8 χρόνια από την τραγωδία της Μarfin

Οκτώ χρόνια από την 

τραγωδία της Μarfin: 

Οι αδικαίωτοι νεκροί και 

οι ασύλληπτοι δολοφόνοι

Συμπληρώνονται σήμερα 8 χρόνια από την τραγωδία της Μarfin, από το μεσημέρι της 5η Μαϊου του 2010 που έχασαν την ζωή τους  η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, 32 ετών (έγκυος 4 μηνών), ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης, 36 ετών και η Παρασκευή Ζούλια, 35 ετών.

Οκτώ χρόνια, οι νεκροί της οδού Σταδίου μένουν αδικαίωτοι, οι δολοφόνοι τους παραμένουν ασύλληπτοι, η έρευνα είναι στο σκοτάδι, όποια κυβέρνηση κι αν πέρασε από τότε, όποια δικαστική εξουσία κι αν ανέλαβε να εξιχνιάσει την υπόθεση.

Το χρονικό

Την 5η Μαϊου του 2010 γινόταν ένα ιδιαίτερα μαζικό συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας ενάντια στα οικονομικά μέτρα για την υπογραφή δανειακής σύμβασης, που είχε εξαγγείλει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Είχε προκηρυχθεί γενική απεργία από την ΓΣΣΕ και ο όγκος της κύριας διαδήλωσης υπολογίστηκε στις περίπου 150.000 κόσμου.

Η ειρηνική διαδήλωση διακόπηκε από επεισόδια στο ύψος της Κλαυθμώνος. Άγνωστοι με κουκούλες, πλαγίως του όγκου της πορείας, έριξαν βόμβες μολότοφ στο βιβλιοπωλείο Ιανός και στο κατάστημα της τράπεζας Marfin, το οποίο ήταν κλειδωμένο με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι που βρίσκονταν μέσα να μην μπορούν να διαφύγουν, ούτε και να ανέβουν στην ταράτσα που ήταν επίσης κλειδωμένη. Η τράπεζα τυλίχτηκε στις φλόγες, ενώ από την άλλη πλευρά της Σταδίου οι δυνάμεις των ΜΑΤ έριχναν δακρυγόνα.

Οι αναθυμιάσεις ανάγκασαν τους εργαζόμενους της τράπεζας να βγουν στα μικρά μπαλκόνια, χωρίς όμως να μπορούν να διαφύγουν από το κλειδωμένο κτίριο. Όταν εμφανίστηκαν τα οχήματα της Πυροσβεστικής, ο κύριος όγκος της πορείας ανέβηκε στο αριστερό πεζοδρόμιο της Σταδίου για να διευκολύνει την διέλευση, ενώ φώναζε κατά των κουκουλοφόρων προσπαθώντας να τους εμποδίσει, πράγμα που κατέστη αδύνατο λόγω της αποπνικτικής ατμόσφαιρας που δημιουργήθηκε από τους καπνούς και τα δακρυγόνα.

Οι διαδηλωτές κατάφεραν να μετακινηθούν προς το Σύνταγμα. Με παρέμβαση της Πυροσβεστικής η φωτιά έσβησε, αλλά ήταν αργά για τους τρεις εργαζόμενους, που ανασύρθηκαν νεκροί από ασφυξία.

Οι επόμενες ημέρες

Η Σταδίου μύριζε καμένο για πολύ καιρό έπειτα. Στο σημείο τοποθετούσαν κάθε μέρα λουλούδια για τους νεκρούς εργαζόμενους, ενώ ξεκίνησε ένα γαϊτανάκι ευθυνών που αφορούσε συλλήβδην τον κόσμο του αντιεξουσιαστικού χώρου και της Αριστεράς.

Αυτομάτως εντάθηκε η καταστολή στα Εξάρχεια, ενώ αυξήθηκαν οι προσαγωγές γενικών «υπόπτων», χωρίς στοιχεία, που έμοιαζαν με τις περιγραφές των μαρτύρων: Ήταν άντρες και… φορούσαν μαύρα ρούχα.

Ο αντιεξουσιαστικός χώρος διαχώρισε την θέση του τις αμέσως επόμενες ημέρες, δημοσιεύοντας μία προκήρυξη ενάντια στην «εξουσία της βίας» και καταδικάζοντας το τραγικό συμβάν.

Η δίκη και οι καταδίκες

Η δικαστική διαδικασία κινήθηκε δύο ημέρες πριν από την πρώτη επέτειο του εμπρησμού της Marfin, όταν έφτασε στα χέρια της αστυνομίας μία… ανώνυμη επιστολή που κατονόμαζε τρεις ανθρώπους για τα γεγονότα της Κερατέας (Κεραταέα, όπως είχε γραφτεί) και ανέφερε ότι είναι υπεύθυνοι για τον εμπρησμό της τράπεζας. Η ίδια επιστολή αναφέρει τα ονόματά τους, τα στοιχεία των ταυτοτήτων τους, τα κινητά τους τηλέφωνα και τους αριθμούς κυκλοφορίας των οχημάτων τους.

Η αστυνομική έρευνα έχει κενά, αφού δεν έγινε καμία διαδικασία ελέγχου της επιστολής αναζητώντας τον αποστολέα μέσω δαχτυλικών αποτυπωμάτων κλπ. Ωστόσο, οι έρευνες κινήθηκαν για τον εντοπισμό των φερόμενων ως δραστών.

Σε μία απόπειρα να υπάρξουν ένοχοι, οδηγήθηκαν σε δίκες δύο άντρες. Ο Θεόδωρος Σίψας, 34 ετών, κατηγορήθηκε για  «ανθρωποκτονία εκ προθέσεως τελεσθείσα σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, κατά συναυτουργία και κατά συρροή τετελεσμένης και εν αποπείρα, της εκρήξεως εκ της οποίας επήλθε θάνατος και κίνδυνος για ανθρώπους και ξένα πράγματα, της κατασκευής και κατοχής εκρηκτικής βόμβας και της απρόκλητης φθοράς ξένης περιουσίας διά εκρήξεως από πρόσωπο που είχε καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του».

Στο δικαστήριο δήλωσε πως «πήγα να βοηθήσω και τώρα με κατηγορούν για ένα έγκλημα που δεν έχω κάνει και μάλιστα τόσο βαρύ».

Ο δεύτερος, ο Παύλος Αντρέεβ, δήλωσε στο δικαστήριο ότι εύχεται πραγματικά να βρεθούν οι ένοχοι για τον εμπρησμό.

Οι δύο κατηγορούμενοι αθωώθηκαν ομόφωνα από την έδρα στην δίκη που ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2016.

Ωστόσο, καταδικαστικές αποφάσεις υπήρξαν και αφορούσαν  στον διευθύνοντα σύμβουλο της Marfin, τον υπεύθυνο ασφαλείας του κτιρίου και τη διευθύντρια του καταστήματος για φόνο εξ αμελείας τριών υπαλλήλων, τις σωματικές βλάβες άλλων 21 υπαλλήλων και για παραλείψεις στα μέτρα πυρασφάλειας και στην εκπαίδευση του προσωπικού. Καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης, οι δύο πρώτοι 22 ετών και η διευθύντρια του καταστήματος πέντε ετών και ενός μήνα.

Όπως έγινε εκ των υστέρων γνωστό, οι υπάλληλοι βρίσκονταν στο κτίριο την ημέρα της απεργίας υπό τον φόβο της απόλυσής τους.

Οι συγγενείς των θυμάτων κινήθηκαν νομικά κατά της τράπεζας και πέτυχαν αποζημιώσεις ύψους 1,1 εκατ. ευρώ στους συγγενείς του ενός θύματος και  και 720.000 ευρώ στους υπαλλήλους που εγκλωβίστηκαν στο κτίριο.

Το αφήγημα στον πολιτικό λόγο

Η Marfin δεν έπαψε ποτέ να χρησιμοποιείται ως αντεπιχείρημα στον δημόσιο λόγο. Ακολουθεί συνήθως καταγγελίες ενάντια στην αστυνομική βία ή, ακόμα, και την ίδια την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η οποία είχε χαρακτηριστεί από τον Αντώνη Σαμαρά ως «αντίστοιχη της Marfin».

Η ίδια η θεωρία της βίας που ξεκινάει από τα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος χτίστηκε ακριβώς πάνω στην δολοφονική ενέργεια στην υπόθεση της Μarfin, με αποτέλεσμα στο έγκλημα να αποδοθούν έως και συλλογικές ευθύνες από μερίδα του πολιτικού κόσμου.

Η ουσία, όμως, είναι μία όποιοι κι αν είναι οι δολοφόνοι. Τρεις νέοι άνθρωποι σκοτώθηκαν στα γραφεία τους. Είτε επειδή η τράπεζα τους ανάγκασε να εργαστούν, είτε γιατί το ήθελαν αυτό που έγινε και είναι απαράγραπτο, ήταν μια δολοφονική επίθεση από κουκουλοφόρους με μολότοφ «ειδικής κατασκευής».

Κι ότι αυτοί οι θρασύδειλοι δολοφόνοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

http://www.in.gr/2018/05/05/greece/okto-xronia-apo-tin-tragodia-tis-marfin-oi-adikaiotoi-nekroi-kai-oi-asylliptoi-dolofonoi/

Σχετικὰ μὲ τὴν λέξη «Ἰσλαμο-φασισμός»

Σχετικὰ μὲ τὴν λέξη «Ἰσλαμο-φασισμός»

Τὸ ἕνα ἀφορᾶ τὸ φασισμὸς καὶ τὸ ἄλλο τὸ ἰσλαμοφασισμός.

1. Ὅσον ἀφορᾶ τὸ φασισμός, ἐδῶ ἔχουμε μιὰ ἄλλη περίπτωση τῆς ὑπέρμετρης νοηματικῆς διεύρυνσης μιᾶς λέξης. Νὰ θυμίσω ὅτι στὴν Ἑλλάδα φασισμὸς ἀρχικὰ σήμαινε τὸν Φασισμό-Ναζισμό, ἔπειτα (μετεμφυλιακά) σήμαινε τὴν κάθε λογῆς χούντα καὶ δικτατορία (ἀκόμη καὶ στὴν περίπτωση στὴν ὁποία οἱ πρωταγωνιστές τους δὲν θαύμαζαν τὸν ἐθνικοσοσιαλισμὸ καὶ τὸν φασισμὸ ἢ τὸν φρανκισμό), καὶ σήμερα, στὴν ὕστερη Μεταπολίτευση σημαίνει τὴν παραδοχὴ τῆς ὕπαρξης τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους (εἰδικὰ πρὸ τοῦ 1821) καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς αὐτό. Τώρα, τὸ φασισμὸς ξεφεύγει ἀπὸ τὰ δυτικοκεντρικά του πλαίσια καὶ συμπεριλαμβάνει ἄλλους πολιτισμούς. Ἂν κάποιος θεωρεῖ φυσιολογικὸ κάτι τέτοιο, τότε θὰ ἔπρεπε ὁμοίως νὰ χαρακτηρίζει φασίστες τοὺς αἰγύπτιους Φαραώ, τὶς βαβυλωνιακές, κινεζικὲς καὶ περσικὲς δυναστεῖες κ.ο.κ. Ἀναφέρω τὰ κράτη-πολιτεύματα αὐτὰ μήπως γίνει ἀντιληπτὸ πόσο λαθεμένη εἶναι ἡ ὑπέρμετρη διεύρυνση τοῦ ὅρου. Μιὰ ἄλλη, παρόμοια λαθεμένη διεύρυνση εἶναι ὁκόκκινος φασισμός.
2. Ὅσον ἀφορᾶ τὸν Ἰσλαμοφασισμό, κάποιος πρέπει νὰ ἀναρωτηθεῖ ἀφοῦ πρῶτα σκεφτεῖ ὅσα εἴπαμε στὴν πρώτη παρατήρηση: Τὸ Ἰσλάμ, ὡς θρησκεία, ὡς θρησκευτικοὶ κανόνες καὶ ὣς ἱδανικὴ μορφὴ κοινωνικῆς ζωῆς καὶ ὅραμα πολιτείας, ὑποστηρίζει τὸΤὰ τοῦ Καίσαρος τῶ Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῶ Θεῶ ἢ ὑποστηρίζει τὴν ταύτιση κρατικῶν νόμων καὶ θρησκείας μὲ τὴν πλήρη ὑπαγωγὴ καὶ καθορισμὸ τῶν πρώτων ἀπὸ τοὺς μουσουλμάνους θεολόγους;  Ἂν (στὴν ἱδανική, θεολογικὰ ὀρθή του ἐκδοχή, ποὺ πρέπει νὰ ἀποδέχεται κάθε πιστὸς καὶ καλὸς Μουσουλμάνος) ὑποστηρίζει τὸ δεύτερο, τότε πρὸς τί ἡ χρήση τοῦ φασισμὸς δίπλα στὴ λ. Ἰσλάμ; Προσοχή, δὲν λέω ὅτι τὸ Ἰσλὰμ εἶναι φασισμός -καὶ δὲν τὸ λέω γιατὶ δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν νοηματικὴ διεύρυνση τοῦ ὅρου σὲ πλαίσια πολιτισμικῶς ἐξωδυτικά. Λέω ὅτι ἀπαιτεῖ τὴν πλήρη ταύτιση κράτους καὶ θρησκείας (καὶ συνεπῶς, ὅσοι Μουσουλμάνοι στὴν καθημερινότητά τους δὲν κινοῦνται πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴν εἶναι κακοὶ ὡς Μουσουλμάνοι, ποὺ κάποτε ἢ ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ ἐνδέχεται νὰ γίνουν καλοί), πράγμα ποὺ εἶναι ἐνάντιο στὸ κοσμικὸ κράτος καὶ τὴ δημοκρατία. Δὲν ὑπάρχει καλὸ (μὲ ἀριστερίστικα ἢ φιλελεύθερα κριτήρια) Ἰσλάμ, ποὺ ἀγαπᾶ τὴ δημοκρατία καὶ νὰ τὴν ἀποδέχεται. Μπορεῖ στὴν πράξη, σὲ διάφορες χῶρες, νὰ γίνεται ἡ ἀποδοχὴ τῆς διάκρισης κράτους-θρησκείας (*) ἀλλὰ αὐτὴ ἀφορᾶ ἕνα Κακό, μὲ βάση τὰ ἰσλαμικὰ κριτήρια, Ἰσλάμ.Ὄχι ἕνα ἰσλαμικῶς (δηλ. μὲ κριτήρια ἰσλαμικά) καλὸ Ἰσλάμ.
3. Οἱ ἀριστεριστὲς καὶ οἱ φιλελεύθεροι συνεχῶς διαπράττουν τὸ ἴδιο σφάλμα: θεωροῦν ὅτι τὸ Ἰσλὰμ εἶναι κάτι σὰν τὸν Χριστιανισμό, ἐπειδὴ καὶ τὰ δυὸ εἶναι θρησκεία. Ἡ ἄποψή τους αὐτὴ ἰσοδυναμεῖ μὲ τὸ νὰ λέμε ὅτι Ναζισμὸς καὶ Σοσιαλδημοκρατία εἶναι τὸ ἴδιο ἐπειδὴ καὶ τὰ δύο εἶναι πολιτικὲς ἀντιλήψεις. Αἰτία γιὰ τὴν ὑπέρμετρη ὁμαδοποίηση δὲν εἶναι ἄλλη παρὰ ὁ ἀθεϊσμός. Ὄχι ἁπλῶς ἡ ἄρνηση ὕπαρξης θεοῦ καὶ ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὴν ὀργανωμένη θρησκεία, ἀλλὰ ἡ λογική: Αἴ, μωρέ, ὅλοι ἴδιοι εἶναι.

 (*) Προφανῶς, καὶ στὸ Χριστιανισμὸ ἐπιχειρήθηκε τὸ ἀνάποδο ἀπὸ τὸν χωρισμὸ Καίσαρα-Θεοῦ: νὰ καταστοῦν οἱ θρησκευτικοὶ κανόνες νόμος του κράτους. Ἀκόμη καὶ στὸ Βυζάντιο ὅμως, οἱ νόμοι τοῦ κράτους διέφεραν ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανόνες (καὶ ἐνίοτε τοὺς μετέβαλαν). Γιὰ παράδειγμα ἔγινε ἀποδεκτὸ ὡς νόμος τὸ πρῶτο καὶ δεύτερο διαζύγιο καὶ δὲν θεσπίστηκε ὡς κρατικὸς νόμος μόνο ἕνας γάμος, τὸ ὁποῖο πρέσβευε ἡ Ἐκκλησία. Δὲν εἶναι τὸ μόνο παράδειγμα.

Γενικά, εἶναι ἄλλο πράγμα αὐτὸ ποὺ κάνεις νὰ τὸ κάνεις σύμφωνα μὲ τὶς διακηρυγμένες ἀπόψεις σου κι ἄλλο πράγμα νὰ τὸ κάνεις ἐνάντια στὶς ἀπόψεις σου (λόγω ἀμέλειας ἢ ἀδυναμίας κ.ο.κ.)

Υ.Γ. Ἂς θυμίσω ὅτι ὁ ἐθνικοσοσιαλισμὸς ἦταν προγραμματικὰ ὑπὲρ τοῦ διαχωρισμοῦ κράτους-θρησκείας (γιὰ γνωστοὺς λόγους), πράγμα ἀντίθετο μὲ τήν, τάχα ἰσλαμοφασιστική, μουσουλμανικὴ ὑποταγὴ τῆς πολιτείας στὴ θρησκεία.

https://chronographiae.wordpress.com/2016/03/31/%CE%B4%CF%85%E1%BD%B8-%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%87%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%E1%BD%B0-%CE%BC%E1%BD%B2-%CF%84%E1%BD%B4-%CE%BB-%E1%BC%B0%CF%83%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%BF-%CF%86%CE%B1/

Κάποια σχόλια και παρατηρήσεις στα παραπάνω:

Μελετώ το Κοράνιο (Εκδόσεις Σ. Δαρεμά – μετάφραση Μίνας Ζωγράφου-Μεραναίου) από την δεκαετία του ’70 και στο οποίο επανέρχομαι κατά καιρούς, προσπαθώντας να καταλάβω το πνεύμα του, πέρα από τις πομπώδεις εκφράσεις που χρησιμοποιούνται ως συνήθως συμβαίνει με τα θρησκευτικά κείμενα.

Κατέληξα στα εξής, μελετώντας παράλληλα και πολλά άλλα έργα διαφόρων συγγραφέων, Δυτικών και Αράβων:

1. Σύμφωνα με βασική αρχή του ισλαμισμού ο κόσμος διαιρείται σε δύο τμήματα: Στην επικράτεια του Ισλάμ (Dar el Islam) και στην επικράτεια των απίστων (Dar el Harb). Ο ιερός πόλεμος εναντίον των απίστων, το τζιχάντ (jihad), για την συνεχή επέκταση της επικράτειας του Ισλάμ αποτελεί, μαζί με το καθήκον της καθημερινής προσευχής, την ουσία της μωαμεθανικής θρησκείας. Αυτός ο πόλεμος πρέπει να συνεχίζεται διαρκώς μέχρι την πλήρη εξολόθρευσή τους και μόνον τα γυναικόπαιδα και οι γέροντες εξαιρούνται από την σφαγή, ενώ οι περιουσίες τους περιέρχονται στους πιστούς. Ο μοναδικός τρόπος για να αποφύγουν οι άπιστοι αυτές τις συνέπειες ήταν να ζητήσουν, πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών, των έλεος των μουσουλμάνων και να δεχθούν να γίνουν φόρου υποτελείς κάτω από την προστασία του μουσουλμάνου ηγεμόνα. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η δυνατότητα δεν παρεχόταν σε όλους τους απίστους. Οι ειδωλολάτρες έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα στην σφαγή και τον εξισλαμισμό. Μόνον οι οπαδοί θρησκειών που βασίζονται σε «Άγιες Γραφές» (Χριστιανοί, Ιουδαίοι και αργότερα Ζωροαστριστές) είχαν την δυνατότητα να σώσουν την ζωή τους χωρίς να ασπαστούν τον ισλαμισμό. Η διάκριση αυτή εφαρμόσθηκε αρχικά από τον ίδιο τον ιδρυτή του Μωαμεθανισμού κατά την περίοδο των κατακτήσεών του όταν διαπιστώθηκε η πρακτική αδυναμία να σφαγούν ή να εξανδραποδιστούν συμπαγείς χριστιανικοί, εβραϊκοί και ζωροαστρικοί πληθυσμοί. Οι «λαοί της Βίβλου» που περιήλθαν στην επικράτεια του Ισλάμ μπορούσαν να συνάψουν ένα είδος συνθήκης με τους μουσουλμάνους κατακτητές, με την οποία εξαγόραζαν την ζωή τους έναντι εκπλήρωσης ποικίλων υποχρεώσεων, η βασικότερη από τις οποίες ήταν η καταβολή του φόρου υποτελείας. Από την αραβική λέξη για την συνθήκη (djimma), έγιναν γνωστοί ως «τζιμμήδες».

2. Η όλη «κοσμική» ουσία του Ισλάμ είναι δύο στίχοι από το Κοράνι:

«Αυτός (Αλλάχ) είναι που έστειλε τον Αγγελιοφόρο του (Μωάμεθ) και την θρησκεία της αλήθειας (Ισλάμ) για να την οδηγήσει νικηφόρα απέναντι σε όλες τις άλλες θρησκείες ακόμα και αν οι άπιστοι αντισταθούν» (Κοράνι 61:9)

«Μην κάνετε φιλίες με τους Εβραίους και του Χριστιανούς» (Κοράνι 5:51)

Εάν προσθέσουμε και μια ακόμη Σούρα από το Κεφάλαιο Οκτώ: «Θα σπείρω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων. θα κόψω τα κεφάλια τους, θα κόψω τα ακροδάχτυλα τους» (Κοράνι 8:12) νομίζω ότι θα αντιληφθούμε περί τίνος πρόκειται, πέρα από ιδεοληψίες και προκατασκευασμένες «αλήθειες».Ομολογώ ότι από τότε που άρχισα να ασχολούμαι και μέχρι σήμερα αναζητώ ακόμα το «μετριοπαθές Ισλάμ».

Κατέληξα τελικά στα εξής:

Το «μετριοπαθές Ισλάμ» δεν βρίσκεται ούτε στα Τζαμιά, ούτε στην Μέκκα. Δεν το βρίσκει κανείς ούτε στο Κοράνι, τα Χαντίθ, και τα υπόλοιπα ιερά ή θεολογικά Ισλαμικά κείμενα. Αν θέλει κάποιος να το βρει πρέπει να ψάξει τα δυτικά ΜΜΕ μετά από Ισλαμικές τρομοκρατικές επιθέσεις.

Το «μετριοπαθές Ισλάμ» δεν είναι η θρησκεία στην οποία πιστεύουν οι Μουσουλμάνοι. Είναι αυτό το οποίο οι περισσότεροι δυτικοί, ΦΑΝΤΑΣΙΩΝΟΝΤΑΙ ότι πιστεύουν οι Μουσουλμάνοι. Είναι μια αυταπάτη της δυτικής φιλελεύθερης και αριστερής διανόησης.

Χωρίς το «μετριοπαθές Ισλάμ» όλο το πολυπολιτισμικό-διεθνιστικό-κοσμοπολίτικο οικοδόμημα καταρρέει και μαζί με αυτό και όλο το σύστημα αξιών και πεποιθήσεων όλων όσοι το πιστεύουν.

ΔΕΕ

Στέλιος Ράμφος, μία συνέντευξη, μία αντίφαση

Ο Στέλιος Ράμφος στον Κων/νο Μπογδάνο, 

στον Σκάϊ (20/11/2015)

Στέλιος Ράμφος, μία συνέντευξη, 

μία αντίφαση

Οι απανταχού ευρωπαϊστές φιλελεύθεροι πανηγυρίζουν και αναπαράγουν. Η αλήθεια είναι ότι μπορεί κάποιος σε πολλά να συμφωνήσει με τον Ράμφο. 

Ορθά απορρίπτει την αιτιολόγηση του τζιχαντισμού στη Γαλλία από το πάλαι ποτέ αποικιοκρατικό παρελθόν χωρών της Δύσης˙εάν έχει κάτι να κάνει, αυτό αφορά στην πληθυσμιακή συσσώρευση, εδώ και δεκαετίες, οικογενειών από αυτές τις «αποικίες»- τα κίνητρα όμως των δραστών «τρίτης γενιάς» είναι διαφορετικά από το τι έκαναν οι Γάλλοι πριν εξήντα χρόνια στην Αλγερία. Οπότε αναγκαστικά εγείρεται το ζήτημα της λεγόμενης ενσωμάτωσης. Άρα και της κουλτούρας και της θρησκείας. Ορθά διαβλέπει ο Ράμφος την τάση ομάδων-εθνοτήτων να διεκδικούν μέρος του δημόσιου χώρου δια του αποκλεισμού των άλλων ˙ αυτός ο ταυτοτικός «εθνικισμός» λειτουργεί σε πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα, των οποίων ο σχετικισμός ερμηνεύεται κατά το δοκούν, δηλαδή εν τέλει «παραταξιακά» (τα παραδείγματα που δίνει από την καθημερινότητα της Γαλλίας είναι εύστοχα και γλαφυρά).

Φοβάμαι ότι εδώ σταματούν και οι ορθές εκτιμήσεις. Πολύ σύντομα η αγωνία των πιο πάνω επισημάνσεων θα οδηγήσει σε μία μεγάλη αντίφαση. Ο Ράμφος θα προτείνει ένα πολιτειακό μοντέλο ενός λιτού και αυστηρού κράτους, που θα βασίζεται στην απόλυτη ισχύ των νόμων του για να ορίζει το πλαίσιο δράσης των (όποιων) κοινοτήτων. Ακούγεται ωραίο! Ακόμη περισσότερο, κάνοντας μία διάκριση πολιτισμού και κουλτούρας, θα δώσει σε αυτό το κράτος την ιδεολογική του κάλυψη, καθώς αυτό θα υπηρετεί έναν ενοποιητικό, ευρωπαϊκό πολιτισμό. Μένουμε Ευρώπη, λοιπόν! Και αυτό ωραίο ακούγεται. Όμως πότε υπήρξε κάτι τέτοιο;

Εάν εξαιρέσει κανείς τους κύκλους των διανοουμένων, μέχρι τη δεκαετία του 1950 η Ευρώπη ως ενοποιητική έννοια πολιτισμού δεν υπήρχε. Τα όποια βήματα ενοποίησης της Ευρώπης, σε πολιτικό επίπεδο, είχαν συγκεκριμένες αφετηρίες: τόσο σχέδια Γερμανών του Γ΄ Ράιχ όσο και ανάλογα σχέδια μετά τον πόλεμο και υπό την «κομμουνιστική» απειλή του νικηφόρου Στάλιν. Αργότερα τα χρόνια ευημερίας των trente glorieuses δημιούργησαν την ψευδαίσθηση μίας κοινής πορείας. Μίας πορείας που θα στηριζόταν στο χρήμα, στην κατανάλωση και στην άνετη ενδιάμεση θέση ανάμεσα στους «βλάχους, συντηρητικούς» Αμερικάνους και στους ολοκληρωτικούς Σοβιετικούς. Όταν το «παραμύθι» τελείωσε- που σωστά το εντοπίζει και ο Ράμφος-, φάνηκε ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός. Και μάλιστα, αυτός ο ευρωπαίος βασιλιάς είναι πολύ γέρος και δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί καν τη διαδοχή του (δημογραφική κάμψη, κουλτούρα γηρατειών, οικογενειακή κρίση ).

Ο Ράμφος, όπως όλοι οι συμπολίτες μας όταν τα βρίσκουν δύσκολα, επικαλείται το κράτος που θα επιβάλλει το «πλαίσιο». Μα αν δεν κάνω λάθος, ο Ράμφος και οι θεωρίες που εκφράζει σήμερα είναι αυτοί που επιτίθενται απέναντι σε καθετί κρατικό ή δημόσιου χαρακτήρα. Οι επιθέσεις στο κράτος –που κατ’ ευφημισμό είναι επιθέσεις στην κακή γραφειοκρατία ή στο πελατειακό κράτος ή στα σκάνδαλα-, η παράδοση στην «ιδιωτική πρωτοβουλία», η απέραντη ελαστικότητα και προσωρινότητα των εργασιακών σχέσεων, η εθελούσια μετανάστευση για παροχή εργασίας, το ξεπέρασμα των συνόρων για την ελεύθερη κίνηση ανθρώπων, κεφαλαίων και εμπορευμάτων, αποτελούν, εδώ και δεκαετίες, την ιδεολογική ατζέντα της Ευρώπης. 

Αυτές οι θεωρίες όταν γίνονται πράξη μεταφέρουν εκατομμύρια «ελεύθερους διακινούμενους μετανάστες- εργάτες» στην Ευρώπη, αυτές απομειώνουν τους κρατικούς μηχανισμούς (σε σημείο που ο Ολάντ μετά τις πρόσφατες επιθέσεις να αναθεωρεί τα πακέτα λιτότητας του κράτους), αυτές πνίγουν οικονομικά και εθνικά εκτεταμένες περιοχές του αναπτυσσόμενου κόσμου, και έχουμε τα failed states (όταν δεν βομβαρδίζουν και δεν επιχειρούν δυτικές στρατιωτικές δυνάμεις). Ο Ράμφος καλεί σε ανάσταση μία πολιτειακή μορφή που ο ίδιος, ως φορέας αυτών των ιδεών, έχει «σκοτώσει». Οι «ιδεολογίες» αυτές, μετά το τέλος του διπολικού κόσμου, έχουν λειτουργικά εξασθενήσει τους κρατικούς μηχανισμούς και πολιτισμικά ή ηθικά ευνουχίσει το σώμα των πολιτών. Γιατί πρέπει να είναι κανείς αφελής να πιστεύει ότι ο μέσος δυτικός πολίτης θα αφήσει τον καταναλωτικό του κόσμο και θα στρατευθεί στον αγώνα υπέρ μίας Ευρώπης της δημοκρατίας και του λαϊκού κράτους, απέναντι στην τρομοκρατία που υφίσταται. 

Η μοντέρνα «ιδεολογία» του Ράμφου και των ομοίων του δεν είναι μόνο αντιφατική. Είναι και πολύ ασθενής για να ενοποιήσει ψυχολογικά υποκείμενα που έχουν συνηθίσει στα media, στον χαζοχαρούμενο καταναλωτισμό, στην ίδια την «ελαστικοποιημένη» ζωή και καθημερινότητά τους.

Το σύνθημα των τζιχαντιστών: εμείς αγαπούμε τον θάνατο περισσότερο απ’ όσο εσείς αγαπάτε τη ζωή (σας), δεν απαντιέται εύκολα, κ. Ράμφο!

Μανώλης Γ. Βαρδής

http://www.antifono.gr/portal/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE/%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%80%CF%84%CF%8C%CF%82-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CF%82/5214-%CF%83%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%81%CE%AC%CE%BC%CF%86%CE%BF%CF%82,-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7,-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B7.html

Η Διεθνής του φθόνου και του μίσους

Η Διεθνής του φθόνου και του μίσους

Του Σάκη Μουμτζή

Αν οι τέσσερις προηγούμενες Διεθνείς εκινούντο στο χώρο της μαρξιστικής θεωρίας και της υπεράσπισης του εργατικού κινήματος, η σύγχρονη Διεθνής πηγάζει από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό και στοχεύει στην παγκόσμια κυριαρχία του με την ταυτόχρονη καταστροφή των δυτικών κοινωνιών. Όπλο της η πολυ-πολιτισμικότητα και μέθοδος της η βία. Εξ αντικειμένου σύμμαχοι της σύγχρονης Διεθνούς, συνειδητά ή εξ αντικειμένου, τα διάφορα ρεύματα της αντικαπιταλιστικής νέας ευρωπαϊκής αριστεράς που και αυτά στοχεύουν από τη δική τους ιδεολογική σκοπιά στην πτώση του καπιταλισμού.

Αυτός ακριβώς ο πολιτικός χώρος με τις διάφορες παραφυάδες του, έχει αναγάγει την πολυ-πολιτισμικότητα σε αυτοσκοπό και ως εκ τούτου θέτει τα δικαιώματα των μεταναστών, σε ανώτερη μοίρα από τα δικαιώματα των πολιτών που τους φιλοξενούν. Επικαλούνται δε οι διανοούμενοι της αντικαπιταλιστικής αριστεράς τις ευθύνες της Δύσης για τα δεινά και τη δυστυχία του Τρίτου Κόσμου, παραβλέποντας σκόπιμα τον φύσει επιθετικό –επεκτατικό χαρακτήρα του ισλαμισμού. Γεμίζοντας με ενοχές τους ευρωπαίους πολίτες προσπαθούν ουσιαστικά να αντιστρέψουν το ρόλο θύτη-θύματος και κυρίως επιδιώκουν με την αναγόρευση των δικαιωμάτων του μετανάστη σε ύψιστο καθήκον των ευρωπαϊκών κοινωνιών, να τις αποδιοργανώσουν οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά, καθώς μισούν και φθονούν τις αρχές πάνω στις οποίες αυτές έχουν συγκροτηθεί.

Έτσι λοιπόν είναι ευκαιρία, με το θλιβερό συμβάν του Παρισιού, να προσπαθήσουμε να επανανοηματοδοτήσουμε την έννοια της πολυ-πολιτισμικότητας εισάγοντας σαν έννοια-κλειδί τη λειτουργικότητα της κοινωνίας. Αν δηλαδή η συνύπαρξη και η συγκατοίκηση πολλών πολιτισμών σε αυτήν, την προάγει, την καθιστά πιό αποδοτική και δεν διαταράσσει όλα τα επίπεδα συνοχής της. Αν οι φιλοξενούμενοι πολιτισμοί σέβονται τον πολιτισμό της χώρας που τους φιλοξενεί, τα ήθη και τα έθιμα της και κυρίως τους νόμους της. Σε αυτήν την περίπτωση μία πολυ-πολιτισμική κοινωνία αναπτύσσεται, δημιουργεί και σε βάθος χρόνου αφομοιώνει τους μετανάστες. Τα παραδείγματα πολλά και γνωστά που αποδεικνύουν πως αυτού του είδους οι κοινωνίες υπήρξαν και υπάρχουν.

Αντιθέτως αν η σώρευση μεταναστών δημιουργεί πληθώρα προβλημάτων στην κοινωνία που τους φιλοξενεί -προβλήματα στην εκπαίδευση, ανεργία, γκετοποίηση περιοχών- προφανώς η αξία της πολυ-πολιτισμικότητας ακυρώνεται. Αν μάλιστα σε αυτά τα προβλήματα προστεθεί και η επιθετικότητα των φιλοξενούμενων πολιτισμών απέναντι στο φιλοξενούντα, τότε δεν έχουμε μία κοινωνία της πολιτισμικής ετερότητας αλλά μία εμπόλεμη κοινωνία. Αυτά που είδαμε να γίνονται στο Λονδίνο, στη Μαδρίτη και προχθές στο Παρίσι.

Συνεπώς, την συγκατοίκηση πολλών πολιτισμών σε μία κοινωνία, πρέπει να τη δούμε κάτω από το πρίσμα κόστους-οφέλους κι έτσι να διαμορφώσουμε τους όρους της αποδοχής ή της απόρριψης του πολυ-πολιτισμικού μοντέλου. Μα πάνω απ΄όλα πρέπει να τη δούμε σε συσχετισμό με την προάσπιση του δυτικού τρόπου ζωής, που έχει εδραιωθεί και κατοχυρωθεί πάνω στην αξία της ίδιας της ζωής και συνακόλουθα όλου του πλέγματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που την προασπίζουν.

Δεν είναι τυχαίο πως υπορρήτως, υποστηρικτές των ισλαμοφασιστών είναι αυτοί που από την ιδεολογία τους ελάχιστη αξία δίνουν στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η κοσμοθεωρία τους αναφέρεται σε σύνολα, όχι σε άτομα. Η χαιρέκακη αντιμετώπιση από τις αντικαπιταλιστικές ομάδες και τα κόμματα, όλων των πληγμάτων που υπέστη ο δυτικός κόσμος, φανερώνει πως στον ευρωπαϊκό χώρο λειτουργεί η πέμπτη φάλαγγα. Πίσω από το υποκριτικό τους ενδιαφέρον για τα δικαιώματα των μεταναστών βρίσκεται η προσπάθεια τους να απορρυθμίσουν και να κατεδαφίσουν τις κοινωνίες μας.

http://www.liberal.gr/arthro/21023/imerologia/sakis-moumtzis/i-diethnis-tou-fthonou-kai-tou-misous.html

Έρμαιο λαθρομεταναστών και κουκουλοφόρων η χώρα

Έρμαιο λαθρομεταναστών 

και κουκουλοφόρων η χώρα

Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

ΌΤΑΝ ακούς πρυτάνεις να απευθύνουν έκκληση στον πρωθυπουργό να λάβει μέτρα γιατί μπορεί να χαθούν ζωές στις καταλήψεις των πανεπιστημίων, καθώς μεταξύ των καταληψιών υπάρχουν εξαρτημένα άτομα που κάνουν χρήση ναρκωτικών. 

ΌΤΑΝ ο υπουργός δημόσιας τάξης προειδοποιεί για την πιθανότητα να θρηνήσουμε νεκρό στις Σκουριές. Εκεί όπου κυβερνητικά στελέχη όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση καλούσαν τους κατοίκους να εξεγερθούν κατα της επένδυσης. 

ΌΤΑΝ οι κουκουλοφόροι καίνε ανεμπόδιστα την Αθήνα και ουδείς ευαισθητοποιείται, αλλά ο αρμόδιος υπουργός τονίζει ότι... πάντα καίγονταν τα Εξαρχεια. Και την ίδια ώρα η αστυνομία απλά παρακολουθεί διακριτικά χωρίς να προστατεύει τις περιουσίες των πολιτών. 

ΌΤΑΝ χιλιάδες λαθρομετανάστες αποβιβάζονται πλέον σχεδόν σε ημερήσια βάση στα ελληνικά παράλια και προωθούνται στην πρωτεύουσα. Έτσι απλά χωρίς καμία άλλη μέριμνα, χωρία να επιχειρείται να αντιμετωπιστεί η "εισβολή" καθώς προφανώς... ουδείς ανεπιθύμητος. 

ΌΤΑΝ ανοίγουν τα κέντρα φιλοξενίας μεταναστών για να στοιβάζονται ανενόχλητοι στο κέντρο της Αθήνας, χωρίς σχεδιασμό και χωρίς οποιοδήποτε στοιχειώδες σενάριο για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Ανεξάρτητα αν δύνανται να αποτελέσουν μία υγειονομική βόμβα, ή να αυξήσουν την εγκληματικότητα λόγω ανέχειας. 

Τότε πολύ φοβάμαι ότι πίσω από τις αστοχίες της διαπραγμάτευσης κρυβονται πολύ μεγαλύτεροι κίνδυνοι, οι οποίοι δεν αφορούν πλέον μόνο στην κατάρρευση της οικονομίας και τις παρενέργειές της σε μεταγενέστερο στάδιο ή την διάλυση της επιχειρηματικότητας και ότι μπορεί να επιφέρει αυτό. Πρόκειται για κινδύνους πολύ πιο άμεσους που αφορούν την εσωτερική ασφάλεια της χώρας, την ευνομία και την ανεμπόδιστη καθημερινότητα των πολιτών. Όχι σε ένα μήνα ή ένα χρονο, αλλά ανά πάσα στιγμή. 

Δεν είναι προφανώς μόνο οικονομικό το θέμα της ασυδοσίας που παρατηρείται σε κρίσιμα ζητήματα της κοινωνικής ζωής της χώρας. Και ούτε πρέπει να συνδέεται απόλυτα με την διαπραγμάτευση. Είναι προφανώς και ζήτημα φιλοσοφίας, κοσμοθεωρίας και αντιμετώπισης των πραγμάτων από πολλά κυβερνητικά στελέχη. Είναι και θέμα ιδεοληψίας. Άλλο όμως ο ανθρωπισμός, άλλο η κοινωνική κατανόηση και άλλο η εικόνα "ξέφραγο αμπέλι". Γιατι στο τέλος της ημέρας δικαιώματα έχουν και οι απλοί πολίτες της χώρας. Και αυτά καταπατούνται. 

Επίσης, αυτές οι κοσμοθεωρίες είναι βέβαιο ότι δεν υιοθετούνται απο το 37% που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες εκλογές και σαφώς δεν έχουν σχέση με τις προσδοκίες που συνόδευσαν την επιλογή αυτη. Και είναι εξαιρετικά πιθανό, αρκετοί και από εκείνους που στήριζαν τον ΣΥΡΙΖΑ όταν βρισκόταν στο 4% -που ήταν και η κομματική βάση του- να μην συμφωνούν με την τακτική αυτή Αλλά για σκεφτείτε. Αν αυτά συμβαίνουν με την χώρα εντός του ευρώ, ποια θα είναι η εικόνα αν υπάρξει "ατύχημα"; 

Α, ναι, βέβαια. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί πάντα να ανοίξει τα σύνορα για ελεύθερη διέλευση και να μοιράσει ταξιδιωτικά έγγραφα ο κ. Καμμενος... Και γιατί όχι; μπορεί να τους στείλει εκτός από τους μετανάστες και τους κουκουλοφόρους... 

dimitris.papakonstantinou@capital.gr

Πηγή: www.capital.gr

Πώς ένα κακομαθημένο παιδί των Βορείων Προαστίων γίνεται τρομοκράτης;

Τα κακομαθημένα των βορείων προαστίων

Αν μπορούσαμε να μπούμε στο μυαλό ενός τρομοκράτη ή όπως αλλιώς θέλει να ονομάζεται κάποιος που σκοτώνει χωρίς δισταγμό η ληστεύει τράπεζες για να περνάει καλά, θα θεωρούσαμε εαυτούς τυχερούς. Είναι να απορείς διαβάζοντας τη δήλωση του Νίκου Ρωμανού, του γιου της Νάσιουτζικ που πιάστηκε για τη ληστεία στο Βελβεντό και δικάζεται για άλλες υποθέσεις όπως για ληστείες σε Φιλώτα και Πυργετό, ένοπλη συμπλοκή στην Πεύκη και ευρήματα στα σπίτια Βόλου και Καλλιθέας.

Πρόκειται αν θυμάστε καλά για τον φίλο του Αλέξη Γρηγορόπουλου που τον είδε να πέφτει νεκρός το 2008. Ίσως αυτό να είναι ένα ελαφρυντικό. Η οργή και ο θυμός να βγαίνει απέναντι στην κοινωνία αδιακρίτως. Από την άλλη όμως, πώς ένα κακομαθημένο παιδί των Βορείων Προαστίων με σπουδές σε καλά σχολεία, γερό χαρτζιλίκι και σίγουρο μέλλον φτάνει στο σημείο να γίνεται «τέρας» και να απειλεί με νέα χτυπήματα;

Αν το καλοσκεφτεί κανείς αυτή η καλοπέραση, η αίσθηση ότι δεν του λείπει τίποτε κι ότι κάνει ότι γουστάρει χωρίς να δίνει λογαριασμό είναι ίσως οι αιτίες του μίσους για τα πάντα, εκτός από δολοφόνους όπως ο Μαζιώτης ή ο Ξηρός. Πόσο επαναστατικό είναι όμως να ληστεύεις τράπεζες για να γεμίσεις το ταμείο και να κάνεις τρομοκρατικές ενέργειες και ταυτόχρονα να μη δουλεύεις για το μεροκάματο γιατί το έχεις σίγουρο από τη λεία των ληστειών;

Λέει ο Ρωμανός μεταξύ άλλων: «δεκάδες πυρκαγιές ανάβουν σε πόλεις που όλα έμοιαζαν ήρεμα και απειλούν να σπείρουν το χάος στην οργανωμένη τάξη του συστήματος» και κάνει λόγο για πράξεις βίας που θα «γίνουν κομμάτι ενός ειδικότερου πολιτικού πλαισίου, ανοίγοντας έτσι την προοπτική του περάσματος τους στον αγώνα για την αναρχική επανάσταση».

Ο Νίκος Ρωμανός εκφράζει ακόμη τη συμπαράστασή του στους «επικηρυγμένους αναρχικούς αντάρτες πόλης», όπως τους αποκαλεί, Νίκο Μαζιώτη και Πόλα Ρούπα.

Στη δήλωση αναφέρεται μεταξύ άλλων: «Εγώ βρίσκομαι εδώ σαν δηλωμένος και αμετανόητος εχθρός σας, δεν ζητιανεύω την επιείκειά σας, δεν επιζητώ τον διάλογο με εσάς και τους ομοίους σας. Οι αξίες μου βρίσκονται σε πόλεμο με τις δικές σας γι’ αυτό κάθε φράση που ξεστομίζω εναντίον σας είναι ξυράφι που χαρακώνει τις μάσκες της υποκρισίας σας και καθιστά σαφή τη θέση και το ρόλο του καθενός μας.

»Συντάσσετε εκατοντάδες σελίδες δικογραφιών και σχηματίζετε συνεχώς νέες υποθέσεις για να μας θάψετε δεκάδες χρόνια στις φυλακές της δημοκρατίας σας.

»Ετοιμάζεστε να μας επιβάλλετε «ειδικές συνθήκες κράτησης» που είναι το μόνο πραξικόπημα που έλειπε από το πάνθεο με τις «ειδικές μεταχειρίσεις» (μεταγωγές, δικαστήρια, νομοθεσίες) που κατασκευάζετε για να μας πολεμήσετε.

»Οι απλοί νόμοι της φυσικής λένε ότι συνέπεια της δράσης είναι η αντίδραση.

»Έξω απ’ αυτή τη δικαστική αίθουσα σε τόπους ελεύθερους υπάρχουν επαναστατημένοι άνθρωποι, σύντροφοι για μένα, τρομοκράτες για σας, που δεν σκοπεύουν ν’ ανεχτούν την εξόντωσή μας χωρίς πρώτα να κάνουν εσάς και τους πολιτικούς σας προϊστάμενους σας να ματώσουν.

»Αν θέλετε μπορείτε να το εκλάβετε ως απειλή».

Στη συνέχεια, με τη φράση «δεν μπορείτε να μας λυγίσετε, δεν μπορείτε να σταματήσετε τη θύελλα που έρχεται», εξαγγέλλει συνέχιση της δράσης του σημειώνοντας:

«Δεκάδες πυρκαγιές ανάβουν σε πόλεις που όλα έμοιαζαν ήρεμα και απειλούν να σπείρουν το χάος στην οργανωμένη τάξη του συστήματος.

»Τέτοια γεγονότα δημιουργούν συνθήκες που μας εξυπηρετούν. Δημιουργούμε γέφυρες επικοινωνίας με ανθρώπους πίσω από τα οδοφράγματα ώστε οι πράξεις βίας να γίνουν κομμάτι ενός ειδικότερου πολιτικού πλαισίου, ανοίγοντας έτσι την προοπτική του περάσματος τους στον αγώνα για την αναρχική επανάσταση.

»Εκεί που η οργή συνδυάζεται με τη συνείδηση. Εκεί που συναντιούνται οι άνθρωποι που η φλόγα της ελευθερίας καίει τα σπλάχνα τους. Κάπου εκεί βρίσκονται και τα αποτυπώματά της δικής μου εξέγερσης. Αναρχικής γιατί εχθρεύεται όλες τις εξουσίες που αναπαράγει ο άνθρωπος, μόνιμης γιατί δεν έχει στόχο τη μεταρρύθμιση αλλά την καταστροφή, υπαρξιακής γιατί μέσα από την εξέγερση εξωτερικεύοντας όλα εκείνα τα όμορφα συναισθήματα που θέλουμε να εξαπλωθούν στις καρδιές των εξεγερμένων.

»Με βάση την παραπάνω σχηματική περιγραφή καταλαβαίνετε ότι δεν έχετε κανένα περιθώριο να σταματήσετε το αναπόφευκτο. Την σύγκρουση των κόσμων μας».

Πράγματι είναι σύγκρουση δύο κόσμων. Αυτός του φανταστικού και φανατικού που έχει πλάσει στο θολωμένου του μυαλό ο Ρωμανός και οι όμοιοί του κι εκείνος του ρεαλισμού και ταυτόχρονα του σεβασμού στον άλλον, ακόμη κι αν είναι αντίπαλος.

http://www.antinews.gr/KOINONIA/Pos-ena-kakomathemeno-paidi-ton-Boreion-Proastion-ginetai-tromokrates-/

Ποιοί έκαψαν την Μαρφίν και γιατί μένουν ατιμώρητοι...

Ποιοί έκαψαν την Μαρφίν 

και γιατί μένουν ατιμώρητοι...

Τρία χρόνια έχουν περάσει από την δολοφονική επίθεση στο υποκατάστημα της τράπεζας Μarfin στην οδό Σταδίου στις 5 Μαΐου 2010. Τότε ο τραγικός απολογισμός ήταν ο θάνατος τριών ανθρώπων (η μία ήταν η Αιγιώτισσα Αγγελική Παπαθανασοπούλου, η οποία μάλιστα ήταν και έγκυος) που δούλευαν στην τράπεζα αλλά και ο εμπρησμός στο βιβλιοπωλείο «Ιανός», όπου κινδύνεψαν 24 άτομα που βρίσκονταν εντός αυτού.

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών τους φυσικούς αυτουργούς των επιθέσεων

Σύμφωνα με το βούλευμα που αποκαλύπτεται σήμερα, δράστης της επίθεσης στην τράπεζα είναι ο Θεόδωρος Σίψας, ο οποίος παραπέμπεται να δικαστεί για τα εγκλήματα της «ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως τελεσθείσας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, κατά συναυτουργία και κατά συρροή τετελεσμένης και εν απόπειρα, της εκρήξεως εκ της οποίας επήλθε θάνατος και κίνδυνος για ανθρώπους και ξένα πράγματα, της κατασκευής και κατοχής εκρηκτικής βόμβας και της απρόκλητης φθοράς ξένης περιουσίας δια εκρήξεως από πρόσωπο που είχε καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του».

Στο εδώλιο μαζί με τον Σίψα θα καθίσει και ο Παύλος Αντρέεβ, ως υπαίτιος της επίθεσης στο βιβλιοπωλείο «Ιανός», κατηγορούμενος για τα αδικήματα της «απόπειρας της ανθρωποκτονίας τελεσθείσας σε ήρεμη ψυχική κατάσταση».

Το αξιοσημείωτο είναι πως το βούλευμα συντάχθηκε τον περασμένο Μάιο, ωστόσο ακόμα δεν έχει προσδιοριστεί η ημερομηνία διεξαγωγής της δίκης, παρ’ όλο που πρόκειται για μια υπόθεση που συγκλόνισε το Πανελλήνιο και όλοι ζητούσαν να μάθουν τους υπαίτιους αυτής της τραγωδίας!

Κατά τους δικαστές οι δολοφονικές επιθέσεις ήταν σχεδιασμένες βήμα-βήμα και υπήρχε προμελέτη των εγκλημάτων.

Μάλιστα ένας από την ομάδα των 11-12 ατόμων, σύμφωνα με τις ένορκες καταθέσεις δεν ενέδωσε στις προτροπές των ανωτέρω να ρίξει τον εκρηκτικό μηχανισμό-βόμβα μολότοφ. Αντιθέτως με προφανή ανθρωποκτόνο σκοπό, σύμφωνα με όσα αναφέρεται στο βούλευμα, εκστόμισε «θα σας κάψω»!

http://kostasxan.blogspot.gr/2013/10/blog-post_2263.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/vhzE+(%CE%91%CF%82+%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5+%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82!)

Ποιος θα μας προστατεύσει από τους προστάτες μας;

Ποιος θα μας προστατεύσει 

από τους προστάτες μας;

Είναι γνωστή σε όλους μας η γερμανική Ιστορία και η ανάδειξη του Χίτλερ, όταν αφού φυλακίστηκε για απόπειρα πραξικοπήματος, το κόμμα του έγινε παράνομο και οι διώκτες του (το πολιτικό σύστημα) που τον ανέδειξαν αναγκάστηκαν να τον ελευθερώσουν και επί της ουσίας να του δώσουν τα «κλειδιά» της Γερμανίας, αφού η πολιτική τους κατέστρεφε τη χώρα. Ήταν η αρχή μίας τραγικής περιόδου της γερμανικής αλλά και της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ιστορίας. Ήταν η αρχή μίας περιόδου που εξαιτίας ανίκανων πολιτικών ο τρόμος απέκτησε όνομα και ο θάνατος έγινε η μόνη λέξη που μπορούσε να χαρακτηρίσει τα χρόνια που θα ακολουθούσαν.

Εμείς σήμερα, εν έτει 2013, «ξαφνικά» ανακαλύψαμε την ύπαρξη του άρθρου 62 παρ. 4 του Συντάγματος και «αίφνης» συνελήφθησαν εκλεγμένοι βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου και απ’ ό,τι φαίνεται τις επόμενες ημέρες θα προφυλακιστούν κιόλας (!), αφού προηγήθηκε η θεατράλε όδευσή τους προς τον εισαγγελέα, κατά την οποία «λόγοι ασφαλείας» κατέδειξαν την «αδήριτη» ανάγκη για την live, σιδηροδέσμια και άνευ αλεξίσφαιρου γιλέκου (κ.λ.π. μέτρων ασφαλείας) μετάβασή τους στον εισαγγελέα…

Ερωτήματα πολλά:

1) Λένε ότι το κατηγορητήριο λέει ότι διώκονται για σύσταση (εν έτει 1987) και λειτουργία (ως σήμερα) εγκληματικής οργάνωσης κλπ. Φυσικά ως ευνομούμενο κράτος που είμαστε το καταλάβαμε μόλις σήμερα και παράλληλα ο κατά τ’ άλλα «ανεξάρτητος» Άρειος Πάγος της έδωσε άδεια (εν έτη 1994) να συστήσει και πολιτικό σχηματισμό και να συμμετάσχει σε εκλογές ως και το 2012… 

Μάλιστα.

2) Λένε επίσης ότι το έναυσμα στην «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη, το έδωσε ο ίδιος ο Υπ. ΠΡΟΠΟ καταθέτοντάς της σχετική μηνυτήρια αναφορά στην οποία συγκέντρωσε όλες μαζί τις επιμέρους δικογραφίες που υφίσταντο ως σήμερα διάσπαρτες σε διάφορες εισαγγελίες … 

Δηλαδή αν καταλάβαμε καλά, της έδωσε την πολιτική εντολή να πράξει ως έτσι.

3) Λένε ότι πολλοί μάρτυρες υπό τον μανδύα του προστατευόμενου μάρτυρα κατέθεσαν πάρα πολλά και άκρως αποκαλυπτικά…. 

Δηλαδή θα καταλήξουν εν τέλει σε καμία τρύπα, καθότι θα προστατεύονται.

4) Η κατά τα άλλα «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη έδρασε ακαριαία και απόλυτα αποτελεσματικά, εξαρθρώνοντας την άκρως επικίνδυνη εγκληματική οργάνωση. 

Αλλά την άλλη άκρως επικίνδυνη για την υπόσταση μάλιστα αυτής καθαυτής της πατρίδας μας,Συμμορία των Μνημονίων την αφήνουν ελεύθερη. Άλλωστε δεν έλαβε καμία τέτοια πολιτική εντολή ως σήμερα. Άλλωστε τί έκαναν τα παιδιά; 

Αλλά, επίσης, και την άλλη τη συμμορία που στελεχώνεται με τις παχυλές αμοιβές του Τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή, δεν τη βλέπει, δεν υπάρχει….

Άλλωστε τί κάνουν τα παιδιά; 

Μόνο άπειρες πράξεις εθνικής προδοσίας μπροστά στα μάτια και τα αφτιά όλων μας.

Μήπως τελικά αυτή η Κυβερνώσα Συμμορία θα μας ταράξει στη «νομιμότητά» της; 

Μήπως τελικά καταντήσαμε η δημοκρατία να απειλεί τον φασισμό με φυλακή και ο φασισμός τη δημοκρατία με εκλογές;

Αυτοί οι πράκτορες της Άγκυρας, που δεν διστάζουν να εμπαίζουν την κοινή λογική, που δεν διστάζουν να σύρουν την Ελλάδα στα Ευρωπαϊκά και Διεθνή Δικαστήρια με ψευδείς κατηγορίες, που δεν διστάζουν να προκαλούν αναφερόμενοι σε «ανεξάρτητη Θράκη» ή να καλούν τους μουσουλμάνους της Ελλάδας σε ανυπακοή προς τους νόμους, που δεν διστάζουν να απειλούν την ειρηνική συμβίωση των Ελλήνων πολιτών και δεν διστάζουν να δημιουργούν σπινθήρες (σε μία περιοχή που μοιάζει με μπαρουταποθήκες) και ομάδες Γκρίζων Λύκων (φανατικών Τούρκων εθνικιστών που έχουν χαρακτηρισθεί ως παράνομη οργάνωση και μέλη τους εκτελούν συμβόλαια δολοφονιών, ενώ ήταν οι πρωταγωνιστές εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο)…

Αυτούς δεν τους βλέπουν οι Έλληνες δικαστές;

Αυτούς δεν τους βλέπουν τα αρμόδια θεσμικά όργανα της Ελλάδας;

Γι αυτούς δεν ισχύουν νόμοι;

Γι αυτούς δεν ισχύουν κατηγορίες δημιουργίας εγκληματικών οργανώσεων και επικίνδυνης δράσης;

Μήπως δεν υπάρχουν νεκροί εξαιτίας των καταστροφικών μνημονίων; 

Ποιος είναι υπεύθυνος γι αυτούς τους θανάτους; 

Ποιος τιμωρήθηκε για ακόμη περισσότερους θανάτους που δεν δημοσιοποιούνται ούτε στα αστυνομικά δελτία, αλλά ούτε από τα νοσοκομεία της χώρας που δεν μπορούν πλέον να ικανοποιήσουν τις ανάγκες λειτουργίας τους;

Θα πρέπει να υπάρξουν και άλλοι νεκροί Έλληνες κι άλλα θύματα των πολιτικών ή θα πρέπει να συμβεί κάτι ακραίο στην Θράκη μετά από σιωπηλή εντολή των τουρκοπρακτόρων;

Στους πόσους νεκρούς η Δικαιοσύνη αποκτά ανακλαστικά;

Στις πόσες παραβιάσεις του Συντάγματος η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει να παρέμβει;

Στο πόσο αίμα Ελλήνων ευαισθητοποιούνται οι «αρμόδιοι» για να κάνουν αυτό που με βάση το νόμο είναι υποχρεωμένοι να κάνουν;

Όλοι γνωρίζουμε πως η Δικαιοσύνη είναι τυφλή. Όμως αποδεικνύεται πως είναι και κουφή, αφού δεν μπορεί να ακούσει τις φωνές που με αγωνία κραυγάζουν ζητώντας την επιβολή του νόμου, την επιβολή του δικαίου, την εφαρμογή των αυτονόητων και την συντριβή όλων εκείνων που απεργάζονται ανώμαλες καταστάσεις εις βάρος της χώρας.

Δυστυχώς, από τη συμπεριφορά τόσο των αρμόδιων οργάνων της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, όσο και από την συμπεριφορά της Δικαιοσύνης, διαπιστώνουμε πως δεν υπάρχει καμία θέληση αντιμετώπισης των πραγματικών προβλημάτων, αλλά δεν υπάρχει και καμία κινητικότητα εφαρμογής του νόμου, αφού το κράτος καταρρέει και η Δικαιοσύνη είναι (εδώ και πολύ καιρό) νεκρή.

Εύα

http://kostasxan.blogspot.gr/2013/09/blog-post_7602.html

Φοράς μαύρα και είσαι ξυρισμένος; Είσαι… φασίστας!

Φοράς μαύρα και είσαι ξυρισμένος; 

Είσαι… φασίστας!

To εν λόγω κείμενο που δημοσιεύουμε πιο κάτω είναι ενυπόγραφο. Το έζησε και το διηγείται ένας δημοσιογράφος και έχει σημασία ότι δεν είναι ανώνυμο, πράγμα που θα μπορούσε να είναι και ψεύτικο.

Όταν το διαβάσει κανείς ίσως καταλάβει ότι είμαστε μια κοινωνία σε τεντωμένο σκοινί. Από τη μια έχουμε τους δολοφόνους Χρυσαυγίτες κι από την άλλη, έχουμε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα φασισμού από παντού.

Πριν μερικές ημέρες γράφαμε για τον 18χρονο που έφαγε πολύ ξύλο στην Πάτρα επειδή κάποιοι τον είδαν στο διαδίκτυο με ελληνική σημαία. Κάποιοι ταύτισαν την ελληνική σημαία με τους Χρυσαυγίτες, επομένως αυτοί οι κάποιοι «ευαίσθητοι» έπρεπε να σαπίσουν στο ξύλο το νεαρό.

Τώρα, στο παρακάτω ενυπόγραφο κείμενο καταγράφεται μια ιστορία του γράφοντος ο οποίος… έκανε το λάθος να φορέσει μαύρα και να ξυρίσει τις λίγες τρίχες που του είχαν μείνει στο κεφάλι. Και με αυτή την… αμφίεση πήγε να πάρει το παιδί του σχολείο, μέχρι που τους την έπεσαν οι… αντιφασίστες. Αν μπορείς να πεις έτσι τέτοιους ανθρώπους. Διαβάστε και θα καταλάβετε:

«Πας να πάρεις την κόρη σου από το σχολείο της -φορώντας μαύρο μπλουζάκι και έχοντας σχεδόν ξυρισμένο κεφάλι- και δυο τύποι σου κάνουν face control…

Αν μου το έλεγε κάποιος άλλος και δε συνέβαινε σε μένα, μπορεί να θεωρούσα ότι υπερβάλλει. Όμως είναι …

αλήθεια, συνέβη σε μένα, το μεσημέρι της Παρασκευής.

Πήγαινα να πάρω την κόρη μου, η οποία σε πολύ λίγο θα τελείωνε το μάθημά της, με μια τυπική εμφάνιση για μένα – και όσους με ξέρουν: Μαύρα παπούτσια, σχεδόν μποτάκια -αφού στο μπάσκετ έχω «βγάλει» πολλές φορές τους αστραγάλους μου και πρέπει να προσέχω- τζιν παντελόνι χρώματος μπλε και μια μαύρη μπλούζα. Το κεφάλι μου είναι μονίμως κοντοκουρεμένο-ξυρισμένο, αφού κάνουμε χρόνια τώρα παρέα με την τριχόπτωση. Να συμπληρώσω ότι φορούσα και μαύρα γυαλιά ηλίου ή το θεωρείτε περιττό;

Περπατώ με γοργό βηματισμό, σε λίγο το πρωτάκι μου θα σχολάσει και ο μπαμπάς έπρεπε να βρίσκεται ήδη εκεί, και από το απέναντι πεζοδρόμιο ακούγεται μια βροντερή φωνή: «Επππ. Έλα εδώ, ρεεεε».

Προτού προλάβω να καταλάβω ποιος είναι και σε ποιον απευθύνεται φωνάζοντας, δυο τύποι, γύρω στα 35, έχουν διασχίσει τον δρόμο ανάμεσα στα αυτοκίνητα και έχουν βρεθεί μπροστά μου, κόβοντας το διάβα μου.

-Τι έγινε, ρε παιδιά; τους ρωτάω με αμήχανο χαμόγελο και χωρίς να έχω καταλάβει τι ακριβώς θέλουν από εμένα.

«Γιατί φοράς μαύρα, ρε; Γιατί έχεις ξυρισμένο κεφάλι; Είσαι φασίστας; Είσαι χρυσαυγίτης, ρε; εεε;», με ρωτάει με ολόκληρα κομμάτια ευγένειας ο ένας εκ των δύο, ο πιο κοντός, ενώ ο έτερος της παρέας -και πιο σωματώδης- ετοιμάζεται να με κάνει «επ’ ώμου, παρουσιάστε αρμ».

«Πέθανε ο πατέρας μου προχτές, ρε παιδιά, τι να φορέσω;», τους λέω την καλύτερη δυνατή δικαιολογία που θα μπορούσα να σκεφτώ εκείνη τη στιγμή, με μια ερμηνεία που ήταν για Όσκαρ και θα έκανε και τον πιο σκληρό άνθρωπο του κόσμου να λυγίσει και να δακρύσει.

Την ίδια στιγμή, μου ζητούν «συγγνώμη, ρε φίλε» και μου λένε να ζήσω να τον θυμάμαι, με ύφος παιδιού που μόλις το μάλωσαν, παραμερίζουν και φεύγω δίχως άλλες συζητήσεις, το θέμα έληξε εκεί – φιου!

Δε χρειάζεται να υπεραναλύσουμε το εν λόγω συμβάν. Ζούμε σε μια εποχή που από τη μία οι φασίστες προβαίνουν σε λογής τραμπουκισμούς -ενίοτε και μαχαιρώματα- ενώ από την άλλη μεριά μπορεί να γίνει δίκη προθέσεων και ποινικοποίηση των μαύρων ρούχων και των ξυρισμένων κεφαλιών που, φευ, μπορεί να ανήκουν και σε δημοκρατικούς πολίτες. Και όπως καταλαβαίνετε, στις δίκες αυτές δεν υπάρχει κανένα δικαστήριο, πουθενά οι ένορκοι, οι υποθέσεις εκδικάζονται στους δρόμους, βλέπε Άγρια Δύση.

Ζούμε παράξενες ημέρες, όπου όλα γύρω μας φαίνονται ύποπτα, καχύποπτα, όλοι πρέπει να ανήκουν κάπου, «ή είσαι μαζί μας ή είσαι εναντίον μας» κι εσύ συχνά πρέπει να επιλέξεις με ποιους είσαι. Κουράγιο και καθαρό μυαλό να ευχηθώ για τη στιγμή που θα κληθείς να απαντήσεις και, τελικά, να ψελλίσεις «ρε μάγκες, δεν είμαι με τους άλλους», για να ακούσεις το «εμείς, όμως, είμαστε οι άλλοι».

Ψυχραιμία χρειάζεται από όλους μας για να μην καταλήξουμε να γίνουμε κι εμείς σαν το άλλο άκρο που πολεμάμε – όχι με στιλέτα και μπουνιές, αλλά δια των λόγων μας. Τα «δύο άκρα» πρέπει να μην υφίστανται, ούτε καν ως θεωρία.

Ψυχραιμία, επίσης, επειδή ούτε μπορώ να αφήσω, πια, μπούκλες, ούτε να βγάλω τα μαύρα ρούχα από πάνω μου -κι ας είναι ζωντανός ο πατέρας μου- ούτε και θέλω, κιόλας. 

Σπύρος Σεραφείμ».

Τα συμπεράσματα δικά σας.

http://www.antinews.gr/2013/09/23/228098/