Πρόβλεψη εκλογικού αποτελέσματος

Πρόβλεψη εκλογικού αποτελέσματος

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Έχω τονίσει κατ’ επανάληψη ότι θεωρώ παντελώς αναξιόπιστες τις κάθε είδους «δημοσκοπήσεις» που κυκλοφορούν προεκλογικά και τούτο λόγω του γεγονότος ότι γίνονται «κατά παραγγελίαν» και επομένως στοχεύουν να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες κομματικές επιδιώξεις εκείνων που πληρώνουν και όχι βέβαια να ενημερώσουν τους αφελείς πολίτες αυτής της χώρας.

Όπως υποσχέθηκα, θα δώσω τις προβλέψεις μου λίγο πριν από τις εκλογές, ώστε να έχω μια κατά το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα, σύμφωνα με την ενημέρωση και τις πληροφορίες που κατάφερα να συγκεντρώσω. Θα ήθελα να τονίσω ότι μια πρόβλεψη που θα γινόταν το μεσημέρι των εκλογών θα ήταν ίσως πιο ασφαλής δεδομένου ότι το αποκορύφωμα της δραστηριότητας των κομματικών μηχανισμών σημειώνεται πάντα το Σάββατο και το πρωί της Κυριακής παραδοσιακά, μια και έχει αποδειχθεί ότι τότε είναι πιο αποτελεσματική και κυρίως χωρίς δυνατότητα αντίδρασης των αντιπάλων. Σε κρίσιμες εκλογικές μάχες και με οριακές διαφορές ποσοστών, όπως στην παρούσα εκλογική μάχη, ο εμπειρότερος και πειστικότερος σε υποσχέσεις και «παραμύθιασμα» μηχανισμός κερδίζει την μάχη.

 Υπενθυμίζω ότι ο  Άρειος Πάγος επέτρεψε να συμμετάσχουν στις βουλευτικές εκλογές της 20^ης Σεπτεμβρίου 2015 τα εξής κόμματα:

·       Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς - ΣΥΡΙΖΑ (Αλέξης Τσίπρας).

·       Νέα Δημοκρατία - Ν.Δ. (Ευάγγελος Μεϊμαράκης).

·       Λαϊκός Σύνδεσμος - Χρυσή Αυγή (Νικόλαος Μιχαλολιάκος).

·       Το Ποτάμι (Σταύρος Θεοδωράκης).

·       Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας - ΚΚΕ (Δημήτρης Κουτσούμπας).

·       Ανεξάρτητοι Έλληνες - Εθνική Πατριωτική Δημοκρατική Συμμαχία (Πάνος Καμμένος).

·       Ένωση Κεντρώων (Βασίλης Λεβέντης).

·       Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδος  - ΟΚΔΕ (Διοικούσα επιτροπή: Σωφρόνιος Παπαδόπουλος, Σοφία Θεοδωροπούλου και Χρήστος Ζάκας).

·       Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Απελευθέρωση - ΕΛ.ΛΑ.ΔΑ (Κων. Παπανικόλας).

·       Κοινωνία - Πολιτική Παράταξη Συνεχιστών Καποδίστρια (Μιχαήλ Ηλιάδης).

·       Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ - ΟΑΚΚΕ (Διοικούσα επιτροπή: Ηλίας Σαφειρόπουλος, Διονύσιος Γούρνας και Ελένη Κωνσταντινοπούλου).

·       Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο - Ε.ΠΑ.Μ. (Δημήτριος Καζάκης).

·       Λαϊκή Ενότητα (Παναγιώτης Λαφαζάνης).

·       Δημιουργία, ξανά! Θάνος Τζήμερος.

Επίσης, θα συμμετέχουν και οι εξής συνασπισμοί κομμάτων:

·         Δημοκρατική Συμπαράταξη, αποτελούμενος από τα κόμματα: α) Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα - ΠΑΣΟΚ και β) Δημοκρατική Αριστερά - ΔΗΜΑΡ (Φωτεινή Γεννήματα και Αθανάσιος Θεοχαρόπουλος).

·         Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) - Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής, Επαναστατικής, Κομμουνιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας και Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα ΕΕΚ - Τροτσκιστές (17μελής κεντρική συντονιστική επιτροπή).

·         Κ.Κ.Ε. (μ - λ) και Μ - Λ Κ.Κ.Ε. - Εκλογική Συνεργασία (Διευθύνουσα επιτροπή: Κωνσταντίνος Μπεκιάρης, Αντώνιος Παπαδόπουλος, Δημήτριος Μπαμπίλης και Πέτρος Κουφοβασίλης).

·         Δημοκρατικοί - Κοινωνία Αξιών - Κόμμα Πειρατών Ελλάδας (Ευγένιος Καλαϊτζόπουλος, Στυλιανός Φενέκος και Αθανάσιος Γούναρης) και

·         Πατριωτική Ένωση - Ελληνική Λαϊκή Συσπείρωση «ΕΛΑΣ», αποτελούμενος από τα κόμματα: α) Εθνεγερσία, β) Ανατολή της Ρωμιοσύνης και γ) Εθνικός Λαϊκός Σχηματισμός - ΕΛΑΣ (Γεώργιος Αϋφαντής, Παναγιώτης Ξανθόπουλος και Οδυσσέας Τηλιγάδας).

Μερικές παρατηρήσεις και σκέψεις για την γενικότερη εικόνα της πολιτικής κατάστασης της χώρας και των κομματικών σχηματισμών που συμμετέχουν στην εκλογική μάχη.

Σε οποιοδήποτε κράτος με σοβαρούς και υπεύθυνους πολίτες το εκλογικό αποτέλεσμα, μετά από την εγκληματική διαχείριση των πολιτικών και οικονομικών πραγμάτων του επταμήνου που πέρασε, θα ήταν περίπατος για τον βασικό αντίπαλο του μορφώματος που αυτοδιαφημίστηκε ως «πρώτη φορά αριστερά». Παρατηρούμε όμως ότι δίνεται μια μάχη στήθος με στήθος, γεγονός που αποδεικνύει το πόσο φθαρμένη και αναξιόπιστη είναι πλέον η ΝΔ, η οποία θα είχε την τύχη του ΠΑΣΟΚ εάν υπήρχε ένας στοιχειωδώς σοβαρός και αξιόπιστος πολιτικός σχηματισμός εντός του Συστήματος.

Εδώ προκύπτει ένα ακόμη συμπέρασμα: 

Φαίνεται ότι φθάνουμε αργά και βασανιστικά στο τέλος ενός καθεστώτος που γεννήθηκε μέσα σε ψέμματα και μύθους, κατέστρεψε την χώρα και εξάντλησε πια τις δυνατότητές του. Ενός καθεστώτος που χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα πλέον διεφθαρμένα του πλανήτη. Οι εκπρόσωποί του αποτελούν ο,τι χειρότερο κυκλοφορεί στην πιάτσα, προϊόντα συναλλαγής, εξαπάτησης και απαξίωσης. Έτσι σήμερα διαθέτουμε:

Έναν γλοιώδη πολιτικάντη ως ΠτΔ, 

Μια θείτσα συνδικαλίστρια ως πρωθυπουργό,

Μια ψυχοπαθή με Ναπολεόντειο σύμπλεγμα ως ΠτΒ.

Τυπικά δείγματα του καθεστώτος...

Μερικές ακόμη παρατηρήσεις:

Όσον αφορά την Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΔΗ.ΣΥ.), προϊόν συνεργασίας των απελπισμένων του ΠΑΣΟΚ και των υπολειμμάτων της φιλόδοξης ΔΗΜΑΡ του σοβαροφανούς πολιτικάντη Κουβέλη (γνωστού και ως μπαρμπα-Κουρέλης), που την μετέτρεψε σε ΡΗΜΑΔ, με εντυπωσιάζει η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά. Αυτή η ασήμαντη, βολεμένη νοικοκυρούλα, η οποία επωφελήθηκε πολλαπλώς καπηλευόμενη το όνομα του πατέρα της, φαίνεται ότι ευνοείται από τις συγκυρίες και κυρίως από την παταγώδη διάψευση των προσδοκιών για διορισμούς και ρουσφέτια εκείνης της μάζας των εθισμένων σ’ αυτά πασόκων που μεταλλάχθηκαν σε συριζαίους και επιστρέφουν πλέον σιγά-σιγά σαν βρεγμένες γάτες στο παλιό τους κόμμα. Ενώ λοιπόν πολλοί είχαν προεξοφλήσει την εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ οι εξελίξεις δείχνουν ότι πηγαίνει πολύ καλύτερα εκλογικά από ότι θα περίμεναν και οι ίδιοι. Ασφαλώς σ’ αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο η απόφαση του θλιβερού ΓΑΠ να μη συμμετάσχει στις εκλογές προφασιζόμενος ότι δεν έχει χρήματα!

Το κόμμα που φυλλορροεί, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, είναι το κόμμα του (μέτριου και καθεστωτικού) δημοσιογράφου Θεοδωράκη, κάτι που ήταν ίσως αναμενόμενο, μια και υπήρξε ένα πυροτέχνημα του Συστήματος, όπως και το δημιούργημα του Ψεκασμένου (που παρέσυρε αρκετούς σοβαρούς και καλούς πατριώτες να το στηρίξουν). Κόμματα που δημιουργήθηκαν μέσω του …φέησμπουκ, χωρίς σοβαρή οργανωτική υποδομή και δραστηριότητα, χωρίς περιφερειακά Γραφεία, χωρίς στελέχη με πολιτική εμπειρία και ανεμομαζώματα τύπου Χαϊκάλη, Ραχήλ Μακρή και …Ξουλίδου, το τέλος τους είναι προδιαγεγραμμένο. Βεβαίως, «Το Ποτάμι» είναι απείρως σοβαρότερο συγκρινόμενο με το τσίρκο των ΑΝΕΛΛ και διασώζεται προς το παρόν από το γεγονός ότι δεν διαθέτει …ψεκασμένους στις τάξεις του και από το γεγονός ότι λειτουργεί ως χώρος υποδοχής απογοητευμένων τέως ψηφοφόρων του Σύριζα, που σε ουδεμία περίπτωση θα ψήφιζαν την …δεξιά ΝΔ.

Ένα ακόμη εντυπωσιακό γεγονός είναι και η συνεχιζόμενη άνοδος της ΧΑ παρά τις διώξεις, τις φυλακίσεις ολόκληρης της ηγετικής της ομάδας, της διακοπής κάθε είδους κρατικής επιχορήγησης και τον ορυμαγδό των ΜΜΕ εναντίον της επί μήνες, κάτι που αποδεικνύει το πόσο σάπιο και ευάλωτο είναι πλέον το καθεστώς της μεταπολίτευσης. Δεν μπορεί να πείσει ούτε για τα αυτονόητα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την ανάδυση στην επιφάνεια εκείνου του γραφικού μεταμεσονύκτιου τύπου, ο οποίος εμφανίζεται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ περίπου ως ο παραγνωρισμένος πολιτικός, στις προφητείες του οποίου κακώς δεν δώσαμε σημασία. Θεωρώ ότι εάν τελικά καταφέρει να μπεί στην Βουλή θα αποτελεί μια ακόμη απόδειξη του ευτελισμού του μεταπολιτευτικού καθεστώτος, αλλά και της κατάρρευσης ενός ακόμη μύθου της μεταπολίτευσης, αυτού που μας τόνιζαν μονίμως τις τελευταίες δεκαετίες, για το πόσο σοφός και ώριμος πολιτικά λαός είμαστε.

Τέλος, για το ΚΚΕ, ένα ακόμα στήριγμα του Συστήματος, με την τεράστια οικονομική του επιφάνεια, τις εκατοντάδες και χιλιάδες επαγγελματικά του στελέχη, με την εντυπωσιακή οργανωτική του υποδομή και κυρίως την συσσωρευμένη πολιτική του εμπειρία ενός και πλέον αιώνα, θα ανέμενε κάποιος να διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις και ο στόχος του να είναι ένα υψηλό διψήφιο ποσοστό και όχι να παλεύει για ένα θλιβερό 6-7%! Προφανώς είτε η ιδεολογία και η πολιτική του είναι για τα σκουπίδια είτε η ηγετική του ομάδα έχει βολευτεί θαυμάσια στον ρόλο της. Με τους Λαφαζανοστρατούληδες και τις Ραχηλοζωίτσες απαξιώ να ασχοληθώ. Ζουν στο δικό τους όνειρο και δεν τους ξυπνάω.

Σύμφωνα λοιπόν με την μέχρι στιγμής πολιτική κατάσταση και την πληροφόρηση που διαθέτω, οι προβλέψεις μου για την Κυριακή των εκλογών διαμορφώθηκαν ως εξής:

1.      ΝΔ                    28-30%

2.    ΣΥΡΙΖΑ           25-28%

3.    ΧΑ                  8-10%

4.    ΚΚΕ                 6-7%                        

5.     ΔΗ.ΣΥ.            5-6%

6.    Ποτάμι            4-5%

7.     ΛΕ (Λαφαζ)     3-5%                       

8.    ΕΚ (Λεβ)         3-4%                       

9.    ΑΝΕΛΛ           2-3%                       

10.    ΑΝΤΑΡΣΥΑ  1-2%                        

11.  Δημιουργία Ξανά, ΟΑΚΚΕ,

ΟΚΔΕ, Μ-Λ/μ-λ, ΕΠΑΜ,

Πειρατές, κλπ  2-3%   

Κλείνοντας, υπενθυμίζω ότι με τα σημερινά δεδομένα αυτή είναι η πρόβλεψή μου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι αδύνατον να μεταβληθεί το τελευταίο 24ωρο. Όσοι/όσες έχουν διαφορετική εκτίμηση ας την δημοσιοποιήσουν με την σχετική τεκμηρίωση. Για εκείνους που θέλουν να μάθουν τα ακριβή τελικά αποτελέσματα, μπορούν να απευθυνθούν στην χαρτορίχτρα ή την καφετζού της γειτονιάς τους. Καλό βόλι! 

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης, 18-9-2015     

Υ.Γ. Αναδημοσιεύω τις προβλέψεις μου για τις προηγούμενες εκλογές:

Η τελική μου

πρόβλεψη: 22-1-15                               (25-1-15)

ΣΥΡΙΖΑ 36%                                               36.34            
ΝΔ          29%                                               27.81
ΧΑ         6,5%                                              6.28
Ποτάμι 6,0%                                              6.05
ΚΚΕ      5,5%                                               5.47
ΠΑΣΟΚ 4,5%                                             4.68
ΑΝΕΛ    3,5%                                              4.75
ΓΑΠ       2,5%                                              2.46
ΛΑΟΣ    2,0%                                              1.03
ΑΝΤΑΡΣΥΑ 1,5%                                      0.64
ΔΗΜΑΡ 1,0%                                             0.49
Λοιπά 2,0%

                                  Ένωση Κεντρώων 1.79

Περιθώριο στατιστικού λάθους: +/-  1%

Ποτέ πια (τέτοια) αριστερά!

Ποτέ πια (τέτοια) αριστερά!

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΠΑΣ

Ήδη από τα τέλη Απριλίου, πριν ακόμη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ξεδιπλώσει την ανικανότητά της, την ασυναρτησία της και τις ιδεοληψίες της σε όλο τους το μεγαλείο, τα ανά δεκαπενθήμερο κείμενά μου στην Α.V. έκλειναν με την Κατώνειας έμπνευσης επωδό: «Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει το συντομότερο». Ποιος να το ’λεγε ότι η έκκληση/ευχή μου θα γινόταν τόσο σύντομα πραγματικότητα;

Να, λοιπόν, που αυτή η τόσο ισχυρή –όπως φαινόταν– κυβέρνηση, με την τόσο νωπή λαϊκή εντολή, κατέρρευσε σε μόλις έξι μήνες. Όχι βέβαια γιατί αντιμετώπισε κάποιο ισχυρό και καλά οργανωμένο κίνημα αμφισβήτησής της (κάθε άλλο: η αντιπολίτευση ήταν από υποτονική έως ανύπαρκτη όλο αυτό το διάστημα), αλλά γιατί απλούστατα έπεσε θύμα των εγγενών αντιφάσεών της, για να θυμηθούμε και το μαρξισμό που μάθαμε στα νιάτα μας. Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα, επί το λαϊκότερον. Ίσως, μάλιστα, να έπεται και συνέχεια ως προς τα διαβολοσκορπίσματα, ιδιαίτερα αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταφέρει καν να κόψει πρώτος το νήμα στις επικείμενες εκλογές.

Το θέαμα που παρουσιάζουν οι πρώην «σύντροφοι» είναι αξιοθρήνητο. Αρκεί να ακούσει κανείς πώς μιλάνε για τον Τσίπρα το «κοριτσάκι με τις επιτροπές» και η φίλη της η Ραχήλ, πώς σκυλοκαβγαδίζουν στα κανάλια οι μέχρι χτες «συναγωνιστές», για να καταλάβει ποιο μπουλούκι πεινασμένων για εξουσία ερασιτεχνών αλλά και ιδεοληπτικών νεομπολσεβίκων μάς κυβερνούσε τους προηγούμενους μήνες. Σαν εφιάλτη και μόνο ελπίζω ότι θα θυμόμαστε κάποτε την περίοδο όπου την Ελλάδα κυβερνούσαν ο Λαφαζάνης και ο Στρατούλης, ο Βαρουφάκης και ο Κοτζιάς, η Νάντια με τη διορατική μαμά και η κυρα-Θεανώ με τις μαρμελάδες της. Άσε πια τους διανοούμενους της κυβέρνησης, τους Μπαλτάδες και τους Ξυδάκηδες, θλιβερούς νεομπολσεβίκους, που ήξεραν να συνδυάζουν μια χαρά τον Αλτουσέρ με τους διορισμούς ημετέρων.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, είχαμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση βαζιβουζούκων. Μπορεί ο όρος να ακούγεται λίγο βαρύς ή υπερβολικός, αλλά πάντως δεν είναι αυθαίρετος. Για του λόγου το αληθές, και επειδή πάντοτε προσέχω τους όρους που χρησιμοποιώ, όποιος θέλει μπορεί να ανατρέξει στις πηγές και να διαπιστώσει τι ακριβώς ήταν οι βαζιβουζούκοι: σώματα ατάκτων ετερόκλητης προέλευσης (Κούρδοι, Αλβανοί, Κιρκάσιοι, και άλλοι), τα οποία, στο δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα κυρίως, πολεμούσαν για λογαριασμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα σώματα αυτά, που επιδίδονταν κατά κανόνα σε πλιάτσικο, με την πρώτη ευκαιρία διαλύονταν. Η διαφορά με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι ότι ετούτοι εδώ το ρεσάλτο τους το επιφύλασσαν για την… εξουσία.

Αλλά και οι αποσκιρτήσαντες σύντροφοι του κ. Τσίπρα δεν φαίνεται να έχουν πολύν αέρα στα πανιά τους. Το πρόγραμμά τους (έξοδος από το ευρώ, δραχμή, συμμαχία με τη Ρωσία, κρατικοποίηση των τραπεζών, κ.λπ.) δεν δείχνει να έλκει ιδιαίτερα τους συμπολίτες μας. Άλλωστε, πόσο πειστικό μπορεί να είναι ένα κόμμα με επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο επικρατείας κάποιον που κλείνει το μήνυμά του προς τους πολίτες με τον ύμνο του ΕΛΑΣ, καλώντας παράλληλα το λαό να ψηφίσει (και) άλλο κόμμα εκτός από εκείνο με το οποίο είναι υποψήφιος! Θλίψη για όσους δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους, ούτε πότε να αποτραβηχτούν από την πολιτική σκηνή. Θλίψη, όμως, και για όσους χρησιμοποιούν τα τοτέμ και τις εμμονές τους προκειμένου να μαζέψουν λίγα ψηφαλάκια ακόμα. Βέβαια, την ημέρα που σύρονται αυτές οι γραμμές, είδα ότι η γνωστή μας ΑΚΕΠ γέμισε το κέντρο της Αθήνας με αφίσες, οι οποίες καλούν να ψηφίσουμε Λαϊκή Ενότητα. Μάλιστα, το κάλεσμα αυτό συνοδεύεται από την εσπεραντική(;) φράση: Marchons, marchons, we shall overcome! Ακόμα και ο πιο ρηξικέλευθος ντανταϊστής θα υποκλινόταν μπροστά στους συντρόφους της ΑΚΕΠ. 

Και κάτι ακόμα. Στη Βενεζουέλα, ο Μαδούρο, σημείο αναφοράς και πηγή έμπνευσης των Λαφαζανοτσιπραίων, καταδίκασε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε 14 χρόνια φυλακή για «ανατρεπτική δραστηριότητα». Σήκω, Μπέρια, να δεις και να καμαρώσεις τα παιδιά σου!

Ψήφισε ό,τι θέλεις, συμπολίτη. Έλεος όμως, λυπήσου μας. Μη μας ξανακαταδικάσεις να ζήσουμε με υπουργούς τον Καμμένο και τον Χαϊκάλη, τον Κατρούγκαλο και την Τασία.

http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7/%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%AD-%CF%80%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%AD%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC

Δουβλίνο 2

Δουβλίνο 2 

Βασίλειος Μακρυπούλιας

Ας αρχίσουμε από το αυτονόητο. Τι είναι και τι λέει και αναφέρει το Δουβλίνο 2. Πολύ απλά η συνθήκη αυτή προβλέπει την επιστροφή και την παραμονή των παρανόμων μεταναστών στη χώρα εισόδου, η οποία σε συντριπτικό ποσοστό δυστυχώς είναι η Ελλάδα.

Ποιό είναι το πνεύμα της συνθήκης, η οποία γράφει στα παλαιά της υποδήματα νόμους και συνθήκες; Πολύ απλά ότι η Ευρώπη εισέρχεται σε ένα πειραματικό στάδιο αλλαγής ταυτότητας. Προκειμένου να μην χαθεί το παιχνίδι όμως θα πρέπει προσεκτικά να γίνει ανακατανομή ρόλων ανάμεσα στα κράτη-μέλη. Εννοείται ότι οι βασικοί παίκτες που θα υποδυθούν τους ρόλους είναι οι delecti (=οι εκλεγμένοι). Οι λαοί, άρα και ο Ελληνικός λαός, θα πρέπει να πληροφορηθεί τον τρόπο που ενεργοποιείται η σύγχρονος θεατρική πολιτική σκηνή. Ο σκηνοθέτης είναι αόρατος, μόνο αυτός γνωρίζει τον εαυτό του και οι υποτακτικοί του. Ούτε στα κανάλια εμφανίζονται, στο δρόμο περνάνε δίπλα μας και κανείς δεν τους γνωρίζει, εκτός και αν βρίσκονται σε πανάκριβες λιμουζίνες. Οι ηθοποιοί είναι οι εκλεγμένοι, οι οποίοι δήθεν και πώς, διαγράφουν τις πολιτειακές πορείες, ενώ το μόνο που κάνουν είναι να προωθούν τα σχέδια του αόρατου σκηνοθέτη.

Τα θέματα δεν είναι ούτε πολιτικά ούτε οικονομικά, αυτό είναι το περιτύλιγμα. Είναι βαθύτατα εσχατολογικά, ο σκηνοθέτης, ο αόρατος σκηνοθέτης εξουσιαστής του κόσμου, κόπτεται να εφαρμόσει τη θρησκευτική κοσμοθεωρία που ευρίσκεται σε γνωστά θρησκευτικά βιβλία στο σύγχρονο κόσμο. Απλά αντί για ιδέες και αξίες έχουμε χρήμα και life style. 

Το Δουβλίνο ΙΙ είναι ένα ακόμη όπλο του αόρατου σκηνοθέτη το οποίο υπερψηφίσθηκε από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία (και τον κ.Καμμένο). Ας δούμε το όλο θέμα λίγο αφαιρετικά. Υπερψηφίσθηκε από δύο κόμματα που κυβέρνησαν διαδοχικά τη χώρα από το 1974 έως το 2012 (38 χρόνια) και μαζί 2 χρόνια. Δηλαδή από δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα μαζί 40 χρόνια. Άρα ως καλοί ηθοποιοί τα δύο αυτά κόμματα υπακούουν στο κοινό σενάριο του Δουβλίνο 2, του αόρατου σκηνοθέτη που τους ενώνει. Το υπόβαθρο των δύο αυτών κομμάτων είναι κοινό. Η Ελλάδα πρέπει να ενταχθεί στο σενάριο του αόρατου σκηνοθέτη. Μαλώνοντας οι δύο ηθοποιοί (σοσιαλιστές και αστοί δεξιοί) επί της σκηνής, απλά ολοκληρώνουν το παίξιμο του έργου, το τέλος του οποίου είναι γνωστό. Η Ελλάδα χάνεται στον κόσμο της μάζας που απλώνεται ορατά πλέον μπροστά μας. Ο τρίτος ηθοποιός που πρωταγωνιστεί τώρα είναι απλά μία καινούργια πράξη στο όλο έργο.

Τι ταυτότητα χρειάζεται η Ευρώπη εν έτει 2015; Από εκεί αρχίζει και θα πρέπει να αρχίζει κάθε έρευνα για το Δουβλίνο 2. Το Δουβλίνο 2 επανακαθορίζει το βασικότερο στοιχείο του κάθε κράτους. Ποιό είναι αυτό; Πολύ απλά ποιοι θα κατοικούν και θα εργάζονται στην νέα Ευρώπη που γεννάται. Την ταυτότητα που ονειρεύθηκε η καντιανή κατηγορική προσταγή, αυτή –τελείως αντεστραμμένα -υλοποιεί το Δουβλίνο 2: «Ο άνθρωπος ένα ηθικό κριτήριο καθολικό θα πρέπει να έχει,την απλή επιβίωση και τίποτε άλλο». 

Η ποίηση του Χαίντερλιν, η θεωρία περί του Είναι του Χαϊντεγγερ, το Ελληνορωμαϊκό ιδεώδες του χαρισματικού ανθρώπου δεν είναι ο τύπος του ανθρώπου που θέλουν οι σύγχρονοι εξουσιαστές να κατοικεί στη νέα Ευρώπη. 

Το Δουβλίνο 2 επανατοποθετεί τον τύπο αυτό σε νέες βάσεις.Οι κάτοικοι της νέας Ευρώπης θα πρέπει να προέρχονται από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς να υπολογίζεται το πολιτισμικό υπόβαθρό τους, η σχέση τους με τις ιδέες, με την ηθική, με τη φιλοσοφία και με τη σκέψη. Για αιώνες ολόκληρους όλα τα κράτη του κόσμου προσδιορίσθηκαν μέσα από τον πολιτισμό τους και την πνευματική και ηθική τους ανάπτυξη. Ο σκοπός ήταν όλα τα κράτη της Γης όταν θα έφθαναν σε ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο πολιτιστικής ανάπτυξης θα μπορούσαν και θα ήταν ικανά να οδηγηθούν σε μία παγκόσμια πολιτιστική και πνευματική κοινότητα, ενωμένα μπροστά σε κοινές ιδέες και αγαθά, τέτοια όπως διατυπώθηκαν από τον Κομφούκιο έως τον Πλάτωνα,τον Ιησού και το Νίτσε.

Ο σύγχρονος όμως σκηνοθέτης και οι υποτακτικοί του έγραψαν και εφαρμόζουν ένα άλλο παρενθετικό σενάριο. Αυτό το σενάριο βέβαια έχει αρκετά κεφάλαια και το Δουβλίνο 2 είναι ένα από τα τελευταία. Όταν η Ευρώπη έγινε το κέντρο του κόσμου-πτώση ελληνικής αυτοκρατορίας της Πόλης το 1453, μεταφορά του πολιτιστικού και εμπορικού κέντρου στη Δύση, βιομηχανική επανάσταση, πνευματική επανάσταση του διαφωτισμού, χρήμα και πρώτες ύλες και φθηνό εργατικό δυναμικό από τις χώρες που ανακαλύφθηκαν-τότε η γηραιά ήπειρος έγινε η θεατρική σκηνή όπου παίζεται το πιο σατανικό πραγματικά έργο. Αυτό της ανθρώπινης εξαθλίωσης, μαζοποίησης, υποταγής και σαλατοποίησης, καθώς και της τελικής λύσης που δεν είναι άλλη από το να ενωθεί η Γη ηλεκτρονικά, ο άνθρωπος να είναι ένα τσιπάκι και οι εξουσιαστές να πραγματοποιήσουν όλα όσα αναγράφονται σε συγκεκριμένα θρησκευτικά βιβλία. Τα ζητήματα είναι εσχατολογικά, όχι οικονομικά, οι εκλεγμένοι είναι όργανα στα χέρια των αοράτων σκηνοθετών.

Σε πρώτη πράξη όλες οι πατρίδες ελέγχθηκαν οικονομικά διότι οι σκηνοθέτες έφεραν το όπλο της βιομηχανικής ανάπτυξης. Η Νιγηρία π.χ έχει παραδοθεί σε ξένες πετρελαιοεταιρείες και οι ντόπιοι μεταναστεύουν για να ζήσουν έχοντας παραδώσει τα πετρέλαιά τους σε ξένους επενδυτές. Σιγά-σιγά οι άνθρωποι έγιναν απάτριδες διότι οι πατρίδες σκλαβώθηκαν σε έχοντες. Αυτοί οι άνθρωποι αγαπώντας την πατρίδα τους άντεχαν ακόμα. Δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα των προγόνων τους. Τότε τέθηκε σε εφαρμογή το δεύτερο σχέδιο. Αν προσέξουμε θα δούμε κάτι που ο Φουκώ ονόμασε «ιστορική συνέχεια». Οι τρείς θρησκείες του μονοθεϊσμού-ιουδαϊσμός, μωαμεθανισμός, χριστιανισμός –δημιούργησαν το μυαλό και την ψυχή των ανθρώπων στις χώρες που παρουσιάζουν γεωπολιτικό ενδιαφέρον.

Σε πάμπολλες από αυτές τις χώρες (Σαουδική Αραβία π.χ.) πρώτα είσαι μουσουλμάνος και μετά Άραβας. Στον 21ο αι. όμως, στον αιώνα της τεχνολογίας-ας σκεφθούμε και μόνο ότι μετά τον μεγάλο Ηράκλειτο τα πάντα κινούνται στους ρυθμούς της διαλεκτικής –αναπτύσσεται μία πολύ αξιοσημείωτη διαλεκτική την οποία πραγματικά λίγοι δείχνουν να την προσέχουν. Από την μία πλευρά ευρίσκεται η Ευρώπη, η οποία μετά το «θάνατο του θεού» και το προτεσταντικό κίνημα έχει μεταλλάξει το χριστιανισμό σε μία ζωή μηχανής και τεχνολογίας. Ο άνθρωπος της Δύσης μέσα από την επιστήμη και την τεχνολογία και την αποθέωση του λόγου νοιώθει θεός, έχει δημιουργήσει ένα τρόπο ζωής ύλης και απόλαυσης επίγειας.

Από την άλλη πλευρά ο άνθρωπος της Ανατολής λόγω του αλόγου Ισλάμ έχει παραμείνει σε παραδοσιακές νόρμες ζωής, γνωρίζει όμως τι συμβαίνει στη Δύση μέσα από την απίστευτη ανάπτυξη της τεχνολογίας. Το θέμα είναι ότι ο αόρατος σκηνοθέτης θέλει να ανακατέψει την τράπουλα. Τα μέρη της Εγγύς Ανατολής, που μεταφέρουν απίστευτη παράδοση και πολιτισμό, πρέπει να ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο έθνος και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές πρέπει να ελέγχονται από συγκεκριμένους ανθρώπους. Εάν κυβερνηθεί από τους συγχρόνους εξουσιαστές η περιοχή του κόλπου τότε όλος ο κόσμος θα κυβερνηθεί από τον αόρατο σκηνοθέτη της συνθήκης του Δουβλίνου 2. Το σατανικό σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή. Η τεχνολογία έχει αλώσει μυαλά και συνειδήσεις. Όλοι θέλουν το life style της Δύσης. Ιδρύονται ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις με μοναδικό σκοπό να διώξουν τον ισλαμικό κόσμο προς τη Δύση. Όλοι βοηθούν. Οι τσέπες γεμίζουν πετροδόλαρα-ας σταματήσει η καραμέλα τα πούλησα όλα και βρήκα χρήματα, τόσα εκατομμύρια παρατύπων μεταναστών (η συγχρονικότητα του φαινομένου φανερώνει ότι κάποιος το δημιουργεί εν στιγμή) είναι αδύνατο να βρήκαν χρήματα μετανάστευσης-και «με ένα σμπάρο δύο τρυγώνια». Η Ευρώπη ισλαμοποιείται, ο κόσμος μαζοποιείται, τα μεροκάματα εξαφανίζονται στο ¼, ο ανώτερος άνθρωπος του πνεύματος καταργείται,η Γη ανήκει πλέον στον αόρατο σκηνοθέτη που επέβαλε μέσα από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ το Δουβλίνο 2 στην Ελλάδα.

Ο καημένος ο Μάρξ τα είχε δεί όλα αυτά. Γι΄αυτό και έγραψε κατά της λαθρομετανάστευσης, η οποία είναι το έσχατο όπλο του αόρατου σκηνοθέτη στην επανασχεδίαση του κόσμου της μάζας και της πτώσης. Οι προλετάριοι όμως συνεργαζόμενοι άψογα με τους αστούς διαμορφωτές του νέου κόσμου-έχουμε αποδείξει αλλού ότι είναι οι δύο πλευρές της μιάς υλικής δύναμης που κυβερνά τον κόσμο-στηρίζουν την «παράτυπη μετανάστευση»,δηλαδή τη διάλυση και την εξαφάνιση των ημερομισθίων και της εργατικής αξιοπρέπειας. 

Τη στιγμή που όλοι θα έπρεπε να φωνάξουμε όλες οι πατρίδες να αναπτύσσονται υλικά και πνευματικά και να φθάσουμε σε μία πνευματική παγκοσμιοποίηση αξιών και εννοιών. Τη στιγμή βέβαια που κανείς δεν ασχολείται με το γεγονός ότι οι χριστιανοί στην εγγύς ανατολή σφαγιάζονται, συζητάμε για γενοκτονία, μόνον οι ισλαμιστές μεταναστεύουν γιατί το σχέδιο συζητεί για ισλαμοποίηση του πολιτισμένοι κόσμου (π.χ από την πολύπαθη Αιθιοπία πόσοι χριστιανοί μεταναστεύουν;). Αν και πολύ θα ήθελα να πληροφορηθώ πόσοι ορθόδοξοι ιερείς που κόπτονται για τα δικαιώματα των «παρατύπων μεταναστών» θυσιάσθηκαν προστατεύοντας τα ανάλογα δικαιώματα των σφαγιαζομένων χριστιανών της Συρίας και των άλλων μουσουλμανικών χωρών που στενάζουν κάτω από το μαχαίρι του ισλάμ-το οποίο ξαφνικά προωθείται ως η θρησκεία της αγάπης (!!!).

Το Δουβλίνο 2 λοιπόν είναι η συνθήκη της πειραματικής φάσης μετάλλαξης της Ευρώπης. Αν κάτι δεν πάει καλά επιστρέφουμε τα πειραματόζωα στην Ελλάδα. Ας μην ξεχνούμε ποιοι ψήφισαν αυτό το πείραμα. Επίσης ας μην ξεχνούμε ότι σε κάθε περίπτωση οφείλουμε ως Έλληνες να αρχίσουμε να επισκεπτόμαστε βιβλιοθήκες και να διαβάζουμε και να ενημερωνόμαστε για το τι γίνεται γύρω μας. Η άγνοια πλέον δεν συγχωρείται.

Βασίλειος Μακρυπούλιας.

Για όσους δεν ξεχνάνε...

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ 

ΚΑΙ 100 ΗΜΕΡΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Τι έκανε και τι δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ και τι είπαν τα στελέχη του στις πρώτες 100 μέρες της «πρώτης φοράς αριστεράς» Κυβέρνησης.

(Σημ.: Οποιαδήποτε προσθήκη, καλόδεχτη)

1. Δεν διέγραψε το χρέος

2. Δεν κατάργησε το Μνημόνιο

3. Δεν κατάργησε την Τρόικα

4. Δεν κατάργησε τον ΕΝΦΙΑ

5. Δεν έδωσε τη 13η σύνταξη 

6. Δεν αύξησε τον κατώτατο μισθό

7. Ισχύουν οι εφαρμοστικοί νόμοι του Μνημονίου, που θα καταργούσε μ’ ένα νόμο

8. Θα αυξήσει τον ΦΠΑ

9. Θα αυξήσει τους φόρους πολυτελείας και την εισφορά αλληλεγγύης

10. Αποτρέπει τις ιδιωτικοποιήσεις

11. Η οικογενειοκρατία κι οι ΣΥΡΙΖΟΦΡΟΥΡΟΙ καταλαμβάνουν το Κράτος

12. Η Πρόεδρος της Βουλής, κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, λειτουργεί εξωθεσμικά, αντιπολιτεύεται ανοιχτά την Κυβέρνηση και ιδρύει δική της «Επικράτεια»

13. Τη μια μέρα κάποιοι προτείνουν «ρήξη» με την ΕΕ κι επιστροφή στη δραχμή.

14. Την άλλη μέρα κάποιοι προτείνουν δημοψήφισμα και κάποιοι άλλοι εκλογές, ενώ ο Αλ. Τσίπρας διατυμπανίζει την παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ.

15. Κάθε μέρα υπουργοί «αλληλομαχαιρώνονται»

16. Η Υπουργός Οικονομικών, κ. Βαλαβάνη, δηλώνει ότι δεν ξέρει να συμπληρώσει τη φορολογική δήλωσή της

17. Έκανε εχθρούς (επιεικώς αντιπάλους) και τα 18 κράτη της ΟΝΕ 

18. Άνοιξε διάπλατες τις πόρτες της χώρας στους λαθρομετανάστες, που «λιάζοντια στην Ομόνοια και μετά εξαφανίζονται» σύμφωνα με την αρμόδια υπουργό.

19. Θα έπαιρνε λεφτά χωρίς μνημόνιο και πήρε μνημόνιο, χωρίς λεφτά, τα οποία, όπως είχε δηλώσει ο "Γιάνης" δεν τα χρειαζόταν ο λαός μας, που ήθελε μόνο δουλειά κι αξιοπρέπεια.

20. Γίναμε χλεύη διεθνώς, με τη δημιουργική ασάφεια, την αοριστία μας, την άρνησή μας να δώσουμε συγκεκριμένα στοιχεία, τις παλινωδίες, τις αντιφατικές δηλώσεις υπουργών, τα Κούγκια, την αποστολή τζιχαντιστών στο Βερολίνο, την εκ μέρους μας εκτύπωση Ευρώ, τις αήθεις και αγενείς ενδυματολογικές επιλογές κι εδώ και στο εξωτερικό και τα παλιμπαιδικά «ουάου»! 

21. Από το πλεόνασμα, μπήκαμε σε έλλειμμα

22. Από το 0,4% ανάπτυξης, προχωρήσαμε στο 0,4% ύφεσης κι η αγορά μπήκε στην κατάψυξη 

23. Η Κυβέρνηση, για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της εδώ και στο εξωτερικό «λήστευσε» κυριολεκτικά όποια αποθεματικά υπήρχαν οπουδήποτε, ακόμη και το ποσόν «ασφάλειας έσχατης ανάγκης» της Τράπεζας της Ελλάδας.

24. Χτυπάνε τα νταούλια, αλλά αντί να χορεύουν οι αγορές, χορεύουμε εμείς στο ταψί της οικονομικής ασφυξίας

25. Επανέφερε το πιο ισχυρά από ποτέ το φάσμα του Grexit

26. Έσπειρε την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια, παράγοντες καταστρεπτικούς για την οικονομία

27. Το Κράτος χρωστάει στον ιδιωτικό τομέα € 4,4 δις (από 3)

28. Υπονομεύεται η εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα, με τον αφορισμό της αριστείας, την κατάργηση της αξιολόγησης, των Συμβουλίων Διοίκησης των ΑΕΙ και των Προτύπων Σχολείων, τους αιώνιους φοιτητές κ.λπ.

29. Η Κυβέρνηση δια στόματος Ι. Πανούση καλεί τα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα να προστατεύσουν μόνα τους τη Δημόσια Περιουσία και τη λειτουργία τους, από τους αναρχοαριστερούς κουκουλοφόρους.

30. Παράλληλα οι τραμπούκοι μπαίνουν και βγαίνουν καταστρέφοντας, όπου και όποτε θέλουν, με την ΕΛ.ΑΣ. παθητικό θεατή των τεκταινομένων, όμηρος υπουργικών εντολών.

31. Ελευθερώνεται ο τρομοκράτης Ξηρός και μαζί του πολλοί ποινικοί κατάδικοι και καταργούνται οι φυλακές υψίστης ασφαλείας

32. Η εικόνα της σημερινής οικονομίας, σύμφωνα με ανακοίνωση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, έχει ως εξής:

1. ♦ Η φυγή καταθέσεων που κινήθηκε σε ομόλογα του εξωτερικού ή προς τα στρώματα ανέρχεται σε 30 με 35 δισ.

2. ♦ 20 με 30 δισ. η πτώση αξιών προς εισηγμένες και μη.

3. ♦ 10 δισ. τα ρέπος.

4. ♦ 3 δισ. οι παγωμένες πιστώσεις του ΕΣΠΑ. Έπρεπε να έχουμε πάρει 4 δισ. και πήραμε μόλις 1.

5. ♦ 20 δισ. λείπουν από τα χαρτονομίσματα σε κυκλοφορία.

6. ♦ Δεν μπορεί να υπολογιστεί η απώλεια στα χρεόγραφα που έχουν οι ξένοι επενδυτές. Έχουν 70 δισ. στα χέρια τους.

7. ♦ Απαξίωση των ακινήτων.

8. ♦ 3 δισ. λιγότερα στην αγορά από τη μη εξόφληση των υποχρεώσεων του Δημοσίου προς ιδιώτες.

9. ♦ Στη ζημιά πρέπει να προστεθεί η στάση πληρωμών των ιδιωτών προς τις τράπεζες που αύξησαν τα «κόκκινα» δάνεια. Οι τράπεζες απέκτησαν επιπλέον πρόβλημα και ίσως χρειαστούν επιπλέον ανακεφαλαιοποίηση.

10. Και φυσικά για όλα αυτά φταίει ο Στουρνάρας, που τα γνωστοποίησε όπως είχε καθήκον κι όχι ο ΣΥΡΙΖΑ, που τα προκάλεσε, γι αυτό και αξιώνουν να παραιτηθεί!

33. Υπονομεύεται με πράξεις και παραλείψεις το ασφαλιστικό σύστημα.

34. Με τις τρισκατάρατες και αντιδημοκρατικές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου προχωράει η κυβέρνηση

35. Κουβέντα για το πράγματι αντιδημοκρατικό δώρο των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα

36. Κιχ για το εκλογικό σύστημα απλής αναλογικής

37. Ούτε ψίθυρος για την αναθεώρηση του Συντάγματος

38. «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης ALERT» και «Συμμαχία του Νότου ALERT» – Όποιος τα δει κάπου να ειδοποιήσει τον Αλέξη.

39. Χυλόπιτες από Ρωσία, Κίνα και ΗΠΑ

40. Σε έγγραφο του Γ. Βαρουφάκη αναγνωρίζονται όλα τα θετικά επιτεύγματα των προηγουμένων κυβερνήσεων και ιδίως του Σαμαρά, το λοιδορούμενο δηλαδή success story, ενώ κατά επίσημη δήλωση του ιδίου «τα λεφτά τελειώνουν στο τέλος Μαΐου»!

41. Όλα αυτά όμως είναι παρωνυχίδα, μπροστά στο μέγιστο επίτευγμα της επαναπρόσληψης των 200 καθαριστριών, της επανασύστασης της ΣΥΡΙΖΑΙΑΣ ΕΡΤ και του επιδόματος των € 200.000.000, που θα δοθεί σε φτωχούς. (Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε δώσει € 500.000.000).

24 κόμματα κατεβαίνουν στις εκλογές

24 κόμματα κατεβαίνουν στις εκλογές

Με την υποβολή αιτήσεων από 19 κόμματα και 5 συνασπισμούς κομμάτων «έκλεισε» ο κύκλος των υποψηφίων για τις επερχόμενες εθνικές εκλογές στον Άρειο Πάγο. Το Α΄ τμήμα του ανωτάτου δικαστηρίου θα αποφανθεί τις επόμενες ημέρες ποια κόμματα και συνασπισμοί έχουν τα νόμιμα εχέγγυα να διεκδικήσουν ψήφο στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου. 

Στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου κατέθεσαν δηλώσεις συμμετοχής 19 κόμματα:

1) Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς – ΣΥΡΙΖΑ (Αλέξης Τσίπρας),
2) Νέα Δημοκρατία – Ν.Δ. (Ευάγγελος Μεϊμαράκης),
3) Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή (Νικόλαος Μιχαλολιάκος),
4) Το Ποτάμι (Σταύρος Θεοδωράκης),
5) Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας – Κ.Κ.Ε. (Δημήτρης Κουτσούμπας),
6) Ανεξάρτητοι Έλληνες – Εθνική Πατριωτική Δημοκρατική Συμμαχία (Πάνος Καμμένος),
7) Ένωση Κεντρώων (Βασίλης Λεβέντης),
8) Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδος – Ο.Κ.Δ.Ε. (Διοικούσα επιτροπή: Σωφρόνιος Παπαδόπουλος, Σοφία Θεοδωροπούλου και Χρήστος Ζάκας),
9) Εθνική Ελπίδα (Γεώργιος Παπαδόπουλος),
10) Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Απελευθέρωση – ΕΛ.ΛΑ.ΔΑ (Κων. Παπανικόλας),
11) Ανεξάρτητη Ανανεωτική Αριστερά, Ανανεωτική Δεξιά, Ανανεωτικό ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτική Νέα Δημοκρατία, Όχι στον Πόλεμο, Κόμμα Επιχείρηση Χαρίζω Οικόπεδα, Χαρίζω Χρέη, Σώζω Ζωές, Παναγροτικό Εργατικό Κίνημα Ελλάδος – ΠΑ.Ε.Κ.Ε. (Μιλτιάδης Τζαλαζίδης),
12) Κοινωνία – Πολιτική Παράταξη Συνεχιστών Καποδίστρια (Μιχαήλ Ηλιάδης),
13) Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ – ΟΑΚΚΕ (Διοικούσα επιτροπή: Ηλίας Σαφειρόπουλος, Διονύσιος Γούρνας και Ελένη Κωνσταντινοπούλου),
14) Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο – Ε.ΠΑ.Μ. (Δημήτριος Καζάκης),
15) Λαϊκή Ενότητα (Παναγιώτης Λαφαζάνης),
16) Θεσμός (Σπυρίδων Αντωνίου),
17) Δημοκρατικό Κόμμα – ΔΗΚΟ (Χρήστος Αναγνώστου),
18) "Δημιουργία, ξανά!" Θάνος Τζήμερος,
19) Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας (Γεώργιος Κόκκας).

Οι πέντε συνασπισμοί κομμάτων που κατέθεσαν δηλώσεις συμμετοχής στις εκλογές είναι:

1) Δημοκρατική Συμπαράταξη, αποτελούμενος από τα κόμματα: α) Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα – ΠΑΣΟΚ και β) Δημοκρατική Αριστερά – ΔΗΜΑΡ (Φωτεινή Γεννηματά και Αθανάσιος Θεοχαρόπουλος),
2) Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή (ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.) – Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής, Επαναστατικής, Κομμουνιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας και Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα ΕΕΚ –Τροτσκιστές (17μελής κεντρική συντονιστική επιτροπή),
3) Κ.Κ.Ε.(μ-λ) και Μ-Λ Κ.Κ.Ε.- Εκλογική Συνεργασία (Διευθύνουσα επιτροπή: Κωνσταντίνος Μπεκιάρης, Αντώνιος Παπαδόπουλος, Δημήτριος Μπαμπίλης και Πέτρος Κουφοβασίλης),
4) Δημοκρατικοί – Κοινωνία Αξιών – Κόμμα Πειρατών Ελλάδας (Ευγένιος Καλαϊτζόπουλος, Στυλιανός Φενέκος και Αθανάσιος Γούναρης) και
5) Πατριωτική Ένωση – Ελληνική Λαϊκή Συσπείρωση «Ε.ΛΑ.Σ», αποτελούμενος από τα κόμματα: α) Εθνεγερσία, β) Ανατολή της Ρωμιοσύνης και γ) Εθνικός Λαϊκός Σχηματισμός – Ε.ΛΑ.Σ (Γεώργιος Αϋφαντής, Παναγιώτης Ξανθόπουλος και Οδυσσέας Τηλιγάδας).

Εκπρόθεσμα κατέθεσε αίτηση στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ο συνασπισμός κομμάτων, ΑΚΚΕΛ, αποτελούμενος από τα κόμματα: α) Αγροτικό Κτηνοτροφικό Κόμμα Ελλάδος (Ευάγγελος Τσιομπανίδης), β) Λαϊκές Ενώσεις Υπερκομματικών Κοινωνικών Ομάδων – Λευκό (Κωνσταντίνος Ντάλιος) και γ) Πυρίκαυστος Ελλάδα (Γεώργιος Καλεάδης).

Oι ψαράδες της αντιμνημονιακής λίμνης

Oι ψαράδες της αντιμνημονιακής λίμνης

Αντώνης Πανούτσος 

Είμαστε στις εκλογές του θανάτου της κατσίκας του γείτονα; Στις εκλογές όπου κανένα κόμμα δεν ζητάει να το ψηφίσεις, αλλά ζητάει να μην ψηφίσεις το άλλο...

Με την κυβέρνηση του Ιανουαρίου του ’15 να έχει την κατάληξη που προέβλεπε η ποιότητά της, επτά μήνες μετά η Ελλάδα πηγαίνει για δεύτερη φορά σε εκλογές μέσα στον ίδιο χρόνο και για τρίτη στα τελευταία τρία χρόνια. Βέβαια η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έπεσε επειδή δεν άντεξε το βάρος της υπογραφής του μνημονίου, ενώ αυτή της Ν.Δ. επειδή δεν έβρισκε τις 180 ψήφους για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Ωστόσο, στις πτώσεις των ελληνικών κυβερνήσεων μετά την κρίση υπάρχει κάτι κοινό: υπόσχονται πράγματα που δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν. Μέχρι να έρθει το επόμενο κόμμα που θα υποσχεθεί ακόμη περισσότερα και δεν θα μπορεί να τα πραγματοποιήσει, για να έρθει το επόμενο. Το γαϊτανάκι ξεκίνησε με το «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου και κατέληξε στο «θα καταργήσω τα μνημόνια» του Αλέξη Τσίπρα. Αν ο κόσμος δεν καταλάβει ότι λεφτά δεν υπάρχουν και τα μνημόνια τα υπογράφουμε γιατί θα ήταν χειρότερα αν δεν το κάναμε, ο φαύλος κύκλος δεν πρόκειται να τελειώσει. Μπορεί να βοηθήσει η ομολογία της κυβέρνησης ότι τα δοκίμασε όλα και όταν κατάλαβε ότι τίποτα δεν πιάνει τα παράτησε. Στην αντιμνημονιακή λίμνη οι νέοι ψαράδες που θα προσπαθήσουν να πείσουν ότι υπάρχει ζωή έξω από το μνημόνιο είναι η ΛΑΕ του Παναγιώτη Λαφαζάνη.

Στη μορφή με τον Λαφαζάνη, τον Στρατούλη και τους λοιπούς, η ΛΑΕ δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από μια απομίμηση του ΚΚΕ. Δεν θα υπήρχε κανένας λόγος κάποιος να ψηφίσει το ιμιτασιόν όταν υπάρχει το αυθεντικό χωρίς τον παράγοντα Ζωή Κωνσταντοπούλου. Με τη Ζωή, αν συμπράξουν, η ΛΑΕ ψαρεύει ψήφους στα νερά του 61% του «Οχι» στο δημοψήφισμα, κάτι που διαφορετικά δεν θα μπορούσε να διανοηθεί. Μόνο που τότε ο Λαφαζάνης, σαν άλλος Φάουστ, θα δώσει το κόμμα του στη Ζωή. Γιατί η Ζωή δεν ψάχνει για συνεργασίες, αλλά για κάτι που δεν θα χωράει άλλον εκτός αν ο άλλος είναι διατεθειμένος να δηλώσει υποτακτικός της. Είναι σίγουρο ότι υπάρχει κόσμος που τη λατρεύει γι’ αυτό, και η Ζωή στους επτά μήνες της εξουσίας έκανε τα πάντα για να του δείξει ότι θα τον ικανοποιήσει. Από τις παρατηρήσεις στον αστυνομικό που δεν άφηνε τους διαδηλωτές να φτάσουν στη Βουλή, την ταπείνωση του Λάμπη Ταγματάρχη που έπρεπε να εξηγήσει πώς ένιωσε και πού ήταν όταν έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ μέχρι τη σύλληψη και προσκόμιση του Στουρνάρα στη Βουλή, κάτι που πάλεψε να γίνει μέχρι τέλους, αλλά δεν πέτυχε. 

Η Ζωή και όχι ο περιορισμένης εμβέλειας Λαφαζάνης είναι το μεγάλο αντιμνημονιακό χαρτί. Θα παιχτεί σε αυτές τις εκλογές, στηριγμένο στο επονείδιστο χρέος, στις γερμανικές αποζημιώσεις και σε ό,τι άλλο μπορεί να υποστηριχθεί ότι μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση χωρίς μνημόνιο. Η εξουσία είναι το θέμα και μετά όλα γίνονται. Στο φινάλε, το τελευταίο διάστημα πρέπει να έγινε ξεκάθαρο ότι στο μυαλό της Ζωής Σύνταγμα είναι αυτό που πιστεύει.

Ο ελιγμός

Στο Κόκκινο 93,4 ο Νίκος Φίλης είπε: «Η σύμβαση ήταν ελιγμός για να μη συντριβεί η χώρα και δεν μπορεί να υλοποιηθεί ως έχει». Κάτι που δημιουργεί κάποια ερωτήματα. Δηλαδή ο ελιγμός έπιασε, τώρα βρισκόμαστε σε καλύτερη κατάσταση και δεν έχουμε ανάγκη να υλοποιήσουμε τη συμφωνία; Και έπιασε τόσο πολύ που δεν χρειάζεται να το κρύβουμε και τους το λέμε κατάμουτρα ή είναι προεκλογική περίοδος και θα χρειαστεί να πούμε και καμιά παπαριά καμαρωτή, αλλά δεν χρειάζεται να την παίρνουν στα σοβαρά; 

«Τα λέει ωραία»

Ο Βασίλης Λεβέντης πάει να περάσει σαν ελπίδα της πολιτικής. Ε, όχι, ρε παιδιά! Αν ο Βασίλης Λεβέντης τα έλεγε καλά, και ο Μάνος τα έλεγε καλύτερα. Επίσης, ο Βασίλης Λεβέντης με τα χρόνια δεν έγινε σοβαρός. Μεγάλωσε, μέλωσε και τα λέει πιο ήρεμα. Παραμένει όμως αυτός που ήταν. Ο άνθρωπος που με ζιβάγκο ξεκίνησε σαν οικολόγος, μετά πίστεψε ότι υπάρχει ψωμί στο Κέντρο και έκανε το κόμμα των Οικολόγων - Κεντρώων και στο τέλος των Κεντρώων. Και όταν ο Κουρής τού πρόσφερε 600 εκατ. δραχμές για το Κανάλι 67, τα πήρε. Το μόνο κόμμα που δεν χάνει από τον Λεβέντη αν κατέβει είναι το Ποτάμι, αφού ο Λεβέντης θα κόψει ψήφους από τη Λαϊκή Αριστερά και τη Δεξιά, γιατί «τα λέει ωραία».

http://www.protothema.gr/blogs/blogger/post/505586/oi-psarades-tis-adimnimoniakis-limnis/

Δύο ενδιαφέροντα άρθρα

Στον αστερισμό του ρηχού

 Ανδρέας Πετρουλάκης

Ο κ. Λεβέντης, που τώρα προβάλλεται από ορισμένους δημοσιογράφους ως σοβαρός πολιτικός, ήταν μια γραφική φιγούρα στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 που έλεγε με κωμικό τρόπο κάποιες καφενειακές κοινοτοπίες. Οι κοινοτοπίες συχνά επιβεβαιώνονται από τη ζωή γιατί πρόκειται για χαμηλού βάθους και πολλών αναγνώσεων αοριστολογίες και τώρα ο πρώην περιθωριακός θεωρείται από ορισμένους προφήτης. Τα χρόνια εκείνα του΄90 η χώρα έτρεχε με ρυθμό ανάπτυξης 5% και είχε τα πολιτικά, κοινωνικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά μιας κανονικής Ευρωπαϊκής χώρας. Ακόμα και αν η συνέχεια έδειξε ότι η εκτίμηση ήταν υπερβολική και η εποχή όχι και τόσο αθώα, δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς ότι υπήρχε ακόμα μια πολιτική και πνευματική ελίτ που ενέπνεε εμπιστοσύνη στο λαό. Και ο ίδιος ο λαός είχε πολύ μεγαλύτερη αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση από ό,τι σήμερα, όπου η παραίτηση και η απογοήτευση χαμηλώνει τον πήχη των προσδοκιών και των απαιτήσεων. Δεν είναι, λοιπόν, που o κ. Λεβέντης έγινε στο μεταξύ σοβαρός, είναι που στις μέρες μας έχουμε βυθιστεί πολύ στην κλίμακα της σοβαρότητας ώστε ο πρώην γραφικός στο μεταξύ άλλαξε πρόσημο.

Οι δημοσκοπήσεις λένε ότι μπορεί να μπει στη Βουλή. Και γιατί να μη μπει; Στην εποχή που θεωρείται άξιο λόγου τι δηλώνει η κ. Ραχήλ Μακρή και ο κ. Μαρκομιχελάκης, λίγους θα εκπλήξει. Οι δυνατότητά μας να εκπλησσόμαστε έχει εξανεμιστεί αυτά τα πέντε χρόνια όταν διαπιστώσαμε πόσο έρμαιο του τυχαίου, του ελαφρού, του αψυχολόγητου, του ρηχού μπορεί να γίνει η δημόσια ζωή με συνέπειες καταστροφικές κάποιες φορές. Πόσο συχνά το ασόβαρο και το γκροτέσκο πήρε το ρόλο του πρωταγωνιστή στα κοινά μας πράγματα προκαλώντας τον ορθό λόγο. Πόσο απαθείς, στο τέλος, παρακολουθούσαμε σαν κάτι πολύ φυσιολογικό να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας η υπουργοποίηση ενός πολιτικού του βεληνεκούς του κ. Χαϊκάλη σε ένα από τα κρισιμότερα πόστα της κυβέρνησης ή η ανάθεση για 25 μέρες υπουργικών καθηκόντων σε μία τραγουδίστρια η οποία είχε στο διάστημα αυτό προγραμματισμένες περιοδείες σε ΗΠΑ και Καναδά, για μόνο το λόγο ότι ήταν φαν της ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Μην ξεχνάτε πόσο έρμαιο του τυχαίου έγινε η χώρα όταν ο απερχόμενος Πρωθυπουργός έτυχε να γνωρίσει στην Αίγινα και να εντυπωσιαστεί από τον κ. Βαρουφάκη, ή πόσο επιβλαβές υπήρξε για τους θεσμούς το αψήφιστο και επιπόλαιο της απόφασης του ίδιου να απαλλαγεί από την υπουργοποίηση της κ. Κωνσταντοπούλου φορτώνοντάς την στη Βουλή. Για να μη μιλήσουμε για την ευκολία με την οποία μία μικρή ομάδα ανθρώπων, χωρίς γνώση και εμπειρία, πήραν δραματικές αποφάσεις για το μέλλον της χώρας όπως το Δημοψήφισμα και το κλείσιμο την Τραπεζών. Όλα τόσο απλά, τόσο ανεπαίσθητα, τόσο καταστροφικά. Ο λόγος είναι απλός- δεν υπήρχαν ισχυροί και εμπεδωμένοι θεσμοί να τα αποτρέψουν και αυτό σε τέτοια έκταση δεν συνέβαινε στο παρελθόν. Η πολιτική μας ζωή είναι ανώριμη, ελάχιστα συμπαγής και ανθεκτική στην απορρόφηση σημαντικών κραδασμών. Αρκεί να σκεφτείτε τρία στιγμιαία επεισόδια της πρόσφατης ιστορίας για να καταλάβετε από τις ασύμμετρες συνέπειές τους πόσο στον αφρό κινούνται τα δημόσια πράγματα.

Το πρώτο είναι η αψυχολόγητη απόφαση της κ. Μπακογιάννη να αλλάξει ξαφνικά θέση και να δεχτεί την παράτυπη αλλαγή του καταστατικού, εν μέσω εκλογής, που επεδίωκαν οι αντίπαλοί της και να συμφωνήσει στην εκλογή Προέδρου της ΝΔ από το λαό. Ήταν σίγουρο ότι με κάθε άλλο τρόπο θα κέρδιζε, θα στήριζε εξ αρχής το πρώτο Μνημόνιο και η χώρα δεν θα οδηγείτο σε τόσο οξύ διχασμό, αφού δεν θα εκπαιδευόταν στην αντιμνημονιακή υστερία ένα μεγάλο μέρος των συντηρητικών ψηφοφόρων. Αν η Ντόρα Μπακογιάννη είχε ξυπνήσει αλλιώς εκείνη τη μέρα η ιστορία της πενταετίας θα ήταν διαφορετική. Το δεύτερο είναι η αστόχαστη απόφαση του κ. Κουβέλη να μην δεχτεί να είναι υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αν γινόταν, η χώρα θα είχε αποφύγει τις περασμένες εκλογές, θα γινόταν η αξιολόγηση, θα μπαίναμε στην πιστωτική γραμμή στήριξης και τώρα θα είχαμε πρωτογενή πλεονάσματα και ανάπτυξη. Το τρίτο ήταν η φαεινή έμπνευση ενός διαφημιστή να συλλάβει την ιδέα με το τρενάκι. Αν εκείνη τη μέρα ήταν ανέμπνευστος, το κόμμα του 2% δεν θα γινόταν του 4,5%, δεν θα είχαμε γνωρίσει την ανερμάτιστη Κυβέρνηση της αριστεροακροδεξιάς και πιθανότατα τώρα θα ήμασταν πιο πλούσιοι κατά 60 δισ.

Με κανονική χώρα με συμπαγείς και ριζωμένους θεσμούς δεν θα επέτρεπε σε τόσο στιγμιαία επεισόδια να την καταδικάσουν. Αλλά η δημόσια ζωή κινείται στον αφρό, στο τυχάρπαστο, στο επιπόλαιο, το αψήφιστο, το ανέμελο, το ανερμάτιστο, το αβαθές. Εκεί δηλαδή όπου ο κάθε κ. Λεβέντης μπορεί να βρει ρόλο.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=42780

Αυτοί που άνοιξαν την πόρτα του φρενοκομείου

Ηλίας Ζαράνης                  04/09/2015

Είναι φυσικά μέσα στις θεμιτές επιδιώξεις μιας πολιτικής δύναμης να προσπαθεί να διευρύνει την επιρροή της και να αυξήσει τα εκλογικά της ποσοστά. Αν δε αυτή είναι και μια δύναμη της Ευρωπαϊκής, μεταρρυθμιστής κεντροαριστεράς που είναι πολυδιασπασμένη, αυτό είναι επιβεβλημένο.

Υπό το πρίσμα αυτό και με μια επιφανειακή προσέγγιση, θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι καλοδεχούμενη η συγκρότηση της «Δημοκρατικής συμπαράταξης» από το ΠΑΣΟΚ και ότι απέμεινε στην ΔΗΜΑΡ, μετά τις αλλεπάλληλες διασπάσεις της, απόρροια της αμφιθυμίας και της σωρείας λαθών του εναπομείναντος ηγετικού της πυρήνα. Εξ αυτού και μόνο είναι άχαρο να ασκείς κριτική σε μια τέτοια απόπειρα.

Ωστόσο ερεθίζει το γεγονός ότι αυτή η κίνηση εμφανίζεται ως «πρόπλασμα για τη δημιουργία του σύγχρονου ευρωπαϊκού φορέα της σοσιαλδημοκρατίας και του κέντρου» και όχι ως αυτό που πραγματικά είναι.Δηλαδή μια προσπάθεια να επανέλθουν στο κέντρο του πολιτικού παιχνιδιού, από πολύ δυσμενέστερες θέσεις, στελέχη και πολιτευόμενοι που απέτυχαν σε άλλες πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες.

Πολύ περισσότερο όταν γνωρίζεις τι έχει προηγηθεί και ποια είναι η «συμβολή» των περισσοτέρων εξ αυτών στο πολύπαθο ζήτημα της συμπόρευσης των δυνάμεων του σοσιαλδημοκρατικού χώρου. Ότι αυτή η υπόθεση δηλαδή κακόπαθε ακριβώς από αυτούς που σήμερα, ετεροχρονισμένα και ξέπνοα, εμφανίζονται ως οι θαρραλέοι σκαπανείς της.

Αναφέρομαι κυρίως στη σημερινή ηγετική ομάδα της ταλαίπωρης ΔΗΜΑΡ που την εποχή της ακμής της και της ηγεμονίας της στο χώρο, θα μπορούσε να έχει προωθήσει την υπόθεση αυτή με πολύ καλύτερη έκβαση. Οι άνθρωποι που πρωταγωνίστησαν δηλαδή στην άρνηση διαλόγου με την κίνηση των 58 και τα άλλα κόμματα και κινήσεις του χώρου και που ως υποστηρικτές και βοηθοί του μοιραίου Φ. Κουβέλη συνέβαλλαν στην αυτοκαταστροφική πορεία της ΔΗΜΑΡ. Που πίεσαν αφόρητα για την αυτοκτονική της αποχώρηση από την τρικομματική κυβέρνηση και που στήριξαν την άρνηση να ψηφιστεί ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Σταύρος Δήμας. Και που άνοιξε την πόρτα στην καταστροφική επέλαση του φρενοκομείου που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ.

Ποιός μπορεί να ξεχάσει άλλωστε το ρόλο τους στην έξωση της ΜΕΤΑρρυθμιστικής τάσης από την ΔΗΜΑΡ με την επαίσχυντη κατηγορία ότι «θέλουν να παραδώσουν το κόμμα στο αμαρτωλό ΠΑΣΟΚ». Με το οποίο τώρα συνεργάζονται, αφού το εξύβριζαν καθημερινά, παρακάμπτοντας με ευκολία όλα όσα καταμαρτυρούσαν στους συντρόφους τους.

Γεγονός που γίνεται ακόμα πιο απεχθές όταν είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι πριν καταλήξουν στο ΠΑΣΟΚ είχαν ήδη φάει πόρτα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακολούθησε ανεπιτυχώς η πόρτα του Ποταμιού, από όπου απαίτησαν (δημοκρατικότατα) να καταλάβουν έδρες εκλεγμένων βουλευτών.

Η υπόθεση αυτή δεν πλήττει μόνον το ήθος της Αριστεράς, ακουμπάει και το ΠΑΣΟΚ, που παρότι είναι κατανοητή η ανάγκη μιας έστω επικοινωνιακού τύπου «διεύρυνσης», αποδέχθηκε μια τέτοιου είδους συμφωνία.

Το ζήτημα δεν θα είχε καμία απολύτως σημασία αν δεν εμφανιζόταν ως «απαρχή σύγκλισης του χώρου».

Αν η σύγκλιση πρόκειται να γίνει με τους όρους και την ποιότητα της δεδομένης συμφωνίας, είναι βέβαιο ότι θα φθαρεί και ο χώρος και η ίδια η έννοια της σύγκλισης.

http://metarithmisi.gr/%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%AF-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CE%BE%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%86%CF%81%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%BA/

Η ασύγγνωστη ελαφρότητα του συριζισμού

Η ασύγγνωστη ελαφρότητα του συριζισμού

Του Γιώργου Καραμπελιά

Πριν καν μπούμε στον σχολιασμό της εκλογικής επικαιρότητας, θα επιθυμούσα να μοιραστώ με τους φίλους αναγνώστες κάποιες σκέψεις που έρχονται και επανέρχονται στo μυαλό μου όλη αυτή την περίοδο, από τον Ιανουάριο του 2015 μέχρι σήμερα.

Θεωρώ ότι το εντυπωσιακότερο στοιχείο στη συμπεριφορά των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ είναι η απόλυτη αδιαφορία τους για τις τύχες της χώρας. Μόνιμο μέλημα και προβληματισμός τους, που εκφραζόταν και εκφράζεται ακόμα και σήμερα και στις αντιπαραθέσεις μεταξύ τους, είναι το σε ποιο βαθμό οι πράξεις τους αντιστοιχούν σε κάποιον υποτιθέμενο κώδικα δεοντολογίας του αντιμνημονιακού χώρου και της «αριστεράς», άσχετα με το τι συμβαίνει στην καθημερινότητα των ανθρώπων και τη ζωή της χώρας. Βασική τους μέριμνα παραμένει η συμμόρφωση ή όχι με την αριστερή ή την ψευδοαντιμνημονιακή «δεοντολογία». Έτσι, για να «διασώσουν» τους ανέργους, ως νοητική κατηγορία, εξοντώνουν τους πραγματικούς ανέργους. Για να επιτύχουν την απόρριψη των μνημονίων, ψηφίζουν νέα μνημόνια. Για να απορρίψουν τους εκβιασμούς του Σόιμπλε και Γιούνγκερ, προσφεύγουν σε δημοψηφίσματα και εκλογές, τα οποία γράφουν στα παλαιά τους υποδήματα μόλις λίγα εικοσιτετράωρα μετά.

Ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης αφορά στον τερατώδη οπορτουνισμό και εξουσιομανία που τους διέπει και γι’ αυτό είναι πολύ εύκολο να κάνουν το μαύρο άσπρο, αρκεί να μείνουν στην εξουσία. Όπως είχαμε γράψει και παλιότερα, η παρέα των Τσίπρα, Παππά, Σκουρλέτη και λοιπών τοποθετείται πέραν οποιασδήποτε ηθικής δέσμευσης και συμπεριφέρεται κατά τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρονται οι γιάπηδες της Wall Street. Η μόνη διαφορά είναι πως, σε μια πολιτική κοινωνία όπως η Ελλάδα, αυτοί δεν μπορούν να τζογάρουν στο χρηματιστήριο, αλλά τζογάρουν στην πολιτική.

Όμως πρόκειται μόνο για ένα πρώτο επίπεδο ανάγνωσης. Πιστεύω ότι υπάρχει και κάτι που πηγαίνει βαθύτερα από αυτό και δεν αφορά μόνο τους διακεκριμένους απατεώνες αλλά σφραγίζει μια ολόκληρη αντίληψη. Για την ελληνική αριστερά και ειδικά τον ΣΥΡΙΖΑ, που στη συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών του αποτελείται από ανώτερα μεσαία στρώματα και συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ και του Δημοσίου, οι έννοιες εργατική τάξη, λαός, κατεστραμμένοι, άνεργοι, δεν αφορούν συγκεκριμένους ανθρώπους, με σάρκα και οστά, αλλά νοητικές κατηγορίες. Έτσι, υψηλόμισθοι συνδικαλιστές της ΔΕΗ, με αμοιβές που ξεπερνούν τα 100.000 ευρώ τον χρόνο, μπορούν να μιλάνε για την «εργατική τάξη» ή τον λαό, χωρίς να υπάρχει πλέον καμία αντιστοιχία ανάμεσα σε αυτούς και τα κοινωνικά υποκείμενα στα οποία αναφέρονται.

Αν σκάψουμε λίγο πιο πέρα, σε όλη την παθογένεια της αριστεράς αλλά και της πολιτικής γενικότερα, θα δούμε πως το πρόβλημα έχει ακόμα βαθύτερες ρίζες. Η αφηρημένη και αφηρηματοποιητική ιδεολογία των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και του «διαφωτισμού» δεν ασχολείται ποτέ με τους συγκεκριμένους ανθρώπους αλλά πάντοτε με νοητικές κατηγορίες. Έτσι, η «δικτατορία του προλεταριάτου» μεταβάλλεται πολύ άνετα σε δικτατορία επί του προλεταριάτου γιατί, μέσα στην προσπάθεια της σωτηρίας και της αναμόρφωσης της κοινωνίας, που αποτελεί έναν υπερβατικό στόχο, μπορούν να υποταχθούν και να συντριβούν τα συγκεκριμένα άτομα και οι συγκεκριμένοι άνθρωποι. Καθόλου τυχαία, κυρίαρχη ιδεολογία των διανοουμένων και των «μαρξιστών» του ΣΥΡΙΖΑ (Μπαλτάς, Μηλιός κ.λπ.) είναι ο αλτουσεριανός αντιανθρωπισμός, ο οποίος διακηρύττει πως δεν υπάρχουν άνθρωποι και ανθρώπινες ιδιότητες γενικά, αλλά μόνον ταξικές κατηγορίες. Έτσι, μπορείς άνετα να εξοντώνεις και να καταστρέφεις τους συγκεκριμένους ανθρώπους προκειμένου να επιτύχεις τη «σωτηρία» του ανθρωπίνου γένους και την επικράτηση του παραδείσου. Με βάση αυτή τη λογική, ο παράδεισος τον οποίο επαγγελόταν το σοβιετικό κόμμα κατέληξε σε γκουλάγκ. Θα μου πείτε, τι σχέση έχει ο Τσίπρας, ο Σκουρλέτης και ο Παππάς με τις φιλοσοφικές προϋποθέσεις του αντιανθρωπισμού. Αυτοί, απλώς πολιτικοί τυχοδιώκτες είναι που κοροϊδεύουν το πόπολο. Ναι, μόνο που, για να μπορέσουν να βρεθούν στην κορυφή της εξουσίας, θα έπρεπε να στηρίζονται σε μια ευρύτερη, κοινά αποδεκτή, αντίληψη που χαρακτηρίζει το σύνολο μιας κατεστημένης αριστεράς εδώ και πολλά χρόνια. Γιατί, όπως έχουμε επαναλάβει σε αναρίθμητες ευκαιρίες, η ελληνική Αριστερά, εξαιτίας του εμφυλίου και της Χούντας, δεν κριτικάρισε ποτέ σε βάθος αυτές τις θεωρητικές προϋποθέσεις. Αντίθετα δε και καθόλου τυχαία, ό,τι σπουδαίο παρήγαγε στον τόπο μας ήταν συνδεδεμένο πάντοτε με αυτές τις «ύποπτες» ανθρωπιστικές αντιλήψεις και τον λαό. Από τον «μιζέρια» Βελουχιώτη μέχρι τον Χρόνη Μίσιο, τον Μιχάλη Κατσαρό και τον Άρη Αλεξάνδρου.

Όμως, για να μην ξεφεύγουμε μακριά και να ξανάρθουμε στα καθ’ ημάς, το γεγονός που συνεχίζει να με εκπλήσσει, όσο και αν έχω προσπαθήσει να ερμηνεύσω τις αιτίες του, παραμένει αυτή η απόλυτη αδιαφορία για τις τύχες των ανθρώπων τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπούν οι Συριζαίοι. Τι και εάν οι Τράπεζες έχασαν 40 δισ. από τις καταθέσεις, τι και αν έχει επιβληθεί έλεγχος κεφαλαίων και σε λίγο θα πληγούν ανεπανόρθωτα οι οικονομικές δραστηριότητες εξαιτίας της αδυναμίας εισαγωγών και εξαγωγών; Τι και αν αυξάνονται οι άνεργοι και οι απολύσεις; Τι και αν υπογράφηκε ένα νέο μνημόνιο, με δανεισμό 90 δισ. και μέτρα που ξεπερνούν τα 14 δισ., όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα μπροστά στο γεγονός ότι ο Τσίπρας, ο Βαρουφάκης, η Κωνσταντοπούλου και ο Λαφαζάνης «το πάλεψαν». Αυτό είναι το επιχείρημα των υποστηρικτών τους και των ιδίων: «Εμείς το παλέψαμε»! Το ότι αυτό στην πράξη σήμαινε την απόλυτη ακινησία του κρατισμού, τους διορισμούς χιλιάδων ημετέρων σε υπουργεία και οργανισμούς, τη δραματική γεωπολιτική υποβάθμιση της χώρας και την εκρηκτική διόγκωση του μεταναστευτικού, δεν αφορά τη συριζαίικη λογική. Διότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, ως «κατηγορία», νοηματοδοτούνται θετικά, άσχετα με το τι συμβαίνει στο Πεδίο του Άρεως, τη Μυτιλήνη, τον Ελαιώνα, την Κω, την Ειδομένη και το Αγαθονήσι, άσχετα με το τι κινδυνεύει να συμβεί και πάλι με τον χρυσαυγιτισμό.

Εξ ου, και αυτή η καταπληκτική ασύγγνωστη ελαφρότητα, η οποία δυστυχώς διαβρώνει εδώ και δεκαετίες το σώμα όλου του έθνους και προπαντός των υποτιθέμενων ελίτ. Ποιος άλλος θα μπορούσε να φανταστεί τα καραγκιοζιλίκια του Μητρόπουλου και του Χαϊκάλη σε παλαιότερες εποχές (εδώ, με μια προσωπική ιστορία, όπως του Ζαχόπουλου, οι Καμπουράκης, Οικονομέας, Παπαδάκης και λοιποί έριξαν τον Καραμανλή, ενώ σήμερα γίνονται όλα αποδεκτά). Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί τον «Γιάνη» Βαρουφάκη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τις μυριάδες των υποστηρικτών τους, ή τη Ραχήλ Μακρή και τον… Αλέξη Τσίπρα; Ποιος θα τολμούσε να διανοηθεί έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας να ορίζει υπουργό για είκοσι μέρες, η οποία δηλώνει ότι τον περισσότερο καιρό θα λείπει για τις συναυλίες της στο εξωτερικό και στην Ελλάδα, και ο ίδιος να της απαντά πως δεν πειράζει! Αυτά τα σημάδια της γενικευμένης αποδιάρθρωσης και της ελαφρότητας, που έχουν αναχθεί σε κανόνα της δημόσιας ζωής, καταδεικνύουν πως, δυστυχώς, η έσχατη μετάλλαξη του πασοκισμού, ο συριζισμός, έχει αποκτήσει βαθιές ρίζες στην κοινωνία μας. Πράγματι, η κοινωνία μας έμοιαζε για ένα διάστημα να έχει εγκαταλείψει το πεδίο της πραγματικότητας, το οποίο θεωρούσε ασήκωτο και απροσπέλαστο, και να έχει προσχωρήσει, πλειοψηφικά, στον φαντασιακό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που αυτό δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ. Το ξεμέθυσμα έχει αρχίσει. Και σε αυτό, δυστυχώς, θα συμβάλουν αποφασιστικά τα βουνά των φόρων που έρχονται, η ανεργία που διογκώνεται, το μεταναστευτικό που οξύνεται, όλα όσα μας είχαν αφήσει αμανάτι οι προηγούμενοι και διόγκωσαν οι Συριζαίοι. Όσο για τον «Γιάνη», ποιος τον πιάνει, έχει ήδη ανοίξει φτερά για το… Χόλλυγουντ.

Το ερώτημα είναι εάν είναι δυνατόν να υπάρξει αναστροφή. Αθεράπευτα ρομαντικοί και «ανθρωπιστές», παρά την πραγματικότητα που καθημερινά, σαν το κοράκι του Πόε, επαναλαμβάνει όχι το «ποτέ πια, Λεωνόρα» αλλά, «παρακμή, παρακμή, παρακμή», εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως αυτή η ασθένεια αποτελεί ίσως την έσχατη μορφή της εκπασοκισμένης μεταπολίτευσης και πως, μετά από αυτούς, μπορεί να υπάρξει κάποιο μέλλον για τον τόπο μας.

http://ardin-rixi.gr/archives/194834