Σήμερα η Κύπρος, αύριο όλη η Ελλάδα

Σήμερα η Κύπρος, αύριο όλη η Ελλάδα

Κίνηση Άρδην 

Μια σύντομη εξιστόρηση της μνημονιακής μας περιπέτειας από το 2011 κι έπειτα θα μπορούσε να είναι και η εξής: Πιαστήκαμε στο δόκανο μιας σχέσης φτηνού χρήματος/ακριβού χρέους (που ουσιαστικά αποτέλεσε την μέγιστη συνέπεια της εισόδου μας στην ΟΝΕ), και περιπέσαμε σε οικονομική δουλεία με το να ανοίξουμε διάπλατες όλες τις κερκόπορτες της κατασπατάλησης δημόσιας και ιδιωτικής, της πολιτικής μόχλευσης μιας κίβδηλης ευημερίας για το κράτος, τα κόμματα, τα νοικοκυριά και τα άτομα. Τώρα πληρώνουμε το τίμημα με το να εισπράττουμε ως ‘εξυγίανση’ μια πολιτική διαρπαγής του φυσικών και ανθρώπινων πόρων, του δημόσιου πλούτου, και ένα βίαιο ξεπάτωμα της οικονομικής και κοινωνικής φυσιογνωμίας της χώρας – μικρομεσαίας, με ήπιες ανισότητες, και υψηλό βαθμό ανεξαρτησίας των πολιτών της.

Η κίνηση αυτού του εκκρεμούς, όμως, μεταξύ φτηνού χρήματος και ακριβού χρέους, ψεύτικης ευημερίας και ραγδαίας φτωχοποίησης έχει και την εξωτερική της διάσταση: Η οικονομική δουλεία δεν πρόκειται να παραμείνει ως τέτοια, αλλά ήδη μετασχηματίζεται σε γεωπολιτική υποταγή· και εδώ θα καταρρεύσει και η τελευταία αυταπάτη της προηγούμενης περιόδου: Έτσι, με την ίδια κίνηση, ο φαντασιακός εθνομηδενιστικός ευρωπαϊσμός απειλεί να καταλήξει σε… πραγματικό νεο-οθωμανισμό!

Αυτό είναι το δράμα το οποίο παίζεται σήμερα με τις διαπραγματεύσεις για μια ‘γρήγορη λύση’ στο κυπριακό: Με τις μέριμνες για το περιουσιακό, το εδαφικό, τις εγγυήσεις, τις προβλέψεις για το πολίτευμα και την οικονομική πολιτική του νέου κράτους να φαντάζουν τόσο εξωφρενικές ώστε μόνον μια ερμηνεία να μπορεί να τις αντιμετωπίσει: Ότι αποτελούν επί της ουσίας την απόπειρα εγκαθίδρυσης ενός ασταθούς προτεκτοράτου υπό δυτικο-τουρκική κηδεμονία στην Ανατολική Μεσόγειο: Όπου η σημερινή ελληνοκυπριακή δημοκρατία υποβαθμίζεται σ’ ένα είδους ‘φόρου υποτελή κοινότητα’, ένα μόρφωμα που στην πραγματικότητα αποτελεί μια από τις πρώτες μετακρατικές ‘ηγεμονίες’ του 21ου αιώνα.

Ο δε Ερντογάν, πολύ ορθώς συνέδεσε τις εξελίξεις στο Κυπριακό –κατά την ομιλία του στο νέο, ‘μεταπραξικοπηματικό’ Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας– με μιαν ευρύτερη εκστρατεία αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάνης: Μας υπενθυμίζει, αυτό που οι ελλαδικές και κυπριακές ηγεσίες είχαν ‘ξεχάσει’, θεμελιώνοντας μάλιστα σε αυτήν την λήθη το ελλαδικό και κυπριακό κατεστημένο των τελευταίων δεκαετιών: Ότι δηλαδή «Η Κύπρος δεν είναι μακριά», τουλάχιστον δεν είναι ‘μακριά’ για τον τουρκικό επεκτατισμό, που θέλει τώρα την Κύπρου και θέτει ζήτημα Θράκης, Αιγαίου, θα θέλει αύριο την Θράκη θέτοντας ζήτημα Αιγαίου και Θεσσαλονίκης κ.ο.κ.

Έτσι, αυτό που σήμερα προβάλλεται ως ‘λύση’ του κυπριακού δεν είναι τίποτα άλλο από μια πρώτη πράξη επιστροφής της άμεσης τουρκικής δικαιοδοσίας πάνω στον ελληνισμό: Αυτό που επιχειρεί η νεο-οθωμανική πολιτική είναι να αντιστρέψει σταδιακά τα αρνητικά γι’ αυτήν αποτελέσματα που προέκυψαν από τον αγώνα του ’55-’59 σε ό,τι αφορά στην Κύπρο, από την συνθήκη της Λωζάνης σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, από την εκστρατεία των Βαλκανικών πολέμων σε ό,τι αφορά στη Βόρειο Ελλάδα και την Ήπειρο. Προφανώς, απώτερο τέλος αυτής της στρατηγικής είναι η αναίρεση της Ελευθερίας σύσσωμου του ελληνισμού, που επιτεύχθηκε με την επανάσταση του 1821.

Αυτό το νόημα έχουν και οι αλλεπάλληλες δηλώσεις του περί Θράκης, Αιγαίου και Θεσσαλονίκης. Και για όποιον γνωρίζει τι συμβαίνει σήμερα στην Βόρειο Ελλάδα, είναι απολύτως σαφές ότι δεν πρόκειται περί ‘κούφιων δηλώσεων’ που πραγματοποιούνται για εσωτερική κατανάλωση, αλλά για μια στρατηγική που ήδη εφαρμόζεται υπόγεια και παράγει επιχειρήματα για τις τουρκικές διεκδικήσεις· εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή ως κράτος εν κράτει, ενώ σε ό,τι αφορά στην υπόλοιπη Βόρεια Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη μια εκστρατεία… τουριστικής διείσδυσης που επικεντρώνεται γύρω από την ανάδειξη/αξιοποίηση των οθωμανικών μνημείων στην Καβάλα, τις Σέρρες, τα Γιαννιτσά, την Θεσσαλονίκη – ακόμα και στα Ιωάννινα, με μικρότερη ακόμα ένταση: Επίκεντρο αυτής της στρατηγικής είναι η Θεσσαλονίκη και το υποτιθέμενο ‘σπίτι του Κεμάλ’ όπου προσέρχονται δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες ετησίως για να «προσκυνήσουν» το μουσείο που είναι αφιερωμένο στον ιδρυτή του σύγχρονου τουρκικού κράτους και θύτη της γενοκτονίας του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Οι δε τοπικές κοινωνίες, με τις τοπικές αρχές να πρωτοστατούν, όπως συμβαίνει κατ εξοχήν στην περίπτωση του Δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, υποδέχονται αυτό το κύμα ως ‘ευκαιρία για τουριστική ανάπτυξη’ και ‘αξιοποίηση’ μιας τοπικής κληρονομιάς [που στην πραγματικότητα αποτελεί μια ιστορία κατάκτησης και διαρπαγής από την οποία απελευθερωθήκαμε με δάκρια και αίμα].

Και πάλι ο Ερντογάν ήταν εκείνος που ξεκαθάρισε τα πράγματα, ώστε να μην έχουμε καμία αμφιβολία ότι αυτή η εκστρατεία για την προώθηση του πολιτιστικού τουρισμού στα οθωμανικά μνημεία συνδέεται αναπόσπαστα με τον τουρκικό επεκτατισμό: Με αφορμή την συμπλήρωση 93 χρόνων από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, στις 28 Οκτωβρίου 2016, δήλωσε:

«Εγώ εδώ δίνω μάθημα ιστορίας […] Εγώ μίλησα για τη Λωζάννη και ενοχλήθηκαν. Γιατί; Τα νησιά που βρίσκονται μπροστά στη μύτη μας, το φωνάζω ήταν δικά μας τα νησιά αυτά. Σε αυτά τα νησιά έχουμε ιστορία μας, μνημεία μας, τζαμιά μας. Ακόμα ενοχλούνται όταν τα λέμε. Γιατί;»

Στη δε Θεσσαλονίκη, η πολιτική αυτή φαίνεται να αποδίδει καρπούς. Στ’ όνομα της τουριστικής προσόδου, συντελείται εδώ και μερικά χρόνιο μια σταδιακή διολίσθηση σε καθεστώς πολιτικής αυτολογοκρισίας, ή χειρότερα, στην ταύτιση της τοπικής εξουσίας με την εκστρατεία ιστορικού αναθεωρητισμού που επιχειρεί ο τουρκικός επεκτατισμός. Έτσι, στις 26 Οκτωβρίου του 2016, ανήμερα της επετείου απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, ο δήμαρχός της, Γιάννης Μπουτάρης που βρισκόταν σε επίσκεψη στην γειτονική χώρα για να προωθήσει την υπόθεση της ακτοπλοϊκής σύνδεσης Θεσσαλονίκης-Σμύρνης, δήλωσε στην εφημερίδα  Χουριέτ:

«Έχουμε δημιουργήσει έναν μύθο για τον Κεμάλ Ατατούρκ ότι ήταν φονιάς. Τώρα, αυτό που λέω στους πολίτες είναι ότι δεν με ενδιαφέρει αν ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν φονιάς ή όχι. Δεν με ενδιαφέρει αν ήταν καλός ή όχι […] Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι όπως οι Έλληνες επισκέπτονται την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη, τη Σαμψούντα και την Τραπεζούντα και αποτείνουμε σεβασμό στη γη των προγόνων μας. Έτσι και οι Τούρκοι έχουν το ίδιο συναίσθημα για τον Κεμάλ Ατατούρκ. Είναι ο πατέρας της Τουρκίας. Θέλουν να έλθουν να επισκεφτούν τη γενέτειρά του. Επομένως, θα σας δώσω την ευκαιρία αυτή. Όσο οι Τούρκοι έρχονται εδώ, ο λαός της Θεσσαλονίκης θα δει ότι οι Τούρκοι δεν θέλουν να μας σκοτώσουν και ότι δεν θέλουν πόλεμο. Νοιώθουν ότι είναι πολύ κοντά ο ένας στον άλλον και ότι τα πράγματα αμβλύνονται. Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μία διαφορετική ατμόσφαιρα τώρα».

Τι κι αν η δήλωσή του περί ‘μύθου’ του σφαγέα Ατατούρκ (γενοκτόνου της Μικράς Ασίας και εμπνευστή του… Χίτλερ) έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με την απόφαση της Ελληνικής Δημοκρατίας να αναγνωρίσει και επίσημα την Γενοκτονία του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας; Το μέτρο της πολιτικής ορθότητας για την τοπική εξουσία της Θεσσαλονίκης, δεν προσδιορίζεται πλέον από τους άξονες που έχει θέσει η ελληνική πολιτεία αλλά από τον τζίρο της τουριστικής διείσδυσης που επιχειρείται.

Την ίδια στιγμή, σε ό,τι αφορά στο Αιγαίο, και ιδίως στα νησιά που συνορεύουν με την Τουρκία, οι μέθοδοι της νεο-οθωμανικής επέκτασης είναι λιγότερο βελούδινες. Εκεί έχουμε να κάνουμε με τον ανοιχτό εκβιασμό του προσφυγικού ζητήματος, όπου το τουρκικό κράτος απειλεί την Ελλάδα και την Ε.Ε. να ακυρώσει εν τοις πράγμασι την περίφημη συμφωνία για το πάγωμα των προσφυγικών εισροών στην χώρα μας: Κι αν ο εκβιασμός απέναντι στην Ε.Ε. έχει ως αντικείμενο την συνέχιση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, απέναντι στην Ελλάδα, σχετίζεται άμεσα με τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό, και σε δεύτερο χρόνο θα επανέλθει σε ό,τι αφορά στις διεκδικήσεις στο Αιγαίο, τις γκρίζες ζώνες κ.ο.κ.

Τέλος, υπάρχει και το ζήτημα της Ηπείρου· εκεί η τουρκική στρατηγική ενορχηστρώνεται υποδαυλίζοντας τις αλβανικές διεκδικήσεις περί Τσάμικου: Μέσα από την προώθηση των αλβανικών διεκδικήσεων επιχειρείται η σχετικοποίηση της ελληνικής κυριαρχίας στην Ήπειρο, και η εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών στο εσωτερικό της, προκειμένου να εξελιχθούν στο μέλλον σε ιμάντες μεταβίβασης της τουρκικής δικαιοδοσίας στην περιοχή. Για την εμπλοκή του Ερντογάν στις ελληνο-αλβανικές σχέσεις και την μόχλευση του ζητήματος των Τσάμηδων είχε μιλήσει προ μηνός περίπου [23/10/2016] στην εφημερίδα Καθημερινή, ο αντιπρόεδρος της αλβανικής βουλής, και πρόεδρος του Κόμματος Ένωσης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, Βαγγέλης Ντούλες:

«Διαθέτουν χρήμα, εξαγοράζουν ψήφους και βέβαια έχουν τη στήριξη της Τουρκίας. Μην ξεχνάτε ότι ο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στα Τίρανα, πέρα από την κυβερνητική και πολιτειακή ηγεσία, τον μόνο ηγέτη κόμματος που είδε ήταν ο Ιντρίζι», λέει στην «Κ» με νόημα ο Βαγγέλης Ντούλες επισημαίνοντας, όσον αφορά τον ρόλο της Τουρκίας στις χειμαζόμενες ελληνοαλβανικές σχέσεις, την καταγγελία πριν από λίγες μέρες του τέως πρωθυπουργού Σαλί Μπερίσα, ότι μια τρίτη ξένη δύναμη ήταν αυτή που τορπίλισε τη συμφωνία για την ΑΟΖ. Απλώς φωτογράφιζε τον Ερντογάν.

Όσο για τον βαθμό της εμπλοκής των Νεο-οθωμανών στην εσωτερική πολιτική ζωή της Αλβανίας, πέραν του γεγονότος ότι αποτελούν βασική εγγυήτρια δύναμη του κοσσοβάρικου κρατιδίου, και διατηρούν ταυτόχρονα ναυτική βάση στο Δυρράχιο, είναι χαρακτηριστικό ότι έχουν φτάσει ακόμα και στο σημείο να… ‘ντύνουν’ τους Αλβανούς αστυνομικούς, με… πανομοιότυπες στολές με εκείνες της τουρκικής ασυτυνομίας! Το περιστατικό, δεν αποτελεί μόνον ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα του βαθμού της διείσδυσης που έχουν επιτύχει οι Νέο-οθωμανοί στο Αλβανικό κράτος, αλλά διατηρεί και πολύ έντονους ιστορικούς συμβολισμούς, καθώς θέλει να σηματοδοτήσει την ολική επαναφορά της ‘ειδικής σχέση’ που διατηρούσαν οι Τουρκαλβανοί με την Υψηλή Πύλη καθ’ όλη την διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τους όρους του 21ου αιώνα βέβαια.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πολύ απλά, με τον ίδιο τρόπο που οι «φούσκες» της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, ο οικονομικός παρασιτισμός, το πελατειακό κράτος, το φαύλο πολιτικό σύστημα ‘έσκασαν’ το 2010 –οδηγώντας τη χώρα σε καθεστώς ξένης επιστασίας από την Γερμανική Ευρώπη, έτσι και τώρα ‘σκάει’ η «γεωπολιτική φούσκα» που είχε οικοδομήσει η κυριαρχία των εθνομηδενιστών στην ελληνική εξωτερική πολιτική, στα ΜΜΕ και τα πανεπιστήμια. Οι πρόσφατες εξελίξεις στο μέτωπο των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό, δίνουν το σήμα ότι όλες αυτές οι αρνητικές εξελίξεις έχουν ωριμάσει και τείνουν να παράγουν πλέον διπλωματικό αποτέλεσμα: Το νέο κυπριακό μετα-κρατικό μόρφωμα που συζητείται στις διεθνείς διαπραγματεύσεις προορίζεται να αποτελέσει ‘πιλότο’ για την γενικευμένη εφαρμογή του πάνω σε ολόκληρο τον ελληνισμό τα επόμενα χρόνια. Οι όροι πάνω στους οποίους θα πατήσει αυτή η ‘γενίκευση’ του κυπριακού μοντέλου, προετοιμάζονται σταδιακά αλλά σταθερά ήδη από σήμερα.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να γίνουμε απολύτως ρεαλιστές: Σε αντίθεση με τα όσα  ισχυρίζονται οι «υπερθεματιστές» μιας συμφωνίας στο Κυπριακό, με προεξάρχοντα τον πρόεδρο Αναστασιάδη, ένα «ΟΧΙ» στην λύση που προετοιμάζεται θα οδηγήσει σε ‘πάγωμα’ αυτής της πολυπλόκαμης στρατηγικής που περιγράψαμε· και υπ’ αυτήν την έννοια θα λειτουργήσει σωτήρια για όλο τον ελληνισμό – έστω κι αν υπάρξουν κάποιοι πρόσκαιροι διπλωματικοί μικρο-κλυδωνισμοί που θα συνοδεύονται από τα απαραίτητα ‘γαυγίσματα’ των Νέο-Οθωμανών. Όλα αυτά είναι πολύ πιο ελέγξιμα από ελληνικής πλευράς, σε σχέση με τους ασκούς του Αιόλου που θα ανοίξουν στο ενδεχόμενο μιας διπλωματικής επιτυχίας της Άγκυρας στο Κυπριακό μέτωπο. Διότι τότε, θα έχει συντελεστεί η πρώτη πράξη του γεωπολιτικού νεο-οθωμανικού μνημονίου.

Σήμερα η Κύπρος, λοιπόν, αύριο όλη η Ελλάδα.

Άρδην 

http://ardin-rixi.gr/archives/201734

Κυπριακό: Από τον Αγώνα της ΕΟΚΑ στα Σχέδια Αναν

Πίνακας του Γιάννη Γίγα

Του Αλέκου Μιχαηλίδη, εφημερίδα Ένωσις
Εισήγηση που εκφωνήθηκε στην εκδήλωση που πραγματοποίησε την 1 Απριλίου 2016 το περιοδικό Άρδην με θέμα “Από τον αγώνα της ΕΟΚΑ στα σχέδια Αναν”

Καλησπέρα και χρόνια πολλά.

Αν ήταν εδώ ο ποιητής μας Βασίλης Μιχαηλίδης, θα ήταν αρκετό να αναγνώσει ένα κομμάτι από το «Η Κύπρος προς τους λέγοντας ότι δεν είναι ελληνική»:

Χρόνοι, που πάτε βουρητοί τζιαι δεν θεν να στραφείτε,
δικλάτε, δέτε πίσω σας, γυρίστε τζιαι σταθείτε,
δείτε κατάμματα τους λας που με κακολοούσιν
τζιαι βάρτε φως στ’ αμμάδκια τους ν’ αμπλέψουν να με δούσιν.

Δυστυχώς όμως, είχε άλλες υποχρεώσεις και έτσι θα υποστούμε τη δική μου εισήγηση.

Αγαπητοί φίλοι,

Είναι η μεγαλύτερη των τιμών να συμμετέχει κανείς σε εκδήλωση στο εθνικό κέντρο, στην Αθήνα, ειδικά σε εκδήλωση αφιερωμένη στην ΕΟΚΑ και ειδικότερα σε αυτόν τον χώρο, που περιστοιχίζεται από ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι η Κύπρος είναι κομμάτι του Ελληνισμού. Για τούτο τον λόγο, θα σας παρακαλέσω να μου συγχωρέσετε την οποιανδήποτε συγκίνηση ή τουλάχιστον – και επειδή αρχηγού παρόντος πάσα αρχή παυσάτω – να κρίνετε επιεικώς την παρακάτω εισήγηση. Έρχομαι, άλλωστε, από μακριά.

Η Κύπρος δεν είναι μακριά. Ούτως ή άλλως, αν κάνει κανείς μια βόλτα στο Γκάζι (ή στα Εξάρχεια;) και ρωτήσει τους φοιτητές για την Κύπρο, οι μισοί θα υψώσουν τη γροθιά τους και θα αναφωνήσουν… «Ζήτω η Αγία Νάπα», ενώ οι άλλοι μισοί θα βαριανασάνουν λέγοντας «Το λύσατε το Κυπριακό ή θα σας έχουμε στο κεφάλι μας για άλλα 40 χρόνια;». Λες και τους βαραίνουν τα 2 δευτερόλεπτα τον μήνα που αφιερώνει η ΕΡΤ σε ειδήσεις που αφορούν το μεγάλο μας πρόβλημα. Αν δε πάει η κουβέντα στην ΕΟΚΑ, θα κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σάμπως και «έφαγαν» γκολ στις καθυστερήσεις του τελικού ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Προφανώς, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Αλλά, εξαιρέσεις.

Στο θέμα μας. Θαρρώ, ο τίτλος της εκδήλωσης είναι ξεκάθαρος και δημιουργεί 2-3 απορίες: Πώς η Κύπρος της ΕΟΚΑ, η Κύπρος του Αυξεντίου, του Καραολή, του Παλληκαρίδη, του Μάτση έφτασε να ψάχνει και να «επαναφέρει» σχέδια Ανάν; Πώς ο κυπριακός Ελληνισμός που αποκαθήλωσε την πανίσχυρη τότε βρετανική αυτοκρατορία, οδηγήθηκε στην τουρκανταρσία του 1963, στην προδοσία του 1974, στην τουρκική εισβολή, στην κατοχή, στους οδυνηρούς συμβιβασμούς και τελικά στον εξευτελισμό της διαπραγμάτευσης για μια «περίλαμπρη» Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, στο σχέδιο Ανάν του 2004 και στο σήμερα;

Καθοριστικά τα ερωτήματα.

Υποθέτοντας, λοιπόν, ότι σε αυτή την αίθουσα δεν υπάρχουν φοιτητές που αγνοούν ότι ΕΟΚΑ σημαίνει Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών, θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε τις απορίες, παραθέτοντας ουσιαστικά και περιεκτικά κάποια γεγονότα. Μετά από αυτά, ίσως καταλήξουμε και στο γιατί 12 χρόνια μετά το 76% του ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν 5, οι κυβερνώντες του ΔΗΣΥ και οι συγκυβερνώντες (εντός ή εκτός εισαγωγικών) του ΑΚΕΛ εργάζονται νυχθημερόν για ένα 6ο σχέδιο Ανάν, με άλλη ονομασία φυσικά και σε χειρότερη πια μορφή.

Ας ξεκινήσουμε όμως από την ΕΟΚΑ μας.

Μετά την αποτυχία της εθνικής ολοκλήρωσης, της Ένωσης, με το δημοψήφισμα του 1950, όπου 95,7% του λαού ψήφισε ΝΑΙ (να ένα καλό ΝΑΙ), η ανάγκη για ένοπλο αγώνα καθίστατο πια επιτακτική.

Η σκέψη για επαναστατική οργάνωση έγινε στην Αθήνα και στην οδό Ασκληπιού 36β, στην οικία του καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Γεράσιμου Κονιδάρη. Στις 7 Μαρτίου 1953, στην παρουσία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, του Γεωργίου Γρίβα και άλλων 10 ατόμων, που αποτέλεσαν την Επιτροπή Προπαρασκευής Αγώνος Ενώσεως της Κύπρου μετά της Μητρός Ελλάδος, δόθηκε ο σχετικός όρκος. Αυτό και μόνο αποτελεί ακόμα έναν λόγο για τον οποίον είναι εξαιρετικά αναγκαίο να γίνονται εκδηλώσεις για την ΕΟΚΑ στην Αθήνα.

Αξίζει εδώ να αναφερθεί ότι ο Παπάσταυρος Παπαγαθαγγέλου, ο Παπα-Ανυπόμονος της ΕΟΚΑ, αυτός που όρκιζε τους αγωνιστές και μετέπειτα εξορισθείς με τον Μακάριο στις Σεϋχέλλες, είχε έτοιμους νέους για την οργάνωση μέσω της Ορθόδοξης Χριστιανικής Ένωσης Νέων, της ΟΧΕΝ. Ως γνωστόν, η συντριπτική πλειοψηφία των ανταρτών ήταν βαθιά θρησκευόμενη και αυτό δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο.

Η ΕΟΚΑ, λοιπόν, «με αρχηγούς της έναν πιστολά κι έναν επίσκοπο» κατά τον Πέρρυ Άντερσον στο «Οι διαιρέσεις της Κύπρου», έπρεπε να στηριχθεί στους όχι πολύ περισσότερους από 200 αντάρτες, προτού ακολουθήσει ολόκληρος ο λαός, πλην τραγικών εξαιρέσεων και του επίσημου αριστερού ΑΚΕΛ. Και προτού αναλάβει δράση η Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ στους δρόμους, οι μαθητές δηλαδή, μα και η Πολιτική Επιτροπή Κυπριακού Αγώνα (ΠΕΚΑ), οι όχι πολύ περισσότεροι από 200 αντάρτες (και το τονίζουμε αυτό) έπρεπε να τα βάλουν με 28.000 περίπου πάνοπλους Βρετανούς στρατιώτες.

Και έτσι, πριν 61 χρόνια, την 1η Απριλίου 1955,πυροδοτήθηκαν οι πρώτοι εκρηκτικοί μηχανισμοί στην Κύπρο. Και σύμφωνα πάλι με τον Βρετανό Άντερσον «για τα επόμενα τέσσερα χρόνια η ΕΟΚΑ διεξήγαγε υπό την ηγεσία του Γρίβα έναν αντάρτικο αγώνα φονικής αποτελεσματικότητας, που το Λονδίνο δεν κατάφερε ποτέ να καταπνίξει». Προσθέτουμε, πως το Λονδίνο δεν κατάφερε ποτέ να καταπνίξει την ΕΟΚΑ, καθώς κατάφερε να συνδυάσει το αντάρτικο στα βουνά με τις διαδηλώσεις στους δρόμους των πόλεων. Κατάφερε να μετατρέψει τους Κύπριους χωριάτες σε ένα ανοχύρωτο ποτάμι αγωνιστών που θα έδιναν το αίμα τους για να ενώσουν την Κύπρο με την Ελλάδα. Κατάφερε να διατηρήσει ζωντανό το αντιστασιακό φρόνημα του λαού ακόμα και κατά την εκεχειρία, με τη γνωστή παθητική αντίσταση.

Και επειδή η Κύπρος είχε γεννήσει μια εξέγερση μοναδικής ισχύος, η Βρετανία, για να δαμάσει τους νησιώτες, που ήδη άρχισαν να κερδίζουν έδαφος, απέστειλε στο νησί τον στρατάρχη Σερ Τζον Χάρτινγκ. Ο Χάρτινγκ, ο οποίος ήταν Αρχηγός του Αυτοκρατορικού Γενικού Επιτελείου και γνωστός για τη σκληρότητά του, εξέφρασε την ανάγκη «να εγκαθιδρυθεί στρατιωτικό καθεστώς και η χώρα να κυβερνάται επ’ αόριστον ως ένα αστυνομικό κράτος» εφόσον απέκλεισε την αυτοδιάθεση ως λύση. Ως φαινόταν, οι Βρετανοί δεν θα επέτρεπαν στους Κυπρίους να κτίσουν μόνοι το μέλλον τους.

Δεν μπορούσε, άλλωστε, ένας Αυξεντίου, από ένα χωριό της Αμμοχώστου, τη Λύση, ένας Μάτσης, ένας Καραολής, ένας Παλληκαρίδης, 18 χρονών από την Τσάδα της Πάφου, να ρεζιλεύουν ολόκληρη αυτοκρατορία. Έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να εκμηδενιστούν οι ελπίδες των Κυπρίων για αίσιο τέλος στην αιώνια σκλαβιά. Και αυτός ο τρόπος βρέθηκε στην Τουρκία, που από τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 δεν ασχολήθηκε ξανά με το νησί. Οι Τουρκοκύπριοι μάλιστα εξέφραζαν παράπονα επί τούτου.

Στις 29 Αυγούστου του 1955, λοιπόν, οι Βρετανοί καλούν Τριμερή Διάσκεψη στο Λονδίνο για το Κυπριακό ζήτημα, με συμμετέχοντες τους ίδιους, την Ελλάδα και την Τουρκία. Η Αθήνα, δηλαδή, αναγνωρίζει πως η Άγκυρα έχει λόγο στο Κυπριακό και κάθεται στο ίδιο τραπέζι για να βρει λύση. Στις 6 Σεπτεμβρίου, ο Βρετανός ΥΠΕΞ Μακμίλαν παρουσίασε τη βρετανική πρόταση η οποία αφορούσε τη διατήρηση της βρετανικής κυριαρχίας και την εισαγωγή Συντάγματος.

Η Διάσκεψη όμως δεν ολοκληρώθηκε. Τα γεγονότα της Κωνσταντινούπολης, το πογκρόμ κατά των Ελλήνων μετά την έκρηξη-προβοκάτσια στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, διέκοψαν τις εργασίες του Λονδίνου. Από την άλλη όμως, η Τουρκία μπήκε για τα καλά στο παιχνίδι της Κύπρου. Οι Βρετανοί είχαν πετύχει τον σκοπό τους, οδηγώντας το Κυπριακό σε ένα άλλο επίπεδο και εφαρμόζοντας ξανά το γνωστό δόγμα του διαίρει και βασίλευε. Από εκείνη τη στιγμή, η Τουρκία (μα και οι Τουρκοκύπριοι) θα έπαιζαν σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα της ΕΟΚΑ. Και θα γινόταν αυτό, όχι με την ευθύνη των Ελλήνων της Κύπρου, μα με σαφή βρετανική ευθύνη. Άλλωστε ο ίδιος ο Γρίβας σε προκήρυξή του ξεκαθάριζε: «Θέλομεν αρμονικήν συμβίωσην με την τουρκικήν μειονότητα της Κύπρου όπως αρμονικά ζουν οι Έλληνες και Τούρκοι στην Ελλάδα. Ουδείς πολίτης έχει να πάθει τίποτε από εμάς».

Έφτασαν επομένως σε τέτοιο σημείο τα πράγματα, ώστε οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν τους Τουρκοκύπριους ως βοηθητικούς αστυνομικούς. Οι επικουρικοί, όπως ονομάζονταν, εξαπέλυαν συχνά επιθέσεις εναντίον ανταρτών της ΕΟΚΑ με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας Τουρκοκύπριος σε μάχη το 1958. Τότε, ανέλαβε δράση η τρομοκρατική ΤΜΤ του Ραούφ Ντενκτάς. Εξοπλισμένη από την Άγκυρα, η ΤΜΤ δρούσε ανάμεσα στις μάζες των Τουρκοκυπρίων και είτε οργάνωνε διαδηλώσεις με κύριο αίτημα τη διχοτόμηση της Κύπρου (επίσης βρετανική ανακάλυψη) είτε παρεμπόδιζε το έργο της ΕΟΚΑ.

Αξίζει εδώ να αναφερθούν ορισμένοι αριθμοί, διότι εδώ και καιρό επικρατεί μια συκοφάντηση κατά της ΕΟΚΑ, όσον αφορά τις δολοφονίες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Γράφουν μάλιστα, όχι ότι γεννήσαμε έθνος ευτυχώς, μα ότι η ΕΟΚΑ δολοφόνησε περισσότερους Κύπριους παρά Άγγλους. Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Βρετανό Richard Stiles σε έργο με τίτλο Mayhem in the Med: A chronicle of the Cyprus Emergency 1955-1960που κυκλοφόρησε το 2010, οι απώλειες της Μεγάλης Βρετανίας στην Κύπρο από τον Απρίλιο του 1955 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1959 ήταν 393. Από αυτούς οι 16 ήταν Κύπριοι Αστυνομικοί. Έξι Τούρκοι και δέκα Έλληνες. Οι 377 Βρετανοί. Παράλληλα, σύμφωνα με την Daily Telegraph του 2009, οι Βρετανοί στρατιωτικοί που σκοτώθηκαν από την ΕΟΚΑ ήταν 371. Και από την άλλη, σύμφωνα με μελέτη του «Συνδέσμου Αγωνιστών ΕΟΚΑ», οι Έλληνες που εκτελέστηκαν ή φονεύθησαν ως «συνεργάτες, πράκτορες του εχθρού ή άτομα που με τις ενέργειές τους έθεσαν σε κίνδυνο τον αγώνα και τους αγωνιστές», ανέρχονται στους 80.

Αγαπητοί,

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ μπορεί να μην πέτυχε τον τελικό σκοπό, την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, αλλά πέτυχε πολλά. Η ΕΟΚΑ είναι εκείνη που κατατάσσει τον κυπριακό Ελληνισμό στον ίδιο πήχη με τον ποντιακό Ελληνισμό, τους Κρήτες, τους Μανιάτες, τους Σαμιώτες, τους Μακεδόνες και κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της ελληνικής μας μοναξιάς. Οι 9 απαγχονισθέντες, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης, ο μαθητής Πετράκης Γιάλλουρος, ο Μάρκος Δράκος, ο Στυλιανός Λένας, ο Φώτης Πίττας, ο Ανδρέας Κάρυος, ο Χρήστος Σαμάρας και τόσοι άλλοι είναι εκείνοι που όχι μόνο «ανέστησαν» την ελλαδική αριστερά τη δεκαετία του 1950, αλλά μας βοήθησαν να επιβιώσουμε κατά τις μαύρες δεκαετίες της κουτσουρεμένης ανεξαρτησίας μας.

Και λέμε κουτσουρεμένης, γιατί προφανώς δεν δύναται ανεξαρτησία με Τουρκική Δύναμη Κύπρου, δεν δύναται ανεξαρτησία με ξένο επικεφαλής στο Ανώτατο Δικαστήριο, με χωριστά εκλογικά σώματα και Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο με δικαίωμα βέτο. Λεπτομέρειες που οδήγησαν σε ένα ανεφάρμοστο Σύνταγμα, στα 13 σημεία του Μακαρίου, στην άρνηση του αντιπροέδρου Φαζίλ Κουτσιούκ και στην τουρκοκυπριακή ανταρσία του 1963.

Λεπτομέρειες που δικαιολογούν τη φράση του Βρετανού Ρόμπερτ Χόλαντ: «Στην Κύπρο», γράφει, «η ελευθερία όπως την εννοούσαν οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είχε κερδηθεί, η αυτοδιάθεση, όσο περιοριστικά κι αν οριζόταν, δεν εφαρμόστηκε».

Στις 21 Δεκεμβρίου 1963, λοιπόν, απεδείχθη και στους πιο αφελείς ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν καταδικασμένη, αν όχι σε θάνατο, σε κάτι χειρότερο, σε μια δηλητηριώδη διαίρεση, με βρετανικό πάντα δάκτυλο. Με αφορμή ένα περιστατικό στη Λευκωσία, όπου σε ανταλλαγή πυρών μεταξύ Ελληνοκυπρίων αστυνομικών και Τουρκοκυπρίων που αρνήθηκαν έλεγχο, σκοτώθηκε η Τζεμαλιγιέ, μια Τ/κ πόρνη, οι Τουρκοκύπριοι παραιτήθηκαν από την κυβέρνηση και οχυρώθηκαν σε θύλακες. Τον επόμενο χρόνο και ενώ οι συγκρούσεις συνεχίζονταν σε όλο το νησί, οι Βρετανοί συγκέντρωσαν ακόμη περισσότερο τον τ/κ πληθυσμό στους οχυρωμένους θύλακες και χάραξαν την Πράσινη Γραμμή, κατόπιν συνεννόησης με την Ελλάδα και την Τουρκία.

Η συνέχεια είναι περίπου γνωστή. Η Αθήνα, ο Γεώργιος Παπανδρέου δηλαδή, επέμεινε στο ότι η Κύπρος έπρεπε να τεθεί υπό νατοϊκό έλεγχο προκειμένου να μη μεταμορφωθεί σε μια νέα Κούβα, ο Γρίβας επέστρεψε και ανέλαβε την αρχηγία της νεοσύστατης Εθνικής Φρουράς, ενώ ελληνική μεραρχία εγκαταστάθηκε στο νησί για να απομακρυνθεί κακήν κακώς από τη Χούντα το 1967. Στις 15 Ιουλίου 1974, η Χούντα του Ιωαννίδη ανατρέπει τον Πρόεδρο Μακάριο με πραξικόπημα και ο Νίκος Σαμψών διορίζεται Πρόεδρος της Κύπρου. Οι Τούρκοι, που χρόνια περίμεναν την αφορμή, εισβάλουν στο νησί το πρωινό της 20ήςΙουλίου και καταλαμβάνουν μεγάλες εκτάσεις, καθώς η προδοσία ήταν εκείνη που διοικούσε πια τον τόπο. Η Αθήνα, πέραν της ΕΛΔΥΚ και άλλων ηρωικών μαχητών, ήταν εκκωφαντικά απούσα. Ακόμα και μετά την πτώση της δικτατορίας, την 23η Ιουλίου 1974 με το καραμανλικό «η Κύπρος κείται μακράν». Η Τουρκία, υπό το καθεστώς Ετζεβίτ και με θεατή τον βρετανικό στόλο –που παρακολουθούσε απαθής από τα κυπριακά χωρικά ύδατα– κατακτά παράνομα το 37% των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας, πράξη που ολοκληρώνεται στις 16 Αυγούστου. Η κατοχή ήταν πλέον γεγονός και η πορεία προς την καταστροφή συνεχιζόταν ακατάπαυστα.

Από την ΕΟΚΑ στα Σχέδια Ανάν, λοιπόν.

Έγινε ότι έγινε τη δεκαετία του 1960 και του 1970 για να καταλήξει η μισή Κύπρος να εκλιπαρεί για μια Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Όχι πολύ περισσότεροι από 200 αντάρτες τα έβαλαν με 28.000 Βρετανούς στρατιώτες για να μετατραπεί το πάθος εκείνο για την Ένωση, τη λευτεριά δηλαδή, σε πάθος για έναν «οδυνηρό συμβιβασμό». Έναν οδυνηρό συμβιβασμό που μετατρέπεται σιγά σιγά σε ιδεολογία, όπως διαφάνηκε εν ολίγοις από τον Νοέμβριο του 2002 μέχρι τον Απρίλιο του 2004 και τα πέντε σχέδια Ανάν. Όπως διαφαίνεται σήμερα που η τουρκικής προέλευσης – το σχέδιο επανάκτησης της Κύπρου καταστρώθηκε από τον Νιχάτ Ερίμ το 1956 – Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία απέκτησε εραστές, που γεμίζουν πότε με τις αναθυμιάσεις ενός νέου σχεδίου Ανάν και πότε με το μομέντουμ της εκλογής ενός κατοχικού ηγέτη ονόματι Μουσταφά Ακιντζί.

Η εικόνα είναι πολύ καθαρή. Οι χρυσές σελίδες της ΕΟΚΑ δεν γράφτηκαν μόνο από τους αντάρτες και τους ήρωές της. Γράφτηκαν, από όλο τον κυπριακό Ελληνισμό. Δεν υπήρξε πουθενά αλλού μαζικότερο κίνημα. Γυναίκες, παιδιά, νέοι και γέροντες το 55-59 ήταν όλοι ΕΟΚΑ. Εδώ είναι που τα βρήκαν σκούρα οι Βρετανοί. Ήταν αδύνατο να αντιμετωπίσουν μια οργάνωση στην οποία συμμετείχε ενεργά ολόκληρος λαός. Εξάλλου, αυτό είναι που είδαν Βρετανοί και Αμερικάνοι και ξεκίνησαν μετά την εισβολή μια συστηματική πλύση εγκεφάλου με στόχο την αποδόμηση της εθνικής αυτογνωσίας, της ταυτότητας, της ιστορίας και των ηρώων μας. Πίστευαν ότι θα μπορούσαν να αποτρέψουν επανάληψη φαινομένων λαϊκής επανάστασης, όπου ένας λαός ανατρέπει τους σχεδιασμούς τους. Το 2004 κατάλαβαν ότι τα μέτρα που πήραν όλα τα προηγούμενα χρόνια, απέτυχαν παταγωδώς. Ο λαός πήρε την απόφαση του ΟΧΙ, πριν από τα κόμματα και τους καθοδηγητές τους. Μαζικά. Λαϊκά. Όπως κάνει πάντα και όπως είμαστε σίγουροι ότι θα κάνει και στο επόμενο σχέδιο που θα βάζει σε κίνδυνο την εθνική του επιβίωση.

Κάτι που αγνοούν επιδεικτικά οι δύο τελευταίοι Προέδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Δημήτρης Χριστόφιας, που ως άλλος Σάντα Κλάους, μοίρασε πλήθος δώρων στην τουρκική πλευρά κατά τη μαύρη πενταετία του και ο Νίκος Αναστασιάδης, που προφανώς δεν έχει την παραμικρή θέληση να αναγνωρίσει την ήττα της Ομοσπονδίας το 2004. Τη δική του ήττα.

Εν τέλει, αγαπητοί, ίσως να ήταν πιο ξεκάθαρος ο λόγος μου (θυμίζω ότι πρέπει να είστε επιεικείς) αν ο τίτλος της εκδήλωσης ήταν «Από την ΕΟΚΑ στα ΟΧΙ των σχεδίων Ανάν».Διότι και ενώπιον πολλών που ήταν παρόντες στη μάχη του σχεδίου Ανάν –αν και μικρός θυμάμαι πολύ καλά– ήταν και η ΕΟΚΑ παρούσα την 24ηΑπριλίου και μόνον αυτή μπορεί να είναι η εγγύησή μας στην Κύπρο για ένα ελληνικό αύριο. Με την ΕΟΚΑ, την τελευταία επανάσταση του Ελληνισμού, κατορθώσαμε να αποτρέψουμε τα τετελεσμένα του Μπούργκενστοκ, τον Απρίλη του 2004.Με τους ήρωες όρθιους δίπλα μας θα αποτρέψουμε και τα σημερινά τετελεσμένα. Τετελεσμένα που προμηνύουν ένα οδυνηρό φινάλε για τον κυπριακό Ελληνισμό.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η ΕΟΚΑ δεν προσφέρεται μονάχα για ιστορικές μελέτες. Η ΕΟΚΑ είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας. Η ΕΟΚΑ καθορίζει την ημερήσια διάταξη, η ΕΟΚΑ μανιφεστοποιεί τον κοινό αγώνα Ελλάδος Κύπρου. Χωρίς την ΕΟΚΑ θα ήμασταν ακόμα αγροίκοι στη μέση του πελάγους, χωρίς την ΕΟΚΑ δεν θα ανταμώναμε όρθιοι στην αίθουσα Ρήγας Βελεστινλής εν έτει 2016. Σύντροφοι, στώμεν καλώς. Και στώμεν καλώς, όχι γιατί είμαστε ο περιούσιος λαός του Θεού, αλλά επειδή κατέβηκε του Αυξεντίου πως έπρεπε να καεί ολοζώντανος για την Ένωση, επειδή αποφάσισε ο Παλληκαρίδης «να βαδίσει χαρούμενος στην τελευταία του κατοικία» αφού «είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα». Στώμεν καλώς, επειδή οι παππούδες μας μεγαλούργησαν μάγκικα, αντάρτικα, ελασίτικα και μακρυγιαννέικα για να μπολιαστούμε με το αίμα τους και να μπορέσουμε να πούμε ΟΧΙ το 2004. ΟΧΙ ξανά αν χρειαστεί.

Πάντα με τον νου –πού αλλού– στην Ελλάδα, όπως το υπογράφει ένας άλλος μεγάλος ποιητής μας, ο Δημήτρης Λιπέρτης και για να κτίσουμε επιτέλους, όχι μονάχα έναν πύργο ατίθασο απέναντί τους, μα μια πανελλήνια επιτέλους δημοκρατία που να μαλακώνει το χώμα στο οποίο κείτονται οι ήρωες της ΕΟΚΑ μας:

«Καρτερούμεν μέραν νύχταν να φυσήσει’ ένας αέρας
‘σ τούντον τόπον πον’ καμένος τζι εν θωρεί ποττέ δροσιάν.
Για να φέξει καρτερούμεν το φως τζιείνης της μέρας
ποννά φέρει στον καθέναν τζιαι χαράν τζιαι ποσπασιάν.
Την Μανούλλαν μας για πάντα μιτσιοί μιάλοι καρτερούμεν
για να μας σφιχταγκαλιάσει τζιαι να νεκραναστηθούμεν».

Καλή Ανάσταση.

Να μη ξεχνάμε την Κύπρο...

Διάβασα πρόσφατα μια αναδημοσίευση του παραπάνω (προ 15ετίας άρθρου, Φεβρ. 2000) του αείμνηστου Νικολάου Μάρτη στο Διαδίκτυο και θυμήθηκα ένα επίσης παλιό εκπληκτικό και συνάμα συγκινητικό κείμενο που είχα αναρτήσει (Κυπριακός κατήφορος, ΤΡΙΤΗ, 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2010) από την κυπριακή εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΙΝΗ" το οποίο θεωρώ ότι πρέπει να μελετηθεί και να μας προβληματίσει. Ο αφελληνισμός της Κύπρου προχωράει με ταχύτατους ρυθμούς και οι γραικύλοι πληθαίνουν συνεχώς...

ΔΕΕ

Ο Κύπριος ποιητής Παντελής Μηχανικός 

και το " Ίτε" του Αισχύλου

«Και τι περιμένεις από ανθρώπους / που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους / και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους. / Απαθώς / τότε / κι απαθώς / σήμερα / ζητάνε απλώς / διαζύγιο. / Τέτοιοι ρουφιάνοι / δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε». Π. Μηχανικός, "Ίτε"

Μετά από 36 χρόνια άλλαξε τίποτε;

Γ Ι Α Τ Ι ο Παντελής Μηχανικός επέλεξε τον τίτλο «Ίτε» για το σκληρό εκείνο ποίημα στην «Κατάθεση» του 1975; Ελάχιστους ενδιαφέρει. Άλλωστε, πόσοι ξέρουν τ’ όνομα και πόσοι το έργο του αείμνηστου απ’ το 1979 ποιητή; Ωστόσο αξίζει πλείονες να συλλογιστούν ότι: Εκείνο το «Ίτε», ήταν μια σαφής δήλωση πρόθεσης να συγκρίνει τον ηττημένο Ελληνισμό μετά την τουρκική εισβολή του 1974, με τον νικητή Ελληνισμό της ασυνθηκολόγητης κατά των Μήδων εισβολέων αντίστασης του 480 π.Χρ. Ο (Ε/κ) Έλλην Κύπριος ποιητής από το σκλαβωμένο χωριό Λιμνιά Αμμοχώστου, μετά την ήττα του ’74, 48χρονος τότε, έτη πέντε πριν από τον θάνατό του, με το «Ίτε» επικεφαλίδα των στίχων του, συνομιλούσε κι έδιδε θλιβερότατη αναφορά για την τραγωδία του 1974 μ.Χρ., στον ένα από τους τρεις κορυφαίους ανά τους αιώνες τραγικούς ποιητές, τον Αισχύλο. Τον (Ε/α) Ελληνοαθηναίο γιο του Ευφορίωνος που (α) 35χρονος είχε λάβει μέρος, μ’ επικεφαλής τον Μιλτιάδη, στη νικηφόρα μάχη, Αθηναίων και Πλαταιέων κατά των Μήδων εισβολέων του Δαρείου, στον Μαραθώνα το 490 π.Χρ., (β) 45χρονος πολέμησε στην περίλαμπρη νίκη των Ελλήνων, με ηγέτη τον Αθηναίο Θεμιστοκλή, στη Ναυμαχία της Σαλαμίνος κατά του στόλου του Ξέρξη το 480 π.Χρ. και, (γ) 46χρονος, στην τελική κατατρόπωση των χερσαίων περσικών δυνάμεων του Μαρδονίου στη Μάχη των Πλαταιών του 479 π.Χρ. με επικεφαλής τον (Ε/λ) Λακεδαιμόνιο Παυσανία. Επειδή:

Σ Τ Η Ν ΤΡΑΓΩΔΙΑ «Πέρσαι» (στίχοι 396-399) που για τη νίκη στη Σαλαμίνα ανέβασε ο Αισχύλος το 472 π.Χρ. βρίσκεται η πασίγνωστη επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια, προστακτική ίτε του ρήματος είμι: «Ω! παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ’, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, νυν υπέρ πάντων αγών» («Εμπρός παιδιά των Ελλήνων, λευτερώστε πατρίδα, τέκνα, γυναίκες, των θεών τα ιερά, τους τάφους των προγόνων, τώρα θα πολεμήσετε για όλα», καθώς μετέφρασε ο Τάσος Ρούσος στις εκδόσεις «Κάκτος»). Και το πέτυχαν τότε. Με το στρατήγημα του Θεμιστοκλή. Που ο αυστηρός ιστορικός Θουκυδίδης τον εγκωμίαζε έναν σχεδόν αιώνα αργότερα: «Κράτιστος Γνώμων» και «Άριστος Εικαστής» (Α-138).

Ε Ν Α Ν Τ Ι ΤΟΥ αισχύλειου «Ίτε», ο Π. Μηχανικός (που σε δύο γιους έδωσε τα ονόματα Ορέστης και Θουκυδίδης) περιέγραψε την οικτρή ημών των Ελλήνων κατάσταση του ‘74 με το δικό του «Ίτε»: «Και τι περιμένεις από ανθρώπους / που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους / και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους. / Απαθώς / τότε / κι απαθώς / σήμερα / ζητάνε απλώς / διαζύγιο. / Τέτοιοι ρουφιάνοι / δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε». Μετά από 36 χρόνια άλλαξε τίποτε;

ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΕ 22.9.10

Μετά που ενθυλάκωσαν οι Τούρκοι τις άνευ αντιδώρου «γενναίες προσφορές» των συντροφικών ψευδαισθήσεων του «αριστοτεχνικού» γινατιού σου και τις έκαμαν ταμείο, ως προστιθέμενες στις τουρκικές εισπράξεις από Μακαρίου ‘77 κι επιγόνων, τι πας και κλαψουρίζεις στους «καϊλές που σας έπιασε» για την… αδιαλλαξία της Τουρκίας; Είχαν ποτέ ίχνος κέρδους στη Διεθνή Κοινότητα οι αυτο-αξιοθρήνητοι;

Λάζ. Α. Μαύρος

3 Μαρτίου 1957: Η θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου...

3 Μαρτίου 1957: 

Η θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου

Δρ Ιωάννης Παρίσης

Σαν σήμερα, πριν από 57 χρόνια, οι Άγγλοι σκότωσαν τον Γρηγόρη Αυξεντίου (1928-1957) ανθυπολοχαγό, αγωνιστή της ΕΟΚΑ, κατά τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59 εναντίον της Αγγλικής κατοχής.

Ο Αυξεντίου είχε έρθει στην Ελλάδα το 1949 για να γίνει στρατιωτικός. Μετά από αποτυχία στις εξετάσεις της Σχολής Ευελπίδων εντάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό ως έφεδρος αξιωματικός. Φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών και στη συνέχεια υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο 613 Τάγμα Πεζικού, στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Απολύθηκε το 1952 και επέστρεψε στην Κύπρο.

Ο Αυξεντίου μυήθηκε στην ΕΟΚΑ και έγινε δεύτερος στην ιεραρχία της οργάνωσης, υπαρχηγός του Γρίβα. Ήταν ο υπ” αριθμόν ένα καταζητούμενος από τους Άγγλους, οι οποίοι τον επικήρυξαν αρχικά με 250 λίρες και στην συνέχεια, με το υπέρογκο για την εποχή, ποσό των 5.000 λιρών, επειδή ανατίναξε αγγλικές περιουσίες.

Στις 3 Μαρτίου 1957 οι Άγγλοι πληροφορήθηκαν το κρησφύγετό του κοντά στο  Μοναστήρι Μαχαιρά. Το περικύκλωσαν και μετά από πολύωρη μάχη και αρκετούς νεκρούς Άγγλους, έριξαν βενζίνη στο κρησφύγετο και τον έκαψαν ζωντανό. Το καμένο σώμα του θάφτηκε στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στο χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως «Φυλακισμένα μνήματα”.

http://parisis.wordpress.com/2014/03/03/3-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B7-%CE%B8%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B7-%CE%B1%CF%85%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85/

Επιτέλους!

Ψήφισμα της βουλής για τερματισμό

της παρουσίας των βάσεων στην Κύπρο

Αμετάθετος παραμείνει ο στόχος για τον τερματισμό της βρετανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο, όπως προκύπτει από τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και τις σχετικές αποφάσεις του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, τονίζει η Βουλή των Αντιπροσώπων σε ομόφωνο ψήφισμά της.

Με το ψήφισμα που ενέκρινε ομόφωνα ψες βράδυ η Ολομέλεια της Βουλής, με την ολοκλήρωση της συζήτησης του θέματος ''Οι προκλητικές δηλώσεις Βρετανών επισήμων και το μέλλον των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο'', θέμα εγγραφέν με εισήγηση του βουλευτή του Κινήματος Οικολόγων - Περιβαλλοντιστών Γιώργου Περδίκη, επισημαίνεται ότι ''οι Βρετανικές Βάσεις στην Κύπρο χρησιμοποιούνται για στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον γειτονικών χωρών''.

Η Βουλή των Αντιπροσώπων, υπό το φως της γραπτής δήλωσης του Βρετανού Υπουργού Αμυνας ενώπιον της Βουλής των Κοινοτήτων, το Δεκέμβριο 2011, με την οποία επαναβεβαιώνεται η ''σταθερή δέσμευση'' της Βρετανίας στις Βρετανικές Βάσεις στην Κύπρο, καθώς και συναφών δηλώσεων του Διοικητή των Βάσεων, ''επαναβεβαιώνει τα προηγούμενα σχετικά ψηφίσματά της και καταγγέλλει τις κατά συρροή παραβιάσεις από τη Βρετανία της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης''.

Στο ψήφισμα επισημαίνεται, επίσης, η δήλωση του Βρετανού Υπουργού Αμυνας και η αναφορά ότι οι Βάσεις ''βρίσκονται σε μια περιοχή γεωπολιτικής σημασίας και υψηλής προτεραιότητας για τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας του Ηνωμένου Βασιλείου''.

Υπενθυμίζοντας τα προηγούμενα ψηφίσματά της αναφορικά με την εν γένει παρουσία των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο και με τα κατά καιρούς επιμέρους ανακύπτοντα προβλήματα, η Βουλή ''καλεί εκ νέου την Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας να προβεί στις ενδεικνυόμενες ενέργειες προς την Κυβέρνηση της Βρετανίας για καταβολή στη Δημοκρατία των οφειλομένων ποσών''. Υπογραμμίζει, επίσης, ''ότι, πλειστάκις, οι ενέργειες των Αρχών των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο είναι αυθαίρετες και επικίνδυνες για τη ζωή και επιβλαβείς για την υγεία των πολιτών και το περιβάλλον''.

''Η λειτουργία των Βρετανικών Βάσεων συνιστά κατάφωρη παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων των Κυπρίων πολιτών και ακρωτηριασμό της εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους'', δηλώνουν οι Κύπριοι βουλευτές όλων των κομμάτων.

Με το ψήφισμα, σημειώνουν ''ιδιαίτερα την αθέτηση εκ μέρους της Βρετανίας της υποχρέωσης να καταβάλλει, από το 1965, στην Κυπριακή Δημοκρατία χρηματικά ποσά, εν είδει οικονομικής βοήθειας και αποζημιώσεων για τις ευρείας φύσης και έκτασης διευκολύνσεις, που αυτή απολαμβάνει σε όλη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, ποσά τα οποία ως σήμερα ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ''.

''Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και τις σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ'', τονίζει η Βουλή των Αντιπροσώπων, ''τα κατ’ ισχυρισμό δικαιώματα της Βρετανίας, που απορρέουν από τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης, συνιστούν κατάλοιπα αποικισμού και, ως τέτοια, αποτελούν κραυγαλέο αναχρονισμό, που προκαλεί τα αισθήματα του κυπριακού λαού''.

Η Βουλή ''επαναλαμβάνει ότι η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης, ως αποικιακό κατάλοιπο, βάσει του Διεθνούς Δικαίου και των σχετικών αποφάσεων του ΟΗΕ, συνιστά, όπως και η Συνθήκη Εγγύησης, κραυγαλέο αναχρονισμό, ιδιαίτερα για κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης''.

Στο ψήφισμα, η Βουλή ''εκφράζει την αντίθεσή της στη χρήση των Βάσεων για ενέργειες εναντίον άλλων χωρών'' και ''τονίζει την ανάγκη κατίσχυσης του Διεθνούς Δικαίου, του σεβασμού της κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας''.

''Η λειτουργία των Βρετανικών Βάσεων στην Κύπρο έχει σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην υγεία των πολιτών'', υπογραμμίζει η Βουλή, διαπιστώνοντας επίσης ''ότι πολλές άλλες ενέργειες των βρετανικών Αρχών, σε σχέση με τη λειτουργία των Βάσεών τους στην Κύπρο, έχουν επανειλημμένα προκαλέσει τα αισθήματα του κυπριακού λαού''.

http://www.sigmalive.com/news/politics/475473

ΜΗΠΩΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ;

ΜΗΠΩΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ;

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Η είδηση μας συγκλόνισε όλους. Η Κυπρία Ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους κατήγγειλε στο Ευρωκοινοβούλιο ότι στις τουρκικές φυλακές του Ντιαρμπακίρ βρέθηκαν 38 σκελετοί πυροβολημένοι με περίστροφο στο κρανίο. Η κ. Θεοχάρους είναι βεβαία από τα υπάρχοντα στοιχεία ότι πρόκειται για τα λείψανα Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων από την εισβολή του Αττίλα το 1974. Η ιστορία αυτή φέρνει όλους μας ενώπιον των ευθυνών μας και αξίζει να αναρωτηθούμε: Μήπως ξεχάσαμε το δράμα των αγνοουμένων και των συγγενών τους; Μήπως χαλαρώσαμε στην κριτική μας έναντι της Τουρκίας, η οποία βαρύνεται με σοβαρά εγκλήματα κατά αμάχων το μαύρο καλοκαίρι του 1974; Μήπως θα έπρεπε να συζητήσουμε μία προσφυγή κατά της Άγκυρας στο Διεθνές Δικαστήριο Ποινικού Δικαίου της Χάγης;

Πάντα είχα την απορία: Γιατί η Διεθνής Κοινότητα εξάντλησε όλη τη δικαστική και αστυνομική αυστηρότητά της κατά των Σέρβων για τα υπαρκτά και ανύπαρκτα εγκλήματά τους στη Βοσνία και δεν ασχολήθηκε καθόλου με όσα διέπραξε ο τουρκικός Αττίλας το 1974. Με το φτωχό μυαλό μου έδωσα δύο απαντήσεις. Πρώτον ότι οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές δυνάμεις βλέπουν την Τουρκία ως το ιδανικό εργαστήριο όπου δοκιμάζεται η ανάμιξη του ελαφρού Ισλάμ με την υποτυπώδη κοινοβουλευτική δημοκρατία και την ελεύθερη αγορά. Ο αείμνηστος Βρετανός ιστορικός και διπλωμάτης Άρνολντ Τόυνμπη είχε γράψει στο βιβλίο του «Ο πολιτισμός δικάζεται- Ο κόσμος και η Δύση» ότι η Δύση μετά τον Κεμάλ αποδέχθηκε με χαρά τη βιαία δυτικοποίηση της τουρκικής κοινωνίας και θα της ανεχθεί κάθε έγκλημα και κάθε παρεκτροπή ανθρωπιστική, διότι θα τη χρησιμοποιεί ως πρότυπο και για τις υπόλοιπες μουσουλμανικές χώρες. Ο δεύτερος λόγος είναι η δική μας αδράνεια και υποχωρητικότητα. Αν ήμασταν Εβραίοι ή Αρμένιοι δεν θα είχαμε αφήσει την Τουρκία σε χλωρό κλαρί. Θα θυμίζαμε συνεχώς τα εγκλήματα του Αττίλα και θα προβάλλαμε όσα στοιχεία υπάρχουν περί των 1619 αγνοουμένων μας.

Ο Ραούφ Ντενκτάς, ο εθνικιστής Τουρκοκύπριος ψευδοπρόεδρος που πέθανε προσφάτως είχε παραδεχθεί σε ραδιοφωνική του συνέντευξη προς τον Κύπριο δημοσιογράφο Σταύρο Σιδερά ότι δεν υπάρχουν πλέον αγνοούμενοι από το 1974, αλλά όλους τους έσφαξαν οι Τούρκοι εισβολείς και κυρίως Τουρκοκύπριοι παραστρατιωτικοί υπό την ηγεσία του. Και μόνο αυτή ομολογία θα αρκούσε για να ξεκινήσει η ελληνική πλευρά διαδικασίες για την παραπομπή του Ντενκτάς σε Διεθνές Δικαστήριο. Αλλά και άλλες ενέργειες του Αττίλα είναι δυνατόν να καταδικασθούν στη Χάγη, όπως π.χ. η βιαία μετακίνηση Ελληνοκυπρίων από τον Βορρά προς τον Νότο. Έχουμε πολλά στοιχεία και επιχειρήματα , αλλά καταντήσαμε νεροκουβαλητές της Άγκυρας από μιά λανθασμένη και αδικαιολόγητη εμμονή μερικών πολιτικών μας στην ανύπαρκτη και αστήρικτη ελληνοτουρκική φιλία. Σπρώχναμε κατά καιρούς το κάρο της Τουρκίας προς τη Ευρωπαϊκή Ένωση και φαινόμασταν τόσοι αφελείς που δεν είχαμε καταλάβει ότι ο σκληρός γαλλογερμανικός πυρήνας δεν θέλει την Τουρκία ως πλήρες μέλος. Αντί να αναζητούμε την τύχη των αγνοουμένων μας αναλωνόμασταν σε ζεϊμπέκικα και χαριεντισμούς προς Τούρκους εθνικιστές όλου του πολιτικού φάσματος. Δεν μπόρεσαν οι οπαδοί αυτής της γραμμής να εννοήσουν ότι ασχέτως κομμάτων και ιδεολογιών όλοι οι Τούρκοι πολιτικοί είναι σκληροί και διεκδικητικοί κατά του Ελληνισμού.

Στο βιβλίο του «Τα 15 περιστέρια» ο δημοσιογράφος Πέτρος Κασιμάτης καταγράφει μαρτυρίες για τη ύπαρξη τουλάχιστον προ ολίγων ετών 15 Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων που είχαν εντοπισθεί στα βάθη της Τουρκίας από στελέχη κρατικών υπηρεσιών μας ή από οδηγούς φορτηγών διαφόρων εθνικοτήτων. Η μαρτυρία του Ντενκτάς ότι όλοι οι θεωρούμενοι ως αγνοούμενοι είναι νεκροί ίσως να αποσκοπούσε στην παύση των ελληνικών ερευνών. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Ντενκτάς γνώριζε την ύπαρξη επιζώντων σε τουρκικά κάτεργα, αλλά τους παρουσίασε όλους ως σφαγμένους για να σταματήσουμε να τους αναζητούμε. Οι πορείες των μαυροφορεμένων μανάδων στη Λευκωσία έχουν αραιώσει πλέον, αλλά η ανθρωπιστική πλευρά του ζητήματος παραμένει τεράστια. Η Αθήνα και η Λευκωσία οφείλουν αμέσως να αξιοποιήσουν τα στοιχεία της άξιας Ευρωβουλευτού κ. Ελένης Θεοχάρους και να ζητήσουν την αντικειμενική έρευνα όλων των τουρκικών φυλακών από επιτροπές νομικών και ευρωβουλευτών από όλες τις χώρες της Ευρ. Ένωσης. Δεν είναι δυνατόν να θέλει η Τουρκία να ενταχθεί στην Ε.Ε. και από την άλλη πλευρά να κρύβει συστηματικά σκελετούς στα ντουλάπια της και στις φυλακές της. Οι Αρμένιοι επιτυγχάνουν διεθνώς νίκες κατά του τουρκικού σωβινισμού και η γενοκτονία των Αρμενίων από τους Νεοτούρκους αναγνωρίζεται όλο και από περισσότερα κράτη. Εμείς γιατί υπνώττουμε; Ως πότε θα μας αποκοιμίζει το δηλητήριο της δήθεν ελληνοτουρκικής φιλίας; Ως πότε θα αφαιρούμε τους ήρωες από τα σχολικά μας βιβλία για να καλοπιάσουμε μία χώρα, η οποία προέβη σε φοβερά εγκλήματα κατά του Ελληνισμού από το 1922 μέχρι το 1974;

Προτείνω να συσταθεί ειδική Επιτροπή στη Βουλή των Ελλήνων για τη διερεύνηση της τύχης των αγνοουμένων μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται στρατιωτικοί εξ Ελλάδος και Ελληνοκύπριοι μάχιμοι ή άμαχοι. Ο Ελληνισμός είναι ενιαίος και υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να ασχοληθούμε και πάλι με τους 1619 αγνοουμένους μας. Με σοβαρότητα, τεκμηρίωση και αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων που μάς παρέχει η Διεθνής Δικαιοσύνη. Δεν ξεχνούμε τα εγκλήματα του Αττίλα!

Κ.Χ. 3.3.2012

Διπλωματική νίκη στο Ευρωκοινοβούλιο

Από το εξαιρετικό ως προς την εγκυρότητα και την ποιότητά του περιοδικό "ΕυρωΖωή" του φίλου Μιχάλη Καζά μια σπουδαία είδηση για τον ελληνισμό.

ΔΕΕ

Στο ΕυρωΚοινοβούλιο υπερψηφίστηκε

Γραπτή Δήλωση για την επιστροφή της πόλης της Αμμοχώστου

 Θα επιδοθεί στα θεσμικά όργανα της ΕΕ, στα Ην. Έθνη, στις κυβερνήσεις των κρατών μελών και στην Τουρκική κυβέρνηση

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπερψηφίστηκε σήμερα Γραπτή Δήλωση για την επιστροφή της πόλης της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της.

Η αίτηση για την έγκριση της Γραπτής Δήλωσης, που συγκέντρωσε 385 υπογραφές, υποβλήθηκε από πέντε ευρωβουλευτές (Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Willy Meyer, Μιχάλη Τρεμόπουλο, Cecilia Wikström, Artur Zasada) με πρωτοβουλία Κύπριων ευρωβουλευτών και ενεργών πολιτών Αμμοχώστου.

Η όλη προσπάθεια υποστηρίχθηκε από όλους τους Κύπριους ευρωβουλευτές, πολλούς ξένους συναδέλφους τους και από τις Δημοτικές Αρχές της Αμμοχώστου.

Η έγκριση της Γραπτής Δήλωσης συνιστά μια διπλωματική νίκη και αφορμή για διεκδίκηση της επιστροφής της πόλης της Αμμοχώστου προς τους νόμιμους κατοίκους της ακόμη και πριν από τη λύση του Κυπριακού. Η επιτυχία αυτή είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας που στόχο είχε την εξυπηρέτηση της πατρίδας και όχι της οποιασδήποτε μικροκομματικής και μικροπολιτικής σκοπιμότητας.

Η Γραπτή Δήλωση θα σταλεί σε όλους τους θεσμούς της ΕΕ. Εκτός δηλαδή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που το υιοθέτησε τη Γραπτή Δήλωση θα σταλεί προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προς το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, προς τα Ην. Έθνη, προς τις κυβερνήσεις των κρατών μελών και προς την Τουρκική κυβέρνηση.

Εκτιμούμε ότι ειδικώς στην παρούσα φάση κατά την οποία το Κυπριακό βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή μια τέτοια Γραπτή Δήλωση δεν θα μπορεί σε καμία περίπτωση να μπει στο ράφι και να εξουδετερωθεί.

Επισυνάπτουμε το πλήρες κείμενο του ψηφίσματος:

ΓΡΑΠΤΗ ΔΗΛΩΣΗ

σύμφωνα με το άρθρο 123 του Κανονισμού

σχετικά με την επιστροφή του αποκλεισμένου τμήματος της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους του

[...]

Γραπτή δήλωση σχετικά με την επιστροφή του αποκλεισμένου τμήματος της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους του

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

– έχοντας υπόψη το ψήφισμά του για την Κύπρο, του 1993,

– υπενθυμίζοντας το ψήφισμά του για την έκθεση προόδου της Τουρκίας για το 2009,

– έχοντας υπόψη το άρθρο 123 του Κανονισμού του,

Α. λαμβάνοντας υπόψη ότι η πόλη της Αμμοχώστου στην Κυπριακή Δημοκρατία κατελήφθη από τις τουρκικές δυνάμεις εισβολής, τον Αύγουστο του 1974•

Β. λαμβάνοντας υπόψη ότι τότε ένα τμήμα της Αμμοχώστου σφραγίστηκε και παραμένει ακατοίκητο, υπό τον άμεσο έλεγχο του τουρκικού στρατού•

Γ. λαμβάνοντας υπόψη ότι η επιστροφή του αποκλεισμένου τμήματος της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους του θα διευκόλυνε τις προσπάθειες για μια συνολική διευθέτηση του κυπριακού ζητήματος•

Δ. λαμβάνοντας υπό σημείωση τη συμφωνία υψηλού επιπέδου του 1979 και τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών 550 (1984) και 789 (1992)•

Ε. λαμβάνοντας υπό σημείωση την έκθεση της Επιτροπής Αναφορών του 2008 σχετικά με την αναφορά 733/2004•

1. καλεί την τουρκική κυβέρνηση να ενεργήσει σύμφωνα με τα προαναφερθέντα ψηφίσματα του ΣΑΗΕ και τις συστάσεις της έκθεσης και να επιστρέψει το αποκλεισμένο τμήμα της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους του, οι οποίοι θα πρέπει να επανεγκατασταθούν υπό συνθήκες ασφάλειας και ειρήνης•

2. καλεί τα θεσμικά όργανα της ΕΕ να συντονίσουν τις προσπάθειές τους με το Κοινοβούλιο για να προαγάγουν τη συνεργασία της τουρκικής πλευράς•

3. αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει την παρούσα δήλωση, συνοδευόμενη από τα ονόματα των υπογραφόντων, στην Επιτροπή, το Συμβούλιο, τις κυβερνήσεις των κρατών μελών, το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ και στην κυβέρνηση της Τουρκίας.

http://www.eurozoi.gr/2009-07-16-13-01-49/2009-07-17-09-20-22/3133.html

Ελληνίδες ηρωίδες Δασκάλες: Ελένη Φωκά

Ελληνίδες ηρωίδες Δασκάλες:

Ελένη Φωκά

Έδωσε μια σκληρή μάχη για 23 ολόκληρα χρόνια στην κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο. Υπέμενε ακλόνητη και θαρραλέα τα πάνδεινα, και υπέφερε όσο λίγοι άνθρωποι για να προσφέρει μόρφωση, να διδάξει ελληνική παιδεία, ιστορία και Χριστιανισμό στα λιγοστά φοβισμένα, εγκλωβισμένα Κυπριόπουλα, και για να δίνει κουράγιο στους χιλιοταλαιπωρημένους συγχωριανούς της. Σήμερα, ζει με τις μνήμες της, σ' ένα προάστιο της Λευκωσίας, όπου ακόμα και το προσφυγικό λιτό σπιτάκι της το απαίτησε, ναι, το απαίτησε, γιατί κυβερνητικοί παράγοντες της είπαν ότι δεν το δικαιούται!

Η Ελένη Φωκά, η ζωντανή ηρωίδα, μια πραγματική Κυρία, μεγάλωσε στην Αγία Τριάδα Γιαλούσας στο Ριζοκάρπασο. Ήταν η μεγαλύτερη από τα εννέα παιδιά της Λουκίας και του Λύσανδρου Φωκά (πέντε κορίτσια και τέσσερα αγόρια). Αγροτική οικογένεια, αγροτικές εργασίες, καπνά, ελιές, χαρούπια, σιτηρά. Τα παιδιά βοηθούσαν κάθε μέρα στις δουλειές, αλλά ο πατέρας είχε μεγάλη επιθυμία να μορφώσει τα παιδιά του.

Μόνον η Ελένη και άλλη μια αδελφή της πρόλαβαν να σπουδάσουν. Όλα τα άλλα παιδιά τα πρόλαβε η εισβολή του 1974. Όταν οι τουρκικές βόμβες όργωναν αυγουστιάτικα το Ριζοκάρπασο, η Ελένη ήταν 24 ετών, πτυχιούχος οικιακής οικονομίας, Ελληνικού πανεπιστημίου. Από το 1973 είχε διοριστεί ως εκπαιδευτικός στο νησί. Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου και η εισβολή της 20ής Ιουλίου του 1974, την βρήκε στο σπίτι της στην Αγία Τριάδα.

Θυμάται για εκείνη τη μέρα: «Βλέπαμε τα πλοία και τα αεροπλάνα με φόβο και τρόμο. Στη 2η εισβολή στις 15 Αυγούστου, οι Τούρκοι ήρθαν και στη Γιαλούσα. Νωρίτερα, είχαν αποκόψει τη χερσόνησο της Καρπασίας και έτσι δεν μπορούσαμε να φύγουμε.

Ακούσαμε τα νέα για την αποκοπή του δρόμου από το ραδιόφωνο. Τρομάξαμε. Φώλιασε ο φόβος μέσα μας. Εκείνη τη μέρα, ο πατέρας μου ήταν στους αγρούς. Έτρεξα με το ποδήλατο να του πω ότι έπρεπε να γυρίσει αμέσως στο σπίτι. Στο δρόμο έβλεπα κόσμο να τρέχει και να κλαίει.

Μόλις μπήκαν οι Τούρκοι στο χωριό έκαναν κέρφιου (σ.σ. περιορισμό στην κυκλοφορία των ατόμων). Ρήμαξαν όλα τα καταστήματα. Μας μάζεψαν στην εκκλησία λίγο μετά το μεσημέρι. Μπήκαν με τα τανκς και οι προπομποί τους φώναζαν με ντουντούκες ότι έπρεπε να μαζευτούμε στην εκκλησία. Μάζεψαν όλους τους άνδρες. Από τον πατέρα μου, που ήταν ηλικιωμένος, έως τον μικρότερο αδελφό μου, που ήταν μαθητής γυμνασίου. Όλους τους πήγαν στα Άδανα. Μόνον ο ένας αδελφός μου που ήταν στρατιώτης σώθηκε. Τους πήραν με τα λεωφορεία. Όλα ήταν βαμμένα με μαύρη μπογιά. Ακόμα και τα τζάμια των αυτοκινήτων. Τους πήγαν στον ξενοδοχείο Ντόουμ στην Κερύνεια. Εκεί απελευθέρωσαν τον πατέρα μου γιατί ήταν ηλικιωμένος. Τα αγόρια τα πήραν.

Τα κορίτσια τα βίασαν... πολλά κορίτσια βίασαν. Μακάρι να μη ζούσαμε. Ζήσαμε όμως και ο πόνος του κάθε συγχωριανού ήταν πόνος όλων των υπολοίπων. Οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν τους βιασμούς για να σκορπίσουν το φόβο. Τελικά δεν άφησαν άνθρωπο χωρίς να τον βασανίσουν».

Εγκλωβισμένες στο φόβο ζωές

Η κυρία Φωκά συνεχίζει:

«Οι άνδρες έπρεπε να παρουσιαστούν τρεις και τέσσερις φορές την ημέρα στο κέντρο του χωριού. Με τα μάτια ακίνητα σαν άγαλμα. Αν κοίταζε κάποιος αλλού, τον κτυπούσαν βάναυσα.

Δεν μπορούσες να βγεις έξω από το σπίτι σου. Αν κάποιος έπρεπε να κινηθεί, όπως ο πατέρας μου που είχε ζώα και έπρεπε να τα ταΐσει, έπρεπε να πάρει άδεια. Σε 10-15 μήνες μας πήραν και τα σιτηρά και τα καπνά και τα χαρούπια και τα ζώα. Έφεραν και τους εποίκους, που μας κτυπούσαν κάθε φορά που προσπαθούσαμε να αντιδράσουμε στις κλοπές τους.

Κτύπησαν τον πατέρα μου τρεις φορές, όταν πήγαν να του κλέψουν τα προϊόντα της σοδιάς. Και όταν πήγε να διαμαρτυρηθεί, βρέθηκε στη φυλακή».

Η φωνή της κυρίας Ελένης ακούγεται ραγισμένη: «Περιουσία δεν είχαμε, ασφάλεια δεν είχαμε, διακινδυνεύαμε κάθε στιγμή. Βίαζαν τα κορίτσια και φυλάκιζαν και κτυπούσαν τα αγόρια, για να μας υποχρεώσουν να φύγουμε. Αν και υπήρχε απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, που προέβλεπε ότι μπορούσαμε να αποφασίσουμε πού θα ζήσουμε, ωστόσο εκδιώχθηκε ο κόσμος, υπογράφοντας μάλιστα εκβιαστικά ότι «διά της ιδίας θελήσεως» έφευγε. Δεν ξέρουμε τα μαρτύρια του καθενός. Ξέρω τα δικά μου. Αναγκαστικά ο κόσμος έφευγε. Κυρίως για να προστατεύσουν τα μικρά παιδιά τους».

Η κυρία Ελένη, με μάτια χαμένα στο χρόνο, βουρκωμένη, συνεχίζει, περιγράφοντας τα γεγονότα που έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στο μυαλό και τη ψυχή της: «Και οι βιασμοί που ακούγαμε, ήταν συγκλονισμός, αλλά και να κτυπούν κάθε νύχτα το σπίτι του άλλου ήταν τρόμος. Ξαφνικά να κτυπούν την πόρτα σου μες στη νύχτα».

Το γαϊδούρι ήξερε

«Οι έποικοι μάς πήρα τα ζώα μας. Πέντε βόδια, κατσίκες, πρόβατα, όλα. Ο πατέρας μου κράτησε ένα ζώο, γιατί ένας αστυνομικός του ζήτησε να του το μεγαλώσει. Ξέχασε όμως ο ντερβίσης να έρθει και ο πατέρας μου τα αύξησε τα ζώα. Ήρθαν όμως οι έποικοι και του πήραν έξι από αυτά. Κι όταν ο πατέρας μου το κατήγγειλε, ο Τούρκος αστυνομικός του είπε ότι «εγώ θα σου βρω τον ένοχο, ακόμα κι αν χρειαστεί να βρω τα κόκαλα των ζώων». Ακόμα και το γαϊδούρι μας έκλεψαν. Και το καημένο, αφού άλλαξε δώδεκα χέρια, ξέφυγε και ήρθε μόνον του στο σπίτι μας. Είναι αστείο, αλλά ο Τούρκος που υποστήριζε ότι ήταν το ζώο δικό του, έφερε δώδεκα άτομα για να βεβαιώσουν την κυριότητα του γαϊδουριού. Εκείνο όμως ήξερε, και είχε πάει στο στάβλο του χωρίς υπόδειξη!

Πέρα από το θάνατο και το ανάθεμα δεν υπάρχει άλλος θάνατος. Έτσι αποφάσισα να παραμείνω στο κατεχόμενο χωριό μου. Ήξερα πια τι με περίμενε. Και οι Τούρκοι φρόντιζαν κάθε μέρα να μας θυμίζουν ότι ήμασταν ανεπιθύμητοι. Τον πατέρα μου τον βασάνιζαν πολύ. Εκείνος φώναζε, και φώναζε και μαζί μου, γιατί εγώ δεν ήθελα να φύγω. Είχε αγανακτήσει.

Έκλεψαν όλα τα πράγματα του σχολείου. Επέβαλλαν φόρους στον πατέρα μου, αν και μας εκμεταλλεύονταν την περιουσία. Εκείνος δεν πλήρωσε και του έβαλαν πρόστιμο. Το πλήρωσε τελικά ένας Κύπριος, για να μην τον πάρουν φυλακή. Ήταν ο οδηγός του λεωφορείου του χωριού. Φυσικά του επέστρεψα του ανθρώπου τα χρήματα».

Οι Τούρκοι βρώμιζαν το σχολείο

«Πέρασε ο Αύγουστος του 1974 και τον Σεπτέμβρη άρχισαν τα σχολεία. Είχαν μείνει στα κατεχόμενα της Β. Κύπρου κι άλλοι εκπαιδευτικοί, αν και οι Τούρκοι τους υποχρέωσαν να κάνουν αίτηση να φύγουν.

Ήταν εκεί η οικογένεια της διευθύντριας του σχολείου Θάλειας Καουτζιάνη. Συνέλαβαν τον άντρα της και ήταν αγνοούμενος. Κακοποιούσαν τον γιο της κάθε μέρα. Έμεινε εκείνη. Άρχισαν άλλα προβλήματα και αναγκάστηκε η διευθύντρια να φύγει. Κι άλλες εκπαιδευτικοί που είχαν μείνει, αναγκάστηκαν να φύγουν εξαιτίας των καθημερινών προβλημάτων. Έφυγαν όλοι. Έμεινα εγώ. Δεν μπορούσα να ζητήσω από τους Τούρκους να μου επιτρέψουν να μείνω. Ήρθαν όμως κάποιοι γονείς και με παρακάλεσαν: ''Δεν θέλουμε να μάθουν γράμματα αλλά να τα αφήνουμε στα χέρια σας για ασφάλεια''. Έτσι, μου είπαν να γράψω στο Υπουργείο. Εκεί ήταν δύο ακόμα δασκάλες. Έστειλα την επιστολή στο Υπουργείο Παιδείας και μετά από έναν ολόκληρο χρόνο έδωσαν την άδεια να λειτουργήσει το σχολείο.

Ζήσαμε πολύ σκληρές συνθήκες. Καθημερινά στο σχολείο έρχονταν οι Τούρκοι και λέρωναν με ακαθαρσίες στη βεράντα του σχολείου. Πετούσαν στην πόρτα τις ακαθαρσίες τους. Ή τις κρεμούσαν στο πόμολο της πόρτας μέσα σε νάιλον σακούλα. Φώναζα τους στρατιώτες των Ηνωμένων Εθνών να τα δουν. Αισθανόμουν ικανοποίηση όταν αποκαλούσαν ζώα, γαϊδούρια τους Τούρκους. Τις τουαλέτες τις καθάριζα νωρίς το πρωί πριν έρθουν τα παιδιά, γιατί αυτά δεν έφταιγαν..

Αλλά φυσικά όσο τα καταγγέλλαμε, τόσο πιο πολλά γίνονταν. Ακόμα και μέσα στην εκκλησία λέρωναν. Όταν ζητούσαμε υλικά, χλωρίνες κλπ τα έφερναν τα παιδιά απ' τα πράγματα που έστελλαν οι συγγενείς των εγκλωβισμένων στις οικογένειες.

Μας έκοβαν το νερό. Έβγαζα το νερό από το πηγάδι και το μεταφέραμε σε δοχεία και με αυτό καθαρίζαμε το σχολείο. Άλλοτε έριχναν ψόφια ζώα μέσα στο ντεπόζιτο του νερού, για να μην μπορούν τα παιδιά να το χρησιμοποιήσουν. Τα έδειχνα αυτά όλα στα Ηνωμένα Έθνη και γι' αυτό θεωρήθηκα ενοχλητική από τους Τούρκους».

Μας έπαιρναν τα βιβλία

«Όσο για τα βιβλία, δεν μας έδιναν. Έστελλε το Υπουργείο, αλλά τα κρατούσαν τα κατοχικά στρατεύματα. Και όταν μας έδιναν κάποια γύρω στο Φλεβάρη, δεν μας έδιναν τον τρίτο ή τον τέταρτο τόμο. Έτσι δυσκόλευαν το έργο μου ακόμα πιο πολύ. Γι' αυτό και χρησιμοποιούσαμε τα παλιά βιβλία. Ήταν ένας συνεχής πόνος. Μια διαρκής αγανάκτηση. Αισθανόμασταν μετέωροι. Δεν είχαμε πού να πιαστούμε, πού να κρατηθούμε και η κυπριακή κυβέρνηση δεν μπορούσε να μας βοηθήσει.

Ακόμα και τα τζάμια μάς τα έσπαζαν, τα κεραμίδια μάς τα έπαιρναν και έτρεχαν τα νερά μέσα στις αίθουσες. Όταν ζητούσαμε τζάμια ή κεραμίδια, η κυπριακή κυβέρνηση μας έστελλε ακόμα και Τουρκοκύπριους να μας τα φτιάξουν. Την επόμενη μέρα, όμως, πάλι τα τζάμια έσπαγαν και τα κεραμίδια έφευγαν. Μέχρι και τις λάμπες μας έκλεβαν».

Αν και νεαρή κοπέλα και η ίδια, η κ. Ελένη Φωκά διατήρησε τότε αυξημένο το αίσθημα της ευθύνης έναντι των αθώων παιδιών.

«Κάποια στιγμή τα περίπου 200 Κυπριόπουλά μου, βρέθηκαν στο ίδιο σχολείο με 200 παιδιά εποίκων, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να συμβιώσουν στο ίδιο προαύλιο. Τα Τουρκάκια κτυπούσαν τα παιδιά μας. Έτσι φρόντιζα να μη βγαίνουμε διάλειμμα ταυτόχρονα. Διαμαρτυρήθηκα και στα Ηνωμένα Έθνη και στις τουρκικές δυνάμεις, αλλά ποιος να με ακούσει.

Τελικά, κατάφερα να απομακρύνουν τα Τουρκάκια με τη βοήθεια των Ην. Εθνών».

Έγραψε στον Κόφι Ανάν - την εξαπάτησε η κυπριακή κυβέρνηση

Η κυρία Φωκά θυμάται κάποιες φορές που τα Ηνωμένα Έθνη ή και οι κατοχικές δυνάμεις δεν της επέτρεπαν να διακινηθεί στα κατεχόμενα:

«Έπρεπε να με ελέγξουν σε τρία-τέσσερα σημεία, όταν έπρεπε να φύγω από το χωριό. Όταν με πήγαιναν στο νοσοκομείο στη Βόρεια Κύπρο, με έβαζαν από την πίσω πόρτα. Αλλά τα φάρμακα που μου έδιναν φοβόμουν να τα πάρω. Κάνει ευσυνείδητα τη δουλειά του ο γιατρός;

Σκεφτόμουν. Αναγκαστικά έστελλα τη συνταγή στις ελεύθερες περιοχές.

Στη Γιαλούσα πέθαναν και άτομα από την ''ιατρική περιποίηση''. Έγραψα στον Κόφι Ανάν, στην Κυπριακή Δημοκρατία, στα Ηνωμένα Έθνη, λέγοντας ότι ήταν δικαίωμά μου να έχω ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Τέσσερις φορές μας ζήτησαν να βγάλω τουρκική ταυτότητα. Έρχονταν μεσάνυχτα στα σπίτια μας. Το ρεύμα, μας το είχαν κόψει. Έβαζαν ένα πανί λευκό μέσα στο σκοτάδι για να μου βγάλουν φωτογραφία. Αυτό δεν το δέχθηκα ποτέ. Γι' αυτόν το λόγο δεν μου επέτρεπαν να έρθω στις ελεύθερες περιοχές.

Τελικά, αφού είδαν οι τουρκικές Αρχές ότι δεν άλλαζα την απόφασή μου, ότι δεν ήθελα να βγάλω τουρκική ταυτότητα, μου έδωσαν μια επιστολή του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Γλαύκου Κληρίδη, που μου έγραφε να έρθω στις ελεύθερες περιοχές και όταν αποθεραπευτώ να γυρίσω πίσω.

Ωστόσο, από το 26 Μαΐου 1997 δεν μου επέτρεψαν να επιστρέψω στα κατεχόμενα. Έχασα έτσι το σπίτι μου, μου έκλεισαν και το σχολείο. Ήταν του Αγίου Συνεσίου, δεν θα το ξεχάσω. Πήγα στον Άγιο Συνέσιο στο Ριζοκάρπασο. Πήγα μαζί με τα παιδιά. Ήρθε Υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών, γιατί πήρα τηλέφωνο στο ΡΙΚ και είπα ότι ζητούσα να έρθω στις ελεύθερες περιοχές για λόγους υγείας. Ήμουν τότε 46 ετών. Προηγουμένως, ένας αξιωματικός των Ηνωμένων Εθνών είπε ότι η Φωκά δεν έχει κανένα πρόβλημα. Πήρα σβάρνα τα σπίτια των Τουρκοκυπρίων και βρήκα τηλέφωνο και μίλησα στο ΡΙΚ. Έτσι, όταν ήρθαν να μου πουν ότι θα πήγαινα στις ελεύθερες περιοχές, χάρηκα πολύ. Μάλιστα ασπάστηκα και τους αξιωματικούς των Ηνωμένων Εθνών, που τάχα με βοήθησαν. Δεν είχα τότε αντιληφθεί το κρυφό παιχνίδι που έπαιξαν σε βάρος μου όλοι.

Όταν έφθασα στην ελεύθερη Κύπρο, ήρθε κάποιος αξιωματούχος και μου είπε: ''Ε! μέχρι να ανοίξουν και τα σχολεία τον Σεπτέμβρη...''

Τότε κατάλαβα ότι υπήρξε συνέργεια των κυπριακών Αρχών και των Ηνωμένων. Εθνών για το σιωπηλό εκτοπισμό μου.

Τέσσερις φορές προσπάθησα να επιστρέψω. Με κτύπησαν στο Λήδρα Πάλας (σ.σ. Ξενοδοχείο στην ''πράσινη γραμμή'') οι τουρκικές δυνάμεις.

Επέμενα και για ένα μήνα πήγαινα κάθε μέρα στην ''πράσινη γραμμή'', αλλά δεν μου επέτρεπαν να συνεχίσω για τη βόρεια Κύπρο. Με ταλαιπωρούσαν και καθυστερούσαν και τους εγκλωβισμένους που περίμεναν μέσα στα λεωφορεία, για να γυρίσουν στα σπίτια τους. Κάποια μέρα με παρακάλεσαν και οι εγκλωβισμένοι: ''Ελένη, λυπήσου μας, κατέβα από το λεωφορείο''».

Το «ευχαριστώ» της Κυπριακής Δημοκρατίας

Η ηρωίδα δασκάλα, δίδαξε επί 23 χρόνια τα σκλαβωμένα Κυπριόπουλα στην κατεχόμενη Κύπρο. Πώς εκφράστηκε άραγε το «Ευχαριστώ» της κυπριακής κυβέρνησης γι' αυτή της την προσφορά;

«Καμία προσοχή, καμία επικοινωνία. Από την ημέρα που ήρθα, αντιμετώπισα την αδιαφορία. Ούτε κάποια υπηρεσία, ούτε κάποιος Υπουργός, ή βουλευτής, ή διευθυντής του Υπουργείου Παιδείας δεν ενδιαφέρθηκαν να ρωτήσουν για την περίπτωσή μου. Μάλιστα, όταν μου ήρθε διορισμός από το Υπουργείο Παιδείας, μου είπαν ότι ήμουν ''οκνηρή'' και γι' αυτό δεν ήθελα να εργαστώ εδώ. Ενώ αυτή ήταν η διαμαρτυρία μου για την απομάκρυνσή μου από το δικό μου σχολείο.

Όταν εκτοπίστηκα, δεν είχα φέρει μαζί μου τίποτα από τα πράγματά μου. Όλα έμειναν εκεί στο Ριζοκάρπασο και τα έκλεψαν. Μόνο μια καλή κυρία πήγε στο σπίτι μου και βρήκε μία σημαία από τις δύο τις ελληνικές που είχα σπίτι και μου την έφερε. Την είχε τυλίξει μέσα σε μια νυχτικιά για να μη τη δούνε... (σ.σ. κλαίει). Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τίποτα».

- Κάποιο από τα παιδιά που διδάξατε εκεί, ήρθε να σας δει εδώ στην Αγλαντζιά;

- «Δυστυχώς, όχι».
- Κανένας;

- «Κανένας. Δεν έχω απαίτηση. Ξέρω ότι η ζωή είναι σκληρή για όλους, όπως τη βιώνω κι εγώ. Εύχομαι βέβαια να είναι όλα τα παιδιά μου καλά.

Και από το σημείο αυτό, κάθε λέξη της δασκάλας Ελένης Φωκά κτυπάει προσβλητικά στη συνείδησή μας. Με μεγάλη δυσκολία προσθέτει:

«Πρέπει να πω ότι ακόμα και τα μέλη της οικογένειάς μου δεν έτυχαν καμιάς βοήθειας. Και σήμερα, βιώνω τις χειρότερες καταστάσεις. (σ.σ. η φωνή της ηρωίδας κόβεται από λυγμούς) γιατί δεν θέλησα να προδώσω τις αρχές μου, την πατρίδα μου».

Τη ρωτάμε γιατί η κυπριακή κυβέρνηση της γύρισε την πλάτη;

-«Δεν θα ήθελα να τα βγάλω στα φόρα. Γι' αυτό ζω έρημη. Κάποτε λες ''δεν αξίζει''. Κάποτε πληγώνεσαι. Δεν είναι δυνατόν και δεν θέλω καμιά βοήθεια αλλά (σ.σ. συνεχίζει να κλαίει σιωπηλά) άμα τα θυμάσαι. Άφησαν την ευθύνη στους ανθρώπους που υπέφεραν, να ζουν μόνοι τους τις τραγικές συνέπειες της κατοχής. Εγώ τίποτε δεν θέλω. Εξάλλου, βλέπεις και το ενδιαφέρον. Ξέρω ότι είναι απάνθρωπη κοινωνία που ζούμε. Η κυπριακή κυβέρνηση εξάντλησε όλο το ευχαριστώ της μ' ένα σπίτι προσφυγικό. Και αυτό ''κατά παραχώρηση'' και με ευθύνη του Υπουργού, γιατί λένε ότι ''δεν δικαιούμαι'', διότι έπρεπε να ήμασταν δύο άτομα. Δεν μου δίνουν το δικαίωμα να ζήσω, έστω ακόμα δέκα χρόνια σαν άνθρωπος. Αυτοί που θησαυρίζουν σε βάρος του αδύναμου και απροστάτευτου λαού, που αγαπά τον τόπο του. Και η ευχή μας, η παράκλησή μας μία είναι προς τη διεθνή κοινωνία: Να βοηθήσουν τον τόπο μας. Και διερωτώμαι: πως δεν μας κατανόησε μέχρι σήμερα καμία χώρα.

Ενταχθήκαμε στην ΕΕ και αντί να βοηθιέται η Κύπρος, επιβραβεύεται η Τουρκία. Φοβάμαι ότι στο τέλος θα αναζητούμε πατρίδα. Όσα σας είπα είναι λόγια. Άλλη όμως η αίσθηση του βιώματος των 23 χρόνων. Τώρα μπορεί να μη ζω το φόβο, αλλά ζω μακριά από τον παράδεισό μας. Η βεβήλωση των εκκλησιών μας φωνάζει, φωνάζουν οι πέτρες. Αυτό δεν το αντέχω! Είναι ευθύνη των ηγετών μας, είναι ευθύνη δική μας... κάτι πρέπει να κάνουμε!»

Είμαι εχθρός της οικογένειάς μου...

Η αφήγηση της Κυρίας Ελένης Φωκά (σ.σ. Κυρία με κάπα κεφαλαίο πάντα) αναμφίβολα προβληματίζει κάθε Έλληνα και Ελληνίδα, καθώς μόνον απορία για τη συμπεριφορά των κυπριακών Αρχών και αφήνει μια έντονη γεύση απογοήτευσης.

«Δεν ζήτησα ποτέ τίποτα από την κυπριακή κυβέρνηση. Γι' αυτό ζω τη δυστυχία μου. Εγώ σήμερα είμαι εχθρός της οικογένειάς μου, γιατί εξαιτίας που ήμουν δασκάλα, κακοποιήθηκαν μέλη της οικογένειάς μου. Και αυτό μου το χρεώνουν. Και ό,τι συνέβη στα αδέλφια μου. που ψωμοζητούν, δεν έχουν βοήθεια από πουθενά. Ούτε υποστήριξη ούτε ψυχολογική βοήθεια. Οι πόρτες που κτύπησαν ήσαν όλες κλειστές. Είμαστε το μαύρο πρόβατο. Η μητέρα μου ζει στο Τσιακιλερό και είναι 88 ετών. Τη βλέπω όσο πιο συχνά μπορώ. Είναι λίγο μακριά. Ζήτησα να μου δώσουν σπίτι εκεί. Δεν δικαιούμαι, μου απάντησαν. Έζησα 23 χρόνια μακριά από τους δικούς μου και τώρα ζω και πάλι μακριά τους».

http://www.sigmalive.com/simerini/news/local/302428