Το ηθικό μειονέκτημα της Aριστεράς

Γράφτηκε από τον Κώστα Κούρκουλο

«Στους νικητές αρκεί η νίκη» ψέλλιζε ο Σπύρος Μαρκεζίνης, βλέποντας τους νικητές του εμφυλίου, τυφλωμένους από το μίσος να κανιβαλίζουν πάνω στους ηττημένους και να τους μετατρέπουν σε μάρτυρες. Διότι αυτός ήξερε πολύ καλά πως, σε μία θρησκευόμενη χώρα στην οποία η εκκλησία γιορτάζει ολόκληρο πάνθεο αγιοποιημένων μαρτύρων, οι μάρτυρες θα ήταν τελικά οι ηθικοί νικητές.

Και πράγματι, επιτελέστηκε ακόμη μία «πανουργία» της ιστορίας. Αφού, λόγω της στάσης των νικητών, οι ηττημένοι αγιοποιήθηκαν. Και ως άγιοι της ιστορίας, την «έγραψαν» κι από πάνω. Έτσι, η ήττα στο πεδίο της μάχης, μετατράπηκε σε ιδεολογικό και ηθικό θρίαμβο των ηττημένων.

Βεβαίως, στην ιδεολογική και ηθική κυριαρχία της Αριστεράς, έπαιξε σημαντικό ρόλο και η ποιότητα των νικητών. Και δεν εννοούμε μόνον τον εσμό των δωσιλόγων και μαυραγοριτών, οι οποίοι ήταν δευτερεύουσα αριθμητικά ομάδα, αλλά κυρίως τη λούμπεν φιλοβασιλική παράταξη.

Και όπως ήταν φυσικό, ως προϊόν της ηθικής κυριαρχίας της Αριστεράς, προέκυψε και το αντίστοιχο ιδεολόγημα: Ήταν το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς. Το οποίο, μετά και την αδιάκριτη προληπτική δίωξη των αριστερών από τη χούντα, εγκαταστάθηκε στη συλλογική μας συνείδηση και έκτοτε την υπερκαθορίζει, ως «συλλογικό υπερεγώ». Δεν είναι τυχαίο ότι, όποιος εμφανίζεται ως ιδιοκτήτης του «ηθικού πλεονεκτήματος», κατέκτησε και το δικαίωμα να ορίζει ως υπέρτατος κριτής, κεντρικές μας «σημασίες», όπως: Ποιος είναι «με το λαό», ποιος είναι «εχθρός του λαού» κ.ο.κ. Και όχι μόνον, αλλά απένειμε στον εαυτό του και την εξουσία να απαγορεύει την κριτική στις πράξεις του και στις διακηρύξεις του, αφού οι άγιοι δεν κρίνονται.

Η περίπτωση του ΚΚΕ, το οποίο εμφανίζεται ως απώτερος ιδιοκτήτης του «ηθικού πλεονεκτήματος», είναι εφιαλτική. Διότι, με την εκμετάλλευσή του, απέκτησε την ασυλία να ενοχοποιεί και να απαγορεύει κάθε κριτική για τις πράξεις και τις διακηρύξεις του. Και όχι μόνον, αλλά πέτυχε να επιβάλει ακόμη και στους αντιπάλους του, να ονομάζουν «συνέπεια» την εκ μέρους του παρανοϊκή εμμονή σε ό,τι διαψεύστηκε και «αγωνιστική συμπεριφορά», οποιαδήποτε πράξη δολιοφθοράς επιχειρεί κατά της οικονομίας της χώρας!

Ανακύπτει όμως το ερώτημα: Είναι πραγματικό το «ηθικό πλεονέκτημα» που απονεμήθηκε στην Aριστερά ή πρόκειται για φαντασίωση; Το πρώτο που πρέπει να εκκαθαριστεί, είναι τι όρισε η σταλινική Aριστερά ως ηθική; Η απάντηση είναι γνωστή: Την ταύτιση με αυτό που ονόμασε «σκοπούς της ιστορίας». Οι οποίοι δεν είναι τίποτε άλλο, από την εκ μέρους της κατάκτηση της εξουσίας, με όλα τα μέσα, στο όνομα μιας συγκεκριμένης «κοινωνικής τάξης». Την οποία «κοινωνική τάξη» μας διαβεβαιώνει ότι εκπροσωπεί, χωρίς όμως ποτέ να επιδείξει την σχετική «εξουσιοδότηση». Που πάει να πει πως τόσο οι  «σκοποί της ιστορίας», όσο και η εκ μέρους της «εκπροσώπηση» συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης, είναι μία φαντασίωση της σταλινικής αριστεράς. Όπου, ως μοναδική «απόδειξη» για την βασιμότητα της φαντασίωσής της, επικαλείται την ίδια τη φαντασίωσή της!

Συνεχίζοντας, ό,τι υπηρετεί τον «σκοπό της ιστορίας», δηλαδή την κατάκτηση της εξουσίας από την Αριστερά, είναι η εκπλήρωση της ανώτατης ηθικής. Γι’ αυτό, ακόμη και τα εγκλήματα -αν υπηρετούν τον συγκεκριμένο σκοπό- ονομάζονται «ηθική».

Έτσι, «ηθική» ήταν τα σαρανταπεντάρια της 17Ν, διότι σκότωναν για να «επιταχύνουν» την πραγμάτωση των «σκοπών της ιστορίας». Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κουφοντίνας στο βιβλίο του μιλάει συνεχώς για την «αίσθηση της   ιστορίας», την οποία δήθεν διαθέτει. Και όχι μόνον, αλλά ως «μυημένος» λαμβάνει και μηνύματα από το μέλλον, αφού -όπως λέει- αφουγκράζεται τη «βουή της ιστορίας». Με άλλα λόγια  δηλώνει ότι «ακούει φωνές» από το μέλλον. Είναι οι «φωνές» που θεωρεί ότι του δίνουν το δικαίωμα στη ζωή και στο θάνατο των άλλων.

«Ηθική» είναι επίσης, η μεγαλύτερη επιχείρηση εξαπάτησης που γνωρίσαμε ποτέ, η οποία εξαπολύθηκε από τη σημερινή νεοσταλινική Aριστερά. Και είναι «ηθική», επειδή υπηρετεί την άνοδο, αλλά και την διατήρησή της στην εξουσία.  Δεν είναι τυχαίο ότι, η «ηθική» αυτή επέτρεψε τα πάντα. Έτσι, είδαμε να αλλάζει το νόημα των λέξεων, προκειμένου να καταργηθεί η διαφορά αλήθειας - ψέματος. Μέχρι τέτοιου σημείου μάλιστα, ώστε να μετατρέπεται στα χέρια τους η γλώσσα, από όργανο επικοινωνίας σε εργαλείο τεχνητής πρόκλησης αντανακλαστικών. Να εκπίπτει δηλαδή σε «παυλωφική γλώσσα». Το χειρότερο όμως ήταν ότι για πρώτη φορά στην ιστορία μας, το ψέμα που εκφέρεται από αυτούς, δεν είναι ψέμα, αλλά ο «θρίαμβος της αλήθειας», αφού υπηρετεί τη μοναδική «αλήθεια», που είναι η εξουσία της Aριστεράς. Και δεν έχει τελειωμό η έκπτωση. Διότι, για να επιβληθούν οι παραλογισμοί αυτοί, καταργήθηκαν και οι κανόνες της λογικής. Έτσι, σε ό,τι λέγεται, δεν υπάρχουν πια προκείμενες και συμπέρασμα, όπως «ανόητα» δίδασκε ο Αριστοτέλης, αλλά μόνον συμπέρασμα. Το οποίο ορίζουν και επιβάλλουν αυθαίρετα αυτοί, με την εξουσία του «ηθικού πλεονεκτήματος». Γι’ αυτό άλλωστε, προσπαθούν να δημιουργήσουν μία κοινωνία, από όπου θα έχουν εξοριστεί ακόμη και οι ερωτήσεις.

Η ταύτιση όμως της ηθικής με τους «σκοπούς της ιστορίας», δηλαδή με μία εξωτική ηθική, συνεπάγεται την κατάργηση της ηθικής των ανθρώπων, δηλαδή της ίδιας της ηθικής. Έτσι «καταργήθηκαν» ως μικροαστικές αγκυλώσεις που εμποδίζουν την εκπλήρωση των σκοπών της ιστορίας, όλοι οι κανόνες της ανθρώπινης ηθικής. Μέχρι τέτοιου σημείου μάλιστα, ώστε ανήχθη σε καθήκον, ακόμη και η συγκάλυψη σεξουαλικών εγκλημάτων κατά γυναικών, με την απλή μετονομασία της σε «πολιτική ωριμότητα»! (Δεν θα επιδοθούμε σε απαρίθμηση παρεκτροπών, διότι  δεν υπάρχει πτυχή ή κανόνας της ανθρώπινης ηθικής, που δεν παραβιάστηκε).

Και όλα αυτά διότι, καθηλωμένοι στα Ζητήματα Λενινισμού του Στάλιν, δεν έμαθαν ποτέ το προφανές: ότι μόνον οι άνθρωποι έχουν σκοπούς. Και ότι οι σκοποί των ανθρώπων, οι αξίες τους και οι σημασίες τους, είναι αποκλειστικά δικές τους δημιουργίες. Άρα, ως δημιουργοί των σκοπών τους, είναι αυτοί που τους θέτουν. Αντίθετα, η ιστορία δεν έχει σκοπούς. Η ιστορία δεν σκέφτεται, δεν σχεδιάζει, δεν συνωμοτεί. Άλλωστε, αναφέρεται στο τελεσίδικο παρελθόν. Γι’ αυτό ακριβώς, «η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά οι πράξεις των ανθρώπων, που επιδιώκουν τους δικούς τους σκοπούς» (Κ. Μαρξ - Φ. Εγκελς, Η Αγία Οικογένεια). Και επειδή ακριβώς δεν υπάρχουν σκοποί της ιστορίας, «δεν υπάρχει επιστήμη των μελλόντων και των ενδεχομένων». Γι’ αυτό και ζητούμενο πάντοτε είναι η ικανότητα να καταλαβαίνει κάποιος μέσα στο «χάος των γεγονότων και των πληροφοριών […] περί τίνος πρόκειται», όπως επισήμαινε ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

Ώσπου, η ύπαρξη σκοπών της ιστορίας αποδείχτηκε αυταπάτη. Δεν ήταν όμως αυταπάτη αλλά πραγματικότητα, η δολοφονία της ηθικής, η οποία διαπράχθηκε χάριν της αυταπάτης. Έτσι, μετά την αποκάλυψη της αυταπάτης, έμειναν και χωρίς αυταπάτες και χωρίς ηθική. Κι αυτό τους «έλυσε τα χέρια». Και τους επιτρέπει πλέον να ενεργούν με μοναδικό «προσόν» την έλλειψη κάθε ηθικής αναστολής, ως τυπικοί κυνικοί της εξουσίας. Με άλλα λόγια, το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς, εξέπεσε σε ηθικό μειονέκτημα.

http://booksjournal.gr/%CE%B3%CE%BD%CF%8E%CE%BC%CE%B5%CF%82/item/2144-%CF%84%CE%BF-%CE%B7%CE%B8%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%AD%CE%BA%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-a%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC%CF%82?fbclid=IwAR13JALbDKy0263NlT0TZ-_HFcQXwSK3gIwtD0uKCJIY_fOtiOWhyEqbfaw

Η μετακόμιση του Δρομέα στα Σκόπια…

Η μετακόμιση του Δρομέα…

[...]

Περνάω σε ένα άλλο θέμα, μεγαλύτερης σοβαρότητας από όσα προηγουμένως εξέθεσα και τα οποία θυμίζουν ανέκδοτο της κακιάς ώρας. Πρόκειται για την τύχη του Δρομέα, του μνημειώδους γλυπτού του Κώστα Βαρώτσου, το οποίο η υπουργός Μυρσίνη «ήμουν κι εγώ κάποτε ΠΑΣΟΚ και μάλιστα ευρωβουλευτής» Ζορμπά «σκεφτόταν» να ανταλλάξει με έναν Μεγαλέξαντρο εκ Σκοπίων.

Έκανα ένα ρεπορτάζ στις πηγές. Μίλησα και με τον Κώστα Βαρώτσο. Τον βρήκα περίπου έξαλλο με την υπουργό που προσπάθησε να διορθώσει την ανοησία εκδίδοντας διάψευση των όσων γνωστοποίησε ο διάσημος γλύπτης. Φυσικά τον Βαρώτσο πιστεύω. Όχι μόνο γιατί γνωρίζω τον άνδρα, αλλά και γιατί υποπτεύομαι ότι όλο αυτό το άθλιο πράγμα της ανταλλαγής του υπέροχου Δρομέα με ένα από αυτά τα «κιτς» αγάλματα του Μεγαλέξαντρου που παρήγαγε η μεγαλομανία του Γκρούεφσκι δεν ήταν δική της ιδέα. 

Προφανώς «γεννήθηκε» στο μυαλό κάποιων εκεί στο Μέγαρο Μαξίμου και της ανέθεσαν να το φέρει εις πέρας.

Αλλά η αντίδραση του Βαρώτσου δεν ήταν η μοναδική. Συνομίλησα με τον δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη. Τον βρήκα στη Φλωρεντία, να μετέχει σε ένα συνέδριο. Έξαλλος επίσης. Ούτε καν ρωτήθηκε για το θέμα.

– Θα έπρεπε;

– Φυσικά και θα έπρεπε. Ο Δρομέας ανήκει στην πόλη της Αθήνας, στον δήμο της πρωτεύουσας. Ουδείς μπορεί να βάλει χέρι πάνω του. Με ποιο δικαίωμα τέθηκε θέμα ανταλλαγής του, και μεταφοράς του στα Σκόπια, χωρίς να μας ρωτήσουν; Ποιος σκέφθηκε αυτή την ανοησία; Σας λέγω ότι ο Δήμος Αθηναίων είναι κάθετα αντίθετος. Και δεν θα επιτρέψουμε να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο…

…και ο Μέγας Αλέξανδρος

Από τη συνομιλία με τον δήμαρχο Καμίνη προέκυψε και κάτι ακόμη: ότι ο Δήμος Αθηναίων διαμορφώνει στη διασταύρωση των οδών Όλγας και Αμαλίας, στο Ζάππειο, χώρο για την τοποθέτηση ενός χάλκινου αγάλματος που απεικονίζει τον έφιππο Μέγα Αλέξανδρο. Πρόκειται για έργο του γλύπτη Γιάννη Παππά, το οποίο παραμένει στις αποθήκες του δήμου 26 χρόνια μετά την παράδοσή του (το ’93) επειδή δεν είχε βρεθεί ένας χώρος κατάλληλος για την τοποθέτησή του.

Όλες οι προτεινόμενες θέσεις είχαν απορριφθεί και έπειτα από πολλές προσπάθειες επιλέχθηκε ο συγκεκριμένος, ο οποίος γειτονεύει με τους στύλους του Ολυμπίου Διός.

Τα έργα διαμόρφωσης προχωρούν εντατικά και η τοποθέτηση του αγάλματος θα γίνει πολύ σύντομα. «Πρόκειται για πραγματικό καλλιτέχνημα», μου ανέφερε ο δήμαρχος και δεν έχω λόγους να αμφιβάλλω…

Γιώργος Χρ. Παπαχρήστος

https://www.in.gr/2019/03/13/apopsi/o-monomaxos-kai-maksimou/

Το Αδιέξοδο της Αλαζονείας

Το Αδιέξοδο της Αλαζονείας

Όπως όλοι οι Έλληνες είμαι ιδιαιτέρως ανήσυχη, όχι για το μέλλον όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά για το εάν θα έχουμε μέλλον. Με αυτό το άρθρο θέλω να εκφράσω τις σκέψεις μου ως απλή πολίτης και προσδοκώντας ότι κάποιοι διαθέτουμε  την ψυχή ώστε να αναχαιτίζουμε τον ολοκληρωτικό αφανισμό του Έθνους μας.

Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση σήμερα τα συστημικά κόμματα βρίσκονται σε αδιέξοδο, λόγω της πλήρης αδυναμίας τους να πείσουν πλέον τους Έλληνες πολίτες για τις καλές προθέσεις τους και σε οποιοδήποτε ζήτημα. Είναι το αποτέλεσμα ενός διπόλου  αλαζονείας δεκαετιών ξεκινώντας από την δίχως όρους και όρια δύναμη που εμείς τους  δώσαμε, χωρίς κανέναν έλεγχο και συνέπειες. Τις τελευταίες δεκαετίες όσο τα κόμματα και οι επαγγελματίες πολιτικοί ύφαιναν τον ιστό της διαπλοκή τους, εμείς μετατραπήκαμε σε φούσκες έπαρσης γιατί δήθεν καταφέρναμε να έχουμε «κονέ» με τον έναν ή τον άλλον βουλευτή. Μας εξώθησαν συνειδητά σε εμπόρους των ίδιων των ψυχών μας με αντάλλαγμα ψήφους, υποσχέσεις και κοπανιστό βόλεμα. Τώρα πια έχουν φτάσει στο σωματεμπόριο, ο καθένας από εμάς αγωνιά για την επιβίωση της οικογένειας του και όλο και πιο συχνά σκεφτόμαστε για πόσο ακόμα θα υπάρχουμε ως Έθνος. Συνεχίζουν, τώρα μας απειλούν με μεγαλύτερη φτωχοποίηση, μείωση των συντάξεων, περισσότερη φορολόγηση, ολοένα και αυξανόμενη ανεργία και εάν και ποιο κομμάτι της πατρίδας μας θα ξεπουλήσουν μέσα στις επόμενες μέρες. Μας λένε ξεκάθαρα ότι δεν μας χρειάζονται γιατί τώρα εισάγουν λαθρομετανάστες που με εξπρές ελληνοποιήσεις,  θα τους ψηφίζουν για να συνεχίσουν να είναι ισόβιοι βουλευτές δημοκρατικά εκλεγμένοι, σε μια χώρα που προς το παρόν ονομάζεται Ελλάδα. Από που το ξεκίνησαν και που το έφτασαν.

Από την άλλη μεριά του διπόλου εμείς, οι Έλληνες πολίτες υποφέρουμε το δικό μας αδιέξοδο και την δική μας αλαζονεία. Υπήρξαμε ιδιαιτέρως εύκολοι στο να ψηφίζουμε πότε το ένα και πότε το άλλο κόμμα δίχως καμία προσπάθεια αξιολόγησης τους. Τα τελευταία 45 χρόνια δημιουργήσαμε μία κατ’ επίφαση δημοκρατία που οικοδομήθηκε πάνω στην συστηματική διαφθορά των Ελλήνων, στην μετάλλαξη του χαρακτήρα και ήθους μας, με αντάλλαγμα να εξυπηρετηθεί το λεγόμενο προσωπικό συμφέρον όπως μας υπέδειξαν τα κόμματα με κύριο εργαλείο, τους διορισμούς στον δημόσιο τομέα. Εάν προσέξουμε καλύτερα θα δούμε ότι αυτό που συμβαίνει για δεκαετίες, επί της ουσίας είναι εξαγρίωση των Ελλήνων και μετατρόπη της κοινωνίας μας σε ζούγκλα. Οι Έλληνες πολύ εύκολα πείσθηκαν ότι αυτό είναι το μοντέρνο. Ότι  στο σύγχρονο κόσμο μας είναι χρησιμότερο να είμαστε δίχως αισθήματα αλλά και δίχως λογική, με μηδενική προσπάθεια έλλογης επεξεργασίας όλων όσων συμβαίνουν γύρω μας. Από τη μια η ψευδαίσθηση ανεξαρτησίας που επέφερε η τεχνολογία, η φιληδονία της ευκολίας  και από την άλλη η ταχύτητα της μοντέρνας εποχής βοήθησαν ώστε η κριτική σκέψη και η δημιουργική σκέψη & πράξη να καταπολεμηθούν στον υπέρτατο βαθμό ώστε να μας μεταλλάξουν σε κακόψυχα ανθρωποειδή. Έτσι προσαρτηθήκαμε σε κόμματα προσδοκώντας να μας πετάξουν ξεροκόμματα υποσχέσεων και διορισμούς για εύκολη και άνετη ζωή με δανεικά. Αυτό το τελευταίο δεν μας το είπαν εξαρχής, μας το κρατούσαν κρυφό.

Και ενώ ο κομμουνισμός αρνήθηκε το εαυτό του σε κατεξοχήν κομμουνιστικές χώρες, εμείς αναβαθμίσαμε στην αλαζονεία μας και σαν καλά κορόιδα, πιστέψαμε ότι θα φέρει την ευημερία. Μία ευημερία που την καταλαβαίνουμε μόνο μέσα από το πρίσμα του προσωπικού συμφέροντος και του βολέματος. Δίχως ποτέ να παίρνουμε σοβαρά τις επιπτώσεις του εθισμού μας για βόλεμα πάνω στην κοινωνία μας και στους συνανθρώπους μας όπως η μακροχρόνια ανεργία,  η αποξένωση και η κοινωνική απομόνωση, οι ψυχοσωματικές ασθένειες, η αδικία.  Η εμμονή μας σε αυτές τις βάρβαρες αναχρονιστικές πρακτικές είναι μία από τις αιτίες που σταδιακά αποδόμησαν τον ιστό της Ελληνικής κοινωνίας στο σύνολο της, ενώ η ζωή και τα παραδείγματα πολλών χωρών μαρτυρούν το αντίθετο. Εύχομαι ολόψυχα οι Έλληνες να πήραμε το μάθημα μας και να κατανοήσουμε ότι η ευημερία, η ειρήνη, η καλή διεθνής φήμη, και οι επενδύσεις συμβαίνουν μόνο όταν οι άνθρωποι συνεργάζονται καλοπροαίρετα και θετικά σε όλα τα επίπεδα και μήκη της καθημερινότητας, στην γειτονιά και στο χωριό μας, στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο μέχρι την Βουλή και τα υπουργεία. Από το πως μιλάμε στους γείτονες μας, την βοήθεια που θα προσφέρουμε σε έναν συνάδελφο, την ευγένεια και επαγγελματισμό των δημοσίων υπαλλήλων, την εθελοντική συνεισφορά μας σε κοινωνικές, περιβαλλοντικές, πολιτιστικές ή άλλες δράσεις. Η σταθερότητα, η καλή οργάνωση, η συνεργασία και οι αποτελεσματικές υπηρεσίες δημόσιες και ιδιωτικές, είναι οι πόλοι έλξεις για τον κάθε μικρότερο ή μεγαλύτερο επενδυτή και επιχειρηματία, γιατί μαρτυρούνε τον χαρακτήρα των κατοίκων και της χώρας στο σύνολο της.

Όλα αυτά δεν αποτελούν καμία καινοτομία. Είναι όλα όσα είναι καθιερωμένα σε πολλές χώρες. Άλλωστε, έτσι ζούσαμε με συνεργασία και αλληλοβοήθεια αλλά τα απαρνηθήκαμε όταν μπήκαν ανάμεσα μας τα περιττά υλικά αγαθά και ο ανταγωνισμός φούντωσε για το ποιος φοράει την πιο ακριβή μάρκα και πόσο ακριβό είναι το αυτοκίνητο μας. Για αρκετές δεκαετίες σπαταλήσαμε τον πολύτιμο χρόνο μας, το χρήμα μας και την ενέργεια μας.

Αποπροσανατολιστήκαμε και θαμπωθήκαμε από τα άψυχα και ασήμαντα, ενώ επιτρέψαμε την γελοιοποίηση των παραδόσεων και της Ιστορίας μας, λες και μόνο η Ελλάδα έχει. Παλαιότερα ήτανε η αριστερά που μιλούσε για τον αποπροσανατολισμό του καπιταλισμού, με την κατανάλωση, την πορνεία, τις βιομηχανίες θεαμάτων, τα ναρκωτικά, την ισοπέδωση.  Η σημερινή ριζοσπαστική αριστερά οργανώνει ημίγυμνες παρελάσεις, φοράει τζηνς και ροζ φρου-φρου, πίνει ουίσκι, και δίνει άδειες για τοποθέτηση αυτόματων μηχανών πώλησης χασίς, πρωτοπορώντας σε ένα νέο σωματεμπόριο. Η λογική με οδηγεί στην εύλογη ερώτηση: Ποια είναι η διαφορά;

Ένα παράδοξο της αλαζονείας μας είναι ότι εμείς οι Έλληνες αποκόψαμε τους εαυτούς μας από τον υπόλοιπο κόσμο. Ενώ η τεχνολογία υπάρχει και μας δίνει αμέτρητες δυνατότητες, δεν φροντίσαμε να μάθουμε τι συμβαίνει σε άλλες χώρες και πως. Για παράδειγμα ακούγεται κατά καιρούς το γελοίο επιχείρημα να σταματήσουν οι Εθνικές γιορτές και παρελάσεις. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν και ας μάθουμε σε ποια άλλη χώρα του κόσμου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο; Φυσικά η απάντηση είναι εύκολη, και μάλιστα όσο πιο αριστερά και όσο πιο κομμουνιστική είναι η χώρα τόσο πιο μεγάλες παρέλασες γίνονται και ο εθνικισμός χτυπάει κόκκινο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πρέπει επιτέλους να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τον δόλο, να επεξεργαζόμαστε και να αξιολογούμε ότι συμβαίνει γύρω μας, και εάν δεν είμαστε σίγουροι ας κοιτάξουμε τι κάνουν οι υπόλοιπες χώρες, κάνοντας συγκρίσεις και μαθαίνοντας από τα επιτυχημένα ή αποτυχημένα παραδείγματα τους.

Η αλαζονεία που ζούμε στην πατρίδα μας είναι πολύπλευρη και πολυεπίπεδη. Εάν κάποιοι περίμεναν ότι αυτό το άρθρο θα είναι ένα κατηγορώ για τα κόμματα, δεν μπορώ να είμαι άδικη. Τα συστημικά κόμματα και οι επαγγελματίες πολιτικοί είναι οι κύριοι σχεδιαστές, εκφραστές και εγκληματίες κατά συρροή.  Ναι μεν είναι αυτοί που μας κορόιδεψαν αλλά δεν θα μπορούσαν εάν εμείς δεν ανταποκρινόμασταν από την άλλη πλευρά του διπόλου. Εμείς τους το επιτρέψαμε ξανά και ξανά και ξανά... Κατάφεραν να μας διαπλέξουν σε έναν ανταγωνισμό αλαζονείας και ξεπεράσαμε τους εκπαιδευτές μας, για να μας πούνε στο τέλος ότι είμαστε οι φταίχτες. Είναι λάθος, αλλά πασίγνωστο το «Μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου. Για όσους δεν το καταλάβανε, ποτέ δεν υπήρξαν ηγέτες, ούτε σωτήρες. Όλοι τους  είναι μετριότητες της κακιάς ώρας! Το λάθος είναι δικό μας γιατί δεν θέλουμε να δουλέψουμε σκληρά για την πατρίδα μας, δεν θέλουμε να προσπαθήσουμε με τόλμη, δεν θέλουμε να πιστέψουμε στους εαυτούς μας. Ακόμα και σήμερα ο αλαζονικός ρόλος μερίδας Ελλήνων όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι, στην εκλογή και διατήρηση στην εξουσία των κατά συνείδηση προδοτών και καταστροφέων της πατρίδας μας, με τρομάζει. Η αλαζονεία τους εκφράζεται κυρίως στο να πιστεύουν ότι βρίσκονται στο απυρόβλητο.  Είναι αυτοί που θέλουν να πιστεύουν ότι τα πάντα μένουν ίδια. Ακούγεται πολύ συχνά και μάλλον προωθείται συστηματικά, η γνωστή φράση «δεν αλλάζει το σύστημα».  Εάν ήτανε έτσι, η ανθρωπότητα δεν θα είχε υπάρξει ποτέ. Προσωπικά, δεν είμαι φίλη με την ηττοπάθεια. Η ανθρωπότητα υπάρχει και μάλιστα σε τεράστια ποικιλία εκφάνσεων. Αυτός είναι ο λόγος που έχουμε Ιστορία, πολιτισμούς, επιστήμες, θρησκείες, γλώσσες, τεχνολογία, φιλοσοφία. Λογικό συμπέρασμα είναι ότι τα πάντα αλλάζουν.

Για μένα η λύση βρίσκεται στην συνειδητοποίηση ότι ο καθένας από εμάς είναι συνυπεύθυνος για την Ελλάδα Μας, από όπου και εάν βρίσκεται, ότι και να κάνει. Εμείς είμαστε οι ηγέτες της Ελλάδας μας. Εμείς είμαστε οι ελίτ του Έθνους μας. Εμείς είμαστε οι πρεσβευτές του πολιτισμού μας. Εμείς είμαστε οι Βουλή των Ελλήνων. Εμείς γράφουμε την Ιστορία μας.

Η αλαζονεία μπορεί και φωλιάζει στις επιλογές μας, στις πράξεις μας, συμπροφορές, σκέψεις, συναισθήματα, χειρονομίες, στον λόγο μας, στο βλέμμα μας. Η αλαζονεία ακυρώνει τα όνειρα μας. 

Δεν έχουμε άλλο περιθώριο. Η λύπη μου είναι ανείπωτη. Και η ψυχρή αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε ήδη στον γκρεμό και πέφτουμε.  Δεν θα είμαι αρκετή για να πετάξω έξω από την Βουλή Μας, τη Βουλή των Ελλήνων, όλο αυτό τον συρφετό. Αυτή η εκλογική αναμέτρηση είναι η τελευταία μας ευκαιρία πριν τον αφανισμό. Και αυτή τη φορά μόνο Εμείς έχουμε την ικανότητα να μας οδηγήσουμε σε Διέξοδο και να εγγυηθούμε το καλύτερο για τον Ελληνισμό και όλους τους Έλληνες. Ήρθε η ώρα.

Βασιλική Φαρμάκη - Λονδίνο

Η Σία του εθνομηδενισμού επιστρέφει δριμύτερη στο ΥΠΕΞ

Νεφέλη Λυγερού

Να λοιπόν που κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο! Η Σία Αναγνωστοπούλου επανέρχεται στο υπουργείο Εξωτερικών ως αναπληρώτρια υπουργός, αρμόδια για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Η θεωρούμενη ιέρεια του εθνομηδενισμού έχει γράψει τη δική της ιστορία. Το καλοκαίρι του 2015, μέσα από την προσωπική της σελίδα στο Facebook είχε δηλώσει σε υψηλούς τόνους: «Δεν θέλω πια αυτή την Ευρώπη! Δεν θέλω αυτή την Ευρώπη που θεωρεί ότι όποιος δεν συμφωνεί με τις ‘Μεγάλες Δυνάμεις’ πρέπει να ταπεινωθεί. Δεν θέλω πια αυτή την πραξικοπηματική Ευρώπη».

Μερικές ημέρες μετά, η βουλευτής Αχαΐας είχε ορκιστεί αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών για ευρωπαϊκές υποθέσεις. Σ’ αυτή τη θέση που επανήλθε τώρα, είχε καθίσει πολύ λίγο. Μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 είχε μετακινηθεί ως αναπληρώτρια υπουργός στο Παιδείας. Από εκεί είχε απομακρυνθεί το Νοέμβριο του 2016, αλλά, όπως αποδείχθηκε, το υπουργιλίκι δεν είχε τελειώσει για τη Σία.

Τα τότε οργισμένα λόγια της Αναγνωστοπούλου αντανακλούσαν τον τρόπο που κατά κανόνα σκέφτονταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αφελής ευρωπαϊσμός και οι αρχικές ψευδαισθήσεις για τον τρόπο που το ευρωπαϊκό διευθυντήριο θα αντιμετώπιζε την κυβέρνηση Τσίπρα, όπως είναι γνωστό, συνετρίβησαν από την πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα ήταν στην Κουμουνδούρου να παλινδρομούν από την «αγάπη» στο «μίσος».

Στη Βουλή λόγω της εκλογικής πλημμυρίδας

Ούτε οι εθνομηδενιστικές αντιλήψεις της Σίας ήταν εξαίρεση στην Κουμουνδούρου, παρότι τις συμμερίζεται ένα μικρό μόνο κλάσμα ακόμα και από τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, από το 4,5%. Όταν είχε για πρώτη φορά πάει στο υπουργείο Εξωτερικών είχε επιχειρήσει με το καλημέρα να αλλάξει την πολιτική για τη μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη. Μειονότητα, την οποία η ίδια δεν δίσταζε να αποκαλεί τουρκική. Δεν ήταν, άλλωστε, η πρώτη φορά που ασχολείτο με το ευαίσθητο αυτό ζήτημα και πάντα για να καταγγείλει την καταπίεση που ασκεί η ελληνική Πολιτεία!

Η πολιτική άνοδος της Σίας δεν οφείλεται στην προσωπική πολιτική ακτινοβολία της. Υποστηρίχθηκε με φανατισμό από την εσωκομματική «ομάδα των 53», στην οποία ανήκει. Είχαν υποστηρίξει όσο μπορούσαν την υποψηφιότητά της για το Ευρωκοινοβούλιο το 2014. Και όταν προκηρύχθηκαν οι εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 είχαν κινητοποιήσει τον κομματικό μηχανισμό στην Αχαΐα για να την εκλέξουν βουλευτή, παρότι η ίδια ήταν σχεδόν άγνωστη στην τοπική κοινωνία. Η εκλογική πλημμυρίδα του ΣΥΡΙΖΑ, όμως, έστειλε κι αυτήν στη Βουλή.

Σε μια από τις πρώτες μετεκλογικές δηλώσεις της, η Αναγνωστοπούλου είχε ερμηνεύσει λίγο διαφορετικά την εκλογή της: «ο λαός της Αχαΐας δεν με γνώριζε καλά και γι’ αυτό βασίστηκε στο βιογραφικό μου»! Η αλήθεια είναι πως μέσα σε 15 ημέρες προεκλογικής εκστρατείας είχε καταφέρει να συγκεντρώσει περισσότερους από 17.500 σταυρούς. Μπορεί το γεγονός πως είναι καθηγήτρια στο Πάντειο να έπαιξε τον ρόλο του, όταν οι ψηφοφόροι κατά κανόνα αγνοούσαν τους περισσότερους υποψήφιους του ΣΥΡΙΖΑ.

Μουσική για τα τουρκικά αυτιά

Η ίδια, μάλιστα, έχει επικαλεστεί τους φοιτητές της ως το βασικό κίνητρο ανάμιξής της με τα κοινά. «Όταν μπήκαμε στην κρίση και είδα τη σταδιακή κατάρρευση των πανεπιστημίων και την απόγνωση των φοιτητών μου, είπα να μην επιλέξω την ασφάλεια του αμφιθεάτρου, αλλά να προσπαθήσω να εφαρμόσω στην πράξη όσα ήξερα θεωρητικά».

Ομότεχνοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, από τους οποίους ζητήσαμε να εκφράσουν άποψη για την ακαδημαϊκή επάρκεια της Αναγνωστοπούλου, την χαρακτηρίζουν από ανεπαρκή έως ανύπαρκτη. Υποστηρίζουν πως δεν έχει άξιο λόγου επιστημονικό έργο. Το μάθημα της στο Πάντειο δεν είχε καμία ιδιαίτερη απήχηση στους φοιτητές. Η ίδια, όμως, ήταν χωρίς αμφιβολία μία από τις πιο καλοχρηματοδοτούμενες. Στις πολλές επισκέψεις της στην Τουρκία έβρισκε πάντα ανοιχτές αγκάλες. Γιατί όχι; Οι απόψεις της ήταν μουσική για τα τουρκικά αυτιά.

Συνάδελφοί της στο πανεπιστήμιο τονίζουν ότι η Αναγνωστοπούλου πάντα είχε την τάση να ακονίζει τις πολιτικές της απόψεις στα αμφιθέατρα, εκφράζοντας την απέχθειά της σε οτιδήποτε πατριωτικό. Ο εθνομηδενισμός και η αποδόμηση της εθνικής συνείδησης, της εθνικής ταυτότητας και της ιστορίας ήταν το όχημα που της εξασφάλισε την εύκολη ακαδημαϊκή άνοδο σ’ ένα περιβάλλον που αποθεώνει αυτές τις απόψεις.

Φοιτητές της θυμούνται τη Σία να καταφέρεται με μένος εναντίον οποιουδήποτε παρέπεμπε σε πατρίδα και πατριωτισμό. «Είχε κηρύξει πόλεμο στον Αρχιεπίσκοπο της Κύπρου Μακάριο. Τον απεχθανόταν ως εθνικιστή. Από την άλλη υπερασπιζόταν σθεναρά τους Τουρκοκυπρίους, με το επιχείρημα ότι ήταν θύματα του εθνικισμού των Ελληνοκυπρίων. Προσπαθούσε να μας πείσει να μην τυφλωνόμαστε από το συναίσθημα και να βλέπουμε πάντα την πλευρά των άλλων. Το έβρισκα λογικό, αλλά αναρωτιόμουν πώς γίνεται να έχουμε πάντα εμείς άδικο και πάντα οι άλλοι δίκιο! Μήπως αυτό είναι εθνικισμός από την ανάποδη;», μας είπε ένας πρώην φοιτητής της.

Στις επάλξεις υπέρ του σχεδίου Ανάν

Μπορεί τότε, η Αναγνωστοπούλου να μην ήταν γνωστή στο ευρύ κοινό, αλλά η δράση της ήταν γνωστή σε συγκεκριμένους κύκλους. Η “χρυσή” σελίδα της καριέρας της ήταν η ένθερμη και όχι ανιδιοτελής υποστήριξη του σχεδίου Ανάν για την Κύπρο το 2004. «Είναι γνωστό ότι η Σία αποτέλεσε μέλος της επιτροπής προπαγάνδας του ΝΑΙ», μας λέει Κύπριος διπλωμάτης. «Λοιδορούσε, τότε, ασταμάτητα τους απορριπτικούς σε Ελλάδα και Κύπρο που αμφισβητούσαν το σχέδιο Ανάν και έφτασε να κατακεραυνώνει με περισσή ειρωνεία το 76% των Ελληνοκυπρίων όταν το καταψήφισε. Ήταν, μάλιστα, από αυτούς που υπερθεμάτιζε, ζητώντας την παραδειγματική τιμωρία των Ελληνοκυπρίων από τη διεθνή κοινότητα».

Σύμφωνα με το βιογραφικό της υπήρξε «υπεύθυνη της ερευνητικής ομάδας του Υπουργείου Εξωτερικών της Κύπρου για θέματα που αφορούσαν την Τουρκία και την Τουρκοκυπριακή κοινότητα» κατά την τελευταία τριετία της διακυβέρνησης Κληρίδη, όταν προετοιμαζόταν το σχέδιο Ανάν. Την ίδια περίοδο εισέπραττε και δύο μισθούς: έναν από τη θέση στο Πάντειο και έναν δεύτερο από το πανεπιστήμιο Κύπρου.

Η αρθρογραφία της στην «Αυγή» και σε άλλα έντυπα εκείνη την εποχή ήταν μία παθιασμένη πολεμική εναντίον του “απόλυτου κακού”, εναντίον του επικίνδυνου εθνικιστή Τάσσου Παπαδόπουλου! «Είναι αξιοσημείωτο ότι η ορολογία της θυμίζει την ορολογία του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών. Ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα απορρίπτει από το 1950 και μετά κάθε πρόταση των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό. Αυτό το λέει μόνο η Τουρκία, εν μέρει η Βρετανία και η σημερινή αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας», μας είπε σαρκαστικά διπλωμάτης.

Πριν την εκλογή της τον Ιανουάριο του 2015, είχε την ιδιότητα του μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε, σχεδόν δέκα χρόνια μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, προσπάθησε με άλλα στελέχη να πείσει τον Αλέξη Τσίπρα να στηρίξει μία νέα πρωτοβουλία του διεθνούς παράγοντα για την ολική επαναφορά μίας παραλλαγής του σχεδίου Ανάν, παρακάμπτοντας για μία ακόμα φορά την εκπεφρασμένη βούληση των Ελληνοκυπρίων.

Η επιχειρηματολογία της δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό. «Ένα παρόμοιο σχέδιο Ανάν αποτελεί την ύστατη ευκαιρία για την Αριστερά στο νησί», όπως η ίδια αρέσκεται να υποστηρίζει. Μόλις τον Μάιο του 2015 έλεγε σε συνέντευξή της: «Μία αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν μπορεί να επέμβει και να καθοδηγήσει την Κύπρο. Δεν είναι αυτός ο ρόλος της. Είναι όμως σημαντικό μια αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα να δείξει εμπράκτως τι σημαίνει μια μη εθνικιστική προσέγγιση στη λύση του Κυπριακού. Το 2004 μπήκε μπροστά μια απολύτως εθνικιστική ανάγνωση του παρελθόντος»!

Ειδήμων για τα ελληνοτουρκικά!

Τη στράτευσή της υπέρ του σχεδίου Ανάν ακολούθησαν δημόσιες παρεμβάσεις της με στόχο να υπερασπιστεί την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, την οποία έβλεπε σαν όχημα για τον εκδημοκρατισμό της γειτονικής χώρας. Στο πλαίσιο αυτό για χρόνια σχεδόν αποθέωνε τον Ταγίπ Ερντογάν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το βιβλίο που ετοίμαζε το 2013 και το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Τουρκία και στον ηγέτη της Ερντογάν!

Τον θαύμαζε τόσο πολύ που τον συνέκρινε με τους Αμερικανούς εθνοπατέρες. Αν και ήταν έτοιμο για το τυπογραφείο, οι εξελίξεις την πρόλαβαν, προστατεύοντάς την τελικά από ένα επιστημονικό φιάσκο. Οι μαζικές διαδηλώσεις και τα αιματηρά επεισόδια στην Πόλη την άνοιξη του 2013 κατέδειξαν τον πραγματικό χαρακτήρα του καθεστώτος που είχαν επιβάλει οι ισλαμιστές του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.

Η επιχειρηματολογία της διαψευδόταν με τον πιο κραυγαλέο τρόπο. Έτρεξε τότε λοιπόν να μαζέψει πίσω το πόνημά της απ’ όσους συναδέλφους και συντρόφους της το είχε ήδη μοιράσει. Αυτό, βέβαια, δεν την προστάτεψε από τα σαρκαστικά σχόλια για την επιστημοσύνη και για την ευστοχία των προβλέψεών της! «Μόλις τρεις εβδομάδες πριν τα επεισόδια η Σία χαρακτήριζε τον Ερντογάν το νέο Τόμας Τζέφερσον της Ανατολής. Όσοι μπόρεσαν να διαβάσουν το βιβλίο, καθώς ήταν ιδιαίτερα ακατανόητο ακόμα γελάνε…» μας λέει συνάδελφός της καθηγητής στο Πάντειο.

Ούτε αυτό, όμως, έπληξε τις αμετροεπείς φιλοδοξίες της. Είχε, άλλωστε, εξασφαλισμένη την αμέριστη υποστήριξη της εσωκομματικής ομάδας των «53» και ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν ήδη στην αξιωματική αντιπολίτευση και σε τροχιά προς την εξουσία.

Η σχέση με την οργάνωση του Σόρος

«Αν ψάξει κανείς προσεκτικά θα διαπιστώσει τις διασυνδέσεις της Σίας με διάφορα κέντρα και μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως το CDRSEE που χρηματοδοτείται από πολυεθνικές και ισχυρές χώρες» μας λέει ο ίδιος καθηγητής. Τί δουλειά, άραγε, έχει μία τόσο ριζοσπάστης αριστερή με μία ΜΚΟ, στην οποία προεδρεύει ο εφοπλιστής Κώστας Καρράς και η οποία επισήμως χρηματοδοτείται αδρά από τον Σόρος για να ξαναγράψει την ιστορία;

Η Σία είναι επίσης μέλος και του δικτύου Transform που τάχθηκε κατά της απόσυρσης του περιλάλητου βιβλίου της ΣΤ’ Δημοτικού, το οποίο φέρει την υπογραφή της εξίσου περιλάλητης Ρεπούση. Οι δύο τους, άλλωστε, συμμερίζονται τις ίδιες αντιλήψεις. Το γεγονός ότι αρνούνται τη γενοκτονία που διέπραξε ο τουρκικός μιλιταριστικός εθνικισμός κατά των χριστιανικών κοινοτήτων της Ανατολής, δεν τις εμποδίζει να χρησιμοποιούν με μεγάλη ευκολία τον όρο γενοκτονία σε άλλες περιπτώσεις που ταιριάζουν στις ιδεοληψίες τους.

Σε άρθρο της για τη Μικρασιατική Καταστροφή αναφέρει: «Η Μεγάλη Ιδέα μεταλλάχθηκε όμως σε ένα βαθύ, ιδεολογικό υπόστρωμα, το οποίο διεκδίκησε υπερταξικότητα: ο Ελληνισμός συρρικνώνεται ή καταστρέφεται, όχι εξαιτίας της ιδεολογίας και της πολιτικής της ηγεσίας του, αλλά εξαιτίας των εχθρών του. Οι εχθροί αλλάζουν ανάλογα με την εποχή: οι Τούρκοι για όλες τις εποχές, οι κομμουνιστές κάποτε (και τώρα;), οι μετανάστες σήμερα. Ο ακραίος και ρατσιστικός εθνικισμός, η Μεγάλη Ιδέα, η παλιά και νέα εθνικοφροσύνη, ήταν και παραμένουν ο μεγαλύτερος εχθρός του έθνους».

Το πέρασμα και η επιστροφή στο υπουργείο Εξωτερικών

Παρόλα αυτά, πριν κλείσει εξάμηνο στη Βουλή, στην Αναγνωστοπούλου δόθηκε, έστω και για λίγες εβδομάδες τότε, το ευαίσθητο χαρτοφυλάκιο των ευρωπαϊκών υποθέσεων στο υπουργείο Εξωτερικών. Πώς είχε γίνει αυτό; Γιατί ο πρωθυπουργός είχε επιλέξει αυτή και όχι κάποιο άλλο στέλεχος; Η απάντηση είναι ότι την είχε επιλέξει με κριτήριο τις εσωκομματικές σκοπιμότητες. Η Σία ανήκει στην “ομάδα των 53”, η οποία διαθέτει ισχυρά ερείσματα στον κομματικό μηχανισμό.

Το γεγονός ότι το 2015 στελέχη της «ομάδας των 53» είχαν δείξει κάποιες δειλές τάσεις διαφοροποίησης στην κρίσιμη πρώτη ψηφοφορία για τα προαπαιτούμενα εν όψει του 3ου μνημονίου (σε κάποια από αυτά είχε ψηφίσει παρών) είχε υποχρεώσει τον Αλέξη Τσίπρα να προσφέρει ανταλλάγματα για να κατευνάσει τις αντιδράσεις. Έτσι η Σία βρέθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών.

Τότε, η Αναγνωστοπούλου δεν είχε επιβιώσει εκεί. Σύντροφοί της λένε γι’ αυτήν πως δεν χαρακτηρίζεται από εγκράτεια. Το 2015 είχε επιτεθεί εναντίον και του Μανώλη Γλέζου. Είχε πει στον Ant1 Πάτρας: «Ηρωισμοί και προσωπική πολιτική δεν χωρούν αυτές τις κρίσιμες στιγμές… Εάν διαφωνείς φεύγεις. Θα περίμενα πιο συνετή στάση από τον Μανώλη Γλέζο. Διαφωνώ κάθετα με τις θέσεις του. Με βρίσκει κάθετα αντίθετη η προσωπική προβολή που επιδιώκει ο Μανώλης Γλέζος».

Πρέπει να της αναγνωριστεί ότι η Σία δεν μασάει τα λόγια της. Και γιατί να τα μασήσει, άλλωστε; Τρισήμισυ χρόνια από τότε ξαναπαίρνει το ίδιο χαρτοφυλάκιο, έχοντας αυτή τη φορά υπουργό όχι το Νίκο Κοτζιά, που ασκούσε ασφυκτικό έλεγχο, αλλά τον Γιώργο Κατρούγκαλο. Ίσως είναι η ανταμοιβή της για το γεγονός ότι στην ομιλία της στη Βουλή για τη Συμφωνία των Πρεσπών κατάφερε το μοναδικό: να ισχυριστεί πως η υπογραφή της ήταν αντιιμπεριαλιστική πράξη! Μετά από αυτό μέχρι και ο Νίκος Κοτζιάς θα την συμπαθούσε…

Πηγή: 

https://slpress.gr/politiki/i-sia-toy-ethnomidenismoy-epistrefei-drimyteri-sto-ypex/

Πρέσπες: Το βρώμικο παρασκήνιο

Ο Σταύρος, ο Πάιατ, η συμφωνία των Πρεσπών 

και ποιος «σκότωσε» το Ποτάμι

Πριν από μερικές ημέρες ο Σταύρος Θεοδωράκης αναρωτήθηκε «ποιος σκότωσε το Ποτάμι» και κατήγγειλε ότι η ΝΔ ήταν αυτή που τελικά οδήγησε στη διάλυση της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Την Παρασκευή από το Σκάι, ο μέχρι πρότινος βουλευτής του Ποταμιού, Γιώργος Αμυράς, άφησε σαφέστατα υπονοούμενα ότι υπήρξε συναλλαγή, ότι αυτός που «σκότωσε» το κόμμα ήταν τελικά ο ίδιος ο αρχηγός του.

Οι δηλώσεις Αμυρά δεν μπορούν να περάσουν έτσι απλά και χωρίς να δοθούν απαντήσεις. Στη Βουλή οι φήμες για όλα όσα έγιναν με τη συμφωνία των Πρεσπών προκαλούν ντροπή ακόμη και σε αυτούς που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κάνουν παζάρια κάτω από το τραπέζι ακόμη και για κρίσιμα εθνικά θέματα.

Ο Αμυράς είπε μεταξύ άλλων ότι «όταν αποχώρησε ο Καμμένος από την κυβέρνηση το Ποτάμι δεν βγήκε να πει στον Τσίπρα να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν το έκανε ποτέ, μόνο εγώ το έκανα. Στην τροπολογία για τα αντισταθμιστικά το Ποτάμι είπε την ψηφίζουμε είναι καλή, εγώ και πάλι τότε δεν τη στήριξα. Την Πέμπτη το βράδυ κάναμε το Πολιτικό Συμβούλιο. Εβγαλαν 9 δευτερόλεπτα ηχογραφήσεων, ας τα βγάλουν όλα». Και ρώτησε ανοικτά τον Θεοδωράκη. «Από μένα έχει το ελεύθερο να βγάλει τα πρακτικά της σημαντικότερης σύσκεψης που συμμετείχα όσο ήμουν στο Ποτάμι. Αν θέλει να συνεχίσει αυτόν τον βρώμικο πόλεμο, με παράνομες πρακτικές, να τα βγάλει στη δημοσιότητα. Αλλά να απαντήσει: Γιατί ήθελε να περάσει η Συμφωνία των Πρεσπών;

Αν μου στείλει τώρα μήνυμα και μου δώσει το ελεύθερο, μπορώ να σας πω. Να μας πει και αν έχει αναλάβει δεσμεύεις και έναντι ποιων;».

Τα όσα υποστηρίζει ο Αμυράς τα γνωρίζουν αρκετοί και τα συζητούν στους διαδρόμους της Βουλής. Ακούγεται για παράδειγμα ότι το παρασκήνιο της αλλοπρόσαλλης τακτικής του Ποταμιού είναι πολύ έντονο. Λένε π.χ. πώς είναι δυνατόν τη μια ημέρα το κόμμα να λέει ότι θα ψηφίσει κατά συνείδηση και την άλλη ο αντιπρόεδρος, Γ. Μαυρωτάς να αφήνει ορθάνοικτο παράθυρο για να ψηφίσουν; Τι μεσολάβησε και ποιες δεσμεύσεις; Γιατί ο Αμυράς αφήνει να εννοηθεί ότι υπήρξε κάτι που άλλαξε τη γνώμη του Θεοδωράκη.

Το παρασκήνιο, λοιπόν, λέει ότι ο επικεφαλής του Ποταμιού δεσμεύτηκε στον αμερικανό πρέσβη, Τζέφρι Πάιατ, τον οποίο είδε πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία στη Βουλή. 

Τι είχαν γράψει τα «ΝΕΑ»

Σχετική αναφορά είχε κάνει σε πρόσφατο άρθρο του και ο Γ. Πρετεντέρης στα «ΝΕΑ». Είχε γράψει μεταξύ άλλων:

Στις 17 Μαΐου 2018 ο Τσίπρας συναντιέται με τον Ζάεφ στη Σόφια.

Στις 19 Μαΐου ο Ζάεφ συγκαλεί σύσκεψη πολιτικών αρχηγών στα Σκόπια. Σύμφωνα με τα πρακτικά, ο Ζάεφ μεταφέρει όσα συζήτησε με τον Τσίπρα λέγοντας ότι «δεν μπορεί να σχηματίσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία και αυτή δεν θα προέλθει από τις ψήφους του Καμμένου, αλλά από το Ποτάμι» («Καθημερινή», 2 Οκτωβρίου 2018).

Στις 23 Ιανουαρίου 2019, επτά μήνες αργότερα, ο Τσίπρας δεν είχε κοινοβουλευτική πλειοψηφία, μάζεψε κάτι ρετάλια του Καμμένου και πέρασε τη συμφωνία με τέσσερις ψήφους από το Ποτάμι (Θεοδωράκης, Μαυρωτάς, Λυκούδης, Δανέλλης). Ο Ζάεφ δηλαδή ήξερε τον Μάιο ακριβώς τι θα συμβεί τον Ιανουάριο. Οι υπόλοιποι μπορούμε να σπάσουμε τα μολύβια μας. Είναι μάντης, θα μου πείτε. Ή είχε πολύ καλή πληροφόρηση, θα πω εγώ. Μόλις προ διημέρου είχε συναντήσει τον Τσίπρα. Ο οποίος στις 12 Μαρτίου είχε καλέσει στο Μαξίμου τον Θεοδωράκη για έναν εντελώς άσχετο λόγο.

Πάμε παρακάτω και παρακαλώ να προσέξετε το εξής:

Ο Ζάεφ δεν μιλάει για ψήφους από το ΚΙΝΑΛ ή από την Κεντροαριστερά γενικώς, αλλά «από το Ποτάμι».

Μόνο που στις 19 Μαΐου, το Ποτάμι μετείχε στο ΚΙΝΑΛ. Κι έως τότε δεν υπήρχε συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων (οι Πρέσπες έγιναν στις αρχές Ιουνίου).

Το Πολιτικό Συμβούλιο του ΚΙΝΑΛ (στο οποίο μετείχε ο Θεοδωράκης) δεν είχε συνεδριάσει για να εξετάσει τη συμφωνία, ούτε ήξεραν ακόμη αν θα διαφωνήσουν με τη Φώφη (αυτό συνέβη στις 12 Ιουνίου).

Και το Ποτάμι μετείχε κανονικά στο ΚΙΝΑΛ από το οποίο αποχώρησε μόλις την 1η Ιουλίου.

Με άλλα λόγια ο Ζάεφ ήξερε τον Μάιο όχι μόνο τι θα συμβεί τον Ιανουάριο, αλλά και τι θα μεσολαβήσει. Ο Κάλχας αυτοπροσώπως!

Όταν μάλιστα τα πράγματα πήγαν να στραβώσουν με τον Καμμένο στα τέλη Δεκεμβρίου και το Ποτάμι έβαλε θέμα κυβερνητικής πλειοψηφίας εξοργίζοντας το Μαξίμου, ο πρεσβευτής Πάιατ συνάντησε τον Θεοδωράκη. Τρία εικοσιτετράωρα μετά τη συνάντησή τους, το Μαξίμου αλλάζει γραμμή κι από το «κάντε πρόταση δυσπιστίας» που έλεγε έως τότε γυρίζει αιφνιδιαστικά στο «θέλω ψήφο εμπιστοσύνης» (13 Ιανουαρίου).

Την οποία κέρδισε χάρη στην ψήφο ενός βουλευτή (Δανέλλης) από πού; Από το… Ποτάμι!

Και ταυτοχρόνως διευκολύνθηκε το υπόλοιπο Ποτάμι να ψηφίσει τις Πρέσπες αποσυνδέοντας τις Πρέσπες από την εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση.

Σας το λέω: ο Ζάεφ είναι μεγάλος μάντης!

Αλλά ευτυχώς κάτι κόβει και το δικό μας μυαλουδάκι να μη μας θεωρούν κορόιδα».

Όλα στο φως

Αυτά που έγραφε ο Γιάννης Πρετεντέρης επιβεβαιώνονται από αυτά που είπε ο Γιώργος Αμυράς και που άφησε να εννοηθεί ότι έγιναν από την πλευρά του Σταύρου Θεοδωράκη. Και θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δοθεί στη δημοσιότητα το σύνολο των ηχογραφήσεων από το Ποτάμι, όπως και να απαντήσει ο Θεοδωράκης για το αν δεσμεύτηκε κάπου και γιατί ήθελε να περάσει η συμφωνία των Πρεσπών. Ποια η εμπλοκή του αμερικανού πρέσβη και με ποιες πιέσεις πείστηκε ο Θεοδωράκης για να στηρίξει τη συμφωνία;

Ένα κόμμα που κάποτε έπαιρνε 15% στις δημοσκοπήσεις και που είχε 11 βουλευτές ενώ τώρα δεν έχει καν Κ.Ο. πρέπει να απαντήσει διότι με τις ψήφους του Θεοδωράκη, του Λυκούδη, του Μαυρωτά και του διαγραφέντος Δανέλλη, πέρασε η συμφωνία.

Αν είναι απλά μια απόφαση με βάση τη συνείδηση των βουλευτών με γεια τους με χαρά τους, αλλά αν είναι προϊόν συναλλαγής, εκβιασμών, πιέσεων, βρόμικου παρασκηνίου, πρέπει να βγουν όλα στο φως.

Η περίπτωση του Ποταμιού και οι βόμβες Αμυρά είναι η μία πλευρά του τι παίχτηκε τις τελευταίες εβδομάδες στο πολιτικό σκηνικό. Το στημένο θέατρο Τσίπρα – Καμμένου, οι αστειότητες με τον Παπαχριστόπουλο και το «παραιτούμαι – δεν παραιτούμαι», η υπόθεση της «γκαζόζας» και των κωμικοτραγικών καταστάσεων για να διασωθούν τα μικρά κόμματα με αλλαγές στον κανονισμό της Βουλής, επιβεβαιώνουν όσους λένε ότι υπάρχουν πολλοί σκελετοί στις ντουλάπες συγκεκριμένων πολιτικών.

https://www.in.gr/2019/02/01/politics/kommata/o-stayros-o-paiat-symfonia-ton-prespon-kai-poios-skotose-potami/

Η «Κεντροαριστερά» ως επάγγελμα

Aκριβώς πριν εκατό χρόνια, στις 28 Ιανουαρίου 1919, ο Μαξ Βέμπερ προσκλήθηκε από την Ελεύθερη Ένωση Φοιτητών της Βαυαρίας για μια διάλεξη στο Μόναχο. Λίγους μήνες αργότερα, τον Ιούλιο 1919, το κείμενο της διάλεξης κυκλοφόρησε με μορφή δοκιμίου υπό τον τίτλο «Η Πολιτική ως Επάγγελμα» (Politik Als Beruf).

Είναι ένα από τα κείμενα που σφράγισαν την πολιτική επιστήμη και γενικότερα την πολιτική στα εκατό χρόνια που ακολούθησαν.

Σημειώνω άλλωστε πως ήταν η εποχή που γεννιόντουσαν τα σύγχρονα κόμματα, η σύγχρονη δημοκρατία και το σύγχρονο κράτος με τις λειτουργίες του.

Η βασική ιδέα του Βέμπερ είναι πως η πολιτική αποτελεί μια σοβαρή υπόθεση εξουσίας κι ότι ο επαγγελματίας πολιτικός οφείλει να δρα «με απόσταση από τα πράγματα και τους ανθρώπους» με μια λεπτή άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στην «ηθική της πεποίθησης» και την «ηθική της ευθύνης».

Δεν επεκτείνομαι διότι δεν είναι αυτό το ζήτημα.

Απλώς αν ο Βέμπερ λοξοδρομούσε στα μέρη μας στις μέρες μας θα μπορούσε να ενσωματώσει στην σκέψη του ένα ιδιαίτερο και ιδιόρρυθμο πολιτικό φαινόμενο: το φαινόμενο της «Κεντροαριστεράς ως επάγγελμα».

Ποτέ άλλοτε στη σύγχρονη πολιτική ιστορία και μετά τον πρώιμο κοινοβουλευτισμό της εποχής Τζουμπέ, δεν είχαμε ένα τόσο εξατομικευμένο πολιτικό προσωπικό που να δρα σε επίπεδο μονάδας και προσωπικής γνώμης.

Άνθρωποι δηλαδή που θεωρούν ότι πολιτική σημαίνει να εκφωνείς απόψεις στον καθρέφτη σου και να δρας για πάρτη σου μέσω των απόψεων που εκφώνησες.

Φυσικά το φαινόμενο δεν είναι μόνο κεντροαριστερό.

Και η Αριστερά και η Δεξιά έχουν αντίστοιχα παραδείγματα αλλά μάλλον περιορισμένα και λιγότερο σοβαρά (Παπακώστα, Αντώναρος κ.λπ.).

Δεν είναι καν εντελώς καινούργιο.

Αν πάρουμε τρεις διαφορετικές αλλά εμβληματικές περιπτώσεις της επικαιρότητας θα δούμε ότι δεν ξεπήδησαν ούτε ξαφνικά ούτε από το πουθενά.

Η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου ξεκίνησε την καριέρα της από τη Νεολαία ΠΑΣΟΚ. Έγινε συνεργάτις του Χρ. Παπουτσή στην Ευρωβουλή. Χρημάτισε γενική γραμματέας Εμπορίου υπό τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Εκτοξεύθηκε γραμματέας του ΠΑΣΟΚ και ευρωβουλευτίνα από τον Γ. Παπανδρέου. Διετέλεσε υπουργός στις μνημονιακές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (2009 – 2011) και αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 2012. Διαφώνησε με το Μνημόνιο με μια μικρή καθυστέρηση δύο ετών αφότου το είχε ψηφίσει.

Τώρα «αισθάνεται δικαίωση» που είναι υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του «παλιού πολιτικού συστήματος» στο οποίο είχε πρωταγωνιστήσει.

Ο Σπύρος Δανέλλης ήταν στη αρχή Σοσιαλιστική Πορεία, ύστερα ΕΑΡ και μετά βρέθηκε στον Συνασπισμό της Αριστεράς με τον οποίο εξελέγη βουλευτής το 1996 – 2000. Στη συνέχεια βγήκε δήμαρχος Χερσονήσου Κρήτης με έναν ευρύτερο αριστερό συνδυασμό που υποστήριξε και το ΠΑΣΟΚ. Το 2009 – 2014 έγινε ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Το 2015 βγήκε βουλευτής με το Ποτάμι. Το 2017 ακολούθησε τον Θεοδωράκη στο ΚΙΝΑΛ από όπου έφυγαν μαζί το 2018 πριν καταλήξει πρόσφατα «ανεξάρτητος βουλευτής που στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ» παρέχοντας ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Τσίπρα.

Τέλος αντίστοιχη ήταν κι η διαδρομή του Νίκου Μπίστη (ΚΚΕ, Συνασπισμός, ΑΕΚΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥ, ΚΙΝΑΛ και τώρα υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ) με μόνη ουσιαστική διαφορά ότι ο Μπίστης δεν έχει εκλεγεί ποτέ σε τίποτα.

Παρά τις επιμέρους διαφορές τους έχουν κι οι τρεις κοινό στοιχείο μια ακατάπαυστη πολιτική κινητικότητα, της οποίας τα κριτήρια είναι συνήθως εξατομικευμένα και συχνά ακατάληπτα.

Δεν είναι οι μόνοι.

Μετέχουν σε έναν ολιγάριθμο αλλά φασαριόζικο χώρο που φέρει την χρήσιμα εύπλαστη επωνυμία «Κεντροαριστερά». Έναν χώρο που ακόμη και πριν από την αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ ζούσε περισσότερο χάρη σε εκείνους που τον αποτελούσαν παρά σε εκείνο που αποτελούσε ο ίδιος.

Εσχάτως η κινητικότητά τους έχει ενθαρρυνθεί από τις εξελίξεις στο Σκοπιανό που για ανεξήγητους λόγους πρωτοστατεί στα ενδιαφέροντά τους, αλλά κυρίως από την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να αναζητήσει ένα προσωπικό το οποίο θα υπηρετήσει το άλλοθι του εξανθρωπισμού του.

Πάντα έτοιμοι. Πάντα διαθέσιμοι. Πάντα πρόθυμοι.

Το επαγγελματικό αυτό φαινόμενο επωφελείται από τη συγκυρία και για άλλους δύο λόγους.

Πρώτον, την ύπαρξη μιας ομάδας δημοσιογράφων κυρίως στα κυβερνητικά μέσα ενημέρωσης με άδηλο επαγγελματικό μέλλον σε περίπτωση πολιτικής αλλαγής.

Κατά την αντίληψή τους, η ιδιότητα του «κεντροαριστερού» ως πιο λάιτ εκδοχή του «δημοσιογράφου ΣΥΡΙΖΑ» τούς επιτρέπει να ελπίζουν ότι θα επιβιβαστούν σε κάποιες σωστικές λέμβους. Προς το παρόν αρκούνται σε νουθεσίες κατά του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου – από την άποψη της κεντροαριστερής ευαισθησίας, βεβαίως, βεβαίως…

Δεύτερον, τη διατύπωση προ έτους από τον καθηγητή Ν. Μαραντζίδη μιας καινοφανούς θεωρίας για «αντιπολίτευση α λα καρτ». Η θεωρία αυτή επιτρέπει στους ενδιαφερομένους να αναζητούν σημεία επαφής με τη εκάστοτε κυβερνητική εξουσία κατά περίπτωση και παρά την κυβερνητική εξουσία. Κοινώς, να τα έχουν καλά με όλους – κυρίως με τη σημερινή κυβερνητική εξουσία.

Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Σκοπιανού με την πρόσφατη μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια των Syriza and friends στο Μέγαρο Μουσικής. Παραβρέθηκαν πολλοί Syriza αλλά ελάχιστοι friends.

Η αποτυχία δεν είναι ακατανόητη. Το Σκοπιανό που για τους προαναφερθέντες αποτελεί (κατά τα λεγόμενά τους) κορυφαίο «ταυτοτικό» ζήτημα, ελάχιστα εισιτήρια κόβει στον χώρο της ιστορικής Κεντροαριστεράς, της Δημοκρατικής Παράταξης και του ΠΑΣΟΚ.

Οι εκτός πλαισίου αδιαπραγμάτευτες κι ασυμβίβαστες ανησυχίες τους καταλήγουν σε μια απολίτικη πλατφόρμα «πολιτικού σουλατσαδορισμού» που απλώς επιτρέπει στους σουλατσαδόρους να σουλατσάρουν κατά την επαγγελματική τους κλίση ή προσφορά.

Είναι αλήθεια ότι η αντίληψη αυτή αποδείχτηκε εξαιρετικά μειοψηφική.

Βρήκε σχετική απήχηση σε κάποιους κύκλους κυρίως του Ποταμιού που αναζητούσαν λιγότερο συμβατικές πολιτικές συμπεριφορές. Αλλά φαίνεται ότι εξανεμίζεται όχι μόνο επειδή εξανεμίζεται το Ποτάμι, αλλά κι επειδή αποδείχθηκε μια αντίληψη εξαιρετικά απολίτικη ώστε να αποκτήσει πολιτική υπόσταση.

Τελικά δηλαδή η νοσηρότητα του φαινομένου περιορίζεται από τη φύση του.

Αφενός από την εξαιρετικά περιορισμένη πολιτική εμβέλεια κι αξιοπιστία όσων το συγκροτούν.

Κι αφετέρου από την προφανή αδυναμία των πρωταγωνιστών του να καταλύσουν τους νόμους και τις βασικές λειτουργίες της «πολιτικής ως επάγγελμα».

Διότι όπως προειδοποιούσε κι ο Μαξ Βέμπερ στο δοκίμιο που αναφέραμε «η πολιτική ασκείται με το κεφάλι και όχι με άλλα σημεία του σώματος».

Γιάννης Κ. Πρετεντέρης

Ο Τζουμπές

Κακώς νομίζαμε έως τώρα ότι εμβληματικές φυσιογνωμίες της συριζαίικης Αριστεράς είναι ο Αρης, ο Φιντέλ, ο Μαδούρο, άντε και ο Κουφοντίνας.

Εφεξής πρώτη μούρη στον Πάνθεον των ηρώων της αναδεικνύεται ο αείμνηστος Δημήτριος Βούλγαρης ή Τζουμπές.

Η ομολογημένη (ακόμη κι από τον Πρόεδρο της Βουλής!) προσπάθεια της κυβέρνησης να παρατείνει με συνταγματικά τερτίπια τον βίο της ως «κυβέρνηση μειοψηφίας» εγγράφεται ευθέως στη λαμπρή παράδοση φαυλότητας του υδραίου πολιτικού.

Να θυμίσω ότι τελευταία φορά που η Ελλάδα κυβερνήθηκε από κυβέρνηση μειοψηφίας ήταν το 1874-75 με πρωθυπουργό τον Τζουμπέ της καρδιάς μας.

Την επόμενη χρονιά, ο Χαρίλαος Τρικούπης εξήγγειλε (διά στόματος βασιλέως Γεωργίου Α') την «αρχή της δεδηλωμένης» ή «δημοκρατική αρχή».

Έκτοτε κι επί ενάμιση αιώνα η Ελλάδα κυβερνήθηκε από αναρίθμητες κυβερνήσεις, καλές ή κακές, αλλά ποτέ από κυβέρνηση μειοψηφίας. Ακόμη κι η μειοψηφική κυβέρνηση Τσαλδάρη το 1932 είχε τη ρητή ανοχή της αντιπολίτευσης του Ελευθέριου Βενιζέλου.

Κατόπιν τούτου, αν η κυβέρνηση καταφέρει να σπάσει μια δημοκρατική συνταγματική παράδοση 144 ετών, δικαιούμαστε να λέμε ότι δεν έχουμε «πρώτη φορά Αριστερά» αλλά «δεύτερη φορά Τζουμπέ».

Άλλωστε η σύγκριση μάλλον υπέρ του Τζουμπέ αποβαίνει.

Να θυμίσω ότι τον έλεγαν έτσι επειδή δεν φορούσε γραβάτα αλλά «τζουμπέ». Ενα μακρύ έως τους αστράγαλους ανατολίτικο πανωφόρι με το οποίο ντύνονταν συνήθως οι κοτζαμπάσηδες.

Ο Τζουμπές πέρασε στην Ιστορία ως πρότυπο φαυλότητας, αυθαιρεσίας και πελατοκρατίας.

Κανάκευε τους οπαδούς του κι εξυπηρετούσε αδίστακτα τους πολιτικούς φίλους του.

Πάντως επί ημερών του σύμπλεγμα τύπου «Παππάς, μπαμπάς Παππάς και Μανώλης του Παππά» δεν είχε καταγραφεί.

Ήταν σκληρός, τραμπούκιζε και δίωκε τους αντιπάλους του - ένα είδος Πολάκη και Παπαγγελόπουλου ταυτοχρόνως...

Ποτέ δεν ακούστηκε όμως ότι άνθρωποι του Τζουμπέ προέτρεπαν τον Παπακωνσταντίνου να «δώσει» τον Βενιζέλο, ούτε ότι ζητούσαν από έναν ισοβίτη να «δώσει» τον Μαρινάκη «για να μείνει είκοσι χρόνια ο Τσίπρας», ούτε ότι πίεζαν τον Παπαντωνίου να «δώσει» τον Σημίτη, ούτε ότι εκβίαζαν «κουκουλοφόρους» μάρτυρες να «δώσουν» τον Σαμαρά, τον Στουρνάρα και τον Αδωνη.

Μπορεί ο Τζουμπές να είχε μια νοοτροπία αυθαιρεσίας - δικαιολογούσε τις αποφάσεις του με την αρβανίτικη έκφραση «άστε ντούα!» που σημαίνει «έτσι θέλω!».

Αλλά τέτοιες αλητείες δεν έκανε.

Δεν ξέρω πώς θα τελειώσει η «δεύτερη φορά Τζουμπές».

Θυμίζω απλώς ότι ο αυθεντικός Τζουμπές κατέληξε στο Ειδικό Δικαστήριο κατηγορούμενος για πλαστογραφία και αντιποίηση αρχής, μαζί με τον γαμπρό του και υπουργούς που πουλούσαν έδρες σε μητροπολίτες!

Πέθανε το 1877 πριν ολοκληρωθεί η εκδίκαση.

Πρετεντέρης Ι.Κ.

https://www.tanea.gr/print/2019/01/07/opinions/tzoumpes/

Χριστούγεννα 2018

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με ΥΓΕΙΑ!