ΟΛΛΑΝΔΙΚΗ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ! Η γελοία "διαφήμιση" της ΑΜΣΤΕΛ...

ΟΛΛΑΝΔΙΚΗ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ! 

Δυσφήμηση πρώτου μεγέθους 

της ελληνικής επιχειρηματικότητας…

ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΗ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ 

Σε δυσφήμηση πρώτου μεγέθους της ελληνικής επιχειρηματικότητας και μάλιστα της νεανικής παραπέμπει η «χαριτωμενιά» με τη διαφήμιση της ολλανδικής Amstel, που διακωμωδεί την προσπάθεια δύο πιτσιρικάδων της διπλανής πόρτας να φτιάξουν τη δική τους «μπράντα» μπίρας. 

Στο τέλος συμβιβάζονται με την ανημποριά τους, το προϊόν βγαίνει «μούφα» και οι νεαροί, με τα όνειρα εξωστρέφειας, διασκεδάζουν τον πόνο τους, ξεδιψώντας με μια… «κανονική» μπίρα, που δεν είναι άλλη από την Amstel.

Το μήνυμα είναι σαφές και δεν χωρά διπλή ανάγνωση. Κάθε προσπάθεια μικρών και ανεξάρτητων παραγωγών μπίρας (και όχι μόνο) σε αυτή τη χώρα είναι από μάταιη έως γελοία. Μόνο φαντασμένοι και …ψώνια που ονειρεύονται να βάλουν την ...Στικούδη στην ετικέτα μπορεί να έχουν τέτοια όνειρα. Και στο τέλος, το προϊόν βγαίνει τόσο σκάρτο, που ντρέπονται και οι ίδιοι να το καταναλώσουν.

Αυτά πάντα σύμφωνα με το εμπνευσμένο τρέιλερ της Amstel. Μόνο που στην Ελλάδα δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο για τέτοιου είδους αρνητικές διαφημίσεις, που διακωμωδούν το προϊόν του ανταγωνιστή και μάλιστα με μια εκδοχή χιούμορ φτηνή αλλά και άκρως προσβλητική για τη χώρα.

Αυτή, λοιπόν, η «εξυπναδούλα» των Ολλανδών και της όποιας διαφημιστικής την επιμελήθηκε έπρεπε ήδη να έχει προκαλέσει την επέμβαση των αρμόδιων εποπτικών Αρχών. Των Αρχών, δηλαδή, που επιβλέπουν τους κανόνες ανταγωνισμού, τον χώρο της διαφήμισης και τα όρια δεοντολογίας στα ραδιοτηλεοπτικά μηνύματα.

Οι Αρχές αυτές είτε κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου είτε αποφεύγουν, για άλλους λόγους, να τα βάλουν με πολυεθνικά μεγαθήρια. Ετσι η Αθηναϊκή Ζυθοποιία, που επανειλημμένως έχει κατηγορηθεί για κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης της, εξακολουθεί να αλωνίζει ανενόχλητη. Κοινό μυστικό είναι ότι πρωτοστάτησε στην προσπάθεια επιβολής φόρου στις μικρές ελληνικές ζυθοποιίες, η οποία σκόνταψε ευτυχώς στη Βουλή. Επιχείρησε, δηλαδή, να εξοντώσει μικρούς ανταγωνιστές που παλεύουν για την επιχειρηματική επιβίωσή τους με ποσοστό που δεν ξεπερνά το 10% της συνολικής αγοράς.

Και τώρα που είδε ότι δεν τα κατάφερε, επιχειρεί με μια διαφήμιση-όνειδος να μας εξηγήσει ότι όσοι ονειρεύονται να φτιάξουν ελληνική μπίρα χάνουν τον χρόνο τους γιατί το προϊόν είναι «μάπα».

Ε, λοιπόν, «μάπα» είναι η διαφήμισή τους. Ελληνική μπίρα υπάρχει και είναι εξαιρετική, με πρώτο και καλύτερο παράδειγμα την ακριτική "Βεργίνα", η οποία έχει ενοχλήσει τους Ολλανδούς περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλο. Κι αν συνεχίσουν με τέτοιες βρομιές, θα μας κάνουν όλους να μην ξαναγγίξουμε στη ζωή μας την Amstel και τη Heineken…

Γιώργος Χαρβαλιάς

http://serresnews.blogy.gr/post/3170-ollandiki-athliotita!-dysfimisi-protoy-megethoys-tis-ellinikis-epixeirimatikotitas%E2%80%A6binteo-

Άμστελ, όχι, η δική μας μπύρα!

Η κατάπτυστη διαφημιστική καμπάνια της Άμστελ 

σνομπάρει την Ελλάδα που αντιστέκεται

Του Κωνσταντή Σεβρή 

από τη Ρήξη φ. 120 

Τις τελευταίες ημέρες εμφανίστηκε στους τηλεοπτικούς δέκτες η νέα διαφήμιση της Άμστελ. Σε αυτήν πρωταγωνιστούν δύο νεαροί, οι οποίοι, αγαπώντας την μπύρα, ιδρύουν σε αυτοσχέδια καζάνια τη «δική μας μπύρα (beer)». Στη συνέχεια, σε πυκνό τηλεοπτικό χρόνο, μεταφερόμαστε στα φανταστικά όνειρα στα οποία περιδιαβαίνουν οι δύο πρωταγωνιστές, τα οποία περιλαμβάνουν το χρήμα, την εθνική αναγνώριση, τη δόξα, την παγκόσμια αναγνώριση και την εξωστρέφεια του εγχειρήματος. Ώστε σύντομα να προσγειωθούν στην πραγματικότητα, να δοκιμάσουν την πρώτη τους μπύρα και να αποφανθούν, αηδιασμένοι: «Εντάξει, σαν την Άμστελ, δεν είναι!»

Είναι προφανές λοιπόν πως ο συγκεκριμένος επιχειρηματικός όμιλος (μιλούμε πάντοτε για την Αθηναϊκή Ζυθοποιία, στην οποία ανήκουν δεκάδες ετικέτες μπύρας και αποτελεί το ελληνικό υποκατάστημα της ολλανδικής Χάινεκεν) προσπαθεί να χτυπήσει στη συνείδηση του καταναλωτή την ποιότητα μπύρας των μεσαίων και μικρών μονάδων ζυθοποιίας ελληνικής ετικέτας. Μια αισθητική, αλλά και πολιτική, που έρχεται να συναντήσει τα συμπεράσματα της παλαιότερης (19 Σεπτεμβρίου 2014) απόφασης (Αριθμ. 590/2014) της ολομέλειας της Επιτροπής Ανταγωνισμού εις βάρος της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας, η οποία ομοφώνως της επέβαλε πρόστιμο συνολικού ύψους 31.451.211 ευρώ για την υλοποίηση μιας στοχευμένης πολιτικής για τον αποκλεισμό και τον περιορισμό των δυνατοτήτων ανάπτυξης των ανταγωνιστών της. Αξίζει να αναφερθεί πως οι εν λόγω πρακτικές περιγράφονται σε έναν φάκελο που ξεπερνά τις 8.000 σελίδες, ενώ η απόφαση ξεπερνά τις 600. Μια υπόθεση βέβαια που περίμενε δώδεκα ολόκληρα χρόνια για να εξεταστεί και η αρμόδια αρχή να αποφανθεί, κατά τον συνήθη ελληνικό τρόπο…! 

Βέβαια, η συγκεκριμένη πρακτική φαίνεται να της απέδωσε καρπούς, καθώς σήμερα κατέχει το 67% της εγχώριας αγοράς και καταγράφει επί σειρά ετών μεγάλα κέρδη τόσο από την εγχώρια αγορά, αλλά και από τις εξαγωγές που πραγματοποιεί.

Έχοντας όμως τη γνώση του πόσο καθοριστικά επιδρούν οι διαφημιστικές καμπάνιες στη διαμόρφωση κοινωνικών ρευμάτων και προτύπων καταλαβαίνουμε πως το «ευφυές» μυαλό του τμήματος μάρκετινγκ της Άμστελ θέλει να πετύχει κάτι περισσότερο: Την ανάσχεση του γενικευμένου ρεύματος ίδρυσης και λειτουργίας νεοφυών εταιρειών ζυθοποιίας, οι οποίες ιδρύονται επί το πλείστον από νέους ανέργους επιστήμονες που προσβλέπουν στη δημιουργία προϊόντος υψηλής προστιθέμενης αξίας και ποιότητας. Με στόχο αφενός την εγχώρια αγορά (κυρίως δε τις τουριστικές ζώνες) και αφετέρου τις αγορές του εξωτερικού. Εγχειρήματα που απλώνονται στην περιφέρεια και σε μικρή κλίμακα, έχοντας όμως ήδη καταφέρει να κατοχυρώσουν μια ισχυρή ετικέτα (brand name). 

Η αντιπαράθεση των «μεγάλων» με τους «μικρούς» είναι εμφανής πέρα από το τηλεοπτικό και στο «συνδικαλιστικό» πεδίο. Στην πρώτη κατηγορία περιλαμβάνεται η Ελληνική Ένωση Ζυθοποιών, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ζυθοποιών, στην οποία συμμετέχουν οι δύο πρώτες της ελληνικής αγοράς («Αθηναϊκή Ζυθοποιία»/Χάινεκεν και «Ολυμπιακή Ζυθοποιία», εγχώριο υποκατάστημα της Κάλσμπεργκ – μαζί αγγίζουν το 80% της ελληνικής αγοράς) ενώ κάποιες από τις υπόλοιπες μικροζυθοποιίες, που ολοένα αυξάνονται, συμμετέχουν στον ΣΜΑΖΕ (Σύνδεσμος Μικρών Ανεξάρτητων Ζυθοποιών Ελλάδος), ο οποίος απέτρεψε, μέσα στο 2015, την τελευταία στιγμή, την αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης για τις μικροζυθοποιίες (ο συντελεστής του φόρου παραμένει χαμηλός μέχρι την ποσότητα των 200.000 εκατόλιτρων ζύθου).

Ο ανταγωνισμός είναι οξυμμένος ανάμεσα στους δυο άνισους πόλους, διότι η ελληνική αγορά εμφανίζεται ιδιαιτέρως μικρή σε σχέση με τα αντίστοιχα κεντροευρωπαϊκά μεγέθη. Η ετήσια κατά κεφαλήν κατανάλωση μπύρας στην Ελλάδα φτάνει τα 35 λίτρα, ενώ τα αντίστοιχα μεγέθη στην Κεντρική Ευρώπη ξεπερνούν τα 75 λίτρα! Παρακολουθώντας βέβαια τη διαδρομή της εγχώριας παραγωγής ζύθου, σκοντάφτεις για ακόμα μια φορά στα δομικά προβλήματα της ντόπιας παραγωγικής δραστηριότητας. Παρά την ποσοστιαία μείωση των εισαγωγών μπύρας τα τελευταία χρόνια, αυτές παραμένουν υπερδιπλάσιες των εξαγωγών. Για το 2014 πραγματοποιήσαμε εισαγωγές προϊόντων ζύθου αξίας 32.760.986 ευρώ με βασικό εισαγωγέα τη Γερμανία (11.456.339 ευρώ). Ενώ εξάγουμε αντίστοιχα προϊόντα αξίας 14.931.953 ευρώ, με πρώτο προορισμό την Αλβανία.

Όλα αυτά λοιπόν συνηγορούν σε ένα και μόνο πράγμα: Πως πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά μας στις ανόητες σειρήνες της διαφημιστικής εκστρατείας της Άμστελ (γιατί όχι, να διεκδικήσουμε να αποσυρθεί) και συνειδητά να υιοθετήσουμε μια νέα καταναλωτική συμπεριφορά, που θα προκρίνει την αγορά προϊόντων που έρχονται να αναγεννήσουν τη γεμάτη παθογένειες παλιά παραγωγική δραστηριότητα. Προκλητικά να βάλουμε μπροστά τις επιμέρους «δικές μας ιστορίες» που, παρά τις αντιξοότητες, θα καταφέρουν γράψουν μια καλύτερη, νέα ιστορία, για τον τόπο μας.

Υ.Γ. Εκ παραδρομής και μόνο, δεν έγινε αναφορά στις εκατοντάδες οικοζυθοποιίες ή άλλες μικρές μονάδες που παρασκευάζουν προϊόντα ζύθου και δεν εντάσσονται στον εμπορικό ή παραγωγικό ιστό. Προφανώς η συνεισφορά τους, η κουλτούρα τους και ο αντικαταναλωτικός τους χαρακτήρας έχει ιδιαίτερη σημασία και φιλοσοφία. Στοιχεία που προσδίδουν ιδιαίτερα γνωρίσματα και ποιότητα στο κοινωνικό κεφάλαιο.

Υ.Γ.2 Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να δείτε τη διαφήμιση: https://www.youtube.com/watch?v=m_Rw1iNB-PU και, γιατί όχι, να σχολιάσετε…!

http://ardin-rixi.gr/archives/197704

Σημ. ΔΕΕ

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΜΠΥΡΕΣ; Δέστε τα παρακάτω βίντεο!

https://www.youtube.com/watch?v=Ttt8s5Y4tS0

https://www.youtube.com/watch?v=Xmo37XCjVxY

Νεοαριστεροί με δεξιές τσέπες (3)

Τι κρύβεται πίσω από το σκάνδαλο 

του Γιώργου Σταθάκη;

Γράφει ο Βασίλης Κασιμάτης

Tο σκάνδαλο που αφορά τον υπουργό κ. Γ. Σταθάκη, είναι τεράστιο. Γιατί, δεν αφορά μόνο τον Σταθάκη, αλλά πανστρατιά πανεπιστημιακών καθηγητάδων που πούλαγαν στημένες έρευνες υπέρ ιδιωτικών συμφερόντων. Ναι, καλά ακούσατε! Έτσι έκαναν λεφτά ένα σωρό πανεπιστημιακοί καθηγητές, που αργότερα τους συναντάμε σε βουλευτικά έδρανα και υπουργικούς θώκους. Και σεις αναρωτιέστε πού βρίσκουν τόσα χρήματα, έτσι;

Διαβάστε παρακάτω, να σας λυθούν αρκετές απορίες. 

Επί του πρακτέου, τον Σταθάκη τον γνωρίζω καλά ως δημοσιογράφος Κρήτης, όταν εκείνος ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, (Ρέθυμνο, Χανιά, κλπ.).

Έτσι όπως τον γνωρίζω, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογείται νόμιμα το 1 εκατομμύριο που «ξέχασε» να δηλώσει…και αυτός(!) στο πόθεν έσχες του. 

Όμως, ως δημοσιογράφος δεν μπορώ να ξεχάσω τα χιλιάδες ευρώ που χρέωναν κάποιοι καλοί καθηγητές για έρευνες, μελέτες, κλπ. Ακολούθως "έστηναν" τα αποτελέσματα σε όποιον έδινε τα περισσότερα, καθώς για ένα καθηγητή π.χ. στατιστικής ανάλυσης, είναι εύκολο να παρουσιάσει αποτελέσματα με τεκμηριωμένα στοιχεία, είτε για το ένα πόρισμα, είτε για το εντελώς αντίθετο!

Επί παραδείγματι, αναφέρω μια έρευνα που οι Ρεθυμνιώτες ενώ την ακριβοπλήρωσαν, ακολούθως την πέταξαν στα σκουπίδια. Ο τότε Νομάρχης Ρεθύμνου Γιώργης Παπαδάκης το 2009, πλήρωσε 30.000 € για να κάνει τότε ο Γιώργος Σταθάκης, μια έρευνα για το αν είναι βιώσιμη η ακτοπλοϊκή γραμμή Ρέθυμνο Πειραιάς. Το αποτέλεσμα του Σταθάκη ήταν αρνητικό για τη συνεταιριστική λαϊκής βάσης Cretan lines,εξυπηρετώντας τότε τα μεγαλοσυμφέροντα της ΑΝΕΚ, στο μέγιστο βαθμό.

Το αποτέλεσμα του Σταθάκη οδήγησε το Νομό Ρεθύμνης στην απώλεια του πλοίου του (ELLI T), οδήγησε3.500 χιλιάδες συνεταίρους στο να χάσουν τα χρήματά τους, η Ρεθυμνιώτικη Cretan Lines έχασεεκατομμύρια ευρώ με αποτέλεσμα να φαλιρίσει, και η ανταγωνίστρια Κρητική ναυτιλιακή ΑΝΕΚ…να συνεχίσει άκαμπτη και ανενόχλητη της δυναστεία της.

Και όλα αυτά, από το πόρισμα μιας έρευνας, ενός καθηγητή, του Γιώργου Σταθάκη.

Είπατε τίποτα;

Τότε, κάποιοι δημοσιογράφοι είχαμε εναντιωθεί στο στημένο αποτέλεσμα της έρευνας, μιας έρευνας που για...τυχαίο λόγο εξυπηρετούσε την ΑΝΕΚ του κου Βαρδινογιάννη, σηκώσαμε το ανάστημά μας, και ως αποτέλεσμα, χτυπηθήκαμε ανηλεώς από το σύστημα.

Τα αναφέρω και στο σχετικό βιβλίο μου που κυκλοφόρησε το 2012, "Cretan LINES. Το χρονικό της ολίσθησης".

Έτσι λοιπόν θησαύριζαν κάποιοι καθηγητές όπως ο Αλέξης Μητρόπουλος, ο Γιώργος Σταθάκης κλπ. 

Όταν το αποτέλεσμα της έρευνας επηρεάζει τεράστια οικονομικά συμφέροντα, υπάρχει και η ανάλογη αμοιβή. Κάποτε, όλοι αυτοί οι καθηγητάδες πήγαιναν στο τότε ΠΑΣΟΚ. Σήμερα στελεχώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Τυχαίο...δεν νομίζω.

Ο κος Σταθάκης όμως έγινε και υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ. Και μάλιστα Υπουργός Οικονομίας.

Όπως ακριβώς έγινε υπουργός και ο Χριστόφορος Βερναρδάκης, καθηγητής και αυτός στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και πρόεδρος της τότε δημοσκοπικής εταιρίας VPRC, του αρχιδιαπλοκέα των εκλογών, νυν αφανής ιδιοκτήτης της PRO-DATA. Υπουργός κι αυτός του ΣΥΡΙΖΑ.

Αλέξης Μητρόπουλος, Γιώργος Σταθάκης, και πάρα πολλοί άλλοι καθηγητές στην υπηρεσία του ΣΥΡΙΖΑ, με τεράστιες αδικαιολόγητες περιουσίες, που μόνο αυτά τα λίγα που σήμερα καταγγέλλω, θα αρκούσαν για να κινηθεί διαδικασία σύλληψης όλων αυτών των ατόμων και στην παραίτηση της κυβέρνησης.

Αυτά όμως, σε πολιτισμένα δημοκρατικά κράτη. Όχι στο βασίλειο της Δικτατορίας (και σαφώς, δεν αναφέρομαι στη Χούντα. Αυτοί ήταν πρόσκοποι και καλόγεροι μπροστά στους σημερινούς!).

http://www.eyedoll.gr/ngine/article/5221/%CF%84%CE%B9-%CE%BA%CF%81%CF%8D%CE%B2%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CE%B1%CE%BB%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%AC%CE%BA%CE%B7

Νεοαριστεροί με δεξιές τσέπες (2)

Ο τιτανοτεράστιος και ασυμβίβαστος επαναστάτης Βασιλάκης...

ΔΕΕ

Για φοροαποφυγή με πληρωμή μέσω Βουλγαρίας καταγγέλλεται ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

Αντί 3300 Ευρώ πλήρωσε μόνο 17 Ευρώ!

Ο δημοφιλής καλλιτέχνης Βασίλης Παπακωνσταντίνου πληρώθηκε το ποσό των 16.500 ευρώ για συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο εκδηλώσεων του δήμου Ξάνθης και ότι τα χρήματα αυτά καταβλήθηκαν σε νομικό πρόσωπο-εταιρεία στη Βουλγαρία. 

 Η συναυλία έγινε στις αρχές Σεπτεμβρίου στο πλαίσιο των Γιορτών Παλιάς Ξάνθης του δήμου και όπως αποκαλύπτει το «Έθνος της Κυριακής» σε ρεπορτάζ με τίτλο «Χαιρετίσματα στην...εφορία από τη Βουλγαρία», η μείζονα αντιπολίτευση στο δημοτικό συμβούλιο αποκάλυψε πως η αμοιβή του καλλιτέχνη ύψους 16.500 ευρώ καταβλήθηκε για λογαριασμό του κ. Παπακωνσταντίνου σε νομικό πρόσωπο-εταιρεία στη Βουλγαρία.

Σημειώνεται ότι η ανάρτηση της σχετικής πράξης πληρωμής προς τον καλλιτέχνη από το Κέντρο Πολιτισμού του Δήμου Ξάνθης, εμφανίστηκε στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ με αριθμό ΕΝΤ 332Β Γ.Π.Π-ΑΔΑ 64Ι9ΟΚ7Ε-7ΙΔ και θέμα «Διοργάνωση συναυλίας Παπακωνσταντίνου στα πλαίσια των Γιορτών της Παλιάς Πόλης». Σε αυτό ως δικαιούχος αναγράφεται (στα βουλγάρικα) μια εταιρεία της Βουλγαρίας – στα αγγλικά η ονομασία της είναι The Brain Co Southeast Europe Ltd- με βουλγάρικο ΑΦΜ (203356523).

Σύμφωνα με το «Έθνος της Κυριακής» από την αμοιβή των 16.500 ευρώ έγιναν κρατήσεις μόνο 17 ευρώ γιατί πρόκειται για νομικό πρόσωπο άλλου κράτους μέλους της ΕΕ και έτσι αποδόθηκαν 16.483 ευρώ. 

Σε περίπτωση που το νομικό πρόσωπο βρισκόταν στην Ελλάδα, η νομοθεσία προβλέπει κράτηση από το Δήμο Ξάνθης ως φόρου το 20% του ποσού δηλαδή 3.300 ευρώ το οποίο καταβάλλεται απευθείας στην εφορία. Η φορολογία των εταιρειών στην Ελλάδα φτάνει και πάνω από το 40% ενώ στη Βουλγαρία είναι μόλις στο 10%.

 

Το «Έθνος της Κυριακής» αναφέρει ότι οι παράγοντες της δημοτικής αρχής προσπάθησαν να απεκδυθούν των ευθυνών τους, με τον πρόεδρο του Κέντρου Πολιτισμού κ. Λύρατζη να υποστηρίζει: «Εμείς δεν επιλέγουμε εταιρείες ή μάνατζερ, επιλέγουμε καλλιτέχνες. Με αυτούς συνεργάζεται ο Β. Παπακωνσταντίνου και είναι απολύτως νόμιμο».

Από την πλευρά του ο υπεύθυνος του καλλιτεχνικού γραφείου του κ. Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Ελισσαίος Πατσέλας με δηλώσεις του στον τηλεοπτικό σταθμό Μega είπε ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν γνώριζε τίποτα σχετικά με το οικονομικό κομμάτι της συμφωνίας. 

«Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνουν δεν ανακατεύεται με τα οικονομικά του, φορολογούμαι εγώ. Εγώ έχω κάνει σύμβαση με μια βουλγάρικη εταιρεία και φορολογήθηκα όσον αφορά στο φόρο εισοδήματος. Μετά εκ των υστέρων έμαθα ότι έπρεπε να κόψω ένα τιμολόγιο με την αμοιβή μου σε μια βουλγάρικη εταιρεία η οποία είχε αναλάβει το φεστιβάλ των Γιορτών της Παλιάς Πόλης» είπε ο κ. Πατσέλας. 

Σημειώνεται ότι το «Εθνος της Κυριακής» επισημαίνει πως υπάρχουν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες φέρονται να υπάρχουν και άλλοι Έλληνες καλλιτέχνες που εισπράττουν τις αμοιβές τους από δημόσιους φορείς και ιδιώτες μέσω βουλγαρικών εταιρειών για λόγους φοροαποφυγής. Επιπλέον για να ξεπερνούν με τον τρόπο αυτό και τα capital controls της ελληνικής πολιτείας και των ελληνικών τραπεζών που δεν επιτρέπουν την εξαγωγή χρημάτων πέραν των γνωστών ορίων. 

HuffPost Greece  |  Newsroom

Ο μύθος του κωδικού 520 και η εξαπάτηση των Ελλήνων καταναλωτών

Ο μύθος του κωδικού 520 (EAN Bar Code) 

και η μεγάλη εξαπάτηση των Ελλήνων καταναλωτών

Όλοι μας λίγο ή πολύ, έχουμε την εντύπωση πως όταν ένα προϊόν φέρει στην συσκευασία του ένα κωδικό αριθμό (EAΝ Bar Code) που αρχίζει από 520 το προϊόν αυτό είτε συσκευάζεται, είτε παράγεται στην Ελλάδα. Στην πραγματικότητα όμως ένα προϊόν μπορεί να παράγεται και να συσκευάζεται οπουδήποτε εκτός Ελλάδος και εντός ΕΕ αλλά να πωλείται μέσα στην Ελλάδα με κωδικό που αρχίζει από 520! 

Με άλλα λόγια ο μύθος του κωδικού (EAN Bar Code) που αρχίζει από 520 και (δήθεν) χαρακτηρίζει Ελληνικά προϊόντα είναι μια μεγάλη απάτη σε βάρος των Ελλήνων καταναλωτών – το ίδιο φυσικά ισχύει και με άλλους κωδικούς, άλλων χωρών μέσα στην ΕΕ. 

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά: 

Οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες που στοχεύουν στην οικονομική άλωση του πλανήτη προσπαθώντας να μετατρέψουν τους εκλεγμένους πολιτικούς διαφόρων χωρών σε υπαλλήλους τους δεν επιθυμούν κανένα απολύτως περιορισμό στην ανενόχλητη «παραγωγή κερδών». 

Ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ανενόχλητη «παραγωγή κερδών» είναι η «νόμιμη» φοροαποφυγή, αφού είναι γνωστό πως οι μεγάλες πολυεθνικές συνήθως (αν όχι πάντα), πληρώνουν μόνο τους «αναπόφευκτους» φόρους: Προστιθέμενης αξίας, ασφαλιστικών εισφορών, ειδικούς φόρους, μισθωτών υπηρεσιών, υποχρεωτικών τελών, κ.α. Ο φόρος επί των κερδών που πληρώνει κάθε «κοινός θνητός» επιχειρηματίας, στην πράξη δεν ισχύει για τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες. 

Ένας άλλος σημαντικός τομέας είναι η «σήμανση» των συσκευασμένων προϊόντων (τροφίμων και μη τροφίμων) η οποία έθετε ορισμένους «ενοχλητικούς περιορισμούς» που δεν ήταν καθόλου αρεστοί στο καρτέλ των ευρωπαικών και των παγκόσμιων πολυεθνικών. 

Μέσω των επιρροών των πανίσχυρων λόμπυ στα διάφορα κέντρα αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διαμορφώθηκε ένα «Κοινοτικό Πλαίσιο» στην σήμανση των διαφόρων συσκευασμένων προϊόντων (τροφίμων και μη τροφίμων) το οποίο τους απαλλάσσει πλήρως από κάθε «ενοχλητική» σήμανση η οποία θα απειλούσε την απρόσκοπτη «παγκοσμιοποίηση» της παραγωγής και των κερδών τους. 

Στην σημερινή Ελλάδα που μαστίζεται από μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, στην Ελλάδα που ο καταναλωτής ψάχνει απεγνωσμένα να αγοράσει προϊόντα που θα έχουν την ένδειξη «Ελληνικό προϊόν» ώστε να συνεισφέρει, μεταξύ πολλών άλλων, στην μείωση της ανεργίας και του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου (το οποίο με την έκταση που έχει, αποθρασύνει τους ήδη θρασύτατους δανειστές – πολυθενικά καρτέλ), βρίσκεται μπροστά σε ένα αδιαπέραστο τείχος αφού το συντριπτικό ποσοστό των πάσης φύσεως και κατηγορίας σημείων πώλησης στην χώρα μας έχει κυριολεκτικά αλωθεί (εξαγοραστεί) από τους δανειστές – πολυεθνικά καρτέλ που τον υποχρεώνουν (θέλει-δεν-θέλει) να αγοράζει τα «δικά τους» προϊόντα για να μεγιστοποιεί συνεχώς την εξάρτηση του από αυτούς! Ο κωδικός 520 που υποτίθεται πως χαρακτηρίζει έμμεσα κάποια «ελληνική» προστιθέμενη αξία (είτε στην διαδικασία παραγωγής, είτε στην διαδικασία συσκευασίας) δεν σημαίνει απολύτως τίποτα: Χορηγείται από την ιδιωτική εταιρία «GS1 Ελλάς ΑΕ», σε οποιαδήποτε επιχείρηση που έχει έδρα ή είναι απλά εγκατεστημένη στην Ελλάδα, χωρίς να έχει κανένα δικαίωμα οποιασδήποτε μορφής ή κατηγορίας «ελέγχου». 

Οι πολυεθνικές εταιρίες που έχουν έδρα εκτός Ελλάδος μπορούν επίσης να προμηθεύονται όσους κωδικούς επιθυμούν (ακόμα και να αρχίζουν από 520) και από άλλες, εκτός Ελλάδος χώρες εφ΄όσον είναι ούτως ή άλλως εγγεγραμμένες στο διεθνές σύστημα GS1. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ένα προϊόν μπορεί να παράγεται στην Γερμανία, την Ολλανδία ή την Αυστρία και να κυκλοφορεί ελεύθερα στην Ελλάδα με κωδικό 520! 

Πολύ λογικά θα σκεφτεί κανείς «μα ο παραγωγός είναι υποχρεωμένος να γράψει την χώρα παραγωγής στις ενδείξεις της συσκευασίας». 

Λάθος, τεράστιο λάθος! Ο παραγωγός σήμερα δεν έχει καμμιά απολύτως νομική υποχρέωση να γράψει στην συσκευασία την «χώρα παραγωγής» εφ΄όσον το προϊόν παράγεται σε οποιαδήποτε χώρα-μέλος της ΕΕ (κάτι βέβαια που γνωρίζει ο παραγωγός και όχι ο καταναλωτής αφού δεν αναγράφεται πουθενά), εκτός αν το προϊόν προέρχεται από χώρα εκτός ΕΕ! 

Μόνο τέσσερις κατηγορίες προϊόντων εξαιρούνται από τον «κανόνα» αυτό (προσωρινά βέβαια αφού επίκειται «εναρμόνιση»): Γάλα, Λάδι, Κρέας και αλιεύματα. Στα προϊόντα αυτά, μέχρι σήμερα, είναι υποχρεωτική η αναγραφή της «χώρας παραγωγής» ακόμα και στην περίπτωση που η χώρα αυτή βρίσκεται μέσα στα κράτη-μέλη της ΕΕ. 

Κάποτε στην Ελλάδα, ο παραγωγός ή ο διακινητής ή ο πωλητής ενός προϊόντος έπρεπε να γράφει επάνω σε κάθε προϊόν (τρόφιμο ή μη τρόφιμο) την χώρα παραγωγής ώστε ο καταναλωτής να γνωρίζει τι ακριβώς αγοράζει. Η υποχρέωση αυτή άρχισε σταδιακά να «ξεφτίζει» με διάφορες «παρεμβάσεις» και «προσαρμογές». Το αποτέλεσμα είναι η σημερινή, απογοητευτική εικόνα: 

Σύμφωνα με την αγορανομική διάταξη 7/2009 (ΦΕΚ 1388/ Β΄/ 13-7-09) «Περί τροποποιήσεως και νέας κωδικοποιήσεως Αγορανομικών Διατάξεων, εκδοθεισών μέχρι και την 14 Μαΐου 2009», η οποία ισχύει από 13-7-09 (με την υπογραφή Γ. Κοντού) όλα «προσαρμόζονται» στο «Κοινοτικό πλαίσιο» με πλήρη «απελευθέρωση» όλων των ενοχλητικών υποχρεώσεων των παραγωγών που είχαν σχέση με την ενημέρωση των καταναλωτών! 

Το άρθρο 30 της αγορανομικής διάταξης που αφορά την «Επισήμανση προσυσκευασμένων τροφίμων» απαιτεί (μεταξύ κάποιων άλλων επουσιωδών διατάξεων) την αναγραφή στην ελληνική γλώσσα την ονομασία του τρόφιμου, τα συστατικά που έχει, το περιεχόμενο, την λήξη του και «το όνομα ή την εμπορική επωνυμία και την διεύθυνση του παρασκευαστή ή του συσκευαστή ή ενός πωλητή εγκατεστημένου σε κράτος μέλος της ΕΟΚ». 

Με άλλα λόγια, ένας «πωλητής» εγκατεστημένος στην ΕΕ αρκεί να αναγράφεται στην ένδειξη του τρόφιμου και δεν απαιτείται πλέον ο καταναλωτής να γνωρίζει την προέλευση του τρόφιμου που θα φάει! Για να τηρηθούν τα προσχήματα υπάρχει και μια παράγραφος (ζ) που αναφέρει πως πρέπει να γράφεται στην συσκευασία «Ο τόπος παραγωγής ή προέλευσης, στην περίπτωση που η παράλειψή του μπορεί να οδηγήσει τον καταναλωτή σε πλάνη, ως προς τον πραγματικό τόπο παραγωγής ή προέλευσης του τροφίμου» (Με άλλα λόγια δηλαδή, άρμεγε λαγούς, κούρευε χελώνες!). 

Για τα γαλακτοκομικά, τα έλαια, το κρέας και τα αλιεύματα ισχύουν μέχρι και σήμερα ρητές υποχρεώσεις αναγραφής της χώρας προέλευσης στις συσκευασίες των προϊόντων αυτών, αλλά πολύ σύντομα επίκειται η κατάργηση και των υποχρεώσεων αυτών! Λίαν συντόμως μια νέα «προσαρμογή στο κοινοτικό πλαίσιο» θα μας υποχρεώνει να καταναλώνουμε κρέας, γάλατα, ελαιόλαδα και αλιεύματα χωρίς να γνωρίζουμε από που προέρχονται! 

Όσο αφορά τα υπόλοιπα προϊόντα που υπάγονται στην τεράστια κατηγορία μη τρόφιμα, το άρθρο 39 της αγορανομικής διάταξης 7/2009 αναφέρεται στις «ενδείξεις σε κάθε είδους συσκευασμένα προϊόντα πλην τροφίμων και ποτών» και απλοποιεί ακόμα περισσότερο τα πράγματα: 

Στην συσκευασία δεκάδων χιλιάδων προϊόντων (μη τρόφιμα) πρέπει να αναγράφονται (μεταξύ κάποιων άλλων μη ουσιωδών ενδείξεων) στην ελληνική γλώσσα (α) το ονοματεπώνυμο ή η εμπορική επωνυμία και η διεύθυνση του υπεύθυνου που θέτει το προϊόν σε κυκλοφορία – είτε δηλαδή είναι ο παρασκευαστής, είτε ο εισαγωγέας, είτε ο αντιπρόσωπος, είτε απλά ο πωλητής που είναι εγκατεστημένος σε κάποια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (β) Τι είναι το προϊόν, δηλαδή το είδος του προϊόντος (γ) την ονομαστική ποσότητα του περιεχομένου (δ) την χώρα παραγωγής, εφόσον δεν πρόκειται περί προϊόντων της Ε.Ε., δηλαδή αν δεν υπάρχει καμμιά ένδειξη για την χώρα που παρασκευάστηκε το προϊόν που αγοράζει ο καταναλωτής, πρέπει να υποθέσει πως προέρχεται από κάποια (άγνωστη στον καταναλωτή) χώρα – μέλος της ΕΕ (ε) διάφορα χαρακτηριστικά, εφόσον επιβάλλονται από ειδικότερες αγορανομικές διατάξεις. 

Ο «συνδυασμός» όλων των παραπάνω κάνει «παιχνιδάκι» την παραπλάνηση του Ευρωπαίου και του Έλληνα καταναλωτή. Ένα απλό παράδειγμα:

Το απορρυπαντικό ΟΜΟ στην δεκαετία του 1960

Στην Ελλάδα κυκλοφορεί από την δεκαετία του '60 το ΟΜΟ, ένα απορρυπαντικό που βρέθηκε εδώ και ολόκληρες δεκαετίες σε κάθε ελληνικό σπίτι. Σήμερα το σήμα ΟΜΟ ανήκει σε μια μεγάλη πολυεθνική (Unilever) η οποία από το 2003 δεν το παράγει πλέον στην Ελλάδα, αλλά κάπου, σε κάποια (άγνωστη στους καταναλωτές) χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό όμως δεν την εμποδίζει καθόλου να εμφανίζει επάνω στο προϊόν ένα κωδικό (EAN Bar Code) που αρχίζει από 520 γιατί απλούστατα είναι απόλυτα «νόμιμη» σύμφωνα με την «εθνική» και «κοινοτική νομοθεσία»!

Μήπως όμως αυτή η «νομιμότητα» παραπλανά ξεδιάντροπα κάθε καλόπιστο Έλληνα καταναλωτή; Πως να φανταστεί ο καθένας από εμάς πως ένα πολύ γνωστό, για ολόκληρες δεκαετίες, σήμα ελληνικού απορρυπαντικού, σε μια συσκευασία 100% στην ελληνική γλώσσα, με κωδικό που αρχίζει από 520, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ακόμα 100% εισαγόμενο προϊόν;

Το παραπάνω παράδειγμα αποτελεί μια μόνο σταγόνα στον ωκεανό της παραπλάνησης των συνειδητοποιημένων Ελλήνων καταναλωτών που επιμένουν να ψάχνουν και να «Αγοράζουν Ελληνικά», με χιλιάδες εισαγόμενα προϊόντα να προσπαθούν να τους εξαπατήσουν είτε με διάφορες εικόνες όμορφων ελληνικών νησιών στην (εισαγόμενη) συσκευασία τους είτε με άλλα ανεξάντλητης έμπνευσης «ευρήματα»! 

Συμπέρασμα: Οι πανίσχυροι όμιλοι που δεν επιθυμούν κανένα έλεγχο όσον αφορά τον τόπο «παραγωγής» που πρέπει να μεταφέρεται ελεύθερα όπου υπάρχει μεγαλύτερο κέρδος, κάνουν την δουλειά τους και μάλιστα πάρα πολύ καλά. 

Πρέπει όμως και όσοι Έλληνες επιθυμούν να εξασφαλίσουν εργασία μέσα στην χώρα τους, ασφαλιστική κάλυψη, αξιοπρεπή σύνταξη και μείωση της εξάρτησης τους από ψυχρούς, απρόσωπους και επικίνδυνους τοκογλύφους, να έχουν την δυνατότητανα επιλέγουν εύκολα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα. 

Αυτήν την δυνατότητα το «Εθνικό» και «Κοινοτικό» νομικό πλαίσιο τους την αφαιρεί πλήρως, απαλλάσσοντας από κάθε υποχρέωση αναγραφής «ενοχλητικών» ενδείξεων στους μεγάλους πολυεθνικούς ομίλους (και σε κάθε άλλο μικρό ή μεμονωμένο παραγωγό που δεν του είναι όμως εξ ίσου πρακτικά χρήσιμο) ώστε ο τελικός καταναλωτής να αγοράζει στα τυφλά αυτό που του προσφέρεται από τα ήδη «κατειλημμένα» σημεία πώλησης. 

Το νομικό όμως πλαίσιο, δεν απαγορεύει την αναγραφή προαιρετικών ενδείξεων – και μία από αυτές είναι η ένδειξη «Ελληνικό προϊόν»! 

Ήδη, η ΓΓ Εμπορίου νομοθέτησε (Ν. 4072/2012) το προαιρετικό Σήμα Ελληνικών Προϊόντων, το οποίο δηλώνει την προέλευση του προϊόντος δίνοντάς του με τον τρόπο αυτό προστιθέμενη αξία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Το σήμα αυτό θα διατίθεται μέσω των διαφόρων κλαδικών φορέων (Συνδέσμων, Ενώσεων Συνεταιρισμών κ.λ.π.) οι οποίοι συντάσσουν Κανονισμούς Απονομής του Σήματος Ελληνικού Προϊόντος στις διάφορες Βιομηχανίες, μεταποιητικές, συσκευαστικές και άλλες επιχειρήσεις που παράγουν μέσα στην Ελλάδα προϊόντα τα οποία έχουν σημαντική προστιθέμενη αξία. 

Τα γαλακτοκομικά π.χ. που σύντομα θα «απαλλαγούν» από την υποχρέωση να γράφουν ότι εισάγονται από την Γερμανία, την Αυστρία ή την Ολλανδία δεν θα είναι εύκολο να διαχωριστούν από τα αυθεντικά ελληνικά γάλατα με πολλαπλάσια θρεπτική αξία, εκτός αν τα ελληνικά γάλατα φέρουν το (προαιρετικό) Σήμα Ελληνικού Προϊόντος! Όλες οι οργανωμένες προσπάθειες ευαισθητοποιημένων καταναλωτών (Επιμένουμε Ελληνικά, Κίνημα Πολιτών καταναλώνουμε ότι παράγουμε, ΙΝΚΑ κ.α.) πρέπει να προτρέπουν τα μέλη τους και όλους τους Έλληνες καταναλωτές, μέχρι να καθιερωθεί το πιστοποιημένο από τους διάφορους Συλλογικούς φορείς Σήμα Ελληνικού Προϊόντος, να μην αγοράζουν προϊόντα που δεν θα έχουν ξεκάθαρη την προαιρετική πλέον ένδειξη «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΪΟΝ» ή κάτι ανάλογο.

Είναι ο πιο απλός και πρακτικός τρόπος να αχρηστευτούν όλες ανεξαιρέτως οι «παραπλανητικές» απάτες διαφόρων «παραγωγών» εναντίον των ανυποψίαστων αλλά συνειδητοποιημένων Ελλήνων καταναλωτών! 

Επιμένετε να αγοράζετε προϊόντα, κάθε μορφής και κατηγορίας (τρόφιμα ή μη τρόφιμα) μόνο όταν στην συσκευασία τους γράφουν τις λέξεις «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ» ή κάτι ανάλογο! Μην «εμπιστεύεστε» καθόλου τον κωδικό αριθμό (EAΝ Bar Code) που αρχίζει από 520 γιατί είναι πολύ πιθανό να αγοράσετε ένα εισαγόμενο προϊόν … σαν Ελληνικό!

Η επιμονή στην ένδειξη «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ» (ή κάτι ανάλογο) μέχρι να κυκλοφορήσει και να καθιερωθεί το (ημιεπίσημο) Σήμα Ελληνικού Προϊόντος αποτελεί την πιο απλή και αποτελεσματική άμυνα απέναντι στο τσουνάμι των μεγαλοαπατεώνων και των κατευθυνόμενων «Κοινοτικών προσαρμογών» που θέλουν να μας μετατρέψουν σε πειθήνια και άβουλα πρόβατα στην (οικονομική – και όχι μόνο) σφαγή! 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ 

Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί ευρύτατα ένα ανώνυμο κείμενο που εκφράζει όμως αυθεντικά την ουσία της ανάγκης να «Επιμένουμε Ελληνικά». Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε: 

Ο Γιάννης …. όπουλος άρχισε την ημέρα του νωρίς βάζοντας το ξυπνητήρι του (MADE IN JAPAN) για τις 6 το πρωί … 

Έφτιαξε τον καφέ του (MADE IN BRAZIL) σε ένα “μπρίκι” (MADE IN TURKEY), ξυρίστηκε με την ηλεκτρική του μηχανή (MADE IN GERMANY), έβαλε το πουκάμισό του (MADE IN SRI LANKA), το jean με φίρμα (MADE IN SINGAPORE), τα παπούτσια (MADE IN ITALY), έφτιαξε τα αυγά του στην καινούργια ηλεκτρική συσκευή (MADE IN INDIA), έφαγε λίγο τυρί GOODA Ολλανδίας και λίγο τυρί ΜILNER Γερμανίας, έφαγε και δυο λουκάνικα ΦΡΑΓΚΦΟΥΡΤΗΣ, με τομάτα από το Ισραήλ, συμπλήρωσε το πρωινό του με δύο μήλα Χιλής και ένα πορτοκάλι Ισπανίας, έριξε μία ματιά στο “laptop” κομπιούτερ του (MADE IN MEXICO), ήλεγξε τα emails του κοιτάζοντας συγχρόνως το ρολόι του (MADE IN TAIWAN), μετά κλείδωσε την πόρτα (MADE IN USA), μπήκε στο αυτοκίνητό του (MADE IN FRANCE), το γέμισε με βενζίνη (από SAUDI ARABIA) και συνέχισε το ψάξιμο για μια καλή δουλειά στην ΕΛΛΑΔΑ. 

Στο τέλος μιάς ακόμα άκαρπης και αποκαρδιωτικής προσπάθειας για εύρεση εργασίας και αφού εκτύπωσε μερικά ακόμα αντίγραφα συστατικών επιστολών σε εκτυπωτή (made in MALAYSIA), ο Γιάννης αποφάσισε να ξεκουραστεί λίγο. 

Έβαλε τις παντούφλες του (MADE IN AUSTRALIA) 

Ήπιε ένα ποτήρι κρασί (MADE IN FRANCE) 

άνοιξε την τηλεόραση (MADE IN INDONESIA) 

και άναψε ένα τσιγάρο (MADE IN ENGLAND). 

Μετά σκεφτόταν γιατί δεν μπορούσε να βρει μια δουλειά στην ΕΛΛΑΔΑ…

http://www.tilestwra.com/o-mithos-tou-kodikou-520-ean-bar-code-ke-i-megali-exapatisi-ton-ellinon-katanaloton/

Το δημόσιο χρέος και η πτώση του φιλελευθερισμού

Το δημόσιο χρέος και η πτώση του φιλελευθερισμού

Γεώργιος Α. Σιβρίδης

(Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο των Αθηνών, φιλοσοφία στο Παντεπιστήμιο Paris I Sorbonne και κοινωνικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Paris V Réné Descartes).

Ο Π. Κονδύλης είχε πει ότι όπως αν ο 20ος αι. σήμανε το τέλος του κομμουνισμού, ο 21ος θα σημάνει το τέλος του φιλελευθερισμού. Αυτό διαφαίνεται με το εμπόριο χρέους που οδηγεί στην όλο και μεγαλύτερη επαύξησή του.

Ο σύγχρονος φιλελευθερισμός, όπως αυτός πρακτικά ασκείται από τους τυχοδιώκτες των χρηματιστηριακών αγορών και από ηθικολόγους κουτοπόνηρους γραφειοκράτες, έχει ορισμένο χρόνο ζωής. Όπως και ο κομμουνισμός, θα φθάσει να εκφράζει τα αντίθετα από αυτά που θεωρητικά ευαγγελίζεται και θα τελειώσει μέσα από την αντίφασή του αυτή.

Οι φόροι για να εξυπηρετηθούν τα χρέη και η υποδούλωση των λαών σε αυτά θα οδηγήσουν στην πλήρη αυτο-γελοιοποίησή του. Και όλα αυτά, γιατί όπως και ο κομμουνισμός, αφενός δεν κατενόησε την φύση και την λειτουργία του χρήματος, αφετέρου δεν αντιλήφθηκε ότι υπάρχουν άλλες διαστάσεις της ανθρώπινης ζωής πολύ πιο θεμελιώδεις από την κατανάλωση και τα ναρκισσιστικά δικαιώματα, και οι οποίες ορίζουν αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό.

Αντίθετα, ο «νοθευμένος», όπως τον αποκαλεί ο Κονδύλης, φιλελευθερισμός του 19ου αι. ήταν ο πραγματικός φιλελευθερισμός, επειδή ακριβώς δεν πρότεινε κάποιον παράδεισο επί της γης. Ήταν νομιναλιστικός και συμπληρωματικός στις υφιστάμενες κοινωνικές δομές.

*

Ας πάρουμε την περίπτωση του δημοσίου χρέους. Σύμφωνα με την φιλελεύθερη μυθολογία, είναι αποκλειστικά το κράτος που το δημιουργεί, όμως είναι το τραπεζοπιστωτικό σύστημα εκείνο που πρέπει να δανείσει αν θέλει το ίδιο να υφίσταται, καθώς υπάρχει επειδή δανείζει. Γιατί το δημόσιο χρέος αυξάνεται παράλληλα με την αύξηση της φορολόγησης, ενώ ταυτόχρονα η πίστωση γνωρίζει επέκταση πέραν των φυσικών επιτοκίων;

Το χρηματοπιστωτικό σύστημα, δηλαδή η ίδια η φύση του χάρτινου χρήματος, βασίζεται στην δυνατότητα επεκτάσης της πίστωσης. Αυτό σημαίνει ότι η εγγύηση για την ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί είναι δάνεια που συνάπτουν οι εμπορικές τράπεζες ή χρηματιστηριακά παράγωγα ως ασφάλιστρα ή οι φόροι που θα εισπραχθούν στο μέλλον. Και αυτό δεν είναι καινούργια ιστορία. Τα κρατικά ομόλογα ξεκινούν από τις πόλεις της αναγεννησιακής Ιταλίας, ενώ η Τράπεζα της Αγγλίας και οι φούσκες των Νοτίων Θαλασσών και του Μισσισσιππή είναι ιστορίες των αρχών του 18ου αι. Η διαφορά του κράτους τότε από το σημερινό είναι ότι ο δανεισμός εξυπηρετούσε στον πόλεμο που θα έφερνε καινούργιες εκτάσεις προς εκμετάλλευση, ενώ σήμερα, στις «δημόσιες επενδύσεις» και την δημιουργία «ανάπτυξης». Δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικά, το κράτος δανείζεται για να κάνει κάποιες δουλειές και στέλνει τον λογαριασμό στους υπηκόους. Ο επιχειρηματίας που θα αναλάβει την δουλειά μπορεί να αυξήσει τις απολαβές του, αφού ξέρει ότι το κράτος έχει δυνατότητα να δανεισθεί επειδή ακριβώς βάζει ως εγγύηση τους φόρους που μπορεί να εισπράξει. Αυτός είναι λίγο πολύ ο μύθος της οικονομικής ανάπτυξης, που φθείρει την πολιτεία στη καρδιά της, δηλαδή τους θεσμούς της, καλλιεργώντας την διαφθορά.

*

Όμως, την στιγμή που ο μέσος φιλελεύθερος εγείροντας θέμα κάποιας ομιχλώδους «ατομικής ευθύνης» (sic) του ψηφοφόρου που ψήφισε τον πολιτικό που δανείσθηκε και όχι προσωπικής ευθύνης του εκάστοτε τραπεζίτη ή χρηματιστή, ζητεί ουσιαστικά την συσσώρευση του χρέους εις βάρος της πραγματικής αγοράς. Ο ίδιος μπορεί να αρνείται ότι το επιζητεί αυτό, όπως ένας κομμουνιστής μπορεί να αρνηθή ότι σκοπός του είναι η δημιουργία ενός απάνθρωπου κράτους. Αν αφήσουμε την ηθική και το δίκαιο κατά μέρος, με την οποία ούτως ή άλλως ο φιλελεύθερός μας ως ατομικιστής δεν τα πάει και πολύ καλά, και ας πιάσουμε το κατεξοχήν οικονομικό κομμάτι, θα δούμε γιατί δεν γνωρίζει οικονομικά—το ίδιο το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, το οποίο δεν είναι μια ιδεολογία όπως με μαρξιστικό τρόπο νομίζει ο φιλελεύθερός μας. Έτσι οι απόψεις του είναι περισσότερο εμπόδιο παρά προάσπισή του.

Το κεφαλαιοκρατικό σύστημα ή η αγορά είναι ένα προϊόν συσχετισμών (associations) όπως και η κοινωνία. Ο κλασικός libre-échangiste [ελευθεραγοριστής] Frédéric Bastiat γράφει στα Οικονομικά Σοφίσματα: «Mais, l’homme étant sociable, les services s’échangent les uns contre les autres, proposition que vous pouvez, si cela vous convient, construire à rebours» [Αλλά καθώς ο άνθρωπος είναι κοινωνικός, οι υπηρεσίες καταλλάσσονται οι μεν έναντι των δε, πρόταση που μπορείτε, αν σάς βολεύει, να κατασκευάσετε από την ανάποδη.] Όποιος αντίθετα μιλεί για «τις» αγορές, λες και είναι ατομικές οντότητες με δική τους βούληση δεν μπορεί παρά να κρύψει το σοσιαλιστικό του παρελθόν, οπόταν δηλαδή μίλαγε για την βούληση «της» κοινωνίας. Οι συσχετισμοί έχουν νόμους, νόμους της πράξης. Τέτοια είναι η έννοια της «αξίας». Η αξία κάθε πράγματος είναι σχετική προς το μέγεθος της επιθυμίας που έχει κάποιος για να το αποκτήσει, και με την οποία το πράγμα αυτό γίνεται αντικείμενο πόθου. Αυτό κάνει η coquette με το παιχνίδι της: αυξάνει την ερωτική της αξία μέσα από το παιχνίδι της. Μπορείς επίσης να πωλήσεις φύκια για μεταξωτές κορδέλες, όπως κάνουν συνήθως οι χρηματιστές, αλλά κάποια στιγμή θα αποκαλυφθή ότι τα φύκια είναι πράγματι φύκια και όχι μεταξωτές κορδέλες.

Η συσσώρευση χρέους λοιπόν είναι παράλογη, επειδή καθιστώντας το χρέος unsustainable (Σημ. ΔΕΕ: μη-βιώσιμο) το κάνει λιγότερο επιθυμητό για να το αγοράσει κανείς. Δηλαδή εκμηδενίζει την αξία του ή σε οικονομικούς όρους, την «οριακή ωφελιμότητά» του. Και αυτή είναι η σημασία της ανόδου του δανεισμού ενός υπερχρεωμένου κράτους. Αν το αγοράσεις δεν θα πάρεις πίσω τα χρήματά σου, με απλά λόγια. Άλλωστε η έννοια του τόκου, ή του ενοικίου εμπεριέχει τον κίνδυνο αυτόν. Κοινώς είναι η λογική της αγοράς. Για αυτό και η χρεοκοπία είναι μέσα στο παιχνίδι του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, αντίθετα προς την λογική του γραφειοκράτη και του ηθικολόγου ο οποίος αντίθετα προτιμά να μεταφέρει το πρόβλημα στους πολίτες και στην πραγματική οικονομία προκαλώντας την ερήμωση που θα προκαλούσε μία βαρβαρική επιδρομή.

*

Για να κλείσω, το κεφαλαιοκρατικό σύστημα, δηλαδή η αγορά, θα επιβιώσει επειδή είναι ένα σύστημα που αναγεννάται μέσα από τις αστοχίες του. Εκείνοι που δεν θα επιβιώσουν είναι οι θεωρητικοί του, που προσπαθούν να το δουν σε σχέση με μια μεσσιανική αντίληψη, είτε αυτοί λέγονται μαρξιστές και στέκονται έναντί του, είτε φιλελεύθεροι και νομίζουν ότι το υπερασπίζονται.

Συγκεκριμένα ο φιλελευθερισμός, ενώ γεννάται μέσα από τον republicanism* του 18ου αι. που εξήρε την ελεύθερη αγορά ως τρόπο ανεξαρτησίας και προστασίας της πολιτείας από την αγορά και ως liberalism κατά τον 19ο αι., δεν ήταν άλλο από την υιοθέτηση των αρχών της πολιτείας και της ελεύθερης αγοράς από τους συντηρητικούς. Και κάποια στιγμή διεστρεβλώθη, θέτοντας την αγορά στην υπηρεσία του κράτους.

Έτσι ενώ ο Λόρδος Acton ήταν εναντίον των ταχυδακτυλουργιών του τραπεζικού συστήματος, ο «νέος φιλελεύθερος» Keynes έκανε την εκτεταμένη πίστωση κεντρικό κομμάτι της θεωρίας του, συγγενεύοντας μάλιστα με τα οικονομικά του φασισμού (δημιουργία εθνικής οικονομίας μέσω κρατικών επιδοτήσεων). Κατά το τέλος του 20ου αι. και μετά την πτώση του κομμουνισμού, ο φιλελευθερισμός με τον σοσιαλισμό ήρθαν πιο κοντά κάνοντας ως κοινό σκοπό τους την παρασιτική υπερκατανάλωση η οποία θα μπορούσε να υποστηριχθή από την πιστωτική επέκταση.

Το κατεξοχήν παράδειγμα είναι το νόμισμα του ευρώ, που ήταν ακριβώς ένα σχέδιο με τέτοιαν σκόπευση. Αυτή η κοινή κατάληξη φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού έχει την πηγή της στον ωφελιμισμό του 19ου αι. όπου η republican έννοια του «κοινού αγαθού» (common good) που αντιλαμβάνεται κανείς μέσω μιας κοινονοημοσύνης (common sense) ή μιας συμπάθειας (sympathy), από ελάχιστος κοινός παρονομαστής μιας κοινωνίας τρέπεται στο «μεγαλύτερο αγαθό» (the greater good) για τον «μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων». Δηλαδή σε έναν υπολογισμό, μια κοινωνική μηχανική, καταδικασμένη να αποτύχει. Και αποτυγχάνει γιατί το βασικό του αξίωμα είναι ότι ο άνθρωπος είναι ένα άτομο που δεν είναι κοινωνικό, αλλά απλώς θέλει να αυτο-ικανοποιείται και να αποφεύγει τον πόνο που μπορεί να του αποφέρει ένας συσχετισμός.

Και αυτό αποτελεί μια εσφαλμένη ανθρωπολογία, γιατί την όποια ικανοποίηση την λαμβάνει μέσα από τον συσχετισμό του με ένα περιβάλλον. Και είναι καταδικασμένος να συσχετισθή, γιατί ως ον είναι ατελές._

 Δημοσίευση ΙΝΣΠΟΛ 24/Γ/2015

http://www.antibaro.gr/article/13416

*Ρεπουμπλικανισμός = Πολιτική θεωρία διακυβέρνησης μιας χώρας, σύμφωνα με την οποία η εξουσία ασκείται από τον λαό (λαϊκή κυριαρχία) και όχι από κάποιον απόλυτο Μονάρχη του οποίου οι πολίτες (λαός) είναι απλώς υπήκοοι.

(Σημ. ΔΕΕ)

Περί διεθνών τοκογλύφων και συναφών αερολογιών…

Περί διεθνών τοκογλύφων και συναφών αερολογιών…

«Εχθρός της χώρας δεν είναι μόνον οι δανειστές. Ο χειρότερος εχθρός της είναι ο χυδαίος λαϊκισμός, που της τρώει τα σωθικά και αποβλακώνει τους πολίτες της…»

ΔΕΕ

Ένα από τα πλέον διαδεδομένα συνθήματα και καθημερινές εκφράσεις που ακούγονται και διαβάζονται σχεδόν παντού είναι και τα περί «διεθνών τοκογλύφων». Ακούγονται ωραία, προσφέρουν μια εύκολη και φθηνή δικαιολογία για την κατάντια της χώρας και κυρίως μας απαλλάσσουν ατομικά και συλλογικά από την ευθύνη των επιλογών μας, στις οποίες οδηγηθήκαμε διότι αυτοί που κυβέρνησαν τις προηγούμενες δεκαετίες επέφεραν ανήκεστη βλάβη στο διανοητικό και μορφωτικό επίπεδο των νεοελλήνων, μετατρέποντάς τους σε έναν ισοπεδωμένο κοινωνικό πολτό, έναν εκδικητικό όχλο, που άγεται και φέρεται από κάθε λογής δημαγωγούς και ανεγκέφαλους λαοπλάνους.

Στόχος αυτού του άρθρου είναι να εξετάσει με απλή λογική και τεκμηριωμένα στοιχεία και δεδομένα κατά πόσον ευσταθεί αυτός ο ισχυρισμός και εάν υπάρχουν έστω και ψήγματα αλήθειας που να τον δικαιολογούν.

Θα πρέπει να επιστρέψουμε μερικές δεκαετίες πίσω για να αντιληφθούμε πότε εκκολάφθηκε το «αυγό του φιδιού» και ποιος ήταν ο βασικός υπεύθυνος που ξεκίνησε την καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και της χώρας γενικότερα.

Η θλιβερή δεκαετία του ‘80

Την περίοδο 1981-1985, όπως αποκαλύπτουν άρθρα και έρευνες έγκυρων αναλυτών (1), «…εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της “καμένης γης”, για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισεκατ. δολλάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισεκατ. δολλάρια κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στην χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται…».

Άλλοι ερευνητές (2) αποκαλύπτουν ότι τα πρώτα χρόνια μετά το 1981 (ένταξη στην ΕΟΚ), η Ελλάδα εισέπραξε συνολικά από τα πλαίσια στήριξης της ΕΕ δωρεάν πάνω από 60 δις ευρώ. Την περίοδο 1985-1987 η Ελλάδα έλαβε 1,2 δις εκιού (Σημ. ΔΕΕ: ECU = Ευρωπαϊκή Λογιστική Μονάδα, ο πρόδρομος του Ευρώ)  για τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα. Μετά το 1988 είχαμε το πρώτο και το δεύτερο πακέτο Ντελόρ. Το πρώτο υλοποιήθηκε την περίοδο 1988-1993, ήταν 8 δις εκιού και επρόκειτο για γερή ενίσχυση από τα διαρθρωτικά ταμεία της τότε ΕΟΚ. Το δεύτερο πακέτο Ντελόρ (1994-1999) πρόσφερε ακόμη γενναιότερη ενίσχυση: 17,5 δις εκιού και αποσκοπούσε στην οικονομική και κοινωνική συνοχή, κυρίως των ασθενεστέρων οικονομικά περιφερειών. Μετά ήλθε το τρίτο πακέτο (2000-2006), με 25 δις ευρώ. Και το 2010 είχαμε το τέταρτο (το ΕΣΠΑ) με πάνω από 22,5 δις ευρώ.

Στο μεταξύ, άλλα χρήματα έρχονταν για επιμέρους δράσεις από τα λεγόμενα Διαρθρωτικά Ταμεία, όπως η αγροτική οικονομία (με τις περίφημες επιδοτήσεις), για την ανάπτυξη της οποίας η Ελλάδα εισέπραξε πάνω από 40 δις ευρώ (τα περισσότερα από κάθε άλλη χώρα).

Διαφορετικές εκτιμήσεις υπολογίζουν τα χρήματα διαφόρων διαρθρωτικών Ταμείων που εισέρρευσαν ως ΔΩΡΕΑΝ ενισχύσεις στην Ελλάδα από την ΕΟΚ και την διάδοχό της ΕΕ, σε 400 με 550 δις Ευρώ, συνυπολογίζοντας και τις συνέργειες στην ελληνική οικονομία! Επαναλαμβάνω για να το εμπεδώσουμε: ΔΩΡΕΑΝ!

Εάν λάβουμε υπόψη ότι στα τέλη του 2011 το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης είχε ανέλθει στα 368 δις Ευρώ περίπου σύμφωνα με στοιχεία του ΥΠ.ΟΙΚ. όπως εμφανίζονται στον παρακάτω Πίνακα 1 αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα πήρε, εκτός από τα προαναφερθέντα δωρεάν ποσά και επί πλέον δάνεια (τα οποία βεβαίως δεν μας τα έδωσαν οι «ξένοι τοκογλύφοι» με το ζόρι) με αποτέλεσμα να εισπράξουμε συνολικά το δυσθεώρατο ποσό του 1 τρις Ευρώ περίπου! Θεωρητικά θα έπρεπε, όπως λέει και ο λαός, «να τρώμε όλοι με χρυσά κουτάλια». Προφανώς όχι μόνον δεν συνέβη κάτι τέτοιο, αλλά προχωράμε με ταχείς ρυθμούς να μεταβληθούμε στην φτωχότερη χώρα της Ευρώπης!

Πίνακας 1

Αξίζει να σημειωθεί ότι το συνολικό χρέος (Δημόσιο και Ιδιωτικό) της χώρας μας είναι τρομακτικά μεγαλύτερο, όπως μας δείχνει ο Πίνακας 2 και σήμερα έχει ξεπεράσει τα 750 δις Ευρώ:

Πίνακας 2

Πού κατέληξαν όλα αυτά τα τεράστια ποσά;

 Μια ερμηνεία περιγράφεται γλαφυρά στο προαναφερθέν άρθρο (1) όπου αναφέρονται οι καταστροφές της οικονομίας από τα όργια σπατάλης των διαφόρων κυβερνήσεων, αλλά και οι ευθύνες από τις πράξεις των συνδικάτων, των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων κλπ:

«…Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των

χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας - και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες - ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) - είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την  ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 150 δισ. ευρώ -κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.

Στις παραπάνω αδιανόητες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια από τα εφάπαξ.

Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας.

Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων…».

Για τα δις που χάθηκαν στον τομέα της Γεωργίας και μετατράπηκαν σε βίλες, σε υπερπολυτελή τζιπ και λιμουζίνες ή απλώς φαγώθηκαν στα σκυλάδικα θα απαιτηθούν πολλές σελίδες και απλώς τα αναφέρω.

Τα σκάνδαλα ΠΑΣΟΚ (3) και ΝΔ (4)

Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικά από τα πλέον κραυγαλέα σκάνδαλα που καταγράφηκαν από την δεκαετία του ’80 και μετά:

1. Το περίφημο σκάνδαλο «καλαμποκιού» ήταν από τα πιο ηχηρά της πρώτης οκταετίας του ΠΑΣΟΚ, με λαθραία εισαγωγή χιλιάδων τόνων γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού από κρατική εταιρία και εξαγωγή του ακολούθως σε ευρωπαϊκές χώρες ως ελληνικό. Τα κέρδη υπερέβησαν τα 1.500.000 δολάρια, ενώ στα παραστατικά εμφανίστηκε μόνο 1.000.000 δρχ.!

2. Σκάνδαλο 1,5 δισ. ει βάρος της ΕΤΒΑ και δύο θυγατρικών ναυτιλιακών εταιριών της, με την αγορά πλοίων από άγνωστες κυπριακές εταιρίες, οι οποίες εμφανίζονταν χωρίς κεφάλαια και χωρίς μετόχους.

3. Διασπάθιση δημόσιου χρήματος στην Αγροτική Ασφαλιστική. Πέρα από τις άλλες παρανομίες, εξασφάλιζε στα διευθυντικά στελέχη της μισθούς από 25.000.000 - 33.000.000 δρχ. μηνιαίως.

4. Σκάνδαλο πλαστογραφίας στο υπουργικό συμβούλιο, με παράνομη παράταση νομικών συμβούλων της Τραπέζης της Ελλάδος.

5. Στον Οργανισμό Σχολικών Κτιρίων «πράσινο» στέλεχος ζήτησε από ιδιώτη 15.000.000 δραχμές για να συμπεριληφθεί το οικόπεδό του στους σχεδιασμούς του οργανισμού.

6. ΠΡΟΜΕΤ 1: Ενώ η επίσημη τιμή του εισαγόμενου καφέ ανά τόνο ήταν 1500 δολάρια, η κρατική ΠΡΟΜΕΤ τον εισήγε λαθραία, υπερτιμολογώντας στα 2.000 δολάρια τον τόνο.

7. ΠΡΟΜΕΤ 2: Αγόρασε από φιλανδική εταιρία εξαγωγών ξυλείας ποσότητες καυσόξυλων αντί του ποσού των 250.000.000 δρχ., τα οποία μάλιστα κρίθηκαν ακατάλληλα από τους Ελληνες ξυλουργούς και τελικά σάπισαν στο λιμάνι της Ελευσίνας.

8. Σειρά από υπεξαιρέσεις Αγροτικών Εξαγωγών στην ΑΓΡΕΞ.

9. Στην Εθνική Τράπεζα σκάνδαλο κατάχρησης 47.000.000 δρχ.

10. Στα τέλη του 1985 ξέσπασε το σκάνδαλο με τον εκδότη φιλοπασοκικών εφημερίδων Αθανάσιο Πόπωτα, που οδηγήθηκε στη φυλακή για κατάχρηση 57.000.000 δρχ. από την Εθνική Τράπεζα. Οι ηθικοί αυτουργοί όμως δεν τιμωρήθηκαν…

11. Πυρκάλ 1: Πουλούσε στο Ιράκ 112 δολάρια την οβίδα και στον Ελληνικό Στρατό 201 δολάρια!

12. Πυρκάλ 2: Αγόρασε το άχρηστο ναυπηγείο πλαστικών σκαφών στο Λαύριο αντί 370.000.000 δρχ.

13. Στη ΔΕΗ δύο υποθέσεις είδαν το φως της δημοσιότητας. Η πρώτη αφορούσε υπεξαίρεση 500.000.000 δρχ. και η δεύτερη συμφωνία για αγορά ηλεκτρικής ενέργειας από την Αλβανία, προκαλώντας ζημιά 120.000.000 δρχ. στη ΔΕΗ.

14. Η αγορά των προβληματικών αεροσκαφών MIRAGE. Ο Ανδρέας Παπανδρέου όρισε υπεύθυνο για την αγορά τους τον Γιώργο Λούβαρη. Το κόστος τους ήταν διπλάσιο από τις τρέχουσες τιμές.

15. ΚΥΔΕΠ: «Το σκάνδαλο του σταριού». Ζημίωσε τους Ελληνες αγρότες 910.000.000 δρχ. Χρησιμοποιήθηκαν δύο εταιρίες, ως μεσάζοντες, για το ξεπούλημα των προϊόντων της, με αποτέλεσμα να κερδίσουν δισεκατομμύρια οι εταιρίες αυτές εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου.

16. «Σκάνδαλο Κοσκωτά»: Το σχέδιο για την οικονομική επικράτηση «νέων τζακιών», προσαρμοσμένων στις πολιτικές επιλογές του ΠΑΣΟΚ, με πολιτικές, οικονομικές και ποινικές προεκτάσεις.

17. Ελληνική Βιομηχανία Όπλων: Ο ίδιος ο τότε υφυπουργός Εθνικής Αμύνης Στάθης Γιώτας, προτού παραιτηθεί, υπέβαλε μηνυτήριες αναφορές για επιζήμιες πράξεις και παραλείψεις και για μίζες δισεκατομμυρίων μέσω εταιριών «φαντασμάτων».

20. Η εμπλοκή του στελέχους του ΠΑΣΟΚ -του τότε δημάρχου Χαλκηδόνας Χρήστου Παπαδόπουλου- ακόμη και στην «εταιρία δολοφόνων».

Για το τρομακτικό σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, τα λαδώματα των εξοπλιστικών «προγραμμάτων», τα διασπαθισμένα τεράστια ποσά των Ολυμπιακών Αγώνων και τέλος το μεγάλο έγκλημα της προσφυγής στο ΔΝΤ και στα Μνημόνια που ακολούθησαν και που υπήρξαν τα μεγαλύτερα από τα «σύγχρονα κακουργήματα» του ΠΑΣΟΚ έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες και θεωρώ περιττή την επανάληψή τους.

Φυσικά η ΝΔ δεν υστέρησε στην εξαντλητική προσπάθεια κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος (4):

1.         Εξαγορά Γερμανός από Cosmote. «Η διοίκηση της Cosmote ενήργησε δολίως και με σκοπιμότητα, προς εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων και δη να ωφελήσει τον Πάνο Γερμανό». Σε αυτό συνηγορούν, ανάμεσα σε άλλα, οι ποινικές διώξεις που ασκήθηκαν - με αφορμή την εξαγορά της Γερμανός από την Cosmote – για τα εξής αδικήματα: Απιστία που στρέφεται κατά υψηλόβαθμων στελεχών της Cosmote, ηθική αυτουργία σε απιστία που στρέφεται κατά του επιχειρηματία, νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα, χειραγώγηση αγοράς από κοινού και κατ' εξακολούθηση κατ' επάγγελμα και συνήθεια που στρέφεται κατά επτά προσώπων αντικριστών και ατόμων που εμπλέκονται με την επιχείρηση και ηθική αυτουργία στη χειραγώγηση.

2.        Το σκάνδαλο των ομολόγων. Μία υπόθεση η οποία έφερε στην επιφάνεια το ζήτημα της διαχείρισης των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων. Βασικός στόχος του Υπουργείου Απασχόλησης ήταν να γίνονται αγορές σύνθετων και μη ομολόγων, χωρίς να υπάρχουν τα κατάλληλα πρόσωπα τα οποία θα μπορούσαν να ελέγξουν πιθανές έκνομες ενέργειες, οι οποίες σημειώνονταν, σε βάρος των οικονομικών του ελληνικού Δημοσίου. Παρά τις πιέσεις της αντιπολίτευσης και της κοινής γνώμης, ο τότε Υπουργός Απασχόλησης, Σάββας Τσιτουρίδης, δεν απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση για το ζήτημα των ομολόγων αλλά εξαιτίας της υπόθεσης στην οποία εμπλέκονταν ο στενός του συνεργάτης Ευγένιος Παπαδόπουλος.

3.      Η εξαγορά του ΟΤΕ από τη Deutsche Telekom. Χωρίς να έχουν αξιολογηθεί όλα τα περιουσιακά του στοιχεία, ο ΟΤΕ «περνάει» στα χέρια της γερμανικής Deutsche Telekom. Εργαζόμενοι και αντιπολίτευση μιλούν για «ξεπούλημα» του κερδοφόρου ΟΤΕ και θέτουν ακόμη και ζήτημα εθνικής ασφάλειας.

4.      Το κορυφαίο Σκάνδαλο της Siemens. H γερμανική εταιρεία Siemens δωροδοκούσε κρατικούς λειτουργούς για να επικρατήσει σε δημόσιους διαγωνισμούς. Ιδιωτικά κέντρα οικονομικής ισχύος, κοινοβουλευτικά κόμματα και παντελής έλλειψη διαφάνειας συνθέτουν το μωσαϊκό της υπόθεσης Siemens.

5.      Σκάνδαλο ΟΣΕ. Υπέρβαρες αμαξοστοιχίες με παραποιημένα παραστατικά επιφέρουν οικονομική ζημία ύψους 1.300.000 ευρώ στον OΣE. H τιμή στην οποία αγόραζαν οι έμποροι τα παλαιά σίδερα (σκραπ) ήταν πάνω από 200 ευρώ τον τόνο. Η εταιρεία στην οποία έγινε η ανάθεση καταβάλλει μόλις 57 ευρώ ανά τόνο... Υπάλληλοι του ΟΣΕ πλαστογραφούσαν τις σχετικές συμβάσεις με στόχο το κέρδος από την παράνομη μεταφορά σκραπ.

Δεκάδες άλλα σκάνδαλα επί ΝΔ έχουν επίσης καταγραφεί, αλλά αφορούν κυρίως περιπτώσεις ατομικού πλουτισμού εις βάρος του Δημοσίου [Χρηματισμός στο υπουργείο Τουρισμού, Ο στενός συνεργάτης του υπουργού Εσωτερικών, Πρ. Παυλόπουλου, Α. Χούπης, είχε αναλάβει επ' αμοιβή μέσω εταιρείας να διαμορφώσει τους όρους προκήρυξης και αξιολόγησης αιτήσεων για προσλήψεις στο Δημόσιο εκτός ΑΣΕΠ, και συγκεκριμένα την πρόσληψη 300 υπαλλήλων στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, τα γλυκά του κ. Γιακουμάτου,  οι κουμπάροι και το καρτέλ του γάλακτος (ΜΕΒΓΑΛ), παροχή κρατικής διαφήμισης σε υπόδικο και παραίτηση του υφυπουργού Οικονομικών Αδάμ Ρεγκούζα, Μιλτ. Βαρβιτσιώτης και οικόπεδα στην Μύκονο κλπ] και συγκριτικά αποτελούν δραστηριότητες κλεφτοκοτάδων σε αντιδιαστολή με μια τεράστια εγκληματική οργάνωση επιπέδου Μαφίας.

Ανάλογη υπήρξε και η εκτόξευση του δημοσίου χρέους επί των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας όπως φαίνεται από τους παρακάτω Πίνακες 3 και 4. Παρατηρούμε τα άλματα του Δημοσίου Χρέους την περίοδο Ανδρέα, την άτυχη περίοδο Μητσοτάκη και το τελικό άλμα στο κενό που πραγματοποιήθηκε την διετία 2008-2010 και την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον ΓΑΠ. Ο Πίνακας 4 είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα διότι εμφανίζει τις διακυμάνσεις του Δημοσίου Χρέους σε σχέση με το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΕΑΠ).

Πίνακας 3

Πίνακας 4

Μια επίσης ενδιαφέρουσα απάντηση στο αρχικό ερώτημα υπάρχει σε σημερινό άρθρο της εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ όπου αναφέρονται τα εξής:

«…η άνοδος και παντοδυναμία του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία συνέπεσε με το ξεκίνημα της πορείας της χώρας στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση. Με απλά λόγια, το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία μαζί με τα χρήματα από την Ευρώπη. Εκεί, χάθηκε μια τεράστια, μοναδική, ιστορική ευκαιρία για τη χώρα. Διότι τα χρήματα αυτά, οι κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου ούτε που διανοήθηκαν να τα διανείμουν σε παραγωγή, ανάπτυξη και επενδύσεις. Με τα έτοιμα, και ξένα, εκείνα χρήματα πληρώθηκαν μισθοί και συντάξεις του Δημοσίου, έγιναν αυξήσεις και προστέθηκαν και άλλοι δημόσιοι οργανισμοί, περιττοί και άχρηστοι πολλές φορές, για να εξασφαλιστούν ακόμα περισσότερες δεξαμενές ψηφοφόρων. Με τα έτοιμα, και ξένα, χρήματα βολεύτηκαν αγρότες χωρίς να χρειάζεται να εργάζονται όπως εργάζονταν. Οι τότε κυβερνήσεις κατέστησαν σαφές σε γενιές της ελληνικής κοινωνίας ότι δεν χρειάζεται να δουλεύεις σκληρά για να αμείβεσαι καλά. Στην πραγματικότητα, τα χρήματα, τα προνόμια, οι απολαβές που χάθηκαν από το 2009 και μετά ήταν χρήματα που εν πολλοίς δεν μας ανήκαν ποτέ. Βεβαίως, η μέγιστη αδικία εδώ είναι ότι, κυρίως στον μαρτυρικό ιδιωτικό τομέα, έχασαν και άνθρωποι που κέρδισαν χρήματα με τον ιδρώτα και τη δημιουργικότητά τους. Και σε αυτή την αδικία συνέβαλαν τα μέγιστα οι λεγόμενες μνημονιακές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. για να μην πειράξουν το αγαπημένο τους Δημόσιο...». (15)

Τελικά ποιοι είναι αυτοί οι «διεθνείς τοκογλύφοι»;

Οι ισχυρισμοί περί «διεθνών τοκογλύφων» προέκυψαν αρχικά ως συνέχεια της γνωστής μαρξιστικής ρητορικής περί «κεφαλαιοκρατών που πίνουν το αίμα των λαών» («με μπουρί»! όπως κραύγαζε σε πρωτοσέλιδα της αλήστου μνήμης ΑΥΡΙΑΝΗΣ ο χυδαίος λαϊκιστής και μεγαλοαπατεών Κουρής) και στην συνέχεια διαδόθηκε στον χώρο που εκπροσωπείται σήμερα πολιτικά από τους ΑΝΕΛΛ, τον κατ’ εξοχή χώρο της συνωμοσιολογίας, του ανορθολογισμού, των αστικών μύθων, των «μη-συμβατικών» θεωριών, της στείρας αερολογίας και της απωθητικής ψευτοπατριωτικής μεγαλοστομίας.

Αναφέρονται γενικά και αόριστα κάποια ονόματα διεθνών επιχειρηματιών, Τραπεζών, χρηματο-οικονομικών ιδρυμάτων (πάντα και κατά προτίμηση Εβραίων, λες και αν ήσαν π.χ. Αρμένιοι το θέμα δεν θα μας απασχολούσε) τα οποία οδήγησαν την Ελλάδα στην καταστροφή με στόχο να αποκτήσουν τα «αμύθητα πλούτη που κρύβει στα σπλάχνα της η ελληνική γη».

Χαρακτηριστικό και εξ ίσου αποκαλυπτικό είναι ένα άρθρο που αναρτήθηκε εδώ: http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2012/08/blog-post_1985.html

(το ιστολόγιο ονομάζεται the secret real truth = η κρυφή πραγματική αλήθεια) και το οποίο αναπαράχθηκε στην συνέχεια ευρύτατα στο Διαδίκτυο.

Όπως αναφέρει: «Έξι ήταν τα εργαλεία με τα οποία κατασκευάστηκε … εργαστηριακά η κρίση και ο ιός απελευθερώθηκε στην Ευρώπη! Επιλογή; Τα «κράτη-γουρούνια» (PIGS, από τα αρχικά των λέξεων, Portugal Ireland, Greek, Spain) είχαν προεπιλεγεί και στα «εργαστήρια» των τοκογλύφων είχαν γίνει οι απαραίτητες «προσομοιώσεις» με αποτέλεσμα να επιλεγεί ως καλύτερος στόχος, η Ελλάδα, για την τελική επίθεση κατά του Ευρώ, η οποία δεν έχει γίνει ακόμη! Ποια ήταν λοιπόν τα εργαλεία αυτά;

Το πρώτο εργαλείο ήταν τα «ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) που ενώ σχεδιάστηκε για την ασφάλεια των ομολόγων, εντούτοις χρησιμοποιήθηκε ανεξέλεγκτα και χωρίς εποπτικό μηχανισμό, Πουθενά!».

Στην συνέχεια, ο αναγνώστης επιδιώκοντας να πληροφορηθεί ποια ήσαν τα άλλα πέντε «εργαλεία», διαβάζει τα εξής: «Πέραν των CDS, ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ήταν τρεις επενδυτικές τράπεζες και τρεις οίκοι αξιολόγησης:Τράπεζες – Επενδ. Εταιρίες:

GOLDMAN SACHS, NEUBERGER BERMAN (συμφερόντων Rotschild), BLACKROCK, U.K. (συμφερόντων Rotschild)     

Οίκοι Πιστοληπτικής Αξιολόγησης:

FITCH, MOODY’s, STANDARD & POOR (S&P)» δηλαδή σύνολο επτά!

Ενδεικτικό της προχειρότητας και της ελαφρότητας αυτού του κειμένου.

Το υπόλοιπο άρθρο αναλίσκεται σε εξ ίσου αναξιόπιστες και άχρηστες πληροφορίες για την οικογένεια Ρότσιλντ, διάφορους Τραπεζίτες, σε αφελείς συλλογισμούς και τελικά επικεντρώνεται στις σχέσεις των Ελλήνων πολιτικών με οικονομικά κέντρα, Ιδρύματα, τον Σόρος και την γνωστή παραφιλολογία των συνωμοσιολογούντων. Στο άρθρο αυτό ταιριάζει απόλυτα η γνωστή ρήση για το δέντρο που κρύβει το δάσος.

Αστειότητες…

Συμπεράσματα

Όπως προκύπτει από αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω, αλλά και όπως ισχυρίζομαι, είναι καιρός πια να εγκαταλείψουμε τις βολικές λύσεις, τις μισές αλήθειες και τα ολόκληρα ψέμματα. Επί τέλους ας δούμε την πραγματικότητα κατάματα και ας προχωρήσουμε στην απαραίτητη και αναγκαία αυτοκριτική μας. «Διεθνείς τοκογλύφοι» υπήρχαν πάντα και μπορούμε να εφεύρουμε άλλους τόσους. Την δουλειά τους κάνουν και πουθενά δεν πήγαν απρόσκλητοι! 

Το ζήτημα ήταν και είναι πάντα το τι κάνουμε εμείς. Να συνειδητοποιήσουμε ότι οι δικές μας λανθασμένες και εγκληματικές πολιτικές επιλογές, μας οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε.

Η αλλοίωση της ελληνικής οικονομίας, κοινωνίας, η έκπτωση των αξιών, ο άκρατος καταναλωτισμός, η ασυδοσία του πολιτικού προσωπικού, η διαφθορά και η ατιμωρησία, ο εκμαυλισμός των πολιτών, η λογική της αντιπαροχής και ανταλλαγής της ψήφου με παροχές και ρουσφέτια ήσαν φαινόμενα που καλλιεργήθηκαν και εξαπλώθηκαν σαν επιδημία με την κατάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του, τον χαρισματικό δημαγωγό και πολιτικό απατεώνα, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων. Τα παρασκήνια των όσων συνέβησαν τις τελευταίες δεκαετίες είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστο και μόνον κάποια ψήγματα αλήθειας έρχονται στο φως της δημοσιότητας από άτομα που έζησαν από κοντά τα γεγονότα (5) ή από πρώην συνεργάτες των πρωταγωνιστών, των οποίων η συνείδηση δεν τους επέτρεψε να ακολουθήσουν τον κατήφορο.

Όπως μάλιστα έχει υποστηριχθεί από ένα τέτοιο πρόσωπο την ακεραιότητα του οποίου ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει (6): 

«Η σημερινή δραματική κατάσταση της πατρίδας μας είναι άμεσα συνυφασμένη με την πολιτική που εφάρμοσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, όσο απίστευτο και αν φαίνεται αυτό. Έχω γράψει πολλά βιβλία και πολλές αναλύσεις για να εξηγήσω το φαινόμενο αυτό, αλλά συνήθως βρίσκομαι μπροστά σε ένα απροσπέλαστο τείχος, που έχτισαν οι διαπλεκόμενοι εξωθεσμικοί παράγοντες (οι λεγόμενοι κατά το λαϊκόν «νταβατζήδες», εντός και εκτός Ελλάδας). Όμως χωρίς την αποκαθήλωση από το βάθρο του, δεν πρόκειται η Ελλάδα να βγει από την βαθιά και πολυποίκιλη κρίση που την διαπερνά σ’ όλους τους τομείς και σ’ όλα τα επίπεδα. Γιατί σε τελευταία ανάλυση η κρίση δεν είναι πρωταρχικά οικονομική και πολιτική, ή μάλλον δεν είναι καν οικονομική ή πολιτική, αλλά καθαρά πολιτισμική και ακούει στο όνομα «δ ι α φ θ ο ρ ά», δηλαδή κατάπτωση των ηθικών αξιών μιας κοινωνίας. Αυτήν την διαφθορά καλλιέργησε συνειδητά και επέβαλε πανούργα ο Ανδρέας Παπανδρέου, για να πετύχει την κατάκτηση και τη νομή της εξουσίας, ως αυτοσκοπού…».

Ο «σοφός» ελληνικός λαός έφερε στην εξουσία έναν μιμητή του Ανδρέα εξ ίσου επικίνδυνο, πιθανόν και περισσότερο, διότι η αρχομανία του συνδυάζεται με ημιμάθεια και ιδεοληψία. Τα αποτελέσματα τα ζήσαμε και τα ζούμε. Σε ένα σημαντικό και ιδιαίτερα τεκμηριωμένο άρθρο με τίτλο «Στα 170 δισ. η ζημία της Ελλάδος στους 6 μήνες παταγώδους αποτυχίας της αριστεράς» που αναρτήθηκε εδώ: http://bankingnews.gr στις 19/07/2015 περιγράφεται λεπτομερώς η διάλυση της Οικονομίας από τις εγκληματικές ενέργειες μιας ομάδας θλιβερών ερασιτεχνών, που ολοκλήρωσαν την καταστροφή της χώρας.

Πίνακας 5

Υπενθυμίζω ότι η αρχαιοελληνική παράδοση μας διδάσκει ότι όταν κάποιος (ή κάποιοι), υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του, σωματική (7), αλλά κυρίως πολιτική (8), στρατιωτική (9) και οικονομική (10), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους Νόμους της Πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλε όρια στην ανθρώπινη δράση-, διέπραττε «ὕβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς (11), με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους και την επέμβαση κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην» (12), δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με την σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη «α-νοησία», να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν» (13), την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν» (14), δηλ. την τιμωρία και την συντριβή/καταστροφή του.

Το δυστύχημα είναι ότι την συντριβή των υβριστών θα την πληρώσουμε (μεταφορικά και κυριολεκτικά) όλοι εμείς…

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης, 21 Ιουλίου 2015

Σημειώσεις

(1)   Βλ. το αναλυτικό άρθρο του  Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου που δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of Books με τίτλο «Η μεγάλη ληστεία»

(2)  Βλ. «Λαϊκισμός και οικονομία» του Πάμπου Χαραλάμπους εδώ:

http://exantas.org/index.php/epikairotita/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/46014-%CE%BB%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1.html

(3)  Σκάνδαλα ΠΑΣΟΚ http://hellenicinterest.blogspot.gr/2012/05/1.html

(4)  Σκάνδαλα ΝΔ http://hellenicinterest.blogspot.gr/2012/05/2.html

(5)  Βλ. για παράδειγμα: Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα, Εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2003 - Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2005 - Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.

(6)  Βλ. το αποκαλυπτικό κείμενο του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, ιδρυτικού, πρώην ηγετικού στελέχους του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ με τίτλο: «ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΤΟΥ ΕΠΙΔΡΑΣΗ» Αθήνα, 14.1.2011

(7)  «…ἄνασσα, τοῖς ἄλλοισιν Ἀργείων πέλας ἵστω, καθ᾽ ἡμᾶς δ᾽ οὔποτ᾽ ἐκρήξει μάχη…» Σοφοκλέους, Αίας, 774-775

(8)  «…οὒ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;» Σοφοκλέους, Αντιγόνη, 738

(9)  «…εἰ δέ κε μὴ δώωσιν ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι ἢ τεὸν ἢ Αἴαντος ἰὼν γέρας, ἢ Ὀδυσῆος ἄξω ἑλών· ὃ δέ κεν κεχολώσεται ὅν κεν ἵκωμαι…» Ομήρου Ιλιάς, Oxford University Press, Α 137-139

(10)   Ηρόδοτος, Ιστοριών α΄ (Κλειώ), 30, 34.1

(11)    «…ὅστις ἀνθρώπου φύσιν βλαστὼν ἔπειτα μὴ κατ᾽ ἄνθρωπον φρονῇ…» Σοφοκλέους, Αίας, 760-761

(12)   «…ὓβρις γὰρ ἐξανθοῦσ’ ἐκάρπωσε στάχυν ἂτης…» Αισχύλου, Πέρσαι, 821-822 και «…πρέσβα Διὸς θυγάτηρ Ἄτη, ἣ πάντας ἀᾶται, οὐλομένη· τῇ μέν θ᾽ ἁπαλοὶ πόδες· οὐ γὰρ ἐπ᾽ οὔδει πίλναται, ἀλλ᾽ ἄρα ἥ γε κατ᾽ ἀνδρῶν κράατα βαίνει βλάπτουσ᾽ ἀνθρώπους…» Ομήρου Ιλιάς, Oxford University Press, Τ 91-94

(13)   «...τοιοῖσδέ τοι λόγοισιν ἀστεργῆ θεᾶς ἐκτήσατ᾽ ὀργήν, οὐ κατ᾽ ἄνθρωπον φρονῶν…» Σοφοκλέους, Αίας, 776-777

(14)   «…Ζεῦ πάτερ, ἦ ῥα ἔτ᾽ ἔστε θεοὶ κατὰ μακρὸν Ὄλυμπον, εἰ ἐτεὸν μνηστῆρες ἀτάσθαλον ὕβριν ἔτισαν…» Ομήρου Οδύσσεια, Oxford University Press, ω 351-352

(15) ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Ηλία Μαγκλίνη: 18 Οκτωβρίου 1981 http://www.kathimerini.gr/824454/opinion/epikairothta/politikh/18-oktwvrioy-1981