ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΠΟΤΕ ΜΙΑ 

ΩΡΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Τα ελληνικά  ήταν και παραμένουν μία δύσκολη γλώσσα. Υπήρχε, όμως, στα παλαιότερα χρόνια μία ηθική υποχρέωση των πολιτικών, των δημοσιογράφων και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης να μιλούν και να γράφουν σωστά ελληνικά. Για να δείχνουν τον σεβασμό τους προς την πανάρχαια γλώσσα μας και για να γίνονται παράδειγμα προς μίμησιν από τον λαό. Σήμερα δυστυχώς ακούμε και διαβάζουμε σοβαρά γλωσσικά ολισθήματα από –υποτίθεται- μορφωμένους ανθρώπους. Καταγράφω χαρακτηριστικά τα ακόλουθα:

Από προβεβλημένο στέλεχος της κυβερνήσεως ακούσαμε τη δήλωση ότι θα ασχοληθεί με το πρόβλημα «των πλεονάζοντων θέσεων»!  Διπλό το ολίσθημα. Πρώτον η λέξη θέση είναι γένους θηλυκού, άρα το σωστό είναι «των πλεοναζουσών θέσεων». Αλλά και αρσενικό να ήταν το γένος, το σωστό είναι «των πλεοναζόντων υπαλλήλων», όχι «πλεονάζοντων» . Εκτός αν ο ομιλητής μιμείται την κακόηχη «δημοτικιά» των αριστερών φοιτητικών συλλόγων που γράφουν «του Πανεπιστήμιου» αντί «του Πανεπιστημίου».

Νεόκοπο πολιτικό κόμμα εμφανίσθηκε και ονομάσθηκε «Νέα Μέρα». Με το καλημέρα έγινε το ολίσθημα. Η λέξη ΜΕΡΑ δεν είναι υπαρκτή λέξη, αλλά παραφθορά και προφορική λαϊκότροπη μορφή της λέξεως «ημέρα» . Το λεξικό Μπαμπινιώτη στο λήμμα «μέρα» γράφει: Βλέπε λέξη «ημέρα». Το προφορικό ιδίωμα έχει μεγαλύτερες ανοχές. Αλλά ένα πολιτικό κόμμα, που υπόσχεται ότι θα υπερασπισθεί το έθνος και τον λαό, οφείλει πρωτίστως να υπερασπίζεται τη γλώσσα και την εθνική κληρονομιά μας.  Και το «γειά σου» προέρχεται από συγκεκομμένη μορφή της λέξεως «υγεία»,  αλλά κανείς πολιτικός μέχρι σήμερα δεν τόλμησε να μετονομάσει το Υπουργείο Υγείας σε Υπουργείο «Γειας».

Στα Λύκειά μας, με την ανοχή ορισμένων -όχι όλων- εκπαιδευτικών καθιερώθηκε η μαθητική έκφραση «πενταήμερη εκδρομή». Τέτοια έκφραση στα ελληνικά δεν υπάρχει. Το σωστό είναι να λέμε «πενθήμερη», αλλά ο περιρρέων λαϊκισμός και η διάθεση ... να μην θίξουμε τα καημένα τα παιδιά αφήνει το λάθος να σέρνεται και να διαιωνίζεται. Η λέξη ημέρα έπαιρνε και θα παίρνει ες αεί δασεία, έστω και αν επεβλήθη με πραξικοπηματικό τρόπο το μονοτονικό το 1982. Άρα το ταυ όταν έπεται δασυνόμενη λέξη γίνεται θήτα. Πενθ-ήμερη, ανθυπολοχαγός κ.λπ. Όσο και αν κάποιοι δήθεν προοδευτικοί θέλουν να ξεχάσουμε την διαχρονική ελληνική και τη δασεία μας, οι τόνοι και τα πνεύματα δεν χάνονται.. Υπάρχουν και διακηρύσσουν την παρουσία τους. Το έντυπο που διαβάζετε λέγεται εφημερίδα από το επί +ημερίδα. Δεν λέγεται επημερίδα. Αλλά και οι ξένοι σέβονται τον ιστορικό τονισμό που απεμπολούν οι τονοφάγοι. Οι Άγγλοι γράφουν HELLAS, διότι η Ελλάς είναι δασυνόμενη λέξη. Οι Βούλγαροι γράφουν ΧΕΜΟΥΣ το όρος Αίμος, επειδή παίρνει δασεία (και περισπωμένη στο ι, για να θυμόμαστε τα αθάνατα ελληνικά που μάθαμε).

Η εκμάθηση των ελληνικών σε όλη τη συνέχειά τους και η έμφαση στα Αρχαία Ελληνικά με τους τόνους και τα πνεύματα είναι παιδευτικό αγαθό και  ένδειξη σεβασμού προς την ιστορία μας, την ταυτότητά μας, την εθνική μας ύπαρξη. Επιπλέον, όμως, είναι και άθλημα πνευματικό για τους νέους με πιθανά καλά αποτελέσματα στον οικονομικό και επιχειρηματικό τομέα. Στην Ιαπωνία και στην Κορέα ανακάλυψαν,  μετά από σοβαρή έρευνα πολλών επιστημονικών ειδικοτήτων, ότι το οικονομικό τους θαύμα οφείλεται κυρίως στον κόπο που καταβάλλουν οι μαθητές του Δημοτικού για να μάθουν τις χιλιάδες ιδεογραμμάτων του αλφαβήτου τους. Ο Έλληνας Πρέσβυς ε.τ. Μάνος Μεγαλοκονόμος έχει καταγράψει σε άρθρα του το μυστικό της οικονομικής και επιστημονικής ανάπτυξης των Κινέζων, οι οποίοι πάντα νικούν τους Αμερικανούς στους διαγωνισμούς Μαθηματικών. Το μυστικό είναι η ανάπτυξη του παιδικού εγκεφάλου μέσω του δύσκολου αλφαβήτου της κινεζικής.

Οι απλουστεύσεις έβλαψαν την παιδεία. Ας διδάξουμε στα παιδιά μας τα σωστά διαχρονικά ελληνικά!

Κ.Χ. 27.7.2013

Έφυγε σήμερα ο Φλωρινιώτης δημοσιογράφος Τηλέμαχος (Μάχος) Κόκκος

Τηλέμαχος Κόκκος

14 Ιουλίου 1949-8 Ιουλίου 2013

Έφυγε για άλλους κόσμους ο παλαίμαχος Φλωρινιώτης δημοσιογράφος Τηλέμαχος Κόκκος...

Καλό ταξίδι παλιέ μου φίλε! Να 'ναι ελαφρό το χώμα που θα σε σκεπάσει. Θα θυμάμαι πάντα τις όμορφες στιγμές που περάσαμε παρέα...

Όπως με ειδοποίησαν η κηδεία θα γίνει στην Φλώρινα αύριο Τρίτη 9 Ιουλίου στις 5 το απόγευμα. Όσοι φίλοι από άλλα μέρη μπορούν να έλθουν, τους περιμένω για έναν τελευταίο χαιρετισμό στον αξέχαστο Μάχο...

ΔΕΕ

Ξανά στην αγορά τα ελληνικά αυτοκίνητα Pony της NAMCO;

Πριν από μερικούς μήνες είχα διαβάσει την είδηση που ακολουθεί. Από τότε το θέμα πάγωσε. Τι συμβαίνει άραγε. Ήταν κάποιο διαφημιστικό κόλπο, κάτι άλλο, υπήρχε πράγματι αυτός ο σχεδιασμός; Πάντως η προϊστορία είναι ενδεικτική του πώς φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα και δυστυχώς δεν νομίζω να άλλαξαν τα πράγματα.

ΔΕΕ

Ξανά στην αγορά τα ελληνικά αυτοκίνητα 

Pony της NAMCO;

Σίγουρα πολλοί από εσάς θα έχετε αναρωτηθεί το λόγο για τον οποίο η Ελλάδα δεν κατασκευάζει τα δικά της αυτοκίνητα…

Ο σημαντικότερος λόγος είναι η γραφειοκρατία…. Μάλιστα η NAMCO, μια εταιρεία στην Νέα Ραιδεστό στη Θεσσαλονίκη παλεύει με νύχια και με δόντια εδώ και δύο χρόνια να νικήσει την γραφειοκρατία και να ξαναβάλει στην παραγωγή το πάλαι ποτέ δημοφιλές Pony.

Προσπαθεί να πάρει την πολυπόθητη Έγκριση Τύπου από το υπουργείο Μεταφορών προκειμένου να ξεκινήσει την παραγωγή του… «Ευελπιστούμε μέχρι το τέλος του χρόνου να είμαστε έτοιμοι» λέει η κ. Παπαπαναγιώτου, υπεύθυνη προώθησης του προϊόντος.

Στόχος της εταιρείας είναι η κατασκευή 5.280 οχημάτων τον χρόνο, 24 δηλαδή την ημέρα, κάτι που υπολογίζεται ότι θα δημιουργήσει 400 νέες θέσεις εργασίας.

Η NAMCO, ιδρύθηκε το 1950 από τους αδελφούς Κοντογούρη και κατασκεύασε το πιο επιτυχημένο ελληνικό αυτοκίνητο, το Pony. Η παραγωγή γινόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου στο εργαστήριο της Θεσσαλονίκης ενώ δεν επρόκειτο για απλή συναρμολόγηση αλλά για ένα όχημα κατά 67% ελληνικό.

Μια από τις αιτίες της κατάρρευσης της NAMCO ήταν και ο κακώς εννοούμενος συνδικαλισμός όπως ξεκαθαρίζει ο Ευγένιος Ραΐσης, ο άνθρωπος που πούλησε τα περισσότερα Pony.

Εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης έκαναν απεργία- κατάληψη, η οποία κράτησε 4 μήνες, ζητώντας αύξηση ημερομισθίων κατά 35%.

Mάλιστα όπως ο ίδιος σημειώνει οι εργαζόμενοι ήταν πιθανόν υποκινούμενοι και από ένα μετέπειτα σημαίνον πολιτικό πρόσωπο της Μακεδονίας.

Δημιουργήθηκε μεγάλη ένταση γιατί οι υπάλληλοι δεν άφηναν να μπει κανείς στο εργοστάσιο, ακόμη και στους ιδιοκτήτες απαγόρευαν την είσοδο. Δεν επέτρεπαν ούτε καν να σταλούν τα ετοιμοπαράδοτα οχήματα στους πελάτες της εταιρείας και άλλα 600 στον ελληνικό Δημόσιο τομέα.

Τότε ανέλαβε δράση ο Πέτρος Κοντογούρης, ερχόμενος από τη Γερμανία, ο οποίος διαβεβαίωσε τους εργαζόμενους ότι η εταιρεία θα τους αποζημίωνε από πάνω, αρκεί να επιστρέψουν στις δουλειές τους. Πράγμα που έγινε, αλλά μόνο για πέντε μέρες, καθώς μετά ζήτησαν να... πάνε διακοπές. Απίστευτο; Κι όμως αληθινό! Πράγματι πήγαν τις διακοπές τους και μετά πέρασαν από την οδό Αγίας Σοφίας 26 για να λάβουν τις αποζημιώσεις τους. Το εργοστάσιο είχε κλείσει. 

Πηγή: Esquire

Και μια πιο λεπτομερειακή εξιστόρηση:

Pony: Η ιστορία του πιο επιτυχημένου 

“ελληνικού” αυτοκινήτου

“Μέσα σ’ένα κλίμα ασυδοσίας εισαγωγών σε αυτοκίνητα, ανταλλακτικά και κάθε φύσης οχήματα, με αιμορραγούσα από χρόνια την πληγή διαρροής συναλλάγματος, με παντελή έλλειψη ενός ΠΛΑΙΣΙΟΥ-ΝΟΜΟΥ με κίνητρα ή αντικίνητρα που να διαφοροποιεί, όπως θα ήταν αυτονόητο σε κάθε χώρα, τον εισαγωγέα από τον παραγωγό, είναι παρήγορο, ότι… η NAMCO Α.Ε.από τετραετίας θεμελίωσε σωστά την ελληνική βιομηχανία αυτοκινήτων πάνω σε βάσεις (α) αυξημένου ποσοστού ελληνικής προστιθέμενης αξίας (β) στενής συνεργασίας με ξένη τεχνολογία (γ) εξαγωγές…”

Έτσι άρχιζε το πρώτο δελτίο τύπου της NAMCO Α.Ε., της βορειοελλαδικής βιομηχανίας που κατασκεύαζε τα αυτοκίνητα Pony, γνωστά και ως Citroen Pony. Το κείμενο αυτό ξεχείλιζε, αναμφίβολα, από αυτοπεποίθηση, φανερώνοντας στον ειδικό τύπο αλλά και στο αγοραστικό κοινό ότι η ελληνική εταιρεία ήταν έτοιμη για κάτι σημαντικό για τα δεδομένα της χώρας μας.

H ιστορία των αδελφών Κοντογούρη ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν, τη δεκαετία του ’50 στη Γερμανία, με την προσπάθειά τους να βγάλουν στην παραγωγή ένα φορτηγό ονόματι “Hellas”. Το 1961, μετά και από άλλες προσπάθειές τους στο χώρο του αυτοκινήτου, δημιουργούν στη Θεσσαλονίκη ένα εργοστάσιο με το όνομα “FARCO” και ξεκινούν την παραγωγή του FARMOBIL, ενός οχήματος πολλαπλών χρήσεων που φορούσε αερόψυκτο κινητήρα BMW 700cc. To εγχείρημα αυτό οδηγείται σε ναυάγιο στη χώρα μας, χάρη στην “πολύτιμη υποστήριξη” που πρόσφερε πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις το ελληνικό κράτος (περισσότερες πληροφορίες στα link που αφορούν τις πηγές του άρθρου μας) και η επιχείρηση πωλείται στην CHRYSLER. 

Έτσι φτάνουμε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 οπότε και ο κ. Κοντογούρης ιδρύει την εταιρεία NAMCO (National Motor Company of Greece) και λίγα χρόνια αργότερα παρουσιάζει το Pony στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (για την ακρίβεια στη ΔΕΘ παρουσιάστηκε μόνο το πλαίσιο του αυτοκινήτου), έπειτα από την υπογραφή συνεργασίας με τη Citroen.

Η παρουσίαση στη Δ.Ε.Θ.

Το αρχικό σχέδιο για το Pony δημιουργήθηκε από μία ομάδα Γάλλων μηχανικών με σκοπό ένα παγκόσμιο, χαμηλού κόστους αυτοκίνητο που θα χρησιμοποιούσε ως βάση του τα μηχανικά μέρη του Citroen 2CV. Η τελική απόφαση της Citroen ήταν να δώσει την ευκαιρία για “διεθνή καριέρα” στο Citroen FAF, αν και ήταν πολλά τα υποψήφια οχήματα, ανάμεσα στα οποία και μοντέλα που κυκλοφόρησαν (πριν από το FAF) σε πολλές χώρες του κόσμου, όπως η Πορτογαλία και το Βιετνάμ. Κανένας απ’αυτούς τους“προγόνους” του FAF, πάντως, δεν κατάφερε να σημειώσει τη σημαντική επιτυχία του“δικού μας” Pony.

Ο δρόμος προς την επιτυχία του ελληνικού εγχειρήματος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Κάθε άλλο μάλιστα. O άνθρωπος που πούλησε τα περισσότερα Pony στην Ελλάδα, ο κ. Ευγένιος Ραΐσης, ανέφερε, χαρακτηριστικά, σε συνέντευξή του στο ABR: “Όταν κατασκευάστηκε στην τελική του μορφή το πρώτο Pony και καλέσαμε τον τότε υπουργό βιομηχανίας κ. Κωνοφάγο, δεν έκανε καν τον κόπο να έρθει να το δει… Μας διαμήνυσε μάλιστα ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να φτιάξει ποτέ αυτοκίνητο…”. 

Παρά τις δυσκολίες και τη δυσπιστία με την οποία αντιμετωπίστηκε το όλο εγχείρημα, οι άνθρωποι της Namco συνέχισαν την προσπάθειά τους με στόχο να δημιουργήσουν ένα όχημα που θα απευθύνονταν σε όσο το δυνατόν ευρύτερο κοινό με όπλα του το χαμηλό κόστος κτήσης και συντήρησης, την αξιοπιστία και την εγγύηση που προσέφεραν στην κατασκευή τα σήματα της Citroen.

Το εργοστάσιο της NAMCO στη Θεσσαλονίκη 

(4Τροχοί, Μάρτιος 1979)

Το αποτέλεσμα δικαίωσε κάθε ώρα που επένδυσαν για το αυτοκίνητο αυτό! Το Pony κατασκευάζονταν σχεδόν ολόκληρο στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης, ενώ δεν επρόκειτο για μια απλή συναρμολόγηση αλλά για ένα όχημα κατά 67% ελληνικό. “Σε μία έκταση 12.000τ.μ. οι υπάλληλοι διαμόρφωναν της λαμαρίνες, έφτιαχναν το σασί, μόνταραν τις αναρτήσεις και τον κινητήρα του 2CV, τοποθετούσαν τους τροχούς, το τιμόνι, τη δεξαμενή καυσίμου, τα καθίσματα, τα κρύσταλλα, τους προβολείς και ό,τι άλλο απαιτούνταν για την ολοκλήρωση του αυτοκινήτου”(4Τ, Μάρτιος 1979). 

Εξωτερικά το Pony χαρακτηρίζονταν από απλές και απέριττες γραμμές. Δύσκολα θα το έλεγε κανείς όμορφο αλλά, όπως είχε γράψει κάποτε ένας Γερμανός δημοσιογράφος “το Pony είναι τόσο άσχημο που είναι πάντα ωραίο”! Άλλωστε, ακόμη και σήμερα, 40 -σχεδόν- χρόνια μετά την παρουσίασή του, το Pony διατηρεί το δικό του, φανατικό κοινό. 

Στο εσωτερικό υπήρχαν όλα τα απαραίτητα, ενώ σε ορισμένες εκδόσεις προσφέρονταν και κάποιες “πολυτέλειες”, όπως ρυθμιζόμενο κάθισμα οδηγού, ανακλινόμενο πίσω κάθισμα, ρύθμιση ύψους δέσμης των προβολέων, αμπερόμετρο, ρολόι, καθώς και θήκες για μικροαντικείμενα.

Τρόμαζε τους περαστικούς με τις κλίσεις του 

αλλά κρατούσε σαν τρένο!

Ο κινητήρας του Pony πρώτης γενιάς σίγουρα δεν έβαζε φωτιά στο δρόμο, αφού με τα 602cc του και τους 35 ίππους που απέδιδε, κινούσε οριακά το ελληνικό “τζιπ”. Σαφώς μεγαλύτερες ήταν οι δυνατότητες των αναρτήσεων και του πλαισίου. Το αυτοκίνητο μπορεί να έγερνε σαν καΐκη σε φουρτούνα, κρατούσε όμως σαν τρένο πάνω σε ράγες, επιτρέποντας στον οδηγό να διατηρεί απρόσμενα υψηλές ταχύτητες στις στροφές. Τα φρένα ήταν επαρκέστατα για το ελαφρύ αμάξωμα ενώ και τα φώτα ήταν πολύ δυνατά, δημιουργώντας ένα αξιόμαχο σύνολο.

Το Pony έγινε ο ιδανικός σύμμαχος για επαγγελματίες, τεχνίτες και λάτρεις των εξορμήσεων στην εξοχή, ενώ πολλές ήταν και οι παραγγελίες από τις ένοπλες δυνάμεις, τη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ και άλλους οργανισμούς, αφού είχε υπολογιστεί ότι η συντήρηση πέντε Pony κόστιζε όσο και η συντήρηση ενός μόνο “τζιπ” μεγαλύτερου κυβισμού! 

Με τα παραπάνω όπλα στη φαρέτρα του και με σύμμαχο την ευνοϊκή φορολογία για ελαφρά επιβατικά οχήματα, το δημιούργημα της Namco πουλήθηκε σε περισσότερα από 30.000 κομμάτια, χάρη και στις εξαγωγές του σε 14 χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και οι Η.Π.Α. Η επιτυχία αυτή ώθησε τη Namco σε νέες επενδύσεις για την κατασκευή πρωτοποριακών οχημάτων, με εξαιρετικές εκτός δρόμου δυνατότητες αλλά και στρατιωτικών οχημάτων, όπως το Panther, το Tiger και το Achilles. Δυστυχώς, για τον κ. Κοντογούρη και τα δημιουργήματά του, ήταν η εποχή που το ελληνικό κράτος ετοίμαζε την Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ) με αποτέλεσμα να μη δείξει ενδιαφέρον για αγορά των οχημάτων της NAMCO. 

Στις αρχές τις δεκαετίας του ’80, το Citroen Pony δείχνει να έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του και η εταιρεία ετοιμάζει το Pony Super, ένα αυτοκίνητο που δεν έχει, πλέον, κανένα δεσμό με τη Citroen. Το νέο μοντέλο φοράει κινητήρες Ford (950cc 45 ίππων, 1100cc 55 ίππων, 1300cc 69 ίππων και 1600cc Diesel με απόδοση 54 ίππων και είναι σαφώς πιο σύγχρονο από την πρώτη γενιά αλλά δεν έχει τη δική της τύχη! 

Το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης κλείνει το καλοκαίρι του 1983. Αναπόφευκτα αναρωτιέται κανείς για τα αίτια που ώθησαν την ακμάζουσα -φαινομενικά- ελληνική εταιρεία σε άδοξο τέλος. Αναζητώντας πληροφορίες στο διαδίκτυο αλλά και στον Τύπο της εποχής, οι απαντήσεις είναι ποικίλες και συχνά αντικρουόμενες. 

Σίγουρα ήταν πολλοί οι λόγοι που οδήγησαν στο πρόωρο τέλος. Καταρχήν την εποχή εκείνη αλλάζει ο φορολογικός νόμος που ευνοούσε την κατασκευή ελαφρών οχημάτων, ανεβάζοντας την τιμή πώλησης του Pony. Πέραν τούτο, όμως, ο κ. Κοντογούρης καταγγέλει “κλίκες επιχειρηματιών που τορπίλισαν την επένδυσή του”, ενώ πολλοί υποστηρίζουν ότι σε αυτόν τον “πόλεμο” κατά της βορειοελλαδικής εταιρείας, σημαντικό ρόλο διαδραμάτισαν και πολιτικά πρόσωπα της Θεσσαλονίκης, φωτογραφίζοντας, μάλιστα, γνωστό πρώην υπουργό που πλέον αντιμετωπίζει προβλήματα με τη δικαιοσύνη, χωρίς, πάντως, να παρατίθενται τα οποιαδήποτε στοιχεία, απαραίτητα για τη δημοσίευση ονομάτων.

Ο κ. Ραΐσης περιγράφει τις ημέρες εκείνες από τη δική του σκοπιά: “Οι αξιότιμοι εργαζόμενοι της NAMCO -οι οποίοι σαφέστατα είχαν δικαιώματα (…) έκαναν μία απεργία -κατάληψη μάλλον- η οποία κράτησε 120 ημέρες, με πρωτεργάτη ένα μετέπειτα σημαίνον πολιτικό πρόσωπο της Μακεδονίας, ζητώντας αύξηση ημερομισθίων 35%. Οι ιδιοκτήτες της NAMCO πρότειναν στους εργαζόμενους να περιμένουν, έτσι ώστε να δουν τι αύξηση θα τους έδινε ο κλάδος μετάλλου. Η απάντησή τους ήτανε αρνητική, καθώς ζητούσαν ‘εδώ και τώρα΄ να ικανοποιηθεί το αίτημά τους. Δημιουργήθηκε μεγάλη ένταση γιατί οι εργαζόμενοι δεν άφηναν να μπει κανένας στο εργοστάσιο, ακόμα και στους ιδιοκτήτες απαγόρευαν την είσοδο, φτάσανε, μάλιστα, να δείρουν και το Διευθυντή Πωλήσεων της NAMCO κ. Γιώργο Ζωγράφο αλλά και κάποιους εργαζόμενους που προσπάθησαν να μπουν για να δουλέψουν. Δεν άφησαν, μάλιστα, να σταλούν τα ετοιμοπαράδοτα αυτοκίνητα τα οποία έπρεπε να παραδοθούν στους πελάτες της εταιρείας και στον Ελληνικό δημόσιο τομέα. (…) Στη συνέχεια ήρθε ο κ. Π. Κοντογούρης από τη Γερμανία και είπε στους εργαζόμενους ότι η εταιρεία θα τους αποζημίωνε για τα μεροκάματα και τα ένσημα που χάθηκαν. Τους ζήτησε να επιστρέψουν στις δουλειές τους ώστε να μπορέσει το εργοστάσιο να παραδώσει έγκαιρα 600 Pony στο Ελληνικό κράτος. Πράγματι το εργοστάσιο άρχισε και πάλι να λειτουργεί τη Δευτέρα, μόνο που την Παρασκευή οι εργαζόμενοι ανακοίνωσαν ότι -πιστέψτε το – ήθελαν να πάνε διακοπές… Η διοίκηση αντέδρασε λέγοντας ότι υπήρχαν ποινικές ρήτρες για την αδυναμία παράδοσης των αυτοκινήτων και τους υπενθύμισε ότι λείπανε από τη δουλειά τους τόσον καιρό. Η απάντηση ήταν ότι ‘τότε κάναμε απεργία, τώρα θέλουμε να πάμε διακοπές…’ Πράγματι, οι εργαζόμενοι πήγαν διακοπές… Όταν επέστρεψαν, μια ταμπελίτσα στο εργοστάσιο τους παρέπεμπε να πάνε στην οδό Αγίας Σοφίας 26 για να πάρουν τις αποζημιώσεις τους… Το εργοστάσιο είχε κλείσει. “ (από το Auto Business Review) 

Οι τότε εργαζόμενοι στη NAMCO είχαν, ασφαλώς, διαφορετική άποψη για τα γεγονότα, ενώ αντίστοιχα προβλήματα υπήρχαν και σε άλλες ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες την εποχή εκείνη. Δυσκολίες, πάντως, προέκυπταν και από τη συνεργασία της εταιρείας με τις τράπεζες αφού τα πανωτόκια φόρτωναν με πρόσθετο βάρος τη NAMCO,αποτελώντας τροχοπέδη στην προσπάθεια για επιβίωση και περαιτέρω ανάπτυξή της.

Πάντως η εταιρεία κατάφερε να διασωθεί, κυρίως πουλώντας τεχνογνωσία για τη δημιουργία “βιοτεχνικού χαρακτήρα αυτοκινητοβιομηχανιών” στο εξωτερικό (κυρίως σε χώρες της Αφρικής και της Ασίας). Το 1994 ξεκίνησε η παραγωγή του Pony Super σε εργοστάσιο της Βουλγαρίας. Το 1995 παρουσιάστηκε και η τρίτη γενιά του Pony (στην πραγματικότητα ένα Pony Super με περιορισμένης έκτασης βελτιώσεις) ενώ σήμερα η εταιρεία βρίσκεται στο στάδιο εξέλιξης του Pony 4 το οποίο σχεδιάζει να το προσφέρει στην αγορά με τιμές που δε θα ξεπερνούν τις 7.000 ευρώ.

Ο κ. Κοντογούρης με το τελευταίο δημιούργημα της NAMCO

Σε κάθε περίπτωση, ήταν η πρώτη γενιά του αυτοκινήτου της Namco που χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη μας και χάρισε όμορφες αναμνήσεις στους δεκάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες του “μικρού μας Πόνυ”. Ενός οχήματος που επαναπροσδιόριζε τον όρο“αυτοκίνητο”, αντιπαραβάλλοντας στις ανέσεις και τις επιδόσεις άλλων οχημάτων την αίσθηση ελευθερίας και ανεξαρτησίας που απέπνεε, αλλά και τη διάθεση για αποδράσεις στη φύση, που μετέφερε σε οδηγό και επιβάτες…

[Πηγές: Ελληνικό αυτοκίνητο και ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία, Λεονάρδος Μπήτρος , Namco, Wikipedia (English) ,http://www.citroenet.org.uk/foreign/greece/pony-1.html,http://taxalia.blogspot.com/2011/07/namco-pony.html,http://www.autobusinessreview.gr/pdf/PONY.pdf ,http://www.nooz.gr/economy/ki-omos-i-ellada-paragei-autokinita ,
http://www.autobusinessreview.gr/pdf/PONY.pdf , http://www.namco-euro.com/page22.html 
http://www.facebook.com/groups/139940976123911/, αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Αυτοκινήτου Ιστορίες]

http://ellas2.wordpress.com/2012/05/13/pony-%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CF%85%CF%87%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD/

Το άβατο του Μεγάρου Μουσικής

Το άβατο του Μεγάρου Μουσικής

Όσοι νομίζουν ότι στην Ελλάδα «άβατο» έχει μόνο το Αγιο Όρος, γελιούνται. Άβατο έχει και το… ιερό Μέγαρο Μουσικής. Και δεν εννοούμε την πρόσβαση στα πανέμορφα φουαγιέ και τις εκπληκτικές αίθουσες που πλήρωσε από την τσέπη του ο ελληνικός λαός. Εννοούμε τη διαχείριση των οικονομικών που επί χρόνια παραμένει επτασφράγιστο μυστικό. Ένα «ιερατείο» ανθρώπων που επελέγησαν κατά κύριο λόγο από το Σωματείο Φίλων της Μουσικής λύνει και δένει και λογαριασμό δε δίνει.

Όταν υπήρχαν λεφτά και αφειδώς χρηματοδοτούνταν το Μέγαρο φέρεται να δόθηκαν τουλάχιστον 200 εκατ. ευρώ από το κράτος μέσα σε μια δεκαετία. Που πήγαν τα λεφτά; Στον Πολιτισμό και στην ανάδειξη της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας, λένε οι διαχειριστές. Πανάκριβο σπορ αν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχουν χιλιάδες εστίες πολιτισμού στην Ελλάδα που υποχρηματοδοτούνται. Όμως, η παρουσία του Χρήστου Λαμπράκη και οι γνωριμίες του εξασφάλιζαν την κρατική χρηματοδότηση και τα πάντα κυλούσαν υπέροχα. Χωρίς φυσικά ποτέ να ξέρει ο κόσμος τι πληρώνει και ποιους. Μην ξεχνάμε άλλωστε την κάλυψη δανείου 95 εκατ. ευρώ που έγινε μέσα στην κρίση, το 2011 από τον τότε υπουργό Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου.

Τώρα που λεφτά δεν υπάρχουν ούτε και για το Μέγαρο ξαφνικά μαθαίνουμε ότι είναι έτοιμο να βάλει λουκέτο. Εργαζόμενοι δεν έχουν πληρωθεί 2 και 3 μήνες την ώρα που πανάκριβες παραγωγές έρχονται από το εξωτερικό. Το ιερατείο που κυβερνά μάλιστα έχει στείλει επιστολές παντού ζητώντας να υπάρξει ρύθμιση των τεράστιων χρεών του Μεγάρου, χρέη για τα οποία έχουν παγώσει και οι επιχορηγήσεις. Έτσι, το Μέγαρο είναι έτοιμο να βάλει λουκέτο, αλλά κανείς δεν ασχολείται με το αν υπήρξε κακοδιαχείριση, αφού κανείς δεν ξέρει τι έχει γίνει με τα οικονομικά.

Τις τελευταίες ημέρες είδε το φως τη δημοσιότητας σχέδιο της κυβέρνησης για μεταφορά της κυριότητας του Μεγάρου, στο σύνολό του, στο ελληνικό δημόσιο. Είπαμε κι εμείς ότι επιτέλους θα μπει κάποιος διαχειριστής, κάποιος εκκαθαριστής και σαν μια προβληματική ΔΕΚΟ θα δοθούν λύσεις και θα καταλογιστούν ευθύνες. Άλλωστε, την ώρα που κόβονται μισθοί και συντάξεις δε μπορεί να υπάρχει πουθενά οικονομικό άβατο, ούτε να δίνονται εκατομμύρια ευρώ για να λειτουργεί ένα πράγματι κόσμημα του πολιτισμού αλλά μια πολύ προβληματική επιχείρηση. Κι όταν δίνεται το σήμα με την ΕΡΤ ότι δεν είναι ανεκτές πλέον απίστευτες σπατάλες, δε μπορεί το Μέγαρο ή κάθε Μέγαρο να μην βρίσκεται υπό τον έλεγχο του δημοσίου.

Αλίμονο. Με το που ανακοινώθηκε έστω και η σκέψη ότι το Μέγαρο θα περάσει στην αποκλειστική διαχείριση του κράτους και ίσως γίνει κάποιος διαγωνισμός μέσω ΤΑΙΠΕΔ για την ανάληψη του management, έπεσαν τα μεγάλα μέσα. Κινητοποιήθηκαν τα γνωστά κέντρα που προστατεύουν το Μέγαρο και που ουδόλως ενδιαφέρονται για το ποιος πληρώνει μια προβληματική επιχείρηση. Είναι οι ίδιοι που βρίζουν το Σαμαρά, τον Στουρνάρα ή όποιον άλλο επειδή κάνουν περικοπές, αλλά μόλις τους πειράξουν το «μαγαζάκι», γίνονται… Τούρκοι.

Εν πάση περιπτώσει, μάθαμε χθες ότι ύστερα από πολύ έντονες… πιέσεις το ιερατείο του Μεγάρου πέτυχε ρύθμιση των οικονομικών του εκκρεμοτήτων προς το ελληνικό δημόσιο, συνέχιση της χρηματοδότησής του με τα λεφτά του ελληνικού λαού, ακόμη και του πολίτη που δεν ξέρει ούτε που πέφτει η Β. Σοφίας, και φυσικά μπλοκάρει η μεταβίβαση στο δημόσιο και εκκαθάρισή του.

Όλα καλά κι όλα ωραία, λοιπόν. Το Δ.Σ. του Μεγάρου δε θα χάσει τη θέση του και τους παχυλούς μισθούς, τα λεφτά θα συνεχίσουν να ρέουν άφθονα και ο πολιτισμός θα έχει γράψει μια ακόμη χρυσή σελίδα.

Κι εν χορδαίς κι οργάνοις θα συνεχίζεται η σπατάλη, η αδιαφάνεια και η κακοδιαχείριση του Μεγάρου, στην υγεία των κορόιδων.

http://www.antinews.gr/2013/07/04/220871/#more-220871

«Πικρό ψωμί» για την Κατσέλης

«Πικρό ψωμί» για την Κατσέλης

Η εταιρεία Κατσέλης, η αρτοβιομηχανία που μεγαλώσαμε με τα προϊόντα της, κατέθεσε αίτηση πτώχευσης και ουσιαστικά βάζει λουκέτο αφού δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τον υψηλό δανεισμό της. Το άμεσο αποτέλεσμα της πτώχευσης είναι να μείνουν χωρίς δουλειά 500 εργαζόμενοι της εταιρείας και άλλοι 500 που συνεργάζονται μ’ αυτήν. Θα φάνε «πικρό ψωμί» 1.000 άνθρωποι οι οποίοι πιθανότατα να μην πάρουν ούτε και αποζημίωση.

Είδατε καμιά ανακοίνωση από τον ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως η ΕΣΗΕΑ κήρυξε γενική απεργία; Μήπως η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ αποφάσισαν να βάλουν λουκέτο στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα;

Ο Αλέξης Τσίπρας πήγε να κάνει δηλώσεις και να καταγγείλει τη χούντα που μας κυβερνά; Άραγε είδατε τα μουσικά σύνολα της ΕΡΤ και όλους τους «ευαίσθητους» τραγουδιστές να κάνουν συναυλίες συμπαράστασης τραγουδώντας με ιερή οργή το «Άξιον Εστί» και τον εθνικό ύμνο;

Οι 1.000 εργαζόμενοι στην Κατσέλης δεν έχουν οικογένειες προφανώς. Δεν έχουν παιδιά, ούτε όνειρα για να κάνουν φέτος διακοπές.

Όλη αυτή η υποκρισία των επαγγελματιών εργατοπατέρων, των δήθεν αριστερών που ζουν μια ζωή τρυφηλή αλλά καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα. Όλη αυτή η υποκρισία των πολιτικών που τολμούν να αναφέρουν κάθε λίγο και λιγάκι τη λέξη «χούντα» αλλά πολλοί εξ αυτών κρύβονται μόλις σκάσει κανένα πασχαλινό δυναμιτάκι και που επί Χούντας έκαναν… αντίσταση από τα μπιστρό της Γαλλίας.

Αλλά κι ο σύντροφος Αλέξης που ασχολείται με το πώς θα ονομάσει το γιο του Ερνέστο διότι έτσι πιστεύει ότι κάνει επανάσταση και ταυτίζεται με τον Τσε, που είναι τώρα; Που κρύβεται; Και γιατί δεν ξεχείλισε από ιερή οργή όταν απολύθηκαν χιλιάδες στον ιδιωτικό τομέα;

Άλλο όμως Κατσέλης, άλλο ΕΡΤ. Ο ένας βγάζει καρβέλια η άλλη ονειρεύεται πώς θα διατηρήσει τα παντεσπάνια. Υπάρχει μεγάλη διαφορά…

http://www.antinews.gr/2013/06/25/220070/

Ημίσεια κλίση επί «δεξιά»

Ημίσεια κλίση επί «δεξιά»

Όσοι ψηφίσανε άλλους, τσαντισμένοι για τη στροφή του Αντώνη Σαμαρά σε αυτό που θεώρησε μικρότερο κίνδυνο, τώρα καταλαβαίνουν. Είναι σαν να κρατάς το τιμόνι και κάποιος άλλος να έχει το πόδι του στο φρένο. Ενώ η χώρα πρέπει να τρέξει κατοστάρι σαν τον άνεμο, «πιο γρήγορα απ’ τη φθορά», κάθε τόσο κάποιοι μας αναγκάζουν να κάνουμε σημειωτόν.

Τη μια έχει η ΔΗ.ΜΑΡ. τα ψυχολογικά της για το αριστερό ονόρε της, την άλλη ο Βενιζέλος, αυτοδιαλυόμενος, θέλει με θόρυβο να διεκδικήσει τη μικρομέγαλη «ισοτιμία» του με το μποϊ του Σαμαρά.

Πώς θα γίνουν οι έρμες οι μεταρρυθμίσεις;

Θέλουν «διάλογο και συναίνεση» για να μην αλλάξει τίποτα. Να σερνόμαστε πίσω από τα γεγονότα και να τρέχουμε πίσω από τις εξελίξεις, σαν τα αδέσποτα σκυλιά που κυνηγάνε αυτοκίνητα.

Αν συνεχιστεί, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του πρωθυπουργού να βρίσκει κοινά αποδεκτές λύσεις, γρήγορα θα έρθει κι άλλο αδιέξοδο.

Επειδή ξέρετε πόσο διπλωμάτης δεν είμαι, καθαρές κουβέντες. Η συγκυβέρνηση ήταν σαν το μουρουνέλαιο, μια δυσάρεστη αναγκαιότητα. Ο κεντροδεξιός ψηφοφόρος ακούει με συγκρατημένη οργή τις φλύαρες κι αλαζονικές πομφόλυγες του Βενιζέλου, γιατί θυμάται. Όσο συμπαθής κι αν είναι ο Φώτης Κουβέλης, για τον μέσο κεντροδεξιό η ΔΗΜ.ΑΡ. είναι «το κόμμα της Ρεπούση», με αρκετές αποδομητικές συμπτώσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ. Φάνηκε στο «αντιρατσιστικό», στον νόμο για τους ιμάμηδες, στη λαθρολαγνεία τους.

Όποιος δεν ήρθε χτες στην Ελλάδα ξέρει: οι απώλειες της Ν.Δ. είναι προς τα δεξιά της. Καμιά μεσαιοχωρίτικη διαχείριση δεν θα δελεάσει αριστερίζοντες ψηφοφόρους. Διώχνει όμως δικούς μας.

Οι 400.000 ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής λένε οι δημοσκοπήσεις ότι ίσως γίνουν 800.000. Δεν είναι μόνο προερχόμενοι από τη Ν.Δ. Ο ΣΥΡΙΖΑ σφυρίζει κλέφτικα, αλλά έχει απώλειες 11% προς τον Ν. Μιχαλολιάκο. Ενα άλλο μέρος ψήφιζε ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και ΑΝ.ΕΛ.

Οι απλοί άνθρωποι που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, όπως σχεδόν όλοι οι Ελληνες, είναι πατριώτες και θέλουν κοινωνική δικαιοσύνη. Κι εγώ αρνούμαι να βρίζω πατριώτες. Αρνούμαι να παίξω «συνταγματικό τόξο» με τον Σκουρλέτη, τον Ανδρέα Παπαδόπουλο και δεν ξέρω γω ποιον κοσμικό ή μη «προοδευτικό», καθυβρίζοντας θυμωμένους κι αδικημένους Ελληνες.

Τι χρειάζεται λοιπόν; Ημίσεια κλίση «δεξιά» στα θέματα λαθρομετανάστευσης, εγκληματικότητας και στα εθνικά. Και βάζω εισαγωγικά στο «δεξιά», γιατί η ασφάλεια δεν είναι «δεξιά» ή «αριστερή». Είναι το πρώτιστο δικαίωμα, βάση όλων των άλλων δικαιωμάτων, εθνική αναγκαιότητα. Στη λαθρομετανάστευση και την εγκληματικότητα γίνεται δουλειά, όμως ακόμη ο λόγος κι οι πρακτικές μας έχουν τα βαρίδια της «πολιτικής ορθότητας». Τι να γίνει; Ακόμη πιο σκληρά, ακόμη πιο δυνατά. Χωρίς φιοριτούρες. Να το πω ωμά: είναι αδιανόητο το ότι ο κάθε Κόλα βλέπει ακόμη τον ήλιο. Ο κάθε επίδοξος λαθραίος στα σύνορά μας να σκέφτεται με τρόμο τον Στρατό και τα Σώματα Ασφαλείας μας και να πηγαίνει παραδίπλα, αν δεν είναι πράγματι διωκόμενος και σε απόλυτη ανάγκη ασύλου.

Περισσότερο από ποτέ αναδεικνύεται η έλλειψη ενός ημιστρατιωτικού σώματος, της Χωροφυλακής, για την ελληνική ύπαιθρο, την οποία λυμαίνονται πάσης φύσεως κατσαπλιάδες.

Ένα σώμα μάχιμων, που δεν θα περιμένουν την ώρα της μετάθεσης στην Αθήνα. Θα αρχίζουν και θα τελειώνουν την καριέρα τους στην περιφέρεια, οργώνοντας βουνά, λαγκάδια και νησιά, άγρυπνοι φύλακες των Ελλήνων, της ζωής, της τιμής και της περιουσίας τους. Μια αυτοδύναμη κεντροδεξιά κυβέρνηση πρέπει να ανασυγκροτήσει το Σώμα αυτό, αποδίδοντάς του πάλι την πολεμική σημαία του. Η Χωροφυλακή εξάλειψε ξανά στο παρελθόν τη ληστεία από την ύπαιθρο χώρα. Απώλεσε δε το ήμισυ της δυνάμεως της στη Μικρά Ασία! Καταργήθηκε ανορθολογικά, πονηρή προσφορά του Ανδρέα Παπανδρέου στο θυμικό της Αριστεράς.

Εκατοντάδες χιλιάδες, μαζί με τις οικογένειες τους, είναι τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Πολλοί φεύγουν κατά κύματα προς τη Χρυσή Αυγή. Αιτία; Το οικονομικό επιτελείο έβαλε τους μισθούς και τα παρεχόμενα μέσα για την αποστολή τους στο κρεβάτι του Προκρούστη. Αυτοί, οι πιο περήφανοι απ’ όλους τους Ελληνες, έχουν οδηγηθεί στην εξαθλίωση. Το μεγαλύτερο χτύπημα στο ηθικό τους είναι η έλλειψη μέσων για την εκτέλεση της αποστολής τους. Είναι λοιπόν εθνικά κατεπείγουσα η αναστροφή της κατάστασης, κυρίως δίνοντας το παράδειγμα. Είναι απαράδεκτο να εξακολουθούν οι βουλευτές να παίρνουν 8.000 ευρώ τον μήνα στο χέρι, η Βουλή να έχει 1.850 υπαλλήλους και να μισθοδοτούνται στρατιές συμβούλων και εμμίσθων συνεργατών. Τσεκούρι τώρα. Κι ό,τι εξοικονομηθεί να επιστραφεί ακριβοδίκαια στα ένοπλα στελέχη του σκληρού πυρήνα του κράτους.

Και να τολμήσουμε με ατσάλινο χέρι τις μεταρρυθμίσεις που μέσα και από την ανάπτυξη θα εξοικονομήσουν και δημιουργήσουν πόρους και για μια ημίσεια κλίση «αριστερά» στα κοινωνικά ζητήματα. Θυμίζω ότι το κοινωνικό κράτος είναι δικό μας έργο, κανενός άλλου.

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Το θολό ποταμάκι της ΔΗΜΑΡ

Χάσαμε τον μπαρμπα-Φώτη και την Ρεπουσοπαρέα! Α, και το αχτύπητο δίδυμο Ρουπακιώτη-Μανιτάκη! Και κλάααμα ο ελληνικός λαός...

ΔΕΕ

Το θολό ποταμάκι της ΔΗΜΑΡ

Όλο και περισσότερο η ΔΗΜΑΡ μετά την συμφωνία για την σύσταση της τρικομματικής κυβέρνησης άρχισε να θυμίζει το θολό ποτάμι της ελληνικής μεταπολιτευτικής αριστεράς. Ένα ποτάμι φουσκωμένο και άναρχο, με βρώμικα νερά, που κουβαλάει εμφυλιοπολεμικές πέτρες, σάπιους σταλινικούς κορμούς και λάσπες ωραίων, αλλά κούφιων ευχολογίων και εύηχων αλλά δίχως πρακτικό αντίκρισμα λέξεων, όπως «δημοκρατία», «ισότητα», «σοσιαλισμός», «κομμουνισμός», «λαϊκή κυριαρχία», «κοινωνικοποίηση», «κοινωνικός έλεγχος», «εργασία για όλους», «αύξηση των μισθών και των συντάξεων», «να πληρώσει η πλουτοκρατία», «Ευρώπη των λαών» και άλλα ων ουκ έστιν αριθμός.

Ο σφετεριστής των αριστερών συνθημάτων και εκμαυλιστής των αριστερών συνειδήσεων Ανδρέας, ευτύχησε να μορφοποιήσει αυτόν τον «αριστερό» πολτό, αυτήν την λάσπη ευχών, τσιτάτων, ιδεών και προσδοκιών σε αυτό που ονομάζουμε πια «σύστημα ΠΑΣΟΚ». Ένα σύστημα, που με ξένα κόλλυβα (δανεικά, επιδοτήσεις, προγράμματα σύγκλισης, ΜΟΠ, κλπ), κατάφερε να αλώσει τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και να γεμίσει την χώρα «αριστερούς με δεξιές τσέπες». Έτσι όπως συνήθως κυβερνά η αριστερά παντού στον κόσμο, μοιράζοντας ήδη συσσωρευμένο ή προεξοφλώντας και υποθηκεύοντας μελλοντικό πλούτο. Μανούλα η αριστερά στην «κλειστή», εσωτερική μοιρασιά, και μάλιστα με ξένα λεφτά, μοιάζει με ανεμοδούρα που στριφογυρίζει ανεξέλεγκτα χωρίς φρένο, όταν το ρευστό τελειώσει.

Δυστυχώς για τον κ. Φώτη και την ΔΗΜΑΡ, δεν έλαβαν υπόψη τους όταν ανέλαβαν να συμμετάσχουν στην τρικομματική, αλλά και αργότερα, όταν υπέγραφαν φαρδιά-πλατιά υποσχετικές και μελλοντικά μέτρα για λογαριασμό της χώρας μαζί με τους άλλους δύο συγκυβερνώντες, αφ’ ενός πως «δεν υπήρχε σάλιο» κατά το κοινώς λεγόμενο, αφ’ ετέρου πως θα χρειαζόταν δυστυχώς, κάτω από αυτήν την τόσο δύσκολη και αντίξοη συνθήκη (της κρατικής φτώχειας δηλαδή), να συν-ΠΡΑΞΟΥΝ σε συγκεκριμένες πολιτικές, να συν-ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ συγκεκριμένα μέτρα, να συν-ΦΩΝΗΣΟΥΝ συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις. Προσπάθησαν όσο τους έπαιρνε να πάρουν αποστάσεις από οποιαδήποτε κυβερνητική ευθύνη που συνεπάγονταν πολιτικό κόστος. Με περίτεχνους ελιγμούς, με εντυπωσιακές κυβιστήσεις, με απίστευτα πήγαινε – έλα και γελοία νάζια μυξοπαρθένας που σύρεται δήθεν στον ηθικό βούρκο, επιχειρούσαν επί έναν χρόνο να διατηρήσουν αλώβητη την αριστερή λασπουριά ιδεών, ευχών και όμορφων λέξεων που κατέβαζε το θολό ποταμάκι της αριστερής ορθοφροσύνης τους. Εκείνο όμως που λυσσασμένα κυνήγησαν, εκείνο που ούτε λεπτό δεν απεμπόλησαν, εκείνο που ευλαβικά θέσμισαν και πεισματικά διεκδίκησαν, ήταν ο κανόνας του 4-2-1. Ο άθλιος κανόνας δηλαδή, της μοιρασιάς του λαφύρου της δημόσιας διοίκησης, του οποίου υπήρξαν και ακόμη είναι, οι δυναμικότεροι εκφραστές και οι σκληρότεροι διεκδικητές.

Αλλά, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός μας «πολλές φορές θα πάει η στάμνα στην βρύση, μία όμως θα σπάσει». Το θολό «αριστερό» ποταμάκι της ΔΗΜΑΡ έχει σταματήσει τον ρου του προσωρινά, πάνω στο φράγμα της απόφασης για κλείσιμο της ΕΡΤ. Εκεί, ατάκα κι επιτόπου, το λασπωμένο ρέμα άρχισε να στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό του, να αφρίζει, να χτυπιέται στα τοιχώματα της κοίτης προσπαθώντας να βρει διέξοδο. Στην μέση της δίνης, ο κυρ-Φώτης, που δέχεται από χθες το βράδυ τα πυρά κάποιων από τα κορυφαία του στελέχη για τον τρόπο που χειρίστηκε την ενδοκυβερνητική κρίση. Όσο περισσότερο μένει στην δίνη αυτή ο κυρ-Φώτης, τόσο περισσότερο αποπροσανατολίζεται το θολό ποταμάκι που λέγεται ΔΗΜΑΡ και τόσο και κοντύτερα έρχεται η τελική λύση. Να χωριστεί το ρεματάκι στα δύο, το πιο θολό και αφρισμένο κομμάτι να τραβήξει να ενωθεί με το υπόλοιπο θολό «αριστερό» ρέμα του ΣΥΡΙΖΑ, το άλλο, το ηρεμότερο, να εκβάλλει στην σχεδόν ξεραμένη κοίτη του ΠΑΣΟΚ. Η άλλη λύση, είναι να βάλει απορρυπαντικό στην αριστερή θολούρα, να καθαρίσει λιγάκι τα νερά του και να συνεχίσει να κυλάει στην πλατιά κοίτη της τρικομματικής κυβέρνησης, που έτσι κι αλλιώς φαίνεται πως δεν αλλάζει ρότα.

Η απόφαση είναι δική τους, αλλά θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να προσπαθήσουν να καθαρίσουν τα θολά νερά τους αν θέλουν να συνεχίσουν να υπάρχουν. Η εποχή απαιτεί ξεκάθαρες απόψεις, ιδέες και προτάσεις που να μπορούν αν χρειαστεί να μετουσιώνονται σε πολιτικές πράξεις και πρακτικές κυβερνητικές αποφάσεις. Η εποχή των ευχολογίων και των όμορφων λέξεων έχει περάσει ανεπιστρεπτί για την χώρα.

Akenaton

http://www.antinews.gr/2013/06/21/219705/#more-219705

Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις δικές μας

Όταν ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του: το παράδειγμα της ΕΡΤ

Francisco de Goya, Saturno devorando a su hijo (1819-1823)

Όταν ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του: 

το παράδειγμα της ΕΡΤ 

Πότε ο θεός Κρόνος άρχισε να τρώει τα ίδια του τα παιδιά; Όταν ολοκλήρωσε τον κύκλο του και ένοιωσε ότι τίποτε άλλο δεν χρειάζεται να δημιουργήσει. Πότε οι διάφορες δυνάμεις στρατού σκότωναν τους συνεργάτες τους; Όταν εκπλήρωναν τη στρατιωτική ας πούμε αποστολή τους και άρα τίποτε περαιτέρω δεν είχαν να πραγματοποιήσουν; Πότε κάποιος αρχίζει να σκορπάει αλόγιστα την ίδια την περιουσία του την οποία με κόπο δημιούργησε και απέκτησε; Όταν πολύ απλά δεν επιδιώκει πλέον τίποτε άλλο. Άρα το σημαντικό στην περίπτωση της δημόσιας τηλεόρασης (δεν νομίζω ότι είναι η ΕΡΤ δημόσια, κομματικό φερέφωνο της εκάστοτε κυβέρνησης θεωρώ ότι είναι, εάν σκεφθώ το πόσο απομακρύνθηκε στην μεταπολιτευτική Ελλάδα το Εθνικό από το δημόσιο αλλά και το πλήθος των πολιτευτών που ξεπήδησαν μέσα από το ραδιομέγαρο) είναι όχι το ότι έκλεισε αλλά το γιατί έκλεισε. Γιατί το παρών καθεστώς που κυβερνά την Ελλάδα κυριολεκτικά έφαγε ένα από τα παιδιά του, ίσως το πιο πολύτιμο. Πολύτιμο εάν αποτιμήσουμε την μεταπολιτευτική από το 1974 και δώθε προσφορά της ΕΡΤ στις διάφορες και ποικίλες κυβερνήσεις.Είναι απορίας άξιο γιατί η σημερινή τρικομματική απεσταλμένη κυβέρνηση δεν χρειάζεται πλέον την κολακεία των δημοσιογράφων της κρατικής τηλεόρασης,γιατί δεν επιθυμεί πλέον την κρατική προπαγάνδα δια της τηλεοράσεως; Παραξενεύομαι με τη γενναία απόφαση του κ. Σαμαρά να κλείσει ένα στόμα που τον διαφήμιζε ως τον πρωθυπουργό των γενναίων αποφάσεων αποκρύπτοντας ποιοι πραγματικά ευρίσκονται πίσω και μπροστά από το σημερινό αρχηγό της νέας δημοκρατίας. 

Από την άλλη πλευρά είναι απορίας άξιον το ότι το κράτος χάνει μία σταθερή πηγή εσόδων,αλλά και μία δεξαμενή πολιτευτών και δημοσίων αξιωματούχων.Ειδικά από τη δεκαετία του ‘ 80 και μετά η ΕΡΤ αποτελούσε τράπεζα παραγωγής πολιτευτών και δημοσίων αξιωματούχων. Ας σκεφθούμε μόνο το γεγονός ότι ποτέ η ΕΡΤ δεν κατονόμασε τους κλέφτες που έφθασαν την Πατρίδα μας στο κατώτατο σημείο που σήμερα ευρίσκεται. Ποτέ δεν είπε Όχι στον απάνθρωπο και ψεύτικο σοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ ο οποίος οδήγησε τη χώρα του Λόγου και της Σοφίας στο σημερινό αίσχιστο σημείο. Ποτέ δεν απεκάλυψε το στείρο πολιτικαντισμό των παραδοσιακών δύο μεγάλων κομμάτων ο οποίος κατέστρεψε τη χώρα μας. Ποτέ δεν αντιστάθηκε στην αριστερή θολοκουλτούρα η οποία πλήρως διάβρωσε πρώτα αυτή την ίδια και μετά την Ελλάδα (αλήθεια επενέβη κάποιος εισαγγελέας για τα εμετικά συνθήματα που ακούσθηκαν λόγω των διαμαρτυριών για την ΕΡΤ,αναφέρομαι στο εάμ-ελλάς – μελιγαλάς;). Η ΕΡΤ συντάχθηκε με τους δήθεν δυσμοίρους λαθρομετανάστες οι οποίοι κατέστρεψαν τον εθνικό ιστό της Ελλάδος και βέβαια το μόνο εχθρό που παραδέχθηκε ήταν η «νεοναζιστική λαίλαπα»-ποτέ δεν είπε το πράγματικό όνομα μιάς άλλης λαίλαπας που έφθασε την Ελλάδα σε αυτό το κατώτατο ιστορικό σημείο. 

Άρα καταλήγουμε σε ένα πρώτο συμπέρασμα ότι η ΕΡΤ δεν ήταν αντικείμενο σεβασμού από την κυβέρνηση Σαμαρά-τουλάχιστον στο κομμάτι της νέας δημοκρατίας-διότι αποτελούσε ένα κρατικό φερέφωνο μιάς πολιτικής που κατέστρεψε αργά και σταθερά τη χώρα μας. Μάλιστα η χιλιο μεταλλαγμένη ΕΡΤ,των χιλίων προσώπων ξέχασε ότι ολόκληρη τη δεκαετία του ΄80 φώναζε να δοθούν όλα στο λαό,ήταν ένα χυδαίο φερέφωνο του ΠΑΣΟΚ(σε σημείο που οι νεοδημοκράτες τον Απρίλιο του 1985 ζητούσαν τον πλουραλισμό της κρατικής τηλεόρασης σπάζοντας τηλεοράσεις και διαδηλώνοντας έξω από το ραδιομέγαρό της),τώρα ακολούθησε το σλόγκαν των μνημονίων-κεκαλυμμένα ίσως – στη βάση ότι δεν πάει άλλο ,κάτι πρέπει να γίνει και να συμμαζευθούμε. Μάλιστα στη διαφαινόμενη απεργία των καθηγητών μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις η ΕΡΤ καθύβρισε και προσέβαλε συστηματικά το χώρο των εκπαιδευτικών(λίγες δεκαετίες πρίν όλα θα τα εύρισκε ρόδινα και θα φώναζε υπέρ των εκπαιδευτικών)... Απλά λοιπόν θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι ένα τέτοιο ανάξιο λόγου ραδιοτηλεοπτικό μέσο έκλεισε και όλα καλά.Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. 

Γιατί τελικά η κυβέρνηση Σαμαρά έκλεισε την ΕΡΤ; Κατ΄αρχήν στη θέση της ΕΡΤ θα ιδρυθεί ένας φορέας που θα διαφωτίσει τον Ελληνικό λαό; Ένας φορέας που θα πεί το πραγματικό όνομα των εξουσιαστών του κόσμου,το πραγματικό όνομα όσων κατέχουν την Πατρίδα μας σήμερα;Θα ιδρυθεί ένας δημοσιογραφικός οργανισμός που θα θυμίσει στους Έλληνες την πραγματική ιστορία τους, ένας οργανισμός που θα δώσει όραμα και αποστολή στον Ελληνισμό (εγώ προσωπικά αρκετές φορές νόμιζα ότι ευρισκόμουν στην πάλαι ποτέ σοβιετική ένωση βλέποντας τα πολιτικά προγράμματα της ΕΡΤ, αν και θα πρέπει να ομολογήσω ότι αβυσσαλέο χάσμα τη χώριζε από το γελοιωδέστατα ιδιωτικά κανάλια του σουλεϊμάν του …πρεπή). Εάν σκεφθούμε ότι η Ελλάδα ευρίσκεται υπό την κατοχή των διεθνών τοκογλύφων αυτό είναι κάτι που δεν το νομίζω... Ούτως ή άλλως το ηλετρονικό διαδίκτυο λειτουργεί μία χαρά και ο Ελληνισμός μπορεί να οργανωθεί πληροφοριακά μέσα από το αυτό τον τρόπο ενημέρωσης. 

Πιστεύω ότι στο όλο σάπιο μεταπολιτευτικό καθεστώς η ΕΡΤ ήταν ο εγκέφαλος. Χτυπώντας τον εγκέφαλο νεκρώνεις όλο το σώμα.Δεν το καθαίρεις. Ο σκοπός δεν είναι αυτός.Το νεκρώνεις,δηλαδή κλείνεις το κεντρικό σημείο από όπου –λόγω αντίδρασης και όχι αγάπης για την αλήθεια-το παρωχημένο και σάπιο μεταπολιτευτικό καθεστώς θα προέβαλε την πιο λυσσαλέα αντίστασή του. Το πείραμα είναι πολύ συγκεκριμένο. Εάν τώρα αυτή η τρικομματική κυβέρνηση τα καταφέρει και εξαφανίσει έναν οργανισμό συνώνυμο της κακοδιαχείρισης,του ρουσφετιού και της παραπληροφοριακής ενημέρωσης τότε εύκολα θα εξαφανίσει όλα τα μεταπολιτευτικά παιδιά της τα οποία αφού πρώτα αποβλάκωσαν τον Έλληνα και δημιούργησαν ένα ψεύτικο κράτος-κόσμο, ένα κράτος που αποβλάκωσε το νεοέλληνα και τον οδήγησε στην αυτομαζοποίησή του, τώρα δεν τον χρειάζεται άλλο και τον πετά στο ευρωπαϊκό χωνευτήρι των λαών. Η μεταπολίτευση αρχίζει να τρώει τα παιδιά της διότι δεν τα χρειάζεται πλέον,η ίδια η κυβέρνηση ξέρει ότι δεν υπάρχει, μιάς και άλλοι πέρα από την Αθήνα κυβερνούν αυτή τη δύσμοιρη χώρα. Η μεταπολίτευση λίγο πρίν η ίδια πεθάνει παραδίδοντας τη χώρα στους διεθνείς εξουσιαστές της πνίγει τους συνεργάτες της. Όλους αυτούς που έπεισαν το νεοέλληνα ότι η καλοπέραση είναι ανώτερη από τον εθνικό μόχθο. Ότι αυτό που αρέσει είναι πάνω από αυτό το οποίο ωφελεί. Όλους αυτούς που απέκρυψαν ότι το δημόσιο χωρίς το εθνικό είναι βόλεμα και ρουσφέτι, ποτήρι χωρίς περιεχόμενο. Όλους αυτούς που ηρωοποίησαν τους εθνοπροδότες και κατεδίκασαν τους πραγματικούς Έλληνες. Η ΕΡΤ έκλεισε διότι κλείνει η Ελλάς, διότι οι διεθνείς τοκογλύφοι ήθελαν τον ξαφνικό θάνατο, ο οποίος θα συνέβαινε μοιραία μέσα από το μέσο εκείνο που αποτελεί μνημείο κρατικής αλλοφροσύνης, παραπληροφόρησης και μεροληψίας. Ας γίνει μόνο κάποια έρευνα για τα χρήματα που δαπανήθηκαν σε ανούσια προοδευτικά δήθεν προγράμματα της κρατικής τηλεόρασης,για το πόσοι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ από το 1974 και έπειτα έγιναν πολιτευτές. Βουλευτές που βέβαια δεν κατάφεραν να οδηγήσουν τη χώρα μπροστά,άρα είτε δεν γνώριζαν (άρα ήταν κακοί δημοσιογράφοι) είτε δεν έπρεπε να ομιλήσουν την αλήθεια που εγνώριζαν(άρα ήταν χειρότεροι δημοσιογράφοι). 

Η τρόϊκα και η «ελληνική»κυβέρνηση οδεύοντας προς το στάδιο της παγκοσμιοποίησης δείχνουν να μην έχουν ανάγκη τίποτε και κανένα. Αυτό πλήρωσε η ΕΡΤ. Ο μύθος της ΕΡΤ κατέρρευσε αφού πρώτα προσπάθησε να πείσει τους νεοέλληνες για όλα όσα σήμερα αποτελούν παθογένεια του Ελληνισμού. Μαζί με το μύθο της ΕΡΤ καταρρέουν βέβαια όλοι οι μύθοι που η κρατική τηλεόραση προσπάθησε να μας ταΐσει υπακούοντας στους πολιτικάντηδες που ως εδώ έφθασαν την Πατρίδα. Αρχίζοντας από μαρξικούς μύθους έως το μύθο του πολυτεχνείου, έως το μύθο μιάς ευημερίας υλικής που δεν θα στηρίζεται σε εθνικά και θρησκευτικά στέρεα θεμέλια. Το συμπέρασμα πάντως είναι εντυπωσιακό. Οι σύγχρονοι εξουσιαστές –οι οποίοι ουδέποτε ονομάσθηκαν από την ΕΡΤ- έχουν πλέον ελέγξει τους πάντες και τα πάντα και διά της τεχνολογίας οδεύουν προς την πλήρη ελεγξιμότητα των μαζών. Η ΕΡΤ βοήθησε τα μάλα σε αυτό το σκοπό και δεν τη χρειάζονται οι εξουσιαστές άλλο. 

Τώρα οι Έλληνες χρειάζονται αλήθεια και παιδεία.

Β.Δ.Μακρυπούλιας.

Τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου μεταξύ Καστελόριζου και Ρόδου;

Τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου μεταξύ Καστελόριζου και Ρόδου;

«Στην περιοχή μεταξύ του Καστελόριζου και της Νότιας Ρόδου βρίσκεται το δεύτερο μεγαλύτερο κοίτασμα πετρελαίου στον κόσμο. Τα στοιχεία προέρχονται από γαλλική εταιρεία που έχει πραγματοποιήσει δεκάδες έρευνες στην περιοχή και δεν επιδέχονται αμφισβητήσεων. Οι εκτιμήσεις είναι πως πρόκειται για κοίτασμα 50 δισεκατομμυρίων βαρελιών».

Την αποκάλυψη αυτή, που επαναλαμβάνει στο «ΚΑΡΦΙ» ο κ. Αντώνης Φώσκολος, ομότιμος καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης, την έχει αναλύσει εδώ και καιρό στον Αντώνη Σαμαρά…

Ο κ. Φώσκολος βρίσκεται στον Καναδά, όπου είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Πετρελαϊκής Ιζηματογενούς Γεωλογίας της καναδικής κυβέρνησης και επιστημονικός ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας Καναδά. Στις αρχές του Δεκεμβρίου, του ζητήθηκε να συναντήσει στο Μαξίμου τον Έλληνα πρωθυπουργό και να τον ενημερώσει για το μέγεθος των κοιτασμάτων στο ελληνικό υπέδαφος. Ο κ. Φώσκολος μαζί με τον Ηλία Κονοφάγο και τον Νίκο Λυγερό ήταν οι συντάκτες μιας έκθεσης που αποτύπωνε με πολλές λεπτομέρειες τα κοιτάσματα και εκτιμούσε πως μόνο στο βυθό νότια της Κρήτης βρίσκεται «θαμμένος» μαύρος χρυσός και φυσικό αέριο, η αξία των οποίων ξεπερνά το 1 τρισ. δολάρια.

Στη συνάντηση ο πρωθυπουργός ενημερώθηκε για το πλούσιο κοίτασμα φυσικού αερίου στην περιοχή του Κατάκολου, το οποίο υπολογίζεται στα 200 δισεκατομμύρια δολάρια, καθώς και για το πετρέλαιο που βρίσκεται εγκλωβισμένο στην ίδια περιοχή, αλλά και για το τεράστιο κοίτασμα στην περιοχή του Καστελόριζου, το οποίο εκτιμάται στα 50 δισεκατομμύρια βαρέλια ή, μεταφρασμένο σε ποσό, ξεπερνά τα 5 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ποσά ικανά να προκαλέσουν ίλιγγο σε κάθε κυβέρνηση και ισχυρές εντάσεις στην περιοχή. Το κοίτασμα του Καστελόριζου βρίσκεται στα όρια της περιοχής που ορίζεται από την ελληνική ΑΟΖ, αλλά διεκδικείται με ένταση και από την τουρκική πλευρά.

Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν πως στην ημίωρη συνάντηση, κεκλεισμένων των θυρών, μεταξύ Αντώνη Σαμαρά και Ταγίπ Ερντογάν επετράπη μόνο η παρουσία ενός Έλληνα επιχειρηματία της Πόλης, που εκτελούσε χρέη διερμηνέα. Οι δύο ηγέτες, κατά τις ίδιες πληροφορίες, συμφώνησαν πως… διαφωνούν για το ποιος θα έχει τα δικαιώματα εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων. Η Άγκυρα δεν επιθυμεί με κανέναν τρόπο μια επανάληψη της ιστορίας της ΑΟΖ με την Κύπρο και από την άλλη, στην Αθήνα υπάρχουν πολλοί θιασώτες της κυπριακής πολιτικής και πιέζουν σε περίπτωση που επαληθευτούν οι προβλέψεις των Γάλλων η Αθήνα να το κάνει όπως και η Λευκωσία.

Το «προξενιό» για τη συνάντηση των τριών επιστημόνων- ερευνητών με τον Αντώνη Σαμαρά το έκανε ο υπουργός ΠΕΚΑ, κ. Λιβιεράτος, που γνώριζε από την πανεπιστημιακή κοινότητα το έργο του κ. Φώσκολου και πως δεν επρόκειτο για κάποιο… χθεσινό που αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη στιγμή και να πουλήσει «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» στον Έλληνα πρωθυπουργό.

Τον είχαν λοιδορήσει

Τα τελευταία 15 χρόνια ο κ. Φώσκολος ήταν ένας από τους ελάχιστους που φώναζε πως το ελληνικό υπέδαφος είναι γεμάτο πετρέλαιο και πλούσια κοιτάσματα φυσικού αερίου. Οι διαπιστώσεις του, που γι’ αυτόν βασίζονταν σε επιστημονικές εργασίες, είχαν λοιδορηθεί αρκετές φορές από ανθρώπους που τύχαινε να κατέχουν κρίσιμα πολιτικά πόστα αλλά είχαν επιλέξει να «θάψουν» τις επιστημονικές φωνές για το αντίθετο. Το 1996, με μια υπουργική απόφαση, δείγμα μοναδικής πολιτικής ανευθυνότητας, απαγορεύονταν δια νόμου οι έρευνες για την ύπαρξη ή μη πετρελαίου στον ελλαδικό χώρο. Έπρεπε να φτάσουμε στο 2010 να συσταθεί ειδικό υφυπουργείο, με τον Γιάννη Μανιάτη επικεφαλής, για να παραδεχτεί επιτέλους η επίσημη πολιτεία πως υπάρχουν κοιτάσματα και θα προσπαθήσουμε να τα εκμεταλλευτούμε.

Η δικαίωση ήρθε από τους Νορβηγούς

Η δικαίωση για τον κ. Φώσκολο, αλλά και όσων επί τόσα χρόνια λοιδορήθηκαν ήρθε με την ολοκλήρωση των ερευνών του νορβηγικού πλοίου Nordicexplorer, τα επιστημονικά ευρήματα του οποίου ξεπέρασαν κάθε προσδοκία, όπως ανακοίνωσε ο Σβέρε Στράντερες, εκτελεστικός αντιπρόεδρος της PetroleumGeoServices(PGS). Η εταιρεία PGSπλήρωσε από την τσέπη της 120 εκατομμύρια ευρώ για να πραγματοποιήσει μια τεράστια έρευνα σε μια συνολική έκταση 12.431 χιλιομέτρων. Οι Νορβηγοί «όργωσαν» το Βόρειο Ιόνιο, τις περιοχές μεταξύ Κεφαλονιάς, Ζακύνθου, Κυθήρων, Κυπαρισσίας, Πύλου και τη Νότια Κρήτη. Η ανάλυση στις φουσκάλες μεθανίου που αναδύονται στην περιοχή του Κατάκολου αποκάλυψε, σύμφωνα με τον κ. Φώσκολο, πως κάτω από τις τεράστιες ποσότητες φυσικού αερίου βρίσκονται εγκλωβισμένες ακόμη μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου. «Οι φυσαλίδες των αερίων που διαφεύγουν από τον πυθμένα της θάλασσας αποτελούνται από μεθάνιο κατά 80%-90% και από υδρόθειο σε μικρότερο ποσοστό, κάτι που σημάνει πως υπάρχει πετρέλαιο – και μάλιστα εξαιρετικής ποιότητας, πολύ καλύτερης από αυτής των αραβικών χωρών».

«Να μην πουληθεί η ΔΕΠΑ»

«Η ύπαρξη των υδρογονανθράκων στον ελλαδικό χώρο είχε επιβεβαιωθεί με την ανακάλυψη των κοιτασμάτων του Πρίνου, του φυσικού αερίου στα νότια της Θάσου, του φυσικού αερίου στην Επανομή και του πετρελαίου στο Κατάκολο, αλλά και των επιφανειακών εμφανίσεων στην Ήπειρο. Παρόλα αυτά, η πολιτική επιλογή ήταν να μην αναζητήσουμε τα κοιτάσματα αυτά για χρόνια», υποστηρίζει ο κ. Φώσκολος. Στον πρωθυπουργό μετέφερε και τις υποψίες του εξαιτίας ποιων επί τόσα χρόνια η Ελλάδα καθόταν πάνω σε ένα θησαυρό χωρίς να κάνει τίποτα. «Τώρα θα είναι έγκλημα να πουληθεί η ΔΕΠΑ στους Ρώσους, που με την ανακάλυψη των ελληνικών κοιτασμάτων βλέπουν πως μπορούν να χάσουν μεγάλο μέρος της οικονομικής τους δύναμης, γιατί με αυτά τα αποθέματα η Ελλάδα πια θα μπορεί να τροφοδοτήσει την Ευρώπη για δεκάδες χρόνια.

Η ΔΕΠΑ μπορεί να γίνει η νέα GASPROM και ακόμη μεγαλύτερη», αποκαλύπτει ο άνθρωπος που συνέδεσε την επιστημονική δουλειά του με αυτό που σήμερα θεωρείται πια πραγματικότητα και όχι παιχνίδι φαντασίας.

Γ. Μοτσάκος

Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Conspiracyfeeds

http://kostasxan.blogspot.gr/2013/06/blog-post_5500.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/vhzE+(%CE%91%CF%82+%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5+%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82!)

Υπερήφανοι ως Έλληνες...

Υπερήφανοι ως Έλληνες...

Ένα διαφημιστικό μήνυμα που ξεχωρίζει παρασάγγες από τις σαχλές, βλακώδεις ή απλώς ανούσιες διαφημίσεις που προσπαθούν να μας πουλήσουν προϊόντα όχι μόνον αχρείαστα, αλλά συχνά και εντελώς άχρηστα. Είναι η διαφήμιση της μικρής, ελληνικής γαλακτοκομικής εταιρείας ΟΛΥΜΠΟΣ.

"Αυτό που για κάποιους 
είναι ένα κομμάτι πανί
για μας είναι ένα κομμάτι 
της ιστορίας μας
και θα κάνουμε τα πάντα 
για να κρατήσουμε ψηλά
όσα αντιπροσωπεύει.
Το χρωστάμε στα παιδιά μας..."

Την βλέπω και την ξαναβλέπω και δεν την χορταίνω...
Στείλτε το παντού!

ΔΕΕ