συναλλαγές εντός της χώρας.

Το σενάριο του διπλού νομίσματος θα ήταν εθνική αυτοκτονία, εθνική τραγωδία, εθνική δολοφονία. 

Γιατί; 

Αν υποθέσουμε ότι η Ελλάδα υποχρεωνόταν στην λύση του εθνικού νομίσματος. 

Η νέα δραχμή το νέο νόμισμα στο εσωτερικό της Ελλάδος υποχρεωτικά και βίαια θα οδηγείτο σε υποτίμηση περίπου 50% με 60% είχε προβλέψει πριν χρόνια η Deutsche bank. 

Η Ευρώπη θα χωριζόταν σε δύο ζώνες, στην ζώνη του ευρώ των πλούσιων και ισχυρών χωρών και της Ελλάδος που θα ήταν ο παρίας της Ευρώπης η φτωχή και χρεοκοπημένη Ελλάδα. 

Η νέα δραχμή δεν θα ήταν η ελπίδα αλλά η θύμηση της χρεοκοπίας, της μιζέριας, του πισωγυρίσματος, του εθνικού διασυρμού, της εθνικής τραγωδίας. 

Το κυριότερο πρόβλημα όμως θα ήταν οι επιλογές των πολιτών. 

Το ευρώ θα ήταν το ισχυρό νόμισμα, κάθε εισαγόμενο προϊόν θα ήταν αποτιμημένο σε ευρώ. 

Ο έλληνας θα πληρωνόταν σε νέες δραχμές που θα είχαν υποτιμηθεί 50% με 60% αυτό σημαίνει ότι οι τιμές των εισαγόμενων προϊόντων θα ήταν απαγορευτικές με μισθούς των 180 ευρώ (αποτιμημένη μισθοδοσία σε ευρώ).

Οι κατέχοντες ρευστότητα δεν θα δεχόντουσαν να ανταλλάξουν το ισχυρό νόμισμα σε ευρώ με δραχμές αλλά ακόμη και αν αυτό ήταν υποχρεωτικά π.χ. για τις καταθέσεις αμέσως θα προσπαθούσαν να μετατρέψουν τις νέες δραχμές σε ευρώ. 

Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε σε κατάρρευση το εθνικό νόμισμα την νέα δραχμή και σε απαξίωση. 

Στο καταστροφικό σενάριο του παράλληλου νομίσματος θα σημειώνονταν 

Α)δραματική διολίσθηση και υποτίμηση του εθνικού νομίσματος της νέας δραχμής. 

Αν μάλιστα η Ελλάδα επέλεγε την λύση της διασύνδεσης της νέας δραχμής με μια σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία με το ευρώ τότε θα καταδικάζονταν οι φτωχοί έλληνες. 

Ιστορικά όπου υπήρξαν ανάλογες περιπτώσεις, σημειώθηκε δραματική αύξηση της φτώχειας. 

Β)Το παράλληλο νόμισμα θα καταδίκαζε την Ελλάδα.

Το χρέος σε ευρώ δηλαδή οι υποχρεώσεις και μισθοί συντάξεις σε δραχμή. 

Όποιος θέλει να αυτοκτονήσει ας επιλέξει αυτή την λύση. 

Γ)Στο μεταβατικό στάδιο των δύο νομισμάτων θα σημειωνόταν μαζική φυγή κεφαλαίων και για να αποτραπεί αυτό το σενάριο οι τράπεζες θα επέβαλλαν capital controls. 

Υπό τον φόβο των καταθέσεων οι πολίτες σχεδόν όλοι θα ήθελαν καταθέσεις σε ευρώ.

Σκεφθείτε μια χώρα που μετατρέπει σχεδόν αυτομάτως το εθνικό νόμισμα την νέα δραχμή στο υπερεθνικό νόμισμα το ευρώ. 

Η νέα δραχμή θα κατέρρεε εν τη γενέσει της.

Γιατί το διπλό νόμισμα είναι ανοησία χειρίστου είδους.

Ας υποθέσουμε ότι ξημερώνει μια μέρα και η Ελλάδα βρίσκεται με ευρώ για το χρέος και τις συναλλαγές της στο εξωτερικό ενώ μισθοί και συντάξεις το νόμισμα εσωτερικής κυκλοφορίας θα είναι η νέα δραχμή. 

Οι καταθέσεις θα μετατραπούν σε δραχμές ή θα είναι επιλογή του κάθε καταθέτη τι νόμισμα θα θέλει να έχει τις καταθέσεις του. 

Δύο παράλληλα νομίσματα θα προκαλέσουν χάος, σύγχυση και στο τέλος όλοι θα στραφούν στο σκληρό και δυνατό νόμισμα το ευρώ μετατρέποντας την νέα δραχμή σε νόμισμα παρία. 

Ας πούμε ορισμένα παραδείγματα; 

1)Οι καταθέτες θα μετατρέψουν τις καταθέσεις τους σε ευρώ αμέσως στις τράπεζες αν αυτές έχουν μετατραπεί σε νέες δραχμές ναι ή όχι; 

2)Οι πολίτες θα στρέψουν τον πλούτο τους στο ευρώ, ξεπουλώντας την νέα δραχμή; 

3)Το εσωτερικό εθνικό νόμισμα η νέα δραχμή μέσα στην πρώτη εβδομάδα θα καταρρεύσει θα υποτιμηθεί δραματικά και θα χάσει το 80% με 90% της αξίας του. 

4)Η Ελλάδα θα έχει ευρώ και θα έχει την νέα δραχμούλα… 

Θα εμφανιστούν 3-4 hedge funds και θα ξεκινήσουν μια άγρια υποτιμητική κερδοσκοπία υποχρεώνοντας την ΤτΕ σε συνεχείς παρεμβάσεις.

Αν η ισοτιμία ευρώ – δραχμής είναι κλειδωμένη όπως είναι και το πιθανότερο τότε μπορεί να μην εκδηλωθεί υποτιμητική κερδοσκοπία από έξω αλλά θα δεχθεί πλήγμα εκ των έσω καθώς οι έλληνες πολίτες θα εγκαταλείψουν το εσωτερικό νόμισμα την νέα δραχμή. 

5)Θα φθάσουμε στο σημείο μισθοί και συντάξεις να καταβάλλονται σε νέα δραχμή και αμέσως να μετατρέπονται σε ευρώ καθώς όλες οι συναλλαγές στο εμπόριο θα πραγματοποιούνται με ευρώ. 

6)Η ανεξαρτησία της Ελλάδος με την νέα δραχμή θα είναι ανοησία. 

Αν είναι κλειδωμένη η ισοτιμία ευρώ – νέας δραχμής οι παρεμβάσεις της ΤτΕ θα είναι άνευ ουσίας. 

Αν δεν είναι κλειδωμένη η ισοτιμία, η νέα δραχμή θα είναι έρμαιο των κερδοσκόπων και της ακραίας υποτιμητικής κερδοσκοπίας. 

7)Οι αξίες π.χ. ακινήτων αποτιμημένες στην νέα δραχμή θα δεχθούν ένα ακραίο σοκ υποτίμησης και μια τέτοια εξέλιξη δεν θα αφορά μόνο τα ακίνητα αλλά όλα τα βασικά περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδος. 

Για τους λόγους αυτούς και πολλούς άλλους π.χ. τράπεζες που άμεσα θα χρεοκοπήσουν.....η νέα δραχμή, το παράλληλο νόμισμα είναι μια ανοησία. 

Είναι προτιμότερο να χρεοκοπήσουμε παρά να πάμε σε διπλό νόμισμα το διπλό νόμισμα είναι πεθάναμε λίγο ή πεθάναμε πολύ όταν όλοι ξέρουμε ότι δεν υπάρχει ποσοτικός προσδιορισμός στον θάνατο. 

Στο θάνατο πεθαίνεις. 

Τέλος.

www.bankingnews.gr

Κατήφορος χωρίς τέλος...

Έως εδώ ήταν...

Του Γιώργου Κράλογλου

Η χώρα στα χέρια των δανειστών κυριολεκτικά. Η εξουσία στα χέρια μιας παρέας αριστερών και κάποιων πολιτικών "ηθοποιών". Μια "αριστερά" (ούτε οι ίδιοι την καταλαβαίνουν) που, όπως πιστεύω, θα μας ταλαιπωρήσει μέχρι το καλοκαίρι του 2018. Μέχρι τότε που θα εξαγγείλουν εκλογές. Τον υπόλοιπο χρόνο θα τον σπαταλήσουν σε αριστερές ανοησίες και καθολική εφαρμογή του τρίτου μνημονίου. Τίποτε άλλο. 

Μέχρι και οι "53" (που τους έχουν δήθεν να κρατάνε τις "ιερές πλάκες" του αριστερού πιστεύω) δεν τους αντέχουν. Αντιλαμβάνονται την έκταση της γελοιότητας. Και αναγκάζονται να παραστήσουν τους αιρετικούς... μήπως σώσουν την κατάσταση.

Οποιαδήποτε, σοβαρή, κυβέρνηση μπροστά στην απειλή των δανειστών για τέταρτο μνημόνιο με μέτρα από 3-4 δισ. ευρώ και εναλλακτική λύση μόνο το grexit θα ήταν ήδη σε συναγερμό. 

Θα ξεσηκωνόταν. Όχι με αστήρικτες λεκτικές βλακείες "...έρχεται η ανάπτυξη" ή "...θα αναστήσουμε την οικονομία". Αλλά θα έψαχνε τι κότσια μπορεί να βρει για βάλει ξανά μπροστά την οικονομία.

Τι χρειάζεται για μια συναινετική υπερπροσπάθεια παραγωγικών δυνάμεων και εργαζομένων παρέχοντας προϋποθέσεις και κίνητρα "επιστράτευσης". 

Δεν χρειάζονται λεφτά. Με ένα νόμο και ένα άρθρο. Αντί τα βλακώδη "...σκίζω μνημόνια" και άλλα ξεφτιλίκια... καταργείς την καρδιά του συστήματος της γραφειοκρατίας. 

Εγκρίσεις, άδειες και ύποπτους μηχανισμούς δήθεν παρακολούθησης της επιχειρηματικής δράσης. Τις ύποπτες δοσοληψίες με πρόσχημα μια ασήμαντη διαφάνεια στην διοίκηση. 

Καταργείς (στην ουσία) όλο το σύστημα της διαφθοράς από την παρουσία τους ανίκανου κράτους σου. Ενός κράτος που (διαχρονικά, αποδείχθηκε) θεωρεί διακεκριμένο οικονομικό και κοινωνικό κλάδο τους λαθρέμπορους και το λαθρεμπόριο...

Ξεχνάς το κράτος και τον κομματικό στρατό και ρίχνεις προβολείς να φωτίσεις τα σκοτάδια που έχεις ρίξει την ιδιωτική οικονομία. Το μοναδικό παραγωγικό κομμάτι της χώρας.

Αρχίζεις άμεσα. Από τη μετανάστευση και την αποταμίευση. Και ψάχνεις να δεις τι μπορείς να κάνεις για να σταματήσεις την αιμορραγία της οικονομίας από τις 13.000 επιχειρήσεις που σου έφυγαν τη διετία του 2015-2016 στη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Κύπρο και την Ευρώπη γενικά. 

Αν μπορείς, αντί να κυνηγάς φορολογικά τους 470.000 νέους επιστήμονες και τεχνίτες που μετανάστευσαν, τους εντάσεις στην "επιστράτευση" σωτηρίας της οικονομίας. Με οποιονδήποτε τρόπο. Με τα όποια κίνητρα αποταμίευσης. 

Βάση για τις κινήσεις αυτές πρέπει να είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πάντων προς τη χώρα. Προς την κυβέρνηση και τις προθέσεις της. Και ιδίως προς τις ικανότητές της να κάνει έργο. 

Οι σκέψεις αυτές δεν είναι καθόλου θεωρητικές. Θα είχαν άμεσο αποτέλεσμα εάν η κυβερνητική παρέα δεν είχε μάτια μόνο για τις αριστερές ομάδες και τον κομματικό στρατό.

Εάν είχε πολιτικό θάρρος και ικανότητα να κουβεντιάσει ανοικτά με τους πραγματικούς ιδιωτικούς φορείς της παραγωγής. Αλλά να αντέξει στον διάλογο.

Βάση για συζήτηση θα είναι μία και μόνο. Η αποκατάσταση εμπιστοσύνης της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας στην εσωτερική αγορά. Και η επαναφορά εμπιστοσύνης στην εγχώρια αποταμίευση. Με κάθε τρόπο. Με κάθε μέσο. 

Δεν τα έχει σκεφτεί όλα αυτά η κυβέρνηση; Καθόλου. Ούτε τα έχουν σκεφθεί ούτε τους απασχολούν. 

Γιατί είναι ανίκανοι να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες που προσφέρονται ακόμη και σήμερα που, όντως, η οικονομία αναζητεί (είναι νόμος αυτός) αναγκαστική διέξοδο για βάδισμα ή και τρέξιμο...

Αναζητείστε, ρωτήστε και ψάξτε, σε όλο το φάσμα της κρατικής μηχανής με επίκεντρο τον χώρο των υπουργικών χαρτοφυλακίων, να μάθετε αν έχουν έργο ή σχέδιο (την διετία 2015-2016) εκτός από τα αντικείμενα που συνδέονται με το τρίτο μνημόνιο και τα προαπαιτούμενα. 

Ρωτήστε φορείς της παραγωγής, της επιχειρηματικής αγοράς, των αγροτών, της ναυτιλίας, των επαγγελματιών και των επιστημόνων (εκτός κομματικού στρατού) αν βρίσκονται σε διάλογο ( ουσίας) με την κυβερνητική παρέα. Και (ιδίως) αν περιμένουν κάτι συγκεκριμένο από τον διάλογο που έχουν. Αν έχουν και όσοι έχουν...

Ρωτήστε όλες τις ομάδες της παραγωγής αν γνωρίζουν που το πάει η κυβέρνηση και τι έχουν να περιμένουν. Αν υπάρχει κάποια ιδέα τέλος πάντων...

Από τις απαντήσεις θα καταλάβετε ότι η παρέα του Μαξίμου εκτός από το σκαρφάλωμα στην εξουσία δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο. Ειδικά από εδώ και πέρα. 

Εάν είχαν σχέδιο. Έστω και ιδεολογικό όραμα για τη χώρα θα είχε φανεί. Και αν ήταν ρεαλιστικό θα μπορούσε να αποδώσει. Ανεξάρτητα από το μνημόνιο.

Γιατί θα προσαρμόζονταν με ανάλογο διάλογο. Βεβαίως με ειλικρινή διάλογο για άμεση ενεργοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας από οικονομικό επιτελείο που να ξέρει και (κυρίως) να θέλει...

Στην δε περίπτωση που η "επιστράτευση" για επαναφορά της εμπιστοσύνης και της δράσης των ιδιωτικών παραγωγικών δυνάμεων της χώρας πετύχαινε ίσως και να μπορούσε η οικονομία (με ανάπτυξη ουσίας και όχι του πίνακα...) να τρίψει στην μούρη των δανειστών το νέο μνημόνιο και στον Σόιμπλε το grexit. Έτσι η πατρίδα θα είχε συνέχεια. Απλά θα χανόταν η παρτίδα για την κυβερνητική παρέα. 

http://www.capital.gr/o-giorgos-kraloglou-grafei/3175405/eos-edo-itan

Το παλικάρι από την Αρκαδία

Ένα από τα μεγαλύτερα λαμόγια της μεταπολίτευσης που μπροστά του ο Τσοχατζόπουλος είναι παιδάκι του κατηχητικού....

ΔΕΕ  

Το παλικάρι από την Αρκαδία

Μιχάλης Τριανταφυλλίδης

Βλέπω από το Σάββατο το πρωί να αναπαράγεται παντού μια χυδαία, πολιτικά και ηθικά, δήλωση του Κώστα Λαλιώτη, κατ’ εξοχήν δολιοφθορέα, κατά τη δεκαετία του 1990, του δημόσιου βίου και κυρίως των δημοσιονομικών της χώρας. Επειδή διάφoροι γύρω γύρω ντρέπονται να μιλήσουν, θα τα πω εγώ.

Ο εν λόγω πολιτικός, μόνιμος ιντριγκαδόρος και διαδρομιστής και ποτέ σε φανερές αντιπαραθέσεις, βγήκε να διαψεύσει, δήθεν, ενημερώνοντάς μας ότι όχι μόνον εισηγήθηκε, αλλά και επιμένει, στην απομάκρυνση του Βενιζέλου και ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να κινηθεί προς το συριζομάγαζο.

Δυστυχώς, κανένας έως σήμερα δεν βγάζει άχνα για την πολιτεία του κυρίου, στο υπουργείο που μοίραζε τα έργα…

Ο Σαρίκ Τάρα, ιδρυτής της περίφημης ΕΝΚΑ, κατασκευαστικού μεγαθηρίου της Τουρκίας, εκ των μεγαλύτερων του κόσμου (για το 2014 πρώτη εταιρεία στην καταβολή φόρων, στη λίστα τιμής των Τούρκων επιχειρηματιών, με περισσότερα από 150 εκατομμύρια δολάρια), πριν από πολλά χρόνια κάθισε και, μέσα σε λίγη ώρα, υπολόγισε το κόστος και τη διάρκεια ενός έργου της Εγνατίας, που του παρουσιάσθηκε, με τα πραγματικά του στοιχεία…

Εάν απ’ αυτό το έργο δεν τελειώσω και δεν φύγω στους έξι μήνες θα χάσω χρήματα, είχε πει. Κι όμως, αυτό και άλλα τόσα έργα, εκείνη την εποχή, έμπαιναν στο περίφημο ανεκτέλεστο υπόλοιπο των κατασκευαστικών.

Σε εκείνο το κλίμα, ο εν λόγω, έπαιζε ως καισαρίσκος. Στο μεταξύ, την εποχή του εκατομμύρια ευρώ πήγαν περίπατο και εξαφανίστηκαν από την αγορά, για να αγοράζουν χαρτιά, στην κυριολεξία χαρτιά, φαληρημένων και καταχρεωμένων μαγαζιών, για να μπορέσουν κάποιοι άφρονες να εισαχθουν στη Ζ΄τάξη και να μην ξανασηκωθούν ποτέ από τότε και μετά. Αποτέλεσμα, το σύνολο του κλάδου κατακρημνίσθηκε και ακόμη τρέχουμε, με τους πιερότους του, που λυμαίνονται το χώρο των κατασκευών και των μηχανικών.

Για τόσους και τόσους μίλησαν, σχεδόν όλοι οι πασόκοι, με τρόπο απαξιωτικό, ακόμη και για κάποιους που δεν το άξιζαν αυτό. Αλλά το «θείο βρέφος» ακόμη είτε το κανακεύουν είτε το τρέμουν... Γιατί άραγε; Υπάρχει πιθανότητα να υπάρχει κρυμμένες φωτογραφίες με γκεσταπίτες για χρήση του κάθε μηχανορράφου;

http://booksjournal.gr/slideshow/item/2422-palikari-ap-tin-arkadia

Φέτα ήταν και πάει... ή αλλιώς εκχωρώντας τον πλούτο της ελληνικής γης

Φέτα ήταν και πάει... ή αλλιώς εκχωρώντας 

τον πλούτο της ελληνικής γης

Του Γιάννη Κολλάτου

Ο πλούτος της ελληνικής γης πέρα από τα ορυκτά της ή τους ενεργειακούς πόρους, είναι τα 2500 ενδημικά φυτά της (αρωματικά και θεραπευτικά), αυτή η μοναδική χλωρίδα που δίνει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και κάνει τα ελληνικά προϊόντα ιδιαίτερα στην υφήλιο... 

Η γεωγραφική της θέση, της δίνει αυτή τη δυνατότητα σε συνδυασμό με τον άνω των 3000 ετών πολιτισμό της και δεν είναι τυχαίο ότι στη χώρα μας από τον Ασκληπιό και τον Ιπποκράτη αναπτύχθηκε η Ιατρική, αφού τα θεραπευτικά βότανα ήταν η βάση για την ίαση...

Αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημα όμως ήρθε η ώρα τα τελευταία χρόνια της παγκοσμιοποίησης και της οικονομικής χρεοκοπίας να εκχωρηθεί, χωρίς μάλιστα να λάβουμε κάποιο τίμημα. Η ελληνική φέτα μετά από μάχη δεκαετιών κατόρθωσε να λάβει γεωγραφική ονομασία προέλευσης κυρίως γιατί το αιγοπρόβειο γάλα με το οποίο παρασκευάζεται προέρχεται από ελληνικές φυλές που έχουν τη δυνατότητα να βόσκουν σε αυτή τη μοναδική χλωρίδα. Τώρα μετά τον Καναδά εκχωρείται και σε αφρικανικές χώρες μετά τη συμφωνία της Ε.Ε. την οποία προχθές υπέγραψε και η χώρα. Ακολουθεί το ελληνικό γιαούρτι , ενώ στη συμφωνία ως πακέτο είναι και οι ελιές Καλαμών.

Σημειωτέον ότι νωρίτερα είχε εκχωρηθεί χωρίς μάχη η μοναδική ποικιλία λαδοελιάς κορωνέϊκη, την οποία εξέλιξαν οι Ισπανοί μετατρέποντάς την σε κοντή ελιά και κατεβάζσοντας δραματικά το κόστος παραγωγής της. Μη έχοντας κατοχυρώσει την πατέντα (royalties) την αφήσαμε να την οικειοποιηθούν οι Ισπανοί, όπως οι Τούρκοι το ελληνικό γιαούρτι και εσχάτως και οι Τσέχοι ή οι Καναδοί, οι Δανοί και οι Γάλλοι τη φέτα. 

Σε ότι αφορά την ελληνική μαύρη ελιά (Καλαμών) είναι η μοναδική στον κόσμο όχι μόνο για τη γεύση, αλλά και για το γεγονός ότι όλοι οι υπόλοιποι ανταγωνιστές μας Ιταλοί, Ισπανοί, Τούρκοι δεν μπορούν να την παράγουν και αναγκάζονται να τη "μαυρίζουν" με χημική επεξεργασία.

Είχε κι αυτή κατοχυρωθεί ως Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης, αλλά οι συνθήκες του Εμπορίου, όπως υποδηλώνει και η διατλαντική συμφωνία (ΤΤΙP) Ευρώπης - ΗΠΑ που βρίσκεται στα σκαριά, δείχνουν την τάση. Οι νόμοι του διεθνούς Εμπορίου δεν καταλαβαίνουν από κουλτούρες, ιστορία ή μύθους...

Προς την κατεύθυνση αυτή και η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ και οι φόροι σε κρασί, τσίπουρο και μπύρα που τείνουν να διαλύσουν την παραγωγική βάση της χώρας και να την παραδώσουν βορρά μαζί με τα προϊόντα της στις πολυεθνικές..

Επιστρέφοντας στο θέμα της φέτας αρκεί να θυμίσουμε ότι η παρασκευή της πρωτοαναφέρεται στα Ομηρικά έπη, όταν ο Πολύφημος στη σπηλιά του παρασκεύαζε τυρί, το ίδιο και η αλκοολική ζύμωση για την παρασκευή κρασιού που προσφέρθηκε στο μονόφθαλμο γίγαντα από τον Οδυσσέα...

Όλα αυτά εκχωρούνται χωρίς αντιστάσεις, χωρίς άμυνες, σε μία προαπαθεια η χώρα να πάρει την επόμενη δόση της,,,

Γ.Κ.

http://www.thessaliatv.gr/comments/1829/feta-htan-kai-paei-h-alliws-ekxwrwntas-ton-ployto-ths-ellhnikhs-ghs/

Η κατάντια μιας χώρας...

Edito 549

ΦΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΕΛΕΣ

Προσπαθώ να γελάσω λίγο με αυτή την υπόθεση των Ελληνίδων φοιτητριών που εκδίδονται για μια τυρόπιτα κουρού. Αλλά δεν μπορώ ούτε να χαμογελάσω. Γιατί το ξένο μέσο ενημέρωσης δεν είναι κανένα της πλάκας. Και για να «φάνε» οι «Times» τέτοιο δημοσίευμα, πάει να πει ότι σιγά-σιγά έχει διαμορφωθεί πια σε ολόκληρο τον πλανήτη μια εικόνα της Ελλάδας ως «αποτυχημένου κράτους», μια εικόνα τριτοκοσμική, απόλυτης παρακμής, φτώχειας, δυστυχίας και διαφθοράς. Η αυτοθυματοποίηση της «γενοκτονίας» και της «ανθρωπιστικής καταστροφής» ήταν επιτυχής, ας μη θυμώνουμε τώρα με τους ξένους, ας θυμηθούμε τι κάναμε εμείς για να δημιουργηθεί αυτή η εικόνα.

Οι εικόνες στα σύνορα, στην Ειδομένη, είναι αποκαρδιωτικές. Δεν είναι μόνο το δράμα των εγκλωβισμένων ανθρώπων, που απομονωμένοι εκεί, σε μια στενή λωρίδα γης ανάμεσα στα σύνορα, υπομένουν τις βροχές, τις λάσπες και το κρύο στην ύπαιθρο. Δεν είναι μόνο η οικονομική καταστροφή για την ελληνική οικονομία, που βλέπει την κύρια οδό μεταφορών με σιδηροδρομικές γραμμές να μένει αποκλεισμένη και τις εταιρείες που έχουν επενδύσει στην Ελλάδα ως διαμετακομιστικό κέντρο να ετοιμάζονται να αποχωρήσουν. Είναι η απόλυτη ανεπάρκεια της μεταναστευτικής πολιτικής της χώρας, που φαντάστηκε ότι και τα διεθνή προβλήματα λύνονται όπως τα λύνουμε στο εσωτερικό μας. Με κόλπα. Με προσποιήσεις, με κορόνες, με μεγάλες κουβέντες και από πίσω με κουτοπόνηρες κινήσεις να κουκουλώνουμε τα θέματα, να τα στέλνουμε στον επόμενο, να αφήνουμε τα προβλήματα να «λιάζονται» στις πλατείες και μετά να «εξαφανίζονται» μυστηριωδώς, όπως εξαφανίζονται τα πρωθυπουργικά tweets από τα αγγλικά και μένουν μόνο στα ελληνικά, μαγκιές εσωτερικής κατανάλωσης. Κάπως έτσι η Ευρωπαϊκή Ένωση μας προσπέρασε εντελώς και διαπραγματεύτηκε τη λύση του προβλήματος κατευθείαν με την Τουρκία.

Τα συρματοπλέγματα που στήνει η κυβέρνηση των Σκοπίων στα σύνορα με την Ελλάδα είναι η σουρεαλιστική εικόνα της παταγώδους αποτυχίας μας. Ένα μικρό, αδύναμο, ασταθές κράτος της περιφέρειας σηκώνει φράκτες, βάζει αυτό φραγμούς στην είσοδο, από μια μεγαλύτερη χώρα του στενού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα όσα διεξήχθησαν την προηγούμενη βδομάδα στην κεντρική πολιτική σκηνή δείχνουν απλώς το χιλιοεπιβεβαιωμένο: ότι το πολιτικό προσωπικό είναι μέρος του προβλήματος και εμποδίζει κάθε λύση. Δεν ξέρουν τίποτε άλλο από μια σύγχρονη διακυβέρνηση κράτους, παρά τις προσποιήσεις, τις μπλόφες, την απόσειση των ευθυνών και το φόρτωμα του κόστους στους άλλους. Η επιχείρηση «συναίνεση» ήταν άλλο ένα επεισόδιο στο θέατρο της ακινησίας. Η κυβέρνηση ζήτησε τη συνεννόηση των κομμάτων ώστε όλα μαζί «να βάλουν τις κόκκινες γραμμές στο ασφαλιστικό». Σε ποιους να βάλουν τις κόκκινες γραμμές; Και μάλιστα όλα μαζί; Είναι κάποιος έξω από μας, εχθρός, που θέλει το κακό μας;

Μέσα δε στη συνεδρίαση, ο πρωθυπουργός, όταν οδηγήθηκε η σύσκεψη σε αποτυχία, τους ζήτησε να υπογράψουν ότι «είναι αντίθετοι στις μειώσεις συντάξεων». Ότι είναι καλοί άνθρωποι, δηλαδή. Ότι, όσοι δεν υπογράψουν, είναι κακοί και θέλουν το κακό των συνταξιούχων. Γιατί όλα εξαρτώνται από το αν υπογράψουμε. Γιατί άμα υπογράψουμε, κι άμα το λέμε και φωναχτά 3 φορές τη μέρα, σαν μάντρα, μπορεί και να γίνει το θαύμα εν Κανά, μπορεί να βρούμε λεφτά και να δίνουμε όσες συντάξεις θέλουμε, σε όσους θέλουμε.

Την ίδια στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά τα θλιβερά, η κυβέρνηση στον προϋπολογισμό έχει υπολογίσει ήδη μερικά δις από μειώσεις των συντάξεων. Παρακολουθούμε δηλαδή ξανά άλλο ένα επεισόδιο στεγνής παραπλάνησης της κοινωνίας, με τη μέθοδο της αναζήτησης εχθρών στους άλλους, τις τρόικες, τους Ευρωπαίους, που μας επιβάλλουν, που μας πιέζουν, που εμείς αντιστεκόμαστε ηρωικά, όλοι οι Έλληνες, εκτός από μερικούς προδότες. Το ρεπερτόριο του εθνολαϊκισμού, της απάτης, της ευκολίας, της εικονικής πραγματικότητας. Και σ’ αυτό πρέπει κάποιοι να συναινέσουν για άλλη μια φορά, για να μη γίνουν ακόμα χειρότερα τα πράγματα;

Αυτό που παρατηρούμε αυτές τις μέρες δεν είναι μόνο η ολοκληρωτική κατάρρευση κάθε αξιοπιστίας της κυβέρνησης Συριζανέλ. Αλλά και η αδυναμία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να αντιπαραθέσουν πειστικά μια διαφορετική στάση. Δηλαδή, πραγματικά, αν η κυβέρνηση υπογράφει μνημόνια, αν η κυβέρνηση παζαρεύει με την τρόικα, μειώνει τους μισθούς και τις συντάξεις, αν βάζει φόρους, έγινε τώρα μια σοβαρή, υπεύθυνη κυβέρνηση; Δηλαδή αν «ιδιωτικοποιεί» σε τιμή ευκαιρίας τις τράπεζες σε ξένα «hedge funds» είναι μια καλή, ευρωπαϊκή κυβέρνηση;

Δηλαδή αν ο Αλέξης Τσίπρας είναι «ο πιο δεξιός πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης», όπως χιουμοριστικά ειρωνεύονται οι χρήστες των social media, τα προβλήματά μας μπήκαν σε σωστό δρόμο; Δηλαδή, 5 χρόνια τώρα, είμαστε στο σωστό δρόμο; Κι αφού είναι έτσι, τότε γιατί δεν «συναινούν» κι αυτά με την τωρινή κυβέρνηση; Αν το πρόβλημα ήταν πράγματι ποιοι υπογράφουν μνημόνια και ποιοι όχι, γιατί έχουμε πρόβλημα τώρα που τα υπογράφουν όλοι; Μήπως το ψεύτικο δίλημμα «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» βόλευε όλο το πολιτικό σύστημα; Τα υπόλοιπα κόμματα δεν θα γίνουν πειστικά παρά μόνο αν πουν όλη την αλήθεια. Αυτό θα είναι και το κρίσιμο στοιχείο που θα τα τοποθετήσει στη σωστή τους θέση: στα προβλήματα ή στις λύσεις. Ούτε οι αλλαγές αρχηγού, ούτε οι νεφελώδεις «κεντροαριστερές». Μόνο η απάντηση σε ένα ερώτημα: Αλλαγή ή παλινόρθωση του συστήματος. Μεταρρύθμιση ή αντιμεταρρύθμιση.

Η πρόταση να αντιμετωπίσουμε τη χρεοκοπία του ασφαλιστικού με αύξηση των εισφορών δείχνει ότι σ’ αυτή τη χώρα δεν καταλάβαμε τίποτα. Για να μη μειωθούν οι συντάξεις θα αυξήσουμε τους ανέργους. Έπειτα θα κατηγορήσουμε τους «ξένους».

Η κυβέρνηση, οπισθοφυλακή του συστήματος, συνεχίζει την ίδια αδιέξοδη πολιτική, συρρικνώνει την οικονομία προσπαθώντας να διατηρήσει το ίδιο μοντέλο. Δεν αλλάζει το ασφαλιστικό σύστημα, απλώς το κάνει φτωχότερο και φτωχότερο, όλο και πιο φτωχό. Το ίδιο συμβαίνει στο κράτος, σε όλους τους τομείς. Ίδιο αντιπαραγωγικό κράτος, αλλά με λιγότερους και μικρότερους μισθούς. Ίδια αναχρονιστική οικονομία, αλλά μικρότερη. Δεν αλλάζουμε οικονομικό μοντέλο, πολεμήσαμε να διασώσουμε το χρεοκοπημένο. Με αποτέλεσμα, να είμαστε ακόμα εγκλωβισμένοι σ’ αυτό, να φτωχαίνουμε κάθε χρόνο περισσότερο. Απόλυτα συναινετικά.

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/549/edito-549

Περί διεθνών τοκογλύφων και συναφών αερολογιών…

Περί διεθνών τοκογλύφων και συναφών αερολογιών…

«Εχθρός της χώρας δεν είναι μόνον οι δανειστές. Ο χειρότερος εχθρός της είναι ο χυδαίος λαϊκισμός, που της τρώει τα σωθικά και αποβλακώνει τους πολίτες της…»

ΔΕΕ

Ένα από τα πλέον διαδεδομένα συνθήματα και καθημερινές εκφράσεις που ακούγονται και διαβάζονται σχεδόν παντού είναι και τα περί «διεθνών τοκογλύφων». Ακούγονται ωραία, προσφέρουν μια εύκολη και φθηνή δικαιολογία για την κατάντια της χώρας και κυρίως μας απαλλάσσουν ατομικά και συλλογικά από την ευθύνη των επιλογών μας, στις οποίες οδηγηθήκαμε διότι αυτοί που κυβέρνησαν τις προηγούμενες δεκαετίες επέφεραν ανήκεστη βλάβη στο διανοητικό και μορφωτικό επίπεδο των νεοελλήνων, μετατρέποντάς τους σε έναν ισοπεδωμένο κοινωνικό πολτό, έναν εκδικητικό όχλο, που άγεται και φέρεται από κάθε λογής δημαγωγούς και ανεγκέφαλους λαοπλάνους.

Στόχος αυτού του άρθρου είναι να εξετάσει με απλή λογική και τεκμηριωμένα στοιχεία και δεδομένα κατά πόσον ευσταθεί αυτός ο ισχυρισμός και εάν υπάρχουν έστω και ψήγματα αλήθειας που να τον δικαιολογούν.

Θα πρέπει να επιστρέψουμε μερικές δεκαετίες πίσω για να αντιληφθούμε πότε εκκολάφθηκε το «αυγό του φιδιού» και ποιος ήταν ο βασικός υπεύθυνος που ξεκίνησε την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και της χώρας γενικότερα.

Η θλιβερή δεκαετία του ‘80

Την περίοδο 1981-1985, όπως αποκαλύπτουν άρθρα και έρευνες έγκυρων αναλυτών (1), «…εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της “καμένης γης”, για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισεκατ. δολλάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισεκατ. δολλάρια κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στην χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται…».

Άλλοι ερευνητές (2) αποκαλύπτουν ότι τα πρώτα χρόνια μετά το 1981 (ένταξη στην ΕΟΚ), η Ελλάδα εισέπραξε συνολικά από τα πλαίσια στήριξης της ΕΕ δωρεάν πάνω από 60 δις ευρώ. Την περίοδο 1985-1987 η Ελλάδα έλαβε 1,2 δις εκιού (Σημ. ΔΕΕ: ECU = Ευρωπαϊκή Λογιστική Μονάδα, ο πρόδρομος του Ευρώ)  για τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα. Μετά το 1988 είχαμε το πρώτο και το δεύτερο πακέτο Ντελόρ. Το πρώτο υλοποιήθηκε την περίοδο 1988-1993, ήταν 8 δις εκιού και επρόκειτο για γερή ενίσχυση από τα διαρθρωτικά ταμεία της τότε ΕΟΚ. Το δεύτερο πακέτο Ντελόρ (1994-1999) πρόσφερε ακόμη γενναιότερη ενίσχυση: 17,5 δις εκιού και αποσκοπούσε στην οικονομική και κοινωνική συνοχή, κυρίως των ασθενεστέρων οικονομικά περιφερειών. Μετά ήλθε το τρίτο πακέτο (2000-2006), με 25 δις ευρώ. Και το 2010 είχαμε το τέταρτο (το ΕΣΠΑ) με πάνω από 22,5 δις ευρώ.

Στο μεταξύ, άλλα χρήματα έρχονταν για επιμέρους δράσεις από τα λεγόμενα Διαρθρωτικά Ταμεία, όπως η αγροτική οικονομία (με τις περίφημες επιδοτήσεις), για την ανάπτυξη της οποίας η Ελλάδα εισέπραξε πάνω από 40 δις ευρώ (τα περισσότερα από κάθε άλλη χώρα).

Διαφορετικές εκτιμήσεις υπολογίζουν τα χρήματα διαφόρων διαρθρωτικών Ταμείων που εισέρρευσαν ως ΔΩΡΕΑΝ ενισχύσεις στην Ελλάδα από την ΕΟΚ και την διάδοχό της ΕΕ, σε 400 με 550 δις Ευρώ, συνυπολογίζοντας και τις συνέργειες στην ελληνική οικονομία! Επαναλαμβάνω για να το εμπεδώσουμε: ΔΩΡΕΑΝ!

Εάν λάβουμε υπόψη ότι στα τέλη του 2011 το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης είχε ανέλθει στα 368 δις Ευρώ περίπου σύμφωνα με στοιχεία του ΥΠ.ΟΙΚ. όπως εμφανίζονται στον παρακάτω Πίνακα 1 αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα πήρε, εκτός από τα προαναφερθέντα δωρεάν ποσά και επί πλέον δάνεια (τα οποία βεβαίως δεν μας τα έδωσαν οι «ξένοι τοκογλύφοι» με το ζόρι) με αποτέλεσμα να εισπράξουμε συνολικά το δυσθεώρατο ποσό του 1 τρις Ευρώ περίπου! Θεωρητικά θα έπρεπε, όπως λέει και ο λαός, «να τρώμε όλοι με χρυσά κουτάλια». Προφανώς όχι μόνον δεν συνέβη κάτι τέτοιο, αλλά προχωράμε με ταχείς ρυθμούς να μεταβληθούμε στην φτωχότερη χώρα της Ευρώπης!

Πίνακας 1

Αξίζει να σημειωθεί ότι το συνολικό χρέος (Δημόσιο και Ιδιωτικό) της χώρας μας είναι τρομακτικά μεγαλύτερο, όπως μας δείχνει ο Πίνακας 2 και σήμερα έχει ξεπεράσει τα 750 δις Ευρώ:

Πίνακας 2

Πού κατέληξαν όλα αυτά τα τεράστια ποσά;

 Μια ερμηνεία περιγράφεται γλαφυρά στο προαναφερθέν άρθρο (1) όπου αναφέρονται οι καταστροφές της οικονομίας από τα όργια σπατάλης των διαφόρων κυβερνήσεων, αλλά και οι ευθύνες από τις πράξεις των συνδικάτων, των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων κλπ:

«…Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των

χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας - και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες - ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) - είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την  ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 150 δισ. ευρώ -κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.

Στις παραπάνω αδιανόητες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια από τα εφάπαξ.

Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας.

Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων…».

Για τα δις που χάθηκαν στον τομέα της Γεωργίας και μετατράπηκαν σε βίλες, σε υπερπολυτελή τζιπ και λιμουζίνες ή απλώς φαγώθηκαν στα σκυλάδικα θα απαιτηθούν πολλές σελίδες και απλώς τα αναφέρω.

Τα σκάνδαλα ΠΑΣΟΚ (3) και ΝΔ (4)

Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικά από τα πλέον κραυγαλέα σκάνδαλα που καταγράφηκαν από την δεκαετία του ’80 και μετά:

1. Το περίφημο σκάνδαλο «καλαμποκιού» ήταν από τα πιο ηχηρά της πρώτης οκταετίας του ΠΑΣΟΚ, με λαθραία εισαγωγή χιλιάδων τόνων γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού από κρατική εταιρία και εξαγωγή του ακολούθως σε ευρωπαϊκές χώρες ως ελληνικό. Τα κέρδη υπερέβησαν τα 1.500.000 δολάρια, ενώ στα παραστατικά εμφανίστηκε μόνο 1.000.000 δρχ.!

2. Σκάνδαλο 1,5 δισ. ει βάρος της ΕΤΒΑ και δύο θυγατρικών ναυτιλιακών εταιριών της, με την αγορά πλοίων από άγνωστες κυπριακές εταιρίες, οι οποίες εμφανίζονταν χωρίς κεφάλαια και χωρίς μετόχους.

3. Διασπάθιση δημόσιου χρήματος στην Αγροτική Ασφαλιστική. Πέρα από τις άλλες παρανομίες, εξασφάλιζε στα διευθυντικά στελέχη της μισθούς από 25.000.000 - 33.000.000 δρχ. μηνιαίως.

4. Σκάνδαλο πλαστογραφίας στο υπουργικό συμβούλιο, με παράνομη παράταση νομικών συμβούλων της Τραπέζης της Ελλάδος.

5. Στον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων «πράσινο» στέλεχος ζήτησε από ιδιώτη 15.000.000 δραχμές για να συμπεριληφθεί το οικόπεδό του στους σχεδιασμούς του οργανισμού.

6. ΠΡΟΜΕΤ 1: Ενώ η επίσημη τιμή του εισαγόμενου καφέ ανά τόνο ήταν 1500 δολάρια, η κρατική ΠΡΟΜΕΤ τον εισήγε λαθραία, υπερτιμολογώντας στα 2.000 δολάρια τον τόνο.

7. ΠΡΟΜΕΤ 2: Αγόρασε από φιλανδική εταιρία εξαγωγών ξυλείας ποσότητες καυσόξυλων αντί του ποσού των 250.000.000 δρχ., τα οποία μάλιστα κρίθηκαν ακατάλληλα από τους Ελληνες ξυλουργούς και τελικά σάπισαν στο λιμάνι της Ελευσίνας.

8. Σειρά από υπεξαιρέσεις Αγροτικών Εξαγωγών στην ΑΓΡΕΞ.

9. Στην Εθνική Τράπεζα σκάνδαλο κατάχρησης 47.000.000 δρχ.

10. Στα τέλη του 1985 ξέσπασε το σκάνδαλο με τον εκδότη φιλοπασοκικών εφημερίδων Αθανάσιο Πόπωτα, που οδηγήθηκε στη φυλακή για κατάχρηση 57.000.000 δρχ. από την Εθνική Τράπεζα. Οι ηθικοί αυτουργοί όμως δεν τιμωρήθηκαν…

11. Πυρκάλ 1: Πουλούσε στο Ιράκ 112 δολάρια την οβίδα και στον Ελληνικό Στρατό 201 δολάρια!

12. Πυρκάλ 2: Αγόρασε το άχρηστο ναυπηγείο πλαστικών σκαφών στο Λαύριο αντί 370.000.000 δρχ.

13. Στη ΔΕΗ δύο υποθέσεις είδαν το φως της δημοσιότητας. Η πρώτη αφορούσε υπεξαίρεση 500.000.000 δρχ. και η δεύτερη συμφωνία για αγορά ηλεκτρικής ενέργειας από την Αλβανία, προκαλώντας ζημιά 120.000.000 δρχ. στη ΔΕΗ.

14. Η αγορά των προβληματικών αεροσκαφών MIRAGE. Ο Ανδρέας Παπανδρέου όρισε υπεύθυνο για την αγορά τους τον Γιώργο Λούβαρη. Το κόστος τους ήταν διπλάσιο από τις τρέχουσες τιμές.

15. ΚΥΔΕΠ: «Το σκάνδαλο του σταριού». Ζημίωσε τους Ελληνες αγρότες 910.000.000 δρχ. Χρησιμοποιήθηκαν δύο εταιρίες, ως μεσάζοντες, για το ξεπούλημα των προϊόντων της, με αποτέλεσμα να κερδίσουν δισεκατομμύρια οι εταιρίες αυτές εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου.

16. «Σκάνδαλο Κοσκωτά»: Το σχέδιο για την οικονομική επικράτηση «νέων τζακιών», προσαρμοσμένων στις πολιτικές επιλογές του ΠΑΣΟΚ, με πολιτικές, οικονομικές και ποινικές προεκτάσεις.

17. Ελληνική Βιομηχανία Όπλων: Ο ίδιος ο τότε υφυπουργός Εθνικής Αμύνης Στάθης Γιώτας, προτού παραιτηθεί, υπέβαλε μηνυτήριες αναφορές για επιζήμιες πράξεις και παραλείψεις και για μίζες δισεκατομμυρίων μέσω εταιριών «φαντασμάτων».

20. Η εμπλοκή του στελέχους του ΠΑΣΟΚ -του τότε δημάρχου Χαλκηδόνας Χρήστου Παπαδόπουλου- ακόμη και στην «εταιρία δολοφόνων».

Για το τρομακτικό σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, τα λαδώματα των εξοπλιστικών «προγραμμάτων», τα διασπαθισμένα τεράστια ποσά των Ολυμπιακών Αγώνων και τέλος το μεγάλο έγκλημα της προσφυγής στο ΔΝΤ και στα Μνημόνια που ακολούθησαν και που υπήρξαν τα μεγαλύτερα από τα «σύγχρονα κακουργήματα» του ΠΑΣΟΚ έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες και θεωρώ περιττή την επανάληψή τους.

Φυσικά η ΝΔ δεν υστέρησε στην εξαντλητική προσπάθεια κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος (4):

1.         Εξαγορά Γερμανός από Cosmote. «Η διοίκηση της Cosmote ενήργησε δολίως και με σκοπιμότητα, προς εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων και δη να ωφελήσει τον Πάνο Γερμανό». Σε αυτό συνηγορούν, ανάμεσα σε άλλα, οι ποινικές διώξεις που ασκήθηκαν - με αφορμή την εξαγορά της Γερμανός από την Cosmote – για τα εξής αδικήματα: Απιστία που στρέφεται κατά υψηλόβαθμων στελεχών της Cosmote, ηθική αυτουργία σε απιστία που στρέφεται κατά του επιχειρηματία, νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα, χειραγώγηση αγοράς από κοινού και κατ' εξακολούθηση κατ' επάγγελμα και συνήθεια που στρέφεται κατά επτά προσώπων αντικριστών και ατόμων που εμπλέκονται με την επιχείρηση και ηθική αυτουργία στη χειραγώγηση.

2.        Το σκάνδαλο των ομολόγων. Μία υπόθεση η οποία έφερε στην επιφάνεια το ζήτημα της διαχείρισης των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων. Βασικός στόχος του Υπουργείου Απασχόλησης ήταν να γίνονται αγορές σύνθετων και μη ομολόγων, χωρίς να υπάρχουν τα κατάλληλα πρόσωπα τα οποία θα μπορούσαν να ελέγξουν πιθανές έκνομες ενέργειες, οι οποίες σημειώνονταν, σε βάρος των οικονομικών του ελληνικού Δημοσίου. Παρά τις πιέσεις της αντιπολίτευσης και της κοινής γνώμης, ο τότε Υπουργός Απασχόλησης, Σάββας Τσιτουρίδης, δεν απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση για το ζήτημα των ομολόγων αλλά εξαιτίας της υπόθεσης στην οποία εμπλέκονταν ο στενός του συνεργάτης Ευγένιος Παπαδόπουλος.

3.      Η εξαγορά του ΟΤΕ από τη Deutsche Telekom. Χωρίς να έχουν αξιολογηθεί όλα τα περιουσιακά του στοιχεία, ο ΟΤΕ «περνάει» στα χέρια της γερμανικής Deutsche Telekom. Εργαζόμενοι και αντιπολίτευση μιλούν για «ξεπούλημα» του κερδοφόρου ΟΤΕ και θέτουν ακόμη και ζήτημα εθνικής ασφάλειας.

4.      Το κορυφαίο Σκάνδαλο της Siemens. H γερμανική εταιρεία Siemens δωροδοκούσε κρατικούς λειτουργούς για να επικρατήσει σε δημόσιους διαγωνισμούς. Ιδιωτικά κέντρα οικονομικής ισχύος, κοινοβουλευτικά κόμματα και παντελής έλλειψη διαφάνειας συνθέτουν το μωσαϊκό της υπόθεσης Siemens.

5.      Σκάνδαλο ΟΣΕ. Υπέρβαρες αμαξοστοιχίες με παραποιημένα παραστατικά επιφέρουν οικονομική ζημία ύψους 1.300.000 ευρώ στον OΣE. H τιμή στην οποία αγόραζαν οι έμποροι τα παλαιά σίδερα (σκραπ) ήταν πάνω από 200 ευρώ τον τόνο. Η εταιρεία στην οποία έγινε η ανάθεση καταβάλλει μόλις 57 ευρώ ανά τόνο... Υπάλληλοι του ΟΣΕ πλαστογραφούσαν τις σχετικές συμβάσεις με στόχο το κέρδος από την παράνομη μεταφορά σκραπ.

Δεκάδες άλλα σκάνδαλα επί ΝΔ έχουν επίσης καταγραφεί, αλλά αφορούν κυρίως περιπτώσεις ατομικού πλουτισμού εις βάρος του Δημοσίου [Χρηματισμός στο υπουργείο Τουρισμού, Ο στενός συνεργάτης του υπουργού Εσωτερικών, Πρ. Παυλόπουλου, Α. Χούπης, είχε αναλάβει επ' αμοιβή μέσω εταιρείας να διαμορφώσει τους όρους προκήρυξης και αξιολόγησης αιτήσεων για προσλήψεις στο Δημόσιο εκτός ΑΣΕΠ, και συγκεκριμένα την πρόσληψη 300 υπαλλήλων στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, τα γλυκά του κ. Γιακουμάτου,  οι κουμπάροι και το καρτέλ του γάλακτος (ΜΕΒΓΑΛ), παροχή κρατικής διαφήμισης σε υπόδικο και παραίτηση του υφυπουργού Οικονομικών Αδάμ Ρεγκούζα, Μιλτ. Βαρβιτσιώτης και οικόπεδα στην Μύκονο κλπ] και συγκριτικά αποτελούν δραστηριότητες κλεφτοκοτάδων σε αντιδιαστολή με μια τεράστια εγκληματική οργάνωση επιπέδου Μαφίας.

Ανάλογη υπήρξε και η εκτόξευση του δημοσίου χρέους επί των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας όπως φαίνεται από τους παρακάτω Πίνακες 3 και 4. Παρατηρούμε τα άλματα του Δημοσίου Χρέους την περίοδο Ανδρέα, την άτυχη περίοδο Μητσοτάκη και το τελικό άλμα στο κενό που πραγματοποιήθηκε την διετία 2008-2010 και την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον ΓΑΠ. Ο Πίνακας 4 είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα διότι εμφανίζει τις διακυμάνσεις του Δημοσίου Χρέους σε σχέση με το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΕΑΠ).

Πίνακας 3

Πίνακας 4

Μια επίσης ενδιαφέρουσα απάντηση στο αρχικό ερώτημα υπάρχει σε σημερινό άρθρο της εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ όπου αναφέρονται τα εξής:

«…η άνοδος και παντοδυναμία του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία συνέπεσε με το ξεκίνημα της πορείας της χώρας στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση. Με απλά λόγια, το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία μαζί με τα χρήματα από την Ευρώπη. Εκεί, χάθηκε μια τεράστια, μοναδική, ιστορική ευκαιρία για τη χώρα. Διότι τα χρήματα αυτά, οι κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου ούτε που διανοήθηκαν να τα διανείμουν σε παραγωγή, ανάπτυξη και επενδύσεις. Με τα έτοιμα, και ξένα, εκείνα χρήματα πληρώθηκαν μισθοί και συντάξεις του Δημοσίου, έγιναν αυξήσεις και προστέθηκαν και άλλοι δημόσιοι οργανισμοί, περιττοί και άχρηστοι πολλές φορές, για να εξασφαλιστούν ακόμα περισσότερες δεξαμενές ψηφοφόρων. Με τα έτοιμα, και ξένα, χρήματα βολεύτηκαν αγρότες χωρίς να χρειάζεται να εργάζονται όπως εργάζονταν. Οι τότε κυβερνήσεις κατέστησαν σαφές σε γενιές της ελληνικής κοινωνίας ότι δεν χρειάζεται να δουλεύεις σκληρά για να αμείβεσαι καλά. Στην πραγματικότητα, τα χρήματα, τα προνόμια, οι απολαβές που χάθηκαν από το 2009 και μετά ήταν χρήματα που εν πολλοίς δεν μας ανήκαν ποτέ. Βεβαίως, η μέγιστη αδικία εδώ είναι ότι, κυρίως στον μαρτυρικό ιδιωτικό τομέα, έχασαν και άνθρωποι που κέρδισαν χρήματα με τον ιδρώτα και τη δημιουργικότητά τους. Και σε αυτή την αδικία συνέβαλαν τα μέγιστα οι λεγόμενες μνημονιακές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. για να μην πειράξουν το αγαπημένο τους Δημόσιο...». (15)

Τελικά ποιοι είναι αυτοί οι «διεθνείς τοκογλύφοι»;

Οι ισχυρισμοί περί «διεθνών τοκογλύφων» προέκυψαν αρχικά ως συνέχεια της γνωστής μαρξιστικής ρητορικής περί «κεφαλαιοκρατών που πίνουν το αίμα των λαών» («με μπουρί»! όπως κραύγαζε σε πρωτοσέλιδα της αλήστου μνήμης ΑΥΡΙΑΝΗΣ ο χυδαίος λαϊκιστής και μεγαλοαπατεών Κουρής) και στην συνέχεια διαδόθηκε στον χώρο που εκπροσωπείται σήμερα πολιτικά από τους ΑΝΕΛΛ, τον κατ’ εξοχή χώρο της συνωμοσιολογίας, του ανορθολογισμού, των αστικών μύθων, των «μη-συμβατικών» θεωριών, της στείρας αερολογίας και της απωθητικής ψευτοπατριωτικής μεγαλοστομίας.

Αναφέρονται γενικά και αόριστα κάποια ονόματα διεθνών επιχειρηματιών, Τραπεζών, χρηματο-οικονομικών ιδρυμάτων (πάντα και κατά προτίμηση Εβραίων, λες και αν ήσαν π.χ. Αρμένιοι το θέμα δεν θα μας απασχολούσε) τα οποία οδήγησαν την Ελλάδα στην καταστροφή με στόχο να αποκτήσουν τα «αμύθητα πλούτη που κρύβει στα σπλάχνα της η ελληνική γη».

Χαρακτηριστικό και εξ ίσου αποκαλυπτικό είναι ένα άρθρο που αναρτήθηκε εδώ: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/08/blog-post_1985.html

(το ιστολόγιο ονομάζεται the secret real truth = η κρυφή πραγματική αλήθεια) και το οποίο αναπαράχθηκε στην συνέχεια ευρύτατα στο Διαδίκτυο.

Όπως αναφέρει: «Έξι ήταν τα εργαλεία με τα οποία κατασκευάστηκε … εργαστηριακά η κρίση και ο ιός απελευθερώθηκε στην Ευρώπη! Επιλογή; Τα «κράτη-γουρούνια» (PIGS, από τα αρχικά των λέξεων, Portugal Ireland, Greek, Spain) είχαν προεπιλεγεί και στα «εργαστήρια» των τοκογλύφων είχαν γίνει οι απαραίτητες «προσομοιώσεις» με αποτέλεσμα να επιλεγεί ως καλύτερος στόχος, η Ελλάδα, για την τελική επίθεση κατά του Ευρώ, η οποία δεν έχει γίνει ακόμη! Ποια ήταν λοιπόν τα εργαλεία αυτά;

Το πρώτο εργαλείο ήταν τα «ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) που ενώ σχεδιάστηκε για την ασφάλεια των ομολόγων, εντούτοις χρησιμοποιήθηκε ανεξέλεγκτα και χωρίς εποπτικό μηχανισμό, Πουθενά!».

Στην συνέχεια, ο αναγνώστης επιδιώκοντας να πληροφορηθεί ποια ήσαν τα άλλα πέντε «εργαλεία», διαβάζει τα εξής: «Πέραν των CDS, ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ήταν τρεις επενδυτικές τράπεζες και τρεις οίκοι αξιολόγησης:Τράπεζες – Επενδ. Εταιρίες:

GOLDMAN SACHS, NEUBERGER BERMAN (συμφερόντων Rotschild), BLACKROCK, U.K. (συμφερόντων Rotschild)     

Οίκοι Πιστοληπτικής Αξιολόγησης:

FITCH, MOODY’s, STANDARD & POOR (S&P)» δηλαδή σύνολο επτά!

Ενδεικτικό της προχειρότητας και της ελαφρότητας αυτού του κειμένου.

Το υπόλοιπο άρθρο αναλίσκεται σε εξ ίσου αναξιόπιστες και άχρηστες πληροφορίες για την οικογένεια Ρότσιλντ, διάφορους Τραπεζίτες, σε αφελείς συλλογισμούς και τελικά επικεντρώνεται στις σχέσεις των Ελλήνων πολιτικών με οικονομικά κέντρα, Ιδρύματα, τον Σόρος και την γνωστή παραφιλολογία των συνωμοσιολογούντων. Στο άρθρο αυτό ταιριάζει απόλυτα η γνωστή ρήση για το δέντρο που κρύβει το δάσος.

Αστειότητες…

Συμπεράσματα

Όπως προκύπτει από αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω, αλλά και όπως ισχυρίζομαι, είναι καιρός πια να εγκαταλείψουμε τις βολικές λύσεις, τις μισές αλήθειες και τα ολόκληρα ψέμματα. Επί τέλους ας δούμε την πραγματικότητα κατάματα και ας προχωρήσουμε στην απαραίτητη και αναγκαία αυτοκριτική μας. «Διεθνείς τοκογλύφοι» υπήρχαν πάντα και μπορούμε να εφεύρουμε άλλους τόσους. Την δουλειά τους κάνουν και πουθενά δεν πήγαν απρόσκλητοι! 

Το ζήτημα ήταν και είναι πάντα το τι κάνουμε εμείς. Να συνειδητοποιήσουμε ότι οι δικές μας λανθασμένες και εγκληματικές πολιτικές επιλογές, μας οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε.

Η αλλοίωση της ελληνικής οικονομίας, κοινωνίας, η έκπτωση των αξιών, ο άκρατος καταναλωτισμός, η ασυδοσία του πολιτικού προσωπικού, η διαφθορά και η ατιμωρησία, ο εκμαυλισμός των πολιτών, η λογική της αντιπαροχής και ανταλλαγής της ψήφου με παροχές και ρουσφέτια ήσαν φαινόμενα που καλλιεργήθηκαν και εξαπλώθηκαν σαν επιδημία με την κατάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του, τον χαρισματικό δημαγωγό και πολιτικό απατεώνα, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων. Τα παρασκήνια των όσων συνέβησαν τις τελευταίες δεκαετίες είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστο και μόνον κάποια ψήγματα αλήθειας έρχονται στο φως της δημοσιότητας από άτομα που έζησαν από κοντά τα γεγονότα (5) ή από πρώην συνεργάτες των πρωταγωνιστών, των οποίων η συνείδηση δεν τους επέτρεψε να ακολουθήσουν τον κατήφορο.

Όπως μάλιστα έχει υποστηριχθεί από ένα τέτοιο πρόσωπο την ακεραιότητα του οποίου ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει (6): 

«Η σημερινή δραματική κατάσταση της πατρίδας μας είναι άμεσα συνυφασμένη με την πολιτική που εφάρμοσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, όσο απίστευτο και αν φαίνεται αυτό. Έχω γράψει πολλά βιβλία και πολλές αναλύσεις για να εξηγήσω το φαινόμενο αυτό, αλλά συνήθως βρίσκομαι μπροστά σε ένα απροσπέλαστο τείχος, που έχτισαν οι διαπλεκόμενοι εξωθεσμικοί παράγοντες (οι λεγόμενοι κατά το λαϊκόν «νταβατζήδες», εντός και εκτός Ελλάδας). Όμως χωρίς την αποκαθήλωση από το βάθρο του, δεν πρόκειται η Ελλάδα να βγει από την βαθιά και πολυποίκιλη κρίση που την διαπερνά σ’ όλους τους τομείς και σ’ όλα τα επίπεδα. Γιατί σε τελευταία ανάλυση η κρίση δεν είναι πρωταρχικά οικονομική και πολιτική, ή μάλλον δεν είναι καν οικονομική ή πολιτική, αλλά καθαρά πολιτισμική και ακούει στο όνομα «δ ι α φ θ ο ρ ά», δηλαδή κατάπτωση των ηθικών αξιών μιας κοινωνίας. Αυτήν την διαφθορά καλλιέργησε συνειδητά και επέβαλε πανούργα ο Ανδρέας Παπανδρέου, για να πετύχει την κατάκτηση και τη νομή της εξουσίας, ως αυτοσκοπού…».

Ο «σοφός» ελληνικός λαός έφερε στην εξουσία έναν μιμητή του Ανδρέα εξ ίσου επικίνδυνο, πιθανόν και περισσότερο, διότι η αρχομανία του συνδυάζεται με ημιμάθεια και ιδεοληψία. Τα αποτελέσματα τα ζήσαμε και τα ζούμε. Σε ένα σημαντικό και ιδιαίτερα τεκμηριωμένο άρθρο με τίτλο «Στα 170 δισ. η ζημία της Ελλάδος στους 6 μήνες παταγώδους αποτυχίας της αριστεράς» που αναρτήθηκε εδώ: http://bankingnews.gr στις 19/07/2015 περιγράφεται λεπτομερώς η διάλυση της Οικονομίας από τις εγκληματικές ενέργειες μιας ομάδας θλιβερών ερασιτεχνών, που ολοκλήρωσαν την καταστροφή της χώρας.

Πίνακας 5

Υπενθυμίζω ότι η αρχαιοελληνική παράδοση μας διδάσκει ότι όταν κάποιος (ή κάποιοι), υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του, σωματική (7), αλλά κυρίως πολιτική (8), στρατιωτική (9) και οικονομική (10), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους Νόμους της Πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλε όρια στην ανθρώπινη δράση-, διέπραττε «ὕβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς (11), με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους και την επέμβαση κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην» (12), δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με την σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη «α-νοησία», να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν» (13), την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν» (14), δηλ. την τιμωρία και την συντριβή/καταστροφή του.

Το δυστύχημα είναι ότι την συντριβή των υβριστών θα την πληρώσουμε (μεταφορικά και κυριολεκτικά) όλοι εμείς…

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης, 21 Ιουλίου 2015

Σημειώσεις

(1)   Βλ. το αναλυτικό άρθρο του  Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου που δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of Books με τίτλο «Η μεγάλη ληστεία»

(2)  Βλ. «Λαϊκισμός και οικονομία» του Πάμπου Χαραλάμπους εδώ:

http://exantas.org/index.php/epikairotita/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/46014-%CE%BB%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1.html

(3)  Σκάνδαλα ΠΑΣΟΚ http://hellenicinterest.blogspot.gr/2012/05/1.html

(4)  Σκάνδαλα ΝΔ http://hellenicinterest.blogspot.gr/2012/05/2.html

(5)  Βλ. για παράδειγμα: Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2003 - Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2005 - Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.

(6)  Βλ. το αποκαλυπτικό κείμενο του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, ιδρυτικού, πρώην ηγετικού στελέχους του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ με τίτλο: «ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΤΟΥ ΕΠΙΔΡΑΣΗ» Αθήνα, 14.1.2011

(7)  «…ἄνασσα, τοῖς ἄλλοισιν Ἀργείων πέλας ἵστω, καθ᾽ ἡμᾶς δ᾽ οὔποτ᾽ ἐκρήξει μάχη…» Σοφοκλέους, Αίας, 774-775

(8)  «…οὒ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;» Σοφοκλέους, Αντιγόνη, 738

(9)  «…εἰ δέ κε μὴ δώωσιν ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι ἢ τεὸν ἢ Αἴαντος ἰὼν γέρας, ἢ Ὀδυσῆος ἄξω ἑλών· ὃ δέ κεν κεχολώσεται ὅν κεν ἵκωμαι…» Ομήρου Ιλιάς, Oxford University Press, Α 137-139

(10)   Ηρόδοτος, Ιστοριών α΄ (Κλειώ), 30, 34.1

(11)    «…ὅστις ἀνθρώπου φύσιν βλαστὼν ἔπειτα μὴ κατ᾽ ἄνθρωπον φρονῇ…» Σοφοκλέους, Αίας, 760-761

(12)   «…ὓβρις γὰρ ἐξανθοῦσ’ ἐκάρπωσε στάχυν ἂτης…» Αισχύλου, Πέρσαι, 821-822 και «…πρέσβα Διὸς θυγάτηρ Ἄτη, ἣ πάντας ἀᾶται, οὐλομένη· τῇ μέν θ᾽ ἁπαλοὶ πόδες· οὐ γὰρ ἐπ᾽ οὔδει πίλναται, ἀλλ᾽ ἄρα ἥ γε κατ᾽ ἀνδρῶν κράατα βαίνει βλάπτουσ᾽ ἀνθρώπους…» Ομήρου Ιλιάς, Oxford University Press, Τ 91-94

(13)   «...τοιοῖσδέ τοι λόγοισιν ἀστεργῆ θεᾶς ἐκτήσατ᾽ ὀργήν, οὐ κατ᾽ ἄνθρωπον φρονῶν…» Σοφοκλέους, Αίας, 776-777

(14)   «…Ζεῦ πάτερ, ἦ ῥα ἔτ᾽ ἔστε θεοὶ κατὰ μακρὸν Ὄλυμπον, εἰ ἐτεὸν μνηστῆρες ἀτάσθαλον ὕβριν ἔτισαν…» Ομήρου Οδύσσεια, Oxford University Press, ω 351-352

(15) ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Ηλία Μαγκλίνη: 18 Οκτωβρίου 1981 http://www.kathimerini.gr/824454/opinion/epikairothta/politikh/18-oktwvrioy-1981