Γεώργιος Σουρής

Γ. Σουρής - Σκίτσο

(1853-1919)

Ένα ψυχογράφημα του νεοέλληνα, που μετά από έναν αιώνα παραμένει αναλλοίωτος...

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;


Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;


Όλα σ' αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.


Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.


Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.


Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.


Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.


Δυστυχία σου, Ελλάς,
με τα τέκνα που γεννάς!
Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Αθλιότητες στο ΥΠΕΞ

(κλικ επάνω στην εικόνα για μεγέθυνση)

Η κατάντια της "υπερήφανης εξωτερικής πολιτικής", όπου υπάρχουν λεφτά για ψώνια του κου Δρούτσα (βλ. http://hellenicinterest.blogspot.com/2010/10/blog-post_18.html) και χορηγίες σε ανύπαρκτες Μη-κυβερνητικές Οργανώσεις, αλλά όχι για την ελληνική πρεσβεία στην Κένυα ή για εθνικές επετείους! Διαβάστε το έγγραφο και θα αντιληφθείτε σε ποιό σημείο εξευτελισμού έχουμε φτάσει...

"Φαρσοκωμωδία" οι μεταρρυθμίσεις

του Χρήστου Κίτσιου

euro2day

Τη δυσαρέσκειά τους για τις υπαναχωρήσεις της κυβέρνησης, σε σχέση με τις επιταγές του μνημονίου, εκδηλώνουν όλο και συχνότερα το τελευταίο διάστημα κύκλοι της τρόικας, προκαλώντας ανησυχία για την επόμενη αξιολόγηση και το ενδεχόμενο να βρεθεί η χώρα εκτός στόχων ήδη από το πρώτο μισό της χρονιάς.

Θρυαλλίδα για τη μεταστροφή αποτέλεσε το νομοσχέδιο για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και τα μέτρα-"ασπιρίνες" για την εξυγίανση των ΔΕΚΟ. 

"Είμαστε απογοητευμένοι για τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε η κυβέρνηση το θέμα", δήλωσε πρόσφατα στο Euro2day στέλεχος του εν Ελλάδι κλιμακίου της Κομισιόν, συμπληρώνοντας ότι πρακτικά τα κλειστά επαγγέλματα ΔΕΝ άνοιξαν. 

Η θέση τους απηχεί και την αντίληψη της αγοράς. Στελέχη που παρακολούθησαν από κοντά την υπόθεση σημειώνουν ότι το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων εξελίχθηκε σε φαρσοκωμωδία. 

"Προσποιηθήκαμε αλλαγές, αντί να ανοίξουμε τα επαγγέλματα", δηλώνει στο Euro2day στέλεχος...

Η βασιλεία των Αγορών (2)

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ:

Η προσπάθεια «εγκατάστασης» τυπικών κυβερνήσεων στη ζώνη του Ευρώ, με τις «σκιώδεις» στο «παραπέτασμα», φαίνεται να έχει ξεκινήσει από την Ελλάδα - η οποία πλέον διοικείται μη δημοκρατικά, από μία υπόγεια εξουσία στο παρασκήνιο

(Συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση)
ΟΙ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Δυστυχώς για τους Πολίτες και ειδικά για τη Δημοκρατία, η Πολιτική, εκτός από διεφθαρμένη, είναι εξαιρετικά ανίσχυρη, συγκρινόμενη με την οικονομική εξουσία – η οποία σήμερα επελαύνει, γκρεμίζοντας το ένα πίσω από το άλλο όλα τα φράγματα που την εμποδίζουν. Η Πολιτική, ευρισκόμενη στη μέση των εξελίξεων, αντιμέτωπη με το «πλήθος» από τη μία πλευρά, με όλους εμάς δηλαδή, καθώς επίσης με την τεράστια πλέον οικονομική δύναμη από την άλλη, με το Καρτέλ και τις πολυεθνικές, είναι πάρα πολύ δύσκολο να επιβιώσει (άρθρο μας).

Για παράδειγμα, όταν η γερμανίδα καγκελάριος προσπάθησε πρόσφατα να επιβάλλει τους κανόνες της Πολιτείας στις ιδιωτικοποιημένες εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος, εμποδίζοντας τες να επεκτείνουν τις συμβάσεις με τα πυρηνικά εργοστάσια, απέτυχε παταγωδώς. Υπό την απειλή της μαζικής κατάθεσης αγωγών εκ μέρους τους, αναγκάσθηκε να αποσύρει το νομοθέτημα που είχε προετοιμάσει, φοβούμενη βέβαια ότι θα έχανε τις δίκες - πληρώνοντας επί πλέον αποζημιώσεις στο πανίσχυρο «ενεργειακό» Καρτέλ.

Το ίδιο συνέβη όταν προσπάθησε να επιβάλλει χαμηλότερες τιμές για το ηλεκτρικό ρεύμα (είναι υπερδιπλάσιες από αυτές της ΔΕΗ), κάτι με το οποίο δεν συμφώνησαν οι εταιρείες – οι οποίες ασφαλώς δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους στα πλαίσια των δήθεν ανοιχτών αγορών, όπως προσπαθούν να μας πείσουν αλλά, αντίθετα, συνεννοούνται πλήρως, μέσα από ένα τέλεια οργανωμένο και λειτουργικό Καρτέλ.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, οι όποιες προσπάθειες της γερμανίδας καγκελαρίου σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έρχονται αντιμέτωπες (με τη βοήθεια των εκεί «στρατευμένων» ΜΜΕ), με τους Πολίτες της χώρας της – με αποτέλεσμα να χάνει συνεχώς στις εκλογικές αναμετρήσεις. Ευρισκόμενη λοιπόν ανάμεσα στις δύο κυρίαρχες, αντιμαχόμενες δυνάμεις, στις πολυεθνικές και στο λαό της, είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσει, αφού δεν έχει τη δυνατότητα να «εξυπηρετήσει» τις ανάγκες όλων.

Συνεχίζοντας οι πολυεθνικές, έχοντας προφανώς την άνεση να απασχολούν «στρατιές» ικανότατων, καθώς επίσης αρκετά καλοπληρωμένων δικηγόρων ή άλλων διοικητικών στελεχών, είναι σε θέση να «κατατροπώνουν» τα κράτη, χωρίς να αντιμετωπίζουν την παραμικρή δυσκολία. Αντίθετα τα εθνικά κράτη, έχοντας στην υπηρεσία τους συνήθως ανεπαρκή, μη αντίστοιχα πληρωμένα ή εκπαιδευμένα άτομα, στη θέση ακόμη και υπουργών ή πρωθυπουργών, είναι αδύνατον να αντιμετωπίσουν τις πολυεθνικές. Προφανώς δε, όταν οι πολυεθνικές ιδιωτικοποιούν τις κοινωφελείς εταιρείες (στο παράδειγμα της Ελλάδας τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τις συγκοινωνίες, τους δρόμους, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις τηλεπικοινωνίες κλπ), αφενός μεν υπερδιπλασιάζουν τις τιμές, αφετέρου αποκλείουν κάθε δυνατότητα «άμυνας» των Πολιτών – κάτι που δεν συμβαίνει βέβαια, όταν ο ιδιοκτήτης είναι το κράτος.

Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι οι μεγάλες τράπεζες οι οποίες, αυτοαποκαλούμενες «συστημικές», ανάγκασαν τα κράτη να αναλάβουν την πληρωμή των λαθών τους – συνεχίζοντας φυσικά να κερδοσκοπούν ασύδοτα, χωρίς να διατρέχουν τον παραμικρό κίνδυνο (ετεροβαρές ρίσκο). Στη Δανία κρατικοποιήθηκε η δέκατη υπερχρεωμένη τράπεζα πρόσφατα, εις βάρος φυσικά των Πολιτών της, ενώ το ίδιο συμβαίνει σε πολλές άλλες χώρες (στη Γερμανία επίσης).

Ειδικά όσον αφορά την Ιρλανδία, οι τράπεζες είναι αυτές που την οδήγησαν στα νύχια του ΔΝΤ, με τους Πολίτες της να καλούνται να αναλάβουν τα τεράστια χρέη τους. Κάτι ανάλογο συνέβη και στην Ισλανδία, όπου όμως οι Πολίτες της χώρας ευτυχώς αντέδρασαν - μη αναλαμβάνοντας τα χρέη των τραπεζών και στέλνοντας τον πρωθυπουργό τους στο δικαστήριο.

Για να μπορέσουμε λοιπόν να καταπολεμήσουμε τις «αδυναμίες» της Πολιτικής, ενισχύοντας, ως οφείλουμε, τη θέση της απέναντι στην οικονομική εξουσία, πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά στο δημόσιο βίο – επιβάλλοντας δημοψηφίσματα, επιτροπές ελέγχου και οτιδήποτε άλλο σκεφθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Υπό τις παραπάνω προϋποθέσεις η Πολιτική, έχοντας σύμμαχο και όχι αντίπαλο τους Πολίτες, θα καταφέρει τελικά να επιβληθεί στις «αγορές» - ενώ ταυτόχρονα θα «συλλαμβάνονται», διαμέσου των ελέγχων των Πολιτών, τα διεφθαρμένα, άρρωστα στελέχη της. Για παράδειγμα, θα ήταν μάλλον πιο αποτελεσματικές οι ειρηνικές «διαδηλώσεις» έξω από τα σπίτια των αποδεδειγμένα «επίορκων» πολιτικών ή μπροστά στα γραφεία των πολυεθνικών διαφθορέων, από τις συγκεντρώσεις στο κέντρο της πρωτεύουσας - οι οποίες αναμφίβολα εμποδίζουν την ομαλή λειτουργία της οικονομίας. Το ίδιο ίσως ισχύει και για τη δημόσια «αποπομπή» τους, η οποία πιθανότατα θα τους οδηγούσε στην απομόνωση ή στην εξορία.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ένα τρίτο παράδειγμα «πολιτικής αδυναμίας» είναι η Ελλάδα η οποία, μέσα σε τρία μόλις χρόνια, οδηγήθηκε από τις «αγορές» έντεχνα στη χρεοκοπία – με τη βοήθεια της οικονομικής κρίσης, της συχνά εξαγορασμένης ψήφου κάποιων Πολιτών, της διαφθοράς ορισμένων πολιτικών, της Γερμανίας, καθώς επίσης της «διατεταγμένης» υπηρεσίας πολλών διαφορετικών «συντελεστών» της. Ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί αναφέρεται σε ορισμένα βασικά μεγέθη της χώρας μας:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Εξέλιξη ΑΕΠ, εσόδων, δαπανών και ελλειμμάτων (των ζημιών δηλαδή του κράτους) σε εκ. €, στην Ελλάδα

ΕΤΟΣ ΑΕΠ*  Έσοδα Δαπάνες Έλλειμμα Δημόσ.Χρέος** Ποσοστό επί ΑΕΠ

2003  153.045 37.500 40.735    -3.235        179.008           117,00%

2004  164.421 40.700 45.414    -4.714        198.832          120,90%

2005  196.609 42.206 48.685    -6.479        209.723          118,90%

2006  213.085 46.293 50.116    -3.823        224.162          105,10%

2007  227.134 54.024 64.545  -10.521        237.742           104,67%

2008  236.936 56.698 71.266  -14.568        260.439           109,91%

2009  235.035 50.531 81.403  -30.872        298.032           126,80%

2010  231.888 54.240 73.694  -19.454        330.400           142,48%

2011  228.408 59.442 77.503  -18.061        348.461            152,56%

Πηγή: 2003 – 2006 Υπουργείο Οικονομικών / 2007 – 2011 Τράπεζα της Ελλάδος

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

* ΑΕΠ 2005 αναθεωρημένο, δηλαδή 20% περίπου «τεχνητά» αυξημένο σε σχέση με το 2004, μετά την πρόσθεση εσόδων από την «μαύρη οικονομία» εκ μέρους της κυβέρνησης, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα να μειωθεί το ποσοστό του ελλείμματος και να βρεθεί εντός του συμφώνου σταθερότητας της Ε.Ε. (ουσιαστικά, πλασματικό ΑΕΠ).

** Χρέος γενικής κυβέρνησης – 2009 και 2010 από ΤτΕ (2011 προϋπολογιστικά)

Σημείωση: Στο χρέος του 2010 δεν έχει συμπεριληφθεί η δόση των 6,5 δις € της ΕΕ, η οποία καταβλήθηκε τον Ιανουάριο του 2011, ενώ έχουν συνυπολογισθεί τα 2,5 δις € του ΔΝΤ.

Σε σχέση με τον Πίνακα ΙΙ, οφείλουμε να διαλευκάνουμε ορισμένες παραμέτρους του, έτσι ώστε να κατανοήσουμε τις τεράστιες αδυναμίες, εάν όχι την «προδοσία», της πολιτικής της χώρας μας (της ΕΕ επίσης):

(α) Σε σχέση με την τεράστια αύξηση του δημοσίου χρέους το 2009, σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας, το έλλειμμα και το χρέος αναθεωρήθηκαν προς τα πάνω για την περίοδο 2006-2009, με βάση την ανακοίνωση της Eurostat (15.11.2009) – μία ενέργεια την οποία μάλλον προκάλεσε η κυβέρνηση μας, «καταγγέλλοντας» την προηγούμενη (!).

Συγκεκριμένα, για το 2009 το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης αναθεωρήθηκε από 13,6% του ΑΕΠ σε 15,4% του ΑΕΠ, ενώ το δημόσιο χρέος αναθεωρήθηκε από 115,1% του ΑΕΠ (273.407 εκ. €), σε 126,8% του ΑΕΠ (298.032 εκ. €) – εν μέσω παγκόσμιας ύφεσης και πιστωτικής συρρίκνωσης (!). Ίσως οφείλει να σημειωθεί εδώ ότι, σύμφωνα με την αντιπολίτευση, το έλλειμμα επιβαρύνθηκε τεχνητά κατά τουλάχιστον 4% (από το 9,6% στο 13,6%), με την βοήθεια της μεταφοράς δαπανών περί τα 10 δις € (από το 2010 στο 2009), καθώς επίσης της σκόπιμης μείωσης των εσόδων («ακύρωση» φόρων, μη πρόταξη της φορολογικής περαίωσης κλπ).

Τη μεγαλύτερη επίδραση στην αύξηση του δημόσιου χρέους του 2009 είχε η «αναταξινόμηση» των δημοσίων επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και η άμεση, η όχι σταδιακή δηλαδή ένταξη τους στη γενική κυβέρνηση. Η απίστευτη αυτή ενέργεια, της κυβέρνησης μας ουσιαστικά, εν μέσω παγκόσμιας ύφεσης και προβλημάτων της Ευρωζώνης, είχε σαν αποτέλεσμα να επιδεινωθεί το χρέος μας κατά 7,7% του ΑΕΠ. Το δημόσιο χρέος μας επιβαρύνθηκε επί πλέον κατά 2,3% του ΑΕΠ, από την καταγραφή παλαιοτέρων συμφωνιών ανταλλαγής (swaps) – επίσης, κατά 2% περίπου από διάφορες άλλες αναπροσαρμογές.

(β) Για το επόμενο έτος, η αύξηση του λόγου του χρέους προς το ΑΕΠ, από 126,8% το 2009 σε 142,48% το 2010, οφείλεται κυρίως στους εξής παράγοντες: (1) στο εκτιμώμενο έλλειμμα για το 2010 (9,4%), (2) στην ανάληψη χρεών των νοσοκομείων (2,3% του ΑΕΠ), (3) στη χρηματοδότηση του ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (1,1% του ΑΕΠ), (4) στη μείωση του επιπέδου του ΑΕΠ (1,9% του ΑΕΠ) και (5) σε εκτιμώμενο ταμειακό υπόλοιπο ύψους 1,1% του ΑΕΠ στις 31.12.2010.

Ουσιαστικά λοιπόν, η αναπροσαρμογή των μεγεθών της οικονομίας μας βασίσθηκε σε «εξωγενείς», μη επαναλαμβανόμενους παράγοντες, με απώτερο στόχο την, κατά κάποιον τρόπο, «εικονική», προφανώς σκόπιμη και ραγδαία επιδείνωση του – αφού τίποτα ανάλογο δεν συνέβη στην Ισπανία, στην Ιταλία κλπ. Για παράδειγμα, εάν συνυπολογίσουμε στις Η.Π.Α. τα ελλείμματα των επί μέρους Πολιτειών (στη Γερμανία των ομοσπονδιακών κρατιδίων κλπ), τότε το δημόσιο χρέος (Πίνακας ΙΙΙ) δεν θα ήταν πια 94,3% του ΑΕΠ, αλλά 113,7% του ΑΕΠ (ενδεχομένως πολύ υψηλότερο, αφού και στις Η.Π.Α. υπάρχουν πιθανότατα «αναπροσαρμόσιμα» οικονομικά μεγέθη).

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙIΙ: Βασικά μεγέθη της αμερικανικής Οικονομίας, σε τρις $ (Δεκέμβριος του 2010)

Τομείς                    Ποσόν      Ποσά / ΑΕΠ

ΑΕΠ                        14,60               -

Δημόσ.χρέος          13,80         94,30%

Τοπικό Χρέος*         1,70        11,64%

Χρέος των 50 Πολιτειών 1,10   7,53%

Γενικό δημόσιο χρέος 16,6    113,70%

Πηγή: WP

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Συνεχίζοντας, όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙ, οι δαπάνες της Ελλάδας αυξήθηκαν κατά 31,29 δις € από την 01.01.2007 έως και το 2009, ενώ τα έσοδα μόλις κατά 4 δις € - γεγονός απόλυτα φυσιολογικό, όσον αφορά βέβαια τα έσοδα, αφού το ΑΕΠ μας αυξήθηκε τεχνητά (οπότε δεν συνοδευόταν από ανάλογα μεγαλύτερα έσοδα). Από την άλλη πλευρά, το δημόσιο χρέος μας από το 2008 έως το 2010 (σε τρία μόλις χρόνια), αυξήθηκε κατά 70 δις € - ενώ μόνο το 2010 αυξήθηκε κατά 32 δις € επειδή, στο ήδη «διογκωμένο» έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού (19,5 δις €), προστέθηκαν τα χρέη των νοσοκομείων, καθώς επίσης τα άλλα μεγέθη που αναφέραμε, για πρώτη φορά και όλα μαζί.

Αντί δηλαδή να συμπεριλάβουμε τα χρέη αυτά σταδιακά στο δημόσιο χρέος, υποχρεωθήκαμε από τους «εταίρους» μας, με πρωτοβουλία δυστυχώς της κυβέρνησης μας, στην άμεση «καταγραφή» τους, παράλληλα με την μείωση του ΑΕΠ μας (ύφεση 4,5%) - λόγω των καταστροφικών μέτρων του ΔΝΤ, τα οποία περιόρισαν ακόμη περισσότερο τα έσοδα του δημοσίου, αυξάνοντας δυσανάλογα τις δαπάνες (κόστος ανεργίας, αποζημιώσεις λόγω εθελουσίας εξόδου κλπ).

Έτσι, ο δείκτης Δημόσιο χρέος/ΑΕΠ επιδεινώθηκε κατά 38 ολόκληρες μονάδες (2007-2010), επειδή ο «παρανομαστής» (ΑΕΠ) μειώθηκε και ο «αριθμητής» (δημόσιο χρέος) αυξήθηκε, οδηγώντας μας στα νύχια των αγορών - σε ένα δρόμο χωρίς επιστροφή, αφού τα αυξημένα επιτόκια, η ανεργία, η πιστωτική συρρίκνωση, η ύφεση, ο φορολογικός πληθωρισμός κλπ, θα επιδεινώνουν συνεχώς τα μεγέθη του προϋπολογισμού μας.

Προφανώς, εάν αυτά που περιγράψαμε παραπάνω (συν πολλά άλλα, όπως το «παιχνίδι» με τις ανοιχτές πωλήσεις των ελληνικών ομολόγων με Τ+10 από την ΤτΕ κλπ), συμβούν σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου η οποία, εκτός των άλλων, δεν έχει τη δυνατότητα «νομισματικής» πολιτικής, τα αποτελέσματα θα είναι τα ίδια και χειρότερα – η ραγδαία, «τεχνητή» προφανώς επιδείνωση των οικονομικών δεικτών της, με στόχο την εξαθλίωση των Πολιτών της και την υποδούλωση τους στις αγορές. Στον Πίνακα ΙV τώρα που ακολουθεί (επίσης αναμορφωμένος με τα πρόσφατα στοιχεία της ΤτΕ), αναφέρονται ορισμένα άλλα μεγέθη της οικονομίας μας.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Μεγέθη κρατικού προϋπολογισμού σε εκ. €

Έτη                      2007   2008     2009    2010   2011

Τόκοι                   9.791 11.207 12.325 13.223 15.920

Χρεολύσια        22.544 26.246 29.135 19.549 28.130

Πρωτογ.Δαπάν. 45.951 50.435 57.992 51.679 52.633

Π.Δ.Ε.                8.803  9.624    9.588   8.447   8.500

Πηγή: Τράπεζα της Ελλάδος / Νομισματική Πολιτική 2010 – 2011

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα ΙV, οι τόκοι το 2011 θα είναι κατά 6,2 δις € υψηλότεροι, σε σχέση με το 2007, με αποτέλεσμα την αύξηση των πρωτογενών δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού (χωρίς το ΠΔΕ - Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων). Φυσικά το πρόγραμμα αυτό (ΠΔΕ), το οποίο κάθε άλλο παρά δημόσιες επενδύσεις αφορά (άρθρο μας) αλλά, αντίθετα, «σκοτεινές δαπάνες» του δημοσίου, παραμένει ουσιαστικά στο απυρόβλητο.

Ολοκληρώνοντας, οι τόκοι και τα χρεολύσια το 2011 (44 δις €) υπερβαίνουν το 80% των εσόδων του 2010 – καταδικάζοντας προφανώς τη χώρα μας οριστικά και «αμετάκλητα». Φυσικά, οι πρωτογενείς δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού μας (ΤΠ), αυτές δηλαδή για μισθούς, συντάξεις, ασφάλειες κλπ, καλύπτονται πλήρως από τα έσοδα του κράτους – οπότε, η «βοήθεια» εκ μέρους των ΔΝΤ-ΕΕ, ειδικά από το 2011, καλύπτει ουσιαστικά μόνο τους δανειστές μας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Ελλάδα είναι μία πολύ πλούσια χώρα και σε καμία περίπτωση χρεοκοπημένη – αφού, απέναντι στο δημόσιο χρέος της, ευρίσκονται πολύ περισσότερα περιουσιακά στοιχεία. Αρκεί να τη συγκρίνει κανείς με τη Μ. Βρετανία, η οποία διαθέτει μηδενικά περιουσιακά στοιχεία, ενώ πουλάει πλέον ακόμη και τα δάση της, για να καταλάβει σε πόσο καλή θέση ευρίσκεται. Πόσο μάλλον όταν, το συνολικό χρέος της Ελλάδας, δημόσιο και ιδιωτικό είναι, όπως έχουμε επανειλημμένα τεκμηριώσει με Πίνακες, το χαμηλότερο στην Ευρωζώνη.

Εν τούτοις η Ελλάδα, οδηγούμενη έντεχνα από τις «αγορές», καθώς επίσης από κάποιους «διατεταγμένους» λειτουργούς της, στην αδυναμία πληρωμής των χρεών της, έχει αφενός μεν υποχρεωθεί στην καταστροφική πολιτική του ΔΝΤ (με στόχο τη λεηλασία της, καθώς επίσης την υποταγή της στο Καρτέλ), αφετέρου στην πλήρη σχεδόν απαξίωση των περιουσιακών στοιχείων της – έτσι ώστε να πουληθεί σε «τιμή ευκαιρίας» το σύνολο των παγίων της.

Παρά τις τεράστιες δυσκολίες όμως, με τις οποίες ευρίσκεται αντιμέτωπη, μπορεί να τα καταφέρει – μετατρέποντας τον κίνδυνο σε ευκαιρία. Αρκεί βέβαια να συνειδητοποιήσει τα μεγάλα διαπραγματευτικά της πλεονεκτήματα (δεν είναι δυνατόν να αποτελεί συστημικό κίνδυνο μία τράπεζα και όχι μία χώρα) αντιστρέφοντας εντελώς τα δεδομένα – καθώς επίσης να εκμεταλλευθεί τις ίδιες τις αγορές (ασφαλιστική βόμβα μεγατόνων), στο δικό τους «πεδίο μάχης» και με τις δικές τους «έντιμες» μεθόδους. Φυσικά οφείλει πλέον να επιδιώξει ριζικές λύσεις οι οποίες, εκτός από την αλλαγή πολιτεύματος (με στόχο την επιτυχή καταπολέμηση της πολιτικής διαφθοράς), πρέπει να επικεντρωθούν στην επίλυση του προβλήματος του δημοσίου χρέους – χωρίς φυσικά την καταναγκαστική εκποίηση δημόσιας περιουσίας ή την πώληση των κοινωφελών επιχειρήσεων της. Πιθανότατα δε η καλύτερη λύση σήμερα (εάν δεν καταφέρουμε τη διαγραφή των απεχθών χρεών), η οποία δεν μπορεί να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση «ανέντιμη», είναι η αποπληρωμή του χρέους της πατρίδας μας, με 40 ισόποσες ετήσιες δόσεις και με επιτόκιο ίσο με το βασικό της ΕΚΤ - με το επιτόκιο δηλαδή που δανείζονται οι τράπεζες

Στην περίπτωση αυτή, όπως έχουμε ήδη αναλύσει, τα χρεολύσια (δόσεις) θα ήταν της τάξης των 9 δις € ετήσια, ενώ οι τόκοι (1%) θα ανερχόταν στα 3,6 δις € τον πρώτο χρόνο - μειούμενοι στη συνέχεια. Συνολικά λοιπόν, η επιβάρυνση μας θα ήταν το ανώτατο 12,6 δις € ετήσια – ένα μέγεθος με το οποίο θα μπορούσαμε πιθανότατα να ανταπεξέλθουμε, ειδικά εάν μας εξοφλούσε η Γερμανία.

Ταυτόχρονα βέβαια, πρέπει να εκδιωχθούν πάση θυσία τόσο οι σύνδικοι πτώχευσης από τη χώρα μας (ΔΝΤ), όσο και οι διεφθαρμένοι πολιτικοί ή οι «πολυεθνικοί διαφθορείς», ενώ δεν θα υπάρχει κανένας λόγος λήψης νέων «μέτρων λιτότητας» αφού, απλά με την εξοικονόμηση δαπανών, οι οποίες οφείλονται στη σπατάλη του δημοσίου, ειδικά στο ΠΔΕ, θα μπορούσαμε να μηδενίσουμε το έλλειμμα. Η «διατηρήσιμη» τώρα μη λήψη νέων μέτρων, θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά στην αύξηση της κατανάλωσης – κατ’ επακόλουθο, στην αύξηση του ΑΕΠ μας, η οποία θα ακολουθούσε σίγουρα, αφού θα επέστρεφε η αισιοδοξία στην Ελλάδα και θα σταματούσε να εφαρμόζεται η καταστροφική, υφεσιακή και αντιαναπτυξιακή πολιτική του ΔΝΤ (μειώσεις μισθών, τεράστια ανεργία, στασιμοπληθωρισμός κλπ).

Η αύξηση του ΑΕΠ με τη σειρά της θα είχε σαν αποτέλεσμα, αφενός μεν τη μείωση του ελλείμματος σαν ποσοστό επί αυτού, αφετέρου την αύξηση των εσόδων του δημοσίου. Με δεδομένο ότι, τα έσοδα του δημοσίου ανέρχονται (2010) στο 22% περίπου του ΑΕΠ μας, η πραγματική αύξηση του ΑΕΠ κατά 10 δις € (παράδειγμα), θα απέφερε αυτόματα επί πλέον έσοδα 2,2 δις € στο δημόσιο.

Η επένδυση τώρα αυτών των επί πλέον εσόδων στην οικονομία, θα μπορούσε να προκαλέσει μία επόμενη αύξηση του ΑΕΠ, επόμενα επί πλέον έσοδα, επανεπένδυση τους και «ούτω καθ’ εξής» (υγιής ανοδικός σπειροειδής κύκλος, στηριζόμενος στο cash flow και όχι στο δανεισμό), οδηγώντας τη χώρα μας στη θέση που πραγματικά της αξίζει.

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Αθήνα, 19. Φεβρουαρίου 2011

viliardos@kbanalysis.com

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2287.aspx

Η βασιλεία των Αγορών (1)

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ:

Η προσπάθεια «εγκατάστασης» τυπικών κυβερνήσεων στη ζώνη του Ευρώ, με τις «σκιώδεις» στο «παραπέτασμα», φαίνεται να έχει ξεκινήσει από την Ελλάδα - η οποία πλέον διοικείται μη δημοκρατικά, από μία υπόγεια εξουσία στο παρασκήνιο.

“Πρακτικά, μεταξύ του κόσμου της Πολιτικής και του κόσμου της Οικονομίας σήμερα, δεν μεσολαβεί ούτε καν ένα λεπτό φύλο χαρτιού. Οι σύγχρονες τάσεις, με πρωτοβουλία των μονοπωλιακών υπερεπιχειρήσεων (Καρτέλ), ειδικά αυτών του χρηματοπιστωτικού κλάδου, φαίνεται να μας οδηγούν στην επαναφορά της φεουδαρχίας. Αυτό σημαίνει ότι, δίπλα από τις τυπικές δομές, δίπλα δηλαδή από τα δημοκρατικά εκλεγμένα κοινοβούλια, η «άτυπη», η σκιώδης καλύτερα εξουσία, κερδίζει ξανά ειδικό βάρος - με συνεχώς αυξανόμενους ρυθμούς. Οι εκλεκτοί της «άτυπης εξουσίας» τώρα, οι αυτοαποκαλούμενοι βέβαια εκλεκτοί, οι οποίοι κυβερνούν τον κόσμο εκ των άνω, κρύβονται όλο και περισσότερο από τους υπόλοιπους» – σε λέσχες με κρυφά, αυστηρώς εμπιστευτικά θέματα συζητήσεων, καθώς επίσης πίσω από τις «εκλεγμένες» κυβερνήσεις”.

Όπως αναλύσαμε ήδη στο άρθρο μας «Η αποκρατικοποίηση της εξουσίας», πλησιάζουμε πάρα πολύ γρήγορα στα τελευταία στάδια των «νεοφιλελεύθερων ιδιωτικοποιήσεων», οι οποίες «διευρύνθηκαν» στις αρχές της δεκαετίας του 1980, με «ηγέτη» τις Η.Π.Α. και τη Μ. Βρετανία. Αφού προηγήθηκαν οι μεγάλες κρατικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων βέβαια οι κοινωφελείς, οι οποίες εξαγοράσθηκαν από τις υπερμεγέθεις πολυεθνικές (μόνο αυτές διαθέτουν τα απαιτούμενα κεφάλαια), η διαδικασία τείνει προς το τέλος της - με τις ενέργειες της ολοκληρωτικής «κατάληψης» της Πολιτείας.

Η προσπάθεια «εγκατάστασης» τώρα τυπικών κυβερνήσεων στη ζώνη του Ευρώ, με τις «σκιώδεις» στο «παραπέτασμα» (Καρτέλ, τοκογλυφικές αγορές), φαίνεται να έχει ξεκινήσει από την Ελλάδα - η οποία πλέον διοικείται, ασφαλώς μη δημοκρατικά, από μία υπόγεια εξουσία στο παρασκήνιο. Η εξουσία αυτή, με τις ενέργειες των διαβολικών «συνδίκων πτώχευσης», καθώς επίσης με τη βοήθεια κάποιων «διατεταγμένων ΜΜΕ», προσπαθεί ήδη να λεηλατήσει όλα ανεξαιρέτως τα «μέσα παραγωγής» της Ελλάδας, κυρίως δε τις επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, με στόχο την πλήρη εξάρτηση της χώρας μας από τους εντολοδόχους του ΔΝΤ – από τις πολυεθνικές επιχειρήσεις και από το διεθνές, τοκογλυφικό κεφάλαιο.

Προφανώς λοιπόν την πρώτη, δήθεν αυθαίρετη εκ μέρους του ΔΝΤ, ανακοίνωση περί αποκρατικοποίησης των ελληνικών επιχειρήσεων και εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, θα ακολουθήσει ένα «μπαράζ» θετικών άρθρων και εκθέσεων εκ μέρους διαφόρων ΜΜΕ ή «οργανισμών» - με τη βοήθεια των οποίων θα επιδιωχθεί η συμφωνία των Πολιτών, στην πλήρη υποδούλωση του κράτους τους. Υπενθυμίζουμε εδώ τη «ρήση» του J.J. Rousseau, σύμφωνα με την οποία «Ο λαός δεν μπορεί να διαφθαρεί ποτέ, αλλά είναι δυνατόν να ξεγελασθεί – τότε μόνο είναι που μοιάζει να θέλει αυτό που είναι κακό».

Ταυτόχρονα, θα δρομολογηθεί η εγκατάσταση μίας πανίσχυρης «οικονομικής αστυνομίας» σε μία «φορολογικά αστυνομική» Ελλάδα, κατά τα πρότυπα της Γερμανίας – ενός εξελιγμένου «μηχανισμού εξουσίας» δηλαδή, ο οποίος θα μετατραπεί σταδιακά σε μία τεράστια, ανεξέλεγκτη γραφειοκρατική εξουσία. Έτσι, θα λειτουργεί «υπόγεια» ένα απίστευτο «Κράτος εν Κράτει», το οποίο θα καταδυναστεύει όλους ανεξαιρέτως τους Πολίτες - με στόχο την πλήρη υποταγή τους στις απαιτήσεις της «δίδυμης», απολυταρχικής εξουσίας των πολυεθνικών, καθώς επίσης των αγορών.

Ο «ναζιστικός μηχανισμός» αυτός φυσικά δεν θα αγγίζει τους «εργοδότες του», αφού θα έχει δημιουργηθεί από τους ίδιους - ενώ θα χρηματοδοτείται βέβαια, ως συνήθως, από τους οικονομικά αδύναμους Πολίτες της χώρας: από τα θύματα του. Η δημιουργία τέτοιου είδους «κατασταλτικών» μηχανισμών τεκμηριώνει ουσιαστικά την ελλειμματική διακυβέρνηση μίας χώρας – την αδυναμία της δηλαδή να λειτουργήσει ορθολογικά και σωστά. Ας μην ξεχνάμε ότι, σε ένα κράτος όπου η διακυβέρνηση είναι καλή, υπάρχουν ελάχιστες τιμωρίες – όχι επειδή απονέμονται πολλές χάρες, αλλά επειδή υπάρχουν ελάχιστοι εγκληματίες (J.J.Rousseau).

Περαιτέρω, θα ακολουθήσουν «προτροπές» εκποίησης-αποκρατικοποιήσεων εκ μέρους της Γερμανίας, η οποία μάλλον δεν θα συμφωνήσει στην παροχή περαιτέρω «βοήθειας» προς την Ελλάδα – με την αιτιολογία ότι, διαθέτουμε τεράστια περιουσιακά στοιχεία. Πόσο μάλλον όταν η ίδια η Γερμανία έχει ξεπουλήσει σχεδόν όλη τη δημόσια περιουσία της, μετατρέποντας το κράτος της σε προτεκτοράτο, «ηγετικό» βέβαια, των πολυεθνικών – τους Πολίτες της δυστυχώς σε «άβουλα εξαρτήματα» μίας «καλολαδωμένης» παραγωγικής μηχανής. Εκτός αυτού, θα «επινοηθούν» πάρα πολλά δήθεν «πλεονεκτήματα» για τους Έλληνες Πολίτες, έτσι ώστε τελικά να πεισθούν να «υπογράψουν» μόνοι τους, τη θανατική τους καταδίκη.

Φυσικά, όπως φαίνεται η Γερμανία θα επιμείνει σθεναρά στην υποχρέωση έντιμης αποπληρωμής του δημοσίου χρέους μας, με τοκογλυφικά επιτόκια, χωρίς βέβαια να επιδεικνύει την ίδια εντιμότητα για τον εαυτό της – αναφορικά με την πληρωμή των τεράστιων πολεμικών αποζημιώσεων που μας οφείλει, καθώς επίσης των απίστευτα υψηλών υπερτιμολογήσεων της βιομηχανίας της εις βάρος μας (Siemens κλπ). Το να θελήσει όμως κάποιος, η Ελλάδα εν προκειμένω, να αντιμετωπίσει έντιμα τις εκ φύσεως ανέντιμες «αγορές» ή τον ηγετικό, επεκτατικό «πυρήνα» της Ευρωζώνης, είναι μία μάλλον οξύμωρη «παραίνεση», η οποία είναι αδύνατον να λειτουργήσει υπέρ της.

Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας, βιώνουμε παράλληλα την «εξέγερση των πεινασμένων» στις φτωχότερες περιοχές του πλανήτη (Αφρική, Ασία), η οποία δεν προέρχεται φυσικά από την επιθυμία «εκδημοκρατισμού» του λαού αυτών των χωρών. Οι εξεγέρσεις πηγάζουν από την αδυναμία των Πολιτών τους να τραφούν, λόγω της τεράστιας αύξησης των τιμών των βασικών εμπορευμάτων - η οποία «πηγάζει» επίσης από τις αχόρταγες χρηματοπιστωτικές αγορές (επένδυση της υπερβάλλουσας ρευστότητας της δύσης, λόγω της ποσοτικής διευκόλυνσης και των χαμηλών επιτοκίων).

Ο υπόγειος αυτός πόλεμος, ο οποίος διενεργείται με όπλα τις τιμές των βασικών εμπορευμάτων, έχει σαν τελικό στόχο αφενός μεν την «εξουδετέρωση» των αναπτυσσομένων οικονομιών (εσωτερικές επαναστάσεις στην Κίνα, το Ιράν, τη Ρωσία κλπ), αφετέρου δε τη δική μας υποταγή στη δικτατορία των αγορών. Ο Πίνακας Ι είναι αποκαλυπτικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι:

Εξέλιξη τιμών βασικών εμπορευμάτων, εντός ενός έτους

Εμπορεύματα      Ιαν.'10  Ιαν.'11   Μεταβολή

Σιτάρι                  500        880              76%

Ζάχαρη                  25          30              20%

Σόγια                1.000     1.350              35%

Καφές                  125        220             76%

Καλαμπόκι           375       625              66%

Πηγή: Thomson Reuters

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Οι τιμές στον Πίνακα Ι είναι ενδεικτικές, περίπου δηλαδή, ενώ αναφέρονται στην εκάστοτε επίσημη μονάδα μέτρησης του συγκεκριμένου προϊόντος. Για να κατανοήσει κανείς το πόσο σημαντικές είναι οι αυξήσεις αυτές για τις φτωχές χώρες του πλανήτη, οφείλει να γνωρίζει ότι, για την αγορά τροφίμων δαπανάται το 80% του μηνιαίου μισθού (10% στη Γερμανία) οπότε, μία αύξηση κατά 76% (σιτάρι), καθιστά αδύνατη πλέον την εξασφάλιση του συγκεκριμένου προϊόντος από την πλειοψηφία του πληθυσμού.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

Σύμφωνα με τον K.Popper, τα χρήματα, αυτά καθαυτά, δεν είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα. Γίνονται όμως επικίνδυνα, εάν μπορούν να αγοράσουν δύναμη - είτε άμεσα, είτε έμμεσα, είτε με την υποδούλωση των οικονομικά αδύναμων, οι οποίοι αναγκάζονται να «πουλήσουν» τον εαυτό τους για να ζήσουν. Οι σημερινές συνθήκες της εντυπωσιακής τρομοκρατίας του «πλήθους», με «φόβητρο» τον κίνδυνο χρεοκοπίας του κράτους τους, μάλλον τεκμηριώνουν την τεράστια «ισχύ» των χρημάτων - εάν δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις.

Κατά την άποψη μας τώρα, μόνο η Πολιτεία είναι σε θέση, μέσω του νόμου (Κράτος Δικαίου), να εγγυηθεί την ίση (δίκαιη) αντιμετώπιση όλων των Πολιτών της, καθώς επίσης ότι, ο καθένας που θέλει να εργασθεί, θα μπορεί να κερδίσει τα μέσα συντήρησης του. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος, για τον οποίο δεν θα ήταν κάτι τέτοιο εφικτό – πόσο μάλλον αφού η ανεργία είναι ουσιαστικά τεχνητή, με στόχο η ζήτηση εργασίας να διατηρείται σταθερά υψηλότερη από την προσφορά, έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να περιορίζουν τις μισθολογικές απαιτήσεις τους (οι πολυεθνικές να αυξάνουν τα κέρδη τους, για να μπορούν να αναπτύσσονται, με εξαγορές ή συγχωνεύσεις, έχοντας τελικό στόχο τη μονοπώληση των επί μέρους κλάδων).

Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ το ότι τελευταία, στα πλαίσια της συμπίεσης των αμοιβών των εργαζομένων, έχει «στρατευθεί» και ο πληθωρισμός – για τη μέτρηση του οποίου αλλάζει κατά το δοκούν το καλάθι των προϊόντων, ενώ οι αποφάσεις (βασικά επιτόκια κλπ), λαμβάνουν κυρίως υπ’ όψιν τον «πυρήνα του πληθωρισμού». Δηλαδή, δεν προσμετρούνται οι τιμές της ενέργειας και των τροφίμων, με την αιτιολογία ότι υπόκεινται σε έντονες εποχιακές διακυμάνσεις (!). Όσο λοιπόν ο πληθωρισμός διατηρείται τεχνητά χαμηλός, οι εργαζόμενοι δεν απαιτούν υψηλότερες αμοιβές (πόσο μάλλον όταν βλέπουν κατατρομαγμένοι να υπερχρεώνονται-εξαθλιώνονται οι χώρες γύρω τους) - οπότε δεν ακολουθεί ο σπειροειδής ανοδικός κύκλος μισθών-τιμών, ο οποίος υποχρεώνει τις κεντρικές τράπεζες στην άνοδο των βασικών επιτοκίων, για την καταπολέμηση των παρενεργειών της συγκεκριμένης διαδικασίας (υπερπληθωρισμός κλπ).

Συνεχίζοντας τη σκέψη μας, ανεξάρτητα από όλες τις δυσλειτουργίες της, η «πολιτική δύναμη» αποτελεί το κλειδί της προστασίας μας, απέναντι στις προσπάθειες της οικονομικής μας υποδούλωσης. Επομένως, η λύση των προβλημάτων μας είναι η πολιτική δύναμη και ο έλεγχος της - αφού κανένας δεν επιθυμεί την απόλυτη κυριαρχία της οικονομικής εξουσίας. Εάν χρειασθεί λοιπόν, η οικονομική δύναμη οφείλει να καταπολεμηθεί, έτσι ώστε να τεθεί κάτω από τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας.

Κατ’ επέκταση, το κεντρικό πρόβλημα των ανθρωπίνων κοινωνιών είναι ο έλεγχος της πολιτικής εξουσίας, η οποία είναι η μόνη που μπορεί να «δαμάσει» την οικονομική δύναμη. Από τη στιγμή λοιπόν που θα καταφέρουμε να βρούμε τις μεθόδους ελέγχου της πολιτικής δύναμης, καταπολεμώντας τη διαφθορά της, όλα τα υπόλοιπα προβλήματα της κοινωνικής ζωής είναι πολύ πιο εύκολο να επιλυθούν.

Σε μία Δημοκρατία λοιπόν, οι ελεύθεροι, ενημερωμένοι Πολίτες είναι αυτοί, οι οποίοι κρατούν τα κλειδιά, για τον έλεγχο των «οικονομικών δολοφόνων» - επομένως, οι Πολίτες είναι αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να τους «δαμάσουν». Οφείλουν όμως να συνειδητοποιήσουν την τεράστια δύναμη τους, καθώς επίσης να χρησιμοποιήσουν σωστά τα «κλειδιά» που έχουν στη διάθεση τους.

Ο καλύτερος δυνατός τρόπος «χρήσης» των κλειδιών αυτών, είναι η επιμονή των Πολιτών στη διαμόρφωση θεσμών - συγκεκριμένων «πλαισίων» δηλαδή, σε σχέση με τη λειτουργία και τον έλεγχο της Πολιτείας. Οι θεσμοί αυτοί οφείλουν να ελέγχουν δημοκρατικά την Πολιτική, υποχρεώνοντας την ταυτόχρονα να περιορίζει την οικονομική δύναμη - με στόχο την προστασία όλων από την οικονομική ή λοιπή «εκμετάλλευση».

Συνεχίζοντας, εάν επιλέξουμε τη «διεύρυνση» της εξουσίας της Πολιτικής, με στόχο την προστασία της ελευθερίας μας από την οικονομική εξουσία, θα πρέπει να σκεφθούμε ότι είναι δυνατόν κάποτε, αυτές οι διευρυμένες «πολιτικές» εξουσίες, να περιέλθουν στα χέρια λάθος προσώπων - οπότε θα πρέπει να λάβουμε έγκαιρα, σωστά μέτρα αντιμετώπισης τέτοιων κινδύνων. Η πιθανότητα αυτή τεκμηριώνει επίσης την άρνηση μας, να εμπιστευόμαστε την ηγεσία ενός κράτους σε κάποιους «εκλεκτούς» (Πλάτωνας) - επειδή κανένας δεν μας εγγυάται ούτε την «ποιότητα», ούτε τη διάρκεια ή τη συνέχεια αυτής της εξουσίας.

Η λύση στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι άλλη από τη διεύρυνση της συμμετοχής των Πολιτών στις αποφάσεις της Πολιτείας – με τη βοήθεια της «εγκατάστασης» της άμεσης δημοκρατίας. Επίσης, πέρα από της επιτροπές Πολιτών, η δημιουργία ενός ειδικού μηχανισμού ελέγχου της πολιτικής εξουσίας, ενός Σώματος Δίωξης του Πολιτικού Εγκλήματος κατά κάποιον τρόπο το οποίο, με την ενεργή συμμετοχή του Δικαστικού Σώματος (εισαγγελείς κλπ), θα μπορεί να ελέγχει μεθοδικά όλα όσα «διαδραματίζονται» στο χώρο της Πολιτικής (συμβάσεις, διαφθορά κλπ).

Ολοκληρώνοντας, επειδή θεωρούμε ότι, η κρατική δύναμη, η πρωτοκαθεδρία της Πολιτικής δηλαδή, πρέπει να παραμείνει για πάντα ένα επικίνδυνο αλλά αναγκαίο κακό, αφού είναι η μοναδική «Αρχή», η οποία ελέγχεται από τους «Αρχόμενους», από τους Πολίτες και την ψήφο τους δηλαδή, οφείλουν να ενισχύονται συνεχώς οι δημοκρατικοί θεσμοί μας - ενώ δεν πρέπει ποτέ να «χαλαρώνουμε» την επαγρύπνηση μας, την ενεργή συμμετοχή μας δηλαδή στα πολιτικά δρώμενα, αφού οι αυξημένες δικαιοδοσίες στο κράτος, για «παρεμβατικό σχεδιασμό» της κοινωνικής ζωής, απειλούν τα μέγιστα την «ορισμένη», την οροθετημένη δηλαδή ελευθερία μας.

Σε κάθε περίπτωση δε, ειδικά σε εποχές όπως η σημερινή, οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στις συμπεριφορές και στις αντιδράσεις μας. Τόσο οι κοινωνικές εξεγέρσεις, όσο και η εχθρική αντιμετώπιση της μίας ομάδας από την άλλη, οι εμφύλιοι πόλεμοι δηλαδή, εξυπηρετούν μάλλον παρά εμποδίζουν την εγκατάσταση της βασιλείας των αγορών σε μία χώρα. Επομένως οφείλουμε να απέχουμε από τέτοιες ενέργειες, επικεντρώνοντας τις «πρωτοβουλίες» μας εναντίον των πραγματικών εχθρών μας – των πολυεθνικών και των αγορών δηλαδή οι οποίες, μεταξύ άλλων, είναι οι βασικοί ένοχοι της διαφθοράς κάποιων «πολιτικών ανδρών» μας.

Ενδεικτικά εδώ, οι «αντιδράσεις» μας θα μπορούσαν να επικεντρωθούν, όσον αφορά τις πολυεθνικές, στα προϊόντα παραγωγής, καθώς επίσης στις συμβάσεις εργασίας μαζί τους. Για παράδειγμα, θα ήταν ίσως εύλογο να αποφεύγουμε εντελώς την αγορά των «πολυεθνικών» προϊόντων, ενώ θα έπρεπε να επιβάλλουμε «υψηλότερες» συλλογικές συμβάσεις (μισθούς) εργασίας μαζί τους - απεργώντας «μαζικά» μόνο από αυτές, όταν δεν ανταποκρίνονται στις λογικές «απαιτήσεις» μας. Επίσης, θα ήταν προτιμότερο να αγοράζουμε άλλα προϊόντα, έστω και ακριβότερα ή να εργαζόμαστε με χαμηλότερη αμοιβή στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, καθιστώντας τες συνεχώς πιο ανταγωνιστικές.

Από την πλευρά του κράτους, οφείλουμε να απαιτήσουμε αμέσως όλες τις υπερτιμολογήσεις, οι οποίες έλαβαν χώρα στα πλαίσια του «χρηματισμού» των πολιτικών – ενώ θα πρέπει να επιβάλλουμε δια νόμου την «εκδίωξη» εκείνων των πολυεθνικών, οι οποίες «συλλαμβάνονται» για τη σκόπιμη διαφθορά δημοσίων λειτουργών. Επίσης, είναι σωστό να ζητήσουμε τη φορολόγηση των πολυεθνικών επί του τζίρου τους (κατά το παράδειγμα της Ουγγαρίας), έτσι ώστε να αποφύγουμε την έντεχνη «φοροαποφυγή» - την τεράστια φοροδιαφυγή τους καλύτερα (με τη βοήθεια υπεράκτιων εταιρειών, transfer pricing και άλλων «ευγενών» μεθοδεύσεων), η οποία υπολογίζεται τουλάχιστον στο 10% του ΑΕΠ (περί τα 24 δις € ετησίως). Τέλος, θα έπρεπε να επιβάλλουμε τη σωστή λειτουργία της επιτροπής ανταγωνισμού – στην οποία οι πολυεθνικές χρωστούν από πολλά χρόνια τεράστια πρόστιμα (άνω του 1 δις € στην Ελλάδα), χωρίς να έχουν καμία διάθεση να τα πληρώσουν.

Συγκεκριμενοποιώντας και απομονώνοντας τον εχθρό λοιπόν, μπορούμε να ανακαλύψουμε νέες μεθόδους «στοχευμένης» αντιμετώπισης του, χωρίς να ενοχλούμε όμως τη λειτουργία της Οικονομίας μας – χωρίς να στρέφουμε τη μία κοινωνική ομάδα απέναντι στη άλλη, χωρίς να κατηγορούμε ο ένας τον άλλο και «διαδηλώνοντας» μόνο για θεσμικά, μη συντεχνιακά, «συλλογικά αιτήματα».

(Συνεχίζεται)

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 19 Φεβρουαρίου 2011

viliardos@kbanalysis.com

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

Ο πονηρός κος Καστανίδης

«1. Όποιος από πρόθεση, δημόσια προφορικά ή διά του τύπου ή μέσω του διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή τρόπο, προκαλεί ή διεγείρει σε βιαιοπραγίες ή εχθροπάθεια κατά ομάδας ή προσώπου, που προσδιορίζονται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την εθνική ή εθνοτική καταγωγή, το γενετήσιο προσανατολισμό, ή κατά πραγμάτων που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από τις παραπάνω ομάδες ή πρόσωπα, κατά τρόπο που μπορεί να εκθέσει σε κίνδυνο τη δημόσια τάξη, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών έως τριών (3) ετών και χρηματική ποινή χιλίων έως πέντε χιλιάδων (1.000 – 5.000) ευρώ.

2. Αν η πράξη της προηγούμενης παραγράφου είχε ως άμεσο επακόλουθο την τέλεση εγκλημάτων, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή τριών έως δέκα χιλιάδων (3.000 – 10.000) ευρώ, αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη».

Νομοσχέδιο Καστανίδη

Ο πολύ "δημοκρατικός" κος Χάρης Καστανίδης, ο σημερινός Πασόκος Υπουργός Δικαιοσύνης (!), ανακοίνωσε ότι θα εισηγηθεί την ψήφιση του παραπάνω άκρως φασιστικού νόμου. Αυτό το νομοσχέδιο στο σκεπτικό του θεωρεί ως δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που «αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις κατά τη μετάβασή της σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία...». Φαίνεται ότι εκεί στην Πασοκολάνδη κάποιοι έχουν εθισθεί στην λήψη αποφάσεων ερήμην του λαού. Πριν από αρκετά χρόνια, επί χαρισματικού απατεώνος, είχαν κατηγορήσει το ΠΑΣΟΚ ως κρυπτο-φασιστικό, με αξιόλογη επιχειρηματολογία. Δυστυχώς επαληθεύονται πλήρως. Το κείμενο του ΣΤΑΘΗ που ακολουθεί, πρέπει να διαβαστεί με προσοχή και να μας προβληματίσει όλους, πριν είναι πολύ αργά...

ΔΕΕ

 

Μέρκελαντ...

Ελευθεροτυπία, Τρίτη 1 Μαρτίου 2011

Αν η παρότρυνση σε βιαιοπραγίες και η διέγερση παθών, «εχθροπάθεια» (!) κατά κάθε «άλλου», πρέπει να διώκεται, όχι με βάση το ποινικό δίκαιο, αλλά μια διαρκή «δίκη προθέσεων», των πάντων κατά των πάντων, τότε το πρώτο βιβλίο που θα πρέπει να οδηγηθεί στην πυρά είναι η Παλαιά Διαθήκη, με δεύτερο τα άπαντα του Λένιν και τρίτο τα ανάλεκτα του Μίκυ Μάους...

Πάμε και στην Ελλάδα για νόμο Γκεϋσώ; (σ.σ.: έτσι αποκαλείται στη Γαλλία ο νόμος που ποινικοποιεί τη γνώμη. Ο νόμος στίγμα για έναν πολιτισμό που ισχυρίζεται ότι έλκει την καταγωγή του απ' τον διαφωτισμό κι όμως αναγνωρίζει Εγκλήματα Γνώμης, προτείνοντας μάλιστα για την καταστολή τους τη λογοκρισία. Αλλά και τις ποινικές καταδίκες).

Νόμους όπως ο νόμος Γκεϋσώ διαθέτουν αρκετές κεντροευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, η Αυστρία κι άλλες, και τους καθιέρωσαν υπό το κράτος της ενοχής τους για το Ολοκαύτωμα. Το δυσάρεστο είναι ότι, στην αρχή τουλάχιστον, αυτή η ποινικοποίηση της σκέψης, αλλά και της ιστορικής έρευνας είχε την υποστήριξη ενός μεγάλου μέρους της ευρωπαϊκής Αριστεράς την οποία για μιαν ακόμη φορά οι καλές της προθέσεις την οδήγησαν τσιφ στην Κόλαση. Εν προκειμένω Κόλαση ήταν η δυνατότης πλέον των σιωνιστών να χαρακτηρίζουν ως αντισημιτισμό, έγκλημα μίσους και ρατσισμό ό,τι ενοχλούσε την ιμπεριαλιστική και συχνά φασιστική πολιτική του Ισραήλ. Το Ολοκαύτωμα αναγορεύθηκε σε Ταμπού!

Ιδιοκτησία και άλλοθι του Ισραήλ για πάσης φύσεως πολιτικά, ρατσιστικά (εναντίον των Παλαιστινίων), εθνικά (εναντίον όλων των άλλων, ανάμεσά τους και πολλοί Εβραίοι) και κοινωνικά (ταξικά) εγκλήματα.

Στη Γαλλία, στη Γερμανία, στις ΗΠΑ κι άλλες χώρες κάθε συζήτηση, γνώμη, έρευνα για το Ολοκαύτωμα μπορεί να οδηγήσει οποιονδήποτε στο εδώλιο.

Από πότε η Ελλάδα ζήλωσε τέτοια δόξα;

Ποιος έδωσε στον κ. Καστανίδη την εντολή (πάλι ο ελληνικός λαός;) στο νομοσχέδιο για την καταπολέμηση του ρατσισμού να προσδώσει διαστάσεις νόμου Γκεϋσώ;

Από πότε στην Ελλάδα τού σήμερα επαναποινικοποιούνται η σκέψη, οι απόψεις και η δημόσια διατύπωσή τους, όπως επί εμφυλιοπολεμικών κυβερνήσεων και επί χούντας;

Από πότε ασαφείς πολιτικοί και νομικοί όροι όπως η νεόκοπη «εχθροπάθεια» (!) θα αποτελούν αντικείμενο για δικαστική απόφανση;

.............................................

Η πολιτική ορθότης μόνο (η οποία καταρρέει παντού από καιρό) οδηγεί τον κ. Καστανίδη σε λογοκριτικές παρεκβάσεις, ή η πρόσφατη επίσκεψη στην Αθήνα του Αμερικανικού Εβραϊκού Λόμπυ οδηγεί την κυβέρνηση Παπανδρέου σε ένα ακόμα μάντρωμα, σε μιαν ακόμα «συμμόρφωσιν προς τας υποδείξεις»;

* * *

Θα οδηγηθούμε σε παραλογισμούς! Όπως αυτός που υφίσταται η αφεντιά μου χρόνια τώρα: παρ' ότι τιμώ και σέβομαι τους Εβραίους, παρ' ότι γονατίζω μπροστά στο Ολοκαύτωμα, όμως, επειδή καταγγέλλω τη δολοφονική πολιτική του Ισραήλ με συκοφαντούν οι πράκτορές του για αντισημίτη. Αλλά, όσο όλα αυτά μένουν στο επίπεδο του δημόσιου διαλόγου και της πολιτικής αντιπαράθεσης, μικρό το κακό. Όταν όμως γίνουν αντικείμενα λογοκρισίας, καταστολής, δικαστικών αποφάσεων, ποινών και ιδεολογικής τρομοκρατίας, το κακό θα είναι μεγάλο! Αυτό θέλετε, κ. Καστανίδη;

Έναν ακόμα νόμο σαν τον Τυποκτόνο νόμο Βενιζέλου (με τις αγωγές) που αυτήν τη φορά θα κλείνει στη φυλακή τις ιδέες, τη γνώμη, τις σκέψεις; Την έρευνα;

Στη δημοκρατία ο καθένας έχει το δικαίωμα στο λάθος του. Πόσω μάλλον το δικαίωμα να αποδείξει ότι μπορεί εν τέλει να 'ναι σωστό. Από πότε αυτή η διαδικασία γίνεται αρμοδιότητας Μπόγια και Ιεράς Εξέτασης;

Και κάτι ακόμα, το πιο σημαντικό.

Αυτό το νομοσχέδιο στο σκεπτικό του δηλώνει για την Ελλάδα ότι είναι μια χώρα που «αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις κατά τη μετάβασή της σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία...».

Έχει αποφασίσει ο ελληνικός λαός ότι επιλέγει το πολυπολιτισμικό μοντέλο; Σας έχει δώσει ανάλογη εντολή, κ. Καστανίδη;

Σε μια εποχή που ο πολυπολιτισμός έχει χρεωκοπήσει παντού στην Ευρώπη, διότι οδηγεί κι εγκλωβίζει τους μετανάστες στα γκέτο, διότι τους καταδικάζει στη σκλαβιά, διότι τους καθιστά απλώς φθηνή εργατική δύναμη, εσείς με ποιο δικαίωμα και με ποίου την εντολή πάτε να βάλετε τέτοια βόμβα στην κοιλιά της χώρας;

Οι μετανάστες συμμετέχουν στο εργατικό δυναμικό της χώρας και κατά τούτο πρέπει να τους αναγνωρίζονται όλα τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις τους. Να έχουν το δικαίωμα στην επιλογή της ενσωμάτωσης ή της διαφορετικότητας. Κι όχι με πολυπολιτισμικές απατεωνιές (που εκτός των άλλων εκτρέφουν κι Ελληνες επαγγελματίες των ΜΚΟ) οι μετανάστες να οδηγούνται εξ ορισμού στο περιθώριο, στα γκέτο, στη διαρκή ταξική εκμετάλλευση και την κοινωνική απόρριψη.

Μπορεί η πονηρία της εξουσίας και η ευήθεια (ή η ιδιοτέλεια ορισμένων αντιεξουσιαστών) να 'ναι η χαρά της ακροδεξιάς, αλλά δεν μπορεί να 'ναι μια ακόμα αιχμαλωσία της χώρας...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 1.ΙΙΙ.2011 stathis@enet.gr

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=255519

Μπουταρικά (1)

Τι εννοείτε κ. Μπουτάρη;

αναδημοσίευση από την εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς

Κατά τη συνάντησή του με το «εβραϊκό λόμπυ» ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης δήλωσε: «Θα κάνω τη Θεσσαλονίκη σαν τα Ιεροσόλυμα».

Η Θεσσαλονίκη σαν τα Ιεροσόλυμα; Τότε οι Ντόπιοι, αλλά μη Εβραίοι κάτοικοι θα ζουν με άδειες παραμονής που θα ανανεώνονται (*) κάθε δύο χρόνια. Εκατοντάδες παιδιά θα μένουν εκτός σχολείου, γιατί δεν υπάρχουν αρκετά σχολεία για αυτά. Θα είναι πρακτικά αδύνατο να αποκτήσουν άδεια να χτίσουν. Θα κατεδαφίζονται τα σπίτια τους για ένα σχεδιασμό πόλης που θα εξυπηρετεί τον εβραϊκό πληθυσμό. Θα διώχνονται από τα σπίτια τους για να μπουν εβραίοι έποικοι.

Δεν είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας, είναι η ισραηλινή κατοχή στα Ιεροσόλυμα. Τα Ιεροσόλυμα είναι μέρος των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών. Ο κατακτητής αλλάζει κάθε μέρα τη φυσιογνωμία της πόλης, διαπράττει έγκλημα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Εβραιοποίηση το ονομάζουν οι Παλαιστίνιοι κάτοικοι της πόλης, που το πνεύμα τους και η ανάγκη τούς κάνουν να μην το βάζουν κάτω. Επιμένουν με αγώνες παρά την αμείλικτη καταστολή των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής που φυλακίζουν ακόμα και παιδιά.

Η Θεσσαλονίκη σαν τα Ιεροσόλυμα, δηλαδή μια πόλη υπό κατοχή, όπου ο κατακτητής έχει κουρελιάσει το διεθνές δίκαιο; Αυτό που όρισε το 1947 ότι θα είναι μια διεθνής πόλη, που οι κάτοικοί της θα αποφασίσουν την τύχη της μετά από μερικά χρόνια. Και τους διεθνείς κανόνες, που ορίζουν ότι οι εβραϊκοί εποικισμοί που πνίγουν καθημερινά όλο και περισσότερο την Ιερουσαλήμ στο εσωτερικό και τα περίχωρά της, είναι παράνομοι.

Τι υποδομές σχεδιάζετε για τη Θεσσαλονίκη, κύριε Μπουτάρη; Κάτι όπως το τραμ του Απαρτχάιντ που θα συνδέει τα Ιεροσόλυμα με τους εποικισμούς της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης; Ξέρετε, ενάντια στις εταιρίες που συμμετέχουν στο έργο αυτό (Veolia και Alstom) υπάρχει διεθνής καμπάνια μποϋκοτάζ, η οποία έχει ήδη σημειώσει επιτυχίες. Γιατί οι αδικίες και όποιοι τις υποστηρίζουν βρίσκουν απάντηση κάποια στιγμή. Μήπως ονειρεύεστε μια Θεσσαλονίκη περιτριγυρισμένη από Τείχος; Χιλιάδες ανθρώπους που γεννήθηκαν εκεί να ζουν σε προσφυγικούς καταυλισμούς ή να κατοικούν λίγα μέτρα μακριά και να απαγορεύεται καν να την αντικρύσουν; Και όσοι έχουν άδεια να μπουν στην πόλη να περνάνε τσεκ πόιντ και ατέλειωτους εξευτελισμούς; Πήγατε στα Ιεροσόλυμα πριν λίγες μέρες. Γιατί δεν είπατε σε μια μητέρα, που περνάει κάθε μέρα το τσεκ πόιντ με τα παιδιά της, ότι θέλετε να κάνετε την πόλη σας Ιερουσαλήμ;

Πόση διεθνής δικαιοσύνη, ανθρώπινη ηθική, λογική και ιστορία μπορεί να ξεπουληθεί για μερικούς Ισραηλινούς τουρίστες ή ό,τι άλλο βλέπετε προσοδοφόρο;

Δείτε περισσότερα στοιχεία για την κατάσταση στα Ιεροσόλυμα στο r-freepalestine.blogspot.com ετικέτα Ιεροσόλυμα.

(*) Μόνο το 2008 αφαιρέθηκε η άδεια παραμονής από 4.577 Παλαιστίνιους σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα "Χααρέτζ" βλ. http://www.haaretz.com/print-edition/news/israel-stripped-thousands-of-jerusalem-arabs-of-residency-in-2008-1.3006

ΕΛΛΗΝΟΑΛΒΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΟΑΛΒΑΝΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Και την ακολουθούμενη από την Ελλάδα πολιτική

Αντιδρώντας έντονα σε αναφορά του έλληνα προξένου στα Τίρανα σε «Βόρειο Ήπειρο», ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δρούτσας ανεκάλεσε στην Αθήνα τον πρόξενο και έκανε προς αυτόν αυστηρές συστάσεις για το «ατόπημά» του.

Αφορμή ήταν η συντελούμενη απογραφή πληθυσμού στην Αλβανία, κατά την οποία η αλβανική κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να μειώσει τον αριθμό και τη σημασία της ελληνικής μειονότητας και ιδίως να αποφύγει οποιαδήποτε αναφορά σε συγκεκριμένη περιοχή με στοιχεία εθνικής συνοχής και ταυτότητας.

Η πλήρης περιθωριοποίηση της ελληνικής μειονότητας, πιστοποιημένης από τη νέα απογραφή, θα είχε ιδιαίτερη σημασία εν όψει της προοπτικής της εντάξεως της Αλβανίας στην ΕΕ, μαζί με τα άλλα Δυτικά Βαλκάνια. Η εφαρμογή των ευρωπαϊκών αρχών και του ευρωπαϊκού κεκτημένου και η προστασία ειδικότερα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα είχαν έτσι ως επίσημη αφετηρία και αναφορά τα στοιχεία της απογραφής.

Είναι φυσικό από την πλευρά της Αλβανίας να μην είναι αρεστή η ιδέα οποιασδήποτε πληθυσμιακής ιδιαιτερότητας με εδαφική συνοχή, ακόμη και όταν αυτή αντιπροσωπεύει μια πραγματικότητα, που έχει πίσω της μακραίωνη ιστορία. Η Αλβανία ζει ακόμη με την ψύχωση ότι η ιδιαιτερότητα αυτή θα μπορούσε, υπό ορισμένες περιστάσεις, να γίνει απειλητική και να οδηγήσει σε απόσχιση.

Η ίδια πάντως, ακόμη και σε πολύ υψηλό πολιτικό επίπεδο, δεν διστάζει να προβάλλει ελληνικές περιοχές, μέχρι ακόμη και το Άκτιον, ως δήθεν αλβανικές και να διακινεί στα σχολεία της προκλητικούς, προπαγανδιστικούς χάρτες.

ΑΞΙΟΘΡΗΝΗΤΟΣ ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΑΛΒΑΝΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Το αναντίρρητο γεγονός είναι ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις, από την πτώση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού μέχρι σήμερα, χειρίσθηκαν κατά αξιοθρήνητο τρόπο τόσο τα θέματα ειδικότερα της ελληνικής μειονότητας της Βορείου Ηπείρου όσο και γενικότερα των ελληνοαλβανικών σχέσεων. Αυτό είχε ως συνέπεια τη διαρροή αφενός στην Ελλάδα του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής μειονότητας και τη συρρίκνωσή της, χωρίς αποτελεσματική προστασία της από την Ελλάδα. Είχε αφετέρου ως συνέπεια την αποτυχία σωστής διαχείρισης της μαζικής αλβανικής λαθρομετανάστευσης στην Ελλάδα και την άσκηση από την Αλβανία πολιτικών που ενοχλούν και ανησυχούν την Ελλάδα.

Συγκεκριμένα, η ελληνική μειονότητα έπρεπε να ενισχυθεί και να παραμείνει στον τόπο της ως γέφυρα συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Αντιθέτως, αφέθηκε να διαρρεύσει κατά το μεγαλύτερο μέρος της στην Ελλάδα, ως μέρος ενός ανεξέλεγκτου κύματος λαθρομεταναστών από την Αλβανία.

Η πολιτική ανοχής της λαθρομετανάστευσης που ακολούθησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις, υπό την πολιτική και ιδεολογική επιρροή της παγκοσμιοποίησης, οδήγησε σταδιακά σε μαζικές νομιμοποιήσεις των λαθρομεταναστών.

Η Αλβανία είναι μια γειτονική χώρα. Η Ελλάδα, στο πλαίσιο μιας προγραμματισμένης και ελεγχόμενης μετανάστευσης, θα μπορούσε να απασχολεί με πράσινη κάρτα, για ορισμένο χρόνο, τους εργαζομένους που είχε ανάγκη. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να ενθαρρύνει τη μαζική, μόνιμη εγκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών με την άκριτη νομιμοποίησή τους.

Με τον τρόπο αυτόν ευνόησε ταυτοχρόνως τη διαρροή της ελληνικής μειονότητας και τη δημιουργία στην Ελλάδα μεγάλης αλβανικής κοινότητας, η οποία, σε προοπτική, θα αποκτήσει και πολιτικό βάρος μέσα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αποποιήθηκε ένα ισχυρό χαρτί που είχε στα χέρια της για να επηρεάζει την πολιτική της Αλβανίας έναντι της Ελλάδος και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για τον επηρεασμό, σε προοπτική, του πολιτικού της συστήματος από τη μεγάλη αλβανική κοινότητα που άφησε να δημιουργηθεί στους κόλπους της.

Η Αλβανία και η Ελλάδα είναι δύο φιλικές χώρες και, ασφαλώς, οι φιλικές σχέσεις τους δεν επηρεάζονται από επιμέρους διαφορές και προβλήματα. Το πράγμα όμως αρχίζει να γίνεται διαφορετικό και ανησυχητικό όταν η Αλβανία αναπτύσσει ορισμένες σχέσεις με μια χώρα, συγκεκριμένα την Τουρκία, της οποίας η πολιτική είναι γνωστή έναντι της Ελλάδος.

ΥΠΑΝΑΧΩΡΗΣΗ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΟΣ.

ΠΡΟΩΘΗΜΕΝΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Ένα πρώτο ανησυχητικό πρόβλημα είναι η υπαναχώρηση της Αλβανίας από τη συμφωνία που είχε υπογράψει με την Ελλάδα για την οριοθέτηση της μεταξύ τους υφαλοκρηπίδος και ΑΟΖ, υπό έναν αρκετά περιφραστικό τίτλο, για να εξυπηρετηθούν αλβανικές ευαισθησίες.

Η υπαναχώρηση έγινε προφανώς κάτω από τουρκικές πιέσεις και η ακύρωση της συμφωνίας μεθοδεύθηκε μέσω του συνταγματικού δικαστηρίου, που απεφάνθη ότι η συμφωνία είναι αντισυνταγματική και δεν είναι επωφελής για την Αλβανία. Η απόφαση αυτή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Ένα δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι η εκχώρηση στην Τουρκία προς εκσυγχρονισμό αλλά και χρήση της υποβρυχιακής βάσεως της Αυλώνος. Στο θέμα αυτό φέρει τεράστιες ευθύνες η πρώην υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη. Η τελευταία επέδειξε ανεπίτρεπτη αμέλεια και αδιαφορία και επέτρεψε στην Τουρκία να υποκαταστήσει την Ελλάδα στην Αυλώνα.

Ο καθένας αντιλαμβάνεται τη στρατηγική σημασία που έχει για την Τουρκία η εγκατάστασή της στην Αυλώνα, πίσω από την πλάτη της Ελλάδος στο Ιόνιο. Η κίνηση αυτή βρίσκεται, άλλωστε, σε άμεση συνάρτηση και αλληλουχία με την πολιτική που ακολουθεί εσχάτως η Τουρκία στο Αιγαίο, με διείσδυση και παρουσία ναυτικών της σκαφών σε όλο το Αιγαίο μέχρι την Εύβοια και τις ακτές της Αττικής. Συνδέεται επίσης με τις μεγαλεπήβολες ναυτικές της φιλοδοξίες, τις οποίες μεριμνά να στηρίζει με την εφαρμογή μεγάλων προγραμμάτων ναυτικών εξοπλισμών.

Ένα τρίτο, παρόμοιο πρόβλημα είναι άλλες συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας που υπέγραψε η Αλβανία με την Τουρκία. Οι δύο σημαντικότερες από τις συνολικά επτά συμφωνίες αφορούν αντιστοίχως την ανάθεση στην Τουρκία της οργανώσεως και της εκπαιδεύσεως των αλβανικών ειδικών δυνάμεων και την οργάνωση της αλβανικής πολεμικής αεροπορίας.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα τη δεύτερη, η Τουρκία ανέλαβε να εκπαιδεύσει σε αεροσκάφη F16 αλβανούς πιλότους. Προτίθεται επίσης να παραχωρήσει στην Αλβανία ανεξακρίβωτο αριθμό αεροσκαφών F16, παλαιοτέρας εκδόσεως, για τη δημιουργία αλβανικής πολεμικής αεροπορίας. Η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών εντάσσεται ευσχήμως στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία της αναπτυσσόμενης στρατηγικής σχέσεως μεταξύ των δύο χωρών.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΡΑΞΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΚΑΙ ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ

Η σημερινή κυβέρνηση, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα στα Βαλκάνια, έσπευσε, ως συνήθως, να εμφανισθεί ως υπέρμαχος της εντάξεως των Δυτικών Βαλκανίων, και όχι μόνον, στην ΕΕ μέχρι το 2014! Τι γίνεται όμως με τα προβλήματα που υπάρχουν σε σχέση με τα Σκόπια, το Κοσσυφοπέδιο αλλά και την Αλβανία; Καλό είναι να εμφανίζεται κανείς ως πρωτοστάτης της εντάξεως των Δυτικών Βαλκανίων στην ΕΕ, που υποστηρίζεται διακαώς από τις ΗΠΑ, αλλά δεν είναι καθόλου καλό να αυτοεγκλωβίζεται σ' έναν στόχο όταν ο ίδιος έχει σημαντικά προβλήματα με την ένταξή τους. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά την Αλβανία, τι θα πράξει η ελληνική κυβέρνηση σε σχέση με την ένταξή της στην ΕΕ; Θα υποστηρίξει και θα κατοχυρώσει αποτελεσματικά τα νόμιμα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας, όπως απορρέουν από τις ευρωπαϊκές αρχές και το ευρωπαϊκό κεκτημένο; Θα απαιτήσει τον σεβασμό και την επικύρωση της συμφωνίας που υπέγραψε η Αλβανία με την Ελλάδα για την οριοθέτηση των μεταξύ τους «θαλασσίων ζωνών»; Θα ζητήσει τον σεβασμό από την Αλβανία των στρατηγικών ευαισθησιών της Ελλάδος και τον τερματισμό της τουρκικής παρουσίας στη ναυτική βάση της Αυλώνος;

Αυτά είναι δείγματα γραφής τα οποία πρέπει να δώσει η Αλβανία στην Ελλάδα για να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη υποστήριξή της στην ενταξιακή της πορεία. Οι φιλικές σχέσεις είναι ευθύνη και των δύο πλευρών. Οι δύο χώρες έχουν μπροστά τους απεριόριστο πεδίο διμερούς επωφελούς συνεργασίας. Η Ελλάδα επίσης έχει κάθε λόγο να υποστηρίζει την ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας, υπό την προϋπόθεση όμως ότι και η τελευταία θα σεβασθεί τις βασικές αρχές μιας καλώς νοούμενης ισορροπίας και αμοιβαιότητας στις διμερείς σχέσεις.

Ειδικός Παρατηρητής

27/02/2011

Πηγή: http://www.paron.gr/v3/new.php?id=64606&colid=&catid=42&dt=2011-02-27%200:0:0&page=2&mode=1&page=1&mode=1&page=2&mode=1&page=1&mode=1

Ο Μήτσος ο ΠΑΣΟΚΟΣ (από τον ΣΤΑΘΗ)

Ο Μήτσος ο ΠΑΣΟΚΟΣ

και τα κορόιδα οι Έλληνες,

που τους πληρώνουν όλα αυτά τα χρόνια

όλους τους Πασόκους...

Από τον ΣΤΑΘΗ (Ελευθεροτυπία 28-2-2011)

Ο Μήτσος ο ΠΑΣΟΚΟΣ είναι σήμερα 65-66 χρονώ. Από νέος πρασινοφρουρός, εξ ου και το παρανόμι, αλλά με νου και γνώση. Δεν σπατάλησε τις δυνάμεις του, εκεί στη δεκαετία '75-'85, όπως εμείς οι υπόλοιποι στις αφισσοκολλήσεις, τα αμφιθέατρα και τις στρατολογήσεις, πιο μπασμένος στην πιάτσα ο Μήτσος, εργατόπαιδο άλλωστε, έχτιζε μεθοδικά τα «κονέ του»!

Κόλλαγε πού και πού και καμμιά αφίσσα για να 'χει μούτρα να δει τον Λαλιώτη, τσακωνόταν και με τους Κνίτες για να 'χει να το λέει, αλλά κυρίως ο Μήτσος ο ΠΑΣΟΚΟΣ ήτανε «κώλος (όπως απεδείχθη) και βρακί» με τους τοπάρχες του ΠΑΣΟΚ καθώς και «σταθερή βάση» για τους «πρωτοκλασσάτους» του κινήματος, καταπώς είχαν ήδη αρχίσει να αποκαλούνται τα ανώτερα στελέχη της πράσινης ανάπτυξης (του κόμματος)...

*****

Με όλα αυτά, όταν το ΠΑΣΟΚ πήρε την εξουσία το 1981, ο Μήτσος ο ΠΑΣΟΚΟΣ ήταν απ' τους πρώτους που διορίσθηκαν σε κρατική Βιομηχανία -κάργα φέρελπι εκείνη την εποχή για την οικονομία. Ο Μήτσος έπιασε δουλειά εργάτης, δαγκωτό ΠΑΣΚΕ και, βεβαίως, συνέχισε τον χαβά του με τα «κονέ».

Από εργατομικροαστική οικογένεια του Βύρωνα ο Μητσάρας, είχε ο πατέρας του μια ταβέρνα, άρχισε ο Μήτσος να δουλεύει ο ίδιος το μαγαζί - να ξεκουραστεί κι ο γέρος, δούλευε έως αργά τη νύχτα, πήγαινε το πρωί στην κρατική Βιομηχανία για... ύπνο! Ω, ναι! κανόνισε με τα κονέ του ο δουλευταράς μας να σκάει μύτη το πρωί, να χτυπάει κάρτα, 6.15', κι ύστερα να την πέφτει σε μια κόζι γωνίτσα έως τις 12.00. Στις 12.00 ξύπνημα και φρέσκος φρέσκος καφεδάκι με τα άλλα τα παιδιά, εκτιμήσεις πώς πάει το «κίνημα» και, πάνω απ' όλα, κονέ! Κατά τις 2.00 χτύπαγε κάρτα ο Μήτσος, μια βόλτα απ' το κόμμα και τους μεγάλους, σπίτι, φαγάκι κι ύστερα δουλειά στο ταβερνάκι.

....................................

Αρχισε να φτιάχνεται οικονομικώς ο Μήτσος, και κοινωνικώς; παράγων! Διόρισε κι ένα ανηψάκι του (κι αργότερα άλλο ένα) στην ίδια κρατική (την έρμη) Βιομηχανία, η οποία στο μεταξύ είχε αρχίσει να πηγαίνει κατά διαβόλου.

Όχι λόγω Μήτσου μόνον, αλλά και λόγω ανωτέρας βίας, ήγουν προς χάριν των ιδιωτών αντιπροσώπων που έφερναν στη χώρα προϊόντα σαν αυτά που παρήγαγε η εγχώρια παραγωγή.

Επί Μητσοτάκη ο Μήτσος απολύθηκε. Αποζημιώθηκε -δεν είχε ακόμα τότε περικόψει τις αποζημιώσεις το ΠΑΣΟΚ, αλλά η απόλυση, απόλυση!

Ανέβηκε ο δικός μας στα κάγκελα και μαζί του κι εμείς, κνίτες, πρώην ρηγάδες, καλοκάγαθοι ΠΑΣΟΚΟΙ, αναρχικοί, όλοι για του Μήτσου το ψωμί -κάναμε όλοι το σωστό, έπεσε ο Μητσοτάκης, επαναπροσελήφθη ο Μήτσος (πήρε κι αύξηση), ψυχορραγούσε η βιομηχανία, ούτε για ύπνο δεν πήγαινε πλέον σε δαύτην ο Μητσάρας, άλλος τού χτύπαγε την κάρτα, βελτίωσε τα «κονέ» του, έγινε εκσυγχρονιστής, είχε και τις πληροφορίες του -έσπρωξε τα λεφτά του στο χρηματιστήριο σε κάτι μετοχές ΕΠΕΡΑ, βγήκε εγκαίρως με τα λεφτά του δεκαπλασιασμένα, έκλεισε την ταβέρνα του γέρου του, άνοιξε ρεστοράν, πήρε και σπίτι απ' την Εργατική Κατοικία -παρ' ότι η οικογένεια είχε σπίτι, απ' τα παλιά μάλιστα του Βύρωνα, όμως «κονέ» ο Μήτσος, κάπως τα μπουρδούκλωσε, κάπως τα βόλεψε, άλλωστε πανταχού υπάρχοντες οι «σύντροφοι», ο Μήτσος, όχι μόνον πήρε σπίτι τζαμπέ, αλλά και ουδέποτε κατέβαλε το γλίσχρο τίμημα που του αναλογούσε γι' αυτήν την παροχή -«άσ' τους να κουρεύονται»...

Καπάκι ιδιωτικοποιείται η βιομηχανία που (δεν) δούλευε ο Μήτσος ο ΠΑΣΟΚΟΣ τα 33 συναπτά έτη που πήγαινε εκεί για ύπνο, και βρίσκεται ο Μητσάρας συνταξιούχος με 2.500 ευρουδάκια σύνταξη στην τσέπη, βρέξει-χιονίσει.

Σήμερα ο Μήτσος ο πρώην πρασινοφρουρός είναι πρώην εκσυγχρονιστής, φανατίλα με τον Γιωργάκη, κάτοχος Μη-Κυβερνητικής-Οργάνωσης, γνωστός ιδιοκτήτης γευσιγνωστικού εστιατορίου και κονομημένος.

Οταν μεθάει βρίζει τον λαό, οι κοπρίτες, μαζί τα φάγαμε, του φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι, σιχτιρίζει την Αριστερά που δεν έχει προτάσεις για τίποτα, ο γιος του δεν θέλει ούτε να τον δει και οι περισσότεροι απ' όσους αντάμωσε στη ζωή του λένε γι' αυτόν: «χέσ' τον τον μαλάκα».

Νομίζω ότι και η Ελλάς ευγνωμονούσα αυτό το επίγραμμα θα χαράξει επιτύμβιο στον τάφο του Μήτσου: «Χέσ' τον τον Μαλάκα»...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 28.ΙΙ.2011
stathis@enet.gr

Πασοκικά

Τα «ιστορικά στελέχη»

Tου Χρήστου Γιανναρά

Δεν είναι δυνατό να μην υπάρχουν στο κυβερνών κόμμα βουλευτές, έστω μετρημένοι στα δάχτυλα, ικανοί να βλέπουν πού έχει οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός αρχηγός τους. Δεν γίνεται, είναι αδιανόητο. Τουλάχιστον όσοι χλευάστηκαν κάποτε για «πατριωτισμό», όσοι διακινδύνευσαν κομματικά υπερασπίζοντας τη νοημοσύνη τους, όσοι θήλασαν με το μητρικό γάλα αίσθηση εντιμότητας και αυτοσεβασμού. Δεν μπορεί να μένουν αμέτοχοι στον πανικό που απλώνεται σαν ρίγος στη χώρα.

Η εξουσιαστική ιταμότητα των υπαλλήλων της «τρόικας» δεν είναι συμπτωματική απρέπεια συμπεριφοράς. Είναι συνεπές αποκύημα του «κλίματος» των σχέσεών τους με την κυβέρνηση. Μην ξεχνάμε: Επτά μήνες, από την επομένη της ορκωμοσίας του, ο πρωθυπουργός σεργιάνιζε στα διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος διαφημίζοντας την οικονομική χρεοκοπία της χώρας του, τη φαυλότητα, την ανυποληψία της. Και οι υποψήφιοι δανειστές ανέβαζαν συνεχώς τον πήχυ των τοκογλυφικών τους ορέξεων. Προτάσεις δανεισμού με ελάχιστο επιτόκιο, από τη Ρωσία και την Κίνα, τις απέρριπτε ασυζητητί – γιατί; Δεν το εξήγησε. Ωσπου ο δανεισμός από τις «αγορές» έφτασε να γίνει ανέφικτος και η χώρα παραδόθηκε «αυτονόητα» στην «τρόικα»: Υπέγραψε ο πρωθυπουργός την «άνευ όρων» παραίτηση (όλων μας) από κάθε μορφή εθνικής κυριαρχίας: οικονομική, εδαφική, υποδομών, παραγωγικών πηγών, εργασιακού δυναμικού, πολιτισμικών θησαυρισμάτων. Η πρόσφατη ξαφνική απαίτηση των άξεστων μανδαρίνων για 50 δισ. από την κρατική περιουσία ώς το 2015, συστοιχεί πλήρως με τη λογική του «Μνημονίου».

Συνεπέστατα, λοιπόν, το «κλίμα» των σχέσεων της κυβέρνησης με τους μανδαρίνους τούς επιτρέπει συμπεριφορές αφεντικών προς δουλικά: Τον Δεκέμβριο, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πωλ Τόμσεν απερίφραστα βεβαίωνε «επενδυτές» στο Λονδίνο ότι «χρέος και έλλειμμα ήταν προσχήματα, στόχος πραγματικός του Μνημονίου με την Ελλάδα είναι οι εργασιακές σχέσεις και οι ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις» («Κ» 14.12.2010). Και πριν από λίγες μέρες σε δημόσια «συνέντευξή» τους και οι τρεις Υπατοι Αρμοστές στο ελλαδικό προτεκτοράτο νουθετούσαν τους ραγιάδες να συγκρατούν τις οιμωγές τους από τον ανασκολοπισμό που υφίστανται («Κ» 12.2.2011). Τα νευρόσπαστα μαθητούδια - οικονομικό επιτελείο (!) της κυβέρνησης μοιάζει να συμπεριφέρονται στην τρόικα όπως οι πειθαρχημένοι εντολοδόχοι στους εκπροσώπους των εντολέων τους.

Στο τιμόνι της χώρας η γκροτέσκα φιγούρα. Πρωθυπουργός τόσο μειωμένων προσόντων και αδικημένης φυσικής σερμαγιάς που στην Ιστορία, το ξέρουμε όλοι, εμφανίζονται οι ανάλογοι μόνο για να συνοδέψουν μια σημαδιακή καταστροφή ή μια ανυπόφορη ατιμία. Αποκλείεται κάποιοι βουλευτές, κάποια «ιστορικά στελέχη» του κυβερνώντος κόμματος, να μην βλέπουν την ανεπάρκεια, να μην έχουν τεκμήρια για τον προκαθορισμό του μοιραίου ρόλου του. Εμείς, οι πολλοί, βυθιζόμαστε στον πανικό μόνο από τις εκτιμήσεις που μας επιτρέπουν οι ακατάσχετες τηλεοπτικές εμφανίσεις του, η αμήχανη, στερεότυπη ταυτολογία του, τα παιδαριώδη ρητορεύματά του. Εκείνοι, τα στελέχη του κόμματος, πρέπει να ξέρουν τα αίτια που τους υποχρεώνουν σε ανοχή, σε σιωπή.

Φυγομαχούν και το πληρώνει η φτωχολογιά. Ποτέ, καμιά κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν εξουθένωσε τόσο μεθοδικά τα μικρά και μεσαία εισοδήματα, τις ελπίδες και την αξιοπρέπεια του βιοπαλαιστή. Δεν αισθάνονται προσωπικά εκτεθειμένοι όσοι ταυτίζουν ή ταύτισαν το όνομά τους, τη ζωή και την τιμή τους, με τέτοιου «Σοσιαλισμού» Πανελλήνιο Κίνημα; Αν σπίθιζε ίχνος ευφυΐας (κυρίως: ίχνος ειλικρίνειας προθέσεων), ακόμα και τη διαχείριση του τοκογλυφικού Μνημονίου μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν σαν μοχλό για ρηξικέλευθεη σοσιαλιστική πολιτική: Να απαγορεύσουν αποτελεσματικά κάθε αντικοινωνική εκβιαστσική απεργία, απεργία «κοινωνικού κόστους» – όταν η δημοκρατία υπερασπίζει την κοινωνική δικαιοσύνη δεν φοβάται να κατεβάσει και τον στρατό. Να πατάξουν τους απεργούς της απληστίας, φορτηγατζήδες, φαρμακοποιούς, οδηγούς των κοινωνικών (μαζικών) μέσων μεταφοράς, τους γιατρούς που παζαρεύουν το λειτούργημά τους. Κοντολογίς, να στήσουν τίμιο κοινωνικό κράτος.

Τις προάλλες βρέθηκε, επιτέλους, Ελληνας δημοσιογράφος (όσο κι αν μοιάζει απίστευτο) με την τόλμη να θέσει στην τρόικα το ερώτημα που βράζει στο στήθος κάθε νοήμονα πολίτη: Γιατί οι τοποτηρητές των δανειστών μας επαγρυπούν με τόσο ζήλο και ακρίβεια για τα μέτρα που τσακίζουν τη φτωχολογιά (μείωση μισθών και συντάξεων, αύξηση του ΦΠΑ, απελευθέρωση συμβάσεων εργασίας, αύξηση ορίου ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, συγχωνεύσεις σχολείων και χίλια δύο ανάλογα), αλλά δεν εμφανίστηκαν ποτέ να ψελλίζουν λέξη για το αμείωτο όργιο χρηματοδότησης των κομμάτων από το κράτος, ούτε λέξη για χαλινό στο αδιάντροπο «πάρτι» των αναρίθμητων υπαλλήλων της Βουλής, λέξη για μείωση των εσόδων (άμεσων και έμμεσων) των βουλευτών. Δεν αναφέρθηκε ποτέ η τρόικα στο ξετσίπωτο σκάνδαλο των χρυσοπληρωμένων μελών Δ.Σ. σε εταιρείες του Δημοσίου, πάντοτε πολυάριθμες. Δεν απαίτησε ποτέ να οδηγηθούν στο εδώλιο και να δικαιολογήσουν για ποια προσφορά έργου αμείβονταν επί δεκαετίες ως Κροίσοι οι τάχα και «σύμβουλοι» των εκάστοτε προέδρων της ΕΡΤ, της ΔΕΗ, των Ελληνικών Πετρελαίων, του Βάμβακος και απειράριθμων άλλων αποφύσεων του κομματικού κράτους.

Ο Αναστάσιος Πεπονής, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο Αντώνης Λιβάνης, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Γεράσιμος Αρσένης, ο Γιώργος Ρωμαίος, ο Γιάννης Καψής. Ταύτισαν τη ζωή τους και το όνομά τους με το ΠΑΣΟΚ, γόνιμα ή άγονα, δικαιωμένα ή αδικαίωτα. Πάντως, έφτιαξαν ο καθένας μιαν εικόνα μάλλον διαφοροποιημένη από τον παπανδρεϊκό αμοραλισμό, από το δόγμα του «όλα επιτρέπονται» για την ηδονή της εξουσίας, ακόμα και το ξεπούλημα εθνικής κυριαρχίας σε κάποιο Νταβός.

Σήμερα το παπανδρεϊκό δόγμα κυριαρχεί αυτονόητα σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Εχει εξαφανίσει τη διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς, ακεραιότητας και φαυλότητας, ελληνικής (πολιτισμού) συνείδησης και μηδενιστικού «Διεθνισμού». Το πελατειακό κράτος, η χυδαία κομματοκρατία, συμπαίζει με την τρόικα για να περισώσει προνομίες. Οι «κομμουνιστές» μια γροθιά με τα «ρετιρέ», η Διαμαντοπούλου συνεχίζει την αποστολή της Γιαννάκου.

Και στο τιμόνι η γκροτέσκα φιγούρα, ο ολίγιστος των Παπανδρέου. Τα παρέδωσε όλα μεθοδικά στις «αγορές», με αντάλλαγμα να τον αφήνουν να παίζει με το παιχνιδάκι της εξουσίας. Αποκλείεται κάποια «ιστορικά στελέχη» να μην βλέπουν τι διακυβεύεται. Και είναι οι μόνοι που μπορούν αποτελεσματικά να δράσουν.

Πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_20/02/2011_433354

Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις είναι δικές μου και δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο.