Ἡ Ἀριστερὰ ὡς λάιφ στάυλ

Ἡ Ἀριστερά ὡς λάιφ στάυλ

Ὑπάρχει ἡ Ἀριστερὰ ὡς κοσμοαντίληψη καὶ ἡ Ἀριστερὰ ὡς τρόπος ζωῆς. Ὡς κοσμοαντίληψη εἶναι τὸ γνωστὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως (ἐπανάσταση, ἡ οὐτοπία ὡς χειροπιαστὴ δυνατότητα, ὁ οἰκονομισμός, ὁ δικαιωματισμός, ἡ οἰκολογία-ψευτοεπιστροφὴ στὴν ψευτοΦύση). 

Ὡς τρόπος ζωῆς Ἀριστερὰ σημαίνει: ἀτεκνία-φυγοτεκνία, δηλαδὴ ἀνάληψη πρακτικῶν, πραγματικῶν ὑποχρεώσεων μόνο γιὰ τὸ σαρκίο σου, ἢ τὴν ἀπόσυρση στὴν ἱδανικὴ γωνιὰ ἐκείνη στὴν ὁποία ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν ἀνήκεις στοὺς πολλούς κ.ο.κ. 

Ἡ ἰδεοληψία δὲν ταυτίζεται πάντα μὲ τὸν τρόπο ζωῆς. Ἀριστερὸ τρόπο ζωῆς μπορεῖ νὰ ἔχει λ.χ. κι ἕνας Δεξιός (ἀκριβῶς ἐπειδὴ ζοῦμε τὸν ἡδονισμὸ τῆς μαζικῆς δημοκρατίας). Ἀριστερὸ τρόπο ζωῆς μπορεῖ νὰ ἔχει κι ἕνας ποὺ ἀπαρνεῖται τὸ Ἀριστερὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ τὴν ἀριστερὴ ταυτότητά του.

Ἐμένα δὲν μὲ πειράζει πιὰ τὸ νὰ ἔχει κάποιος τὸν α ἢ β τρόπο ζωῆς. Ἂς διάγει καὶ τοῦ στιρνερικοῦ μηδενιστῆ τὴ ζωή, κανένα πρόβλημα -ἐδῶ ποὺ φτάσαμε πλέον. Μὲ πειράζει ὅταν δὲν βλέπει ὅτι ὁ τρόπος ζωῆς του δὲν ταιριάζει μὲ τὶς ἰδέες του, καὶ ὅτι δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ νὰ ταιριάξει, οὔτε στὴ δική του ζωὴ οὔτε -κυρίως- στῶν ἄλλων. Δὲν εἶναι κακὸ ὅτι δὲν θὰ μπορέσει νὰ ταιριάξει ποτέ, γιατὶ κάποιες φορὲς εἶναι ἀδύνατο. Δὲν εἶναι θέμα ὑποκρισίας οὔτε (αὐτ)εξαπάτησης. Τότε, ἡ λύση εἶναι νὰ μὴν προωθεῖται ὡς ὅραμα κάτι ποὺ δὲν υἱοθετεῖται ἀπὸ τὸ ἄτομο αὐτό.

Ἔτσι, εἶναι ἀριστερὰ ὡς λάιφ στάιλ τὸ ὅτι ὁ μ.ὅ. γεννητικότητάς σου καὶ τῶν στενῶν ὁμοϊδεατῶν σου εἶναι βέρος ἀριστερός, δηλαδὴ ἴσος (ἂς ποῦμε) μὲ τὸ 1/2 τοῦ ἑλληνικοῦ μ.ὅ. 

Εἶναι ἀριστερὰ ὡς λάιφ στάιλ ὅταν δὲν μένεις στὸ σπίτι τῶν γονιῶν σου, ἀλλὰ μὲ γκόμενες ἢ συντρόφους παρ’ ὅλο ποὺ δὲν ἔχεις δικά σου λεφτά, καὶ συνεχίζεις ἕνα εἶδος ἀριστερῆς φοιτητικῆς αὐτοπραγμάτωσης. 

Εἶναι ἀριστερὸ λάιφ στάιλ τὸ νὰ κάνεις μεταπτυχιακὰ καὶ διδακτορικὰ ὣς τὰ 40 καὶ 45 χωρὶς νὰ ἔχεις κάνει π.χ. μιὰ οἰκογένεια (ἡ αἰωνία νεότης), διότι ἡ κοινωνικὴ κινητικότητά σου ἀποκλείει κάθε τὶ ἄλλο ἀπὸ τὸν νομαδισμό. 

Εἶναι ἀριστερὸ λάιφ στάιλ, τῆς Μεταπολίτευσης, νὰ ἀγνοεῖς ἔμπρακτα ὅτι οἱ γονεῖς σου -πρὸ Μεταπολίτευσης ἢ στὶς ἀπαρχές της- ὅταν παντρεύτηκαν ζοῦσαν μὲ τοὺς γονεῖς / πεθερικά τους (ὅπως τόσες δεκάδες παλιότερων νιόπαντρων γενιῶν), χωρὶς τὴν αὐτοπραγμάτωση τῆς μικρῆς (ἐπίσης, φοιτητικῆς) ἐρωτικῆς φωλίτσας: Τότε, οἱ ἀνάγκες τῆς πραγματικῆς ζωῆς ὑπερίσχυαν τῆς πεολειχίας σὲ κάθε γωνιὰ τῆς φωλίτσας. 

Εἶναι ἀριστερὸ λάιφ στάυλ νὰ περιφέρεσαι σὰν βρυκόλακας ἀπὸ συνέλευση / συζήτηση σὲ συνέλευση / συζήτηση κι ἀπὸ ἀναρχικὴ ταβέρνα σὲ ἀριστερὸ μπάρ, γιατὶ διψᾶς γιὰ πολιτικοποιημένα ὄντα καὶ γιὰ πρωτοποριακὲς ἰδέες. Εἶναι ὅλα αὐτὰ τὰ μικρούλια ἀδιαπραγμάτευτα δικαιώματα τῆς νεολαίας καὶ τοῦ Ἀνθρώπου, ποὺ ἀντιπροσωπεύουν σὲ καθημερινὸ ἐπίπεδο τὴν ἀριστεροσύνη.

Ἂν κάνεις τὰ παραπάνω καὶ ταυτόχρονα ἐνδιαφέρεσαι γιὰ τὴν αὔξηση τῶν γεννήσεων διότι ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι χωρὶς γεννητικότητα ἡ κοινωνία σβήνει, ἢ ὅταν ὁραματίζεσαι τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸν παρασιτισμὸ, ἀλλὰ παράλληλα ἐπιβιώνεις μὲ τρόπους ποὺ εἶναι ἄσχετοι-ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὴν ἀνάγκη ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὸν παρασιτισμό (ὁπότε, δὲν σὲ περιλαμβάνει ἡ κριτική σου), τότε ἁπλὰ προτείνεις μία ἀλλαγὴ ποὺ δὲν μπορεῖς (ἀκόμη κι ἂν θές) νὰ «ὑποστηρίξεις» στὴ ζωή σου.

Εἶναι ἀλήθεια, βέβαια, ὅτι κι ὁ Μὰρξ ζοῦσε μὲ δανεικὰ ἀπὸ τὴν καπιταλιστικὴ ἐκμετάλλευση τῶν ἐργατῶν τοῦ φίλου του. Πῶς θὰ ἐμπνεύσεις τὸ «πρῶτο βῆμα» ἢ πῶς θὰ ὑποστηρίξεις κοινωνικὰ-πολιτικὰ ἄλλους ποὺ ἤδη τὸ ἔκαναν τὴ στιγμὴ ποὺ εἶσαι ἐκτὸς τῆς ἀντίληψης πραγμάτων τὴν ὁποία προϋποθέτει τὸ πρῶτο αὐτὸ βῆμα;

Δὲν ἀπαιτῶ κάποια τελειότητα. Βασικά, δὲν ἀπαιτῶ τίποτα. Εἶναι τὸ ἴδιο μὲ ἐκεῖνον ποὺ διάγει τὴν μικροαστικὴ ζωή του, μὲ τοὺς κόπους καὶ τὶς χαρές της, ἀλλὰ σίγουρα μὲ τὴν θαλπωρὴ τῆς μονοτονίας της, κι ὀνειρεύεται -ὡς ἀπολίτικος ἢ δεξιός- τὴν παγκόσμια ἐπικράτηση τῆς Ὀρθοδοξίας ἢ τὸ διώξιμο τῶν Τούρκων ἢ τὸ Πνεῦμα καὶ Ἠθικὴ ἢ ἕνα τραπέζι σὲ ρεμπετάδικο κάθε Σάββατο ἢ μιὰ ξερὴ συνουσία καὶ ξέρω ‘γὼ τί ἄλλο. 

Δὲν γίνεται νὰ ὑπάρξει κανένα ξεπέρασμα τῆς διάκρισης Ἀριστερὰ-Δεξιὰ ὅταν ὅσοι τὸ εὔχονται συνεχίζουν τὸν τρόπο ζωῆς τους, ἀριστερὸ ἢ δεξιό.

https://chronographiae.wordpress.com/2016/12/11/%E1%BC%80%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%E1%BD%B0-%E1%BD%A1%CF%82-%CE%BB%E1%BD%B1%CE%B9%CF%86-%CF%83%CF%84%E1%BD%B1%CF%85%CE%BB/

Καλλιτέχνες και Αριστερά

Ο Μικρός Ήρωας δεν σχολίαζε 

την στάση των Ευρωπαίων 

και την προπαγάνδα των ΜΜΕ

Του Αντώνη Πανούτσου

Μέχρι την περασμένη Τετάρτη ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ήταν ένας τραγουδοποιός που είχε βασίσει την καριέρα του σε στιχουργικές, νοσταλγικές αναφορές στην ποπ αστική κουλτούρα. Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι πίσω από τον στιχουργό του «Μικρού Ήρωα» και του «Θα κάτσω σπίτι» κρυβόταν ένας καλλιτέχνης «σημείο αναφοράς στην πολιτιστική μας ζωή που ένωνε διαφορετικές "φυλές", τάσεις, ηλικίες». Ούτε κανένας είχε ενδιαφερθεί αν «Καταγόταν από αριστερή οικογένεια και ο γιατρός πατέρας του το είχε πληρώσει ακριβά». 

Μέχρι να πεθάνει και η υπουργός Πολιτισμού Λήδα Κονιόρδου να αποκαλύψει τα προαναφερθέντα, προσθέτοντας ότι ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ήταν ένας αριστερός καλλιτέχνης που «κοίταζε κατάματα το παρόν από τότε, μέσα στη δικτατορία, που συνεργαζόταν με τον Γιάννη Νεγρεπόντη και τον Μποστ» και από τον Ιούλιο του 2015, «σχολίαζε τη στάση των Ευρωπαίων πολιτικών απέναντι στην Ελλάδα αλλά και την προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ». Στην παμπάλαια τακτική της αριστεράς να δημιουργεί από τις προσωπικότητες και τις καριέρες των καλλιτεχνών χάρτινες φιγούρες και ηθικοπλαστικές «προοδευτικές» ιστορίες που εντάσσονται βολικά στην ιστορία της.

Η ιστορία όμως δεν υπακούει σε υπαγορεύσεις. Τριανταδύο χρόνια πριν η σύζυγος του Άννα Βαγενά μπει στην Βουλή και ο Κηλαηδόνης ανακαλύψει «την στάση των Ευρωπαίων πολιτικών και την προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ» οργάνωνε ότι πλησιέστερο σε ένα ελληνικό Γούντστοκ. Την συναυλία στην Βουλιαγμένη που 100.000 κόσμος μαζεύτηκαν για να ακούσουν τον Κηλαηδόνη των Three and the Koukos Band μαζί με την Αφροδίτη Μάνου να τραγουδάνε μέχρι τα χαράματα. Πριν από αυτούς δεν είχε εμφανιστεί ο Τζαβέλας να τραγουδάει αντάρτικα, αλλά η χορωδία του Φώτη Αλέπωρου να παίζει μαντολινάτες. Η συναυλία ήταν τόσο αριστερά πολιτικά ορθή που είχε προκαλέσει ένα υστερικό άρθρο του καθηγητή Βασίλη Φίλια στην Ελευθεροτυπία που την ανέφερε σαν ένα πάρτι πνιγμένο στα ναρκωτικά και μία αποθέωση του αμερικάνικου τρόπου ζωής.

Στην Ελλάδα η τέχνη είναι ένας χώρος που έχει εγκαταλειφθεί στην αριστερά για να καταγράφει την ιστορία της όπως την βολεύει. Εάν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης έπρεπε να μείνει στις μνήμες σαν ο τραγουδιστής του «Αξιον Εστί» η καριέρα του μετά το 1967 έπρεπε να διαγραφεί. Οτιδήποτε, ακόμα και δηλώσεις του, όπως ότι το αγαπημένο του τραγούδι δεν ήταν το «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες», αλλά το «Μια γυναίκα φεύγει, μια σωστή κυρία».

Ο Μάνος Κατράκης λάτρευε τον ιππόδρομο και για χρόνια ήταν ιδιοκτήτης ενός αλόγου που το έλεγαν Ερωφίλη, προς τιμήν της μεγάλης του θεατρικής επιτυχίας τον Ερωτόκριτο. Όσο ζούσε το ΚΚΕ δεν θα μπορούσε να του υπαγορεύσει τρόπο ζωής. Στην κηδεία όμως όταν εκπρόσωποι της Φίλιππου Ενώσεως πήγαν να εναποθέσουν στεφάνι, το ΚΚΕ αρνήθηκε να τους αφήσει αρχίζοντας πάνω από τον τάφο το γράψιμο μιας πολιτικά ορθής βιογραφίας του Κατράκη, χωρίς άλογα και τζόγο.

Η προσπάθεια να υπάρχει μία αριστερή και πολιτικά ορθή τέχνη δεν σταμάταγε στους αριστερούς ή κάποτε αριστερούς καλλιτέχνες. Ο Μάνος Χατζιδάκις εκτός ήταν δηλωμένος δεξιός και συνδαιτυμόνας του Κωνσταντίνου Καραμανλή απεχθανόταν τις μαζικές εκδηλώσεις. Τόσο που για να γλυτώσει από το καρακατσουλιό του ΠΑΣΟΚ και τις λαϊκές συναυλίες της δεκαετίας του ’80 έβαζε απαγορευτικές τιμές στα εισιτήρια για την μέση οικογένεια. Ένας όμως τέτοιος καλλιτέχνης δεν μπορούσε να πάει χαμένος. Το πάτημα βρέθηκε με την συμμετοχή του στην ΕΠΟΝ στην κατοχή. Το ότι είχε εξηγήσει την συμμετοχή του λέγοντας «Ήτανε η κλασική επανάσταση που κάνει ο νέος στο σπίτι του, αλλά βρίσκαμε μια νομιμοφάνεια για να την κάνουμε. Η Αντίσταση ήταν μια νομιμοφανής ανταρσία απέναντι στο σπίτι μας. Το ξενύχτι αποκτούσε νομιμότητα, οι ερωτικές μας ιστορίες αποκτούσαν νομιμότητα, διότι όλα αυτά ήταν συνδεδεμένα με την Αντίσταση» ήταν μια ασήμαντη λεπτομέρεια που έπρεπε να ξεπεραστεί.

Ακόμα και αν η κυβέρνηση και η οικογένεια του, ακόμα και αν ο ίδιος ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ήθελε να περάσει σαν αριστερός καλλιτέχνης η υστεροφημία δεν είναι κτήμα κανενός. Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης δεν θα περάσει στην ιστορία σαν αυτός «που σχολίασε τη στάση των Ευρωπαίων πολιτικών απέναντι στην Ελλάδα αλλά και την προπαγάνδα των κυρίαρχων ΜΜΕ». Ούτε καν σαν ο συνθέτης των «Απλών μαθημάτων πολιτικής οικονομίας» ή των «Φανταρίστικων» Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης θα είναι ο συνθέτης του Μικρού Ήρωα, και του Λούκι Λουκ. Τόσο 80’s όσο οι βιντεοταινίες και τόσο αξέχαστος όσο ένα βράδυ με πανσέληνο στη Βουλιαγμένη.

http://www.liberal.gr/arthro/113894/apopsi/a-panoutsos/o-mikros-roas-den-scholiaze-tin-stasi-ton-europaion-kai-tin-propaganda-ton-kuriarchon-mme.html

Χρειάζεται προσοχή

Χρειάζεται προσοχή

Άρθρο του Αλ. Παπαχελά

Το 2012, σε μια συνέντευξη με τον κ. Τσίπρα, τον είχα ρωτήσει σε ποιον θα τηλεφωνούσε πρώτα εάν ήταν πρωθυπουργός και μάθαινε ότι υπάρχει ένα σοβαρό επεισόδιο σε εξέλιξη στο Αιγαίο. Ήταν φανερό ότι δεν το είχε σκεφθεί πολύ το θέμα, αλλά απάντησε «μα προφανώς στον κ. Ερντογάν». Ομολογώ ότι δεν θα ξαναέκανα το ίδιο ερώτημα σήμερα, επειδή δεν έχει σαφή απάντηση. Ο Γεώργιος Παπανδρέου μίλησε στην αντίστοιχη περίσταση με τον πρόεδρο Τζόνσον και τον Τζορτζ Mπολ, ο δικτάτορας Παπαδόπουλος με τον Σάιρους Βανς, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Φορντ, ο Ανδρέας Παπανδρέου με τον Τζορτζ Σουλτζ και ο Κώστας Σημίτης με τον Κλίντον και τον Χόλμπρουκ. Ηξεραν περίπου τι θα ακούσουν. Ηταν όμως βέβαιο ότι θα εκδηλωνόταν κάποια αμερικανική μεσολάβηση και μια προσπάθεια συγκράτησης των δύο πλευρών.

Σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Κανείς, πουθενά στον πλανήτη, δεν ξέρει τι σκέπτεται ο πρόεδρος Τραμπ για πολύ πιο σημαντικά ζητήματα. Ούτε επίσης μπορεί να μαντέψει ποιοι είναι οι άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά που θα επηρεάσουν το αν θα σηκώσει ο κ. Τραμπ το τηλέφωνο να μιλήσει με τους κ. Τσίπρα και Ερντογάν και τι θα τους πει. Οι αξιωματούχοι που χειρίζονταν τους φακέλους έχουν φύγει από τις θέσεις τους και το «μηχάνημα» δεν δουλεύει όπως σε προηγούμενες περιόδους νέων κυβερνήσεων.

Χρειάζεται τρομερή, και απολογούμαι για την εμφατικότητα αλλά την επιβάλλουν οι στιγμές, προσοχή. Η Ελλάδα έχει υποφέρει από την ανεύθυνη μεταφορά λανθασμένων ή συγκεχυμένων μηνυμάτων από την Ουάσιγκτον. Ο κάθε Ελληνοαμερικανός και ο ξάδελφός του έχουν ξαφνικά εμφανισθεί να μιλούν για λογαριασμό του Τραμπ. Ακούγονται εξωφρενικά πράγματα του τύπου «ε καλά, αν γίνει μια σύγκρουση, προφανώς θα διαλέξει την Ελλάδα επειδή είναι χριστιανική χώρα». Αυτή η κυβέρνηση δεν έχει μεγαλουργήσει στη σωστή ανάγνωση των διεθνών συγκυριών. Μόνο που εδώ μιλάμε για κάτι παραπάνω από μια διαπραγμάτευση με την τρόικα...

Δεύτερη διαφορά, σημαντική. Οι Ευρωπαίοι δεν ήταν ποτέ καλοί στη διαχείριση κρίσεων. Το Βερολίνο δοκιμάζει τώρα να παίξει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίλυση προβλημάτων, από το Κόσοβο έως το Κυπριακό. Δεν έχει δοκιμασθεί, όμως, σε μια μεγάλη κρίση που θα χρειασθεί να αντιμετωπίσει σε πραγματικούς χρόνους. Και το κυριότερο: ο πρόεδρος Ερντογάν έχει έναν μοχλό πίεσης που δεν υπήρχε παλαιότερα, τους πρόσφυγες. Ανοίγοντας τις «πόρτες» στο Αιγαίο, ξέρει ότι μπορεί να καταφέρει ένα θανάσιμο πολιτικό πλήγμα στην καγκελάριο και σε άλλους ηγέτες στην Ε.Ε.

Αφησα για το τέλος τον πρόεδρο Ερντογάν. Δεν είναι Τσιλέρ, ούτε ακόμη και Οζάλ. Νιώθει, έστω και εφήμερα, παντοδύναμος και πάρα πολύ πιεσμένος. Μεταξύ του ιδίου και του στενού του κύκλου, και του διοικητή στόλου, δεν μεσολαβεί τίποτα απολύτως. Το υπουργείο Εξωτερικών έχει μπει στην άκρη. Οι στρατηγοί και οι ναύαρχοι που θα μπορούσαν να φέρουν αντίρρηση φιλοξενούνται σε... επιμορφωτικά ιδρύματα ή θα σιωπήσουν και θα εκτελέσουν την όποια εντολή πάρουν. Το buffer μεταξύ της πολιτικής ηγεσίας και της όποιας τακτικής απόφασης δεν υπάρχει πια. Βασικό εμπόδιο είναι μόνον ο αποδεκατισμός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και η απομάκρυνση καλά εκπαιδευμένων αξιωματικών, πιλότων κ.λπ. σε όλη τους την γκάμα.

Με άλλα λόγια, δεν είναι η πιο πρόσφορη και προβλέψιμη στιγμή για ένα ελληνοτουρκικό επεισόδιο.

Πηγή : http://www.kathimerini.gr/

Ήταν Έλληνας Στρατιώτης στον Έβρο

Ήταν Έλληνας Στρατιώτης 

στον Έβρο...

Τον έλεγαν απλά Ζήση...

Δεν τον έλεγαν Ρουπακιά. Δεν τον έλεγαν Γρηγορόπουλο. Δεν τον έλεγαν Ρωμανό. Δεν το έλεγαν καν… Κούνεβα. Δεν ήταν ράπερ. Δεν ήταν οργισμένο καλοταϊσμένο νιάτο. Δεν ήταν επαναστάτης από τις στέπες και τα αντάρτικα λημέρια του Παλαιού Ψυχικού. Δεν ήταν συνδικαλιστής ή τρομοκράτης. Δεν ήταν τίποτα απ’ όλα αυτά. Δεν ήταν καν το παιδί της Πόλα Ρούπα.
Την μητέρα του, την σεμνή Ελληνίδα μάνα, δεν την είδαμε να το παίζει «Κατίνα Παξινού» στα δικαστήρια. Η μορφή του ήρωα πατέρα του, μας είναι παντελώς άγνωστη.

Ποιος ήταν λοιπόν;

Ήταν ένα απλός Έλληνας στρατιώτης, που υπηρετούσε την θητεία του, όπως τόσα και τόσα Ελληνόπουλα (εξαιρούνται τα…καλά Ελληνόπουλα των βουλευτάδων και υπουργών που υπηρετούν στην μεθόριο Χολαργού - Αγ Παρασκευής ή στο Πολεμικό Μουσείο) στον Έβρο, κοντά στο χωριό Πέπλος.
Ο καλός συνάδελφος στρατηγός ε.α. κ. Ιπποκράτης Δασκαλάκης μας θύμισε το γεγονός, μέσα από το εξαιρετικό μπλογκ «Ρουκουμούκου».
Ήταν 19 Δεκεμβρίου του 1986, όταν σε μία νησίδα του Έβρου ποταμού, βρέθηκαν γύρω στις 11 το πρωί μια τριμελής ελληνική περίπολος, απέναντι με μια διμελή τουρκική. Εξοικειωμένοι οι άνδρες των δύο περιπόλων στην οπτική επαφή και σε ορισμένες περιπτώσεις και στην ανταλλαγή χαιρετισμών, σταμάτησαν να ξεκουραστούν εκατέρωθεν της κοίτης.

Ο Έλληνας στρατιώτης Ζήσης Καραγώγος, άοπλος κινήθηκε προς την πλευρά των δύο Τούρκων συναδέλφων του, για να δεχθεί, αναίτια και ανεξήγητα μέχρι σήμερα, ριπή τυφεκίου από τον ένα εξ αυτών. Αιφνιδιασμένοι οι άλλοι δύο Έλληνες στρατιώτες, άρχισαν να ανταποδίδουν τα πυρά με αποτέλεσμα μια χαμηλής έντασης ανταλλαγή πυροβολισμών να διεξάγεται για περίπου μισή ώρα πάνω από το κορμί του βαρύτατα τραυματισμένου και αιμορραγούντος Καραγώγου. Η τυχαία διέλευση του Έλληνα αγροφύλακα Ζαπάτα υπήρξε σημαντική για τους δύο Έλληνες στρατιώτες. Σε λίγο ο αγροφύλακας ενημέρωσε το παρακείμενο ελληνικό φυλάκιο. Ακολούθησαν μερικές ακόμη αψιμαχίες με αποκορύφωμα την σύγκρουση που έγινε περί την 15.00, και ήταν και η τελευταία, με την λήξη της οποίας οι Τούρκοι, μέτρησαν 1 Ανθυπολοχαγό και 4 στρατιώτες νεκρούς.

Ο Καραγώγος είχε αφήσει την τελευταία του πνοή, στο στρατιωτικό νοσοκομείο της Αλεξανδρουπόλεως όπου μεταφέρθηκε. Άλλος ένα στρατιώτης που είχε δολοφονηθεί εν ψυχρώ και εντελώς αναίτια από του Τούρκους.

Για ανεξήγητους λόγους, το επεισόδιο αυτό δεν έγινε ευρέως γνωστό στην έκταση της σύγκρουσης που έλαβε χώρα και περιορίστηκε στις συνθήκες του θανάσιμου τραυματισμού του άτυχου Ζήση Καραγώγου. 

Σήμερα, το γειτονικό στο σημείο φυλάκιο του Πέπλου φέρει, σε ένδειξη τιμής για τον εκλιπόντα, το όνομα του: «Ελληνικό Φυλάκιο Στρατιώτη Ζήση Καραγώγου». 
Ο Ζήσης, αποτελεί έναν από τα δεκάδες θύματα του ακήρυκτου, χαμηλής έντασης, πολέμου που διεξάγεται εδώ και δεκαετίες μεταξύ των δύο χωρών. Όλα αυτά τα χαμένα παιδιά μας, είναι ο φόρος αίματος που ο ελληνικός λαός πληρώνει καθημερινά για την κατοχύρωση της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Πατρίδος. Είναι όμως και ένας φόρος, που όπως και αρκετοί άλλοι, δυστυχώς εντελώς άνισα κατανέμεται μονομερώς μόνο στα μη προνομιούχα μέρη της ελληνικής κοινωνίας. Όπως άλλωστε όλοι οι φόροι…

Για τον Ζήση, δεν μάθαμε ποτέ να έγινε μία πορεία. Δεν μάθαμε ποτέ προοδευτικοί δάσκαλοι να μίλησαν στα σχολεία για το περιστατικό. Ίσως γιατί δεν τον έλεγαν Φύσσα ή Γρηγορόπουλο ή ούτε καν…Κούνεβα…

Οι Τούρκοι είναι φίλοι μας! Αυτή η καραμέλα εκτός από τα γνωστά κέντρα αφελληνισμού των διαφόρων παρατηρητηρίων και περιέργων «δράσεων», πιπιλίζεται, εν αγνοία τους βέβαια, και από σεβάσμιους παππούδες και γλυκύτατες γιαγιάδες, οι οποίοι ηδονίζονται (από τι άλλο να ηδονιστούν άλλωστε τώρα πιά;…), όταν επισκέπτονται την Πόλη και ο σερβιτόρος με επαγγελματική (άρα ψεύτικη) ευγένεια και με μερικά σπαστά ή και άσπαστα Ελληνικά, τους γεμίζουν γαλιφιές, στοχεύοντας κατ’ ευθείαν στο πορτοφόλι τους. Δεν φταίει ο λαός, λένε τα ανόητα ανθρωπάκια, αλλά οι «μεγάλοι».

Λες και ήταν ο Κεμάλ ή ο Ταλαάτ πασάς αυτοί που έσφαξαν τους χριστιανούς στην Σμύρνη και όχι οι πρόγονοι του σημερινού σερβιτόρου, που τόσο ξελογιάζει τους Έλληνες επισκέπτες της Πόλης. 

Θαρρείς και ο Μεντερές είχε πάρει σβάρνα τους δρόμους της Πόλης και έκαιγε και ρήμαζε τις Ελληνικές περιουσίες τον Σεπτέμβριο του 1955 και όχι οι «καλοί» Τούρκοι μαζί με τους (μη το ξεχνάμε αυτό) «καλούς» Κούρδους. «Μα τους διέταξαν», θα πει ο τουρκολάγνος προοδευτικός. Τότε όμως, θα πρέπει να μας πει πόσες αντίστοιχες σφαγές έκανε ο Ελληνικός λαός και πότε τον…διέταξαν; Και δεν αναφέρομαι βέβαια, για να τον προλάβω, σε μεμονωμένα περιστατικά, που είναι συνήθη σε πολέμους, αλλά σε οργανωμένες και κατευθυνόμενες σφαγές.

Τέλος, ο ίδιος ο Ετσεβίτ ήταν αυτός που βίασε Ελληνοπούλες στην Κύπρο και όχι οι απόγονοι των Μογγόλων στρατιώτες του;

Τον ίδιο μύθο καλλιεργούν και μερικοί συγγραφείς, που παρουσιάζουν τους καλούς τούρκους να ερωτεύονται την Ελληνοπούλα και να είναι αντίθετοι με τις σφαγές των συμπατριωτών τους. 

Εξαιρείται βέβαια ο μεγάλος σκηνοθέτης μας Τάσος Μπουλμέτης, ο οποίος στην «Πολίτικη κουζίνα» του, λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους. 
Και για να τελειώσουμε από εκεί που αρχίσαμε.

Τιμή και δόξα στο παλικάρι Ζήση Καραγώγο, που με το αίμα του μας δείχνει, ότι θα πρέπει πάντα να είμαστε άγρυπνοι με τους απέναντι. Και όσοι μπορούν ή θέλουν να δουν την πραγματικότητα, ας την δουν. Οι υπόλοιποι καλά θα κάνουν να λουφάξουν μέσα στην…προοδευτικότητά τους.

Χρήστος Μπολώσης

Υστερόγραφο roykoymoykoy

Αν αληθεύει (που αληθεύει) ότι ο δολοφόνος του Σολωμού Σολωμού τουρκοκύπριος συνταγματάρχης ε.α. Χαλίλ Σατραζάμ, παρευρισκόταν στις συζητήσεις της Γενεύης και τον ανέχθηκε ο Αναστασιάδης, τότε δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι έχουμε φθάσει στο σημείο να θεωρούν κάποιοι την διχοτόμηση ως την καλύτερη λύση για το «Κυπριακό»… Καημένοι Καραολή, Δημητρίου, Μάτση, Παλληκαρίδη, Λένα και τόσοι άλλοι. Δες τε για ποιους θυσιαστήκατε!...

Το εντοπίσαμε στην σελίδα FB του Ioannis Bougas, που το πήρε από εδώ: http://roykoymoykoy.blogspot.gr

Στην σελίδα του Ioannis Bougas υπάρχει και το εξής σχόλιο που αναφέρεται σε ορισμένες λεπτομέρειες των γεγονότων:

Πανος Αργυροπουλος 

δεν εγινε ακριβως ετσι το επεισοδιο τα δυο περιπολα συναντηθεικαν επι ελληνικου εδαφους συγκεκριμενα μεσα στο κτημα τσιρωζη εκει ειχαν μπει οι τουρκοι περιπου 200 μετρα μετα την οριο γραμμη η ελληνικη περιπολο δεν ηταν τριμελης ηταν δυο ατομα ο συχωρεμενος ο ζησης και ενας λοχιας απο το πυργο ηλειας οι τουρκοι ηταν 5 μαζι τους και ενας υπολοχαγος ο ζησης δε πηγε μονος του οι τουρκοι φωναζαν μαλμπορο μαλμπορο ηθελαν ελληνικα τσιγαρα μαλμπορο και ετσι ο ζησης αφησε το οπλο και πλησιασε και δεχτηκε τη φονικη σφαιρα απο κρυμενο σε θαμνο τουρκο φονια επεσε νεκρος επι τοπου ο πυργιωτης λοχιας εδρασε αστραπιεα και με κολοσιαια ψυχραιμια μονος του ανταπεδωσε πυρα εμποδιζοντας τους τουρκους που προσπαθησαν να τραβηξουν το σωμα του νεκρου παληκαριου στο τουρκικο εδαφος και να πουν μετα οτι μπηκε μεσα γιαυτο πυροβοληθεικε εκει ακουσε τη μαχη ο ζαπατας και ετρεξε στο σημειο οπου του ζητησε ο λοχιας να τρεξει να φερει βοηθεια απο το φυλακιο οπως και εγινε ακολουθησε 6ωρη μαχη μεταξυ 18 ελληνων στρατιωτων και περιπου 70 τουρκων που εφτασαν επι τοπου οι απωλειες συνολικα για τους τουρκους ηταν ενας υπολοχαγος νεκρος τρεις στρατιωτες και αρκετοι τραυματιες η μαχη εληξε οταν στις 5 το απογευμα περιπου εφτασε επιτελους επι τοπου ουλαμος 5 ελληνικων αρματων και στη θεα τους οι τουρκοι αποχωρισαν μεγαλοι πρωταγωνιστες της μαχης ο δοκιμος αξιωματικος αρχιφυλακας του φυλακιου απο τον περδικα πτολεμαιδας ο πυργιωτης λοχιας ο αγροφυλακας ζαπατας αλλα και ολα τα παιδια της φρουρας που εδρασαν υποδειγματικα ο θανατος του ζηση καραγωγου ηταν ανανδρη δολοφονια αθανατος !