Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Από Νεόπλουτοι... Νεόπτωχοι


Από Νεόπλουτοι ...Νεόπτωχοι

Σκυλάδικα στην εθνική,
ντίσκο στην παραλία,
ανάδελφος ελληνισμός
ενώ επίκειται σεισμός …

Στην δεκαετία του 80 μπήκαμε σε μια άλλη εποχή, των ΝΕΟΠΛΟΥΤΩΝ. Βγάλαμε λεφτά, με αρπαχτές, λαμογιές και φοροδιαφυγή, διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, επιχειρηματίες, ελεύθεροι επαγγελματίες, μεγαλοκαρχαρίες, πολιτικοί, σαλτιμπάγκοι, τσαρλατάνοι, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, δίκαιοι ίσως στην προσωπική τους ζωή, ανήθικοι σε σχέση με το κράτος, επιβεβαιώνοντας αυτό που έλεγε ο καθηγητής Γ.Πανούσης: «Ο καθένας σήμερα αδικεί, έχοντας συνείδηση δικαίου».

Ξεχάσαμε ότι το δίκαιο δεν είναι πλαστελίνη να το πλάθουμε στα μέτρα μας, είναι κάτι που προσδιορίζεται από κάποιους ηθικούς κανόνες, που αν θέλει κανείς να είναι τίμιος με τον εαυτό του πρώτα, θα πρέπει να το υπερασπίζεται ακόμα και όταν είναι κόντρα στα μικροσυμφέροντά του.
Βρήκαμε νέους τρόπους διασκέδασης, καταργήσαμε τα σινεμά, τα πάρτι, τις παρέες, ανακαλύψαμε τα κλαμπ, τα στριπτιζάδικα και τα κωλάδικα, πάψαμε να χορεύουμε και να τραγουδάμε πιασμένοι από τους ώμους, οι γυναίκες φόρεσαν τις ζώνες τους και ανέβηκαν στα τραπέζια.

Αναδείξαμε το σαχλό, ωραιοποιήσαμε το σάπιο και αναρωτιόμαστε τι μας βρωμάει.

Ελληναράδες, δεξιοί, αριστεροί και αριστεροδέξιοι, γίναμε μέρος μιας αρρωστημένης και τελικά διεφθαρμένης ελίτ (αλήτ), μισόγυμνες δυστυχισμένες σταρ και ελαφρόμυαλοι γόηδες είναι τα πρότυπά μας που έχουν εκμαυλίσει και ξεχαρβαλώσει την κοινωνία μας.

Το χρήμα μας έχει οδηγήσει σε μια κατάσταση αποβλακωμένης μακαριότητας. Υπερτιμολογώντας τα πάντα, φτιάξαμε τη δική μας φούσκα.
Ξεχνώντας αυτό που έλεγε ο Α. Αϊνστάιν «Μην πασχίζεις να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»
Και θα καταδειχθεί βεβαίως η γελοιότητά μας, που μάθαμε τα πάντα για τις τιμές, αλλά τίποτε για τις αξίες.

Φτιάξαμε μια κοινωνία χωρίς κανόνες και αξιολόγηση. Μια κοινωνία που μέσα από τα σπλάχνα της βγάζει τους νεκροθάφτες της.
Μια κοινωνία που φροντίζει να καταστρέφει δραστήρια και διψασμένα παιδιά κάνοντάς τα νωχελικά και αντιδραστικά.

Και όταν το αλβανικό χθες έγινε ελληνικό σήμερα, ψάξαμε να βρούμε τους ενόχους και τους βρήκαμε στους πολιτικούς, τους ρίξαμε τις μούντζες μας τα αυγά και τα γιαούρτια μας και μέσα-μέσα μερικές «ψιλές» και πιστέψαμε ότι λύσαμε το πρόβλημά μας.

Ας αφήσουμε το τροπάρι πώς για όλα φταίνε οι πολιτικοί, σιγά την άμεμπτη αναμάρτητη και αδιάφθορη πλειοψηφία που όταν δόθηκε και σ’ αυτήν η ευκαιρία έκανε τα ίδια και χειρότερα. Μην ψάχνουμε καμπούρα να φορτώσουμε τις επιλογές μας.

Μπορεί οι πολιτικοί να έφεραν την χώρα στο χείλος του γκρεμού, αλλά την τελευταία κλωτσιά εμείς την ρίξαμε.
Και έτσι μπήκαμε σε μια άλλη εποχή, των ΝΕΟΠΤΩΧΩΝ, από την ευημερία στην πλήρη ένδεια.
Και αρχίσαμε να πηδάμε από τα παράθυρα όχι γιατί δεν μπορούμε ίσως την φτώχεια, αλλά δεν αντέχουμε αυτό που χάσαμε.

Γιατί ο φτωχός δεν αυτοκτονεί, άντε να πεθάνει από την πείνα.
Ούτε ο άστεγος γίνεται αυτόχειρας, μπορεί να πεθάνει από το κρύο.
Άλλωστε η ορίτζιναλ φτώχεια είναι πιο διαχειρίσιμη, η εικόνα και η ηχώ μιας άλλης ζωής είναι που μπερδεύουν τα πράγματα.

Έχουμε ξεπεράσει την κόκκινη γραμμή, έχουμε σπαταλήσει και τις τελευταίες ευκαιρίες σωτηρίας, και δεν έχουμε καμία ελπίδα πια. Φοβάμαι πως δυστυχώς η χώρα αυτή τελείωσε.
Γιατί ακόμα και σε ένα θεωρητικό επίπεδο που η χώρα βγεί από την κρίση και μπεί σε τροχιά ανάπτυξης και πρωτογενών πλεονασμάτων, σε λίγα χρόνια θα είναι στην ιδία κατάσταση, γιατί το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι οικονομικό, αλλά ηθικό και νοοτροπίας και αυτά ο Έλληνας δεν θέλει να τα αλλάξει. Στην Ελλάδα δεν έχουμε θεσμούς γιατί δεν θέλουμε θεσμούς. Εξαντλούμαστε στα βολικά, τα οποία δεν εννοούμε να αλλάξουμε.

Κέρβεροι σε ότι αφορά τα ιδιωτικά μας, χαλαροί έως και αδιάφοροι για τα δημόσια.

Και ας μην ξεχνάμε την ρήση του Ελύτη:
«Ο Ελληνισμός επέτυχε ως γένος, αλλά απέτυχε ως Κράτος»



“Καμία χώρα χωριατών δεν πρόκοψε στη σύγχρονη Ιστορία”
[...] Στην Ελλάδα η μεσοαστική τάξη έχει τις ιδιαιτερότητές της, όχι μόνο γιατί αυτό συμβαίνει σε κάθε χώρα, αλλά και γιατί τα χαρακτηριστικά της δικής μας διαφέρουν πολύ από των Eυρωπαίων εταίρων μας. Αυτό είναι πλέον γνωστό, και με την κρίση αποδεικνύεται περίτρανα. Με αυτή την έννοια, οι Eλληνες μεσοαστοί με την αντίστοιχη κουλτούρα, που δεν καθορίζεται βέβαια αποκλειστικά από το εισόδημα, αποτελούν μειοψηφία, ακόμη και μέσα στην τάξη τους. Οι υπόλοιποι είναι «νεόπλουτοι» ή δημιουργήματα ενός ανίκανου και διεφθαρμένου κράτους ή «λούμπεν», όπως και αρκετοί που συγκεντρώνουν όλες τις προηγούμενες ιδιότητες.
Αυτό που παρατηρείται έντονα τελευταία με τη βοήθεια της κρίσης, αλλά και του διάχυτου λαϊκισμού, είναι μία τάση ισοπέδωσης προς τα κάτω που πλήττει σε μεγάλο βαθμό ακριβώς τη μερίδα των μεσοαστών, οι οποίοι προσπαθούν να ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους, έχουν τις γνώσεις για να προσφέρουν στο σύνολο, στηρίζουν την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, γιατί ξέρουν ότι το μέλλον θα είναι τρισχειρότερο έξω από την Ευρωζώνη και επιθυμούν την εξυγίανση και τον εκσυγχρονισμό του κράτους και της κοινωνίας.
Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι είναι δυνατόν να υπάρχουν διακρίσεις στα οδυνηρά μέτρα που λαμβάνονται και σε εκείνα που προφανώς αναγκαστικά θα ληφθούν άμεσα. Ωστόσο, είναι σαφές ότι εκείνοι που πιέζονται περισσότερο, σε σημείο που να κινδυνεύουν με εξαφάνιση, είναι οι μεσοαστοί οι οποίοι αγωνίστηκαν σε όλη τη ζωή τους σε διάφορους τομείς για να φτάσουν κάπου με σεβασμό στους θεσμούς και χρησιμοποιώντας νόμιμα μέσα. Από αυτούς τους ανθρώπους αφαιρούνται κίνητρα για να επιδείξουν τη δραστηριότητα που τόσο ανάγκη έχει η χώρα, ειδικά στη σημερινή συγκυρία, και η ευθύνη βαραίνει την πολιτεία.
Η πολιτεία είναι εκείνη που αδυνατεί να περιορίσει τη φοροδιαφυγή και επιβαρύνει συνεχώς την πολύπαθη υγιή, μεσοαστική τάξη, εκείνη ισοπεδώνει τις αμοιβές στελεχών στο Δημόσιο και τις ΔΕΚΟ και δεν μπορεί να προσελκύσει τους άξιους και εκείνη πάλι δείχνει απρόθυμη να επιβάλει την αξιοκρατία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στην κρατική μηχανή. Και η πολιτεία είναι που καθυστερεί το άνοιγμα των επαγγελμάτων και τη γραφειοκρατία, περιορίζοντας τις δυνατότητες της επιχειρηματικότητας και ενισχύοντας αντίθετα τη διαφθορά.
Αν όμως με αυτά και άλλα εξαφανιστεί στο τέλος η υγιής μεσοαστική τάξη, οι συνέπειες θα είναι τραγικές. Καμία χώρα χωριατών δεν πρόκοψε στη σύγχρονη Ιστορία.[.-]




Δεν υπάρχουν σχόλια: