Κυπριακό: Από τον Αγώνα της ΕΟΚΑ στα Σχέδια Αναν

Πίνακας του Γιάννη Γίγα

Του Αλέκου Μιχαηλίδη, εφημερίδα Ένωσις
Εισήγηση που εκφωνήθηκε στην εκδήλωση που πραγματοποίησε την 1 Απριλίου 2016 το περιοδικό Άρδην με θέμα “Από τον αγώνα της ΕΟΚΑ στα σχέδια Αναν”

Καλησπέρα και χρόνια πολλά.

Αν ήταν εδώ ο ποιητής μας Βασίλης Μιχαηλίδης, θα ήταν αρκετό να αναγνώσει ένα κομμάτι από το «Η Κύπρος προς τους λέγοντας ότι δεν είναι ελληνική»:

Χρόνοι, που πάτε βουρητοί τζιαι δεν θεν να στραφείτε,
δικλάτε, δέτε πίσω σας, γυρίστε τζιαι σταθείτε,
δείτε κατάμματα τους λας που με κακολοούσιν
τζιαι βάρτε φως στ’ αμμάδκια τους ν’ αμπλέψουν να με δούσιν.

Δυστυχώς όμως, είχε άλλες υποχρεώσεις και έτσι θα υποστούμε τη δική μου εισήγηση.

Αγαπητοί φίλοι,

Είναι η μεγαλύτερη των τιμών να συμμετέχει κανείς σε εκδήλωση στο εθνικό κέντρο, στην Αθήνα, ειδικά σε εκδήλωση αφιερωμένη στην ΕΟΚΑ και ειδικότερα σε αυτόν τον χώρο, που περιστοιχίζεται από ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι η Κύπρος είναι κομμάτι του Ελληνισμού. Για τούτο τον λόγο, θα σας παρακαλέσω να μου συγχωρέσετε την οποιανδήποτε συγκίνηση ή τουλάχιστον – και επειδή αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω – να κρίνετε επιεικώς την παρακάτω εισήγηση. Έρχομαι, άλλωστε, από μακριά.

Η Κύπρος δεν είναι μακριά. Ούτως ή άλλως, αν κάνει κανείς μια βόλτα στο Γκάζι (ή στα Εξάρχεια;) και ρωτήσει τους φοιτητές για την Κύπρο, οι μισοί θα υψώσουν τη γροθιά τους και θα αναφωνήσουν… «Ζήτω η Αγία Νάπα», ενώ οι άλλοι μισοί θα βαριανασάνουν λέγοντας «Το λύσατε το Κυπριακό ή θα σας έχουμε στο κεφάλι μας για άλλα 40 χρόνια;». Λες και τους βαραίνουν τα 2 δευτερόλεπτα τον μήνα που αφιερώνει η ΕΡΤ σε ειδήσεις που αφορούν το μεγάλο μας πρόβλημα. Αν δε πάει η κουβέντα στην ΕΟΚΑ, θα κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σάμπως και «έφαγαν» γκολ στις καθυστερήσεις του τελικού ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Προφανώς, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αλλά, εξαιρέσεις.

Στο θέμα μας. Θαρρώ, ο τίτλος της εκδήλωσης είναι ξεκάθαρος και δημιουργεί 2-3 απορίες: Πώς η Κύπρος της ΕΟΚΑ, η Κύπρος του Αυξεντίου, του Καραολή, του Παλληκαρίδη, του Μάτση έφτασε να ψάχνει και να «επαναφέρει» σχέδια Ανάν; Πώς ο κυπριακός Ελληνισμός που αποκαθήλωσε την πανίσχυρη τότε βρετανική αυτοκρατορία, οδηγήθηκε στην τουρκανταρσία του 1963, στην προδοσία του 1974, στην τουρκική εισβολή, στην κατοχή, στους οδυνηρούς συμβιβασμούς και τελικά στον εξευτελισμό της διαπραγμάτευσης για μια «περίλαμπρη» Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, στο σχέδιο Ανάν του 2004 και στο σήμερα;

Καθοριστικά τα ερωτήματα.

Υποθέτοντας, λοιπόν, ότι σε αυτή την αίθουσα δεν υπάρχουν φοιτητές που αγνοούν ότι ΕΟΚΑ σημαίνει Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών, θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε τις απορίες, παραθέτοντας ουσιαστικά και περιεκτικά κάποια γεγονότα. Μετά από αυτά, ίσως καταλήξουμε και στο γιατί 12 χρόνια μετά το 76% του ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν 5, οι κυβερνώντες του ΔΗΣΥ και οι συγκυβερνώντες (εντός ή εκτός εισαγωγικών) του ΑΚΕΛ εργάζονται νυχθημερόν για ένα 6ο σχέδιο Ανάν, με άλλη ονομασία φυσικά και σε χειρότερη πια μορφή.

Ας ξεκινήσουμε όμως από την ΕΟΚΑ μας.

Μετά την αποτυχία της εθνικής ολοκλήρωσης, της Ένωσης, με το δημοψήφισμα του 1950, όπου 95,7% του λαού ψήφισε ΝΑΙ (να ένα καλό ΝΑΙ), η ανάγκη για ένοπλο αγώνα καθίστατο πια επιτακτική.

Η σκέψη για επαναστατική οργάνωση έγινε στην Αθήνα και στην οδό Ασκληπιού 36β, στην οικία του καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Γεράσιμου Κονιδάρη. Στις 7 Μαρτίου 1953, στην παρουσία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, του Γεωργίου Γρίβα και άλλων 10 ατόμων, που αποτέλεσαν την Επιτροπή Προπαρασκευής Αγώνος Ενώσεως της Κύπρου μετά της Μητρός Ελλάδος, δόθηκε ο σχετικός όρκος. Αυτό και μόνο αποτελεί ακόμα έναν λόγο για τον οποίον είναι εξαιρετικά αναγκαίο να γίνονται εκδηλώσεις για την ΕΟΚΑ στην Αθήνα.

Αξίζει εδώ να αναφερθεί ότι ο Παπάσταυρος Παπαγαθαγγέλου, ο Παπα-Ανυπόμονος της ΕΟΚΑ, αυτός που όρκιζε τους αγωνιστές και μετέπειτα εξορισθείς με τον Μακάριο στις Σεϋχέλλες, είχε έτοιμους νέους για την οργάνωση μέσω της Ορθόδοξης Χριστιανικής Ένωσης Νέων, της ΟΧΕΝ. Ως γνωστόν, η συντριπτική πλειοψηφία των ανταρτών ήταν βαθιά θρησκευόμενη και αυτό δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο.

Η ΕΟΚΑ, λοιπόν, «με αρχηγούς της έναν πιστολά κι έναν επίσκοπο» κατά τον Πέρρυ Άντερσον στο «Οι διαιρέσεις της Κύπρου», έπρεπε να στηριχθεί στους όχι πολύ περισσότερους από 200 αντάρτες, προτού ακολουθήσει ολόκληρος ο λαός, πλην τραγικών εξαιρέσεων και του επίσημου αριστερού ΑΚΕΛ. Και προτού αναλάβει δράση η Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ στους δρόμους, οι μαθητές δηλαδή, μα και η Πολιτική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΠΕΚΑ), οι όχι πολύ περισσότεροι από 200 αντάρτες (και το τονίζουμε αυτό) έπρεπε να τα βάλουν με 28.000 περίπου πάνοπλους Βρετανούς στρατιώτες.

Και έτσι, πριν 61 χρόνια, την 1η Απριλίου 1955,πυροδοτήθηκαν οι πρώτοι εκρηκτικοί μηχανισμοί στην Κύπρο. Και σύμφωνα πάλι με τον Βρετανό Άντερσον «για τα επόμενα τέσσερα χρόνια η ΕΟΚΑ διεξήγαγε υπό την ηγεσία του Γρίβα έναν αντάρτικο αγώνα φονικής αποτελεσματικότητας, που το Λονδίνο δεν κατάφερε ποτέ να καταπνίξει». Προσθέτουμε, πως το Λονδίνο δεν κατάφερε ποτέ να καταπνίξει την ΕΟΚΑ, καθώς κατάφερε να συνδυάσει το αντάρτικο στα βουνά με τις διαδηλώσεις στους δρόμους των πόλεων. Κατάφερε να μετατρέψει τους Κύπριους χωριάτες σε ένα ανοχύρωτο ποτάμι αγωνιστών που θα έδιναν το αίμα τους για να ενώσουν την Κύπρο με την Ελλάδα. Κατάφερε να διατηρήσει ζωντανό το αντιστασιακό φρόνημα του λαού ακόμα και κατά την εκεχειρία, με τη γνωστή παθητική αντίσταση.

Και επειδή η Κύπρος είχε γεννήσει μια εξέγερση μοναδικής ισχύος, η Βρετανία, για να δαμάσει τους νησιώτες, που ήδη άρχισαν να κερδίζουν έδαφος, απέστειλε στο νησί τον στρατάρχη Σερ Τζον Χάρτινγκ. Ο Χάρτινγκ, ο οποίος ήταν Αρχηγός του Αυτοκρατορικού Γενικού Επιτελείου και γνωστός για τη σκληρότητά του, εξέφρασε την ανάγκη «να εγκαθιδρυθεί στρατιωτικό καθεστώς και η χώρα να κυβερνάται επ’ αόριστον ως ένα αστυνομικό κράτος» εφόσον απέκλεισε την αυτοδιάθεση ως λύση. Ως φαινόταν, οι Βρετανοί δεν θα επέτρεπαν στους Κυπρίους να κτίσουν μόνοι το μέλλον τους.

Δεν μπορούσε, άλλωστε, ένας Αυξεντίου, από ένα χωριό της Αμμοχώστου, τη Λύση, ένας Μάτσης, ένας Καραολής, ένας Παλληκαρίδης, 18 χρονών από την Τσάδα της Πάφου, να ρεζιλεύουν ολόκληρη αυτοκρατορία. Έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να εκμηδενιστούν οι ελπίδες των Κυπρίων για αίσιο τέλος στην αιώνια σκλαβιά. Και αυτός ο τρόπος βρέθηκε στην Τουρκία, που από τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 δεν ασχολήθηκε ξανά με το νησί. Οι Τουρκοκύπριοι μάλιστα εξέφραζαν παράπονα επί τούτου.

Στις 29 Αυγούστου του 1955, λοιπόν, οι Βρετανοί καλούν Τριμερή Διάσκεψη στο Λονδίνο για το Κυπριακό ζήτημα, με συμμετέχοντες τους ίδιους, την Ελλάδα και την Τουρκία. Η Αθήνα, δηλαδή, αναγνωρίζει πως η Άγκυρα έχει λόγο στο Κυπριακό και κάθεται στο ίδιο τραπέζι για να βρει λύση. Στις 6 Σεπτεμβρίου, ο Βρετανός ΥΠΕΞ Μακμίλαν παρουσίασε τη βρετανική πρόταση η οποία αφορούσε τη διατήρηση της βρετανικής κυριαρχίας και την εισαγωγή Συντάγματος.

Η Διάσκεψη όμως δεν ολοκληρώθηκε. Τα γεγονότα της Κωνσταντινούπολης, το πογκρόμ κατά των Ελλήνων μετά την έκρηξη-προβοκάτσια στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, διέκοψαν τις εργασίες του Λονδίνου. Από την άλλη όμως, η Τουρκία μπήκε για τα καλά στο παιχνίδι της Κύπρου. Οι Βρετανοί είχαν πετύχει τον σκοπό τους, οδηγώντας το Κυπριακό σε ένα άλλο επίπεδο και εφαρμόζοντας ξανά το γνωστό δόγμα του διαίρει και βασίλευε. Από εκείνη τη στιγμή, η Τουρκία (μα και οι Τουρκοκύπριοι) θα έπαιζαν σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα της ΕΟΚΑ. Και θα γινόταν αυτό, όχι με την ευθύνη των Ελλήνων της Κύπρου, μα με σαφή βρετανική ευθύνη. Άλλωστε ο ίδιος ο Γρίβας σε προκήρυξή του ξεκαθάριζε: «Θέλομεν αρμονικήν συμβίωσην με την τουρκικήν μειονότητα της Κύπρου όπως αρμονικά ζουν οι Έλληνες και Τούρκοι στην Ελλάδα. Ουδείς πολίτης έχει να πάθει τίποτε από εμάς».

Έφτασαν επομένως σε τέτοιο σημείο τα πράγματα, ώστε οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν τους Τουρκοκύπριους ως βοηθητικούς αστυνομικούς. Οι επικουρικοί, όπως ονομάζονταν, εξαπέλυαν συχνά επιθέσεις εναντίον ανταρτών της ΕΟΚΑ με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας Τουρκοκύπριος σε μάχη το 1958. Τότε, ανέλαβε δράση η τρομοκρατική ΤΜΤ του Ραούφ Ντενκτάς. Εξοπλισμένη από την Άγκυρα, η ΤΜΤ δρούσε ανάμεσα στις μάζες των Τουρκοκυπρίων και είτε οργάνωνε διαδηλώσεις με κύριο αίτημα τη διχοτόμηση της Κύπρου (επίσης βρετανική ανακάλυψη) είτε παρεμπόδιζε το έργο της ΕΟΚΑ.

Αξίζει εδώ να αναφερθούν ορισμένοι αριθμοί, διότι εδώ και καιρό επικρατεί μια συκοφάντηση κατά της ΕΟΚΑ, όσον αφορά τις δολοφονίες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Γράφουν μάλιστα, όχι ότι γεννήσαμε έθνος ευτυχώς, μα ότι η ΕΟΚΑ δολοφόνησε περισσότερους Κύπριους παρά Άγγλους. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Βρετανό Richard Stiles σε έργο με τίτλο Mayhem in the Med: A chronicle of the Cyprus Emergency 1955-1960που κυκλοφόρησε το 2010, οι απώλειες της Μεγάλης Βρετανίας στην Κύπρο από τον Απρίλιο του 1955 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1959 ήταν 393. Από αυτούς οι 16 ήταν Κύπριοι Αστυνομικοί. Έξι Τούρκοι και δέκα Έλληνες. Οι 377 Βρετανοί. Παράλληλα, σύμφωνα με την Daily Telegraph του 2009, οι Βρετανοί στρατιωτικοί που σκοτώθηκαν από την ΕΟΚΑ ήταν 371. Και από την άλλη, σύμφωνα με μελέτη του «Συνδέσμου Αγωνιστών ΕΟΚΑ», οι Έλληνες που εκτελέστηκαν ή φονεύθησαν ως «συνεργάτες, πράκτορες του εχθρού ή άτομα που με τις ενέργειές τους έθεσαν σε κίνδυνο τον αγώνα και τους αγωνιστές», ανέρχονται στους 80.

Αγαπητοί,

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ μπορεί να μην πέτυχε τον τελικό σκοπό, την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αλλά πέτυχε πολλά. Η ΕΟΚΑ είναι εκείνη που κατατάσσει τον κυπριακό Ελληνισμό στον ίδιο πήχη με τον ποντιακό Ελληνισμό, τους Κρήτες, τους Μανιάτες, τους Σαμιώτες, τους Μακεδόνες και κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της ελληνικής μας μοναξιάς. Οι 9 απαγχονισθέντες, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης, ο μαθητής Πετράκης Γιάλλουρος, ο Μάρκος Δράκος, ο Στυλιανός Λένας, ο Φώτης Πίττας, ο Ανδρέας Κάρυος, ο Χρήστος Σαμάρας και τόσοι άλλοι είναι εκείνοι που όχι μόνο «ανέστησαν» την ελλαδική αριστερά τη δεκαετία του 1950, αλλά μας βοήθησαν να επιβιώσουμε κατά τις μαύρες δεκαετίες της κουτσουρεμένης ανεξαρτησίας μας.

Και λέμε κουτσουρεμένης, γιατί προφανώς δεν δύναται ανεξαρτησία με Τουρκική Δύναμη Κύπρου, δεν δύναται ανεξαρτησία με ξένο επικεφαλής στο Ανώτατο Δικαστήριο, με χωριστά εκλογικά σώματα και Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο με δικαίωμα βέτο. Λεπτομέρειες που οδήγησαν σε ένα ανεφάρμοστο Σύνταγμα, στα 13 σημεία του Μακαρίου, στην άρνηση του αντιπροέδρου Φαζίλ Κουτσιούκ και στην τουρκοκυπριακή ανταρσία του 1963.

Λεπτομέρειες που δικαιολογούν τη φράση του Βρετανού Ρόμπερτ Χόλαντ: «Στην Κύπρο», γράφει, «η ελευθερία όπως την εννοούσαν οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είχε κερδηθεί, η αυτοδιάθεση, όσο περιοριστικά κι αν οριζόταν, δεν εφαρμόστηκε».

Στις 21 Δεκεμβρίου 1963, λοιπόν, απεδείχθη και στους πιο αφελείς ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν καταδικασμένη, αν όχι σε θάνατο, σε κάτι χειρότερο, σε μια δηλητηριώδη διαίρεση, με βρετανικό πάντα δάκτυλο. Με αφορμή ένα περιστατικό στη Λευκωσία, όπου σε ανταλλαγή πυρών μεταξύ Ελληνοκυπρίων αστυνομικών και Τουρκοκυπρίων που αρνήθηκαν έλεγχο, σκοτώθηκε η Τζεμαλιγιέ, μια Τ/κ πόρνη, οι Τουρκοκύπριοι παραιτήθηκαν από την κυβέρνηση και οχυρώθηκαν σε θύλακες. Τον επόμενο χρόνο και ενώ οι συγκρούσεις συνεχίζονταν σε όλο το νησί, οι Βρετανοί συγκέντρωσαν ακόμη περισσότερο τον τ/κ πληθυσμό στους οχυρωμένους θύλακες και χάραξαν την Πράσινη Γραμμή, κατόπιν συνεννόησης με την Ελλάδα και την Τουρκία.

Η συνέχεια είναι περίπου γνωστή. Η Αθήνα, ο Γεώργιος Παπανδρέου δηλαδή, επέμεινε στο ότι η Κύπρος έπρεπε να τεθεί υπό νατοϊκό έλεγχο προκειμένου να μη μεταμορφωθεί σε μια νέα Κούβα, ο Γρίβας επέστρεψε και ανέλαβε την αρχηγία της νεοσύστατης Εθνικής Φρουράς, ενώ ελληνική μεραρχία εγκαταστάθηκε στο νησί για να απομακρυνθεί κακήν κακώς από τη Χούντα το 1967. Στις 15 Ιουλίου 1974, η Χούντα του Ιωαννίδη ανατρέπει τον Πρόεδρο Μακάριο με πραξικόπημα και ο Νίκος Σαμψών διορίζεται Πρόεδρος της Κύπρου. Οι Τούρκοι, που χρόνια περίμεναν την αφορμή, εισβάλουν στο νησί το πρωινό της 20ήςΙουλίου και καταλαμβάνουν μεγάλες εκτάσεις, καθώς η προδοσία ήταν εκείνη που διοικούσε πια τον τόπο. Η Αθήνα, πέραν της ΕΛΔΥΚ και άλλων ηρωικών μαχητών, ήταν εκκωφαντικά απούσα. Ακόμα και μετά την πτώση της δικτατορίας, την 23η Ιουλίου 1974 με το καραμανλικό «η Κύπρος κείται μακράν». Η Τουρκία, υπό το καθεστώς Ετζεβίτ και με θεατή τον βρετανικό στόλο –που παρακολουθούσε απαθής από τα κυπριακά χωρικά ύδατα– κατακτά παράνομα το 37% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας, πράξη που ολοκληρώνεται στις 16 Αυγούστου. Η κατοχή ήταν πλέον γεγονός και η πορεία προς την καταστροφή συνεχιζόταν ακατάπαυστα.

Από την ΕΟΚΑ στα Σχέδια Ανάν, λοιπόν.

Έγινε ότι έγινε τη δεκαετία του 1960 και του 1970 για να καταλήξει η μισή Κύπρος να εκλιπαρεί για μια Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Όχι πολύ περισσότεροι από 200 αντάρτες τα έβαλαν με 28.000 Βρετανούς στρατιώτες για να μετατραπεί το πάθος εκείνο για την Ένωση, τη λευτεριά δηλαδή, σε πάθος για έναν «οδυνηρό συμβιβασμό». Έναν οδυνηρό συμβιβασμό που μετατρέπεται σιγά σιγά σε ιδεολογία, όπως διαφάνηκε εν ολίγοις από τον Νοέμβριο του 2002 μέχρι τον Απρίλιο του 2004 και τα πέντε σχέδια Ανάν. Όπως διαφαίνεται σήμερα που η τουρκικής προέλευσης – το σχέδιο επανάκτησης της Κύπρου καταστρώθηκε από τον Νιχάτ Ερίμ το 1956 – Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία απέκτησε εραστές, που γεμίζουν πότε με τις αναθυμιάσεις ενός νέου σχεδίου Ανάν και πότε με το μομέντουμ της εκλογής ενός κατοχικού ηγέτη ονόματι Μουσταφά Ακιντζί.

Η εικόνα είναι πολύ καθαρή. Οι χρυσές σελίδες της ΕΟΚΑ δεν γράφτηκαν μόνο από τους αντάρτες και τους ήρωές της. Γράφτηκαν, από όλο τον κυπριακό Ελληνισμό. Δεν υπήρξε πουθενά αλλού μαζικότερο κίνημα. Γυναίκες, παιδιά, νέοι και γέροντες το 55-59 ήταν όλοι ΕΟΚΑ. Εδώ είναι που τα βρήκαν σκούρα οι Βρετανοί. Ήταν αδύνατο να αντιμετωπίσουν μια οργάνωση στην οποία συμμετείχε ενεργά ολόκληρος λαός. Εξάλλου, αυτό είναι που είδαν Βρετανοί και Αμερικάνοι και ξεκίνησαν μετά την εισβολή μια συστηματική πλύση εγκεφάλου με στόχο την αποδόμηση της εθνικής αυτογνωσίας, της ταυτότητας, της ιστορίας και των ηρώων μας. Πίστευαν ότι θα μπορούσαν να αποτρέψουν επανάληψη φαινομένων λαϊκής επανάστασης, όπου ένας λαός ανατρέπει τους σχεδιασμούς τους. Το 2004 κατάλαβαν ότι τα μέτρα που πήραν όλα τα προηγούμενα χρόνια, απέτυχαν παταγωδώς. Ο λαός πήρε την απόφαση του ΟΧΙ, πριν από τα κόμματα και τους καθοδηγητές τους. Μαζικά. Λαϊκά. Όπως κάνει πάντα και όπως είμαστε σίγουροι ότι θα κάνει και στο επόμενο σχέδιο που θα βάζει σε κίνδυνο την εθνική του επιβίωση.

Κάτι που αγνοούν επιδεικτικά οι δύο τελευταίοι Προέδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Δημήτρης Χριστόφιας, που ως άλλος Σάντα Κλάους, μοίρασε πλήθος δώρων στην τουρκική πλευρά κατά τη μαύρη πενταετία του και ο Νίκος Αναστασιάδης, που προφανώς δεν έχει την παραμικρή θέληση να αναγνωρίσει την ήττα της Ομοσπονδίας το 2004. Τη δική του ήττα.

Εν τέλει, αγαπητοί, ίσως να ήταν πιο ξεκάθαρος ο λόγος μου (θυμίζω ότι πρέπει να είστε επιεικείς) αν ο τίτλος της εκδήλωσης ήταν «Από την ΕΟΚΑ στα ΟΧΙ των σχεδίων Ανάν».Διότι και ενώπιον πολλών που ήταν παρόντες στη μάχη του σχεδίου Ανάν –αν και μικρός θυμάμαι πολύ καλά– ήταν και η ΕΟΚΑ παρούσα την 24ηΑπριλίου και μόνον αυτή μπορεί να είναι η εγγύησή μας στην Κύπρο για ένα ελληνικό αύριο. Με την ΕΟΚΑ, την τελευταία επανάσταση του Ελληνισμού, κατορθώσαμε να αποτρέψουμε τα τετελεσμένα του Μπούργκενστοκ, τον Απρίλη του 2004.Με τους ήρωες όρθιους δίπλα μας θα αποτρέψουμε και τα σημερινά τετελεσμένα. Τετελεσμένα που προμηνύουν ένα οδυνηρό φινάλε για τον κυπριακό Ελληνισμό.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η ΕΟΚΑ δεν προσφέρεται μονάχα για ιστορικές μελέτες. Η ΕΟΚΑ είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας. Η ΕΟΚΑ καθορίζει την ημερήσια διάταξη, η ΕΟΚΑ μανιφεστοποιεί τον κοινό αγώνα Ελλάδος Κύπρου. Χωρίς την ΕΟΚΑ θα ήμασταν ακόμα αγροίκοι στη μέση του πελάγους, χωρίς την ΕΟΚΑ δεν θα ανταμώναμε όρθιοι στην αίθουσα Ρήγας Βελεστινλής εν έτει 2016. Σύντροφοι, στώμεν καλώς. Και στώμεν καλώς, όχι γιατί είμαστε ο περιούσιος λαός του Θεού, αλλά επειδή κατέβηκε του Αυξεντίου πως έπρεπε να καεί ολοζώντανος για την Ένωση, επειδή αποφάσισε ο Παλληκαρίδης «να βαδίσει χαρούμενος στην τελευταία του κατοικία» αφού «είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα». Στώμεν καλώς, επειδή οι παππούδες μας μεγαλούργησαν μάγκικα, αντάρτικα, ελασίτικα και μακρυγιαννέικα για να μπολιαστούμε με το αίμα τους και να μπορέσουμε να πούμε ΟΧΙ το 2004. ΟΧΙ ξανά αν χρειαστεί.

Πάντα με τον νου –πού αλλού– στην Ελλάδα, όπως το υπογράφει ένας άλλος μεγάλος ποιητής μας, ο Δημήτρης Λιπέρτης και για να κτίσουμε επιτέλους, όχι μονάχα έναν πύργο ατίθασο απέναντί τους, μα μια πανελλήνια επιτέλους δημοκρατία που να μαλακώνει το χώμα στο οποίο κείτονται οι ήρωες της ΕΟΚΑ μας:

«Καρτερούμεν μέραν νύχταν να φυσήσει’ ένας αέρας
‘σ τούντον τόπον πον’ καμένος τζι εν θωρεί ποττέ δροσιάν.
Για να φέξει καρτερούμεν το φως τζιείνης της μέρας
ποννά φέρει στον καθέναν τζιαι χαράν τζιαι ποσπασιάν.
Την Μανούλλαν μας για πάντα μιτσιοί μιάλοι καρτερούμεν
για να μας σφιχταγκαλιάσει τζιαι να νεκραναστηθούμεν».

Καλή Ανάσταση.

Βούλγαρος Καθηγητής ξετινάζει τους Σκοπιανούς

Ο Καθηγητής Μποζιντάρ Ντιμιτρόφ

Βούλγαρος Καθηγητής 

ξετινάζει τους Σκοπιανούς

Σε συνέντευξή του στο κανάλι των Σκοπίων ο Βούλγαρος καθηγητής ιστορίας, Μπόζινταρ Ντιμιτρόφ- Божидар Димитров, απάντησε σε ορισμένες ενδιαφέρουσες ερωτήσεις του σκοπιανού δημοσιογράφου Μάριαν Νικολόφσκι. Παρουσιάζουμε μερικές από αυτές, όπως τις παρουσίασε το βουλγαρικό πρακτορείο Φόκους:

Ερώτηση: Κάθε δημόσια εμφάνισή σας σχετικά με τα Σκόπια προκαλεί σάλο. Γιατί προκαλείτε το "μακεδονικό έθνος";

Димитров: Ποτέ δεν μίλησα για "μακεδονικό έθνος", ούτε σε πολιτικούς, ούτε σε «ιστορικούς» και σε δημοσιογράφους. Είναι διασκεδαστικό να αντικρούω αυτές της ανοησίες.

Ερώτηση: Πως μπορείτε να καθορίσετε το «μακεδονικό έθνος» και τον «μακεδονικό λαό»;

Димитров: Η απόφαση της Κομιντέρν το 1934 αναφέρει ότι βουλγαρικός λαός ζούσε στο βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας και συνέχιζε να ζει στην κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία μετά το 1944. Η ιδέα του ‘Μακεδονισμού’ ήταν του Σέρβου πολιτικού Στ. Νοβάκοβιτς από το 1889 που κυνικά έγραψε: «Κάθε προσπάθεια των Βουλγάρων της Μακεδονίας να ενωθούν με τη Βουλγαρία έχει αποτύχει. Έτσι, αφήστε τους να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι ανήκουν σε ένα άλλο έθνος εκτός της Βουλγαρίας και της Σερβίας. Έτσι θα αποκοπούν από το βουλγαρικό έθνος και θα δημιουργήσουν ένα άλλο, μικρότερο και αδύναμο, εύκολο στην υποδούλωση».

Ερώτηση: Υπάρχουν Σκοπιανοί στη Βουλγαρία;

Димитров: Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή περίπου 5.000 άτομα.

Ερώτηση: Τι φοβάται η Βουλγαρία για να την αναγνωρίσει ως μειονότητα;

Димитров: Ποιος ηλίθιος σας είπε ότι η Βουλγαρία δεν την αναγνωρίζει ως μειονότητα;

Ερώτηση: Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Βούλγαρος, Έλληνας ή Σλάβος-‘Μακεδόνας’;

Димитров: Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα σε μια δημοκρατία. Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο πατέρας του, ο Φίλιππος της Μακεδονίας, παρουσιάζονται στις δημόσιες εμφανίσεις τους ως Έλληνες. Η πολιτική τους φιλοδοξία ήταν να δημιουργήσουν ένα τεράστιο ελληνικό κράτος. Κανείς κόπανος* δεν μπορεί μετά από 2.400 χρόνια να τους δώσει άλλη ταυτότητα. Η αλλαγή της εθνικής ταυτότητας των νεκρών, όπως του βασιλιά Σαμουήλ ή του Γκότσε Ντέλτσεφ είναι ένα από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα του μακεδονισμού, αφού οι άνθρωποι είναι νεκροί και δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Στον πολιτισμένο κόσμο αυτή η πρακτική ονομάζεται Λεηλασία. Στους στρατούς όλου του κόσμου η Λεηλασία τιμωρείται με θάνατο.

Ερώτηση: Ο τσάρος Σαμουήλ ήταν Βούλγαρος;

Димитров: Εκείνη την εποχή οι Βούλγαροι είχαν έναν ισχυρό άνδρα που ονομάζονταν «Σαμουήλ», έτσι γράφει σερβικό χειρόγραφο του 12ου αιώνα. Σε βυζαντινά, αραβικά, αρμενικά και λατινικά χειρόγραφα για την εποχή του Σαμούλ αναγράφεται ως Σαμουήλ τσάρος-βασιλιάς της Βουλγαρίας που διαχειρίζεται το βασίλειο της Βουλγαρίας. Στην μακεδονική πόλη Μοναστήρι, σε αρχαιολογικές ανασκαφές βρέθηκε μια επιγραφή που γράφει «Εγώ ο τσάρος Ιβάν Βλαντισλάβ αυτοκράτορας των Βουλγάρων έκτισα το φρούριο στα Μπιτόλια για να σώσω τις ζωές των Βουλγάρων» [Η επιγραφή: „Аз цар Иван Владислав самодържец Български, българин родом … построих крепостта Битоля за спасение на живота на българите”].

Ο Ιβάν Βλαντισλάβ ήταν ανεψιός του Σαμουήλ. Εγώ προσφέρω ένα εκατομμύριο σε όποιον βρει αρχαίο κείμενο που να γράφει ο Σαμουήλ ήταν «Μακεδόνας».

[* Την λέξη тъпанар (ταπανάρ) εκτός από κόπανος οι Βούλγαροι τη χρησιμοποιούν και ως βλάκας ή μαλάκας]

Στο ναδίρ οι σχέσεις της Ελλάδας με την Αλβανία

Στο ναδίρ οι σχέσεις της Ελλάδας 

με την Αλβανία

Χειροτέρευσαν ουσιαστικά οι σχέσεις Αθήνας - Τιράνων από τότε που ο σοσιαλιστής Έντι Ράμα έγινε πρωθυπουργός και τίποτα δεν ρύθμισε η επίσκεψη Βενιζέλου

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Άλλωστε το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αλβανίας με αρχηγό τον Έντι Ράμα, το οποίο τότε βρισκόταν στην αντιπολίτευση, είναι αυτό που το 2009 είχε κάνει προσφυγή στο Συνταγματικό Δικαστήριο των Τιράνων ζητώντας να ακυρωθεί η συμφωνία Ελλάδας - Αλβανίας τον Απρίλιο του 2009, η οποία οριοθετούσε τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ) των δύο γειτονικών κρατών. Οι Αλβανοί σοσιαλιστές υποστήριζαν ότι οι ελληνικές βραχονησίδες βορείως της Κέρκυρας δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και κατά συνέπεια κακώς παραχωρήθηκε στην Ελλάδα περισσότερη ΑΟΖ από αυτήν που πραγματικά δικαιούται. Τον Ιανουάριο του 2010 το αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο όντως ακύρωσε τη συμφωνία Ελλάδας-Αλβανίας για τον καθορισμό των ΑΟΖ των δύο κρατών. 

«Δεν τίθεται θέμα πώς θα διαβάσει κάποιος την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Η απόφαση αυτή είναι ξεκάθαρη» δήλωσε τη Δευτέρα ο Αλβανός υπουργός Εξωτερικών Ντίτμιρ Μπουσάτι, ο οποίος συναντήθηκε με τον Ευ. Βενιζέλο, θέτοντας έτσι ουσιαστικά ζήτημα επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας Ελλάδας-Αλβανίας όχι από μηδενική βάση, αλλά με δεδομένο πλέον ότι οι ελληνικές βραχονησίδες βορείως της Κέρκυρας δεν έχουν υφαλοκρηπίδα για την αλβανική πλευρά, αφού έτσι έχει αποφασίσει το αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο! Υπό το πρίσμα αυτό, είναι εξαιρετικά δύσκολη -για να μην πούμε εκ των προτέρων αδύνατη- η επίτευξη νέας συμφωνίας Ελλάδας - Αλβανίας για τις ΑΟΖ πάνω σε αυτήν τη βάση.

Αντιθέτως, η αλβανική κυβέρνηση φάνηκε επιθετική στο «τσάμικο», όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του Αλβανού υπουργού Εξωτερικών. «Αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο του διπλωματικού μας φακέλου με την Ελλάδα» υπογράμμισε, προσθέτοντας ότι «κατά τη δική μας άποψη είναι η στιγμή να δούμε κατάματα την πραγματικότητα, να ξεπεράσουμε ένα προς ένα τα ιστορικά εμπόδια που μας άφησε το παρελθόν».

Ο Αλβανός υπουργός ζήτησε επίσης να καταργήσει η Ελλάδα τον νόμο περί εμπόλεμης κατάστασης με την Αλβανία και «να αναγνωρίσει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο». Απαντώντας ο Ευ. Βενιζέλος δήλωσε ότι «την ειρηνική κατάσταση μεταξύ των δύο χωρών την έχει επισήμως διακηρύξει το ελληνικό υπουργικό συμβούλιο το 1987». Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν ισοδυναμεί με αυτό που ζητούν οι Αλβανοί. Δεν πέρασε ποτέ από την ελληνική Βουλή αυτή η απόφαση του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου για να γίνει νόμος του ελληνικού κράτους η άρση του εμπολέμου με την Αλβανία, ούτε υπογράφτηκε φυσικά κάποια ελληνοαλβανική συμφωνία αποκατάστασης ειρηνικών σχέσεων των δύο γειτονικών κρατών.

Οι πολιτικές εξελίξεις και στις δύο χώρες δεν το επέτρεψαν. Η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου κατέρρευσε αφού ηττήθηκε στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 και αντικαταστάθηκε από τον Μάρτιο του 1990 από τη δεξιά κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Παράλληλα άρχισε και η κατάρρευση του αλβανικού καθεστώτος του «υπαρκτού σοσιαλισμού» του Ραμίζ Αλία, η οποία ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1992, με τις εκλογές του Μαρτίου που εκδίωξαν τους πρώην κομμουνιστές από την εξουσία, παρόλο που είχαν κερδίσει τις σχετικά ελεύθερες για τα αλβανικά δεδομένα βουλευτικές εκλογές του 1991.

Το άνοιγμα των συνόρων Ελλάδας - Αλβανίας και τα προβλήματα που γεννήθηκαν στις σχέσεις των δύο χωρών οδήγησαν σε απροθυμία των ελληνικών κυβερνήσεων της τελευταίας εικοσαετίας να επωμιστούν το πολιτικό βάρος της απόφασης για άρση του εμπολέμου. Αναφορικά με το θέμα της ιδιοκτησίας, σίγουρα η απάντηση του Ευ. Βενιζέλου δεν ενθουσίασε τους Αλβανούς και βεβαίως δεν υποδηλώνει φιλικές σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών: «Από το 1986, όποιος έχει κάτι να προστατεύσει στην ελληνική επικράτεια και στην ελληνική έννομη τάξη, έχει το δικαίωμα της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου. Άρα έχουμε ένα ασφαλέστατο πλαίσιο συνεργασίας που διέπεται από διμερείς και πολυμερείς συμβάσεις» δήλωσε. 

Αν αναλογιστεί κανείς ότι η προσφυγή -και μάλιστα η ατομική- σε διεθνή δικαστήρια χαρακτηρίζει πρωτίστως τις σχέσεις κρατών που έχουν εχθρικές σχέσεις μεταξύ τους, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για «ασφαλέστατο πλαίσιο συνεργασίας». Αυτή δεν είναι σε καμία περίπτωση συνεργασία, ας είμαστε ειλικρινείς.

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. "Έθνος"

http://kostasxan.blogspot.gr/2013/10/blog-post_6868.html

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Τον Ιούνιο θα διεξαχθούν στην Αλβανία οι βουλευτικές εκλογές και θα αναδειχθεί  νέα κυβέρνηση. Η ελληνική διπλωματία και οι πολιτικές συσσωματώσεις των Βορειοηπειρωτών πρέπει να συντονισθούν εγκαίρως  για να υπάρξει μία δυναμική παρουσία της ελληνικής εθνικής κοινότητος στο Κοινοβούλιο. Η χώρα μας σέβεται τα σύνορα και έχει διάθεση καλής γειτονίας, όμως δεν μπορεί να μένει απαθής σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εις βάρος ελληνικών μειονοτήτων.

Στις εκλογές του 2009 οι 140 έδρες του αλβανικού κοινοβουλίου μοιράσθηκαν κυρίως μεταξύ δύο συνασπισμών. Ο συνασπισμός της δεξιάς υπό το Δημοκρατικό Κόμμα κέρδισε 70 έδρες και ο Σάλι Μπερίσα ανέλαβε την Πρωθυπουργία. Αντιπολίτευση ασκεί ο συνασπισμός υπό το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Έντι Ράμα. Σε αυτή την ομάδα κομμάτων είχε ενταχθεί συγκυριακά και το Κόμμα της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που εκφράζει την ελληνική μειονότητα. Έλαβε 1 έδρα με τον Βαγγέλη Ντούλε στην Περιφέρεια Αυλώνος. Οι υπόλοιπες έδρες κατανεμήθηκαν σε μικρότερα κόμματα, μεταξύ των οποίων και το ανθελληνικό κόμμα των Τσάμηδων.

Η οργάνωση ΟΜΟΝΟΙΑ, η οποία επιχειρεί να συνενώσει τον Ελληνισμό της Αλβανίας πρέπει να παραμείνει συντονιστικός φορέας και να πλησιάσει περισσότερο τον Βλαχόφωνο Ελληνισμό της Κορυτσάς και της Αυλώνας. Το νέο κόμμα που δημιουργήθηκε από Βορειοηπειρώτες, το ΜΕΓΚΑ (Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον) καλό θα ήταν να συνεργασθεί με το ήδη υπάρχον ΚΕΑΔ και να εμφανισθούν στις εκλογές ως ενιαία δύναμη του Ελληνισμού. Οι διασπάσεις και οι διχόνοιες δεν ωφελούν. Μία ενωτική παρουσία και μία καλύτερη κινητοποίηση των εκλογέων που εργάζονται στην Ελλάδα θα δώσει περισσότερες έδρες και ισχυρότερη φωνή στους Έλληνες της Αλβανίας.

Ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ Βαγγέλης Ντούλες μπορεί να είναι υποψήφιος στην Περιφέρεια Αργυροκάστρου και ο Πρόεδρος του ΜΕΓΚΑ Χρήστος Κίτσιος στην Περιφέρεια Αυλώνος. Το κοινό τους πρόγραμμα πρέπει να καλύπτει προβλήματα όπως η παιδεία των ελληνοπαίδων, η προστασία των περιουσιών που κινδυνεύουν από κρατικές αυθαιρεσίες, η αλλοίωση του πληθυσμού στη Βόρειο Ήπειρο με μετακίνηση Τσάμηδων και Κοσσοβάρων, το δικαίωμα αναγραφής της ελληνικής καταγωγής στα δημόσια έγγραφα, η χρήση της ελληνικής στις πινακίδες της Β. Ηπείρου, η μεγαλύτερη συμμετοχή της ελληνικής μειονότητας σε δημόσιες θέσεις.

Εν τη ενώσει η ισχύς!

Κ.Χ. 27.2.2013

Επέτειος της ανακήρυξης της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου

Αναδημοσιεύουμε από την εξαιρετική βορειοελλαδίτικη ηλεκτρονική οικονομική εφημερίδα "Η Βόρεια" το αξιολογότατο άρθρο που ακολουθεί.

ΔΕΕ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Επέτειος της ανακήρυξης της Αυτονομίας 

της Βορείου Ηπείρου

Η επαναστατική συνέλευση στο Αργυρόκαστρο, λίγο μετά από ακόμα ένα έγκλημα που διαπράχθηκε σε βάρος της Ελλάδας, κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου και των ηθικών νόμων

Στις 17 Δεκεμβρίου 1913, οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις (Αυστρία, Ιταλία, Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία και Αγγλία), προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους παρέδωσαν στο αλβανικό κράτος -που μόλις είχαν ιδρύσει- τις ελληνικές επαρχίες Χιμάρας, Δελβίνου, Αργυροκάστρου, Τεπελενίου, Λιασκοβικίου, Κολώνιας και Κορυτσάς, με αμιγείς ελληνικούς πληθυσμούς 240.000 κατοίκων.

Διαπράχθηκε ένα ακόμη έγκλημα σε βάρος της Ελλάδας, κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου και των ηθικών νόμων. Μάλιστα, ο Άγγλος δημοσιογράφος Τράπμαν έγραψε τότε, ότι ακρωτηριάσθηκε η Ελλάδα με την απόδοση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία, κατηγορώντας τον συμπατριώτη του πρόεδρο της επιτροπής σερ Γκραίυ.

Τρεις ημέρες μετά από την κοινοποίηση της απόφασης, πραγματοποιήθηκε επαναστατική συνέλευση στο Αργυρόκαστρο, η οποία ανακήρυξε Αυτόνομη Πολιτεία την Βόρειο Ήπειρο, με προσωρινή κυβέρνηση υπό την προεδρία του Γεωργίου Χρηστάκη Ζωγράφου, βουλευτή του βενιζελικού κόμματος στην Αθήνα (τότε εκλέγονταν βουλευτές και από τους απόδημους Έλληνες).

Κατέφθασαν εθελοντές απ’ όλη την Ελλάδα και συγκρότησαν στρατιωτικές μονάδες. Οι Βορειοηπειρώτες άρχισαν να προελαύνουν, στην δε Κορυτσά διεξήχθησαν αιματηρές μάχες και ο Μακεδονομάχος Γεώργιος Τσόντος κατέλαβε την πόλη με σώμα εθελοντών. Οι Μεγάλες Δυνάμεις ανησύχησαν διότι οι Έλληνες όπως προήλαυναν υπήρχε περίπτωση να εισέβαλαν και στις αλβανικές περιοχές, γι’ αυτό απαίτησαν ανακωχή, και μετά από διαπραγματεύσεις στην Κέρκυρα, υπεγράφη Πρωτόκολλο στις 17-5-1914 με το οποίο αναγνωρίσθηκε Αυτονομία στη Β. Ήπειρο.

Μετά τη λήξη του πολέμου, στις 16-7-1919 στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού, οι Σύμμαχοι αποφάσισαν να παραχωρηθεί η Β. Ήπειρος στην Ελλάδα και η Αλβανία να τεθεί υπό ιταλική «εντολή». Οι Αλβανοί επαναστάτησαν, εκδίωξαν τους Ιταλούς και αξίωσαν την παραχώρηση και της Βορείου Ηπείρου.

Η Ιταλία, που έχασε τον Αυλώνα, θεώρησε άκυρη την προηγούμενη απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων και οι Σύμμαχοι το αποδέχθηκαν. Έτσι, η Β. Ήπειρος ενσωματώθηκε στην Αλβανία, με την κατάργηση μάλιστα και όσων προνομίων είχε κατά την περίοδο της Αυτονομίας με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας.

Για την ιστορία, παρατίθεται απόσπασμα από την Προκήρυξη της Κυβερνήσεως της Αυτόνομης Β. Ηπείρου

«Ηπειρώται! Η εν Αργυροκάστρω συνελθούσα Συντακτική Συνέλευσις των αντιπροσώπων, ους ομόφωνος ανέδειξεν η γνώμη του Λαού, ανεκήρυξε την ίδρυσιν της «Αυτονόμου Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου» αποτελεσθησομένης εκ των επαρχιών, τας οποίας εξαναγκάζεται όπως εγκαταλείπει ο Ελληνικός Στρατός.
Κατά τας αποφάσεις της Συντακτικής Συνελεύσεως, το οριστικόν Πολίτευμα της ιδρυθείσης Αυτονόμου Πολιτείας θέλει συντάξει νέα Συντακτική Συνέλευσις, συγκληθησομένη άμα ως αι περιστάσεις επιτρέψωσι. Προσωρινώς δε πάσας τας εν τη Αυτονόμω Πολιτεία εξουσίας θέλει διαχειρισθή Προσωρινή Κυβέρνησις, εντεταλμένη όπως κυβερνήση και διοικήση την χώραν υπό τας αρχάς της ισοπολιτείας και δικαιοσύνης, της ελευθερίας της συνειδήσεως και της προστασίας της ζωής, τιμής και περιουσίας των πολιτών ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

Ηπειρώται! Η εν Αργυροκάστρω συνελθούσα Συντακτική Συνέλευσις εις τας αποφάσεις ταύτας προέβη αναγνωρίσασα ότι η Πατρίς ημών κινδυνεύει, καταδικασθείσα υπό των Ισχυρών. Μία κατόπιν της άλλης απωλέσθησαν αι ελπίδες ημών. Μας αποσπώσιν από τα αγκάλας της μητρός μας Ελλάδος. Μας αρνούνται την ανεξαρτησίαν. Μας αρνούνται την αυτοδιοίκησιν εν τω Κράτει τω Αλβανικώ. Μας αρνούνται και αυτάς ακόμη τας εγγυήσεις αίτινες ηδύναντο να περιφρουρήσωσι λυσιτελώς την ζωήν, την θρησκείαν, την περιουσίαν, την ύπαρξιν μας την εθνικήν. Μας φέρουσιν εις τελείαν απόγνωσιν.

Ούτε η παρουσία ξένων τινών αξιωματικών επί κεφαλής ατάκτων στιφών, ούτε αι πομπώδεις επαγγελίαι, ούτε αι αγαθαί προθέσεις του Ηγεμόνος, ούτε η προσωρινή παραμονή του Ελληνικού Στρατού εξασφαλίζει την Ήπειρον. Το πάτριον ημών έδαφος κείται σήμερον λεία, δυνάμει αδίκου και ακύρου βουλήσεως πάντων των ισχυρών της γης.

Αλλ’ ακλόνητον έμεινε το ημέτερον δίκαιον, το δίκαιον του Ηπειρωτικού λαού, να ρυθμίση τα της ιδίας του τύχης, διοργανούμενως πολιτικώς και ενόπλως, φρουρήση την ανεξαρτησίαν αυτού. Εναντίον του απαραγράπτου τούτου δικαιώματος εκάστου λαού, ανίσχυρος είναι κατά τας αρχάς του θείου και ανθρωπίνου δικαίου, η θέλησις των Μεγάλων Δυνάμεων να δημιουργήση υπέρ της Αλβανίας έγκυρον και σεβαστόν τίτλον κυριαρχίας επί της χώρας ημών και υποχρεώση ημάς. Ουδέν επίσης κέκτηται η Ελλάς δικαίωμα όπως εξακολουθεί κατέχουσα το ημέτερον έδαφος αποκλειστικώς ίνα παραδώσι αυτό εναντίον της ημετέρας βουλήσεως εις ξένον δυνάστην.

Ελευθέρα ήδη παντός δεσμού, μη δυνάμενη δε να συμβιώση, και δη υπό τοιούτους όρους, μετά της Αλβανίας, κηρύσσει η Βόρειος Ήπειρος την ανεξαρτησίαν της και προσκαλεί τους πολίτας της, όπως υποβαλλόμενοι εις πάσαν θυσίαν προασπίσωσι την ακεραιότητα του εδάφους και τας ελευθερίας της κατά πάσης προσβολής.

Εν Αργυροκάστρω τη 15η Φεβρουαρίου 1914

Η προσωρινή Κυβέρνησις

Ο Πρόεδρος Γεώργιος Χρηστάκη Ζωγράφος / Τα μέλη: Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος / Μητροπολίτης Κορυτσάς Γερμανός / Μητροπολίτης Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδων»

Ο Μακεδών

http://voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=125731

H Carrefour αναγνωρίζει τα Σκόπια ως Μακεδονία!

Κλικ επάνω στην εικόνα για μεγέθυνση.

Από το πάντοτε ενημερωμένο και έγκυρο ιστολόγιο http://history-of-macedonia.com μια είδηση που εξοργίζει! Ταυτόχρονα αποκαλύπτει τι μπορούμε να πετύχουμε αντιδρώντας οργανωμένα σε τέτοια φαινόμενα.

ΔΕΕ

H Carrefour αναγνωρίζει τα Σκόπια ως Μακεδονία!

Ο Όμιλος Carrefour Μαρινόπουλος εγκαινίασε πριν λίγες ημέρες το νέο υπερμάρκετ Carrefour στην πόλη των Σκοπίων.


Επισκεφτήκαμε την Ιστοσελίδα του ομίλου και διαβάσαμε με αγανάκτηση την σχετική ανακοίνωση, όπου η Carrefour προκλητικά ονόμαζε την ΠΓΔΜ σκέτα ως Μακεδονία.

Να σημειωθεί εδώ πως ούτε η Γαλλία, ούτε η Ελλάδα τους αναγνωρίζουν ως Μακεδονία.

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν με τους υπεύθυνους του ομίλου Carrefour μέσω της Ιστοσελίδα της, για να ενημερωθούν για τους λόγους που ο όμιλος Carrefour αναγνωρίζει τα Σκόπια ως “Μακεδονία”, εφόσον ούτε η Γαλλία, ούτε η Ελλάδα τους αναγνωρίζουν, καθώς και τις προθέσεις τους για την άμεση διόρθωση στις Ιστοσελίδα της Carrefour.

Email επικοινωνίας:

groupe@presse-carrefour.com

ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ :

Μετά από έντονες διαμαρτυρίες οι υπεύθυνοι του ομίλου Carrefour διόρθωσαν την Ιστοσελίδα τους και τα Σκόπια αναφέρονται πλέον ως FYROM.

http://history-of-macedonia.com/2012/10/08/carrefour-skopje-macedonia/

Εμείς και τα Σκόπια

Εμείς και τα Σκόπια

΄Αρθρο του Δημήτρη Γαρούφα*

Στη χώρα μας λειτουργούμε με τη λογική του εκκρεμούς και στα εθνικά μας θέματα κι΄ έτσι από τα συλλαλητήρια του 1992-94 για την μη αναγνώριση των Σκοπίων με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ περάσαμε στο άλλο άκρο της αγνόησης του θέματος και ξανασχοληθήκαμε ουσιαστικά με το θέμα όταν η FYROM επεδίωκε ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε και τώρα λόγω της δυσμενούς (αν και χωρίς πρακτικά αποτελέσματα) για τη χώρα μας απόφασης του Δ.Δ της Χάγης.

Προεισαγωγικά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στο συγκεκριμένο θέμα έλειπε η στρατηγική από τη χώρα μας. Για 50-60 χρόνια ανεχόμασταν, με κάποιες διπλωματικές διαμαρτυρίες, την ύπαρξη του κρατιδίου με την ονομασία «Μακεδονία» στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας ενώ -πέραν της ονομασίας- συστηματικά παραβίαζε (εμφανώς τουλάχιστον στην πρώτη 20ετια της ύπαρξης του) τα ανθρώπινα δικαιώματα για τους Ελληνικής καταγωγής πολίτες με δημεύσεις περιουσιών, με εκτοπίσεις και αλλαγές ονοματεπωνύμων και έμμεσα εκδιώξεις στην Ελλάδα (περίπτωση 3.500 Σαρακατσάνων που την περίοδο 1955-1968 «έφυγαν» από Σκόπια και εγκαταστάθηκαν στο Δήμο Ελευθερίου-Κορδελιού Θεσσαλονίκης. ΄Όταν το κρατίδιο αυτονομήθηκε το 1991, έγινε πιο ορατό το πρόβλημα και ενώ στα Βαλκάνια ουσιαστικά είμαστε οι μόνοι που θέλουμε να παραμείνει βιώσιμο αυτό το κράτος δεν καταφέραμε να προβάλλουμε αποτελεσματικά διεθνώς τις θέσεις μας που ταυτίζονται με την ιστορική αλήθεια και την ευαισθησία μας στο θέμα της ονομασίας αλλά ούτε πείσαμε τους κατοίκους της FYROM ότι η ευρωπαϊκή τους προοπτική επιβάλλει να απεγκλωβιστούν από τις παρωπίδες του παρελθόντος και να ατενίσουν το μέλλον στηριζόμενοι στην συνεργασία με την Ελλάδα με ονομασία που θα σέβεται και την Ελληνική ευαισθησία.

Για την σημερινή κατάσταση: επιγραμματικά επισημαίνω ότι σήμερα στη FYROM μεγάλο μέρος των ξένων επενδύσεων είναι από Ελλάδα, η ανεργία ανέρχεται στο 35-40%, η ανασφάλεια εντείνεται κι΄ οι σχέσεις Αλβανών και Σλάβων, που διέρχονται περίοδο ύφεσης, θα οδηγηθούν σε έκρηξη στο μέλλον και αυτό το κράτος θα μπορεί να λειτουργεί μόνο υπό συνεχή εποπτεία ως προτεκτοράτο των HΠΑ…Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι τον Νοέμβριο του 2003 που βρισκόμουν στα Σκόπια, επικεφαλής αντιπροσωπείας του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης για σεμινάριο σε δικηγόρους των Σκοπίων, σε εφαρμογή της συμφωνίας της Αχρίδας εκείνο τον μήνα απολύονταν από το Υπουργείο Οικονομικών περίπου 300 Σλάβοι υπάλληλοι και προσλαμβάνονταν αντίστοιχα Αλβανοί, για να υπάρχει η δέουσα αναλογία που επέβαλλε η συνθήκη της Αχρίδας, γεγονός που αντιμετωπίζονταν από τους σλαβόφωνους συνομιλητές μου με εκδηλώσεις οργής και οι οποίοι μου έλεγαν ότι η Αλβανική συνοικία των Σκοπίων μετά τις 6μ.μ.είναι απροσπέλαστη για τους Σλάβους.

Την ίδια εποχή η γειτονική Βουλγαρία με μεθοδικότητα χάραζε στρατηγική για μετά 30-40 χρόνια αξιοποιώντας και τον πόθο των κατοίκων της FYROM να αποκτήσουν διαβατήριο χώρας- μέλους της Ε.Ε. ΄Έτσι λόγω της ένταξης της Βουλγαρίας στην Ε.Ε, από 1-1- 2007, χιλιάδες Σλάβοι των Σκοπίων, πριν και μετά, επικαλούμενοι Βουλγαρική καταγωγή ζητούν και αποκτούν Βουλγαρική υπηκοότητα(μεταξύ αυτών και τ. πρωθυπουργός της FYROM), ενώ παράλληλα η Ρουμανία προσπαθεί να οικειοποιηθεί τους Βλαχόφωνους της FYROM παρέχοντας κάθε χρόνο δεκάδες υποτροφίες για σπουδές σε Ρουμανικά ΑΕΙ.

Την ίδια περίοδο οι νέοι των Σκοπίων ζητούσαν να μάθουν Ελληνικά (για να έχουν πιθανότητες πρόσληψης στις Ελληνικές επιχειρήσεις που λειτουργούν εκεί), αλλά η Ελληνική πολιτεία δεν επεδίωξε την δημιουργία ενός φορέα (κάτι σαν το Ινστιτούτο Γκαίτε) που θα μπορούσε να αναλάβει την προώθηση της διδασκαλίας της Ελληνικής γλώσσας και στα Σκόπια, αλλά και σε όλα τα Βαλκάνια (υπάρχουν βέβαια ιδιωτικά φροντιστήρια που συντηρούν με ιεραποστολικό ζήλο σωματεία από Ελλάδα) κι΄ έτσι η Ελλάδα έχασε μοναδική ευκαιρία να κάνει την Ελληνική γλώσσα, γλώσσα εργασίας στα Βαλκάνια...

Παράλληλα, κι ενώ η Βουλγαρία υλοποιεί εδώ και 20 χρόνια πρόγραμμα παροχής υποτροφιών σε νέους των Σκοπίων για σπουδές σε Βουλγαρικά ΑΕΙ και ενθαρρύνει αδελφοποιήσεις πόλεων της Βουλγαρίας με πόλεις της ανατολικής πλευράς της FYROM, η Ελλάδα παρακολουθεί ως θεατής τις εξελίξεις επικαλούμενη οικονομική αδυναμία… κι΄έτσι έδινε ετησίως 3-4 υποτροφίες σε παιδιά ομογενών από Σκόπια, ενώ η εξαθλιωμένη Ρουμανία έδινε πάνω από 60 προσπαθώντας να οικειοποιηθεί τους βλαχόφωνους…

Θα μπορούσα «μετά λόγου γνώσεως»να πω πολύ περισσότερα αλλά δεν είναι στόχος μου να καταδείξω την διαχρονική ολιγωρία της Ελληνικής πολιτείας.

Στην παρούσα φάση λόγω της απόφασης του Δ.Δ της Χάγης θα έχουμε οπισθοδρόμηση στο θέμα της εξεύρεσης λύσης στο θέμα της ονομασίας κι΄ αυτό γιατί η κυβέρνηση των Σκοπίων θα συνεχίσει να επιδεικνύει παραληρηματικό εθνικισμό γεμίζοντας τις πλατείες όλων των πόλεών της με αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Φιλίππου. Καθημερινά θα προσπαθεί να πείσει τους πολίτες ότι για όλα τα δεινά τους (ανεργία, απομόνωση κλπ) φταίει η Ελλάδα και η αλήθεια είναι ότι επιτυχώς κάνει πλύση εγκεφάλου στους πολίτες γιατί λειτουργεί με Σταλινική νοοτροπία και κάθε αντίθετη φωνή, που έχει κάποια εμβέλεια, απομονώνεται.  Έτσι η λύση για το θέμα της ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων απομακρύνεται περισσότερο γιατί η απόφαση της Χάγης θα αυξήσει τον παραληρηματικό εθνικισμό των Σκοπίων ενώ η Ε.Ε και οι ΗΠΑ δεν πιέζουν πραγματικά την ηγεσία των Σκοπίων για εξεύρεση λύσης.

Βεβαίως η κυβέρνηση της FYROM θέλοντας να δείξει ότι έχει καλή πρόθεση θα πιέζει τον κ. Νίμιτς για νέες πρωτοβουλίες (σ΄ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και ο πρόσφατος-Φεβρουάριο του 2012- νέος κύκλος επαφών του με Ελλάδα-Σκόπια) και τους ΄Έλληνες πολιτικούς για συναντήσεις, για να δείξει δήθεν πνεύμα συνεργασίας και για να πιεσθεί η Ελλάδα και να μην αντιδράσει σε αίτημα ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ ως FYROM.

Νομίζω ότι επιβάλλεται πλέον από τη χώρα μας να εξετασθεί σοβαρά το ενδεχόμενο καταγγελίας της ενδιάμεσης συμφωνίας, μετά από τεκμηριωμένη ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης, δεδομένου ότι ήταν ετεροβαρής εις βάρος της Ελλάδας, δεν προφύλαξε τα συμφέροντά μας και επέτρεψε στους Σλάβους των Σκοπίων να χρησιμοποιούν το λεγόμενο Συνταγματικό όνομα. Η ενδιάμεση συμφωνία, που έχει λήξει το 2002 , χρησιμοποιείται ως όχημα από τους Σλάβους των Σκοπίων για διαιώνιση της σημερινής κατάστασης και πιθανόν η καταγγελία της να δημιουργούσε καλύτερες προϋποθέσεις για τη χώρα μας...

Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα (παράλληλα με τον αγώνα για ανάκαμψη της οικονομίας) πρέπει να αποδυθεί σε αγώνα για να πεισθούν η Ε.Ε και οι ΗΠΑ ότι για την ασφάλεια της περιοχής δεν πρέπει να αρχίσουν συζητήσεις για ένταξη των Σκοπίων σε Ε.Ε και ΝΑΤΟ πριν επιτευχθεί λύση στο θέμα της ονομασίας της FYROM κι` ότι η ονομασία αυτή δεν πρέπει να θίγει την εθνική ευαισθησία μας και με πρόβλεψη υποχρεωτικής χρήσης αυτής για κάθε χρήση (erga omnes). Χρειάζεται ψυχραιμία, μακρόχρονος σχεδιασμός και στρατηγική και στο πλαίσιο αυτό πρέπει να υπάρξει και στήριξη των «ρεαλιστικών»- φιλοευρωπαικών δυνάμεων στη FYROM με προβολή της Ευρωπαϊκής προοπτικής, αλλά και διαρκής υπόμνηση σε Ε.Ε, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ότι η ανοχή προς τους εξτρεμιστές των Σκοπίων(για τον εξτρεμισμό των Σκοπίων διαμαρτυρήθηκε έντονα και η Βουλγαρία τα τελευταία χρόνια) λειτουργεί αποσταθεροποιητικά στα Βαλκάνια κι΄ ότι πρέπει να υπάρξει λύση που δεν θα επιτρέπει στην FYROM καλλιέργεια αλυτρωτισμού και οικειοποίηση ονομασίας η συμβόλων που ανήκουν σε γειτονικούς λαούς.

* Δικηγόρος-συγγραφέας. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης την περίοδο 2005-2008.

Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις είναι δικές μας και δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο.

Είμαι Έλληνας, βοηθήστε με!

Είμαι Έλληνας, βοηθήστε με!

Κραυγή αγωνίας από ομογενή που καταζητούν οι Αλβανοί

 Ο ομογενής κ. Ναούμ Ντίσιος από την Κορυτσά της Βορείου Ηπείρου, είναι σήμερα ο Νο1 καταζητούμενος στην Αλβανία, αφού διαφεύγει της σύλληψης, προκειμένου να εκτίσει ποινή φυλάκισης, μετά από αμφιλεγόμενη απόφαση αλβανικού δικαστηρίου.

Το «έγκλημά» του; Επιχείρησε να εξωραΐσει ηρώο (φωτογραφία) αφιερωμένο στους Έλληνες πεσόντες του πολέμου του 1940-1941 στην περιοχή της Κορυτσάς, προκαλώντας τις έντονες αντιδράσεις των Αλβανών εθνικιστών.

Την περασμένη Παρασκευή, ομάδα ανδρών των αλβανικών Ειδικών Δυνάμεων, κρατώντας όπλα στα χέρια και φορώντας κουκούλες στα κεφάλια, εισέβαλαν δια της βίας στο σπίτι του κ. Ντίσιου, αναζητώντας τον και προκαλώντας καταστροφές.

«Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό. Μας κλείνουν φυλακή, επειδή φωνάζουμε πως είμαστε Έλληνες Βλάχοι και αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματά μας. Οι Αλβανοί δεν αναγνωρίζουν πως υπάρχουν Έλληνες και στην περιοχή της Κορυτσάς» λέει στο ΘΕΜΑ ο κ. Ντίσιος, που καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση, χωρίς αναστολή, επειδή πραγματοποίησε εργασίες ανάπλασης στο νεκροταφείο του χωριού Μπομποστίτσα, όπου είναι θαμμένοι και Έλληνες στρατιώτες του πολέμου 1940-1941.

Πριν από ένα χρόνο, Αλβανοί εθνικιστές κατηγόρησαν τον κ.Ντίσιο, πως κατέστρεψε τάφους Αλβανών, στη διάρκεια εξωραϊσμού του νεκροταφείου, όπου υπάρχει και ηρώο για τους Έλληνες νεκρούς του 1940-1941.

«Ως Έλληνες κάνουμε το ελάχιστο για να τιμήσουμε τους ήρωες νεκρούς του ελληνοϊταλικού πολέμου. Κάθε Οκτώβριο τελούμε μνημόσυνο στο ηρώο που έχει στηθεί στο νεκροταφείο του χωριό. Αυτό δεν άρεσε στους Αλβανούς εθνικιστές, που θέλουν να ξεριζώσουν κάθε τι που θυμίζει ελληνικό στην περιοχή. Εμείς επιχειρήσαμε να τσιμεντοστρώσουμε έναν διάδρομο που οδηγεί στο ηρώο και βρεθήκαμε κατηγορούμενοι για βεβήλωση νεκρών» επισημαίνει ο κ.Ντίσιο, ζητώντας ευθέως από την Ελλάδα να παρέμβει προκειμένου να σταματήσει το κλίμα τρομοκρατίας κατά ομογενών, ειδικά σε περιοχές που δεν είναι αναγνωρισμένες από τα Τίρανα ως «μειονοτικές», όπως η Κορυτσά, η Πρεμετή, η Χειμάρρα, αλλά και οι πόλεις του Αργυροκάστρου και των Αγίων Σαράντα. «Περιμένω υποστήριξη από την επίσημη Ελλάδα. Όχι τόσο για μένα, αλλά για τους χιλιάδες Έλληνες στην Κορυτσά, που παρά τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες δεν χάσαμε τον Ελληνισμό μας. Όλοι ξέρουμε πως στην Αλβανία δεν δικάζουν με βάση το νόμο, αλλά με βάση πολιτικές εντολές και κατευθύνσεις» λέει ο κ.Ντίσιο, που εξακολουθεί να κρύβεται από τις αλβανικές αρχές, κοντά στα σύνορα των δύο χωρών, όπου τον εντόπισε το ΘΕΜΑ.

«Είμαστε περήφανοι Βλάχοι Έλληνες»

Η καταδίκη του Έλληνα ακτιβιστή, εντάσσεται στο σχέδιο των αλβανικών αρχών, για εκφοβισμό του Ελληνισμού της ευρύτερης περιοχής της Κορυτσάς, που τα Τίρανα δεν αναγνωρίζουν ως μειονοτική περιοχή. Τα τελευταία χρόνια, στο χώρο της Κορυτσάς, δραστηριοποιείται έντονα και η διπλωματία της Ρουμανίας, που επιχειρεί να παρουσιαστεί ως «προστάτιδα» των Βλάχων της Αλβανίας, επαναφέροντας ξεπερασμένες αντιλήψεις τακτικές των αρχών του προηγούμενου αιώνα.

«Είμαστε ξεχασμένοι Έλληνες, εδώ στην Κορυτσά… Φτάνουμε τους 35.000. Εγώ είμαι Βλάχος, με καταγωγή από τα Ιωάννινα, αλλά μεγάλωσα στην Κορυτσά. Οι Αλβανοί θέλουν να μας αναγκάσουν να εγκαταλείψουμε τον τόπο μας. Η δικτατορία του Χότζα δεν μας θεωρούσε Έλληνες. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα που τα Τίρανα μας αναγνωρίζει ως Βλάχους, σπρώχνοντας μας στην αγκαλιά της Ρουμανίας που μας διεκδικεί. Ακόμη και όσους έχουν έγγραφα που αποδεικνύουν την καταγωγή τους από την Ελλάδα, δεν δέχονται οι Αλβανοί» τονίζει ο ίδιος.

Στην απογραφή που διενεργήθηκε τον περασμένο Οκτώβριο στην Αλβανία, όπου δεν συμμετείχαν και δεν αναγνώρισαν οι εκπρόσωποι των μειονοτήτων στη χώρα, χιλιάδες Έλληνες της περιοχής της Κορυτσάς, δήλωσαν ευθέως την εθνική τους καταγωγή, με αποτέλεσμα να υπάρξουν παρεμβάσεις Αλβανών αξιωματούχων. Είναι χαρακτηριστικό πως στο χωριό Shengjergj (Αγιώργης), 95% των κατοίκων δήλωσαν ευθέως την ελληνικότητα τους, με αποτέλεσμα να σταματήσει η διαδικασία της απογραφής και να μην ολοκληρωθεί ποτέ.

Οι αλβανικές προκλήσεις κατά του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο, συνεχίστηκε με την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της χώρας, με την οποία κατήργησε πλήρως τον όρο «εθνικότητα» από τις ληξιαρχικές πράξεις.

Μετά την απόφαση αυτή ουσιαστικά στην Αλβανία καταργούνται οι εθνικότητες. Στα έγγραφα δεν θα υπάρχει αλβανική, ελληνική ή όποια άλλη εθνική καταγωγή και άρα καμία ομάδα ατόμων δεν μπορεί να αποδείξει ή να διεκδικήσει αναγνώριση εθνικής μειονότητας.

«Θέλουν να μας κάνουν με το ζόρι Αλβανούς. Αλλά εμείς είμαστε Έλληνες. Θέλω η μητέρα Ελλάδα να μας ακούσει επιτέλους μετά από τόσα χρόνια και να μας στηρίξει. Να βοηθήσει και μένα με την περιπέτεια που έχω. Χωρίς τη στήριξη της Ελλάδας δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Πρέπει να μας στηρίξει για να παραμείνουμε στα πάτρια εδάφη» κατέληξε μιλώντας στο ΘΕΜΑ ο κ. Ντίσιος.

«Πρόκειται για μια διαδικασία νομικά στημένη και πολιτικά κατευθυνόμενη από τους ακραίους εθνικιστές, που προσπαθούν να καλυφθούν πίσω από υποτιθέμενους νόμους και κανονισμούς, που επιδιώκουν να καταστρέψουν τις γέφυρες της συνύπαρξης με την ελληνική Εθνική Μειονότητα στην Αλβανία. Εμείς στεκόμαστε δίπλα και στηρίζουμε τον κ Ντίσιο. Κανείς δεν μπορεί να μας εκφοβήσει ή να μας αποθαρρύνει, απεναντίας ο πόλεμος και οι προσπάθειες μας δεν θα σταματήσουν ποτέ μέχρι την πλήρη εγγύηση και κατοχύρωση των βασικών μας ελευθεριών και δικαιωμάτων που μας ανήκουν από το Σύνταγμα της Αλβανικής Δημοκρατίας και της Βασικές Διεθνής Πράξεις» δήλωσε από την πλευρά του στο ΘΕΜΑ ο κ. Βασίλης Μπολάνος, πρόεδρος του κόμματος «Ομόνοια» που εκπροσωπεί την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία.

Την ίδια ώρα, αίσθηση προκαλούν οι δηλώσεις του ελληνικής καταγωγής υπουργού της κυβέρνησης Μπερίσα, Σπύρου Ξέρα, που υπεραμύνθηκε της απόφασης του αλβανικού δικαστηρίου, κατά του ομογενή, δηλώνοντας ευθέως πως : «πρέπει να γίνει σεβαστή η απόφαση του δικαστηρίου και να εφαρμοστεί η απόφαση και για τον Ναούμ Ντίσιο, αφού ουδείς είναι υπεράνω του νόμου».

 

http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=174482

 

Σημ. ΔΕΕ: Εφιάλτες και γενίτσαροι υπήρχαν πάντα στην ελληνική Ιστορία. Το ζητούμενο πάντως είναι η εθνική συνείδηση και όχι η όποια αμφιλεγόμενη καταγωγή. Στην Τουρκία ένα τεράστιο ποσοστό "Τούρκων" έχει ελληνική καταγωγή, αλλά μετά από τόσα χρόνια και αιώνες εξισλαμισμού και εκτουρκισμού έχουν σήμερα τουρκική συνείδηση. Σε μια ελληνοτουρκική σύγκρουση πιστεύει κάποιος ότι δεν θα πολεμήσουν εναντίον της Ελλάδος;  

Διπλωματική νίκη στο Ευρωκοινοβούλιο

Από το εξαιρετικό ως προς την εγκυρότητα και την ποιότητά του περιοδικό "ΕυρωΖωή" του φίλου Μιχάλη Καζά μια σπουδαία είδηση για τον ελληνισμό.

ΔΕΕ

Στο ΕυρωΚοινοβούλιο υπερψηφίστηκε

Γραπτή Δήλωση για την επιστροφή της πόλης της Αμμοχώστου

 Θα επιδοθεί στα θεσμικά όργανα της ΕΕ, στα Ην. Έθνη, στις κυβερνήσεις των κρατών μελών και στην Τουρκική κυβέρνηση

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπερψηφίστηκε σήμερα Γραπτή Δήλωση για την επιστροφή της πόλης της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της.

Η αίτηση για την έγκριση της Γραπτής Δήλωσης, που συγκέντρωσε 385 υπογραφές, υποβλήθηκε από πέντε ευρωβουλευτές (Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Willy Meyer, Μιχάλη Τρεμόπουλο, Cecilia Wikström, Artur Zasada) με πρωτοβουλία Κύπριων ευρωβουλευτών και ενεργών πολιτών Αμμοχώστου.

Η όλη προσπάθεια υποστηρίχθηκε από όλους τους Κύπριους ευρωβουλευτές, πολλούς ξένους συναδέλφους τους και από τις Δημοτικές Αρχές της Αμμοχώστου.

Η έγκριση της Γραπτής Δήλωσης συνιστά μια διπλωματική νίκη και αφορμή για διεκδίκηση της επιστροφής της πόλης της Αμμοχώστου προς τους νόμιμους κατοίκους της ακόμη και πριν από τη λύση του Κυπριακού. Η επιτυχία αυτή είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας που στόχο είχε την εξυπηρέτηση της πατρίδας και όχι της οποιασδήποτε μικροκομματικής και μικροπολιτικής σκοπιμότητας.

Η Γραπτή Δήλωση θα σταλεί σε όλους τους θεσμούς της ΕΕ. Εκτός δηλαδή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που το υιοθέτησε τη Γραπτή Δήλωση θα σταλεί προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, προς τα Ην. Έθνη, προς τις κυβερνήσεις των κρατών μελών και προς την Τουρκική κυβέρνηση.

Εκτιμούμε ότι ειδικώς στην παρούσα φάση κατά την οποία το Κυπριακό βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή μια τέτοια Γραπτή Δήλωση δεν θα μπορεί σε καμία περίπτωση να μπει στο ράφι και να εξουδετερωθεί.

Επισυνάπτουμε το πλήρες κείμενο του ψηφίσματος:

ΓΡΑΠΤΗ ΔΗΛΩΣΗ

σύμφωνα με το άρθρο 123 του Κανονισμού

σχετικά με την επιστροφή του αποκλεισμένου τμήματος της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους του

[...]

Γραπτή δήλωση σχετικά με την επιστροφή του αποκλεισμένου τμήματος της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους του

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

– έχοντας υπόψη το ψήφισμά του για την Κύπρο, του 1993,

– υπενθυμίζοντας το ψήφισμά του για την έκθεση προόδου της Τουρκίας για το 2009,

– έχοντας υπόψη το άρθρο 123 του Κανονισμού του,

Α. λαμβάνοντας υπόψη ότι η πόλη της Αμμοχώστου στην Κυπριακή Δημοκρατία κατελήφθη από τις τουρκικές δυνάμεις εισβολής, τον Αύγουστο του 1974•

Β. λαμβάνοντας υπόψη ότι τότε ένα τμήμα της Αμμοχώστου σφραγίστηκε και παραμένει ακατοίκητο, υπό τον άμεσο έλεγχο του τουρκικού στρατού•

Γ. λαμβάνοντας υπόψη ότι η επιστροφή του αποκλεισμένου τμήματος της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους του θα διευκόλυνε τις προσπάθειες για μια συνολική διευθέτηση του κυπριακού ζητήματος•

Δ. λαμβάνοντας υπό σημείωση τη συμφωνία υψηλού επιπέδου του 1979 και τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 550 (1984) και 789 (1992)•

Ε. λαμβάνοντας υπό σημείωση την έκθεση της Επιτροπής Αναφορών του 2008 σχετικά με την αναφορά 733/2004•

1. καλεί την τουρκική κυβέρνηση να ενεργήσει σύμφωνα με τα προαναφερθέντα ψηφίσματα του ΣΑΗΕ και τις συστάσεις της έκθεσης και να επιστρέψει το αποκλεισμένο τμήμα της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους του, οι οποίοι θα πρέπει να επανεγκατασταθούν υπό συνθήκες ασφάλειας και ειρήνης•

2. καλεί τα θεσμικά όργανα της ΕΕ να συντονίσουν τις προσπάθειές τους με το Κοινοβούλιο για να προαγάγουν τη συνεργασία της τουρκικής πλευράς•

3. αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει την παρούσα δήλωση, συνοδευόμενη από τα ονόματα των υπογραφόντων, στην Επιτροπή, το Συμβούλιο, τις κυβερνήσεις των κρατών μελών, το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ και στην κυβέρνηση της Τουρκίας.

http://www.eurozoi.gr/2009-07-16-13-01-49/2009-07-17-09-20-22/3133.html

Γερμανικές αποζημιώσεις

DER SPIEGEL: Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες προς τους Έλληνες που δεν ζήτησαν πολεμικές αποζημιώσεις

Deutscland ist der größte Schuldensünder des 20. Jahrhunderts

(Γερμανία, ο μεγαλύτερος οφειλέτης του 20ου αιώνα)

Συνέντευξη του Albrecht Ritsch, καθηγητή Ιστορίας της Οικονομίας (Wirtschaftshistoriker ) στο Spiegel.

Spiegel: Κυριε Ritschl η Γερμανία συζητάει αυτό τον καιρό για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπεράνω όλων ηθικολόγος. Η κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση : ¨λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε¨. Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά

Ritschl: Οχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη.

Spiegel Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί.

Ritschl Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου της Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς.

Spiegel Τι ακριβώς συνέβη τότε;

Ritschl Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι 1929 αποκλειστικά με δανεικά, τα δε χρήματα για τις αποζημιώσεις του 1. Παγκοσμιου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Αυτη η ¨δανειακή Πυραμίδα¨ κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές.

Spiegel Το ίδιο και μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο;

Ritschl Η Αμερική τότε φρόντισε να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών (ανατολικής και δυτικής). Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες.

Spiegel Στη σημερινή κρίση παίρνει η Ελλάδα από Ευρώπη και ΔΝΤ 110 δις και συζητιέται ένα πρόσθετο πακέτο, που θα είναι εξ ίσου μεγάλο. Πρόκειται δηλαδή για πολλά χρήματα. Πόσο μεγάλες ήταν οι γερμανικές χρεοκοπίες;

Ritschl Αναλογικά με την οικονομικη επιφανεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Συγκριτικά, λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά.

Spiegel Αν υποθέταμε ότι υπήρχε μια παγκόσμια λίστα για βασιλιάδες της χρεοκοπίας, ποιά θα ήταν η θέση της Γερμανίας;

Ritschl Αυτοκρατορική. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας.

Spiegel Ούτε η Ελλάδα δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί;

Ritschl Όχι, η Ελλάδα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Υπάρχει, βέβαια, το πρόβλημα του κινδύνου της μετάδοσης της κρίσης στις γνωστές ευρωπαϊκές χώρες.

Spiegel Η ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας θεωρείται ως ενσάρκωση της σταθερότητας. Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;

Ritschl Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστο τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του 30, ανακουφίστηκε η Γερμάνια από τις ΗΠΑ με μια μείωση χρεών, η αλλιώς ένα „Haircut“, που ισοδυναμεί με ένα μεγαλόπρεπο Afro-Look που μετατρέπεται σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της, ενώ οι υπόλοιποι ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να ορθοποδήσουν από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.

Spiegel Πως είπατε;

Ritschl Βεβαίως! Ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανίων θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμάνια όμως δεν πλήρωσε αποζημιώσεις μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δανεια, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα.

Spiegel Σε αντίθεση με το 1953, συζητείται επί του παρόντος η διάσωση της Ελλάδας, λιγότερο μέσω μιας μείωσης των χρεών και περισσότερο μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ήπιας αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;

Ritschl Οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν ενα κράτος δεν είναι εκατό τα εκατό ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Ακριβώς όπως στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του 50, ειναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Και όποιος δεν το μπορεί είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα θα έπρεπε να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο.

Spiegel Το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.

Ritschl Μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να γίνει. Αλλά ήμασταν στο παρελθόν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι αντιελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ εδώ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις.

Spiegel Η Γερμανία δηλαδή θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη;

Ritschl Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, τον δεύτερο δε τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης και στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμα τους εν μέρει η και καθολικά για αποζημιώσεις. Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες.

Spiegel Τι εννοείτε;

Ritschl Οι Έλληνες ξέρουν τα εχθρικά άρθρα και γνώμες στα γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα». Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς.

Spiegel Τουλάχιστον στο τέλος μερικές ηπιότερες σκέψεις: Αν μπορούσαμε να μάθουμε κάτι από τις εξελίξεις, ποια λύση θα ήταν η καλύτερη για την Ελλάδα και τη Γερμανία;

Ritschl Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια το δείχνουν: Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό θα ήταν αναγκαίο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Albrecht Ritsch

DER SPIEGEL

Μετάφραση: Πάρις Μπαρμπάτσαλος.

http://sipsischristos.blogspot.com/2011/06/spiegel.html

http://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/0,1518,769052,00.html
http://www.antibaro.gr/node/3166