Το ηθικό μειονέκτημα της Aριστεράς

Γράφτηκε από τον Κώστα Κούρκουλο

«Στους νικητές αρκεί η νίκη» ψέλλιζε ο Σπύρος Μαρκεζίνης, βλέποντας τους νικητές του εμφυλίου, τυφλωμένους από το μίσος να κανιβαλίζουν πάνω στους ηττημένους και να τους μετατρέπουν σε μάρτυρες. Διότι αυτός ήξερε πολύ καλά πως, σε μία θρησκευόμενη χώρα στην οποία η εκκλησία γιορτάζει ολόκληρο πάνθεο αγιοποιημένων μαρτύρων, οι μάρτυρες θα ήταν τελικά οι ηθικοί νικητές.

Και πράγματι, επιτελέστηκε ακόμη μία «πανουργία» της ιστορίας. Αφού, λόγω της στάσης των νικητών, οι ηττημένοι αγιοποιήθηκαν. Και ως άγιοι της ιστορίας, την «έγραψαν» κι από πάνω. Έτσι, η ήττα στο πεδίο της μάχης, μετατράπηκε σε ιδεολογικό και ηθικό θρίαμβο των ηττημένων.

Βεβαίως, στην ιδεολογική και ηθική κυριαρχία της Αριστεράς, έπαιξε σημαντικό ρόλο και η ποιότητα των νικητών. Και δεν εννοούμε μόνον τον εσμό των δωσιλόγων και μαυραγοριτών, οι οποίοι ήταν δευτερεύουσα αριθμητικά ομάδα, αλλά κυρίως τη λούμπεν φιλοβασιλική παράταξη.

Και όπως ήταν φυσικό, ως προϊόν της ηθικής κυριαρχίας της Αριστεράς, προέκυψε και το αντίστοιχο ιδεολόγημα: Ήταν το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς. Το οποίο, μετά και την αδιάκριτη προληπτική δίωξη των αριστερών από τη χούντα, εγκαταστάθηκε στη συλλογική μας συνείδηση και έκτοτε την υπερκαθορίζει, ως «συλλογικό υπερεγώ». Δεν είναι τυχαίο ότι, όποιος εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης του «ηθικού πλεονεκτήματος», κατέκτησε και το δικαίωμα να ορίζει ως υπέρτατος κριτής, κεντρικές μας «σημασίες», όπως: Ποιος είναι «με το λαό», ποιος είναι «εχθρός του λαού» κ.ο.κ. Και όχι μόνον, αλλά απένειμε στον εαυτό του και την εξουσία να απαγορεύει την κριτική στις πράξεις του και στις διακηρύξεις του, αφού οι άγιοι δεν κρίνονται.

Η περίπτωση του ΚΚΕ, το οποίο εμφανίζεται ως απώτερος ιδιοκτήτης του «ηθικού πλεονεκτήματος», είναι εφιαλτική. Διότι, με την εκμετάλλευσή του, απέκτησε την ασυλία να ενοχοποιεί και να απαγορεύει κάθε κριτική για τις πράξεις και τις διακηρύξεις του. Και όχι μόνον, αλλά πέτυχε να επιβάλει ακόμη και στους αντιπάλους του, να ονομάζουν «συνέπεια» την εκ μέρους του παρανοϊκή εμμονή σε ό,τι διαψεύστηκε και «αγωνιστική συμπεριφορά», οποιαδήποτε πράξη δολιοφθοράς επιχειρεί κατά της οικονομίας της χώρας!

Ανακύπτει όμως το ερώτημα: Είναι πραγματικό το «ηθικό πλεονέκτημα» που απονεμήθηκε στην Aριστερά ή πρόκειται για φαντασίωση; Το πρώτο που πρέπει να εκκαθαριστεί, είναι τι όρισε η σταλινική Aριστερά ως ηθική; Η απάντηση είναι γνωστή: Την ταύτιση με αυτό που ονόμασε «σκοπούς της ιστορίας». Οι οποίοι δεν είναι τίποτε άλλο, από την εκ μέρους της κατάκτηση της εξουσίας, με όλα τα μέσα, στο όνομα μιας συγκεκριμένης «κοινωνικής τάξης». Την οποία «κοινωνική τάξη» μας διαβεβαιώνει ότι εκπροσωπεί, χωρίς όμως ποτέ να επιδείξει την σχετική «εξουσιοδότηση». Που πάει να πει πως τόσο οι  «σκοποί της ιστορίας», όσο και η εκ μέρους της «εκπροσώπηση» συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης, είναι μία φαντασίωση της σταλινικής αριστεράς. Όπου, ως μοναδική «απόδειξη» για την βασιμότητα της φαντασίωσής της, επικαλείται την ίδια τη φαντασίωσή της!

Συνεχίζοντας, ό,τι υπηρετεί τον «σκοπό της ιστορίας», δηλαδή την κατάκτηση της εξουσίας από την Αριστερά, είναι η εκπλήρωση της ανώτατης ηθικής. Γι’ αυτό, ακόμη και τα εγκλήματα -αν υπηρετούν τον συγκεκριμένο σκοπό- ονομάζονται «ηθική».

Έτσι, «ηθική» ήταν τα σαρανταπεντάρια της 17Ν, διότι σκότωναν για να «επιταχύνουν» την πραγμάτωση των «σκοπών της ιστορίας». Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κουφοντίνας στο βιβλίο του μιλάει συνεχώς για την «αίσθηση της   ιστορίας», την οποία δήθεν διαθέτει. Και όχι μόνον, αλλά ως «μυημένος» λαμβάνει και μηνύματα από το μέλλον, αφού -όπως λέει- αφουγκράζεται τη «βουή της ιστορίας». Με άλλα λόγια  δηλώνει ότι «ακούει φωνές» από το μέλλον. Είναι οι «φωνές» που θεωρεί ότι του δίνουν το δικαίωμα στη ζωή και στο θάνατο των άλλων.

«Ηθική» είναι επίσης, η μεγαλύτερη επιχείρηση εξαπάτησης που γνωρίσαμε ποτέ, η οποία εξαπολύθηκε από τη σημερινή νεοσταλινική Aριστερά. Και είναι «ηθική», επειδή υπηρετεί την άνοδο, αλλά και την διατήρησή της στην εξουσία.  Δεν είναι τυχαίο ότι, η «ηθική» αυτή επέτρεψε τα πάντα. Έτσι, είδαμε να αλλάζει το νόημα των λέξεων, προκειμένου να καταργηθεί η διαφορά αλήθειας - ψέματος. Μέχρι τέτοιου σημείου μάλιστα, ώστε να μετατρέπεται στα χέρια τους η γλώσσα, από όργανο επικοινωνίας σε εργαλείο τεχνητής πρόκλησης αντανακλαστικών. Να εκπίπτει δηλαδή σε «παυλωφική γλώσσα». Το χειρότερο όμως ήταν ότι για πρώτη φορά στην ιστορία μας, το ψέμα που εκφέρεται από αυτούς, δεν είναι ψέμα, αλλά ο «θρίαμβος της αλήθειας», αφού υπηρετεί τη μοναδική «αλήθεια», που είναι η εξουσία της Aριστεράς. Και δεν έχει τελειωμό η έκπτωση. Διότι, για να επιβληθούν οι παραλογισμοί αυτοί, καταργήθηκαν και οι κανόνες της λογικής. Έτσι, σε ό,τι λέγεται, δεν υπάρχουν πια προκείμενες και συμπέρασμα, όπως «ανόητα» δίδασκε ο Αριστοτέλης, αλλά μόνον συμπέρασμα. Το οποίο ορίζουν και επιβάλλουν αυθαίρετα αυτοί, με την εξουσία του «ηθικού πλεονεκτήματος». Γι’ αυτό άλλωστε, προσπαθούν να δημιουργήσουν μία κοινωνία, από όπου θα έχουν εξοριστεί ακόμη και οι ερωτήσεις.

Η ταύτιση όμως της ηθικής με τους «σκοπούς της ιστορίας», δηλαδή με μία εξωτική ηθική, συνεπάγεται την κατάργηση της ηθικής των ανθρώπων, δηλαδή της ίδιας της ηθικής. Έτσι «καταργήθηκαν» ως μικροαστικές αγκυλώσεις που εμποδίζουν την εκπλήρωση των σκοπών της ιστορίας, όλοι οι κανόνες της ανθρώπινης ηθικής. Μέχρι τέτοιου σημείου μάλιστα, ώστε ανήχθη σε καθήκον, ακόμη και η συγκάλυψη σεξουαλικών εγκλημάτων κατά γυναικών, με την απλή μετονομασία της σε «πολιτική ωριμότητα»! (Δεν θα επιδοθούμε σε απαρίθμηση παρεκτροπών, διότι  δεν υπάρχει πτυχή ή κανόνας της ανθρώπινης ηθικής, που δεν παραβιάστηκε).

Και όλα αυτά διότι, καθηλωμένοι στα Ζητήματα Λενινισμού του Στάλιν, δεν έμαθαν ποτέ το προφανές: ότι μόνον οι άνθρωποι έχουν σκοπούς. Και ότι οι σκοποί των ανθρώπων, οι αξίες τους και οι σημασίες τους, είναι αποκλειστικά δικές τους δημιουργίες. Άρα, ως δημιουργοί των σκοπών τους, είναι αυτοί που τους θέτουν. Αντίθετα, η ιστορία δεν έχει σκοπούς. Η ιστορία δεν σκέφτεται, δεν σχεδιάζει, δεν συνωμοτεί. Άλλωστε, αναφέρεται στο τελεσίδικο παρελθόν. Γι’ αυτό ακριβώς, «η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά οι πράξεις των ανθρώπων, που επιδιώκουν τους δικούς τους σκοπούς» (Κ. Μαρξ - Φ. Εγκελς, Η Αγία Οικογένεια). Και επειδή ακριβώς δεν υπάρχουν σκοποί της ιστορίας, «δεν υπάρχει επιστήμη των μελλόντων και των ενδεχομένων». Γι’ αυτό και ζητούμενο πάντοτε είναι η ικανότητα να καταλαβαίνει κάποιος μέσα στο «χάος των γεγονότων και των πληροφοριών […] περί τίνος πρόκειται», όπως επισήμαινε ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

Ώσπου, η ύπαρξη σκοπών της ιστορίας αποδείχτηκε αυταπάτη. Δεν ήταν όμως αυταπάτη αλλά πραγματικότητα, η δολοφονία της ηθικής, η οποία διαπράχθηκε χάριν της αυταπάτης. Έτσι, μετά την αποκάλυψη της αυταπάτης, έμειναν και χωρίς αυταπάτες και χωρίς ηθική. Κι αυτό τους «έλυσε τα χέρια». Και τους επιτρέπει πλέον να ενεργούν με μοναδικό «προσόν» την έλλειψη κάθε ηθικής αναστολής, ως τυπικοί κυνικοί της εξουσίας. Με άλλα λόγια, το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς, εξέπεσε σε ηθικό μειονέκτημα.

http://booksjournal.gr/%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B5%CF%82/item/2144-%CF%84%CE%BF-%CE%B7%CE%B8%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%AD%CE%BA%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-a%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%82?fbclid=IwAR13JALbDKy0263NlT0TZ-_HFcQXwSK3gIwtD0uKCJIY_fOtiOWhyEqbfaw

Η μετακόμιση του Δρομέα στα Σκόπια…

Η μετακόμιση του Δρομέα…

[...]

Περνάω σε ένα άλλο θέμα, μεγαλύτερης σοβαρότητας από όσα προηγουμένως εξέθεσα και τα οποία θυμίζουν ανέκδοτο της κακιάς ώρας. Πρόκειται για την τύχη του Δρομέα, του μνημειώδους γλυπτού του Κώστα Βαρώτσου, το οποίο η υπουργός Μυρσίνη «ήμουν κι εγώ κάποτε ΠΑΣΟΚ και μάλιστα ευρωβουλευτής» Ζορμπά «σκεφτόταν» να ανταλλάξει με έναν Μεγαλέξαντρο εκ Σκοπίων.

Έκανα ένα ρεπορτάζ στις πηγές. Μίλησα και με τον Κώστα Βαρώτσο. Τον βρήκα περίπου έξαλλο με την υπουργό που προσπάθησε να διορθώσει την ανοησία εκδίδοντας διάψευση των όσων γνωστοποίησε ο διάσημος γλύπτης. Φυσικά τον Βαρώτσο πιστεύω. Όχι μόνο γιατί γνωρίζω τον άνδρα, αλλά και γιατί υποπτεύομαι ότι όλο αυτό το άθλιο πράγμα της ανταλλαγής του υπέροχου Δρομέα με ένα από αυτά τα «κιτς» αγάλματα του Μεγαλέξαντρου που παρήγαγε η μεγαλομανία του Γκρούεφσκι δεν ήταν δική της ιδέα. 

Προφανώς «γεννήθηκε» στο μυαλό κάποιων εκεί στο Μέγαρο Μαξίμου και της ανέθεσαν να το φέρει εις πέρας.

Αλλά η αντίδραση του Βαρώτσου δεν ήταν η μοναδική. Συνομίλησα με τον δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη. Τον βρήκα στη Φλωρεντία, να μετέχει σε ένα συνέδριο. Έξαλλος επίσης. Ούτε καν ρωτήθηκε για το θέμα.

– Θα έπρεπε;

– Φυσικά και θα έπρεπε. Ο Δρομέας ανήκει στην πόλη της Αθήνας, στον δήμο της πρωτεύουσας. Ουδείς μπορεί να βάλει χέρι πάνω του. Με ποιο δικαίωμα τέθηκε θέμα ανταλλαγής του, και μεταφοράς του στα Σκόπια, χωρίς να μας ρωτήσουν; Ποιος σκέφθηκε αυτή την ανοησία; Σας λέγω ότι ο Δήμος Αθηναίων είναι κάθετα αντίθετος. Και δεν θα επιτρέψουμε να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο…

…και ο Μέγας Αλέξανδρος

Από τη συνομιλία με τον δήμαρχο Καμίνη προέκυψε και κάτι ακόμη: ότι ο Δήμος Αθηναίων διαμορφώνει στη διασταύρωση των οδών Όλγας και Αμαλίας, στο Ζάππειο, χώρο για την τοποθέτηση ενός χάλκινου αγάλματος που απεικονίζει τον έφιππο Μέγα Αλέξανδρο. Πρόκειται για έργο του γλύπτη Γιάννη Παππά, το οποίο παραμένει στις αποθήκες του δήμου 26 χρόνια μετά την παράδοσή του (το ’93) επειδή δεν είχε βρεθεί ένας χώρος κατάλληλος για την τοποθέτησή του.

Όλες οι προτεινόμενες θέσεις είχαν απορριφθεί και έπειτα από πολλές προσπάθειες επιλέχθηκε ο συγκεκριμένος, ο οποίος γειτονεύει με τους στύλους του Ολυμπίου Διός.

Τα έργα διαμόρφωσης προχωρούν εντατικά και η τοποθέτηση του αγάλματος θα γίνει πολύ σύντομα. «Πρόκειται για πραγματικό καλλιτέχνημα», μου ανέφερε ο δήμαρχος και δεν έχω λόγους να αμφιβάλλω…

Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος

https://www.in.gr/2019/03/13/apopsi/o-monomaxos-kai-maksimou/

Η Σία του εθνομηδενισμού επιστρέφει δριμύτερη στο ΥΠΕΞ

Νεφέλη Λυγερού

Να λοιπόν που κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο! Η Σία Αναγνωστοπούλου επανέρχεται στο υπουργείο Εξωτερικών ως αναπληρώτρια υπουργός, αρμόδια για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Η θεωρούμενη ιέρεια του εθνομηδενισμού έχει γράψει τη δική της ιστορία. Το καλοκαίρι του 2015, μέσα από την προσωπική της σελίδα στο Facebook είχε δηλώσει σε υψηλούς τόνους: «Δεν θέλω πια αυτή την Ευρώπη! Δεν θέλω αυτή την Ευρώπη που θεωρεί ότι όποιος δεν συμφωνεί με τις ‘Μεγάλες Δυνάμεις’ πρέπει να ταπεινωθεί. Δεν θέλω πια αυτή την πραξικοπηματική Ευρώπη».

Μερικές ημέρες μετά, η βουλευτής Αχαΐας είχε ορκιστεί αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών για ευρωπαϊκές υποθέσεις. Σ’ αυτή τη θέση που επανήλθε τώρα, είχε καθίσει πολύ λίγο. Μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 είχε μετακινηθεί ως αναπληρώτρια υπουργός στο Παιδείας. Από εκεί είχε απομακρυνθεί το Νοέμβριο του 2016, αλλά, όπως αποδείχθηκε, το υπουργιλίκι δεν είχε τελειώσει για τη Σία.

Τα τότε οργισμένα λόγια της Αναγνωστοπούλου αντανακλούσαν τον τρόπο που κατά κανόνα σκέφτονταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αφελής ευρωπαϊσμός και οι αρχικές ψευδαισθήσεις για τον τρόπο που το ευρωπαϊκό διευθυντήριο θα αντιμετώπιζε την κυβέρνηση Τσίπρα, όπως είναι γνωστό, συνετρίβησαν από την πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα ήταν στην Κουμουνδούρου να παλινδρομούν από την «αγάπη» στο «μίσος».

Στη Βουλή λόγω της εκλογικής πλημμυρίδας

Ούτε οι εθνομηδενιστικές αντιλήψεις της Σίας ήταν εξαίρεση στην Κουμουνδούρου, παρότι τις συμμερίζεται ένα μικρό μόνο κλάσμα ακόμα και από τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, από το 4,5%. Όταν είχε για πρώτη φορά πάει στο υπουργείο Εξωτερικών είχε επιχειρήσει με το καλημέρα να αλλάξει την πολιτική για τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη. Μειονότητα, την οποία η ίδια δεν δίσταζε να αποκαλεί τουρκική. Δεν ήταν, άλλωστε, η πρώτη φορά που ασχολείτο με το ευαίσθητο αυτό ζήτημα και πάντα για να καταγγείλει την καταπίεση που ασκεί η ελληνική Πολιτεία!

Η πολιτική άνοδος της Σίας δεν οφείλεται στην προσωπική πολιτική ακτινοβολία της. Υποστηρίχθηκε με φανατισμό από την εσωκομματική «ομάδα των 53», στην οποία ανήκει. Είχαν υποστηρίξει όσο μπορούσαν την υποψηφιότητά της για το Ευρωκοινοβούλιο το 2014. Και όταν προκηρύχθηκαν οι εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 είχαν κινητοποιήσει τον κομματικό μηχανισμό στην Αχαΐα για να την εκλέξουν βουλευτή, παρότι η ίδια ήταν σχεδόν άγνωστη στην τοπική κοινωνία. Η εκλογική πλημμυρίδα του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, έστειλε κι αυτήν στη Βουλή.

Σε μια από τις πρώτες μετεκλογικές δηλώσεις της, η Αναγνωστοπούλου είχε ερμηνεύσει λίγο διαφορετικά την εκλογή της: «ο λαός της Αχαΐας δεν με γνώριζε καλά και γι’ αυτό βασίστηκε στο βιογραφικό μου»! Η αλήθεια είναι πως μέσα σε 15 ημέρες προεκλογικής εκστρατείας είχε καταφέρει να συγκεντρώσει περισσότερους από 17.500 σταυρούς. Μπορεί το γεγονός πως είναι καθηγήτρια στο Πάντειο να έπαιξε τον ρόλο του, όταν οι ψηφοφόροι κατά κανόνα αγνοούσαν τους περισσότερους υποψήφιους του ΣΥΡΙΖΑ.

Μουσική για τα τουρκικά αυτιά

Η ίδια, μάλιστα, έχει επικαλεστεί τους φοιτητές της ως το βασικό κίνητρο ανάμιξής της με τα κοινά. «Όταν μπήκαμε στην κρίση και είδα τη σταδιακή κατάρρευση των πανεπιστημίων και την απόγνωση των φοιτητών μου, είπα να μην επιλέξω την ασφάλεια του αμφιθεάτρου, αλλά να προσπαθήσω να εφαρμόσω στην πράξη όσα ήξερα θεωρητικά».

Ομότεχνοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, από τους οποίους ζητήσαμε να εκφράσουν άποψη για την ακαδημαϊκή επάρκεια της Αναγνωστοπούλου, την χαρακτηρίζουν από ανεπαρκή έως ανύπαρκτη. Υποστηρίζουν πως δεν έχει άξιο λόγου επιστημονικό έργο. Το μάθημα της στο Πάντειο δεν είχε καμία ιδιαίτερη απήχηση στους φοιτητές. Η ίδια, όμως, ήταν χωρίς αμφιβολία μία από τις πιο καλοχρηματοδοτούμενες. Στις πολλές επισκέψεις της στην Τουρκία έβρισκε πάντα ανοιχτές αγκάλες. Γιατί όχι; Οι απόψεις της ήταν μουσική για τα τουρκικά αυτιά.

Συνάδελφοί της στο πανεπιστήμιο τονίζουν ότι η Αναγνωστοπούλου πάντα είχε την τάση να ακονίζει τις πολιτικές της απόψεις στα αμφιθέατρα, εκφράζοντας την απέχθειά της σε οτιδήποτε πατριωτικό. Ο εθνομηδενισμός και η αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, της εθνικής ταυτότητας και της ιστορίας ήταν το όχημα που της εξασφάλισε την εύκολη ακαδημαϊκή άνοδο σ’ ένα περιβάλλον που αποθεώνει αυτές τις απόψεις.

Φοιτητές της θυμούνται τη Σία να καταφέρεται με μένος εναντίον οποιουδήποτε παρέπεμπε σε πατρίδα και πατριωτισμό. «Είχε κηρύξει πόλεμο στον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου Μακάριο. Τον απεχθανόταν ως εθνικιστή. Από την άλλη υπερασπιζόταν σθεναρά τους Τουρκοκυπρίους, με το επιχείρημα ότι ήταν θύματα του εθνικισμού των Ελληνοκυπρίων. Προσπαθούσε να μας πείσει να μην τυφλωνόμαστε από το συναίσθημα και να βλέπουμε πάντα την πλευρά των άλλων. Το έβρισκα λογικό, αλλά αναρωτιόμουν πώς γίνεται να έχουμε πάντα εμείς άδικο και πάντα οι άλλοι δίκιο! Μήπως αυτό είναι εθνικισμός από την ανάποδη;», μας είπε ένας πρώην φοιτητής της.

Στις επάλξεις υπέρ του σχεδίου Ανάν

Μπορεί τότε, η Αναγνωστοπούλου να μην ήταν γνωστή στο ευρύ κοινό, αλλά η δράση της ήταν γνωστή σε συγκεκριμένους κύκλους. Η “χρυσή” σελίδα της καριέρας της ήταν η ένθερμη και όχι ανιδιοτελής υποστήριξη του σχεδίου Ανάν για την Κύπρο το 2004. «Είναι γνωστό ότι η Σία αποτέλεσε μέλος της επιτροπής προπαγάνδας του ΝΑΙ», μας λέει Κύπριος διπλωμάτης. «Λοιδορούσε, τότε, ασταμάτητα τους απορριπτικούς σε Ελλάδα και Κύπρο που αμφισβητούσαν το σχέδιο Ανάν και έφτασε να κατακεραυνώνει με περισσή ειρωνεία το 76% των Ελληνοκυπρίων όταν το καταψήφισε. Ήταν, μάλιστα, από αυτούς που υπερθεμάτιζε, ζητώντας την παραδειγματική τιμωρία των Ελληνοκυπρίων από τη διεθνή κοινότητα».

Σύμφωνα με το βιογραφικό της υπήρξε «υπεύθυνη της ερευνητικής ομάδας του Υπουργείου Εξωτερικών της Κύπρου για θέματα που αφορούσαν την Τουρκία και την Τουρκοκυπριακή κοινότητα» κατά την τελευταία τριετία της διακυβέρνησης Κληρίδη, όταν προετοιμαζόταν το σχέδιο Ανάν. Την ίδια περίοδο εισέπραττε και δύο μισθούς: έναν από τη θέση στο Πάντειο και έναν δεύτερο από το πανεπιστήμιο Κύπρου.

Η αρθρογραφία της στην «Αυγή» και σε άλλα έντυπα εκείνη την εποχή ήταν μία παθιασμένη πολεμική εναντίον του “απόλυτου κακού”, εναντίον του επικίνδυνου εθνικιστή Τάσσου Παπαδόπουλου! «Είναι αξιοσημείωτο ότι η ορολογία της θυμίζει την ορολογία του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών. Ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα απορρίπτει από το 1950 και μετά κάθε πρόταση των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό. Αυτό το λέει μόνο η Τουρκία, εν μέρει η Βρετανία και η σημερινή αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας», μας είπε σαρκαστικά διπλωμάτης.

Πριν την εκλογή της τον Ιανουάριο του 2015, είχε την ιδιότητα του μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε, σχεδόν δέκα χρόνια μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, προσπάθησε με άλλα στελέχη να πείσει τον Αλέξη Τσίπρα να στηρίξει μία νέα πρωτοβουλία του διεθνούς παράγοντα για την ολική επαναφορά μίας παραλλαγής του σχεδίου Ανάν, παρακάμπτοντας για μία ακόμα φορά την εκπεφρασμένη βούληση των Ελληνοκυπρίων.

Η επιχειρηματολογία της δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό. «Ένα παρόμοιο σχέδιο Ανάν αποτελεί την ύστατη ευκαιρία για την Αριστερά στο νησί», όπως η ίδια αρέσκεται να υποστηρίζει. Μόλις τον Μάιο του 2015 έλεγε σε συνέντευξή της: «Μία αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν μπορεί να επέμβει και να καθοδηγήσει την Κύπρο. Δεν είναι αυτός ο ρόλος της. Είναι όμως σημαντικό μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα να δείξει εμπράκτως τι σημαίνει μια μη εθνικιστική προσέγγιση στη λύση του Κυπριακού. Το 2004 μπήκε μπροστά μια απολύτως εθνικιστική ανάγνωση του παρελθόντος»!

Ειδήμων για τα ελληνοτουρκικά!

Τη στράτευσή της υπέρ του σχεδίου Ανάν ακολούθησαν δημόσιες παρεμβάσεις της με στόχο να υπερασπιστεί την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, την οποία έβλεπε σαν όχημα για τον εκδημοκρατισμό της γειτονικής χώρας. Στο πλαίσιο αυτό για χρόνια σχεδόν αποθέωνε τον Ταγίπ Ερντογάν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το βιβλίο που ετοίμαζε το 2013 και το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Τουρκία και στον ηγέτη της Ερντογάν!

Τον θαύμαζε τόσο πολύ που τον συνέκρινε με τους Αμερικανούς εθνοπατέρες. Αν και ήταν έτοιμο για το τυπογραφείο, οι εξελίξεις την πρόλαβαν, προστατεύοντάς την τελικά από ένα επιστημονικό φιάσκο. Οι μαζικές διαδηλώσεις και τα αιματηρά επεισόδια στην Πόλη την άνοιξη του 2013 κατέδειξαν τον πραγματικό χαρακτήρα του καθεστώτος που είχαν επιβάλει οι ισλαμιστές του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.

Η επιχειρηματολογία της διαψευδόταν με τον πιο κραυγαλέο τρόπο. Έτρεξε τότε λοιπόν να μαζέψει πίσω το πόνημά της απ’ όσους συναδέλφους και συντρόφους της το είχε ήδη μοιράσει. Αυτό, βέβαια, δεν την προστάτεψε από τα σαρκαστικά σχόλια για την επιστημοσύνη και για την ευστοχία των προβλέψεών της! «Μόλις τρεις εβδομάδες πριν τα επεισόδια η Σία χαρακτήριζε τον Ερντογάν το νέο Τόμας Τζέφερσον της Ανατολής. Όσοι μπόρεσαν να διαβάσουν το βιβλίο, καθώς ήταν ιδιαίτερα ακατανόητο ακόμα γελάνε…» μας λέει συνάδελφός της καθηγητής στο Πάντειο.

Ούτε αυτό, όμως, έπληξε τις αμετροεπείς φιλοδοξίες της. Είχε, άλλωστε, εξασφαλισμένη την αμέριστη υποστήριξη της εσωκομματικής ομάδας των «53» και ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν ήδη στην αξιωματική αντιπολίτευση και σε τροχιά προς την εξουσία.

Η σχέση με την οργάνωση του Σόρος

«Αν ψάξει κανείς προσεκτικά θα διαπιστώσει τις διασυνδέσεις της Σίας με διάφορα κέντρα και μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως το CDRSEE που χρηματοδοτείται από πολυεθνικές και ισχυρές χώρες» μας λέει ο ίδιος καθηγητής. Τί δουλειά, άραγε, έχει μία τόσο ριζοσπάστης αριστερή με μία ΜΚΟ, στην οποία προεδρεύει ο εφοπλιστής Κώστας Καρράς και η οποία επισήμως χρηματοδοτείται αδρά από τον Σόρος για να ξαναγράψει την ιστορία;

Η Σία είναι επίσης μέλος και του δικτύου Transform που τάχθηκε κατά της απόσυρσης του περιλάλητου βιβλίου της ΣΤ’ Δημοτικού, το οποίο φέρει την υπογραφή της εξίσου περιλάλητης Ρεπούση. Οι δύο τους, άλλωστε, συμμερίζονται τις ίδιες αντιλήψεις. Το γεγονός ότι αρνούνται τη γενοκτονία που διέπραξε ο τουρκικός μιλιταριστικός εθνικισμός κατά των χριστιανικών κοινοτήτων της Ανατολής, δεν τις εμποδίζει να χρησιμοποιούν με μεγάλη ευκολία τον όρο γενοκτονία σε άλλες περιπτώσεις που ταιριάζουν στις ιδεοληψίες τους.

Σε άρθρο της για τη Μικρασιατική Καταστροφή αναφέρει: «Η Μεγάλη Ιδέα μεταλλάχθηκε όμως σε ένα βαθύ, ιδεολογικό υπόστρωμα, το οποίο διεκδίκησε υπερταξικότητα: ο Ελληνισμός συρρικνώνεται ή καταστρέφεται, όχι εξαιτίας της ιδεολογίας και της πολιτικής της ηγεσίας του, αλλά εξαιτίας των εχθρών του. Οι εχθροί αλλάζουν ανάλογα με την εποχή: οι Τούρκοι για όλες τις εποχές, οι κομμουνιστές κάποτε (και τώρα;), οι μετανάστες σήμερα. Ο ακραίος και ρατσιστικός εθνικισμός, η Μεγάλη Ιδέα, η παλιά και νέα εθνικοφροσύνη, ήταν και παραμένουν ο μεγαλύτερος εχθρός του έθνους».

Το πέρασμα και η επιστροφή στο υπουργείο Εξωτερικών

Παρόλα αυτά, πριν κλείσει εξάμηνο στη Βουλή, στην Αναγνωστοπούλου δόθηκε, έστω και για λίγες εβδομάδες τότε, το ευαίσθητο χαρτοφυλάκιο των ευρωπαϊκών υποθέσεων στο υπουργείο Εξωτερικών. Πώς είχε γίνει αυτό; Γιατί ο πρωθυπουργός είχε επιλέξει αυτή και όχι κάποιο άλλο στέλεχος; Η απάντηση είναι ότι την είχε επιλέξει με κριτήριο τις εσωκομματικές σκοπιμότητες. Η Σία ανήκει στην “ομάδα των 53”, η οποία διαθέτει ισχυρά ερείσματα στον κομματικό μηχανισμό.

Το γεγονός ότι το 2015 στελέχη της «ομάδας των 53» είχαν δείξει κάποιες δειλές τάσεις διαφοροποίησης στην κρίσιμη πρώτη ψηφοφορία για τα προαπαιτούμενα εν όψει του 3ου μνημονίου (σε κάποια από αυτά είχε ψηφίσει παρών) είχε υποχρεώσει τον Αλέξη Τσίπρα να προσφέρει ανταλλάγματα για να κατευνάσει τις αντιδράσεις. Έτσι η Σία βρέθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών.

Τότε, η Αναγνωστοπούλου δεν είχε επιβιώσει εκεί. Σύντροφοί της λένε γι’ αυτήν πως δεν χαρακτηρίζεται από εγκράτεια. Το 2015 είχε επιτεθεί εναντίον και του Μανώλη Γλέζου. Είχε πει στον Ant1 Πάτρας: «Ηρωισμοί και προσωπική πολιτική δεν χωρούν αυτές τις κρίσιμες στιγμές… Εάν διαφωνείς φεύγεις. Θα περίμενα πιο συνετή στάση από τον Μανώλη Γλέζο. Διαφωνώ κάθετα με τις θέσεις του. Με βρίσκει κάθετα αντίθετη η προσωπική προβολή που επιδιώκει ο Μανώλης Γλέζος».

Πρέπει να της αναγνωριστεί ότι η Σία δεν μασάει τα λόγια της. Και γιατί να τα μασήσει, άλλωστε; Τρισήμισυ χρόνια από τότε ξαναπαίρνει το ίδιο χαρτοφυλάκιο, έχοντας αυτή τη φορά υπουργό όχι το Νίκο Κοτζιά, που ασκούσε ασφυκτικό έλεγχο, αλλά τον Γιώργο Κατρούγκαλο. Ίσως είναι η ανταμοιβή της για το γεγονός ότι στην ομιλία της στη Βουλή για τη Συμφωνία των Πρεσπών κατάφερε το μοναδικό: να ισχυριστεί πως η υπογραφή της ήταν αντιιμπεριαλιστική πράξη! Μετά από αυτό μέχρι και ο Νίκος Κοτζιάς θα την συμπαθούσε…

Πηγή: 

https://slpress.gr/politiki/i-sia-toy-ethnomidenismoy-epistrefei-drimyteri-sto-ypex/

Πρέσπες: Το βρώμικο παρασκήνιο

Ο Σταύρος, ο Πάιατ, η συμφωνία των Πρεσπών 

και ποιος «σκότωσε» το Ποτάμι

Πριν από μερικές ημέρες ο Σταύρος Θεοδωράκης αναρωτήθηκε «ποιος σκότωσε το Ποτάμι» και κατήγγειλε ότι η ΝΔ ήταν αυτή που τελικά οδήγησε στη διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Την Παρασκευή από το Σκάι, ο μέχρι πρότινος βουλευτής του Ποταμιού, Γιώργος Αμυράς, άφησε σαφέστατα υπονοούμενα ότι υπήρξε συναλλαγή, ότι αυτός που «σκότωσε» το κόμμα ήταν τελικά ο ίδιος ο αρχηγός του.

Οι δηλώσεις Αμυρά δεν μπορούν να περάσουν έτσι απλά και χωρίς να δοθούν απαντήσεις. Στη Βουλή οι φήμες για όλα όσα έγιναν με τη συμφωνία των Πρεσπών προκαλούν ντροπή ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κάνουν παζάρια κάτω από το τραπέζι ακόμη και για κρίσιμα εθνικά θέματα.

Ο Αμυράς είπε μεταξύ άλλων ότι «όταν αποχώρησε ο Καμμένος από την κυβέρνηση το Ποτάμι δεν βγήκε να πει στον Τσίπρα να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν το έκανε ποτέ, μόνο εγώ το έκανα. Στην τροπολογία για τα αντισταθμιστικά το Ποτάμι είπε την ψηφίζουμε είναι καλή, εγώ και πάλι τότε δεν τη στήριξα. Την Πέμπτη το βράδυ κάναμε το Πολιτικό Συμβούλιο. Εβγαλαν 9 δευτερόλεπτα ηχογραφήσεων, ας τα βγάλουν όλα». Και ρώτησε ανοικτά τον Θεοδωράκη. «Από μένα έχει το ελεύθερο να βγάλει τα πρακτικά της σημαντικότερης σύσκεψης που συμμετείχα όσο ήμουν στο Ποτάμι. Αν θέλει να συνεχίσει αυτόν τον βρώμικο πόλεμο, με παράνομες πρακτικές, να τα βγάλει στη δημοσιότητα. Αλλά να απαντήσει: Γιατί ήθελε να περάσει η Συμφωνία των Πρεσπών;

Αν μου στείλει τώρα μήνυμα και μου δώσει το ελεύθερο, μπορώ να σας πω. Να μας πει και αν έχει αναλάβει δεσμεύεις και έναντι ποιων;».

Τα όσα υποστηρίζει ο Αμυράς τα γνωρίζουν αρκετοί και τα συζητούν στους διαδρόμους της Βουλής. Ακούγεται για παράδειγμα ότι το παρασκήνιο της αλλοπρόσαλλης τακτικής του Ποταμιού είναι πολύ έντονο. Λένε π.χ. πώς είναι δυνατόν τη μια ημέρα το κόμμα να λέει ότι θα ψηφίσει κατά συνείδηση και την άλλη ο αντιπρόεδρος, Γ. Μαυρωτάς να αφήνει ορθάνοικτο παράθυρο για να ψηφίσουν; Τι μεσολάβησε και ποιες δεσμεύσεις; Γιατί ο Αμυράς αφήνει να εννοηθεί ότι υπήρξε κάτι που άλλαξε τη γνώμη του Θεοδωράκη.

Το παρασκήνιο, λοιπόν, λέει ότι ο επικεφαλής του Ποταμιού δεσμεύτηκε στον αμερικανό πρέσβη, Τζέφρι Πάιατ, τον οποίο είδε πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία στη Βουλή. 

Τι είχαν γράψει τα «ΝΕΑ»

Σχετική αναφορά είχε κάνει σε πρόσφατο άρθρο του και ο Γ. Πρετεντέρης στα «ΝΕΑ». Είχε γράψει μεταξύ άλλων:

Στις 17 Μαΐου 2018 ο Τσίπρας συναντιέται με τον Ζάεφ στη Σόφια.

Στις 19 Μαΐου ο Ζάεφ συγκαλεί σύσκεψη πολιτικών αρχηγών στα Σκόπια. Σύμφωνα με τα πρακτικά, ο Ζάεφ μεταφέρει όσα συζήτησε με τον Τσίπρα λέγοντας ότι «δεν μπορεί να σχηματίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία και αυτή δεν θα προέλθει από τις ψήφους του Καμμένου, αλλά από το Ποτάμι» («Καθημερινή», 2 Οκτωβρίου 2018).

Στις 23 Ιανουαρίου 2019, επτά μήνες αργότερα, ο Τσίπρας δεν είχε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μάζεψε κάτι ρετάλια του Καμμένου και πέρασε τη συμφωνία με τέσσερις ψήφους από το Ποτάμι (Θεοδωράκης, Μαυρωτάς, Λυκούδης, Δανέλλης). Ο Ζάεφ δηλαδή ήξερε τον Μάιο ακριβώς τι θα συμβεί τον Ιανουάριο. Οι υπόλοιποι μπορούμε να σπάσουμε τα μολύβια μας. Είναι μάντης, θα μου πείτε. Ή είχε πολύ καλή πληροφόρηση, θα πω εγώ. Μόλις προ διημέρου είχε συναντήσει τον Τσίπρα. Ο οποίος στις 12 Μαρτίου είχε καλέσει στο Μαξίμου τον Θεοδωράκη για έναν εντελώς άσχετο λόγο.

Πάμε παρακάτω και παρακαλώ να προσέξετε το εξής:

Ο Ζάεφ δεν μιλάει για ψήφους από το ΚΙΝΑΛ ή από την Κεντροαριστερά γενικώς, αλλά «από το Ποτάμι».

Μόνο που στις 19 Μαΐου, το Ποτάμι μετείχε στο ΚΙΝΑΛ. Κι έως τότε δεν υπήρχε συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων (οι Πρέσπες έγιναν στις αρχές Ιουνίου).

Το Πολιτικό Συμβούλιο του ΚΙΝΑΛ (στο οποίο μετείχε ο Θεοδωράκης) δεν είχε συνεδριάσει για να εξετάσει τη συμφωνία, ούτε ήξεραν ακόμη αν θα διαφωνήσουν με τη Φώφη (αυτό συνέβη στις 12 Ιουνίου).

Και το Ποτάμι μετείχε κανονικά στο ΚΙΝΑΛ από το οποίο αποχώρησε μόλις την 1η Ιουλίου.

Με άλλα λόγια ο Ζάεφ ήξερε τον Μάιο όχι μόνο τι θα συμβεί τον Ιανουάριο, αλλά και τι θα μεσολαβήσει. Ο Κάλχας αυτοπροσώπως!

Όταν μάλιστα τα πράγματα πήγαν να στραβώσουν με τον Καμμένο στα τέλη Δεκεμβρίου και το Ποτάμι έβαλε θέμα κυβερνητικής πλειοψηφίας εξοργίζοντας το Μαξίμου, ο πρεσβευτής Πάιατ συνάντησε τον Θεοδωράκη. Τρία εικοσιτετράωρα μετά τη συνάντησή τους, το Μαξίμου αλλάζει γραμμή κι από το «κάντε πρόταση δυσπιστίας» που έλεγε έως τότε γυρίζει αιφνιδιαστικά στο «θέλω ψήφο εμπιστοσύνης» (13 Ιανουαρίου).

Την οποία κέρδισε χάρη στην ψήφο ενός βουλευτή (Δανέλλης) από πού; Από το… Ποτάμι!

Και ταυτοχρόνως διευκολύνθηκε το υπόλοιπο Ποτάμι να ψηφίσει τις Πρέσπες αποσυνδέοντας τις Πρέσπες από την εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση.

Σας το λέω: ο Ζάεφ είναι μεγάλος μάντης!

Αλλά ευτυχώς κάτι κόβει και το δικό μας μυαλουδάκι να μη μας θεωρούν κορόιδα».

Όλα στο φως

Αυτά που έγραφε ο Γιάννης Πρετεντέρης επιβεβαιώνονται από αυτά που είπε ο Γιώργος Αμυράς και που άφησε να εννοηθεί ότι έγιναν από την πλευρά του Σταύρου Θεοδωράκη. Και θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δοθεί στη δημοσιότητα το σύνολο των ηχογραφήσεων από το Ποτάμι, όπως και να απαντήσει ο Θεοδωράκης για το αν δεσμεύτηκε κάπου και γιατί ήθελε να περάσει η συμφωνία των Πρεσπών. Ποια η εμπλοκή του αμερικανού πρέσβη και με ποιες πιέσεις πείστηκε ο Θεοδωράκης για να στηρίξει τη συμφωνία;

Ένα κόμμα που κάποτε έπαιρνε 15% στις δημοσκοπήσεις και που είχε 11 βουλευτές ενώ τώρα δεν έχει καν Κ.Ο. πρέπει να απαντήσει διότι με τις ψήφους του Θεοδωράκη, του Λυκούδη, του Μαυρωτά και του διαγραφέντος Δανέλλη, πέρασε η συμφωνία.

Αν είναι απλά μια απόφαση με βάση τη συνείδηση των βουλευτών με γεια τους με χαρά τους, αλλά αν είναι προϊόν συναλλαγής, εκβιασμών, πιέσεων, βρόμικου παρασκηνίου, πρέπει να βγουν όλα στο φως.

Η περίπτωση του Ποταμιού και οι βόμβες Αμυρά είναι η μία πλευρά του τι παίχτηκε τις τελευταίες εβδομάδες στο πολιτικό σκηνικό. Το στημένο θέατρο Τσίπρα – Καμμένου, οι αστειότητες με τον Παπαχριστόπουλο και το «παραιτούμαι – δεν παραιτούμαι», η υπόθεση της «γκαζόζας» και των κωμικοτραγικών καταστάσεων για να διασωθούν τα μικρά κόμματα με αλλαγές στον κανονισμό της Βουλής, επιβεβαιώνουν όσους λένε ότι υπάρχουν πολλοί σκελετοί στις ντουλάπες συγκεκριμένων πολιτικών.

https://www.in.gr/2019/02/01/politics/kommata/o-stayros-o-paiat-symfonia-ton-prespon-kai-poios-skotose-potami/

Η «Κεντροαριστερά» ως επάγγελμα

Aκριβώς πριν εκατό χρόνια, στις 28 Ιανουαρίου 1919, ο Μαξ Βέμπερ προσκλήθηκε από την Ελεύθερη Ένωση Φοιτητών της Βαυαρίας για μια διάλεξη στο Μόναχο. Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιούλιο 1919, το κείμενο της διάλεξης κυκλοφόρησε με μορφή δοκιμίου υπό τον τίτλο «Η Πολιτική ως Επάγγελμα» (Politik Als Beruf).

Είναι ένα από τα κείμενα που σφράγισαν την πολιτική επιστήμη και γενικότερα την πολιτική στα εκατό χρόνια που ακολούθησαν.

Σημειώνω άλλωστε πως ήταν η εποχή που γεννιόντουσαν τα σύγχρονα κόμματα, η σύγχρονη δημοκρατία και το σύγχρονο κράτος με τις λειτουργίες του.

Η βασική ιδέα του Βέμπερ είναι πως η πολιτική αποτελεί μια σοβαρή υπόθεση εξουσίας κι ότι ο επαγγελματίας πολιτικός οφείλει να δρα «με απόσταση από τα πράγματα και τους ανθρώπους» με μια λεπτή άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στην «ηθική της πεποίθησης» και την «ηθική της ευθύνης».

Δεν επεκτείνομαι διότι δεν είναι αυτό το ζήτημα.

Απλώς αν ο Βέμπερ λοξοδρομούσε στα μέρη μας στις μέρες μας θα μπορούσε να ενσωματώσει στην σκέψη του ένα ιδιαίτερο και ιδιόρρυθμο πολιτικό φαινόμενο: το φαινόμενο της «Κεντροαριστεράς ως επάγγελμα».

Ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη πολιτική ιστορία και μετά τον πρώιμο κοινοβουλευτισμό της εποχής Τζουμπέ, δεν είχαμε ένα τόσο εξατομικευμένο πολιτικό προσωπικό που να δρα σε επίπεδο μονάδας και προσωπικής γνώμης.

Άνθρωποι δηλαδή που θεωρούν ότι πολιτική σημαίνει να εκφωνείς απόψεις στον καθρέφτη σου και να δρας για πάρτη σου μέσω των απόψεων που εκφώνησες.

Φυσικά το φαινόμενο δεν είναι μόνο κεντροαριστερό.

Και η Αριστερά και η Δεξιά έχουν αντίστοιχα παραδείγματα αλλά μάλλον περιορισμένα και λιγότερο σοβαρά (Παπακώστα, Αντώναρος κ.λπ.).

Δεν είναι καν εντελώς καινούργιο.

Αν πάρουμε τρεις διαφορετικές αλλά εμβληματικές περιπτώσεις της επικαιρότητας θα δούμε ότι δεν ξεπήδησαν ούτε ξαφνικά ούτε από το πουθενά.

Η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου ξεκίνησε την καριέρα της από τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ. Έγινε συνεργάτις του Χρ. Παπουτσή στην Ευρωβουλή. Χρημάτισε γενική γραμματέας Εμπορίου υπό τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Εκτοξεύθηκε γραμματέας του ΠΑΣΟΚ και ευρωβουλευτίνα από τον Γ. Παπανδρέου. Διετέλεσε υπουργός στις μνημονιακές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (2009 – 2011) και αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 2012. Διαφώνησε με το Μνημόνιο με μια μικρή καθυστέρηση δύο ετών αφότου το είχε ψηφίσει.

Τώρα «αισθάνεται δικαίωση» που είναι υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του «παλιού πολιτικού συστήματος» στο οποίο είχε πρωταγωνιστήσει.

Ο Σπύρος Δανέλλης ήταν στη αρχή Σοσιαλιστική Πορεία, ύστερα ΕΑΡ και μετά βρέθηκε στον Συνασπισμό της Αριστεράς με τον οποίο εξελέγη βουλευτής το 1996 – 2000. Στη συνέχεια βγήκε δήμαρχος Χερσονήσου Κρήτης με έναν ευρύτερο αριστερό συνδυασμό που υποστήριξε και το ΠΑΣΟΚ. Το 2009 – 2014 έγινε ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Το 2015 βγήκε βουλευτής με το Ποτάμι. Το 2017 ακολούθησε τον Θεοδωράκη στο ΚΙΝΑΛ από όπου έφυγαν μαζί το 2018 πριν καταλήξει πρόσφατα «ανεξάρτητος βουλευτής που στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ» παρέχοντας ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Τσίπρα.

Τέλος αντίστοιχη ήταν κι η διαδρομή του Νίκου Μπίστη (ΚΚΕ, Συνασπισμός, ΑΕΚΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥ, ΚΙΝΑΛ και τώρα υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ) με μόνη ουσιαστική διαφορά ότι ο Μπίστης δεν έχει εκλεγεί ποτέ σε τίποτα.

Παρά τις επιμέρους διαφορές τους έχουν κι οι τρεις κοινό στοιχείο μια ακατάπαυστη πολιτική κινητικότητα, της οποίας τα κριτήρια είναι συνήθως εξατομικευμένα και συχνά ακατάληπτα.

Δεν είναι οι μόνοι.

Μετέχουν σε έναν ολιγάριθμο αλλά φασαριόζικο χώρο που φέρει την χρήσιμα εύπλαστη επωνυμία «Κεντροαριστερά». Έναν χώρο που ακόμη και πριν από την αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ ζούσε περισσότερο χάρη σε εκείνους που τον αποτελούσαν παρά σε εκείνο που αποτελούσε ο ίδιος.

Εσχάτως η κινητικότητά τους έχει ενθαρρυνθεί από τις εξελίξεις στο Σκοπιανό που για ανεξήγητους λόγους πρωτοστατεί στα ενδιαφέροντά τους, αλλά κυρίως από την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσει ένα προσωπικό το οποίο θα υπηρετήσει το άλλοθι του εξανθρωπισμού του.

Πάντα έτοιμοι. Πάντα διαθέσιμοι. Πάντα πρόθυμοι.

Το επαγγελματικό αυτό φαινόμενο επωφελείται από τη συγκυρία και για άλλους δύο λόγους.

Πρώτον, την ύπαρξη μιας ομάδας δημοσιογράφων κυρίως στα κυβερνητικά μέσα ενημέρωσης με άδηλο επαγγελματικό μέλλον σε περίπτωση πολιτικής αλλαγής.

Κατά την αντίληψή τους, η ιδιότητα του «κεντροαριστερού» ως πιο λάιτ εκδοχή του «δημοσιογράφου ΣΥΡΙΖΑ» τούς επιτρέπει να ελπίζουν ότι θα επιβιβαστούν σε κάποιες σωστικές λέμβους. Προς το παρόν αρκούνται σε νουθεσίες κατά του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου – από την άποψη της κεντροαριστερής ευαισθησίας, βεβαίως, βεβαίως…

Δεύτερον, τη διατύπωση προ έτους από τον καθηγητή Ν. Μαραντζίδη μιας καινοφανούς θεωρίας για «αντιπολίτευση α λα καρτ». Η θεωρία αυτή επιτρέπει στους ενδιαφερομένους να αναζητούν σημεία επαφής με τη εκάστοτε κυβερνητική εξουσία κατά περίπτωση και παρά την κυβερνητική εξουσία. Κοινώς, να τα έχουν καλά με όλους – κυρίως με τη σημερινή κυβερνητική εξουσία.

Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Σκοπιανού με την πρόσφατη μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια των Syriza and friends στο Μέγαρο Μουσικής. Παραβρέθηκαν πολλοί Syriza αλλά ελάχιστοι friends.

Η αποτυχία δεν είναι ακατανόητη. Το Σκοπιανό που για τους προαναφερθέντες αποτελεί (κατά τα λεγόμενά τους) κορυφαίο «ταυτοτικό» ζήτημα, ελάχιστα εισιτήρια κόβει στον χώρο της ιστορικής Κεντροαριστεράς, της Δημοκρατικής Παράταξης και του ΠΑΣΟΚ.

Οι εκτός πλαισίου αδιαπραγμάτευτες κι ασυμβίβαστες ανησυχίες τους καταλήγουν σε μια απολίτικη πλατφόρμα «πολιτικού σουλατσαδορισμού» που απλώς επιτρέπει στους σουλατσαδόρους να σουλατσάρουν κατά την επαγγελματική τους κλίση ή προσφορά.

Είναι αλήθεια ότι η αντίληψη αυτή αποδείχτηκε εξαιρετικά μειοψηφική.

Βρήκε σχετική απήχηση σε κάποιους κύκλους κυρίως του Ποταμιού που αναζητούσαν λιγότερο συμβατικές πολιτικές συμπεριφορές. Αλλά φαίνεται ότι εξανεμίζεται όχι μόνο επειδή εξανεμίζεται το Ποτάμι, αλλά κι επειδή αποδείχθηκε μια αντίληψη εξαιρετικά απολίτικη ώστε να αποκτήσει πολιτική υπόσταση.

Τελικά δηλαδή η νοσηρότητα του φαινομένου περιορίζεται από τη φύση του.

Αφενός από την εξαιρετικά περιορισμένη πολιτική εμβέλεια κι αξιοπιστία όσων το συγκροτούν.

Κι αφετέρου από την προφανή αδυναμία των πρωταγωνιστών του να καταλύσουν τους νόμους και τις βασικές λειτουργίες της «πολιτικής ως επάγγελμα».

Διότι όπως προειδοποιούσε κι ο Μαξ Βέμπερ στο δοκίμιο που αναφέραμε «η πολιτική ασκείται με το κεφάλι και όχι με άλλα σημεία του σώματος».

Γιάννης Κ. Πρετεντέρης

Ο Τζουμπές

Κακώς νομίζαμε έως τώρα ότι εμβληματικές φυσιογνωμίες της συριζαίικης Αριστεράς είναι ο Αρης, ο Φιντέλ, ο Μαδούρο, άντε και ο Κουφοντίνας.

Εφεξής πρώτη μούρη στον Πάνθεον των ηρώων της αναδεικνύεται ο αείμνηστος Δημήτριος Βούλγαρης ή Τζουμπές.

Η ομολογημένη (ακόμη κι από τον Πρόεδρο της Βουλής!) προσπάθεια της κυβέρνησης να παρατείνει με συνταγματικά τερτίπια τον βίο της ως «κυβέρνηση μειοψηφίας» εγγράφεται ευθέως στη λαμπρή παράδοση φαυλότητας του υδραίου πολιτικού.

Να θυμίσω ότι τελευταία φορά που η Ελλάδα κυβερνήθηκε από κυβέρνηση μειοψηφίας ήταν το 1874-75 με πρωθυπουργό τον Τζουμπέ της καρδιάς μας.

Την επόμενη χρονιά, ο Χαρίλαος Τρικούπης εξήγγειλε (διά στόματος βασιλέως Γεωργίου Α') την «αρχή της δεδηλωμένης» ή «δημοκρατική αρχή».

Έκτοτε κι επί ενάμιση αιώνα η Ελλάδα κυβερνήθηκε από αναρίθμητες κυβερνήσεις, καλές ή κακές, αλλά ποτέ από κυβέρνηση μειοψηφίας. Ακόμη κι η μειοψηφική κυβέρνηση Τσαλδάρη το 1932 είχε τη ρητή ανοχή της αντιπολίτευσης του Ελευθέριου Βενιζέλου.

Κατόπιν τούτου, αν η κυβέρνηση καταφέρει να σπάσει μια δημοκρατική συνταγματική παράδοση 144 ετών, δικαιούμαστε να λέμε ότι δεν έχουμε «πρώτη φορά Αριστερά» αλλά «δεύτερη φορά Τζουμπέ».

Άλλωστε η σύγκριση μάλλον υπέρ του Τζουμπέ αποβαίνει.

Να θυμίσω ότι τον έλεγαν έτσι επειδή δεν φορούσε γραβάτα αλλά «τζουμπέ». Ενα μακρύ έως τους αστράγαλους ανατολίτικο πανωφόρι με το οποίο ντύνονταν συνήθως οι κοτζαμπάσηδες.

Ο Τζουμπές πέρασε στην Ιστορία ως πρότυπο φαυλότητας, αυθαιρεσίας και πελατοκρατίας.

Κανάκευε τους οπαδούς του κι εξυπηρετούσε αδίστακτα τους πολιτικούς φίλους του.

Πάντως επί ημερών του σύμπλεγμα τύπου «Παππάς, μπαμπάς Παππάς και Μανώλης του Παππά» δεν είχε καταγραφεί.

Ήταν σκληρός, τραμπούκιζε και δίωκε τους αντιπάλους του - ένα είδος Πολάκη και Παπαγγελόπουλου ταυτοχρόνως...

Ποτέ δεν ακούστηκε όμως ότι άνθρωποι του Τζουμπέ προέτρεπαν τον Παπακωνσταντίνου να «δώσει» τον Βενιζέλο, ούτε ότι ζητούσαν από έναν ισοβίτη να «δώσει» τον Μαρινάκη «για να μείνει είκοσι χρόνια ο Τσίπρας», ούτε ότι πίεζαν τον Παπαντωνίου να «δώσει» τον Σημίτη, ούτε ότι εκβίαζαν «κουκουλοφόρους» μάρτυρες να «δώσουν» τον Σαμαρά, τον Στουρνάρα και τον Αδωνη.

Μπορεί ο Τζουμπές να είχε μια νοοτροπία αυθαιρεσίας - δικαιολογούσε τις αποφάσεις του με την αρβανίτικη έκφραση «άστε ντούα!» που σημαίνει «έτσι θέλω!».

Αλλά τέτοιες αλητείες δεν έκανε.

Δεν ξέρω πώς θα τελειώσει η «δεύτερη φορά Τζουμπές».

Θυμίζω απλώς ότι ο αυθεντικός Τζουμπές κατέληξε στο Ειδικό Δικαστήριο κατηγορούμενος για πλαστογραφία και αντιποίηση αρχής, μαζί με τον γαμπρό του και υπουργούς που πουλούσαν έδρες σε μητροπολίτες!

Πέθανε το 1877 πριν ολοκληρωθεί η εκδίκαση.

Πρετεντέρης Ι.Κ.

https://www.tanea.gr/print/2019/01/07/opinions/tzoumpes/

Το ΟΧΙ τότε και σήμερα...

Το έχω γράψει και θα το ξαναγράψω. Ο "ανανήψας" Πρετεντέρης είναι εκπληκτικός σε ορισμένα άρθρα του, όπως το παρακάτω, που τα συστήνω ανεπιφύλακτα...

ΔΕΕ

Φαντάσματα και φαντασματάκια

Γιάννης Κ. Πρετεντέρης                          30 Οκτωβρίου 2018

Από το μήνυμα του Πρωθυπουργού πληροφορήθηκα ότι χθες «τιμούμε το μεγάλο ΟΧΙ του λαού μας απέναντι στον φασισμό και τον ναζισμό».

Εικάζω ότι είναι μια ιδιαίτερη εκδοχή της Ιστορίας που πιθανώς διαμορφώθηκε από ανιστόρητους.

Επειδή λοιπόν μάλλον αγνοούν τι συνέβη στις 28 Οκτωβρίου 1940 είναι χρήσιμο να ενημερώσουμε σχετικά τον Πρωθυπουργό και τους οικείους του.

Ξημερώνοντας εκείνη τη μέρα δεν αναφέρονται πολλοί Έλληνες που ξεκίνησαν να πολεμήσουν τον φασισμό και τον ναζισμό. Ακόμη λιγότεροι ξεκίνησαν να πολεμήσουν για τη δημοκρατία, τον σοσιαλισμό και την κλιματική αλλαγή.

Ο ελληνικός λαός πολέμησε στην Αλβανία για την πατρίδα του κι εναντίον εκείνων που εισέβαλαν να την κατακτήσουν. Τόσο απλό.

Δεν ασχολήθηκε με το φρόνημα των εισβολέων, ούτε καν με το δικό του φρόνημα.

Βασιλικοί και Βενιζελικοί, «Τεταρτοαυγουστιανοί» και δημοκράτες, Λαϊκοί και Φιλελεύθεροι, πλούσιοι και φτωχοί, αστοί και αγροτόπαιδα, γραμματιζούμενοι κι αγράμματοι, ανέβηκαν στα βουνά για κάτι που υπέρκειται των ίδιων και των φρονημάτων τους.

Για την πατρίδα τους.

Αυτό τιμούμε. Είναι μια γιορτή του έθνους ολόκληρου. Οχι ένας αντιφασιστικός αγώνας, ούτε το φεστιβάλ της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ – αν υπάρχει ακόμη…

Οι παραπάνω άλλωστε πήγαν στο μέτωπο όλοι μαζί. Πλάι πλάι. Αγκώνα με αγκώνα. Διαφορετικοί κι ενωμένοι. Κανείς δεν φώναξε «ή εμείς ή αυτοί».

Για να το πω δηλαδή πιο απλά οι παππούδες κι οι πατεράδες μας το '40 δεν ήταν Καρανίκες, ούτε Τζανακόπουλοι, ούτε Βερναρδάκηδες. Ευτυχώς…

Ήταν ένας λαός με βαθιά πατριωτική ευαισθησία και υψηλό εθνικό φρόνημα. Ακόμη και τους εχθρούς τούς κορόιδευε, δεν τους μισούσε. «Κορόιδο Μουσολίνι…».

Ο Πρωθυπουργός διαβεβαίωσε επίσης ότι ανέλαβε (αυτόκλητος υποθέτω…) τον «ιστορικό ρόλο» να μη δούμε ποτέ ξανά «να ζωντανεύει το φάντασμα του φασισμού και του ολοκληρωτισμού».

Καμία αντίρρηση. Επειδή όμως τέτοιο φάντασμα δεν προκύπτει σήμερα από πουθενά, ούτε ακούγεται κάτι σχετικό, ίσως θα ήταν χρησιμότερο να προστατεύσει ο Πρωθυπουργός τη δημοκρατία από μερικά μικρότερα αλλά υπαρκτά φαντασματάκια.

Από τον Πολάκη που θέλει να βάλει τον κόσμο φυλακή για να κερδίσει τις εκλογές. Από τον Ρασπούτιν και τις κοπέλες του στη Δικαιοσύνη που έχουν αναλάβει τη βρωμοδουλειά.

Από τον αδειούχο Κουφοντίνα και τα «τάγματα εφόδου» της Ακρας Αριστεράς. Από τις συμμορίες που καίνε αστυνομικά τμήματα και λυμαίνονται τα Πανεπιστήμια.

Από το πολιτικό παρακράτος και τον δημοσιογραφικό υπόκοσμο που συντηρεί η κυβέρνησή του.

Αυτοί κι αυτά απειλούν τη χώρα και τη δημοκρατία. Αυτοί κι αυτά είναι ο σημερινός φασισμός.

Αν θέλει να τα αντιπαλέψει ο Πρωθυπουργός, καλοδεχούμενος.

Το τρένο της μεγάλης φυγής

Άγγελος Κωβαίος

Το ερχόμενο Σάββατο στην Θεσσαλονίκη θα παρουσιαστεί το περιβόητο «Ασημένιο Βέλος», παρουσία πιθανώς και του Πρωθυπουργού και της κουστωδίας του.

Πρόκειται για ένα ιταλικό τρένο, τεχνολογίας που πρωτοεμφανίστηκε την δεκαετία του 1970 και το οποίο παρά ταύτα, φτάνει την ταχύτητα των 250 χλμ την ώρα. Το επιτυγχάνει αυτό όμως σε διπλές και κλειστές σιδηροδρομικές γραμμές, οι οποίες συνδέουν τις μεγάλες ιταλικές πόλεις. Εδώ και δεκαετίες…

Έπειτα από την εξαγορά έναντι πινακίου φακής της ΤΡΑΙΝΟΣΕ από την ιταλική Ferrovie, ήλθε η ώρα φέτος για μία σουρεαλιστική παράσταση. Το «Ασημένιο Βέλος» θα κάνει ένα «εικονικό» ταξίδι επίδειξης από την Θεσσαλονίκη στην Κατερίνη, όπου λέει σε κάποιο σημείο της διαδρομής θα πιάσει τα 250 χλμ/ώρα. Και αυτό πλασάρεται στους ιθαγενείς ως εκσυγχρονισμός των σιδηροδρόμων.

Δυστυχώς, απέχουμε πολύ από αυτό. Η σιδηροδρομική γραμμή δεν μπορεί να υποστηρίξει ακόμη το συγκεκριμένο τρένο, απαιτούνται έργα υποδομής και πάντως όσο παραπλεύρως της γραμμής υπάρχουν ακόμη τσαντίρια και ανοιχτές διαβάσεις, το ταξίδι του «Ασημένου Βέλους» θα θυμίζει το τρενάκι του τρόμου.

Γι’ αυτό άλλωστε και αφότου το τρένο φύγει στις 8 (π.μ του επόμενου Σαββάτου) ταξίδι για την Κατερίνη, θα επιστρέψει στην Θεσσαλονίκη και θα γίνει πακέτο, πίσω για την Ιταλία. Μέχρις ότου υπάρξουν οι υποδομές για να υποστηρίξουν τα ταξίδια του στην Ελλάδα…

Όσο και αν θέλουμε να το αγνοούμε, η ανάπτυξη των σιδηροδρόμων αντανακλά και το επίπεδο της ανάπτυξης μίας χώρας. Η αμερικανική Δύση κατακτήθηκε με την κατασκευή των σιδηροδρόμων τον 19ο αιώνα. Όποιος έχει ταξιδέψει με τρένο στην Γερμανία μένει άφωνος με την πυκνότητα και την έκταση του σιδηροδρομικού δικτύου της, ενώ καταλαβαίνει και πολλά για την ίδια την χώρα. Υπάρχουν πολλά άλλα παραδείγματα.

Στην Ελλάδα, περισσότερη από την μισή χώρα δεν καλύπτεται καν από σιδηροδρομικό δίκτυο και γι’ αυτό δεν ευθύνεται το ανάγλυφό της. Η υπανάπτυξη οφείλεται σε συγκεκριμένες και λανθασμένες επιλογές κατά την διάρκεια των δεκαετιών.

Σήμερα, έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε επίτευγμα αυτό που οι υπόλοιποι έχουν κατακτήσει εδώ και δεκαετίες.

Παρά ταύτα, μπορεί να ακούσουμε τον Πρωθυπουργό ή άλλους να μιλούν το επόμενο Σάββατο για το τρένο προς το μέλλον.

Έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να παραδεχθούν ότι πρόκειται μάλλον για το τρένο της μεγάλης φυγής.

http://www.in.gr/2018/08/31/apopsi/treno-tis-megalis-fygis/

Τα ψέμματα Τσίπρα...

Ένα σημαντικό άρθρο-καταγγελία για τα αναίσχυντα ψεύδη Τσίπρα, το οποίο αξίζει να αρχειοθετηθεί για να το στέλνουμε σε διάφορους σανοφάγους και τα συριζαίικα παπαγαλάκια που θα ξεσαλώσουν εν όψει εκλογών. Αποτελεί μια συστηματική καταγραφή και αποτύπωση των εξαγγελιών του νεαρού δημαγωγού που ξεπέρασε όλους τους δασκάλους του κατά πολύ.

ΔΕΕ

Τα ψέματα Τσίπρα 

όταν έσκιζε τα μνημόνια 

που σήμερα «τελειώνουν»

Βασίλης Σ. Κανέλλης

Η ιστορία επαναλαμβάνεται και εκδικείται. Και ως τραγωδία και ως φάρσα θα λέγαμε τώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την έξοδο από τα μνημόνια. Μπορεί να μην έγιναν οι σχεδιαζόμενες φιέστες, λόγω της εθνικής τραγωδίας, όμως, είναι φανερό ότι είτε γιατί το πιστεύουν είτε γιατί πρέπει να ασκήσουν προπαγάνδα, είτε γιατί είναι η μοναδική διέξοδος επιβίωσης, δείχνουν να το χαίρονται πολύ.

Ειδικά ο πρωθυπουργός που, βεβαίως, ξεχνά ορισμένα βασικά σημεία της δικής του πολιτικής διαδρομής. Και τα ξεχνά εσκεμμένα γιατί αποδεικνύουν ότι η αριστερά που υπηρετεί δεν έχει καμιά σχέση με την αριστερά που πολύ πίστεψαν και υπηρέτησαν πριν από αυτόν.

Ξεχνά βεβαίως ότι αυτό που τελειώνει σε λίγες ώρες δεν είναι το μνημόνιο της… επάρατης δεξιάς. Είναι το πρόγραμμα που υπέγραψε ο ίδιος μετά από 17 ώρες διαπραγμάτευση.

Και ξεχνά ότι είναι το πιο σκληρό απ’ όλα τα μνημόνια διότι αποτελεί την είσοδο σε μια μεταμνημνονιακή εποχή η οποία δεν θα έχει λεφτά, δεν θα έχει ευνοϊκή μεταχείριση και χαμηλά επιτόκια δανεισμού, δεν θα έχει καν «κούρεμα» χρέους (όπως ζητούσε ο Τσίπρας με τις προτροπές προς όλους για μια ευρωπαϊκή ή παγκόσμια σύσκεψη για το χρέος και ρύθμιση ανάλογη αυτή της Γερμανίας μετά τον πόλεμο).

Τι άλλο δεν θέλει να θυμάται και να μνημονεύει ο πρωθυπουργός; 

Δεν θέλει να θυμάται ότι για τουλάχιστον 40 χρόνια θα είμαστε υπό σκληρή εποπτεία. 

Ότι δέσμευσε τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια. 
Ότι οι ελληνικές τράπεζες καταστράφηκαν μετά το πρώτο εξάμηνο του 2015 και διασώθηκαν χάρη στο αίμα και τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Δεν θέλει να θυμάται ότι η περικοπή στις συντάξεις και η μείωση του αφορολόγητου δείχνουν ότι το μνημόνιο δεν τέλειωσε, όπως ευαγγελίζονται.

Δεν θέλει να θυμάται ότι με δική του υπογραφή η χώρα θα πρέπει να πετυχαίνει απίστευτα πλεονάσματα για πάρα πολλά χρόνια. Πλεονάσματα που όπως εύστοχα ειπώθηκε, μόνο πετρελαιοπαραγωγές χώρες μπορούν να πετυχαίνουν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.

Εν πάση περιπτώσει, περισσότερο απ’ όλα αυτές τις ώρες ο πρωθυπουργός και διάφορα κυβερνητικά στελέχη που έχουν βγει στη γύρα και διαφημίζουν την «επιτυχία» τους, θέλουν όσο τίποτε να υπήρχε ένας «διορθωτής» και να σβήσει όλα όσα έλεγαν την εποχή της αυταπάτης (ή και της απάτης). Να διαγράψει δηλώσεις, βίντεο και πύρινες ομιλίες κατά των μνημονίων, κατά της Μέρκελ, κατά των «αιματηρών πλεονασμάτων» και της δημοσιονομικής προσαρμογής. Όλα  όσα σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας έχει υλοποιήσει και για τα οποία πανηγυρίζει.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

Ας τους θυμίσουμε μερικά από τα περιστατικά της προηγούμενης …επαναστατικής ζωής τους, τώρα που οι ίδιοι ακριβώς χαίρονται για το τέλος του μνημονίου.

Σεπτέμβριος του 2014. Ο Τσίπρας είναι «καβάλα στ’ άλογο και καλπάζει στην εξουσία». Πάει στη ΔΕΘ, ακριβώς πριν από 4 χρόνια και κηρύσσει το τέλος της λιτότητας. Λέει μεταξύ άλλων: «Η πρότασή μας για άμεσο τερματισμό της λιτότητας και συντονισμένες ενέργειες με στόχο την ενίσχυση της ζήτησης. Οι προτάσεις μας για την αμοιβαιοποίηση του χρέους και για ένα γενναίο επενδυτικό πακέτο αναπτυξιακών επενδύσεων στη περιφέρεια, δεν αποτελούν πια φωνή βοώντος στην έρημο. Αλλά τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για τη βιώσιμη έξοδο από την κρίση και τη δημοκρατική ανασύνταξη της Ευρώπης».

Και συνεχίζει:

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία και ισχυρή εντολή διαπραγμάτευσης, με στόχο:

1. Τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο. Έγινε για τη Γερμανία το 1953. Να γίνει και για την Ελλάδα το 2014.

2. «Ρήτρα ανάπτυξης» στην αποπληρωμή του υπόλοιπου, έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού.

3. Περίοδο χάριτος, δηλαδή «moratorium», στην εξυπηρέτησή του, για την άμεση εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη.

4. Εξαίρεση του προγράμματος δημόσιων επενδύσεων από τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

5. Συμφωνία για «Ευρωπαϊκό New Deal», με δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.6. Ποσοστική χαλάρωση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με απευθείας αγορά κρατικών ομολόγων.

Ακόμη, επανέλαβε πως ο ΣΥΡΙΖΑ​ διαφωνεί με το θέμα του κατοχικού δανείου».

Αν απ’ όλα αυτά είδατε εσείς να υλοποιείται κάτι…

Μάιος 2014 και ο Τσίπρας πριν από τις δημοτικές εκλογές δίνει συνέντευξη στην εφημ. Έθνος αναφέροντας:

«Εμείς λοιπόν ονειρευόμαστε μια νέα Ελλάδα. Και θα χτίσουμε μαζί με τον ελληνικό λαό τη νέα Ελλάδα. Μια νέα Ελλάδα που θα έχει δημόσια περιουσία που δεν θα ξεπουλιέται, θα φυλάσσεται για τις επόμενες γενιές. Δεν θα κουβαλά τα χρέη του παρελθόντος, θα είναι ανεξάρτητη και περήφανη. Μια νέα Ελλάδα με κράτος προς όφελος των πολιτών, που ο πλούτος της θα μοιράζεται δίκαια, τα κέρδη θα μοιράζονται στους παραγωγούς, και όχι στους μεσάζοντες. Μια νέα Ελλάδα δημοκρατική στην οποία θα είναι αυτονόητη η τήρηση του Συντάγματος και των νόμων».

Και συνεχίζει: «Θα σκίσουμε τα μνημόνια. Και θα είναι μέρα μεσημέρι. Η διαφορά μας με το σύστημα που καταρρέει είναι ότι εμείς δεν λέμε και μετά ξεχνάμε. Το μνημόνιο τελειώνει την πρώτη μέρα της κυβέρνησης της αριστεράς. Ακριβώς επειδή οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος, σε αγαστή συνεργασία με τους δανειστές, φρόντισαν να δέσουν την χώρα χειροπόδαρα, επειδή έκαναν καθεστώς το μνημόνιο, θα πιάσουμε μετά έναν- έναν από τους 400 εφαρμοστικούς νόμους που πέρασαν και μας γύρισαν στις αρχές του εικοστού αιώνα».

Αρχές Ιανουαρίου 2015, λίγο πριν κερδίσει τις εκλογές: 

«Διεκδικώντας μέσα από μια ειλικρινή αλλά αποφασιστική διαπραγμάτευση, με κόκκινη γραμμή το συμφέρον του λαού μας, τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους.

Διότι το χρέος δεν είναι απλώς δυσβάστακτο. Είναι αντικειμενικά αδύνατον να αποπληρωθεί.

Δεν γίνεται η Ελλάδα να παίρνει δανεικά για να ξεπληρώνει δανεικά.

Είναι αντικειμενικά αναγκαίο να μπει τέρμα σ’ αυτό τον καταστροφικό φαύλο κύκλο».

Ο,τι ακριβώς έκανε δηλαδή και ό,τι ακριβώς δέσμευσε τη χώρα να κάνει.

11/11/2014 στο twitter ο Αλέξης Τσίπρας: «Η μόνη ρεαλιστική και σωτηρία εναλλακτική πρόταση – έλεγε – είναι η κατάργηση με ένα νόμο και σε ένα άρθρο, όλων των μέτρων λιτότητας».

Φεβρουάριος 2015 και ο Αλέξης Τσίπρας κάνει προγραμματικές δηλώσεις, όντας πλέον πρωθυπουργός. Λέει μεταξύ άλλων:

«Η νέα Κυβέρνηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν δικαιούται να ζητήσει παράταση του μνημονίου, γιατί δεν δικαιούται να ζητήσει παράταση του λάθους και της καταστροφής.

Ούτε και είναι δυνατό να ζητείται σήμερα από τη νέα ελληνική Κυβέρνηση, στο όνομα τεχνικών δυσκολιών, η επέκταση ενός προγράμματος που αποδοκιμάστηκε πρόσφατα, πριν λίγες μέρες, από τον ελληνικό λαό. Και μάλιστα αυτό να ζητείται μόνο και μόνο προκειμένου να εξυπηρετηθεί ο τακτικός ελιγμός και οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες πολιτικών δυνάμεων εντός της χώρας.

Αυτό που η ελληνική Κυβέρνηση επιδιώκει στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους είναι μια νέα συμφωνία σε ένα πρόγραμμα-γέφυρα, όπως το ονομάζουμε, μέχρι και τον Ιούνιο. Ούτως ώστε να έχουμε το δημοσιονομικό χώρο που απαιτεί μια ειλικρινής διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του χρέους, που είναι αναγκαία, και για ένα νέο πρόγραμμα συνεργασίας και ανάπτυξης μεταξύ της Ελλάδας και των Ευρωπαίων εταίρων»

Ο λαϊκισμός, όμως, είχε κι άλλη στόχευση. Λέει στην ίδια ομιλία: «Εμείς ήρθαμε για να καταργήσουμε προνόμια και να περάσουμε την εξουσία εκεί από όπου πηγάζει, δηλαδή στον ελληνικό λαό.

Άμεσα λοιπόν αποσυμφορούμε τη δημόσια διοίκηση από τις στρατιές συμβούλων και μετακλητών υπαλλήλων των Υπουργών. Καταργούμε σπατάλες προκλητικές. Μειώνουμε σχεδόν κατά το ήμισυ τον στόλο των επτακοσίων περίπου αυτοκινήτων στα Υπουργεία.

Δίνουμε εντολή να πουληθούν κυβερνητικά αυτοκίνητα που κοστίζουν προκλητικά ποσά, άνω των 700.000 ευρώ, τη στιγμή που ο μέσος Έλληνας πολίτης υποφέρει.

Δίνουμε εντολή να πουληθεί αρχικά το ένα από τα τρία κυβερνητικά αεροσκάφη, γιατί το παράδειγμα του λιτού βίου πρέπει να ξεκινήσει από εμάς, από την ίδια την Κυβέρνηση.

Στην ίδια κατεύθυνση θα ζητήσω από την Πρόεδρο της Βουλής –ξέρω, μπορεί να στεναχωρήσω κάποιους- να επανεξετάσει και να καταργήσει το προνόμιο του βουλευτικού αυτοκινήτου, διότι δεν πιστεύω ότι οι Βουλευτές μας στερούνται της οικονομικής δυνατότητας να μετακινούνται με τα δικά τους έξοδα.

Είμαστε αποφασισμένοι να επιβάλλουμε ένα νέο ύφος και ήθος εξουσίας. Και αυτό πρέπει να ξεκινά από την κορυφή. Πρώτο παράδειγμα της νέας αντίληψης είναι ο περιορισμός του προσωπικού του Μεγάρου Μαξίμου κατά 30% και η μείωση της φρουράς ασφαλείας, της αστυνομικής φρουράς του Πρωθυπουργού, κατά 40%».

Πλεονάσματα

Δεκέμβριος 2014 και ο Τσίπρας βγάζει πύρινο λόγο στα Ιωάννινα. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε το πλεόνασμα «δυστυχίας. Τραγωδίας. Ακόμα και αίματος».

Δεν έχουν περάσει ούτε τέσσερα χρόνια. Δείτε τις διαφορές: «Εμείς, η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, είμαστε περήφανοι για άλλα πλεονάσματα. Για το πλεόνασμα μας σε αγώνες. Για το πλεόνασμά μας σε αγωνιστές που έδωσαν ακόμα και τη ζωή τους για την υπόθεση του λαού. Για το πλεόνασμά μας σε αλήθειες. Για το πλεόνασμά μας στις μάχες κατά των μνημονίων και όσων ανέλαβαν να τα επιβάλουν στη χώρα μας, ντόπιους και ξένους».

http://www.in.gr/2018/08/20/politics/kyvernisi/ta-psemata-tsipra-otan-eskize-ta-mnimonia-pou-simera-teleionei/