Το Αδιέξοδο της Αλαζονείας

Το Αδιέξοδο της Αλαζονείας

Όπως όλοι οι Έλληνες είμαι ιδιαιτέρως ανήσυχη, όχι για το μέλλον όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά για το εάν θα έχουμε μέλλον. Με αυτό το άρθρο θέλω να εκφράσω τις σκέψεις μου ως απλή πολίτης και προσδοκώντας ότι κάποιοι διαθέτουμε  την ψυχή ώστε να αναχαιτίζουμε τον ολοκληρωτικό αφανισμό του Έθνους μας.

Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση σήμερα τα συστημικά κόμματα βρίσκονται σε αδιέξοδο, λόγω της πλήρης αδυναμίας τους να πείσουν πλέον τους Έλληνες πολίτες για τις καλές προθέσεις τους και σε οποιοδήποτε ζήτημα. Είναι το αποτέλεσμα ενός διπόλου  αλαζονείας δεκαετιών ξεκινώντας από την δίχως όρους και όρια δύναμη που εμείς τους  δώσαμε, χωρίς κανέναν έλεγχο και συνέπειες. Τις τελευταίες δεκαετίες όσο τα κόμματα και οι επαγγελματίες πολιτικοί ύφαιναν τον ιστό της διαπλοκή τους, εμείς μετατραπήκαμε σε φούσκες έπαρσης γιατί δήθεν καταφέρναμε να έχουμε «κονέ» με τον έναν ή τον άλλον βουλευτή. Μας εξώθησαν συνειδητά σε εμπόρους των ίδιων των ψυχών μας με αντάλλαγμα ψήφους, υποσχέσεις και κοπανιστό βόλεμα. Τώρα πια έχουν φτάσει στο σωματεμπόριο, ο καθένας από εμάς αγωνιά για την επιβίωση της οικογένειας του και όλο και πιο συχνά σκεφτόμαστε για πόσο ακόμα θα υπάρχουμε ως Έθνος. Συνεχίζουν, τώρα μας απειλούν με μεγαλύτερη φτωχοποίηση, μείωση των συντάξεων, περισσότερη φορολόγηση, ολοένα και αυξανόμενη ανεργία και εάν και ποιο κομμάτι της πατρίδας μας θα ξεπουλήσουν μέσα στις επόμενες μέρες. Μας λένε ξεκάθαρα ότι δεν μας χρειάζονται γιατί τώρα εισάγουν λαθρομετανάστες που με εξπρές ελληνοποιήσεις,  θα τους ψηφίζουν για να συνεχίσουν να είναι ισόβιοι βουλευτές δημοκρατικά εκλεγμένοι, σε μια χώρα που προς το παρόν ονομάζεται Ελλάδα. Από που το ξεκίνησαν και που το έφτασαν.

Από την άλλη μεριά του διπόλου εμείς, οι Έλληνες πολίτες υποφέρουμε το δικό μας αδιέξοδο και την δική μας αλαζονεία. Υπήρξαμε ιδιαιτέρως εύκολοι στο να ψηφίζουμε πότε το ένα και πότε το άλλο κόμμα δίχως καμία προσπάθεια αξιολόγησης τους. Τα τελευταία 45 χρόνια δημιουργήσαμε μία κατ’ επίφαση δημοκρατία που οικοδομήθηκε πάνω στην συστηματική διαφθορά των Ελλήνων, στην μετάλλαξη του χαρακτήρα και ήθους μας, με αντάλλαγμα να εξυπηρετηθεί το λεγόμενο προσωπικό συμφέρον όπως μας υπέδειξαν τα κόμματα με κύριο εργαλείο, τους διορισμούς στον δημόσιο τομέα. Εάν προσέξουμε καλύτερα θα δούμε ότι αυτό που συμβαίνει για δεκαετίες, επί της ουσίας είναι εξαγρίωση των Ελλήνων και μετατρόπη της κοινωνίας μας σε ζούγκλα. Οι Έλληνες πολύ εύκολα πείσθηκαν ότι αυτό είναι το μοντέρνο. Ότι  στο σύγχρονο κόσμο μας είναι χρησιμότερο να είμαστε δίχως αισθήματα αλλά και δίχως λογική, με μηδενική προσπάθεια έλλογης επεξεργασίας όλων όσων συμβαίνουν γύρω μας. Από τη μια η ψευδαίσθηση ανεξαρτησίας που επέφερε η τεχνολογία, η φιληδονία της ευκολίας  και από την άλλη η ταχύτητα της μοντέρνας εποχής βοήθησαν ώστε η κριτική σκέψη και η δημιουργική σκέψη & πράξη να καταπολεμηθούν στον υπέρτατο βαθμό ώστε να μας μεταλλάξουν σε κακόψυχα ανθρωποειδή. Έτσι προσαρτηθήκαμε σε κόμματα προσδοκώντας να μας πετάξουν ξεροκόμματα υποσχέσεων και διορισμούς για εύκολη και άνετη ζωή με δανεικά. Αυτό το τελευταίο δεν μας το είπαν εξαρχής, μας το κρατούσαν κρυφό.

Και ενώ ο κομμουνισμός αρνήθηκε το εαυτό του σε κατεξοχήν κομμουνιστικές χώρες, εμείς αναβαθμίσαμε στην αλαζονεία μας και σαν καλά κορόιδα, πιστέψαμε ότι θα φέρει την ευημερία. Μία ευημερία που την καταλαβαίνουμε μόνο μέσα από το πρίσμα του προσωπικού συμφέροντος και του βολέματος. Δίχως ποτέ να παίρνουμε σοβαρά τις επιπτώσεις του εθισμού μας για βόλεμα πάνω στην κοινωνία μας και στους συνανθρώπους μας όπως η μακροχρόνια ανεργία,  η αποξένωση και η κοινωνική απομόνωση, οι ψυχοσωματικές ασθένειες, η αδικία.  Η εμμονή μας σε αυτές τις βάρβαρες αναχρονιστικές πρακτικές είναι μία από τις αιτίες που σταδιακά αποδόμησαν τον ιστό της Ελληνικής κοινωνίας στο σύνολο της, ενώ η ζωή και τα παραδείγματα πολλών χωρών μαρτυρούν το αντίθετο. Εύχομαι ολόψυχα οι Έλληνες να πήραμε το μάθημα μας και να κατανοήσουμε ότι η ευημερία, η ειρήνη, η καλή διεθνής φήμη, και οι επενδύσεις συμβαίνουν μόνο όταν οι άνθρωποι συνεργάζονται καλοπροαίρετα και θετικά σε όλα τα επίπεδα και μήκη της καθημερινότητας, στην γειτονιά και στο χωριό μας, στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο μέχρι την Βουλή και τα υπουργεία. Από το πως μιλάμε στους γείτονες μας, την βοήθεια που θα προσφέρουμε σε έναν συνάδελφο, την ευγένεια και επαγγελματισμό των δημοσίων υπαλλήλων, την εθελοντική συνεισφορά μας σε κοινωνικές, περιβαλλοντικές, πολιτιστικές ή άλλες δράσεις. Η σταθερότητα, η καλή οργάνωση, η συνεργασία και οι αποτελεσματικές υπηρεσίες δημόσιες και ιδιωτικές, είναι οι πόλοι έλξεις για τον κάθε μικρότερο ή μεγαλύτερο επενδυτή και επιχειρηματία, γιατί μαρτυρούνε τον χαρακτήρα των κατοίκων και της χώρας στο σύνολο της.

Όλα αυτά δεν αποτελούν καμία καινοτομία. Είναι όλα όσα είναι καθιερωμένα σε πολλές χώρες. Άλλωστε, έτσι ζούσαμε με συνεργασία και αλληλοβοήθεια αλλά τα απαρνηθήκαμε όταν μπήκαν ανάμεσα μας τα περιττά υλικά αγαθά και ο ανταγωνισμός φούντωσε για το ποιος φοράει την πιο ακριβή μάρκα και πόσο ακριβό είναι το αυτοκίνητο μας. Για αρκετές δεκαετίες σπαταλήσαμε τον πολύτιμο χρόνο μας, το χρήμα μας και την ενέργεια μας.

Αποπροσανατολιστήκαμε και θαμπωθήκαμε από τα άψυχα και ασήμαντα, ενώ επιτρέψαμε την γελοιοποίηση των παραδόσεων και της Ιστορίας μας, λες και μόνο η Ελλάδα έχει. Παλαιότερα ήτανε η αριστερά που μιλούσε για τον αποπροσανατολισμό του καπιταλισμού, με την κατανάλωση, την πορνεία, τις βιομηχανίες θεαμάτων, τα ναρκωτικά, την ισοπέδωση.  Η σημερινή ριζοσπαστική αριστερά οργανώνει ημίγυμνες παρελάσεις, φοράει τζηνς και ροζ φρου-φρου, πίνει ουίσκι, και δίνει άδειες για τοποθέτηση αυτόματων μηχανών πώλησης χασίς, πρωτοπορώντας σε ένα νέο σωματεμπόριο. Η λογική με οδηγεί στην εύλογη ερώτηση: Ποια είναι η διαφορά;

Ένα παράδοξο της αλαζονείας μας είναι ότι εμείς οι Έλληνες αποκόψαμε τους εαυτούς μας από τον υπόλοιπο κόσμο. Ενώ η τεχνολογία υπάρχει και μας δίνει αμέτρητες δυνατότητες, δεν φροντίσαμε να μάθουμε τι συμβαίνει σε άλλες χώρες και πως. Για παράδειγμα ακούγεται κατά καιρούς το γελοίο επιχείρημα να σταματήσουν οι Εθνικές γιορτές και παρελάσεις. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν και ας μάθουμε σε ποια άλλη χώρα του κόσμου έχει συμβεί κάτι παρόμοιο; Φυσικά η απάντηση είναι εύκολη, και μάλιστα όσο πιο αριστερά και όσο πιο κομμουνιστική είναι η χώρα τόσο πιο μεγάλες παρέλασες γίνονται και ο εθνικισμός χτυπάει κόκκινο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πρέπει επιτέλους να μάθουμε να ξεχωρίζουμε τον δόλο, να επεξεργαζόμαστε και να αξιολογούμε ότι συμβαίνει γύρω μας, και εάν δεν είμαστε σίγουροι ας κοιτάξουμε τι κάνουν οι υπόλοιπες χώρες, κάνοντας συγκρίσεις και μαθαίνοντας από τα επιτυχημένα ή αποτυχημένα παραδείγματα τους.

Η αλαζονεία που ζούμε στην πατρίδα μας είναι πολύπλευρη και πολυεπίπεδη. Εάν κάποιοι περίμεναν ότι αυτό το άρθρο θα είναι ένα κατηγορώ για τα κόμματα, δεν μπορώ να είμαι άδικη. Τα συστημικά κόμματα και οι επαγγελματίες πολιτικοί είναι οι κύριοι σχεδιαστές, εκφραστές και εγκληματίες κατά συρροή.  Ναι μεν είναι αυτοί που μας κορόιδεψαν αλλά δεν θα μπορούσαν εάν εμείς δεν ανταποκρινόμασταν από την άλλη πλευρά του διπόλου. Εμείς τους το επιτρέψαμε ξανά και ξανά και ξανά... Κατάφεραν να μας διαπλέξουν σε έναν ανταγωνισμό αλαζονείας και ξεπεράσαμε τους εκπαιδευτές μας, για να μας πούνε στο τέλος ότι είμαστε οι φταίχτες. Είναι λάθος, αλλά πασίγνωστο το «Μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου. Για όσους δεν το καταλάβανε, ποτέ δεν υπήρξαν ηγέτες, ούτε σωτήρες. Όλοι τους  είναι μετριότητες της κακιάς ώρας! Το λάθος είναι δικό μας γιατί δεν θέλουμε να δουλέψουμε σκληρά για την πατρίδα μας, δεν θέλουμε να προσπαθήσουμε με τόλμη, δεν θέλουμε να πιστέψουμε στους εαυτούς μας. Ακόμα και σήμερα ο αλαζονικός ρόλος μερίδας Ελλήνων όπως οι δημόσιοι υπάλληλοι, στην εκλογή και διατήρηση στην εξουσία των κατά συνείδηση προδοτών και καταστροφέων της πατρίδας μας, με τρομάζει. Η αλαζονεία τους εκφράζεται κυρίως στο να πιστεύουν ότι βρίσκονται στο απυρόβλητο.  Είναι αυτοί που θέλουν να πιστεύουν ότι τα πάντα μένουν ίδια. Ακούγεται πολύ συχνά και μάλλον προωθείται συστηματικά, η γνωστή φράση «δεν αλλάζει το σύστημα».  Εάν ήτανε έτσι, η ανθρωπότητα δεν θα είχε υπάρξει ποτέ. Προσωπικά, δεν είμαι φίλη με την ηττοπάθεια. Η ανθρωπότητα υπάρχει και μάλιστα σε τεράστια ποικιλία εκφάνσεων. Αυτός είναι ο λόγος που έχουμε Ιστορία, πολιτισμούς, επιστήμες, θρησκείες, γλώσσες, τεχνολογία, φιλοσοφία. Λογικό συμπέρασμα είναι ότι τα πάντα αλλάζουν.

Για μένα η λύση βρίσκεται στην συνειδητοποίηση ότι ο καθένας από εμάς είναι συνυπεύθυνος για την Ελλάδα Μας, από όπου και εάν βρίσκεται, ότι και να κάνει. Εμείς είμαστε οι ηγέτες της Ελλάδας μας. Εμείς είμαστε οι ελίτ του Έθνους μας. Εμείς είμαστε οι πρεσβευτές του πολιτισμού μας. Εμείς είμαστε οι Βουλή των Ελλήνων. Εμείς γράφουμε την Ιστορία μας.

Η αλαζονεία μπορεί και φωλιάζει στις επιλογές μας, στις πράξεις μας, συμπροφορές, σκέψεις, συναισθήματα, χειρονομίες, στον λόγο μας, στο βλέμμα μας. Η αλαζονεία ακυρώνει τα όνειρα μας. 

Δεν έχουμε άλλο περιθώριο. Η λύπη μου είναι ανείπωτη. Και η ψυχρή αλήθεια είναι ότι βρισκόμαστε ήδη στον γκρεμό και πέφτουμε.  Δεν θα είμαι αρκετή για να πετάξω έξω από την Βουλή Μας, τη Βουλή των Ελλήνων, όλο αυτό τον συρφετό. Αυτή η εκλογική αναμέτρηση είναι η τελευταία μας ευκαιρία πριν τον αφανισμό. Και αυτή τη φορά μόνο Εμείς έχουμε την ικανότητα να μας οδηγήσουμε σε Διέξοδο και να εγγυηθούμε το καλύτερο για τον Ελληνισμό και όλους τους Έλληνες. Ήρθε η ώρα.

Βασιλική Φαρμάκη - Λονδίνο

Περί της ενότητας του πατριωτικού χώρου

Περί της ενότητας 

του πατριωτικού χώρου

Το τελευταίο χρονικό διάστημα επανέρχεται συχνά στις συζητήσεις το θέμα της ενότητας του «πατριωτικού» χώρου με βασικό αίτημα να συνενωθούν, με κάποια μορφή, οι πολιτικές δυνάμεις, όσες εντάσσονται σ’ αυτόν, ώστε να υπάρξει πιθανότητα εκπροσώπησης στην Βουλή που θα προκύψει από τις επερχόμενες εκλογές. Πρόσφατα σχετικά, το ζήτημα επανήλθε με τις δηλώσεις για την δημιουργία ενός “πατριωτικού μετώπου” από κάποιο κόμμα που πρόκειται να ιδρύσουν μελλοντικά (!) οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Δ. Καμμένος και Τ. Μπαλτάκος.

Θεωρητικά, ουδείς λογικός πολίτης, που αυτοπροσδιορίζεται ως πατριώτης και τοποθετείται πολιτικά στον πατριωτικό χώρο, θα είχε αντίρρηση για μια σοβαρή εξέλιξη (και όχι πυροτεχνήματα όπως το προαναφερθέν) που θα οδηγούσε στην ενότητα. Δυστυχώς όμως, υπάρχει πάντοτε απόκλιση μεταξύ θεωρίας και πράξης με αποτέλεσμα, όταν απομακρυνόμαστε από την περιοχή των ευχολογίων και των αγαθών ή μη προθέσεων, να αναφύονται τα ουσιαστικά και πρακτικά προβλήματα, τα οποία δυσχεραίνουν αυτές τις προσπάθειες.

Ένα από τα πλέον σοβαρά ζητήματα που προκύπτουν μεταξύ των διαφόρων σχηματισμών είναι το ποιος θα ηγηθεί, με απλά λόγια ποιος θα είναι «αρχηγός» και ενώ συμφωνούν πολιτικά, δεν προχωρούν στη σύμπηξη ενός γνήσιου πατριωτικού πόλου, διότι προτάσσουν το "εγώ" έναντι του "εμείς" και της Πατρίδας. 

Ένα άλλο ζήτημα, που συνήθως αποσιωπάται, είναι το πώς προσδιορίζεται αυτός ο «χώρος» και με ποια κριτήρια. Υπάρχουν και άλλα πρακτικά θέματα, όπως για παράδειγμα ποια μορφή θα έχει αυτός ο πολιτικός φορέας, θα είναι ισότιμη συνεργασία «συνιστωσών» με στόχο μια εκλογική σύμπραξη ή ένα ενιαίο πολιτικό κόμμα στο οποίο θα ενταχθούν τα υπάρχοντα κόμματα, κινήσεις, ομάδες κλπ; Τέλος, ένα ακόμη ζητούμενο είναι η αξιολόγηση των υπαρχόντων σχημάτων με βάση την σοβαρότητά τους, αλλά και το «ειδικό βάρος» τους, καθώς και το ποιοι θα κάνουν αυτήν την αξιολόγηση.

Πιστεύουμε ότι μετά τα παραπάνω γίνεται εύκολα αντιληπτό από τον καθένα ότι η υπόθεση «ενότητα του πατριωτικού χώρου» δεν είναι κάτι το απλό, ούτε κάτι που μπορεί να πραγματοποιηθεί εύκολα, πατώντας απλώς ένα «κουμπί». Εάν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι στον χώρο αυτόν συνωθούνται άτομα με βεβαρυμένο πολιτικό παρελθόν, μικροαπατεώνες, διάφοροι γραφικοί τύποι, αλλά και διανοητικά διαταραγμένες προσωπικότητες, τότε ίσως αρχίσουν κάποιοι να προβληματίζονται όχι μόνον για το πώς θα μπορούσε να υπάρξει «ενότητα», αλλά και για την σκοπιμότητα μιας τέτοιου είδους ενότητας, η οποία είναι ηλίου φαεινότερον ότι στο μόνο που μπορεί να καταλήξει είναι το απόλυτο αδιέξοδο.

Ας μη γελιόμαστε λοιπόν και μη βαυκαλιζόμαστε με μεγαλεπήβολα σχέδια και προσδοκίες ανέφικτων σχημάτων, τα οποία το μόνο αποτέλεσμα που παράγουν είναι ο εφησυχασμός (αναμένοντας ότι κάποτε θα πραγματοποιηθεί) ή το αντίθετο, η απογοήτευση (λόγω της πεποίθησης ότι δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ).

Η εμπειρία των τελευταίων μηνών απέδειξε πάντως ότι μόνον σοβαρές και ρεαλιστικές κινήσεις προς την κατεύθυνση μιας εκλογικής συνεργασίας και όχι μιας ψευδεπίγραφης ενότητας, μπορούν να υλοποιηθούν. Προς την κατεύθυνση αυτήν είχε κινηθεί, από τον Δεκέμβριο του 2017, η νέα Πολιτική Παράταξη ''Ελεύθερη Πατρίδα'' με την σύνταξη ενός Συμφώνου Συνεργασίας, στο οποίο αναφέρονται οι βασικές αρχές και πολιτικές στοχεύσεις της (τα προτάγματα, όπως χαρακτηρίζονται), ξεκινώντας έτσι έναν κύκλο επαφών και συζητήσεων.

Αποφασίστηκε εξ αρχής να αποκλείονται πρόσωπα και παρατάξεις τα οποία ψήφισαν μνημόνια, πρώην στελέχη συστημικών κομμάτων, καθώς και αναξιόπιστα άτομα με αμφιλεγόμενο παρελθόν.

Αυτή η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη και μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου 2018 εκτιμάται ότι θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα.

Το Σύμφωνο προβλέπει την δημιουργία μιας «Πατριωτικής Συμμαχίας», η οποία θα διοικείται από ένα «Συμβούλιο των Προέδρων» των κομμάτων, των Οργανώσεων ή Κινήσεων που θα συμμετέχουν εφ’ όσον εκπληρώνουν την βασική προϋπόθεση εκπροσώπησης, την ύπαρξη τουλάχιστον 30 υποψηφίων βουλευτών πανελλαδικά. Ο Προεδρεύων του Συμβουλίου (πρόσωπο κοινής αποδοχής), θα επιλεγεί από τους Προέδρους των συνεργαζομένων σχημάτων, με θητεία μέχρι την επομένη ημέρα των εκλογών. Οι αποφάσεις του οργάνου αυτού θα λαμβάνονται με αυξημένη πλειοψηφία των 3/4.

Θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη διαδικασία παρέχει όλα τα εχέγγυα μιας έντιμης και ειλικρινούς συμπόρευσης και στην πράξη αποδείχθηκε λειτουργική, μια και έχει δώσει μέχρι στιγμής αποτελέσματα.

Εκείνο που επιμένουμε και ξεκαθαρίζουμε από την αρχή είναι ότι η Παράταξη της «Ελεύθερης Πατρίδας» αποτελεί μια εντελώς νέα πολιτική κίνηση, με στελέχη χωρίς υποχρεώσεις ή βαρίδια από το παρελθόν και επιδιώκει να συνεργασθεί με κινήσεις που εμφορούνται από τις ίδιες αντιλήψεις. Και τούτο διότι δεν είμαστε διατεθειμένοι στις προεκλογικές συζητήσεις να απολογούμαστε για το παρελθόν ατόμων ή κομμάτων, εάν κάναμε το λάθος να επιλέξουμε τέτοιου είδους συνεργασίες.

Εκπροσωπούμε το νέο, το έντιμο, το δυναμικό και το πρωτοποριακό και αυτό επιθυμούμε να το διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού, εφ’ όσον η λαϊκή ψήφος μάς επιλέξει να συμμετάσχουμε στα πολιτικά πράγματα του τόπου. 

Η απόφαση ανήκει στους πολίτες αυτής της χώρας, οι οποίοι είμαστε βέβαιοι ότι έχουν διδαχθεί από τις λανθασμένες επιλογές του παρελθόντος.

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Φαήλος Κρανιδιώτης: "Βουνίσιο τσίπουρο..."

ΒΟΥΝΙΣΙΟ ΤΣΙΠΟΥΡΟ 

'H... ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΣΑΪ ΜΕ ΣΤΕΒΙΑ;

Φαήλος Κρανιδιώτης 26.01.2018

Με διασκεδάζει να βλέπω τις κωλοτούμπες σχολιαστών και πολιτικών μετά το μεγαλειώδες συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης

Αυτοί που παίρνουν στα σοβαρά τα Pride και ριγούν από συγκίνηση μπροστά στην καρναβαλική εικόνα ανθρώπων οι οποίοι αυτοεξευτελίζονται με φτερά στον απαυτό τους, στρας, πούλιες και τρίβοντάς μας εμμονικά στα μούτρα τις ιδιαιτερότητές τους λοιδορούν τους ντουλαμάδες των Μακεδονομάχων, τα μαύρα πουκάμισα και τα στιβάνια των Κρητικών. Λιγώνονται από χαρά για τα άρματα, όπου πάνω τους φασώνονται μισόγυμνοι μαντράχαλοι, κάνοντας τους πατεράδες τους να κλαίνε το χιλιάρικο που έδωσαν στην νοσοκόμα, αλλά τους πειράζουν οι καβαλάρηδες με τα άλογά τους. 

Οι πιο γραφικοί των γραφικών, οι απόστολοι του μαρασμού και οι σταλινικοί απολογητές κάθε παρακμής που διακωμωδεί το πρόσωπο του Ανθρώπου θεωρούν... γραφικούς τους πατριώτες, τις εθνικοτοπικές ενδυμασίες, τα περήφανα και όμορφα άλογα.

Το συλλαλητήριο τους θύμισε ότι είναι μια αναιμική μειοψηφία, δέκατα του πυρετού. Μπορεί να έχουν κατσικωθεί προσωρινά στην πρώτη γραμμή του δημόσιου λόγου, σε κόμματα, ΜΜΕ, στη λιποτακτήσασα «διανόηση», όμως το μέγα πλήθος των κανονικών ανθρώπων τούς θύμισε την ταπεινή θέση τους στο περιθώριο της Ιστορίας και στον πάτο του αξιακού πλαισίου του λαού μας, το οποίο συστηματικά βρίζουν, συκοφαντούν, ειρωνεύονται.

Ακόμη και αλανιάρες τηλεπερσόνες, που έχουν γράψει πιο πολλά χιλιόμετρα από το αγοραίο ταξί του μακαρίτη του Διογένη στο Μαυρομμάτι, έβγαλαν γλώσσα. Ηταν τόσο σίγουροι για την αποτυχία.

Εναντίον ο ΣΥΡΙΖΑ, το πασοκάκι, οι μπακακαίοι του Σταύρου, το ΚΚΕ. Ο Μητσοτάκης είχε βάλει την Ευταξά να ρίξει απαγορευτικό στις οργανώσεις της Θεσσαλονίκης και τον Αυγενάκη να κάνει το ίδιο στους βουλευτές, ενώ, μέγας απολογητής της σύνθετης ονομασίας, ο Αδωνις «είχε δουλειά και δεν θα πήγαινε», όπως και δεν τόλμησε, διά λόγους κηπευτικούς και γαλακτοκομικούς.

Ηταν τόσα τα «γαλλικά» που άκουσαν από τους απείθαρχους Μακεδόνες πολίτες, που έκαναν αεροπλανικό α λα (συγχωρεμένου) Σουγκλάκου, και ο γόνος άλλαξε γνώμη και είπε να πράξουν κατά συνείδηση για τη συμμετοχή στο συλλαλητήριο. Και τι του υπαγόρευσε η δική του συνείδηση; Να πάει για σκι. Και πήγε. Τώρα κάνουν τους Μακεδονομάχους.

Υποθέτω, διορθώνοντας το λάθος, ίσως συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο της Αθήνας, όπου θα διαδηλώσουν κατά της σύνθετης ονομασίας, την οποία υποστηρίζουν.

Εμείς ήμασταν εκεί [...], ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των Μακεδόνων αδελφών μας. Περπατήσαμε χιλιόμετρα μέσα στον κόσμο, μιλώντας μαζί του: οικογένειες με τα παιδιά τους, παππούδες και γιαγιάδες, παπάδες με τους ενορίτες τους. Κι εμείς, όπως όλοι, μόνο με ελληνικές σημαίες και μόνο με συνθήματα υπεράσπισης της Μακεδονίας και των εθνικών συμφερόντων. Είδα ένα ατέλειωτο ειρηνικό, αλλά σκληρά αποφασισμένο, ποτάμι, που ξεκινούσε πέρα από το λιμάνι και έφτανε ως μετά το Μέγαρο Μουσικής.

Σπούδασα στη Θεσσαλονίκη, την ξέρω, κι αυτό το πλήθος ήταν πάνω από μισό εκατομμύριο. Σας το ορκίζομαι στον διεθνισμό του Μουζάλα, στην επί δικτατορίας αριστεροσύνη της Θεανούς Φωτίου και στα κόκκινα μποτάκια του σκιέρ και όψιμου «μακεδονομάχου».

Υπάρχει μια πληροφορία που δεν μπορούν να επεξεργαστούν οι εγκεφαλικές σπείρες του Πολάκη: Οταν η ηγεσία ενός Εθνους διαπραγματεύεται, όσο μεγαλύτερο είναι το πλήθος των διαδηλωτών υπέρ των εθνικών συμφερόντων τόσο μεγαλύτερο και το διαπραγματευτικό όπλο. Μια κυβέρνηση που σκοπό έχει να επιτύχει το βέλτιστο για τα εθνικά συμφέροντα πρέπει να επιθυμεί στην Αθήνα οι 500.000 να γίνουν τουλάχιστον 1.000.000 και να διαφυλάξει ως κόρην οφθαλμού τους πολίτες που με τις οικογένειές τους θα έρθουν στο Σύνταγμα από τις συμμορίες των κακοποιών.

Στη Θεσσαλονίκη, ο κόσμος θα ήταν ακριβώς ο ίδιος, ακόμη κι αν δεν υπήρχαν ομιλητές, ακόμη κι αν απλά ένα μικρό κορίτσι του δημοτικού από ένα από τα όμορφα μακεδονίτικα χωριά που υπέφεραν από τις τσέτες των κομιτατζήδων ανέβαινε απλά και διάβαζε ένα ψήφισμα.

Με διασκεδάζει να βλέπω τις κωλοτούμπες σχολιαστών, πολιτικών, που από την ώρα που είδαν ότι το πλήθος έγραψε τις ειρωνείες και τις ύβρεις στα κάκαλά του, στο «τεφτέρι του Πόντιου», που λέει τεμέτερόν μου, ενώ ήταν έτοιμοι να «δικαιωθούν», προσχωρούν περιδεείς στο... αγωνιστικό στρατόπεδο των αδιαπραγμάτευτων διεκδικητών.

Ως την Κυριακή το μεσημέρι έπιναν πράσινο τσάι με στέβια, έτοιμοι να γονατίσουν. Τώρα πίνουν βουνίσιο μακεδονίτικο τσίπουρο και ζώνονται τ’ άρματα. Δεν πειράζει. Καλώς ορίσατε, αρχοντόπουλα! Εμείς εδώ ήμασταν και σας περιμέναμε. Ήρθαμε αμετάθετοι, σαν τρένο στις ράγες των ελληνικών ιδεών μας.

Φ.Κ.

http://www.dimokratianews.gr/content/82386/voynisio-tsipoyro-h-prasino-tsai-me-stevia

Κείμενο "Πρωτοβουλίας Μαθητών Έδεσσας"

Κείμενο 

"Πρωτοβουλίας Μαθητών Έδεσσας"

Παραθέτουμε το ακριβές κείμενο που συνυπέγραψε η πρωτοβουλία μαθητών και το επέδωσε στις διευθύντριες των τριών σχολικών μονάδων της Έδεσσας. 

Αξιότιμοι κύριοι Διευθυντές,

Με αφορμή τη μεθαυριανή συγκέντρωση και το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία, πήραμε το θάρρος να κινητοποιηθούμε, έστω έμμεσα, για να σας καταθέσουμε κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς μας. Με αυτόν τον τρόπο επιθυμούμε να σας αποδείξουμε ότι δεν παραμένουμε απαθείς και αμέτοχοι στα προβλήματα που αφορούν την πατρίδα μας. Πρώτα πρώτα γιατί είμαστε Έλληνες. Είμαστε οι αυριανοί πολίτες αυτής της χώρας. Το μέλλον ανοίγεται μπροστά μας. Πρέπει, λοιπόν, να συμμετέχουμε ενεργά στη λήψη αποφάσεων που μας αφορούν άμεσα .Το ζήτημα της Μακεδονίας είναι σήμερα πιο κρίσιμο από ποτέ. Βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση αλυτρωτισμού από μια γειτονική-μικρή-χώρα,η οποία με πρόφαση το όνομα διεκδικεί κομμάτι της ιστορίας μας. Γεννηθήκαμε στη χώρα όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Μέγας Αλέξανδρος, ο βασιλιάς των Μακεδόνων. Ο Μέγας Αλέξανδρος μιλούσε ελληνικά και διέδωσε στα πέρατα της οικουμένης τον ελληνικό πολιτισμό. ΔΕΝ ήταν σλάβος. Από την ιστορία γνωρίζουμε ότι οι σλάβοι κατοίκησαν σε περιοχή της βυζαντινής αυτοκρατορίας μεταξύ 6ου και 7ου αιώνα. μ.Χ. Για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας ανέπτυξαν ένα κίνημα με σκοπό τη διεκδίκηση της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ακόμη και στην περιοχή μας, πληθυσμιακές ομάδες που δεν έχουν ελληνική συνείδηση και νιώθουν ότι καταπιέζονται. Αναρωτιόμαστε λοιπόν εμείς, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοια άτομα σε μια τέτοια εποχή. Στην εποχή της εξέλιξης. Στην εποχή της τεχνολογίας που καθιστά ευκολότερη την ενημέρωση και έμμεσα την προσωπική μόρφωση του καθενός. Στην εποχή της ανάπτυξης. Σε μια εποχή που όλοι μας ελπίζουμε και αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο αύριο. Και περνάμε στο ερώτημα, πώς θα προκύψει το καλύτερο αυτό αύριο όταν η πλειονότητα των νέων υστερεί σε θέματα μόρφωσης; Και κάπου εδώ γίνεται ο παραλληλισμός του θέματος αυτού με το σχολείο. Ο ρόλος του σχολείου είναι να μορφώνει τους νέους και να τους προετοιμάζει ως μελλοντικούς πολίτες. Πότε ασχολήθηκαν, λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί με θέματα της επικαιρότητας; Πότε επιχείρησαν να καλλιεργήσουν την πολύπλευρη προσωπικότητα του μαθητή; Πότε προσπάθησαν να δημιουργήσουν την παραμικρή πολιτική και κοινωνική συνείδηση των μαθητών; Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν νέοι, οι οποίοι δεν έχουν καμία επίγνωση των προβλημάτων του έξω κόσμου. Του κόσμου δηλαδή που σε λίγα χρόνια θα βρεθούν αντιμέτωποι. Αποκαλείτε τη γενιά σας ως «η γενιά που απέτυχε στον αγώνα για ένα βελτιωμένο κόσμο» και ταυτοχρόνως τη δική μας ως «η αποχαυνωμένη γενιά της τεχνολογίας», «η αμέτοχη γενιά». Επιθυμείτε μια γενιά που θα αλλάξει το μέλλον. Μια γενιά που θα σώσει τον κόσμο. Και το χειρότερο. Δεν προσπαθεί κανείς γι’αυτό. 

Αρχικά, είναι χρέος του σχολείου να ενημερώνει τους μαθητές για τα κοινωνικά δρώμενα. Έτσι, αίτημά μας είναι να πραγματοποιηθεί μια ενημέρωση, στην οποία όλοι οι μαθητές θα αποκτήσουν επίγνωση επάνω στο θέμα της Μακεδονίας. Με αυτόν τον τρόπο περισσότεροι Έλληνες θα βρίσκονται ενάντια των επιθετικών προθέσεων της γειτονικής μας χώρας. Γεγονός το οποίοι θα συντελέσει στην υπεράσπιση του ονόματος «Μακεδονία» και της ιστορίας που διακατέχεται πίσω από αυτό το όνομα. Δεν μπορεί να μας «κλέβουν» μια τόσο σημαντική ιστορία για τα εδάφη μας και εμείς να αδιαφορούμε πλήρως. Ήρθε η στιγμή που πρέπει να δράσουμε! Εάν δεν το γνωρίζετε ήδη, πολλά σχολεία σε διάφορα μέρη της Ελλάδος συμμετέχουν στον αγώνα αυτόν, είτε εκφράζοντας τις απόψεις τους διατυπώνοντας συνθήματα σε πανό, είτε παίρνοντας μέρος στο συλλαλητήριο που πραγματοποιείται σε λίγες μέρες. Έτσι, επιθυμώντας να μετέχει και η πόλη μας σε αυτόν τον αγώνα, αποφασίσαμε να δράσουμε με κρυφές κινήσεις, καθώς γνωρίζαμε πως μια τέτοια πράξη πιθανόν δεν θα γινόταν αποδεκτή από τους σχολικούς φορείς. 

Ζητούμε συγχώρεση εάν προκλήθηκε ή προκληθεί η οποιαδήποτε αναστάτωση στο χώρο του σχολείου, αλλά ίσως να έπρεπε να γίνει κάτι ανάλογο, ώστε να καταφέρουμε να κινητοποιήσουμε έναν τόσο πολύτιμο φορέα της ζωής όλων μας. Θα θέλαμε να επισημάνουμε πως η πράξη μας δεν συνιστά βανδαλισμό του χώρου του σχολείου, αντιθέτως ενισχύει τη θέση της σχολικής κοινότητας στην επικαιρότητα. Για το λόγο αυτό, η οποιαδήποτε προσπάθεια αναίρεσης της πράξης μας θα ληφθεί ως αδιαφορία για το μείζον αυτό θέμα. Τέλος, θα ήταν εύλογο να αναφέρουμε πως μια τέτοια πράξη είναι αδύνατον να τιμωρηθεί. Ο χώρος του σχολείου μάς παρέχει τη δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης ιδεών και απόψεων. Όταν, λοιπόν, το αίσθημα πατριωτισμού κινείται στα πλαίσια της λογικής και οι ενέργειες που χρησιμοποιούνται για την εκδήλωσή του κινούνται κι αυτές στα όρια της νομιμότητας, η τιμωρία μιας ανάλογης πράξης(κατά την οποία δεν διαπράττεται κανένα αδίκημα και δεν παραβιάζεται κανένας νόμος)αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επομένως, θα θέλαμε να τονίσουμε πως το να μπείτε σε μια διαδικασία διερεύνησης, εύρεσης και τιμωρίας των πιθανών μαθητών του οποιουδήποτε σχολείου δεν ωφελεί σε τίποτα. Η πράξη είναι καθαρά πατριωτική και γίνεται με καλές προθέσεις. Η οποιαδήποτε κατάσταση αναστάτωσης δεν είναι επιθυμητή. Είστε ελεύθεροι να επιλέξετε εάν θα κρατήσετε τα πανό που δημιουργήσαμε συμμετέχοντας στον αγώνα αυτόν ή όχι. Η κατανόησή σας θα μας τιμήσει εξαιρετικά. Η απόφαση δική σας. Ευελπιστούμε η όλη αυτή προσπάθεια να μην διαπεράσει τη σκέψη σας σαν να μη συνέβη ποτέ. Είμαστε η γενιά της αλλαγής. Η γενιά του μέλλοντος. Βοηθήστε με αυτή τη μικρή πράξη αποδοχής των αιτημάτων μας. Βοηθήστε στη βελτίωση αυτής της κοινωνίας. Βοηθήστε! 

Μερικοί συνειδητοποιημένοι μαθητές

Παρασκευή, 19-1-2018

 ''Ακόμη.... αφού κατέβηκε το πανό του 1ου ΓΕΛ κάποιος μαθητής ανήρτησε μία φωτογραφία με μία σερβιέτα κολλημένη έξω από την αίθουσα των καθηγητών. Η σερβιέτα αυτή βρισκόταν επι ώρες εκεί χωρίς να την πάρει κανένας υπεύθυνος. Προφανώς, η σερβιέτα προάγει τον πολιτισμό, ενώ τα πανό είναι προιόν βανδαλισμού και αναρχίας και τα αναγραφώμενα δεν συμφωνούν με τα αυτονόητα. Το μήνυμα είναι ένα και κανείς δεν θα μας εμποδίσει να το μεταδώσουμε: Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Όλοι μαζί πρέπει να υπερασπιστούμε τον τόπο μας και θα το κάνουμε.''

Μερικοί συνειδητοποιημένοι μαθητές

Η αντίσταση για την παραχώρηση του ονόματος ξεκίνησε από τη βάση

Σκοπιανό: Η αντίσταση για την παραχώρηση 

του ονόματος ξεκίνησε από τη βάση

Γιάννης Κουριαννίδης

Εκδότης περιοδικού Ενδοχώρα

Αυτό που συμβαίνει στις ημέρες μας στην πατρίδα μας, μετά την πρόσφατη κινητικότητα στο Σκοπιανό, είναι πραγματικά πρωτοφανές:

Χιλιάδες πολίτες -όχι μόνο από την περιοχή της Μακεδονίας-, διαισθανόμενοι το δρομολογούμενο ξεπούλημα του ιστορικού ονόματος της Μακεδονίας μας, βρίσκονται «στα κάγκελα». Ξεκινώντας από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δείχνει να (ανα)γεννιέται ένα κίνημα έτοιμο να υπερασπιστεί τα ιστορικά δίκαιά μας με κάθε τρόπο, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος! Θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος ότι ανάλογες στιγμές ζήσαμε και στο παρελθόν, με τα συλλαλητήρια του 1992 και του 1993, με τα εκατομμύρια των Ελλήνων οι οποίοι κατέκλυσαν τη Θεσσαλονίκη και άλλες μεγάλες πόλεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δεν είναι το ίδιο…

Εκείνη την εποχή αφουγκράστηκαν τον παλμό και την πίστη του λαού οι ηγεσίες του, πολιτικές και πνευματικές. Έτσι, μπροστάρηδες του αγώνα ήταν η Εκκλησία, τοπικοί άρχοντες κ.ά. Ήταν επόμενο, λοιπόν, σαν χιονοστιβάδα, το κίνημα εκείνο να παρασύρει με την ορμή του και την κυβέρνηση, που αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι «οι συγκεντρώσεις εκείνες βοήθησαν στις διαπραγματεύσεις».

Σήμερα, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Η κεντρική κυβέρνηση της χώρας μας, οι ηγεσίες των περισσότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης, αλλά και ο δήμος της πρωτεύουσας της Μακεδονίας μας έχουν αλωθεί από εθνομηδενιστές. Επιστημονικοί φορείς και προσωπικότητες, που θα περίμενε κανείς ότι θα έμπαιναν μπροστάρηδες στον εθνικό αγώνα, σωπαίνουν προκλητικά. Η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος φαίνεται ανεξήγητα διστακτική. Και ιστορικά πατριωτικά σωματεία της Μακεδονίας, με μεγάλη συνεισφορά στο εθνικό θέμα μας και στους αγώνες για την προάσπιση των δικαίων του μακεδονικού Ελληνισμού, δείχνουν κουρασμένα, με ηγεσίες γερασμένες σωματικά και πνευματικά.

Μέσα σε όλο αυτό το καταθλιπτικό κλίμα, ήταν επόμενο η αντίσταση στον επιχειρούμενο ανθελληνικό σχεδιασμό να προέλθει κάτωθεν – από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας. Και, πράγματι, από εκεί ξεκίνησε.

Εκατοντάδες ενεργά σωματεία της ελληνικής μακεδονικής υπαίθρου διά των ομοσπονδιών τους, κινήσεις πολιτών με την υπευθυνότητα της εθνικής και κοινωνικής συνείδησής τους μπήκαν μπροστάρηδες στη μάχη αυτήν. Σε εντυπωσιακά σύντομο χρονικό διάστημα κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα πραγματικό κίνημα στην ελληνική κοινωνία, που αποτυπώνεται πλέον όχι απλώς στις εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές στο διαδίκτυο (η απόσταση, εξάλλου, από την υπογραφή στο τάμπλετ μέχρι το πεζοδρόμιο είναι τεράστια!), αλλά και στην εκπεφρασμένη ποικιλοτρόπως βούληση δεκάδων χιλιάδων πολιτών να συνεισφέρουν στην επιτυχία του ανακοινωθέντος για την 21η Ιανουαρίου συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη: Με κινητοποιήσεις στα χωριά τους, με ενοικιάσεις λεωφορείων, με προσφορές δωρεάν λεωφορείων για την ημέρα εκείνη από τα τοπικά ΚΤΕΛ, με χορηγίες για τις δαπάνες της διοργάνωσης, με εθελοντικές δράσεις προβολής και διαφύλαξης του συλλαλητηρίου κ.λπ.

Υπάρχει μια τεράστια κινητοποίηση απλών πολιτών και συλλογικοτήτων, που απλώνεται σε ολόκληρη την Ελλάδα. Τα μηνύματα που φτάνουν στους διοργανωτές της εκδήλωσης έρχονται από την Πελοπόννησο, τη Θράκη, την Ήπειρο, ακόμη και από τα νησιά, την Κύπρο και το εξωτερικό!

Όλα δείχνουν ότι οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, σαν ορμητικό ποτάμι που δεν μπορεί πια να ανασχεθεί. Γι’ αυτό και οι προσπάθειες απαξίωσής του έπεσαν στο κενό. Υπήρξαν απειλές και προτροπές για απαγόρευση (!) του συλλαλητηρίου (Μπουτάρης), ακόμη και προσπάθεια ταύτισής του με χρυσαυγίτικους κύκλους (στελέχη της Ν.Δ.). Αποτέλεσμα, μηδέν! Αντιθέτως, όλα αυτά μοιάζουν να εξοργίζουν ακόμη περισσότερο τον ελληνικό λαό, που καθημερινώς γιγαντώνει αυτό το κίνημα.

Θεωρώ δεδομένο ότι τις τελευταίες ημέρες πριν από το συλλαλητήριο, όταν πια θα έχουν συνειδητοποιήσει όλοι το μέγεθος που αυτό θα λάβει, αλλά και την τεράστια δυναμική του για την αποτροπή του επιχειρούμενου ξεπουλήματος του ιστορικού ονόματος της Μακεδονίας μας, οι περισσότεροι εξ αυτών που σήμερα κρατούν επιφυλακτική έως εχθρική στάση απέναντι στο συλλαλητήριο θα διαγκωνιστούν σε μια προσπάθεια οικειοποίησής του.

Ως γνωστόν, η νίκη έχει πολλούς πατεράδες. Και επειδή η νίκη του ελληνικού λαού θα αποτυπωθεί εναργέστατα με τη μεγαλειώδη συμμετοχή του στο συλλαλητήριο, πολλοί θα επιδιώξουν να αρπάξουν μερίδιο αυτής. Υποχρέωση των διοργανωτών είναι να αντισταθούν σε αυτό το ενδεχόμενο, με μοναδική εξαίρεση την Εκκλησία της Ελλάδος, εφόσον τελικά αυτή αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, όπως αναμένεται εξάλλου. Η διαφύλαξη της αγνότητας των προθέσεων, που οδήγησε τα βήματά τους, πρέπει να υποστηριχθεί μέχρι τέλους. Ένα κίνημα που γεννιέται από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας δεν επιτρέπεται να μολυνθεί από πρόσωπα και φορείς που τόσα χρόνια λειτουργούσαν αποτρεπτικά στη γένεσή του.

*Ο Γιάννης Κουριαννίδης είναι Διευθυντής του περιοδικού «Ενδοχώρα»

Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 

http://www.dimokratianews.gr/content/81909/skopiano-i-antistasi-xekinise-apo-ti-vasi#.WlgP-WgHcrw.facebook

Έκκληση για την εκλογική συνεργασία του ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

Έλα, της θάλασσας θεριό και του πελάγου μπόρα, το φοβερό σκουπιδαριό, να διώξεις απ' τη Χώρα! (Ν.Γκάτσος)

Το συγκεκριμένο κείμενο θα μπορούσε να είναι μια διακήρυξη ενός ακόμα κόμματος και να παρουσιάσει μια σειρά από θέματα που έχουν ήδη παρουσιαστεί από κάποιο άλλο κόμμα. Αντί γι’ αυτό θα προσπαθήσει να αποτελέσει μια προσπάθεια ένωσης κάποιων υγιών δυνάμεων, τώρα που η πατρίδα μας βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.

Μετά από 43 χρόνια μεταπολίτευσης και διανύοντας τον 8ο χρόνο μνημονίων, τα κόμματα και οι πολιτικοί έχουν απαξιωθεί εντελώς. Ο κόσμος δεν βρίσκει κάποιον να τον εκφράζει, η αποχή είναι μεγάλη και οι τελευταίες κυβερνήσεις εκτός από κυβερνήσεις συμμαχίας, είναι και μειοψηφίας. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. συνεχίζει να διαλύει ό, τι έχει απομείνει με την υποστήριξη των βαστάζων ΑΝ.ΕΛ., κυβερνά χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση και ο περισσότερος κόσμος παραμένει εν υπνώσει, περιμένοντας μοιρολατρικά τα χειρότερα για τη χώρα που διοικούν οι Καρανίκες. Τα μνημόνια αντί να σκίζονται γίνονται τόμοι και τα νομοσχέδια για τη διάλυση της πατρίδας διαδέχονται το ένα το άλλο. 

Οι πολίτες έχουν γυρίσει την πλάτη τους σε μεγάλο βαθμό στα υπάρχοντα κόμματα, τα οποία προσπαθούν είτε με κοροϊδίες και αναδιπλώσεις (βλέπε ΣΥ.ΡΙΖ.Α.), είτε με κάποιο λίφτινγκ (βλέπε ΠΑ.ΣΟ.Κ.), είτε απεμπολώντας πάγιες θέσεις τους (βλέπε Ν.Δ.), να προσεγγίσουν τους ψηφοφόρους και να δημιουργήσουν καινούρια πελατεία. Οι ομαδοποιήσεις και τα κομματίδια που δημιουργούνται είναι πολλά, τα περισσότερα εκ των οποίων γραφικά και με ελάχιστη απήχηση. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Υπάρχουν «μικρά» κόμματα, με σοβαρές θέσεις, τα οποία ταυτίζονται σε πολλά, αλλά βαδίζουν μοναχικό δρόμο. 

Πεποίθησή μας είναι ότι μια ενωτική προσπάθεια είναι πλέον απαραίτητη. Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι τα κόμματα αυτά τα χωρίζουν πολλά. Τους απαντάμε πως αυτήν την χρονική στιγμή δεν πρέπει να ψάχνουμε να βρούμε αυτά που μας χωρίζουν, γιατί απλούστατα χανόμαστε. Κινδυνεύει ακόμα και η ίδια μας η υπόσταση ως έθνος. Θα πρέπει να δούμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Και αυτά, νομίζουμε ότι πλέον, είναι ξεκάθαρα. Είναι η διάσωση του έθνους μας, η άμυνα στον πόλεμο που γίνεται στην Ορθοδοξία και η διατήρηση της οικογένειας με τη μορφή που ξέραμε μέχρι σήμερα. Είναι η υποβάθμιση της Παιδείας, η διατήρηση των ταυτοτικών μας στοιχείων, η ανάδειξη του πολιτισμού και της παράδοσής μας. Είναι η ορθή αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, η παραγωγική ανασυγκρότηση, η πραγματική επανίδρυση του κράτους, η κοινωνική δικαιοσύνη, η στήριξη της μεσαίας τάξης και των Ελλήνων παραγωγών. Τέλος, είναι η αντίσταση στον αφελληνισμό, σε κάθε ιδεοληπτικό δικαιωματισμό και στην πολιτική ορθότητα.

Αυτό που θέλουμε να αναδείξουμε με αυτό το κείμενο είναι μια πρόταση πολύ συγκεκριμένη και ξεκάθαρη. ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ. Τα κόμματα/ κινήματα/ παρατάξεις στα οποία αναφερόμαστε, κατά σειρά παρουσίας τους στο πολιτικό γίγνεσθαι είναι τα εξής:

«ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΡΔΗΝ»: Εδώ και αρκετά χρόνια αποτελεί μια δεξαμενή σκέψης που διέσχισε έναν μεγάλο δρόμο, από την εξωκοινοβουλευτική έως την λεγόμενη «Πατριωτική Αριστερά». Οι πολιτικές αναλύσεις του επικεφαλής του κινήματος Γιώργου Καραμπελιά είναι καίριες και εύστοχες, οι εκδόσεις του σημαντικές, με αξιόλογους αρθρογράφους και αρκετούς αναγνώστες και η πολιτική θεωρία που παράγει τόσα χρόνια αξιοπρόσεκτη. Από το σημείο αυτό μέχρι να μετατραπεί σε σχήμα που θα συμμετέχει στις εκλογές υπάρχει απόσταση. Στα αρνητικά συμπεριλαμβάνεται η πολλές φορές απολογητική στάση που τηρεί ως προς τους παλιούς «συντρόφους». Όταν αντιληφθούν ότι το ακροατήριο που απευθύνονται είναι διαφορετικό, θα έχουν κάνει ένα σημαντικό βήμα. Διαθέτει ικανά στελέχη σε όλο το ηλικιακό φάσμα και έχει επαφές σε πολλά μέρη της Ελλάδας.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»: Είναι οι αυτοαποκαλούμενοι «συνεχιστές του Καποδίστρια». Άνθρωποι θρησκευόμενοι, με σοβαρό προφίλ, με πολιτικό ήθος, αλλά με αρκετά στεγανά ως κόμμα. Μαζί με τον Σύνδεσμο Εθνικής Ενότητας είναι οι μόνοι που έχουν εκλογική εμπειρία, και μάλιστα την μεγαλύτερη, χωρίς να έχουν να επιδείξουν κάποια αξιοπρόσεκτη εκλογική επιτυχία. Θεωρούσαν δεδομένο ότι θα τους στηρίξει ένα μεγάλο μέρος του κλήρου, κάτι το οποίο δεν έγινε. Διατηρούν γραφεία και πυρήνες σε κάποιες πόλεις της Ελλάδας και ολιγάριθμη κομματική νεολαία.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ: Κόμμα που ιδρύθηκε από απόστρατους. Και αυτού του κόμματος η εκλογική παρουσία δεν είχε αποτέλεσμα. Μετά την αποχώρηση κάποιων στελεχών παρέμειναν ανενεργοί, ενώ τελευταία παρουσιάζονται πιο δραστήριοι, αλλά χωρίς ιδιαίτερη απήχηση. Δεν διαθέτουν νεολαία και στελέχη σε άλλες πόλεις εκτός της Θεσσαλονίκης. Η μεγάλη παρουσία στρατιωτικών στο κόμμα προσδίδει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, θετικά όπως η οργανωτικές δομές και αρνητικά όπως η εμμονική μονοθεματικότητα και ένας υφέρπων ελιτισμός.

ΚΟΜΜΑ «ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ»: Είναι το κόμμα που ίδρυσε ο Φαήλος Κρανιδιώτης. Η πρώτη του εκδήλωση που έγινε στην Αθήνα συγκέντρωσε πολύ κόσμο, αλλά η συνέχεια ήταν απογοητευτική αφού η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης κρίθηκε αποτυχημένη. Το θετικό είναι ότι αναπτύσσει πυρήνες σε όλη την Ελλάδα και διαθέτει ευρεία αποδοχή στα κοινωνικά δίκτυα. Στα αρνητικά, ότι δεν έχει ακόμα δημοσκοπικό αποτύπωμα και ότι το ενδιαφέρον του κόμματος αρκετές φορές περιορίζεται στην επίθεση στο παρελθόν της Αριστεράς και στον Μητσοτάκη. Σφάλμα, κατ’ εμάς, η ονομασία ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ που περιορίζει και περιχαρακώνει. Πολλές φορές το κόμμα χαρακτηρίζεται από την ακραία φρασεολογία που χρησιμοποιεί, χωρίς να έχει απαραίτητα ακραίες τοποθετήσεις. Διαθέτει τομέα νεολαίας που παρουσιάζει μια δυναμική.

ΚΟΜΜΑ «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ»: Το πιο πρόσφατα ιδρυθέν κόμμα. Παρά τους λίγους μήνες ζωής που έχει αποκτά μια δυναμική ιδιαίτερα σε πόλεις της Βορείου Ελλάδας. Η πρώτη εικόνα των στελεχών είναι θετική. Φαίνεται ότι αποτελείται από σοβαρούς ανθρώπους, που δεν είχαν προηγούμενη ενασχόληση με τα πολιτικά. Δεν έχουμε δει δείγματα συγκρότησης νεολαίας, ενώ υπάρχουν αρκετές αναφορές στην Ορθοδοξία, χωρίς να την ταυτίζουν με το κόμμα όπως η «Κοινωνία».

Παρουσιάσαμε συνοπτικά τους πολιτικούς σχηματισμούς που πιστεύουμε ότι πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο εκλογικής συμπόρευσης. Τα στελέχη όλων των προαναφερθέντων σχηματισμών πρέπει να προσέλθουν στο τραπέζι των συζητήσεων χωρίς κρυφές ατζέντες και προκαταλήψεις. Ας μην γελιόμαστε, το εγχείρημα δεν είναι καθόλου εύκολο. Παρόλο που πολλοί από τους συμμετέχοντες σ’ αυτά τα κόμματα έχουν κάποιο πολιτικό παρελθόν, αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το κοινό μέλλον. Η ειλικρίνεια των προθέσεων θα διασώσει ένα τέτοιο εγχείρημα. Και αν είναι δύσκολο σε κάποιους να αφήσουν τα καπετανάτα τους και τις πρωτοκαθεδρίες, τότε ας είναι υπόλογοι και ας αντιληφθούν πόσο βλάπτουν οι μικροεγωισμοί τους. Και αν είναι τόσες οι διαφορές που δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε μια ευρύτερη συνεργασία και σε κοινή γραμμή για μια σειρά θεμάτων, ας είναι μόνο εκλογική η συνεργασία. Ας καθορίσουν έναν άξονα με κάποια βασικά ζητήματα που μπορούν να συμφωνήσουν για να υπάρξει κοινή κάθοδος στις εκλογές και ας χωρίσουν τους δρόμους τους μετά. Ακόμα και αν κάποιος ή κάποιοι διαφωνήσουν, ας προχωρήσουν οι υπόλοιποι. Πάλι θετικό θα είναι το πρόσημο.

Υπό συνθήκες πολιτικής και κοινωνικής ηρεμίας, θα προτείναμε οι ζυμώσεις αυτές να γίνουν σε πιο σταθερές βάσεις και οι διεργασίες να διαρκέσουν περισσότερο. Όμως, δυστυχώς οι εξελίξεις μας προσπερνούν και πρέπει να τρέξουμε πολύ γρήγορα όλα τα στάδια τα οποία απαιτούνται για ένα τέτοιο εγχείρημα. Σ’ αυτήν την εποχή με τις τεράστιες πολιτικές αλλαγές και με τον ξεπεσμό στον οποίο που έχουμε περιέλθει, με την σαρωτική και πολυεπίπεδη κρίση την οποία βιώνουμε, είναι αδήριτη ανάγκη η ταχύτατη συγκρότηση ενός πατριωτικού πολιτικού υποκειμένου. Είναι ώρα των υπερβάσεων και των αποφάσεων. Ο καθένας από το μετερίζι του μπορεί να βοηθήσει και να εργαστεί γι’ αυτήν την εκλογική συμμαχία. Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ!

Ελπίζουμε η πρότασή μας να φτάσει στα «στρατηγεία» και των πέντε κομμάτων και να τύχει θετικής ανταπόκρισης. Να σημειώσουμε ότι δεν υπογράφουμε «επώνυμα» το κείμενο για να μην γίνει προσπάθεια ταύτισής μας με τον ένα ή τον άλλο φορέα.

ΤΟΛΜΕΙΣΤΕ. ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ!

ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ 

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΝΙΑΙΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΟΥ

Μας είπαν…

Μας είπαν…

Μας είπαν ''ανήκωμεν εις την δύσιν'' και φρόντισαν να μας υποδουλώσουν στους δυτικούς σύγχρονους βαρβάρους, 

Μας είπαν ''Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες'' και την καταχρέωσαν για να μην μας ανήκει, 

Μας είπαν ''παίξτε χρηματιστήριο'' και μας πήραν τις περιουσίες, 

Μας είπαν ''εκσυγχρονισμός του κράτους'' και υπέστειλαν την ελληνική σημαία, 

Μας είπαν ''επανίδρυση του κράτους'' και διέλυσαν κάθε έννοια δημόσιας διοίκησης, 

Μας είπαν ''λεφτά υπάρχουν'' και έφεραν το ΔΝΤ και τους άλλους ''θεσμούς'' να ''μας δανείσουν'', 

Μας είπαν ''θα σκίσουμε τα μνημόνια'' και όχι μόνο τα αποδέχθηκαν, αλλά υπέγραψαν κι άλλα, 

Μας είπαν θα μας αυξήσουν μισθούς και συντάξεις και τα μειώσανε πάνω από 50%, 

Μας είπαν ''η ελπίδα έρχεται'' και αντί της ελπίδας ήρθαν εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι μετανάστες. 

Όλους αυτούς! 

Τους ψηφίζαμε όχι επειδή μας ενέπνεαν, αλλά γιατί πουλούσαν εικονική πραγματικότητα, έταζαν, 

Τους ψηφίζαμε γιατί έλεγαν μεγάλα λόγια που μας άρεσαν, 

Τους ψηφίζαμε γιατί δεν είχαμε άλλη επιλογή. 

Τώρα όμως που όλα βγήκαν στο φως! 

Τώρα που έπεσαν οι μάσκες, 

Τώρα που είδαμε ποιοί είναι, 

Τώρα που καταλάβαμε ότι μας κορόιδευαν με τα ψέματά τους, 

Τώρα που αποδείχθηκε ότι το ισχύον πολιτικό σύστημα απέτυχε παταγωδώς και πέτυχε μόνο για τους υπηρέτες του, 

Τώρα που τους ακούμε και πάλι να θέλουν να μας σώσουν, 

Δεν τους πιστεύουμε πλέον! 

Τώρα εξερχόμαστε από τα χαρακώματα της θαλπωρής του καναπέ, της εκ του ασφαλούς κριτικής και της έλλειψης θάρρους! 

Τώρα κάνουμε σημαία μας την αλήθεια! 

Τώρα δίνουμε απάντηση στην εθνική κραυγή αγωνίας: Κάτι πρέπει να γίνει! 

Τώρα ενώνουμε δυνάμεις για μια ελληνική διέξοδο σωτηρίας! 

Γιατί δεν χρωστάμε σε κανένα, γιατί οι Έλληνες πολίτες δεν χρωστάνε σε κανένα, 

Γιατί δεν ανεχόμαστε να δίνονται χρήματα στους κομματικούς στρατούς αντί να δοθούν στον νοικοκύρη Έλληνα πολίτη, 

Γιατί επιβάλλεται να μειωθεί η φορολογία για να επιστρέψουν οι επιχειρήσεις στην πατρίδα και να βρούνε δουλειά οι Έλληνες, 

Γιατί επιβάλλεται να στηριχθεί η Ελληνίδα μάνα και τα παιδιά της, 

Γιατί επιβάλλεται να στηριχθεί ο πρωτογενής τομέας, ο αγρότης, ο κτηνοτρόφος, ο αλιέας και η ελληνική περιφέρεια για την αυτάρκεια της χώρας με ελληνικά προϊόντα. 

Γιατί θέλουμε να ξαναδούμε τους Έλληνες να χαμογελούν, 

Γιατί θέλουμε να πάρουμε πίσω αυτά που μας κλέβουνε, την πίστη μας, την πατρίδα μας, τη γλώσσα μας, την αξιοπρέπειά μας, 

Γιατί θέλουμε ο Έλληνας πολίτης να αισθάνεται ασφαλής στην πατρίδα του, στην πόλη του, στο χωριό του, στο σπίτι του, 

Γιατί αυτή η χώρα έχει τεράστιες δυνατότητες. Γιατί οι Έλληνες που ζούν στην Ελλάδα και ο Ελληνισμός της διασποράς, όλοι μας, έχουμε απίστευτες δυνατότητες, 

Γιατί μπορούμε να σταθούμε όρθιοι απέναντι στους ξένους, και να διαπραγματευτούμε σαν ίσος πρός ίσον, 

Γιατί αυτό το οικόπεδο, η Ελλάδα, έχει αφεντικό. Είναι ο Έλληνας! 

Ήρθε η ώρα! 

Όλοι εμείς, η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων, με πίστη στο Χριστό και στην Πατρίδα μας, να απλώσουμε τα χέρια μας και να σχηματίσουμε την μεγάλη λυτρωτική αλυσίδα. Και έτσι λυτρωμένοι, ο καθένας από εμάς να γίνει ένας από τους αμέτρητους στύλους του μεγάλου του έργου του ενωτικού, για να αγωνιστούμε και να στεριώσουμε αυτό το οικοδόμημα που κλυδωνίζεται και παραπαίει, να παλινορθώσουμε την Ελλάδα! 

Τούτη η ώρα είναι η ώρα των Ελλήνων!

Νίκος Ταμουρίδης 

Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α' Υπαρχηγός ΓΕΣ 

Μέλος Διοικούσας Επιτροπής 

Ελεύθερης Πατρίδας

ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ "ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ"

ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 

ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ

Αποτελεί κατασκευαστικό και τεχνικό επίτευγμα. Είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά και εκπαιδευτικά έργα που έχουν υλοποιηθεί στη χώρα και φέρει τη σφραγίδα ενός παγκόσμια καταξιωμένου αρχιτέκτονα. 

Παράλληλα, μελετήθηκε και κατασκευάστηκε με τη μεγαλύτερη δωρεά που έχει ποτέ πραγματοποιηθεί από ελληνικό κοινωφελές ίδρυμα και μία από τις μεγαλύτερες στον χώρο της τέχνης και του πολιτισμού, παγκοσμίως.

Η κατασκευή του «Κέντρου Πολιτισμού ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος» ολοκληρώθηκε τον περασμένο Μάρτιο. Το κέντρο θα ανοίξει τις πύλες του για ένα τριήμερο στις 23 Ιουνίου και θα ξεκινήσει τη λειτουργία του την άνοιξη του 2017. Το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» προσέφερε περισσότερα από 550 εκατομμύρια ευρώ για την κατασκευή του στο Φαληρικό Δέλτα της Αθήνας.

 ΔΕΕ

  

Όταν μου πρότεινε ένας καλός μου φίλος να πάμε να το δούμε, δεν είχα ιδέα περί τίνος πρόκειται. Ήξερα μεν ότι κάτι γίνεται εκεί στο δέλτα του Φαλήρου με τη Λυρική Σκηνή και την Εθνική Βιβλιοθήκη, χωρίς λεπτομέρειες για αυτό και νόμιζα πως θα κάτσουμε το πολύ μισή ώρα. 

Σου προτείνω να παρκάρεις στο Ταεκβοντο και καθώς ακολουθείς τη ράμπα (ημιτελής χώρος που θα φυτευτεί και θα γίνει ένας καταπληκτικός δρομίσκος) ξεπροβάλλει μπροστά σου ένα αριστούργημα. 

Ένοιωσα πως τηλεμεταφέρθηκα στη Νέα Υόρκη. [...] 

Λες και μπήκα σε μια μαγική κάψουλα και έκανα βόλτα στη Βαρκελώνη, στο Βερολίνο, στη Ρώμη. Πολιτισμός. Η επιτομή της αρχιτεκτονικής. 

Το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι ένα υδάτινο κανάλι, ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, 200 μέτρων που το νερό έρχεται κατευθείαν από τη θάλασσα και έτσι ανανεώνεται. Το βάθος του είναι μικρό, περί το 1,5 μέτρο αλλά αρκετό για να γίνονται βαρκάδες και αγώνες με κανό. 

Μπροστά σου βλέπεις δύο μεγάλα κτίρια. Αν θυμάμαι καλά από το ανσανσερ 4όροφα, που επικοινωνούν μεταξύ τους. Στα αριστερά η Λυρική σκηνή. Στα δεξιά η Εθνική Βιβλιοθήκη. Πάρε το ανσανσέρ και πήγαινε, στον φάρο, στην ταράτσα με στέγαστρο της Λυρικής. Βλέπεις πανοραμικά από τον Παρθενώνα μέχρι το Καραϊσκάκη και από το ΣΕΦ μέχρι το Αβέρωφ και τη μαρίνα Φλοίσβου. Απο το βουνό μέχρι και τη θάλασσα.

Πόσο μάγκας αρχιτέκτονας πρέπει να είναι αυτός που το σχεδίασε ! Φως. Φωωωως ! Γυάλινες επιφάνειες, ανοιχτές να διαχέεται το φως. Χώρος για περατζάδα στην ταράτσα, μινιμαλ αισθητική και περνώντας στο άλλο κτίριο βρίσκεσαι να περπατάς πάνω σε έναν υπερυψωμένο κήπο ! 

Όπως στο ένα έχουν βάλει το στέγαστρο για να τρώει πρώτο τη ζέστη και μετά το κτίριο, στο άλλο φύτεψαν ένα κήπο! Ο ορισμός της ενεργειακής εξοικοπνόμησης! Πιο ζεστό το χειμώνα, πιο δροσερό το καλοκαίρι! Φαντάσου ένα τρίγωνο που η υποτείνουσα να ξεκινά από την ταράτσα και να καταλήγει έδαφος ! 

Και τι δεν έχει : Συναυλιακό χώρο, θερινό σινεμά, άπειρα φυτά ακόμα και μουσικό κήπο ! Τι εννοώ; Μερικά υπαίθρια μουσικά όργανα. Μπορεί ο οποιοσδήποτε να πάρει δύο σφυράκια και να παίξει με κάποιες μεταλλικές επιφάνειες. Να πατήσει πάνω σε ένα μεταλλικό ταμπλό που ανάλογα με το που πατά το πόδι σου βγάζει και μια νότα και όσο πιο γρήγορα χοροπηδάς πάνω στο ταμπλό τόσες πιο πολλές νότες παίζεις ! 

Μονοπάτια έχει, υδροπίνακες έχει, παιδικές χαρές έχει με πρωτότυπες κατασκευές που γοητεύουν ακόμα και τους μεγάλους και συνολικά με χαλαρό περπάτημα 2,5 ώρες κάναμε για να το γυρίσουμε ! 

Χάρηκα που είδα πολύ κόσμο. Αυτή είναι μια άλλη Ελλάδα που διψάει για κάτι όμορφο, ένα χώρο παιδείας και πολιτισμού. Είχε πάνω από 200 σεκιούριτι όχι για να κάνουν μαγκιές αλλά για να βοηθούν τον κόσμο να προσανατολιστεί. Αποδείχτηκαν υπερπολύτιμοι.

Μας κέρασαν όλους από ένα σάντουιτς, ένα παγωτάκι και ένα μπουκάλι νερό που ίσως τώρα που τα διαβάζεις να μη σου φαίνεται κάτι σημαντικό αλλά μετά από 2,5 ώρες περιήγηση, για μένα και τον φίλο μου ήταν νέκταρ και αμβροσία μαζί ! 

Εννοείται πως γραφτήκαμε μέλη, βγάλαμε πάμπολλες φωτογραφίες και νοιώσαμε περήφανοι που αυτός ο χώρος είναι στην πατρίδα μας. 

Ένα τεράστιο ευχαριστώ στο ίδρυμα και όποιος της αριστερίζουσας εθνομηδενιστικής θολοκουλτούρας του τίποτα μου ξαναπεί για τον ιδιώτη που πίνει το αίμα του λαού, θα του θυμίσω τη μαρίνα φλοίσβου και το κέντρο πολιτισμού. Θα τον παρακαλέσω δε να μου υποδείξει αντίστοιχες κρατικές κατασκευές. 

Θερμή παράκληση προς το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος : 

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΝΑ ΤΟ ΔΩΡΙΣΕΤΕ ΣΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ. ΜΗΝ ΠΕΤΑΞΕΤΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΑΣ, ΚΡΙΜΑ ΕΙΝΑΙ. ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΦΡΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΛΙΤΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΜΗ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΕΙΤΕ ΤΟ ΑΧΡΗΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ ΤΗ ΔΩΡΕΑ ΣΑΣ.

ΣΑΣ ΧΙΛΙΟΘΕΡΜΟΠΑΡΑΚΑΛΩ. 

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί με το κέντρο πολιτισμού μου δείξατε ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα και υπάρχει πολύς κόσμος που την αναζητά…

Το πήρα από: SUSPECT http://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/#ixzz4DbgG9JNP 

Ταξίαρχε Πανανά, ὑποκλίνομαι

Αιωνία τους η μνήμη...

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΤΟΥΛΙΤΣΗΣ  

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΝΑΝΑΣ  

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

Ταξίαρχε Πανανά, ὑποκλίνομαι...

Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀπόδειξη γιά τή δύναμη τοῦ ἔθνους μας καί γιά τίς συλλογικές μας ἐλπίδες ἀπό τή λακωνική δήλωση τοῦ ταξίαρχου Παναγιώτη Πανανᾶ στό βοθροΜέγκα σχετικά μέ τόν θάνατο τοῦ 34χρονου γιοῦ του Κωνσταντίνου μέ τό μοιραῖο Agusta Bell στήν Κίναρο. (Εδώ:

https://www.youtube.com/watch?v=Lw5eC3vLFY0) 

Ὁ ταξίαρχος Παναγιώτης Πανανάς, προσπέρασε τό ψευτοθλιμμένο ὕφος τῶν δημοσιογράφων καί τίς δηλώσεις δῆθεν συμμετοχῆς στό πένθος του, δέν ἀπάντησε στίς ἐρωτήσεις πού προσπάθησαν νά θέσουν αὐτοί μετά τή δήλωσή του καί περιορίστηκε νά πεῖ σέ τόνο σταθερό κι ἀξιοπρεπή, ἀκριβῶς καί μόνον ὅσα ὁ Αἰσχῦλος ἤ ὁ Κολοκοτρώνης θά προσυπέγραφαν: 

“Ὁ γιός μου ἔπεσε ὑπέρ πατρίδος, ἦταν μάχιμος ἀξιωματικός πού ἀποφοίτησε δεύτερος ἀπό τή Σχολή Ναυτικῶν Δοκίμων, δέν ἦταν οὔτε ἔνστολος, οὔτε ὑπάλληλος. Τοῦ ἀξίζει τιμή, διότι στή ζωή του ἀποφάσισε νά φυλάξει Θερμοπῦλες. Ἀπό προχθές τό ἀγόρι μου εἶναι ἀδελφός καί γιός ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ἀπό προχθές τό ἀγόρι μου πέρασε ἐπαξίως στό πάνθεον τῶν ἡρώων αὐτοῦ τοῦ περήφανου ἔθνους, ἀγωνιζόμενος κατά τῶν προαιωνίων ἐχθρῶν τῆς πατρίδος μας. Εἶμαι ὑπερήφανος πού ὑπῆρξε γιός μου. Μπορεῖ τοῦ γιοῦ μου νά ἔσβησε τῆς ζωῆς του τό καντήλι, ὅμως εἶμαι βέβαιος ὅτι ἡ Παναγιά τόν κρατᾶ στοργικά στήν ἀγκαλιά της ὅπως τόν μονάκριβο γιό της. Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ.”

Στά 54 χρόνια τῆς ζωῆς μου δέν ἔχω ἀκούσει πιό περήφανη, πιό ἀκέραια, πιό εὔστοχη, πιό περιεκτική δήλωση. Χωρίς μία παραπανίσια λέξη, χωρίς τόν παραμικρό συναισθηματισμό τηλεοπτικῆς κατανάλωσης, τόση ἀλήθεια καί τόση γενναιότητα! 

Ταξίαρχε, εἰλικρινά συλλυπούμαστε καί βαθειά ὑποκλινόμαστε!

Εφημ. Αντιφωνητής  14/2/2016

Το μακρύ καλοκαίρι της παρακμής

Ο πίνακας είναι του Σωτήρη Σόρογκα

Το μακρύ καλοκαίρι της παρακμής

Του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη φ. 107

Η Ελλάδα διανύει τον πέμπτο χρόνο μιας καθολικής και εξουθενωτικής κρίσης, χωρίς ακόμα στην πραγματικότητα να διαγράφεται η προοπτική μιας ανάταξης, ή έστω μιας άμεσης βελτίωσης. Η δική μας κατάρρευση εντάσσεται σε μια γενική οικονομική κρίση του δυτικού κόσμου, αλλά στην Ελλάδα εκδηλώνεται με την πιο παροξυστική και ακραία μορφή της. Πολύ συχνά η αντιπολίτευση, και κατ’ εξοχήν ο ΣΥΡΙΖΑ, επαναλαμβάνει πως η κρίση δεν είναι ειδικά ελληνική, αλλά αφορά στο σύνολο του καπιταλιστικού κόσμου. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά και ψέμα ταυτόχρονα. Ολόκληρη η Δύση ευρίσκεται σε κρίση, αλλά η Ελλάδα βιώνει την απειλή μιας συνολικής και γενικευμένης καταστροφής, και όχι μόνον οικονομικής.

Αυτός ο στρουθοκαμηλισμός των πολιτικών δυνάμεων, του μεγαλύτερου μέρους της αντιπολίτευσης, καθώς και ενός μεγάλου μέρους του ίδιου του λαού, είναι η χειρότερη έκφανση αυτής της κρίσης. Διότι, κάτι που δεν αναγνωρίζεται σε όλες του τις διαστάσεις, είναι αδύνατο και να θεραπευθεί. Διότι, η Ελλάδα δεν περνάει μια βαθιά ύφεση όπως η Ιταλία, η Ισπανία ή ακόμα και η Πορτογαλία, αλλά βιώνει μια υπαρξιακή παρακμή.

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για τις δημογραφικές και γεωπολιτικές παραμέτρους της και δεν θα τα επαναλάβουμε. Θα επιμείνουμε σ’ αυτό που θεωρούμε το βαθύτερο σύμπτωμα της κρίσης, την κρίση του Έλληνα ανθρώπου, την πνευματική και πολιτισμική αποσάθρωσή του. Και όμως, εκτός από ορισμένες επιφυλλίδες ή μερικές δειλές αναφορές των ηλικιωμένων συμπατριωτών μας, στις καθημερινές τους συζητήσεις, αυτό το αποφασιστικής σημασίας ζήτημα παραμένει εκτός δημόσιου και, κυρίως, πολιτικού διαλόγου.

Όταν ξεκίνησε η μεγάλη ύφεση, το 2010, πολλοί περιμέναμε πως η κατάρρευση ενός παρασιτικού νεοπλουτίστικου μοντέλου θα έφερνε τους Έλληνες στα συγκαλά τους σχετικά σύντομα και θα αποτελούσε την αφετηρία σημαντικών πολιτικών ιδεολογικών και κοινωνικών μετασχηματισμών. Αποδείχθηκε πως είχαμε λάθος. Τα πέντε χρόνια που πέρασαν δεν ήταν αρκετά για να επιφέρουν την αφύπνιση που περιμέναμε. Ήταν αρκετά για να αποδομήσουν το ΠΑΣΟΚ και εν μέρει τη Ν.Δ., όχι όμως για να δημιουργήσουν κάτι αληθινά καινούργιο και ελπιδοφόρο. Διότι η ασθένεια της κοινωνίας και του πολιτισμού μας είναι πολύ βαθύτερη και δεν διορθώνεται απλώς με ένα μεγάλο σοκ.

Η ελληνική κοινωνία, για να μπορέσει να γεννήσει κάτι το νέο, θα πρέπει να βάλει τις βάσεις για την απομάκρυνση από τον παρασιτισμό – οικονομικό πνευματικό και πολιτισμικό– και όσο και αν γίνονται κάποια μικρά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, οι αδράνειες του παρελθόντος είναι πολύ μεγαλύτερες. Κάτι που έγινε πολύ καθαρό αυτό το καλοκαίρι όταν η ελληνική κοινωνία μετρούσε καθημερινά τον αριθμό των τουριστών που κατέφθαναν, την πληρότητα της Μυκόνου και τα πάρτι των Αράβων και Ρώσων ολιγαρχών, για να ξεφύγει από τον οικονομικό μαρασμό της. Μπροστά στην κρίση, το παρασιτικό μοντέλο έχει έτοιμη τη λύση. Να γίνουμε ακόμα πιο παρασιτικοί, να ξεπουλήσουμε νησιά, παραλίες, δημόσιες επιχειρήσεις, για να μεταβληθούμε σε ολοκληρωμένα παράσιτα, τα οποία θα επιβιώνουν σύμφωνα με τα ρεύματα του διεθνούς τουρισμού, την πορεία των κρουαζιερόπλοιων και τους τεμενάδες στα ποικιλώνυμα τουρ οπερέιτορ. Να παραδώσουμε τις πόλεις και τα λιμάνια στους ποικιλώνυμους Μπέους – ακόμα και η Δούρου χρειάστηκε τη συνδρομή του Μαρινάκη για να εκλεγεί!

Αυτό που προτείνει ο Σαμαράς, η Κεφαλογιάννη, ο Μπουτάρης, και δυστυχώς κανένας στο πολιτικό σύστημα δεν αμφισβητεί, είναι να γίνουμε όντως τα «γκαρσόνια της Ευρώπης», ακολουθώντας το φωτεινό παράδειγμα των Κυπρίων «αδελφών» μας.

Λίγοι άνθρωποι, λίγες ελπιδοφόρες προσπάθειες βάζουν ως στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, στη βάση μιας αυτόκεντρης ανάπτυξης και, προπαντός, λίγοι νέοι πασχίζουν ακόμη για κάτι τέτοιο. Οι περισσότεροι, ειδικά οι πιο μορφωμένοι από τα ανώτερα και τα μεσαία στρώματα, θέτουν ως βασικό τους στόχο τη φυγή. Και είναι φυσικό όταν για τριάντα χρόνια έχει απαξιωθεί ο πολιτισμός και η παράδοσή μας και είχαν μάθει να ζουν με ένα καταναλωτικό πρότυπο που δεν πάταγε στην πραγματικότητα, είναι απολύτως λογικό οι νέοι μας, που δεν μπορούν να το βρουν πια στην Ελλάδα αυτό το πρότυπο στο οποίο είχαν εθιστεί, να το ψάχνουν έξω από τη χώρα.

Όλα αυτά και πολλά άλλα μαζί σημαίνουν πως οι κοινωνικοί και πολιτικοί μετασχηματισμοί που άρχισαν πριν από πέντε χρόνια δεν έχουν συγκροτήσει τις νέες δυνάμεις που προσδοκούσαμε και αυτό είναι κοινή διαπίστωση όλων των Ελλήνων. Αυτό το καλοκαίρι οι Έλληνες δεν συζητούσαν πολιτικά, ακόμα και αν είναι έτοιμοι να ψηφίσουν ενάντια στα μνημονιακά κόμματα της κυβέρνησης. Πλέον έχουν πάψει να προσδοκούν κάτι σημαντικό στο πολιτικό πεδίο, άσχετα με το τι θα ψηφίσουν. Ακόμα και οι χρυσαυγίτες, μόλις το κράτος στράφηκε έστω και λίγο εναντίον τους, το βούλωσαν.

Αυτό το καλοκαίρι ήταν ένα καλοκαίρι κατάθλιψης και ίσως, κατά βάθος, συνειδητοποίησης της παρακμής. Αν όντως είναι έτσι, τότε ίσως μπορούμε να ελπίζουμε! Αν όντως έχουμε φθάσει στο τελευταίο σκαλί στου «κακού τη σκάλα», τότε μπορεί να ξαναβρούμε τα φτερά μας!

Πάντως εμείς, τουλάχιστον, το μάθαμε το μάθημά μας. Καμιά πολιτική επιτάχυνση, καμιά πολιτική οφθαλμαπάτη, δεν είναι ικανή να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Το πολύ πολύ να τη βυθίσει ακόμα περισσότερο. Με επιμονή, σφίγγοντας τα δόντια, αντιστεκόμενοι στην παρακμή και τις φρεναπάτες, πρέπει να κτίσουμε ένα δικό μας «κέντρο», μια νέα ιδεολογική και πολιτική πρόταση, που θα έχει ως αφετηρία και κύριο στόχο την άρνηση της παρακμής. Δεν μπορούν να υπάρξουν ψευτολύσεις και μισόλογα. Δεν μπορούν και δεν πρέπει να υπάρξουν επιλογές του τύπου «ας δοκιμάσουμε και αυτούς και βλέπουμε». Εμείς γνωρίζουμε, το μάθαμε πια, πως η κρίση είναι τόσο μεγάλη, που απαντιέται μόνο με μια μεγάλη, βαθιά επαναστατική αλλαγή. Και σε πείσμα όλων των αδρανειών και των συνηθειών της παρακμής, παίρνοντας δύναμη από την ιστορία και την παράδοσή μας, αρνούμενοι να είμαστε οι τελευταίοι των Ελλήνων, θα πρέπει να παλέψουμε για να γίνει εφικτή πολιτική πρόταση το όραμα που τόσοι και τόσοι έχουν παλέψει τα τελευταία χρόνια για να διαμορφωθεί. Αυτό το όραμα, που όλο και περισσότεροι συμμερίζονται, αλλά παραμένουν σκόρπιοι και, γι’ αυτό, ανίσχυροι.

Αυτό δεν σημαίνει αναχωρητισμός, όπως πολλοί μας επικρίνουν. Γι’ αυτό και στα επίπεδα που μπορούμε, παρεμβαίνουμε, ακόμα και στο εκλογικό πεδίο, όπως το κάναμε σε ορισμένες περιπτώσεις και στις δημοτικές εκλογές. Όμως γνωρίζουμε πως αν δεν οικοδομηθεί μια πρόταση που να πατάει σταθερά στο πεντάπτυχο που τόσες φορές έχουμε επαναλάβει, αντί για καλύτερα, θα τα κάνουμε χειρότερα: Πατριωτισμός, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογική ισορροπία, οικονομική και πνευματική αναγέννηση, άμεση δημοκρατία. Και ο πατριωτισμός αποτελεί την προϋπόθεση όλων των υπολοίπων. Τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο.

http://ardin-rixi.gr/archives/18528