ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΑΦΙ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

ΣΕ ΤΙΜΗ ΚΟΣΤΟΥΣ: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟ

Της ΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΠΑ-ΣΟΥΛΟΥΝΙΑ

«Με τιμές «χωραφιού» από τα χέρια των αγροτών απευθείας στους καταναλωτές!»

Είναι το σύνθημα του πρώτου Προμηθευτικού Καταναλωτικού Συνεταιρισμού «Αλληλέγγυον», που πρόκειται να λειτουργήσει στην Αθήνα, πουλώντας ελληνικά αγροτικά προϊόντα και ελληνικά είδη διατροφής. Ο συνεταιρισμός δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Στόχος του είναι να δημιουργήσει ένα ανθρώπινο δίκτυο, που θα αναδεικνύει την ανθρώπινη εργασία μέσα από τη συνεργασία, την ισοτιμία, απαλλαγμένο από κάθε είδους εκμετάλλευση.

Προϊόντα όπως φασόλια, ρύζι, πατάτες, λεμόνια, πορτοκάλια, τραχανάς, χυλοπίτες, τσίπουρα, κρασιά, βιολογικά τρόφιμα, θα μπαίνουν στο καλάθι της νοικοκυράς απευθείας σε τιμές που θυμίζουν χωριό. Και όχι μόνο. Οι καταναλωτές θα μπορούν να φέρνουν και να ανταλλάσσουν χωρίς χρήματα τις δικές τους παραγωγές με προϊόντα από το «Αλληλέγγυον».

Η ιδέα δεν είναι καινούρια, έχει εφαρμοσθεί σε αρκετές χώρες, που βίωσαν την άγρια κερδοσκοπία των πολυεθνικών, την εκμετάλλευση του αγρότη και την καταστροφή της εγχώριας παραγωγής.

Οι άνθρωποι του συνεταιρισμού επέλεξαν ένα κομβικό σημείο για να εξυπηρετεί τόσο τους κατοίκους της Αττικής όσο και τους αγρότες της περιφέρειας. Βρίσκεται στη περιοχή του Κολωνού στο σταθμό Λαρίσης και του μετρό στην οδό Αγίας Σοφίας 50 και Διδυμοτείχου.

«Τέρμα οι μεσάζοντες και η κερδοσκοπία, η κρίση χρειάζεται συλλογικότητα» τόνισε ο Γ. Γαλανόπουλος, υπεύθυνος λειτουργίας του εγχειρήματος.

«Σκοπός μας είναι αυτές τις σκοτεινές ημέρες να μην πεινάσει κανείς. Τα νοικοκυριά των αστικών κέντρων θα γνωρίσουν τους απλούς καθημερινούς έλληνες αγρότες και τη σοδειά τους. Θα κοπεί ο δρόμος στους “μαυραγορίτες”, που “ακονίζουν τα μαχαίρια τους” στην περίπτωση που η χώρα μπει στον εκβιασμό του διατροφικού εφιάλτη».

Οι διαδικασίες άρχισαν τον Σεπτέμβριο από έλληνες αγρότες και πέρασαν μέσα από συμπληγάδες μέχρι να ετοιμαστεί το πρωτόγνωρο για την Ελλάδα καταστατικό, καθώς σκόνταφτε στον αθέμιτο ανταγωνισμό: «Σκοπός είναι να καταργηθεί ο μεσάζοντας χονδρέμπορας που κερδοσκοπεί τετραπλασιάζοντας την τιμή, με αποτέλεσμα η τιμή στα προϊόντα να ανεβαίνει κατακόρυφα. Τα φασόλια Πρεσπών πουλιούνται 8 ευρώ στα σουπερμάρκετ, στη Βαρβάκειο το χύμα κοστίζει 7 ευρώ, εμείς θα τα πουλάμε τρία. Οι επιχειρηματίες για να πετύχουν καλύτερες τιμές εισάγουν λεμόνια που στοιχίζουν 1,30 ευρώ το κιλό, εμείς έχουμε βρει λεμόνια που θα πουλάμε με 30 λεπτά. Το κέρδος μας αντιστοιχεί στην κάλυψη των λειτουργικών μας εξόδων και μόνο».

Παραγωγοί από Μυτιλήνη, Κρήτη, Κοζάνη, Ξάνθη είναι έτοιμοι να συμμετέχουν με τα προϊόντα τους. Επίσης πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να ανοίξουν στη περιοχή τους «Αλληλέγγυο».

Η Ευρυδίκη έχει έρθει να γραφεί στη λίστα με τους εθελοντές και ανυπομονεί να πιάσει δουλειά: «Θα δουλεύω και Κυριακή εθελοντικά. Τα ελληνικά προϊόντα πρέπει να ξαναμπούν στα σπίτια μας. Ο αγρότης που πετούσε την παραγωγή του στη χωματερή πρέπει να γλιτώσει από την αφαίμαξη του χονδρέμπορα».

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=331198&fb_source=message

Λεφτά υπάρχουν -για Ακη, Μαντέλη κι άλλους 108 "πρώην"

Λεφτά υπάρχουν -για Ακη,

Μαντέλη κι άλλους 108 "πρώην"

Της Μαρίνας Μάνη

Την χαριστική βολή στην βαριά τραυματισμένη εικόνα του πολιτικού κόσμου δίνουν οι 110 πρώην εθνοπατέρες και εθνομητέρες, με τη δικαστική διεκδίκηση αναδρομικών που ανέρχονται σε εκατομμύρια ευρώ, στη χειρότερη στιγμή για τους «απλούς» πολίτες αυτού του τόπου.

Σε περιπτώσεις δε όπως του Ακη Τσοχατζόπουλου ή του Τάσου Μαντέλη –οι οποίοι ανήκουν στους «διεκδικητές»– οι λέξεις χάνουν το νόημά τους και η οργή, πολύ απλά, ξεχειλίζει.

Ο κατάλογος περιλαμβάνει ηχηρά ονόματα, όπως των Π. Δούκα, Λ. Ζαγορίτη, Γ. Ανωμερίτη, Αλ. Χρυσανθακόπουλου (σ.σ. επανεξελέγη με το ΛΑΟΣ), Νόρας Κατσέλη, Θ. Κολιοπάνου, Ελισάβετ Παπαζώη, Γ. Καψή, Απ. Ανδρεουλάκου, Σοφίας Καλαντζάκου, Σ. Τσιτουρίδη, Δ. Τζαμτζή, Αρ. Σταθάκη. Άπαντες ήταν βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ενώ ορισμένοι επιδιώκουν να είναι εκ νέου υποψήφιοι.

Όλοι τους μιλούν για νόμιμες διεκδικήσεις και παραπέμπουν σε αποφάσεις της Βουλής που οι ίδιοι (ή οι προκάτοχοί τους) ψήφισαν για τους εαυτούς, επαναφέροντας στο προσκήνιο το γνωστό ρητορικό ερώτημα εάν το νόμιμο είναι και ηθικό.

Νομοθέτησαν για τους εαυτούς τους

Πώς προκύπτει το νόμιμο; Από την εξής «λεπτομέρεια»: Η Αναθεωρητική Βουλή του 1975 ενέκρινε το Ζ΄ Ψήφισμα που, σε απλά λόγια, εξισώνει τις αποδοχές των βουλευτών μ’ εκείνες του προέδρου του Αρείου Πάγου.

Έκτοτε, αν και η Βουλή έγινε τρεις φορές Αναθεωρητική για να τροποποιήσει το Σύνταγμα (1986, 2001, 2008) κανένας βουλευτής κανενός κόμματος δεν έθεσε θέμα αλλαγής αυτού του Ζ΄ Ψηφίσματος. Κι αφού αυτό παραμένει εν ισχύ, κάθε φορά που δίνονται αυξήσεις στους μισθούς των δικαστών, ακολουθεί η ανάλογη διαδικασία για τους «300» και τους προκατόχους τους.

Ηγούνται οι «πρώην» διότι δεν φοβούνται το πολιτικό κόστος

Διευκρίνιση: Οι εν ενεργεία βουλευτές απέφευγαν πάντοτε να ηγηθούν των αιτημάτων «εξίσωσης» των αμοιβών τους με τις δικαστικές φοβούμενοι το πολιτικό κόστος. Κάθε φορά που ανέκυπτε θέμα, το «κάρο» αναλάμβαναν να το σύρουν οι πρώην (είτε είχαν συνταξιοδοτηθεί, είτε όχι) και δη αυτοί που είχαν εγκαταλείψει κάθε φιλοδοξία επιστροφής στα έδρανα. Όπως είναι προφανές, από τις «νίκες» των πρώην ωφελούνταν πάντοτε και οι νυν.

Η εν λόγω διεκδίκηση αφορά τις διαφορές των αποδοχών τους που δεν τους δόθηκαν «παρανόμως», όπως ισχυρίζονται στις αγωγές τους, μετά την αύξηση των μισθών των δικαστικών λειτουργών την οποία είχε αποφασίσει το Μισθοδικείο το 2006.

«Σας καταργήσαμε το επαγγελματικό ασυμβίβαστο»

Οι περισσότερες αγωγές «έπεσαν» το 2008, όταν ο τότε υπουργός Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης, σε συνεννόηση με τον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή αρνήθηκαν να ικανοποιήσουν το αίτημα για «εξίσωση» των αποδοχών, επικαλούμενοι την οικονομική κρίση που είχε αρχίσει να δείχνει τα δόντια της στη χώρα –και υπολογίζοντας, βεβαίως, τις αντιδράσεις που θα ξεσπούσαν.

Ως επιχείρημα για την μη ικανοποίηση του αιτήματος η κυβέρνηση είχε χρησιμοποιήσει την κατάργηση του Συνταγματικού άρθρου περί «επαγγελματικού ασυμβιβάστου των βουλευτών», που έδωσε στους «300» την δυνατότητα να ασκούν κανονικά το επάγγελμά τους –δηλαδή να έχουν δύο (τουλάχιστον) πηγές εισοδήματος.

Πρωτοστάτησαν

Από πλευράς ΠΑΣΟΚ μάλιστα είχαν δραστηριοποιηθεί πρώτοι οι Ηλίας Παπαηλίας και Μιλτιάδης Παπαϊωάννου –ο οποίος ωστόσο στις εκλογές του 2009... επανεξελέγη βουλευτής, έγινε υπουργός Δικαιοσύνης και δεν προχώρησε σε αγωγή.

Από τη ΝΔ πρωτοστάτησαν ο Κώστας Καραμπίνας, ο Δημήτρης Κωνσταντάρας (ο οποίος στη συνέχεια μεταπήδησε στο ΛΑΟΣ) και η Σοφία Βούλτεψη.

Τα επικριτικά δημοσιεύματα της εποχής για την διεκδίκηση των αναδρομικών τα αντιμετώπιζαν με δύο επιχειρήματα. Σύμφωνα με το πρώτο, «όλοι έχουν δικαίωμα να διεκδικούν δεδουλευμένα που τους ανήκουν». Το δεύτερο αφορούσε... τις χρυσές αποδοχές των golden boys με τις οποίες συνέκριναν τις βουλευτικές...

Το ντόμινο αναδρομικών-συντάξεων

Εξαιρετικά δραστήρια αποδείχθηκε η Ένωση Τέως Βουλευτών, η οποία από την απόφαση του Μισθοδικείου το 2006 μέχρι σήμερα διεκδικεί τα αναδρομικά –αλλά και την εξίσωση των βουλευτικών αμοιβών με τις δικαστικές. Κι αυτό διότι τις τυχόν αυξήσεις στις βουλευτικές αποζημιώσεις θα ακολουθήσουν οι αντίστοιχες στις συντάξεις.

Να σημειωθεί ότι εάν οι 110 «πρώην» δικαιωθούν, τα αναδρομικά θα δοθούν και σε όλους τους υπόλοιπους παρότι δεν κινήθηκαν δικαστικά, ενώ αυτομάτως θα τεθεί θέμα αυξήσεων των σημερινών αμοιβών.

Το ακριβές συνολικό ποσόν δεν μπορεί να υπολογισθεί, αλλά οι πληροφορίες κάνουν λόγο για αρκετά εκατομμύρια καθώς προστίθενται και οι τόκοι.

Ποιοι διεκδικούν αναδρομικά

Οι 48 του ΠΑΣΟΚ: Αλ. Ακριβάκης, Ιωάν. Ανθόπουλος, Ελένη Ανουσάκη, Παν. Αντωνακόπουλος, Γεωργ. Ανωμερίτης, Μαρία Αρσένη, Ιωαν. Βαθειάς, Ιωάν. Βαίνας, Βασ. Βασιλακάκης, Ηλ. Βλαχόπουλος, Χρ. Βοσνάκης, Αλέξ. Βούλγαρης, Δημ. Γεωργακόπουλος, Ιωάν. Γιαννακόπουλος, Μόσχος Γικόνογλου, Γκαλήπ Γκαλήπ, Ζορμπά (ευρωβουλευτής), Χρήστος Θεοδώρου, Ιωαν. Θωμόπουλος, Λάμπρος Κανελλόπουλος, Θεόδ. Κατσανέβας, Ελεονώρα - Νόρα Κατσέλη - Καλογεροπούλου, Ιωάν. Καψής, Θεόδ. Κολιοπάνος, Ευτ. Κοντομάρης, Βασ. Κοντογιαννόπουλος (1974-1993 ΝΔ και 1996-2000 ΠΑΣΟΚ), Σωκρ. Κοσμίδης, Θεόδ. Κοτσώνης, Δημ. Κουλουριάνος (ευρωβουλευτής), Φλώρος Κωνσταντίνου, Εμμ. Λουκάκης, Αναστ. Μαντέλης, Αλεξ. Μπαλτάς, Αθαν. Μπάτσος, Φραγκ. Παπαδέλλης, Ελισάβετ Παπαζώη, Ηλ. Παπαηλίας, Βασ. Παπανικόλας, Χρ. Σμυρλής - Λιακατάς, Ιωάνν. Σουλαδάκης, Σωτ. Στολίδης, Λεων. Τζανής, Ιωάνν. Τσακλίδης, Παντ. Τσερτικίδης, Βασ. Τσιλίκας, Αποστ. Τσοχατζόπουλος, Παν. Φωτιάδης, Αλεξ. Χρυσανθακόπουλος και Αναστ. Χωρέμης.

Οι 60 της ΝΔ: Νικ. Αγγελόπουλος, Παν. Αδρακτάς, Θεοδ. Αναγνωστόπουλος, Απ. Ανδρεουλάκος, Ιωαν. Βαληνάκης, Δημ. Γαλαμάτης, Σταυρ. Δαϊλάκης, Γεωργ. Δεικτάκης, Θεοφ. Δημοσχάκης, Πέτρ. Δούκας, Ελεύθ. Ζαγορίτης, Σοφία Καλαντζάκου, Ηλ. Καλλιώρας, Γεώργ. Καλός, Κρινιώ Κανελλοπούλου, Αναστ. Καραμάριος, Αντ. Καρπούζας, Θεόδ. Κασίμης, Νικ. Κατσαρός, Θεόδ. Κατσίκης, Σταυρ. Κελέτσης, Κεφαλογιάννης, Αθηνά Κόρκα - Κώνστα, Βασ. Κορκολόπουλος, Ιωάν. Κοσμίδης, (ευρωβουλευτής), Ανδρ. Κουτσούμπας, Γεώργ. Κωνσταντόπουλος, Μιχ. Λιάπης, Αναστ. Λιάσκος, Λεων. Λυμπερακίδης, Άρια Μανούσου-Μπινοπούλου, Πέτρ. Μαντούβαλος, Παν. Μελάς, Αντων. Μπέζας, Μιχ. Μπεκίρης, Νικ. Νικολόπουλος, Γεώργ. Ορφανός, Βασ. Παππάς, Αριστ. Παυλίδης, Ιωάνν. Πλακιωτάκης, Αδάμ Ρεγκούζας, Γεώργ. Σαλαγκούδης, Δημ. Σαμπαζιώτης, Παν. Σκανδαλάκης, Θεοδ. Σολδάτος, Σπ. Σπηλιωτόπουλος, Αριστ. Σταθάκης, Νικ. Σταυρογιάννης, Αποστ. Σταύρου, Πέτρ. Τατούλης, Ιορδ. Τζαμτζής, Νικ. Τσιαρτσιώνης, Κων. Τσιπλάκης, Αριστ. Τσιπλάκος, Σάββας Τσιτουρίδης, Γεώργ. Τσούρνος, Παρθένα Φουντουκίδου - Θεοδωρίδου, Αντ. Φούσας, Χρ. Φώλιας, Ηλ. Φωτιάδης και Ευγέν. Χαϊτίδης.

Ακόμη, αγωγή έχει καταθέσει η χήρα του Παναγιώτη Κοσιώνη, βουλευτή του Συνασπισμού (΄89-΄93) και του ΚΚΕ (΄93-΄04), Ιουλία Κοσιώνη και ο τέως ευρωβουλευτής του ΔΗΚΚΙ, Εμμ. Μπακόπουλος.

Παραιτούνται των αξιώσεων μετά τις αντιδράσεις;

Όπως μεταδίδει ο "Αθήνα 984", παραιτούνται, μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, αρκετοί εκ των πρώην και συνταξιούχων βουλευτών, που διεκδικούν μέσω αγωγών αναδρομικά δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, αλλά και αποζημιώσεις για ηθική βλάβη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, από τις αγωγές τους ενώπιον της Διοικητικής Δικαιοσύνης έχουν παραιτηθεί οι Μιχάλης Λιάπης, Λεωνίδας Τζανής και η χήρα του Παναγιώτη Κοσιώνη, ενώ με ανακοίνωσή του και ο βουλευτής της ΝΔ, Νίκος Νικολόπουλος, δήλωσε ότι έδωσε εντολή στον δικηγόρο του να παραιτηθεί κάθε αξίωσης.

Ο Γιάννης Καψής ανακοίνωσε ότι όποιο ποσό του επιδικαστεί θα το εκχωρήσει στο Ταμείο για τον Περιορισμό του Δημοσίου Χρέους, ενώ οι Σάββας Τσιτουρίδης και Γιώργος Ανωμερίτης υπενθυμίζουν ότι είχαν παραιτηθεί των αξιώσεων από το 2010.

Σχετικά με το θέμα η Δημοκρατική Συμμαχία σε ανακοίνωσή της αναφέρει:

«Σε μια περίοδο που η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας βλέπει με βίαιο τρόπο να μειώνεται το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, η διεκδίκηση αναδρομικών αποδοχών και αποζημιώσεων από βουλευτές και πρώην βουλευτές είναι προκλητική και αδικαιολόγητη πράξη.

Η Δημοκρατική Συμμαχία καλεί όλους τους ενδιαφερόμενους να παραιτηθούν άμεσα από την περαιτέρω διεκδίκηση των αναδρομικών, κλείνοντας οριστικά το θέμα».

Πηγή: http://www.capital.gr/

Η "ενδιάμεση συμφωνία" με τα Σκόπια

Ένα παλαιότερο εξαιρετικό βιβλίο

για την ενδιάμεση συμφωνία

του καθηγητή Ι. Χολέβα

Ποιος προώθησε την ενδιάμεση

συμφωνία και την υπέγραψε;

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Ο Ανδρέας Παπανδρέου την εμπνεύστηκε και την εκτέλεσε ο Κάρολος Παπούλιας ως φερέφωνο και εκτελεστής εντολών του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, προκειμένου να έχει την ησυχία του και να παραμένει ανενόχλητος στην εξουσία πούλησε κυριολεκτικά την Ελλάδα.

Το πρώτο και μεγάλο του έγκλημα προς την κατεύθυνση αυτή ήταν η πολιτική των παροχών με δανεικά, εφαρμόζοντας το καπιταλιστικό καταναλωτικό πρότυπο, που διέφθειρε τις συνειδήσεις της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Κατόπιν τούτου έγιναν οι Έλληνες πολίτες έρμαιο του καταναλωτικού προτύπου, δηλαδή του εύκολου πλουτισμού με άνομα μέσα, απεμπολώντας ότι πνευματικές και ηθικές αξίες απέμειναν από το παρελθόν.

Εξαχρειώθηκε ο τόπος κυριολεκτικά. Δεν έμεινε τίποτε όρθιο. Όλα ισοπεδώθηκαν προς τα κάτω.

Αυτό όσον αφορά το εσωτερικό. Ο άκρατος υλισμός βρήκε με τις μεθοδεύσεις του Ανδρέα Παπανδρέου την πλήρη εφαρμογή του. Αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί μπήκαν στο μεγάλο φαγοπότι. Θεώρησαν το κράτος ιδιοκτησία τους. Αυτά εν ολίγοις στο εσωτερικό.

Προς το εξωτερικό απέφυγε συστηματικά να επιλύσει κάποια ακανθώδη ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, όπως ήταν το Κυπριακό, το Αιγαίο και το Σκοπιανό.

Προκειμένου να παραμένει στην εξουσία ανενόχλητος και να ζει τη ζωή του άνετα και χωρίς εσωτερικά και εξωτερικά προβλήματα έκανε την περιβόητη συμφωνία με τον Οζάλ στις 30 Ιανουαρίου του 1988, όπου συμφωνήθηκε να μπει το Κυπριακό στο ράφι και να ρυθμιστούν τα θέματα στο Αιγαίο, ο περιβόητος «μη πόλεμος».

Και δεν έφταναν μόνο αυτά, παρά, όταν δημιουργήθηκε η ένταση με τους Σκοπιανούς εμπνεύστηκε, για την ησυχία του και πάλι, και υπέγραψε την κατάπτυστη ενδιάμεση συμφωνία με τα Σκόπια, που έπρεπε και πρέπει αμέσως να καταγγελθεί. Σκέφτηκε ότι όσο ζει δεν θα τον ενοχλεί το «σκοπιανό πρόβλημα». Μετά; Σίγουρα είπε μέσα του: «Δεν πάει να καταστραφεί ο τόπος; Εμένα με νοιάζει η εξουσία μου και η καλοπέρασή μου».

Και ένα τελευταίο. Αποσιώπησε και απέκρυψε από τον ελληνικό λαό τη σημασία και τη σπουδαιότητα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, για να μην έχει προβλήματα με τους Τούρκους.

Όλα με αποκλειστικό σκοπό να το γλεντάει σε βάρος των κορόιδων, δηλαδή όλου του εκμαυλισμένου από τον ίδιο ελληνικό λαό, που το μόνο που τον ενδιέφερε τελικά (έτσι τον κατάντησαν) ήταν η καταναλωτική αποκτήνωση και αποχαύνωση με δανικά.

Η σκέψη που τον διακατείχε ήταν: Μετά από μένα «γαία πυρή μειχθήτω».

Το ομολόγησε και ο ίδιος σε έναν διάλογό του με τον κ. Κόλμερ, που με βεβαιότητα είναι αληθινός και αν παρ’ όλα αυτά δεν είναι αληθινός, όμως εκφράζει στην κυριολεξία τη στάση του Ανδρέα Παπανδρέου απέναντι στους Έλληνες και την Ελλάδα.

Παραθέτω τον διάλογο, όπως τον αναφέρει ο κ. Κόλμερ:

Στις 18 Δεκεμβρίου στο κανάλι "High", ο πρύτανις του οικονομικού ρεπορτάζ, Κώστας Κόλμερ, αποκάλυψε κάτι που ελάχιστοι γνωρίζουν:

Πρόβλεψη χρεοκοπίας πριν από 30 χρόνια

"Όταν ζούσε ο μακαρίτης ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε μια συνέντευξη των Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, τον πλησίασα και του είπα: "Κύριε πρόεδρε, εσείς είσαστε ένας γνωστός οικονομολόγος και νομίζω ότι θα έχετε αντιληφθεί πως με αυτόν τον Δανεισμό, θα μας οδηγήσετε κάποια στιγμή στην χρεοκοπία...."

Και μου λέει ο Παπανδρέου: "Έχεις δίκιο, κάποια στιγμή θα χρεοκοπήσουμε, αλλά τότε δεν θα βρίσκομαι στην ζωή"!

Αυτός έζησε λοιπόν για να πεθάνουμε εμείς και τα παιδιά μας.

Καλά τόνισε ο καθηγητής Τζέιμς Πέτρας, πρώην σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος αηδιασμένος από τις μεθοδεύσεις του τελευταίου και τον αφόρητο λαϊκισμό και την υποκρισία του, σηκώθηκε και έφυγε, για να γράψει πρόσφατα το άρθρο με τίτλο « Η κατάρα των τριών Παπανδρέου».

Πιστεύω ότι δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει στην ιστορία της Ελλάδας χειρότερος πρωθυπουργός, που να έκανε συνειδητά τόση ζημιά στην Ελλάδα από τον Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου και τον γιό του Γιώργο Παπανδρέου.

Πολύ υποτιμούν ή αγνοούν ή σκόπιμα παρασιωπούν τη δυνατότητα που είχε ο Ανδρέας Παπανδρέου να θέσει τα θεμέλια της μετέπειτα κακοδαιμονίας της Ελλάδας, που μας οδήγησε στη σημερινή πραγματική ανείπωτη τραγωδία.

Λησμονούν ή αγνοούν ή παρασιωπούν συνειδητά ή υποσυνείδητα ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου θυσίαζε τους πάντες και τα πάντα στο βωμό της εξουσίας. (βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, «Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη», εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 2007).

Οι επίγονοι τους οποίους ο ίδιος ανέδειξε και κατόπιν προώθησαν τα εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας, εφάρμοσαν με μεγαλύτερο ζήλο τη δική του καταστρεπτική πολιτική.

Αυτή είναι δυστυχώς η ωμή αλήθεια.

Το επιβεβαιώνει και ο Χάρολντ Πίντερ, (νομπέλ λογοτεχνίας 2005) με τα ακόλουθα λόγια:

«Η πλειοψηφία των πολιτικών, όπως όλοι είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, ενδιαφέρονται όχι για την αλήθεια, αλλά για την εξουσία και τη διατήρησή της. Για να διατηρηθεί η πολιτική εξουσία είναι αναγκαίο οι πολίτες να παραμείνουν στην αμάθεια, να αγνοούν την αλήθεια της δικής τους ζωής. Ώς εκ τούτου, ό,τι μας περιβάλλει είναι ένα απέραντο υφαντό από ψέματα, από τα οποία τρεφόμαστε».

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2011/12/blog-post_982.html#.TudjJXqHvo4

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ (2)

Πολιτική ήττα στη Χάγη

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ «E» 6/12/2011

Την ψύχραιμη και αδιάφορη προσπαθεί να παραστήσει η κυβέρνηση της Αθήνας για τη σοβαρή δικαστική και κυρίως πολιτική ήττα που υπέστη στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στο θέμα της προσφυγής των Σκοπίων κατά της Ελλάδας για παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας των δύο χωρών.

Ούτε ο «περαστικός» υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Δήμας ούτε η κυβέρνηση Παπαδήμου φέρουν φυσικά την παραμικρή ευθύνη για την εξέλιξη αυτή. Αντιθέτως, πλήρη πολιτική ευθύνη για την καταδικαστική απόφαση φέρει όχι μόνο η κυβέρνηση Παπανδρέου, αλλά και η ίδια η κυβέρνηση Καραμανλή. Ο τρόπος που χειρίστηκαν από νομική και πολιτική σκοπιά το θέμα ήταν κυριολεκτικά άθλιος και οδηγούσε αναπότρεπτα στη χθεσινή απόφαση της Χάγης. Πριν υπεισέλθουμε σε νομικές λεπτομέρειες, η πολιτική ουσία είναι ότι η Ελλάδα έπρεπε να είχε αποσυρθεί μονομερώς από την Ενδιάμεση Συμφωνία αμέσως μόλις τα Σκόπια έκαναν την προσφυγή τους στη Χάγη, τον Νοέμβριο του 2008, για να μην πούμε ότι αυτό έπρεπε να είχε γίνει πολύ νωρίτερα. Εν πάση περιπτώσει, αυτό πρέπει να γίνει αμέσως τώρα για να ξεμπερδεύει η χώρα μας μια και καλή με παρόμοιες ιστορίες στο μέλλον.

Η Ενδιάμεση Συμφωνία δεν έχει πλέον κανένα πολιτικό νόημα για την Ελλάδα. Ευθύς εξαρχής είχε επιβληθεί στον αποδυναμωμένο από πλευράς υγείας Ανδρέα Παπανδρέου τον Σεπτέμβριο του 1995, δύο μήνες πριν πέσει στο κρεβάτι που τελικά τον οδήγησε στην παραίτηση από την πρωθυπουργία και στον θάνατο μετά από μερικούς μήνες. Τότε υποτίθεται ότι διευκόλυνε κάπως τη διενέργεια συνομιλιών για την εξεύρεση λύσης στο θέμα της ονομασίας. Εθεωρείτο προσωρινή, γι' αυτό και στο άρθρο 23 ορίζεται ρητώς ότι μετά από επτά έτη, χρονικό διάστημα που τότε κρινόταν υπεραρκετό για την εξεύρεση συμφωνημένης λύσης, «οποιοδήποτε από τα (δύο) μέρη μπορεί να αποσυρθεί από την παρούσα Ενδιάμεση Συμφωνία με γραπτή ειδοποίηση, η οποία θα αρχίσει να ισχύει σε 12 μήνες από την επίδοσή της στο άλλο μέρος».

Τα εφτά χρόνια συμπληρώθηκαν το φθινόπωρο του 2002 κι από τότε πέρασαν κι άλλα δέκα! Στο μεταξύ φάνηκε ότι τα Σκόπια δεν έχουν καμιά απολύτως πρόθεση να αποδεχθούν συμβιβαστική ονομασία, παρά την αποδοχή από την Αθήνα της συμπερίληψης της λέξης «Μακεδονία» στο οριστικό όνομα της ΠΓΔΜ, με κάποιο γεωγραφικό προσδιορισμό.

Από τη στιγμή μάλιστα που τα Σκόπια αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν το 2008 την Ενδιάμεση Συμφωνία όχι ως βοήθημα προσέγγισης αλλά ως νομικό όπλο κατά της Ελλάδας, συνιστά ασυγχώρητο λάθος της κυβέρνησης Καραμανλή που βρισκόταν τότε στην εξουσία το ότι δεν κατήγγειλε αμέσως τη συμφωνία και δεν αποσύρθηκε από αυτήν. Τι περίμενε; Επί της ουσίας, δεν υπήρχε ποτέ η παραμικρή αμφιβολία ότι βάζοντας βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ με την ονομασία ΠΓΔΜ, ο Κώστας Καραμανλής παραβίαζε κατάφωρα το άρθρο 11, παράγραφος 1 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. «Με τη θέση σε ισχύ της παρούσας Ενδιάμεσης Συμφωνίας, το Πρώτο Συμβαλλόμενο Μέρος (σ.σ.: εννοεί την Ελλάδα) συμφωνεί να μην αντιταχθεί στην αίτηση εισδοχής ή στη συμμετοχή του Δεύτερου Συμβαλλόμενου Μέρους (σ.σ.: εννοεί την ΠΓΔΜ) ως μέλους σε διεθνείς, πολυμερείς και περιφερειακούς οργανισμούς και θεσμούς στους οποίους το Πρώτο Συμβαλλόμενο Μέρος είναι μέλος. Το Πρώτο Συμβαλλόμενο Μέρος εν τούτοις διατηρεί το δικαίωμα να αντιταχθεί σε οποιαδήποτε συμμετοχή από τις προαναφερθείσες εάν και στο μέτρο που το Δεύτερο Συμβαλλόμενο Μέρος πρόκειται να αναφέρεται σε τέτοιους οργανισμούς ή θεσμούς διαφορετικά από ό,τι στην παράγραφο 2 της απόφασης 817 (1993) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ» αναφέρεται ξεκάθαρα στο κείμενο. Σε απλά ελληνικά δηλαδή η Ελλάδα έχει αναλάβει την υποχρέωση να αποδέχεται την ένταξη των Σκοπίων παντού, αν χρησιμοποιούν το όνομα ΠΓΔΜ. Με το βέτο Καραμανλή στο ΝΑΤΟ, παραβίασε σαφώς τη συμφωνία.

Μόνο που η ουσία και ο νομικός τύπος δεν είναι ίδιο πράγμα. Στο ανακοινωθέν του ΝΑΤΟ δεν υπάρχει καμία αναφορά σε ελληνικό βέτο γιατί η ιδρυτική του διακήρυξη μιλάει για την ανάγκη ομοφωνίας όταν απευθύνεται πρόσκληση ένταξης σε μια χώρα. «Συμφωνήσαμε ότι πρόσκληση ένταξης θα απευθυνθεί στην ΠΓΔΜ μόλις επιτευχθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση στο θέμα του ονόματος» αναφέρει η παράγραφος 20 της Διακήρυξης της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι. Από νομική πλευρά, αυτό είναι ουσιαστικά αδύνατον να θεωρηθεί ως ελληνικό βέτο, αλλά το τι έκανε η Αθήνα για να καταφέρει να χάσει την υπόθεση μας είναι άγνωστο στις λεπτομέρειές του.

ΑΘΗΝΑ

Επιλήψιμη στάση των κυβερνήσεων

ΑΠΟΡΙΕΣ προκαλεί η παράξενη νομική αδράνεια που πηγάζει από πολιτικά κίνητρα των κυβερνήσεων Καραμανλή και Παπανδρέου στον χειρισμό της υπόθεσης. Αριστα έπραξε ο Κ. Καραμανλής και έβαλε βέτο. Γιατί όμως στη συνέχεια -ιδίως αφού δεν απέσυρε την Ελλάδα από την Ενδιάμεση Συμφωνία- δεν προχώρησε και η Αθήνα στην προσφυγή κατά των Σκοπίων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για παραβίαση του άρθρου 6, παράγραφος 2 της συμφωνίας και του άρθρου 7, παράγραφος 1 και 3, που αφορά επίσημες δηλώσεις του πρωθυπουργού και υπουργών της ΠΓΔΜ για μειονότητες στην Ελλάδα, τις γελοιότητες με τα αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου κλπ. που αφορούν σύμβολα της ελληνικής ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς; Νομίζουμε ότι δεν πρόκειται για απλή ανικανότητα.

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63585458

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ (1)

ΤΙ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΑΠΟ

ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Ναι, τυπικά είναι καταδίκη. Αλλά, αν την διαβάσει κάποιος προσεκτικά, η απόφαση του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης εμπεριέχει αρκετά θετικά στοιχεία για την Ελλάδα. Οι συνήθεις ηττοπαθείς, μεμψίμοιροι και οπαδοί των εθνικών υποχωρήσεων βρήκαν ευκαιρία και πάλι να κατηγορήσουν τον εθνικισμό, τον Αντώνη Σαμαρά, τον... Μέγα Αλέξανδρο και κάθε σκέψη περί δυναμικής εξωτερικής πολιτικής. Όμως δεν αξίζει να ασχολούμεθα με γκρινιάρηδες. Διότι στα μεγάλα εθνικά θέματα ο Ελληνισμός όποτε προχώρησε και νίκησε το πέτυχε ακριβώς επειδή άφησε κατά μέρος τους γκρινιάρηδες και άκουσε τη φωνή της Ιστορίας του και των παραδόσεών του.

Πιστεύω ότι το πρώτο θετικό για τον Ελληνισμό είναι το εξής: Η απόφαση της Χάγης διαπιστώνει ότι η τότε κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή είχε το σθένος και την πυγμή να θέσει ΒΕΤΟ στην ένταξη των Σκοπίων στους διεθνείς οργανισμούς και μάλιστα σε αντίθεση με τη βούληση των ΗΠΑ. Ναι, λοιπόν, ας το μάθουν και οι ξένοι και οι δικοί μας, και οι φίλοι και οι αντίπαλοι, ότι η Ελλάδα ακόμη και σήμερα ξέρει και μπορεί να λέει ΟΧΙ. Και αξίζει να πιστωθεί στον Κώστα Καραμανλή το ΟΧΙ στο Βουκουρέστι, το οποίο απλώς διαπιστώνει το Δικαστήριο της Χάγης, καθώς και το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν μέσω της ηθικής στήριξης που έδωσε στους Ελληνοκυπρίους. Υπάρχει και αυτή Ελλάδα που είναι πολύ καλύτερη από την Ελλάδα που εγκατέλειψε τα Ίμια και παρέδωσε τον Οτσαλάν. Υπάρχει και αυτή η Ελλάδα που ξέρει να ακούει τη φωνή του λαού και να σέβεται την ιερή κληρονομιά της. Ναι, λοιπόν, βάλαμε ΒΕΤΟ στα Σκόπια και θα ξαναβάλουμε. Κι ας φωνάζει ο πλαστογράφος της Ιστορίας Γκρούεφσκι και ας μας μαλώσει ξανά το Δικαστήριο της Χάγης.

Το δεύτερο θετικό αποτέλεσμα είναι η αποκάλυψη της μικρότητος και των σκοπιμοτήτων που κρύβονται πίσω από βαρύγδουπους τίτλους όπως «Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου» κ.λπ. Σέβομαι τους διεθνείς θεσμούς, αλλά καλό είναι πρώτα εκείνοι να σέβονται την αποστολή τους. Το εν λόγω Δικαστήριο παραδέχθηκε μεν ότι στο Βουκουρέστι η απόφαση ελήφθη από όλους τους Συμμάχους, αλά καταδίκασε την Ελλάδα για τις προφορικές δηλώσεις που έκανε η κυβέρνηση Καραμανλή. Είμαι βέβαιος ότι τέτοια μετέωρη και ανερμάτιστη απόφαση ουδέποτε θα εξεδίδετο από ελληνικό δικαστήριο για θέματα αστικά ή ποινικά. Η Ελληνική Δικαιοσύνη είναι κατά πολύ πιο αξιόπιστη από τα διάφορα διεθνή δικαστήρια που δικάζουν την πρόθεση και όχι την πράξη. Είναι σαν να μας λέει η Χάγη ότι πρέπει να καταδικάσουμε ως δολοφόνο έναν άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή φώναξε: «Φύγε μη σε σκοτώσω»! Αυτά να βλέπουν όσοι θέλουν να σύρουν όλο το φάσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων στη Χάγη. Το δικαστήριο αυτό κρίνει με πολιτικά και όχι με νομικά κριτήρια. Ας μείνουμε όσο μακρύτερα γίνεται. .

Το τρίτο θετικό στοιχείο είναι ότι επιτέλους κατανοήσαμε πόσο βλαπτική για τα εθνικά συμφέροντα είναι η Ενδιάμεση Συμφωνία Ελλάδος - ΠΓΔΜ. Όταν υπεγράφη δημοσίευσα στον ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ ένα άρθρο με τίτλο «Απαρχή δεινών για τον Ελληνισμό». Αφού δεν ήθελαν οι κυβερνώντες να καταγγείλουν τα Σκόπια για τη συνεχή καταπάτηση της Συμφωνίας ας έχουν σήμερα το θάρρος να καταργήσουν αμέσως αυτή τη δέσμευση που μόνο κακό μάς έκανε. Το εθνικό συμφέρον επιβάλλει άμεση καταγγελία από μέρους μας της διάτρητης αυτής Συμφωνίας, την οποία τα Σκόπια κατήντησαν πτώμα τυμπανιαίον. Ας τελειώνουμε με τα πτώματα και ας ξαναβρούμε τη ζωντάνια μας ως Έθνος.

Κ.Χ. 6.12.2011

Ανδρέας Παπανδρέου

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης, ένα παλαιότερο άρθρο του "Ριζοσπάστη" της 13-1-1995 για τα ρεζιλίκια του Ανδρέα Παπανδρέου, του καταστροφέα της χώρας μας.

ΔΕΕ

Αμηχανία και άμυνα

Σε "προσπάθεια επιστροφής της πολιτικής ζωής στο '89", αποδίδει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ το θόρυβο που προκλήθηκε

Σύγχυση γύρω από το ρόλο του σημαντικότερου δανειστή του πρωθυπουργού Τζ. Χάλαγκ

Αντ. Σκυλλάκος: "Είναι ντροπή να μιλάμε αυτή τη στιγμή ότι υπάρχει "πόθεν έσχες"

Αμηχανία έχει προκαλέσει στο χώρο το κυβερνώντος κόμματος η δημοσιοποίηση του "πόθεν έσχες" του πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου,ενώ οι αντιδράσεις της ηγεσίας του κόμματος προσδιορίζονται από τον αμυντικό τους χαρακτήρα.

Αξιοσημείωτο είναι ότι αρκετά από τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ απέφυγαν να "υπερασπιστούν" δημόσια τον πρωθυπουργό από την επίθεση που δέχεται, την οποία ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ έσπευσαν να αποδώσουν σε "προσπάθεια επιστροφής της πολιτικής ζωής του τόπου στο νοσηρό πολιτικό κλίμα του 1989".

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ε. Βενιζέλος,δίνοντας το έναυσμα, διαπίστωσε ότι "υπάρχει αδυναμία κάποιων να ανεχθούν τη συνεχιζόμενη παρουσία του πρωθυπουργού στην πολιτική ζωή της χώρας", ενώ επέρριψε, εμμέσως πλην σαφώς, ευθύνες στην ηγεσία της ΝΔ για την καλλιέργεια ατμόσφαιρας μέσω των δηλώσεων του Μ. Εβερτ και του Γ. Βαρβιτσιώτη. "Ο πρωθυπουργός, δήλωσε ο εκπρόσωπος, έχει την αίσθηση ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια τεχνητή διόγκωση ενός θέματος που οφείλεται σε πολιτικούς λόγους. Και αυτό ευθαρσώς το ομολογεί η ΝΔ, δίνοντας τέτοια έμφαση με τις ανακοινώσεις της και τις οξύτατες εκφράσεις που χρησιμοποιεί".

Στο ίδιο μήκος κύματος το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ αναφέρει ότι "ορισμένοι αδυνατούν να αντιπαρατεθούν πολιτικά και καταφεύγουν στις γνωστές συνταγές τους: σενάρια για την υγεία του πρωθυπουργού, φημολογία, σκανδαλολογία, διόγκωση ανύπαρκτων θεμάτων, για τα οποία έχουν δοθεί πλήρεις απαντήσεις".

Ο "άγνωστος" Τζ. Χάλαγκ

Η συζήτηση στην ενημέρωση του κυβερνητικού εκπροσώπου επικεντρώθηκε στο ρόλο και το "ποιόν" ενός εκ των δανειστών του Α. Παπανδρέου του Τζ. Χάλαγκ,ο οποίος στην πρωθυπουργική δήλωση του "πόθεν έσχες" εμφανίζεται να διαμένει στην ίδια διεύθυνση με την αγοράστρια του παλιού διαμερίσματος της Δήμητρας Παπανδρέου. Ο παλαιστινιακής καταγωγής Τζ. Χάλαγκ παρουσιάζεται ως παλιός φίλος του πρωθυπουργού και του έχει δώσει έντοκο δάνειο ύψους 65 εκατομμυρίων δραχμών για την αγορά οικίας, που ανήκει στην κυριότητα της Δήμητρας Παπανδρέου.

Ο Ε. Βενιζέλος επιχείρησε ανεπιτυχώς να υποβαθμίσει το θέμα και προδίκασε για λογαριασμό του Χάλαγκ ότι "θα αμυνθεί με τα νόμιμα μέσα που διαθέτει" (!).

Κληθείς να εξηγήσει την παρουσία του Χάλαγκ στο επίσημο δείπνο του πρωθυπουργού στο Αμμάν, κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Α. Παπανδρέου στην Ιορδανία, την απέδωσε στην καταγωγή του από την περιοχή και στους στενούς φιλικούς δεσμούς που έχει με κρίσιμους παράγοντες της περιοχής. Διευκρίνισε ωστόσο ότι δε μετείχε στην επίσημη ελληνική αντιπροσωπεία. Εμφανής ήταν όμως η αδυναμία του Ε. Βενιζέλου να απαντήσει σε ερωτήσεις γύρω από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του Χάλαγκ, τον οποίο ορισμένες πληροφορίες αναφέρουν ως έμπορο όπλων. Περιορίστηκε να δηλώσει ότι γνωρίζει τις επίσημες ιδιότητες που είχε ο Τζ. Χάλαγκ ως επίτιμος πρόξενος της Νικαράγουα. Μεταφέροντας δήλωση - αντίδραση του πρωθυπουργού στα χτεσινά δημοσιεύματα, είπε ότι υπάρχει μια φιλική παλιά σχέση του Α. Παπανδρέου με τον Χάλαγκ.

Επιβεβαιώνοντας την αμηχανία του, ο Ε. Βενιζέλος κάλεσε τους δημοσιογράφους να υποβάλουν τις ερωτήσεις γύρω από το πρόσωπο του Χάλαγκ στον ίδιο (!).

Αργά το βράδυ με γραπτή δήλωσή του προς το Τύπο ο Γιώργος Χάλλακ,όπως υπογράφει, διαψεύδει τα δημοσιεύματα που τον αφορούν, τα οποία χαρακτηρίζει κατασκευασμένα ψεύδη, που ανάγονται στο χώρο της νοσηρής φαντασίας και ζητά προστασία από τη δικαιοσύνη, ως Ελληνας πολίτης, όπως αναφέρει. Μάλιστα δηλώνει υπερήφανος για την ελληνική καταγωγή του, διαβεβαιώνοντας ότι ο πατέρας του υπηρέτησε ως έξαρχος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων από το 1940 μέχρι τα βαθιά γεράματά του, έως ότου πέθανε το 1986 στην Αθήνα. Οσον αφορά την επαγγελματική δραστηριότητά του, αναφέρει ότι δεν έχει καμία σχέση με τις βρόμικες δουλιές που επικαλούνται οι συκοφάντες του. Αισθάνεται τέλος υπερήφανος για το "σύνδεσμό του με ηγετικές προσωπικότητες σε όλο τον κόσμο, που έχει αξιοποιήσει για το καλό της πατρίδας του, που είναι η Ελλάδα".

Οι υπουργοί - δανειστές του πρωθυπουργού, με χτεσινές δηλώσεις του, υπεραμύνθηκαν της πράξης τους, θεωρώντας την ως φυσιολογική. "Με τον πρωθυπουργό μάς συνδέουν 30 χρόνια σταθερής και αδιατάρακτης φιλίας", δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Κ. Παπούλιας,ο οποίος δάνεισε στον Α. Παπανδρέου 10 εκατομμύρια δραχμές, ενώ στο δικό του "πόθεν έσχες" εμφανίζει εισόδημα 16,3 εκατομμύρια δραχμές.

Από την πλευρά του ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας Γ. Κατσιφάρας,ο οποίος δάνεισε στον Α. Παπανδρέου 20 εκατομμύρια δραχμές, ενώ στο "πόθεν έσχες" του δηλώνει εισόδημα 26 εκατομμύρια, χαρακτήρισε τα δημοσιεύματα κακόβουλα και υποβολιμαία.

Αντιδράσεις

Από την πλευρά της η ΝΔ επέλεξε να απαντήσει στα όσα της καταλόγισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ρίχνοντας εμφανώς τους τόνους: "Ο μόνος που μπορεί να πιστεύει τον ισχυρισμό του κ. Παπανδρέου ότι το θέμα της βίλας και του "πόθεν έσχες" του πρωθυπουργού, "τεχνητά διογκώθηκε" από τον Τύπο, είναι ο εκπρόσωπός του", αναφέρει στη δήλωσή του ο εκπρόσωπος της ΝΔ Β. Μαγγίνας."Πρωθυπουργός και δανειστές του, συμπλήρωσε, όχι μόνο αποτελούν ένα μοναδικό παγκοσμίως σύνολο, αλλά προσπαθούν να επιβάλουν στην ελληνική κοινωνία τις άθλιες ψευδολογίες τους ως συμπαθή δείγματα φιλικής συμπεριφοράς".

Στο θέμα επανήλθε ο πρόεδρος της Πολιτικής Ανοιξης Αντ. Σαμαράς: "Είναι θλιβερό φαινόμενο ένας πρωθυπουργός, προσπαθώντας να φανεί τυπικά σύννομος, ουσιαστικά να εκτίθεται στα μάτια του λαού και ταυτόχρονα να διδάσκει τρόπους καταστρατήγησης του νόμου περί "πόθεν έσχες"".

Την ανάγκη άμεσης θεσμικής τομής και ουσιαστικών εγγυήσεων, που θα αποτρέπουν διαβρωτικά φαινόμενα, επισήμανε ο πρόεδρος του "ΣΥΝ" Ν. Κωνσταντόπουλος.

Ο Αντ. Σκυλλάκος

Την υποκρισία και την κοροϊδία γύρω από το "πόθεν έσχες" κατήγγειλε, μιλώντας στον "Φλας", ο βουλευτής του ΚΚΕ, Αντ. Σκυλλάκος: "Είναι ντροπή, τόνισε, να μιλάμε ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή "πόθεν έσχες" στην Ελλάδα, όταν είναι ανώνυμες οι μετοχές, όταν αγοράζει ο άλλος ανώνυμη εταιρία χωρίς να δικαιολογεί την προέλευση των χρημάτων - με πρόσφατο νόμο καθιερώθηκε αυτό - και όταν είναι ελεύθερη η διακίνηση κεφαλαίων στο εξωτερικό, με το οποίο γίνεται και η μεγάλη φοροδιαφυγή. Τα άλλα όλα είναι κοροϊδία. Εμείς θα πούμε ό,τι έχουμε να πούμε στη Βουλή, αλλά δεν μπορούμε να δεχτούμε την υποκρισία. Και υποκρισία σημαίνει, όταν δεν υπάρχει "πόθεν έσχες" για μετοχές και γίνεται νόμιμα η εξαγωγή κεφαλαίου, όλοι μπορούν να κλέβουν όχι μόνο την Εφορία, αλλά να ξεπλένουν και βρόμικο χρήμα και εξαιτίας αυτού του λόγου ακριβώς, καμία νομοθεσία δεν μπορεί να σώσει και να εξασφαλίσει ότι κόμματα, πρόσωπα και πολιτικοί παράγοντες δε θα έχουν πηγές απαράδεκτης χρηματοδότησης".

 

http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=3684078&publDate=13/1/1995

 

Η μεγάλη ληστεία

Η μεγάλη ληστεία

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της Athens Review of Books με τίτλο «Η μεγάλη ληστεία».

Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, γενικού γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του “Κινήματος” στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής.

“Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα”, λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα τσάρος της οικονομίας, στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. “Το διεθνές σύστημα”, επιμένει, “έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…”.

“Δηλαδή λεφτά υπάρχουν Μάκη”, τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. “Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…”, προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουΐσκι που πίνει.

“Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη κύριε πρόεδρε”, λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από την συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος –όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου– ότι στην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολλάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του –όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα– Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή δε γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος επηρεασμένος από την σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στην βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ “κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή”. Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τί θέλει να ακούσει ο ακροατής.

“Ύστερα”, γράφει ο Στάμος Ζούλας, “ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο”. Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας». Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.

Η δημιουργία των μηχανισμών

Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του για να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στην χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου “κράτους της δεξιάς”. Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της “καμένης γης”, για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισεκατ. δολλάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισεκατ. δολλάρια κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στην χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται.

Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το “Κίνημα” του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει την δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στην δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τί να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε “Επίκαιρα” του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη του Οικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο “Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005″ (εκδ. Παπαζήση), ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση –χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτωριανούς της “Αλλαγής”.

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για “επαχθή χρέη” και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι –κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου…

Αριθμοί και γεγονότα

Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι' αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια - η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της - αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει. Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι' αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας - και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες - ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) - είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ - κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.

Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ.

Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας.

Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί ναεντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο "Τον δρόμον τετέλεκα" [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. Ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν γραφή και ανάγνωση.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι' αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

______________________________________

[1] Στάμος Ζούλας: Όσα δεν έγραψα, Καστανιώτης, Αθήνα 2003, σ. 96

[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς. Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το 1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο http://tiny.cc/j3jax

[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου: Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Παπαζήσης, Αθήνα 2005.

[4] Νικόλαος Θέμελης: Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.

Έλληνες έφηβοι εφευρέτες

Έλληνες έφηβοι εφευρέτες στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα Ρομποτικής στο Άμπου Ντάμπι

Έλληνες έφηβοι εφευρέτες, με τη στήριξη του «ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ», διεκδικούν μετάλλιο στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα Ρομποτικής στο Αμπού Ντάμπι.

Στο Αμπού Ντάμπι βρίσκονται οι Reforestation Roboteam, Έλληνες έφηβοι εφευρέτες που κέρδισαν στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ρομποτικής για τη δημιουργία ρομπότ αναδάσωσης και ο «ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ» για να συμμετάσχουν στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα Ρομποτικής.

Οι Reforestation Roboteam μαθητές από Λύκεια της Αθήνας και ο προπονητής τους με τη στήριξη της ελληνικής περιβαλλοντικής οργάνωσης για την προστασία της άγριας ζωής και του φυσικού περιβάλλοντος στην Ελλάδα «ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ» διεκδικούν το χρυσό μετάλλιο με το ρομπότ - αναδασωτή.

Το Reforestation Robot φτιάχτηκε σε μικροκλίμακα με υλικά από το βασικό πακέτο της Lego με στόχο τη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

«Ο λόγος, για τον οποίο υποστηρίξαμε τα παιδιά ηθικά και οικονομικά να συνεχίσουν την λαμπρή τους ιδέα είναι, ότι το ρομπότ έχει να κάνει με τη αναδάσωση. Μπορεί να φυτέψει πέντε δένδρα τη φορά, πολύ πιο γρήγορα και με πολύ περισσότερη ασφάλεια», δήλωσε η υπεύθυνη επικοινωνίας της περιβαλλοντικής οργάνωσης «ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ», Βάσω Πετρίδου.

«Το ρομπότ-αναδασωτής μπορεί να φυτέψει αποτελεσματικά και σύμφωνα με τα επιστημονικά πρωτόκολλα οποιαδήποτε έκταση που χρειάζεται αναδάσωση. Διαθέτει αισθητήρες, ώστε να αποφεύγει τα εμπόδια και τις συγκρούσεις και δεν εμποδίζεται από καιρικά φαινόμενα», τόνισε κ. Πετρίδου.

«Όταν κατασκευαστεί και γίνει ένα πραγματικό ρομπότ θα αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο στην υπηρεσία της αναδάσωσης, καθώς πραγματικά χρειάζεται να αναβαθμιστεί το περιβάλλον στις ορεινές περιοχές που έχουν καεί», σημείωσε.

Όπως υπογράμμισε, η ομάδα που εκπροσωπεί τη χώρα μας στην Παγκόσμια Ολυμπιάδα Ρομποτικής αποτελείται από παιδιά ευαισθητοποιημένα στο θέμα της προστασίας του περιβάλλοντος που βραβεύθηκαν για την ιδέα τους στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ρομποτικής.

«Στόχος μας ήταν να κατασκευάσουμε (υπό κλίμακα) ένα ρομπότ που προσφέρει έργο αναδάσωσης. Δημιουργήσαμε έτσι μία ρομποτική κατασκευή και μια μακέτα που αναπαριστά ένα καμένο τοπίο που χρειάζεται αναδάσωση. Το ρομπότ ξεκινάει από ένα σημείο εκκίνησης, εντοπίζει προσημειωμένα σημάδια που υποδεικνύουν την καταλληλότητα μιας περιοχής για να υλοποιηθεί η φύτευση, ανοίγει τρύπες με το τρυπάνι που διαθέτει και με περιστροφικό σύστημα φυτεύει 5 δενδρύλλια τη φορά στις ανάλογες τρύπες», ανέφεραν μέλη της ομάδας.

Η Reforestation Roboteam αποτελείται από τους: Διαλεχτή-Αθηνά Βουτυράκου (7ο λύκειο Ν. Σμύρνης), Γαλάτεια Βαμβακιά (12ο λύκειο Πειραιά) και Νικόλαο Βουτυράκο (3ο λύκειο Ν. Σμύρνης). Προπονητής τους είναι ο Κωνσταντίνος Βουτυράκος.

Ο «ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ» με ειδικό επιστημονικό προσωπικό από το 1997 μέχρι σήμερα έχει φυτέψει περίπου 200.000 δέντρα σε ορεινά και περιαστικά δάση όλη την Ελλάδα, σε περιοχές με υποβαθμισμένο περιβάλλον από την Πάτρα μέχρι και τη βόρεια Ελλάδα για να εμπλουτίσει σε τροφικές πηγές το βιότοπο άγριων ζώων.

http://www.kathimerini.gr/ με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα οικονομικά εγκλήματα των κυβερνήσεων στο χώρο των ΔΕΚΟ

"Πειρα·ι·κή-Πατρα·ι·κή"

Ένα παλαιότερο (22 Νοεμβρίου 2010) άρθρο του παλαίμαχου δημοσιογράφου και οικονομικού αναλυτή κ. Δημήτρη Στεργίου, που αξίζει να το μελετήσουμε και να θυμηθούμε κάποια γεγονότα του παρελθόντος, ώστε να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε τις πρακτικές των πολιτικάντηδων που μας κυβέρνησαν και μας οδήγησαν εδώ που βρισκόμαστε σήμερα.

ΔΕΕ

Τα οικονομικά εγκλήματα των κυβερνήσεων

στο χώρο των ΔΕΚΟ

Η χώρα μας έφτασε στην πέμπτη χρεοκοπία και στο Μνημόνιο, διότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις θεωρούσαν ως φέουδο τις δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς ή κρατικοποιούσαν ιδιωτικές επιχειρήσεις για να τις παραδίδουν στη συνέχεια στο δικό τους «Στρατό Κατοχής» που αποτελούνταν από κομματικά στελέχη τους, ενώ υποκριτικά προωθούσαν τάχα θεσμικά μέτρα για …εξυγίανσή τους, που δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ…

Διαβάστε μερικά εξοργιστικά ντοκουμέντα.

Οι δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί αποτελούσαν για όλες τις εκάστοτε κυβερνήσεις φέουδο και χώροι λεηλασίας της ελληνικής οικονομίας και των ελληνικών νοικοκυριών. Παραθέτουμε μερικά ντοκουμέντα, πολλά από τα οποία έχουν αποτυπωθεί στο βιβλίο μας «Τα επτά μεγαλύτερα οικονομικά εγκλήματα μετά τη μεταπολίτευση»:

1. Κρατικοποίηση της Ολυμπιακής Αεροπορίας το 1975: Μια κραταιά ιδιωτική επιχείρηση με κέρδη στους ισολογισμούς εξελίχθηκε, μετά την κρατικοποίηση της ιδιωτικής εταιρίας του Αριστοτέλη Ωνάση, σε μια διαρκώς ζημιογόνα επιχείρηση με καταθλιπτικές επιπτώσεις στα δημόσια ελλείμματα. Έγινε ένα απέραντο εκτροφείο διορισμένων υπαλλήλων (κομματικά ρουσφέτια).

2. Κρατικοποίηση του ομίλου επιχειρήσεων Ανδρεάδη: Στις 5 Δεκεμβρίου 1975, υπό το κλίμα της γνωστής τότε «σοσιαλμανίας» κρατικοποιήθηκε εν μια νυκτί ολόκληρος όμιλος 22 ιδιωτικών επιχειρήσεων (τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες, βιομηχανίες κ.λπ), οι οποίες στη συνέχεια έγιναν όλες σχεδόν προβληματικές και σήμερα έχουν ήδη επανιδιωτικοποιηθεί!

3. Κρατικοποίηση μέσω του Οργανισμού «Ανασυγκρότησης» (τάχα) Επιχειρήσεων: Το 1983 κρατικοποιήθηκαν, με την ένταξη στον περιβόητο Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, δεκάδες ζημιογόνες ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες παραδόθηκαν ως βορά σε κομματικά στελέχη για να τις διοικήσουν και οι οποίες κόστισαν στον Έλληνα φορολογούμενο πάνω από ένα τρις δραχμές!

4. Εποπτικά Συμβούλια ή «Πρασινοφρουροί»: Με το νόμο του 1983 και τα Εποπτικά Συμβούλια όλες σχεδόν οι παλιές και οι νέες δημόσιες επιχειρήσεις παραδόθηκαν στους λεγόμενους «πρασινοφρουρούς»!

5. Κρατικοποίηση των Ελληνικών Ναυπηγείων: Στις 3 Σεπτεμβρίου 1985 έγινε ένα άλλο οικονομικό έγκλημα. Το κράτος εξαγόρασε (καταβάλλοντας εκατ. δολάρια!) τα Ελληνικά Ναυπηγεία (Σκαραμαγκά) από Σταύρο Νιάρχο, τα οποία ονομάσθηκαν «Ναυπηγεία του Λαού» και τα οποία ήταν συνεχώς ζημιογόνα και μέγα άγος για την ελληνική οικονομία, τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος.

6. Ιδιωτικοποίηση της Επιχείρησης Αστικών Συγκοινωνιών: Η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας με το «Τσοβόλα δώστα όλα» και την Οικουμενική Κυβέρνηση και οι συνεχείς πιέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών, άλλαξαν το κλίμα και όλοι άρχισαν σιγά – σιγά να μιλούν για «στρατηγικό επενδυτή», «για μετοχοποιήσεις», για «ιδιωτικοποιήσεις», για «αποκρατικοποιήσεις» κλπ. ‘Όλα αυτά άρχισαν να ακούγονται μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1990. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι κατά καιρούς είχαν γίνει προσπάθειες ώστε το πρόβλημα να τιθασευθεί, αλλά συνήθως αποτύγχαναν. Αλλοτε μερικώς κι άλλοτε παταγωδώς. Το 1992, για παράδειγμα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε αποπειραθεί να προχωρήσει σε ιδιωτικοποίηση της τότε ΕΑΣ (λεωφορεία), καθώς είχε εντοπίσει μεγάλες «τρύπες» και ήθελε να εξυγιάνει την επιχείρηση. Τελικώς, όχι μόνον δεν υλοποιήθηκε η αποκρατικοποίηση της εταιρείας, αλλά τότε είχαν διαδραματιστεί κωμικοτραγικές εικόνες στο κέντρο της Αθήνας, που είχαν κάνει τον γύρο του κόσμου.

7. Μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη: Μετά την ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 1993, η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπό τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου μιλούσε ανοιχτά πια για «μετοχοποιήσεις» και συμμετοχή ιδιωτών στο κεφάλαιο δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών.

8. Προσπάθειες του κ. Κώστα Σημίτη: Ο κ. Κώστας Σημίτης στη συνέχεια (πρωθυπουργός από το 1996 έως το 2004) προσπάθησε, εξαιτίας των πιέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Μάαστριχτ και του εθνικού στόχου ένταξης της χώρας μας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (Ζώνη Ευρώ) το 2000, να προωθήσει μερικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στο χώρο των δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών, αλλά στα … χαρτιά!. Απλώς υπενθυμίζουμε το Νόμο 2469/97 με τον οποίο δημιουργούνταν ένα πλαίσιο εξορθολογισμού και ελέγχου δημόσιων δαπανών και ιδιαίτερα των δαπανών των πολυπληθών δημόσιων φορέων, οι οποίοι χρηματοδοτούνταν μεν από τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν ήταν (και δεν είναι ακόμα!) όμως υποχρεωμένοι να ακολουθούν το Δημόσιο Λογιστικό! Πλήρης, λοιπόν, ασυδοσία! Τελικά, δεν είχε συνέχεια ούτε ο νόμος αυτός…

9. Αλλαγή γενικών κανονισμών το 1998 και αντιδράσεις από ΝΔ! Οι προσπάθειες, στα χαρτιά τουλάχιστον, συνεχίζονται. Τον Ιανουάριο του 1998, μια μείζων κρίση συγκλονίζει τη Ν. Δ. Ο πρόεδρος του κόμματος κ. Κ. Καραμανλής αποφασίζει να διαγράψει τρία επιφανή στελέχη της παράταξης, τους κ. Γιώργο Σουφλιά, Στέφανο Μάνο και Βασίλη Κοντογιαννόπουλο. Οι τρεις διαγραφέντες και ο πρώην πρωθυπουργός κ. Κ. Μητσοτάκης είχαν απουσιάσει από την ψηφοφορία επί μιας ρύθμισης που είχε φέρει στη Βουλή ο τότε υπουργός Εθνικής Οικονομίας κ. Γ. Παπαντωνίου και η οποία προέβλεπε την αλλαγή των γενικών κανονισμών προσωπικού στις ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις είτε ύστερα από διαπραγματεύσεις μεταξύ των διοικήσεων είτε με νόμο, εάν εντός έξι μηνών οι διαπραγματεύσεις δεν καταλήξουν σε αποτέλεσμα. «Οι αλλαγές του προηγούμενου εδαφίου, με τη σύναψη συλλογικών συμβάσεων κατά τη διαγραφόμενη σ’ αυτό διαδικασία, πρέπει, ως προς Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμούς που εμφανίζουν αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα ή βρίσκονται στη φάση εξυγίανσης, να ολοκληρωθούν εντός αποκλειστικής προθεσμίας έξι (6) μηνών από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Η ως άνω διαδικασία ακολουθείται και για τους Κανονισμούς Εργασίας της παρ. 2 του άρθρου 4 του N. 2271/1994 και ολοκληρώνεται εντός αποκλειστικής προθεσμίας δύο (2) μηνών από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Αν, για οποιονδήποτε λόγο, οι παραπάνω προθεσμίες παρέλθουν άπρακτες, οι ως άνω αλλαγές γίνονται με το νόμο», προέβλεπε η ρύθμιση. Προσέξτε τώρα, για να δείτε τα αίτια και το μέγεθος του πολιτικού και οικονομικούς δράματος της χώρας μας, όπως επιμένουμε να το χαρακτηρίζουμε στα βιβλία μας και τα άρθρα μας. Ο κ. Καραμανλής είχε χαρακτηρίσει τη διάταξη ανούσια και κενή περιεχομένου επειδή με νόμο προαναγγέλλει νόμο και προχώρησε στη διαγραφή των τριών στελεχών που είχαν εκφρασθεί υπέρ της ρύθμισης και κατά την ημέρα της ψηφοφορίας απουσίασαν. Απόντες, εκφράζοντας τη διαφωνία τους με τη διάταξη, ήταν και δέκα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, μεταξύ αυτών και ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χάρης Καστανίδης. Εστω κι έτσι, η ρύθμιση ψηφίστηκε, αλλά δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Οι γενικοί κανονισμοί δεν άλλαξαν και οι ΔΕΚΟ συνέχισαν να βουλιάζουν στα χρέη τους, καθώς διοικήσεις και εποπτεύοντες υπουργοί συνέχισαν το αλισβερίσι με τους εργαζομένους, εγκρίνοντας δαπάνες για αυξήσεις μεγαλύτερες της εισοδηματικής πολιτικής, για επιδόματα, πλασματικές υπερωρίες και άλλες έκτακτες αμοιβές, που αύξαιναν τις συνολικές αποδοχές τους κατά 30%, 40% και 50%.

10. Η ίδια διάταξη από τη ΝΔ το 2005 και αντιδράσεις από το … ΠΑΣΟΚ! Σχεδόν επτά χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2005, ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών της κυβέρνησης Καραμανλή κ. Γ. Αλογοσκούφης φέρνει προς ψήφιση στη Βουλή ένα νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ το οποίο περιέχει σχεδόν αυτούσια την ανενεργή ρύθμιση Παπαντωνίου του 1998. «Ιδιαίτερα για τους γενικούς κανονισμούς προσωπικού των (σ. σ. ζημιογόνων) επιχειρήσεων και για ζητήματα που αφορούν στις εργασιακές σχέσεις, οποιαδήποτε αλλαγή γίνεται ύστερα από διαπραγματεύσεις των δύο μερών (επιχείρησης και εργαζομένων) με τη διαδικασία της υπογραφής συλλογικής σύμβασης με την πιο αντιπροσωπευτική συνδικαλιστική οργάνωση της επιχείρησης. (...) Οι αλλαγές της προηγούμενης παραγράφου με τη σύναψη συλλογικών συμβάσεων κατά τη διαγραφόμενη σε αυτό διαδικασία πρέπει να ολοκληρωθούν εντός αποκλειστικής προθεσμίας τεσσάρων (4) μηνών από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου (...) Αν για οποιονδήποτε λόγο η παραπάνω προθεσμία παρέλθει άπρακτη, οι ως άνω αλλαγές γίνονται με νόμο», προβλέπει η διάταξη. Και αυτή είχε την τύχη της πρωτότυπης. Ψηφίστηκε από τη Ν. Δ. (που προφανώς δεν θυμόταν τι έλεγε το 1998) και καταψηφίστηκε από το ΠΑΣΟΚ (που προφανώς δεν θυμόταν τι είχε ψηφίσει επτά χρόνια νωρίτερα). Τη ρύθμιση ψήφισε και ο κ. Μάνος, ο οποίος προφητικά είχε πει ότι θα είναι μεταρρύθμιση, εάν εφαρμοστεί. Φυσικά, δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, εποπτεύοντες υπουργοί, διοικήσεις και συνδικαλιστές τα βρήκαν. Οι κανονισμοί έμειναν ως είχαν, δόθηκαν αυξήσεις κάτω από το τραπέζι και οι ΔΕΚΟ συνέχισαν να βαδίζουν μακαρίως προς τη χρεοκοπία.

11. Επαναφέρεται τώρα το ίδιο θέμα! Και το πολιτικό και οικονομικό δράματα της χώρας μας συνεχίζεται με διεθνή διασυρμό, με διεθνείς οικονομικούς ελέγχους, με Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με Eurostat να πιέζουν και να απειλούν. Και ιδού γιατί: Δώδεκα χρόνια μετά τη ρύθμιση Παπαντωνίου και πέντε μετά τη διάταξη Αλογοσκούφη, η σημερινή κυβέρνηση προχωράει στην αλλαγή των κανονισμών προσωπικού των ΔΕΚΟ...

Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει…

Η ιστορία με το χρέος των ΔΕΚΟ και τις απύθμενες υποχρεώσεις τους δεν είναι χθεσινή. Ούτε προέκυψε εκ του μηδενός. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι κατά καιρούς είχαν γίνει προσπάθειες ώστε το πρόβλημα να τιθασευθεί, αλλά συνήθως αποτύγχαναν. Άλλοτε μερικώς κι άλλοτε παταγωδώς. Το 1992, για παράδειγμα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε αποπειραθεί να προχωρήσει σε ιδιωτικοποίηση της τότε ΕΑΣ (λεωφορεία), καθώς είχε εντοπίσει μεγάλες «τρύπες» και ήθελε να εξυγιάνει την επιχείρηση.

Τελικώς, όχι μόνον δεν υλοποιήθηκε η αποκρατικοποίηση της εταιρείας, αλλά τότε είχαν διαδραματιστεί κωμικοτραγικές εικόνες στο κέντρο της Αθήνας, που είχαν κάνει τον γύρο του κόσμου. Σε σχέση με τότε, σήμερα η κατάσταση είναι προς το παρόν πιο ήρεμη. Συν τοις άλλοις, υπάρχει και η τρόικα «πάνω από το κεφάλι μας», που επιβάλλει τις αλλαγές. Οπότε υπάρχει και ο αποδιοπομπαίος τράγος. Υπάρχουν, όμως, και οι «μαύρες τρύπες» και τα χρέη, που όχι μόνο παραμένουν, αλλά αυξάνονται.

dimitris-stergiou

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/11/blog-post_6116.html

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Επιτέλους ας ακούσουμε και ας διαβάσουμε κάτι αισιόδοξο. Φτάνει πια με τις δυσάρεστες οικονομικές ειδήσεις, μάς έχουν ψυχοπλακώσει. Αυτά και άλλα παρόμοια ακούει, αγαπητοί αναγνώστες, ο καθένας μας όπου κι αν κινείται, με όποιους κι αν συζητεί. Προσωπικά πιστεύω ότι δύο είναι οι κύριες δυνάμεις που μπορούν να απομακρύνουν την εθνική κατάθλιψη και να δώσουν ελπίδα στον λαό μας. Πρώτον η πίστη στον Θεό και στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεύτερον η μελέτη της διαχρονικής πορείας του Ελληνισμού από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα και η αναζήτηση προτύπων και παραδειγμάτων από τις μεγάλες προσωπικότητες που χάραξαν την πορεία μας. Για μια τέτοια προσωπικότητα θα σας μιλήσω σήμερα. Μία προσωπικότητα που συνεχίζει να δίνει ακόμη και σήμερα μάχες υπέρ του Ελληνισμού. Αναφέρομαι στον Μέγα Αλέξανδρο.

Την ώρα που ορισμένα ευρωπαϊκά μέσα ενημερώσεως μάς λοιδορούν, οι ηγέτες της Ευρώπης μάς ταπεινώνουν και τα λάθη μερικών Ελλήνων πολιτικών μάς θλίβουν και μάς συνθλίβουν, ο Μακεδών βασιλεύς και στρατηλάτης προβάλλει στη Γαλλία το μεγαλείο του Ελληνισμού και τονώνει την εθνική μας υπερηφάνεια. Προ ολίγων ημερών είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μία εκδήλωση του Συνδέσμου Γυναικών Μακεδονίας –Θεσσαλονίκης με θέμα: Ο Μέγας Αλέξανδρος στο Λούβρο. Μού έκανε εντύπωση η γλαφυρή και κατατοπιστική ομιλία της κ. Πολυξένης Αδάμ-Βελένη, Διευθύντριας του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης. Μας παρουσίασε τη φιλοσοφία και τη χωροταξία, βάσει της οποίας στήθηκε μία μεγάλη έκθεση για την αρχαία Μακεδονία στο φημισμένο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι. Από τα τέλη Οκτωβρίου μέχρι τις 16 Ιανουαρίου η μεγάλη κεντρική αίθουσα του φημισμένου μουσείου θα είναι αφιερωμένη στην ελληνικότατη Μακεδονία των αρχαίων, των ελληνιστικών και των ρωμαϊκών χρόνων με επίκεντρο βεβαίως τη μορφή του Αλεξάνδρου. Έτσι χιλιάδες επισκέπτες από όλον τον κόσμο θα μάθουν και θα δουν κάτι θετικό για την Ελλάδα, θα καταλάβουν ότι αυτός ο τόπος γέννησε μεγάλες ιστορικές μορφές, έστω κι αν σήμερα ταλαιπωρείται και διασύρεται από τα λάθη των νεωτέρων Ελλήνων.

Οι συλλογές που εκτίθενται στο Λούβρο προέρχονται αφ’ ενός μεν από Μουσεία της Βορείου Ελλάδος, αφ’ ετέρου δε από μακεδονικά ευρήματα που ανέσκαψαν Γάλλοι αρχαιολόγοι σε παλαιότερες εποχές και τα είχαν μεταφέρει στην πατρίδα τους. Όπως μας εξήγησε η κ. Βελένη η πρώτη γαλλική αρχαιολογική αποστολή στη Μακεδονία έγινε γύρω στο 1860 με τον Λεόν Εζέ. Η δεύτερη ανασκαφική προσπάθεια των Γάλλων έγινε το 1916, όταν ο Διχασμός μας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έφερε αγγλικά και γαλλικά στρατεύματα στη Θεσσαλονίκη για να μετάσχουν στο Βαλκανικό Μέτωπο μαζί με Έλληνες και Σέρβους και εναντίον Γερμανών και Βουλγάρων. Μάλιστα τότε η κυβέρνηση Βενιζέλου, που είχε αποσχισθεί από την βασιλική κυβέρνηση των Αθηνών, έδωσε την άδεια να γίνουν αυτές οι ανασκαφές με τη συμφωνία ότι τα ευρήματα των μακεδονικών τάφων (τούμπες) θα μοιράζονται στα τρία. Το ένα τρίτο θα μένει στην Ελλάδα, το άλλο ένα τρίτο θα πηγαίνει στη Γαλλία και το τελευταίο ένα τρίτο στην Βρετανία. Τώρα για πρώτη φορά ευρήματα και κτερίσματα από τον ίδιο τάφο ενώθηκαν και συναντήθηκαν. Δηλαδή τα ευρισκόμενα στην Ελλάδα ταξίδεψαν προσωρινά και ενώθηκαν με όσα είχαν μεταφερθεί μετά το 1918 στη Γαλλία.

Είναι σημαντικό να τονισθεί ότι την ίδια περίοδο εκτίθενται σε άλλες λιγότερο κεντρικές αίθουσες του Λούβρου και αρχαιολογικά ευρήματα από την Κίνα. Όμως την κινεζική έκθεση την χρηματοδότησαν μόνοι τους οι Κινέζοι, ενώ την έκθεση για τον Αλέξανδρο την χρηματοδότησε εξ ολοκλήρου το γαλλικό μουσείο χωρίς να χρειασθεί η ελληνική οικονομική ενίσχυση. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι μεγάλες επεξηγηματικές επιγραφές μέσα στην αίθουσα είναι γραμμένες στη γαλλική, αγγλική και ελληνική γλώσσα! Φυσικά μέσα από τα εκθέματα και τις ελληνικότατες επιγραφές των μνημείων διατρανώνεται διεθνώς και πανηγυρικώς η ελληνική ταυτότητα των Αρχαίων Μακεδόνων κάτι που δεν θα αρέσει στους γείτονές μας τους σκοπιανούς. Αλλά καιρός είναι, να παύσουμε να μοιρολογούμε ηττοπαθώς για τα αγάλματα του Αλεξάνδρου που ανεγείρονται στην ΠΓΔΜ και να ασχοληθούμε περισσότερο με τον Αλέξανδρο, τον Φίλιππο και το μεγαλείο της Αρχαίας Μακεδονίας. Αλήθεια πόσα ελληνόπουλα γνωρίζουν ότι στο μεγαλύτερο γαλλικό μουσείο το κύριο θέμα που προβάλλεται και συζητείται είναι «Το Βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου» , όπως μεταφράζεται ακριβώς ο τίτλος της έκθεσης ( LE ROYAUME D’ ALEXANDRE LE GRAND);

Από τα πολλά και ενδιαφέροντα που μας εξήγησε με οπτικοακουστικά μέσα η κ. Αδάμ-Βελένη συγκράτησα το μίσος των Ρωμαίων κατακτητών του 2ου π.Χ. αιώνος κατά της Πέλλας. Η πρωτεύουσα του Αλεξάνδρου ενοχλούσε τους Ρωμαίους, διότι θύμιζε την μεγάλη ελληνική αυτοκρατορία που έφθασε ως την Ινδία. Την κατέσκαψαν, την λεηλάτησαν και επί 90 ημέρες τελούσαν στη Ρώμη την τελετή του θριάμβου επιδεικνύοντας τα λάφυρα από την κατακτημένη μακεδονική πρωτεύουσα! Ίσως σε τέτοιες κακίες και εκδηλώσεις ανθελληνικού φθόνου να βρίσκεται η εξήγηση για τη διάθεση των δυτικοευρωπαίων να μας ταπεινώνουν. Πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να παραμείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΕΥΡΩ, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μας ας έχουμε καταγράψει και τα αισθήματα ζήλιας της Δύσης απέναντι στον Αλέξανδρο (και στο Βυζάντιο). Λίγη Ιστορία δεν βλάπτει!

Κ.Χ. 1.12.2011