Το παλικάρι από την Αρκαδία

Ένα από τα μεγαλύτερα λαμόγια της μεταπολίτευσης που μπροστά του ο Τσοχατζόπουλος είναι παιδάκι του κατηχητικού....

ΔΕΕ  

Το παλικάρι από την Αρκαδία

Μιχάλης Τριανταφυλλίδης

Βλέπω από το Σάββατο το πρωί να αναπαράγεται παντού μια χυδαία, πολιτικά και ηθικά, δήλωση του Κώστα Λαλιώτη, κατ’ εξοχήν δολιοφθορέα, κατά τη δεκαετία του 1990, του δημόσιου βίου και κυρίως των δημοσιονομικών της χώρας. Επειδή διάφoροι γύρω γύρω ντρέπονται να μιλήσουν, θα τα πω εγώ.

Ο εν λόγω πολιτικός, μόνιμος ιντριγκαδόρος και διαδρομιστής και ποτέ σε φανερές αντιπαραθέσεις, βγήκε να διαψεύσει, δήθεν, ενημερώνοντάς μας ότι όχι μόνον εισηγήθηκε, αλλά και επιμένει, στην απομάκρυνση του Βενιζέλου και ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να κινηθεί προς το συριζομάγαζο.

Δυστυχώς, κανένας έως σήμερα δεν βγάζει άχνα για την πολιτεία του κυρίου, στο υπουργείο που μοίραζε τα έργα…

Ο Σαρίκ Τάρα, ιδρυτής της περίφημης ΕΝΚΑ, κατασκευαστικού μεγαθηρίου της Τουρκίας, εκ των μεγαλύτερων του κόσμου (για το 2014 πρώτη εταιρεία στην καταβολή φόρων, στη λίστα τιμής των Τούρκων επιχειρηματιών, με περισσότερα από 150 εκατομμύρια δολάρια), πριν από πολλά χρόνια κάθισε και, μέσα σε λίγη ώρα, υπολόγισε το κόστος και τη διάρκεια ενός έργου της Εγνατίας, που του παρουσιάσθηκε, με τα πραγματικά του στοιχεία…

Εάν απ’ αυτό το έργο δεν τελειώσω και δεν φύγω στους έξι μήνες θα χάσω χρήματα, είχε πει. Κι όμως, αυτό και άλλα τόσα έργα, εκείνη την εποχή, έμπαιναν στο περίφημο ανεκτέλεστο υπόλοιπο των κατασκευαστικών.

Σε εκείνο το κλίμα, ο εν λόγω, έπαιζε ως καισαρίσκος. Στο μεταξύ, την εποχή του εκατομμύρια ευρώ πήγαν περίπατο και εξαφανίστηκαν από την αγορά, για να αγοράζουν χαρτιά, στην κυριολεξία χαρτιά, φαληρημένων και καταχρεωμένων μαγαζιών, για να μπορέσουν κάποιοι άφρονες να εισαχθουν στη Ζ΄τάξη και να μην ξανασηκωθούν ποτέ από τότε και μετά. Αποτέλεσμα, το σύνολο του κλάδου κατακρημνίσθηκε και ακόμη τρέχουμε, με τους πιερότους του, που λυμαίνονται το χώρο των κατασκευών και των μηχανικών.

Για τόσους και τόσους μίλησαν, σχεδόν όλοι οι πασόκοι, με τρόπο απαξιωτικό, ακόμη και για κάποιους που δεν το άξιζαν αυτό. Αλλά το «θείο βρέφος» ακόμη είτε το κανακεύουν είτε το τρέμουν... Γιατί άραγε; Υπάρχει πιθανότητα να υπάρχει κρυμμένες φωτογραφίες με γκεσταπίτες για χρήση του κάθε μηχανορράφου;

http://booksjournal.gr/slideshow/item/2422-palikari-ap-tin-arkadia

Η μαύρη επέτειος...

Κάπως καθυστερημένα το ανακάλυψα, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον το σκεπτικό με το οποίο ζητάει  να καταργηθεί ο "εορτασμός" του πολυτεχνείου.  

ΔΕΕ    

Ο "εορτασμός" της 17ης Νοεμβρίου, κάποια στιγμή, πρέπει να καταργηθεί. Δεν είναι δυνατόν να δίνεται κάθε χρόνο μία καθιερωμένη αφορμή σε κάποιους αντιεξουσιαστές (;) και -τάχα- μαχητές για το δίκιο του λαού, να καταστρέφουν την Αθήνα και όχι μόνο.

Ολόκληρη η Ελλάδα στενάζει, τουλάχιστον άπαξ ετησίως, όταν γιορτάζοντας το απόλυτο τίποτε, δίνεται η "επίσημη" ευκαιρία σε κάποιους αλλόφρονες και ψυχολογικά καταπιεσμένους να προβούν σε βιαιότητες, σε βαναυσότητες και έτσι, να ισχυρίζονται πως γιορτάζουν την ... δημοκρατία!

Πώς, όμως, κάποιοι νομιμοποιούνται να αφανίζουν τα πάντα στο πέρασμά τους; Μήπως, τελικά, είναι το κράτος αυτό που φέρει ακέραιη την ευθύνη; Μήπως είναι "μέθοδος διακυβέρνησης" οι ελεγχόμενες αναταραχές και η φαινομενική αστάθεια; Μήπως όλα αυτά είναι ένας καλός τρόπος προκειμένου να παραπλανηθεί η κοινή γνώμη και να ασχολείται με ζητήματα ήσσονος σημασίας, παραβλέποντας τα κρίσιμα και σημαντικά;

Ποια είναι η δημοκρατία που γιορτάζουμε; Μήπως είναι το πολίτευμα των ξενόφερτων κομμάτων και των υπαλλήλων τους, που μονοπωλούν την εξουσία; Μήπως είναι οι προδότες πολιτικάντηδες που πωλούν μισοτιμής την Πατρίδα μας και μετατρέπουν ξεδιάντροπα και με θράσος το "ΟΧΙ" στην λιτότητα του 65% του λαού, σε δουλικό και ταπεινωτικό "ναι" επειδή εξυπηρετεί κάποιους κοτσαμπάσηδες;

Πού υπάρχει δημοκρατία σήμερα; Όποιος μπορεί, ας ονομάσει ένα κράτος όπου το πολίτευμα ή/και το καθεστώς κυβερνά προς όφελος του λαού. Γιατί αυτό είναι η δημοκρατία των αρχαίων προγόνων μας και όχι το σημερινό μπάχαλο που εισάγαμε στην ζωή μας από την Δύση.

Όλοι γνωρίζουμε τις απαντήσεις των παραπάνω ερωτημάτων, αλλά οι περισσότεροι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να κάνουν κάτι για αυτό. Όλοι παραπονούνται, αλλά κανείς δεν δαπανάει ούτε μισό δευτερόλεπτο από την ρουτίνα του προκειμένου να αλλάξει κάτι.

Τελικά, θέλουμε να αλλάξει η ζωή μας ή απλά αποδεχθήκαμε μία μοίρα, που ενώ ισχυριζόμαστε πως μας την επέβαλλαν, την έχουμε διαλέξει, αλλά και την διαλέγουμε κάθε στιγμή;

Η απάντηση και πάλι είναι αυστηρώς προσωπική για τον καθένα μας...

http://voloudakis.blogspot.gr/2016/11/blog-post_19.html

Περί λαϊκισμού και «λαϊκισμού»

Περί λαϊκισμού και «λαϊκισμού»

Εδώ και μήνες, και κυρίως από την Τετάρτη το πρωί με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, ακούμε συνεχώς για την «άνοδο του λαϊκισμού». Οι Έλληνες πολιτικοί αρχηγοί ξορκίζουν επανειλημμένως τον «λαϊκισμό», ενώ στην Ευρώπη στιγματίζεται ως «λαϊκισμός» οτιδήποτε δεν αποδέχεται αυτονόητα τη φιλελεύθερη συναίνεση ως ιερή.

Το βασικό πρόβλημα της φιλελεύθερης συναίνεσης που… τα είδε όλα με τις εκλογές στις ΗΠΑ είναι, κατά τη γνώμη του γράφοντος, ότι καταλήγει εντελώς απολιτίκ ακριβώς επειδή χρησιμοποιεί τη λέξη «λαϊκισμός» ως εργαλείο.

Όταν κατηγορείς τους άλλους επί «λαϊκισμώ», ουσιαστικά τους αφαιρείς με αλαζονεία το δικαίωμα να έχουν πολιτικές απόψεις: αυτή είναι η εγειρόμενη αξίωση. Δεν έχουν πραγματικές πολιτικές απόψεις, έχουν μόνο ψεύδη και θωπεύσεις αφτιών, άρα την μόνη πολιτική άποψη (αφού οι άλλες είναι λαϊκιστικές…) την έχεις εσύ: οι άλλοι λένε εύκολα ψέμματα, ενώ εσύ λες σκληρές αλήθειες–το σχήμα είναι πραγματικά παιδαριώδες. Η εγειρόμενη αξίωση είναι ότι «ο μόνος τρόπος είναι ο δικός μου τρόπος», η επιτομή του There Is No Alternative. Φυσικά, μια τέτοια οπτική είναι εν τέλει εντελώς απολιτίκ, αφού αφαιρεί την ίδια την πολιτική αντιπαράθεση από την πολιτική αρένα: σε προσεκτική εξέταση, προκαλεί θυμηδία όταν παρουσιάζεται ως η κατ’ εξοχήν διεκδίκηση της ίδιας της πολιτικής (από τα νύχια των «ψευτών δημαγωγών»).

Τι ακριβώς είναι ο λαϊκισμός;

Ο λαϊκισμός μπορεί να οριστεί με δύο κυρίως τρόπους:

Α) Κακώς θεωρείται ως συνώνυμο στην καθημερινή γλώσσα με τη «δημαγωγία», δηλαδή με τα ευχάριστα ψεύδη. Μα τότε, δεν είναι λαϊκιστής/δημαγωγός ο Μπαράκ Ομπάμα που πούλησε «Ελπίδα»; Δεν είναι λαϊκιστές/δημαγωγοί το δίδυμο Μητσοτάκης και Τσίπρας, που λένε ότι το Μνημόνιο απλώς το εφαρμόζεις σωστά και μετά βγαίνεις στην ανθογεμή ανάπτυξη; Δεν είναι λαϊκιστής/δημαγωγός ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντ. Τουσκ που δήλωσε ότι με το Brexit θα… τελειώσει ο δυτικός πολιτισμός; (Αν είναι ποτέ δυνατόν!) Ποιος ορίζει τι είναι ψευδές και τι αληθές στην πολιτική; Αν η απάντηση σε αυτό είναι «τα πραγματολογικά δεδομένα», τότε έχουμε κάποια άσχημα για τους κατ’ επάγγελμα αντι-λαϊκιστές πολιτικούς, τους αυτόκλητους υπερασπιστές του ορθολογισμού.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι δεν πάμε μακριά με την κατανόηση του λαϊκισμού ως «δημαγωγίας».

Β) Ο δεύτερος είναι ο καίριος, είναι ο συνήθης επιστημονικός ορισμός του λαϊκισμού: κάθε σχήμα που αντιπαραθέτει τον «λαό», όπως κι αν ορίζεται αυτός, στις «ελίτ».

Οπότε, (αφ’ ενός ο γράφων είναι σαφώς λαϊκιστής, αφού θεωρεί απλώς λανθασμένη κάθε πολιτική ανάγνωση που δεν λαμβάνει υπ’ όψιν της πως υφίσταται αντιπαράθεση λαού-ελίτ όπως κι αν ορισθούν, ενώ αφ’ ετέρου) ακριβώς αυτή η χρήση της λέξης «λαϊκισμός» γίνεται όπλο ώστε να ποινικοποιηθεί πολιτικά η ταυτοποίηση των ελίτ ως τέτοιων, κάτι που είδαμε κατ’ εξοχήν τώρα στην Αμερική. Η ίδια η διαπίστωση πως υφίστανται ελίτ συνιστά, κατ’ αυτές, «λαϊκισμό», δηλαδή απαγορευμένον πολιτικό καρπό.

Ό,τι τίθεται έξω από αυτήν την παντομίμα πολιτικής, καταδικάζεται ως «λαϊκισμός» ακριβώς επειδή αναγνωρίζει ως υπαρκτή την συναίνεση αυτήν και την πολιτική της και αντιτίθεται σε αυτήν.

Υπάρχει μια (ακραιο)κεντρώα φιλελεύθερη συναίνεση, κυρίως στην Αμερική αλλά και στα καθ’ ημάς ευρωπαϊκά τε και ελλαδικά. Έχουμε τον χώρο όπου οι «αντίπαλες» μεν, αλλά «δημοκρατικές/συναινετικές/ορθολογικές» δυνάμεις συνεννοούνται και, σε όλα τα πραγματικά μεγάλα ζητήματα, ασκούν ενιαία πολιτική–αφήνοντας την πολιτική αρένα για τα ελάσσονα.

(Εδώ σημειώνεται ότι αυτή η πολιτική μετά τη μεγάλη κρίση δεν είχε την αυτονόητη συναίνεση ολόκληρου του μεσοστρώματος, όπως την είχε σαφώς παλαιότερα, οπότε και δούλευε η συνθήκη αυτού του υπόρρητου πολιτικού συμβολαίου.)

Ό,τι τίθεται έξω από αυτήν την παντομίμα πολιτικής, καταδικάζεται ως «λαϊκισμός» ακριβώς επειδήαναγνωρίζει ως υπαρκτή την συναίνεση αυτήν και την πολιτική της και αντιτίθεται σε αυτήν. Οπότε, η «λύση» στον «λαϊκισμό» είναι η ενίσχυση των «συναινετικών». Έτσι, στην Χίλαρυ Κλίντον το είδαμε αυτό ως τεθειμένο στόχο. Προσπάθησε δηλαδή να δημιουργήσει η ίδια το πρόβλημα, για το οποίο μετά θα αυτοπαρουσιαζόταν ως η αυτονόητη και επείγουσα λύση του (κάτι, βέβαια, που τελικά απέτυχε…).

Η Κλίντον στόχευε ρητώς στη ριζοσπαστικοποίηση των ρεπουμπλικανών υποψηφίων, ώστε να ηττηθούν πιο εύκολα στις προεδρικές εκλογές. Δηλαδή, στο να υπάρχει ένας «λαϊκιστικός μπαμπούλας», στον οποίο η Κλίντον να αποτελεί την μόνη και αναγκαία και επείγουσα θεραπεία. Ένα αυτοπαρουσιαζόμενο ως «έμπειρο, υπεύθυνο, ορθολογικό» πολιτικό κέντρο που θα προστατεύσει το κράτος από τα «νύχια των άκρων». Το πρόβλημα είναι ότι, παράλληλα, υπήρχαν πραγματικά, βιοποριστικά προβλήματα στους Αμερικανούς. Πολλοί προσέβλεψαν παλαιότερα στον Ομπάμα, αλλά η θέση τους δεν βελτιώθηκε. Πέραν του γεγονότος ότι η democrat υποψηφιότητα δεν είχε και πολλά παραπάνω να τους προσφέρει στα φλέγοντα βιοποριστικά τους παρά μόνο το…. πόσο κακός είναι ο Τραμπ, ο Σάντερς στον οποίον είχαν προσβλέψει απεσύρθη ηττημένος κατά τεκμήριο ανέντιμα και επιπροσθέτως εξευτελιστικά, με υποχρέωση στήριξης της Κλίντον. Γιατί να πάνε να ψηφίσουν Κλίντον;

Οι εκλογές ήταν, λοιπόν, κυρίως εκλογές μη-ψήφου στην Κλίντον. Τα περί «λαϊκισμού» απλώς τέρπουν τις συνειδήσεις αυτών που τα καταγγέλουν, δεν προσφέρουν τίποτα στην κατανόηση των πολιτικών και κοινωνικών μεταβολών. Αντιπαραβάλλω από το άρθρο του κ. Γιώργου Στείρη, ο οποίος ορθώς τους ονομάζει «ελιτιστές»: «Οι ελιτιστές τα ξεχνούν όλα αυτά, παρότι δεν τα αγνοούν. Οι θέσεις τους – ως αποκλειστικά επικριτικές και όχι εποικοδομητικές- αποτελούν επιτομή αντιδημοκρατικού λόγου: ο αγράμματος και αψίκορος λαός παρασύρεται και δρα ενάντια στο ίδιο του το όφελος, το οποίο φυσικά είναι ανίκανος να διακρίνει. Του το υποδεικνύουν βέβαια καθημερινά, αλλά ο άτιμος ο λαός είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως. Στη φαρέτρα των ελιτιστών σωρεύονται πάμπολλες απλουστεύσεις, ισοπεδωτικές γενικεύσεις και λογικοφανείς νοητικές αυθαιρεσίες. […] Το υπόρρητο φυσικά μήνυμα των λόγων τους είναι ότι αυτοί, η εμπροσθοφυλακή του ορθολογισμού και της σύνεσης, είναι μορφωμένοι, υπεύθυνοι, ψύχραιμοι, αλάνθαστοι: κάτι σαν πραγμάτωση των πλατωνικών φιλοσόφων – βασιλέων.»

Ο μπαμπούλας του «λαϊκισμού» παλαιότερα λειτουργούσε πρίμα, διασφαλίζοντας την ηγεμονία της φιλελεύθερης συναίνεσης. Πλέον δε λειτουργεί. Και στην περίπτωση του ελληνικού δημοψηφίσματος του 2015, και στο Brexit και στις αμερικανικές εκλογές, οι ελίτ δεν πήραν χαμπάρι τι θα συμβεί: έχουν χάσει τη δυνατότητα καθοδήγησης των εξελίξεων, πρόβλεψής τους και γενικώς επαφής με την πραγματικότητα. Πέραν τούτου, σε όλον τον «δυτικό» κόσμο η φιλελεύθερη συναίνεση υφίσταται απανωτές ήττες μεγαλοπρεπώς. Η Αριστερά συνέπαιξε στην συναίνεση αυτήν έχοντας μία «ανακύκλωση προοδευτικών αξιών» μαζί της, και γι’ αυτό καλώς ή κακώς μοιάζει να έχει τεθεί εκτός της λύσης, εξ ου και όλες οι νεώτερες αμφισβητήσεις της φιλελεύθερης συναίνεσης μετά τη ριζική μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ και την υποχώρηση των Ποδέμος έχουν σκληρή δεξιά υφή.

Τώρα, η φιλελεύθερη συναίνεση φυσικά και θα πει όχι μόνο ότι τον εκάστοτε Τραμπ τον έβγαλε ο «λαϊκισμός» (αυτό ξέρουν, αυτό λένε, μέχρις εκεί φτάνουν: έχουμε περάσει πλέον επισήμως στις απολιτίκ αναγνώσεις της πολιτικής), αλλά και ότι οι άλλοι είναι white trash, υπάνθρωποι, ηλίθιοι, ανεπαρκώς προπαγανδισμένοι από την ιδεολογική εκδοχή της παιδείας που ονειρεύονται οι της φιλελεύθερης συναίνεσης, κλπ. (το να χαρακτηρίζεις βέβαια τους ανθρώπους «λευκά σκουπίδια» δεν είναι… ρατσισμός, αλλά μέρος της πολιτικής στράτευσης… εναντίον του ρατσισμού–τι ζούμε…). Αυτός είναι ο αυτόματος πιλότος τους, η πολιτική τους στράτευση εδράζεται στο ότι εκείνοι είναι οι πεφωτισμένοι και όλοι οι υπόλοιποι απλώς ηλίθιοι.

Ε, οι Αμερικανοί πολίτες διαφώνησαν, και εν γνώσει των ιδιαιτεροτήτων του εκλογικού τους συστήματος αποφάσισαν να μην δώσουν την προεδρία στην Χίλαρυ Κλίντον.

Σωτήρης Μητραλέξης15

http://www.antibaro.gr/article/16235

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΕ.Μ.ΕΘ.Α.

Πολύ ενδιαφέρον κείμενο που ξεχωρίζει. Προτείνω να μελετηθεί προσεκτικά.

  ΔΕΕ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Η Πατρίδα μας διέρχεται την πιο κρίσιμη περίοδο της μακρόχρονης πορείας της, βιώνοντας πρωτόγνωρες καταστάσεις με ορατό πλέον τον κίνδυνο της εξαφάνισης του ελληνικού Έθνους. 

Τα τελευταία 100 χρόνια υπήρξαν καταστροφικά. Ο ελληνισμός ξεριζώθηκε από χώρους στους οποίους υπήρχε και δραστηριοποιείτο επί αιώνες: Μικρά Ασία, Κωνσταντινούπολη, Βαλκάνια, Παρευξείνιες χώρες, Αίγυπτος. 

Οι ελληνικοί πληθυσμοί μετά την εκδίωξή τους κατέφυγαν οι περισσότεροι στην άθλια καθημερινότητα του ελλαδικού κράτους, ενώ κάποιοι άλλοι επιχείρησαν να δοκιμάσουν την τύχη τους σε ξένες χώρες ως μετανάστες ή περιπλανώμενοι ναυτικοί, μακριά από την ιστορική τους κοιτίδα. Στην ίδια μας την χώρα οι κοινότητες, αποσυντέθηκαν σταδιακά με την αστυφιλία και την έλλειψη οράματος. 

Παρ’ όλα αυτά η δεκαετία του ’60 είδε την άνθιση της ελληνικής βιομηχανίας. Τα ψυγεία μας και οι κουζίνες μας ήταν Ιζόλα ή Πίτσος ή Εσκιμό και ο θερμοσίφωνας Βαγιωνής. Τα σεντόνια και οι κουρτίνες Πειραϊκής-Πατραϊκής, τα καλά έπιπλα Σαρίδης ή Βαράγκης. Μακαρόνια Μίσκο, μπισκότα Παπαδοπούλου, σοκολάτες ΙΟΝ ή Παυλίδου, συμπλήρωναν την διατροφή μας. Βιοτεχνίες και μικρές βιομηχανίες μηχανολογικού εξοπλισμού άρχισαν να διεισδύουν στις ξένες αγορές, ενώ εργοστάσια γεωργικών μηχανημάτων βοηθούν στον εκμηχανισμό της Γεωργίας. Τα ελληνικά τσιμέντα αποκτούν φήμη στο εξωτερικό, όπως και η ελληνική κλωστο-υφαντουργία. Το ελληνικό αυτοκίνητο «Πόνυ» γίνεται διάσημο. Από όλες αυτές τις εταιρίες δυστυχώς άλλες δεν υπάρχουν πια, άλλες έχουν περάσει σε ξένα χέρια, ελάχιστες παραμένουν ελληνικές λόγω των όσων συνέβησαν στα χρόνια της μεταπολίτευσης.

Με την πτώση της Δικτατορίας του Δ. Ιωαννίδη τον Ιούλιο του 1974 και την παλινόρθωση του κοινοβουλευτισμού, άρχισε σταδιακά να διαμορφώνεται ένα νέο καθεστώς, το οποίο έφτασε στο αποκορύφωμά του με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Όπως τελικά αποδείχθηκε από όλα αυτά που έγιναν ή ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, είμαστε πια σε θέση να υποστηρίξουμε ότι την περίοδο αυτήν μπήκαν τα θεμέλια της αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας, οικονομίας και τρόπου ζωής, που οδήγησαν στην γοργή παρακμή του τόπου και την σημερινή διάλυση των πάντων και δικαιολογημένα ξένοι παρατηρητές χαρακτήρισαν αυτό το καθεστώς ως «ένα από τα πλέον διεφθαρμένα του πλανήτη, που μπροστά του ωχριούν οι πιο κατάπτυστες δικτατορίες».

Οι πόλεις και τα χωριά που σε προηγούμενες ιστορικές περιόδους γέννησαν το μέτρο και την αρμονία, μεταβλήθηκαν σε χρησιμοθηρικά και αγχωτικά εξαμβλώματα, αντανακλώντας όλη την ερήμωση και την ασχήμια. Ακόμα και η ριζωμένη στη γη και κατά τεκμήριο στην παράδοση, αγροτιά έχασε την αγάπη για το δημιούργημά της, επαναπαυμένη στις επιδοτήσεις και τα ξένα εργατικά χέρια. Μέσα σε τριάντα χρόνια, ο πλέον λιτοδίαιτος λαός της Ευρώπης έγινε ο μεγαλύτερος καταναλωτής θερμίδων και από τους πρώτους καταναλωτές οινοπνεύματος και ναρκωτικών ουσιών. 

Η Δημόσια Εκπαίδευση όλων των βαθμίδων παραδόθηκε στην πολιτισμική εξουσία της μαρξιστικής αριστεράς με αποτέλεσμα να καλλιεργούνται λογικές και νοοτροπίες ισοπέδωσης, ανθελληνισμού και "ήσσονος προσπάθειας" από πολιτικά/κομματικά στρατευμένους, αλλά και βολεμένους συνδικαλιστές, που έπληξαν ανεπανόρθωτα την Παιδεία, παράγοντας στρατιές αγραμμάτων και ημιμαθών, υποβιβάζοντας συστηματικά το μορφωτικό επίπεδο των νεοελλήνων, προφανώς για την ευκολότερη πολιτική χειραγώγησή τους. Η υψηλού επιπέδου εκπαίδευση περιορίστηκε δραματικά και έγινε προνόμιο των γόνων των ευπορότερων ομάδων του πληθυσμού, παρά τις ευσυνείδητες προσπάθειες των εκπαιδευτικών των δημοσίων σχολείων. Οι ίδιοι κύκλοι μάλιστα ισχυρίζονται ξεδιάντροπα ότι "η αριστεία είναι στίγμα" και επομένως καταδικαστέα κοινωνικά και πολιτικά!

Αν σε όλη του τη διαδρομή το ελληνικό κράτος υπήρξε αδιάλειπτα ελλειμματικό, σήμερα οδηγείται στον παροξυσμό. Η βιομηχανία και η αγροτική παραγωγή παραμένουν για δεκαπέντε χρόνια στάσιμες ή ακόμα χειρότερα μειώνονται σε απόλυτα μεγέθη, ενώ για την πληρωμή των δανείων καταβάλλουμε ποσά που ξεπερνούν το 20 % του εθνικού εισοδήματος. Και αυτοί που καλούνται να πληρώσουν δεν είναι η παρασιτική άρχουσα τάξη, δεν είναι οι διεφθαρμένες ελίτ της πολιτικής, των ΜΜΕ και της «διανόησης», αλλά οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι «μικρομεσαίοι».

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί καν να γίνει λόγος για οποιαδήποτε εθνική πολιτική ή έστω για στοιχειώδη αυτονομία. Παράλληλα, η κατάσταση περιπλέκεται περισσότερο με τη νέα «μεγάλη μετανάστευση των λαών» που σημειώθηκε στη χώρα, με την είσοδο εκατοντάδων χιλιάδων ξένων εργατών και μεταναστών σε μία δεκαετία.

Οι κοινωνικές μεταλλάξεις που προκύπτουν από την εγκατάσταση των ξένων εργατών και των μεταναστών στην Ελλάδα ενισχύουν τις κοινωνικές αλλά και τις πολιτισμικές διαφοροποιήσεις. Η εγχώρια εργατική τάξη, ιδιαίτερα στους τομείς της ανειδίκευτης εργασίας, εξαφανίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά, με όλες τις συνέπειες που μπορεί να έχει κάτι τέτοιο. Αυτή η χωρίς προηγούμενο «ελαστι­κοποίηση της εργασίας» οδήγησε σε μείω­ση του πληθωρισμού, σε πτώση του εργασιακού κόστους και σε πρόσκαιρη απογείωση του Χρη­ματιστηρίου, πριν να κατακρημνιστεί μεγαλοπρεπώς. Η ένταξη στην ΟΝΕ και οι αδηφάγοι και καταστρεπτικοί Ολυμπιακοί του 2004, έγιναν το νέο μεγάλο όραμα των ελίτ. Μέσα σε δέκα χρόνια, η Ελλάδα άλλαξε περισσότερο από ό,τι σε όλη την πρόσφατη μεταπολεμική ιστορία. Περάσαμε ταυτοχρόνως στον «λαϊκό καπιταλισμό» και στη μεταβολή μας σε χώρα υποδοχής μεταναστών. Η συνέπεια είναι η γενικευμένη διάλυση του κοινωνικού ιστού, χωρίς να διαφαίνεται, στο άμεσο μέλλον τουλάχιστον, μια προοπτική εθνικής ανασυγκρότησης.

Ακόμα και στη μικρή «δεύτερη Ελλάδα», την Κύπρο, ακολουθείται το ίδιο μοντέλο σε διαστάσεις ακόμα πιο παροξυστικές: Ακραία τουριστικοποίηση της οικονομίας –2,5 εκατομ τουρίστες, για 700.000 πληθυσμό– εισαγωγή μεταναστών, προσκόλληση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εγκατάλειψη κάθε αντιστασιακού ήθους.

Όλα τα δεδομένα που διαθέτουμε μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο 21ος αιώνας θα είναι περίοδος κοσμοϊστορικών συγκρούσεων στον πλανήτη που θα διεξαχθούν στο επίπεδο της Ιδεολογίας, δηλ. θα είναι αντιπαραθέσεις μεταξύ οργανωμένων συστημάτων σκέψης: Ισλαμισμός εναντίον Χριστιανισμού, Παγκοσμιοποίηση (Διεθνισμός / Κοσμοπολιτισμός) εναντίον Εθνικών Συνόλων και Ιδεολογιών (Έθνη-κράτη, Εθνικισμός / Πατριωτισμός), Πρώτος (Δυτικός) Κόσμος εναντίον Τρίτου (Ανατολικού) Κόσμου (Κίνα-Ινδίες).

Παράλληλα εξελίσσεται ένας ακήρυκτος πόλεμος με στόχο τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, τους ανθρώπινους πόρους και την Ενέργεια.

Ποια πρέπει να είναι η θέση της χώρας μας και πώς πρέπει να προετοιμαστεί ώστε να επιβιώσουμε ως Έθνος;

Οι στιγμές είναι κρίσιμες, διότι με τις αποφάσεις που λαμβάνονται και υλοποιούνται, έχει κλονιστεί η εθνική κυριαρχία και το εθνικό ιδεώδες, ενώ παράλληλα εξελίσσεται ένας οικονομικός πόλεμος, ο οποίος έχει στόχο τόσο τους Έλληνες όσο και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας.

Υποστηρίζουμε, μετά τα παραπάνω, ότι απαιτείται επειγόντως η ανάληψη μιας πολύπλευρης προσπάθειας γενικής ανασυγκρότησης της χώρας σε όλους τους τομείς (Κοινωνία, Οικονομία, Πολιτισμός, Παιδεία, εξωελλαδικός Ελληνισμός κλπ). Απαραίτητη επομένως είναι η θεωρητική ανάλυση και στην συνέχεια η διατύπωση ολοκληρωμένων και εφικτών προτάσεων για την αναγέννηση της πατρίδας, αλλά και η πνευματική αφύπνιση που πρέπει να είναι πρωταρχικό καθήκον, ώστε κάθε Έλληνας να έχει σφαιρική γνώση των καταστάσεων, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό.

Αποφασίσαμε προς το παρόν να ξεκινήσουμε με την δημιουργία και λειτουργία ενός άϋλου Κέντρου Μελετών Εθνικής Ανασυγκρότησης στο Διαδίκτυο.

Κάθε μία και κάθε ένας από τους Συνέλληνες, που έχει το ίδιο σκεπτικό με το δικό μας, είναι καλοδεχούμενη/ος να συμμετάσχει σε αυτή την δύσκολη πορεία με κείμενα, με παρατηρήσεις, με προτάσεις.

«ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΕΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ» 

ΚE.Μ.ΕΘ.Α.
https://cfnrc.blogspot.gr/

Αναλαμβάνουμε τη δωρεάν στρατιωτική εκπαίδευση των Σκοπιανών!

Αναλαμβάνουμε τη δωρεάν 

στρατιωτική εκπαίδευση των Σκοπιανών!

Όταν το ΝΑΤΟ διατάζει, ο περήφανος Ελληνικός Στρατός, παύει να είναι και περήφανος και Ελληνικός.

Σύμφωνα με την Ναυτεμπορική:

Αναλαμβάνουμε δηλαδή τη δωρεάν εκπαίδευση του στρατού των Σκοπιανών, την ίδια στιγμή που το επίσημο κράτος των Σκοπίων διεκδικεί Ελληνικά εδάφη!

Η υπόθεση θυμίζει έντονα το παρελθόν όταν  με εντολή του ΝΑΤΟ μας υποχρέωσαν να ψηφίσουμε νόμο ώστε Πομάκοι, Ρομά και οι άλλοι Μουσουλμάνοι να μαθαίνουν υποχρεωτικά Τουρκικά!

Βενιζέλος για τις αμερικανικές εκλογές

Μια ενδιαφέρουσα από πολλές πλευρές και μακροσκελής συνέντευξη με σημεία που πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα.
ΔΕΕ

Βενιζέλος για τις αμερικανικές εκλογές

Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος χαρακτήρισε τη νίκη Τραμπ απροσδόκητο αποτέλεσμα για την Ευρώπη, αλλά όχι για όσους ασχολούνται με την αμερικανική πολιτική σκηνή. Μιλώντας στα ράδιο Παραπολιτικά 90,1 FM και την Μαριάννα Πυργιώτη ανέφερε πως αρκετοί αναλυτές είχαν επιμείνει στο ενδεχόμενο να εκλεγεί ο Τραμπ.

Μ. Πυργιώτη: Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από το μεγάλο γεγονός του πλανήτη και το δικό σας πρώτο σχόλιο και τη δική σας πρώτη εκτίμηση γύρω από την εκλογή Τραμπ, όχι για τον Τραμπ, αλλά η εκλογή Τραμπ. 

Ευ. Βενιζέλος: Νομίζω ότι ήταν απροσδόκητο το αποτέλεσμα για την Ευρώπη, αλλά όχι για όσους ασχολούνται με την αμερικανική πολιτική σκηνή γιατί η αλήθεια είναι ότι αρκετοί αναλυτές είχαν επιμείνει στο ενδεχόμενο να εκλεγεί ο Τραμπ. Και νομίζω ότι αυτό το οποίο τελικά πρέπει να έχουμε υπόψιν μας είναι ότι δεν διεξάγεται μία εκλογή στην Αμερική, διεξάγονται διαφορετικές εκλογές σε κάθε πολιτεία και αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι η Χίλαρι Κλίντον είχε τελικά μία  μικρή υπεροχή σε εθνικό επίπεδο.

Μ. Πυργιώτη: Σε απόλυτες ψήφους.

Ευ. Βενιζέλος: Της τάξεως του 0,2% περίπου και αυτό το έχουμε ξανασυναντήσει κάποιες φορές  στην αμερικανική πολιτική ιστορία. Τελευταία φορά με τον Γκορ και τον γιο Μπους, αλλά και άλλες νομίζω τέσσερις φορές τον 19ο αιώνα.  Ως εκ τούτου θα πρέπει να σκεφτούμε βαθύτερα τι είναι αυτό που έγινε. Νομίζω ότι αυτό που έγινε είναι μία εκλογή ταυτότητας, δηλαδή μία εκλογή η οποία στην πραγματικότητα συνιστά αναζήτηση ταυτότητας για την βαθιά Αμερική. Αναζήτηση ταυτότητας για την μικρομεσαία τάξη, όχι στην πρόσοψη της Αμερικής, στην Ανατολική ή Δυτική Ακτή, δηλαδή στη Νέα Υόρκη, τη Νέα Αγγλία ή την Καλιφόρνια, αλλά εκεί που υπάρχουν τα πραγματικά προβλήματα στην παραγωγική δομή και την οικονομία της Αμερικής. Παρότι βέβαια οι επιδόσεις της αμερικανικής οικονομίας  είναι πάρα πολύ καλές σε σχέση με αυτά που ξέρουμε στην Ευρώπη και ιδίως με αυτά που ξέρουμε στην Ελλάδα. Ο λευκός όμως μικρομεσαίος Αμερικανός είδε να χλωμιάζει το αμερικανικό όνειρο, να κλονίζονται οι βεβαιότητες του και αναζήτησε μία προστασία όχι στο κράτος αλλά σε μία οικονομία που λειτουργεί με έναν τρόπο που του δίνει ξανά ευκαιρίες, του δίνει ξανά το όνειρο του.

Και αναζήτησε αυτήν την λύση αυτήν – αν θέλετε- την ασφάλεια στο μοντέλο ενός πετυχημένου επιχειρηματία, ο οποίος γνωρίζει τις πραγματικότητες και τις δυσκολίες της αγοράς και είναι αποτελεσματικός, υποσχόμενος όχι ότι θα κάνει ένα κοινωνικό κράτος και μια αναδιανομή, όπως ξέρουμε τις έννοιες αυτές στην Ευρώπη. Αλλά στην πραγματικότητα υποσχόμενος ότι θα σπάσει τα στερεότυπα του πολιτικά ορθού και θα δώσει μία νέα ευκαιρία σε πολλούς. Το λέω πολύ συνοπτικά, αλλά νομίζω ότι πρόκειται για μία λύση η οποία στην πραγματικότητα στο όνομα ενός ακραίου φιλελευθερισμού, μιας ελευθεριακής αντίληψης θα έλεγα περισσότερο – libertarian - προσπαθεί να συσπειρώσει τη βαθιά Αμερική.

Μ. Πυργιώτη: Πάντως κ. Βενιζέλος πρέπει να σημειώσουμε δύο πράγματα, ότι αν αυτό συνέβαινε σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα αυτό θα λέγαμε ότι είναι φυσιολογικό μετά από 8 χρόνια διακυβέρνησης από τους δημοκρατικούς. Δεν ήταν μία τετραετία. 

Ευ. Βενιζέλος: Δεν ήταν βέβαια μια καθαρή διακυβέρνηση, υπό την έννοια ότι το κογκρέσο ήταν τα τελευταία χρόνια εχθρικό, ρεπουμπλικανικό. Είναι αυτοί οι περιβόητοι θεσμοί οι οποίοι λειτουργούν ως αντίβαρα στην αμερικανική πολιτική, στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα και τα αντίβαρα εκεί περιλαμβάνουν καταρχάς τη σχέση μεταξύ Προέδρου και Κογκρέσου, που δεν την αντιλαμβανόμαστε στην ευρωπαϊκή κοινοβουλευτική παράδοση. Πρόκειται για ένα ζήτημα αυστηρής διάκρισης εξουσιών. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί το Δημοκρατικό Κόμμα να είχε τον Πρόεδρο, αλλά δεν είχε από ένα σημείο και μετά ούτε τη βουλή, ούτε τη Γερουσία, ενώ ο Τραμπ τώρα ξεκινάει έχοντας και τα δύο. Βέβαια όχι με την αυξημένη πλειοψηφία που απαιτείται στην Γερουσία. Και επίσης μην ξεχνάμε ότι λειτουργεί το αντίβαρο του Ανωτάτου δικαστηρίου το οποίο στο μεγάλο θέμα του νόμου για την υγεία και την κοινωνική ασφάλιση τάχθηκε υπέρ του Ομπάμα. Αυτό ήταν μία πολύ μεγάλη επιτυχία.  Τώρα βεβαίως ο Τραμπ έχει τη δυνατότητα να διορίσει έναν δικαστή που λείπει, τον ένατο, και έχει και την προοπτική να διορίσει, στην διάρκεια της θητείας του, και άλλους. Άρα ξεκινάει με μία αφετηρία η οποία είναι εντυπωσιακά καλή θεσμικά για αυτόν. Γιατί ξεκινάει με μία ομοιογένεια σε όλους τους κρίσιμους θεσμούς

Μ. Πυργιώτη: Από την άλλη πλευρά ο Τραμπ εξελέγη κόντρα στο μισό κατεστημένο των Ρεπουμπλικάνων.  Εννοώ το ηγετικό κατεστημένο.

Ευ. Βενιζέλος: Μα δεν μιλάει για το ρεπουμπλικανικό κόμμα. Μιλάει για το δικό του κίνημα. Και βεβαίως ένα από τα βασικά στοιχεία της προεκλογικής του πλατφόρμας ήταν ότι αυτός ξεπερνά τη συστημική αντίληψη, συμπεριλαμβανομένων και των ρεπουμπλικάνων που τυπικά του έδωσαν το χρίσμα και τον στήριξαν, βέβαια, σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Μ. Πυργιώτη: Ναι

Ευ. Βενιζέλος: Όχι όλοι και όχι με πάθος αλλά εν πάση περιπτώσει, ήταν ο επίσημος υποψήφιος του ρεπουμπλικανικού κόμματος. Τώρα, πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με τέτοια ισχύ οικονομική, να καταλάβει και να εκφράσει τον πιεζόμενο,  μικρομεσαίο,  αμερικάνο λευκό που θέλει να εκφράσει και ένα φόβο που φτάνει τα όρια της ξενοφοβίας, που πιστεύει στην οπλοκατοχή, που πιστεύει στην αναβίωση μιας προσδοκίας και ενός ονείρου, αλλά στα δικά του μικρά επίπεδα. Αυτό είναι κάτι που θα φανεί στην πράξη. Η πρώτη του ενέργεια, αφής στιγμής ανακοινώθηκε το αποτέλεσμα, στην ομιλία αποδοχής, αυτό το acceptance speech που έκανε, ήταν πολύ συμβατικό, ενωτικό, προσεκτικό. Έστειλε ένα μήνυμα ότι «εντάξει, πρέπει να κάνετε μία τομή ανάμεσα στον Τραμπ υποψήφιο και τον Τραμπ Πρόεδρο των ΗΠΑ». Αυτό σημαίνει ότι έχει συνείδηση ότι τώρα εκφράζει θεσμικά τη μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου. Και βεβαίως εκφράζει θεσμικά το σύνολο του αμερικανικού έθνους.      

Το οποίο είναι έθνος  όχι σε μια εθνοτική βάση αλλά είναι έθνος σε μια πολιτική βάση. Δηλαδή, πιστεύει σε ένα Σύνταγμα και στις αξίες του συντάγματος και στις δυνατότητες που δίνει μια οικονομία και μια κοινωνία.

Μ. Πυργιώτη: Να σας ρωτήσω το εξής. Υπάρχει η αίσθηση ότι το  administration  το οποίο θα δούμε από ποιους θα αποτελείται θα είναι και το πρώτο, ας πούμε, βαρόμετρο των πραγματικών προθέσεων Τράμπ, όσον αφορά την άσκηση πολιτικής, γιατί άλλο το προεκλογικό..

Ευ. Βενιζέλος: Πάντα συμβαίνει αυτό.

Μ. Πυργιώτη: Τώρα, σε σχέση με αυτά που αφορούν τον υπόλοιπο κόσμο εικάζω ότι τα πρόσωπα που θα είναι στον τομέα της ασφάλειας και της εξωτερικής πολιτικής θα είναι και το κρίσιμο, ας πούμε.

Ευ. Βενιζέλος: Κοιτάξτε. Υπάρχει μια ένδειξη ότι μπορεί να έχουμε κάποιου είδους νέου απομονωτισμού ή μια νέα αμερικανική διεκδίκηση για κατανομή των βαρών μεταξύ των συμμάχων τέτοια που να μην είναι καταπλεονεκτική σε βάρος των Ηνωμένων Πολιτειών.  Επειδή η ευρωπαϊκή ασφάλεια- το ξεχνάμε, δεν θέλουμε να το θυμόμαστε- είναι ένα ζήτημα ευρωαμερικανικό. Ένα ζήτημα που αφορά εξίσου και τις Ηνωμένες Πολιτείες όχι τώρα μετά τον Ψυχρό Πόλεμο ή μετά τις ασύμμετρες απειλές ούτε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά από την  τελευταία φάση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Από την τελευταία φάση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου όταν Πρόεδρος ήταν ο Γούντροου Ουίλσον και μπήκαν οι Αμερικάνοι στον Μεγάλο Πόλεμο και Μεγάλος Πόλεμος είναι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, στην πραγματικότητα  δεν έφυγαν ποτέ από την Ευρώπη. Με διάφορους τρόπους.  Με τους δεκατέσσερεις όρους του Ουίλσον, στη συνέχεια με την παρουσία τους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με το Δόγμα Τρούμαν, με το Σχέδιο Μάρσαλ, με το ΝΑΤΟ. Στο ΝΑΤΟ, λοιπόν, ο οποίος είναι ο βασικός θεσμός ευρωπαϊκής ασφάλειας και άμυνας, η παρουσία των ΗΠΑ είναι συγκλονιστικά μεγάλη. Το 75% του προϋπολογισμού του ΝΑΤΟ καλύπτεται από της ΗΠΑ. Και περίπου το 75%,  για να μην πω και παραπάνω,  των στρατιωτικών δυνατοτήτων και του ρίσκου. Άρα, πραγματικά, μπορεί η Ευρώπη να βρεθεί αντιμέτωπη με προβλήματα που την αφορούν, δηλαδή με το βάρος που σηκώνει για τη δική της άμυνα και ασφάλεια. Και, βεβαίως, θα δούμε πώς αντιλαμβάνεται η νέα διοίκηση στις ΗΠΑ, η νέα κυβέρνηση, ο Πρόεδρος και το επιτελείο του τις σχέσεις με την Ρωσία και την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.

Μ. Πυργιώτη: Αυτό το θέμα με τη Ρωσία το οποίο ενεπλάκη και στην προεκλογική ρητορική επιθετική εναντίον του Τράμπ, ότι έχει καλές σχέσεις με τον Πούτιν, φρόντισε φυσικά και να το επιβεβαιώσει ο ίδιος ο Πούτιν αλλά και ο Τράμπ να μην το διαψεύσει στην πραγματικότητα, όπως και να το κάνουμε ακόμα κι αν οι προθέσεις του Τράμπ είναι αυτές, υψώνονται πάρα πολλά ενδιάμεσα τείχη μέχρι να  μιλήσει κανείς για προσέγγιση των δύο πλευρών.

Ευ. Βενιζέλος: Πρόκειται για ένα εξαιρετικά πολύπλοκο ζήτημα το οποίο κατέστη πολυπλοκότερο τα τελευταία πέντε χρόνια επειδή είχαμε πολλές κρίσεις ταυτόχρονα και αντιφατικές. Δηλαδή υπήρχε το ζήτημα της Ουκρανίας στο οποίο υπήρχε μια πολύ σκληρή και επιθετική δυτική στάση, αμερικανοευρωπαϊκή, από την άλλη μεριά χωρίς τη συμμετοχή της Ρωσίας δεν μπορούσε να υπάρξει συμφωνία με το Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα. Ο κ. Τράμπ είναι πολύ σκληρός και επιθετικός για τη συμφωνία αυτή,  αλλά η συμφωνία αυτή ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας της Δύσης με τη Ρωσία, κι όταν λέμε Δύση εννοούμε πρωτίστως τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΝΑΤΟ, άρα κυρίως οι Ηνωμένες Πολιτείες  από τη μία πλευρά και Ρωσία από την άλλη. Και βεβαίως η κατάσταση με το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις που γίνονται αυτή τη στιγμή στη Μοσούλη, στο Ιράκ, αλλά και οι επιχειρήσεις που έγιναν στο Κομπάνι, οι επιχειρήσεις που γίνονται αυτή τη στιγμή σε περιοχές της Συρίας, είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα μια δύσκολης μεν αλλά επί του πεδίου υπαρκτής  συνεργασίας των ΗΠΑ με Ρωσία. Και ταυτόχρονα βλέπω ότι αντιλαμβάνεται πολύ καλά τη σημασία της σταθερότητας στην Αίγυπτο, κι εμείς την είχαμε  αντιληφθεί, ήταν κάτι το οποίο ήταν βασική επιλογή μας, γιατί αυτή αφορά την  σταθερότητα και τη νομιμότητα στην ανατολική Μεσόγειο.  Και βλέπω ότι και η αντίληψή του για το Ισραήλ  δεν είναι μακριά από αυτήν, τηρουμένων των αναλογιών- μην χάνουμε την αίσθηση των μεγεθών- αφορά και τη δική μας επιλογή και την επιλογή της Κύπρου. 

Μ. Πυργιώτη: Στο θέμα της Αιγύπτου είναι φανερό ότι θα κρατήσει άλλη στάση από τη μάλλον αποτυχημένη επιλογή της Αραβικής Άνοιξης.

Ευ. Βενιζέλος: Τον τελευταίο καιρό υπήρξε συνεργασία με τον πρόεδρο Σίσι, αλλά λέω για τις αντιδράσεις όταν συνέβαιναν τα φαινόμενα. Τώρα αυτό είναι μια μακρά συζήτηση. Έχουμε ακούσει κατά καιρούς διάφορους να λένε διάφορα προεκλογικά.

Όπως και στην Ευρώπη έτσι και στις ΗΠΑ υπάρχουν εθνικές στρατηγικές. Υπάρχουν πάγιες κατευθύνσεις, δομές, στερεότυπα στην εξωτερική πολιτική και στην πολιτική άμυνας και ασφάλειας. Δεν αλλάζουν εύκολα τα πράγματα αυτά.

Μ. Πυργιώτη: Μια κουβέντα για το κυπριακό γιατί αυτό είναι σε εξέλιξη.

Ευ. Βενιζέλος: Τώρα δεν ξέρω πόσο ενήμερος είναι ο εκλεγμένος πρόεδρος γιατί Πρόεδρος είναι ο Ομπάμα μέχρι τις 20 Ιανουαρίου με όλες τις αρμοδιότητες και τις εξουσίες. Αλλά δεν ξέρω πόσο ενήμερος είναι για τις εξελίξεις στο κυπριακό στο Μον Πελερεν και τι γίνεται ακριβώς εκεί

Μ. Πυργιώτη: Αυτό λίγο δύσκολο

Ευ. Βενιζέλος: Η αλήθεια είναι ότι χωρίς τη στήριξη των ΗΠΑ και όλων των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας δεν μπορεί να υπάρξει μια λύση σύμφωνη με τις αποφάσεις και τα ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Και βέβαια για το κυπριακό, ο κυπριακός λαός είναι αυτός που θα αποφασίσει κι αυτή είναι η μεγάλη τομή που έγινε το 2014. Για πρώτη φορά αναγνωρίστηκε το δικαίωμα της απόφασης και εν τέλει της αυτοδιάθεσης στον κυπριακό λαό, στις δύο κοινότητες. Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία και δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ.

Μ. Πυριγιώτη: Ας πάμε τώρα στο πολύ μικρό κομμάτι, πολύ μικρό για τις ΗΠΑ πολύ μεγάλο για εμάς. Υπήρξε η αίσθηση ότι οι ΗΠΑ επί Ομπάμα ασκούσαν μια σταθερή πίεση, όχι ίσως τόσο αποτελεσματική όσο θα θέλαμε αλλά η κατεύθυνση ήταν συγκεκριμένη, για να βρεθεί παράλληλα με την εκπλήρωση των υποχρεώσεων μας από τα μνημόνια, να βρεθεί μία λύση για τη βιωσιμότητα του χρέους.

Ευ. Βενιζέλος: Δεν ασχολούνται οι ΗΠΑ με τις λεπτομέρειες του πράγματος. Αυτός είναι ένας μύθος, μια ρητορεία ή μια ψευδαίσθηση ελληνική. Είναι φιλικοί πάντα, είναι πολύ προσεκτικοί, θέλουν σταθερότητα στην Ευρώπη, θέλουν μια Ελλάδα στην Ευρωζώνη, θέλουν μια Ελλάδα γεωπολιτικά σταθερή, διεθνοπολιτικά σταθερή ως κρίσιμο κρίκο για όση σημασία έχει στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης, της Μεσογείου, πάρα πολύ κοντά στη Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική. Αλλά ποτέ δεν ισχυρίστηκαν ότι θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στα θέματα του χρέους, το οποίο εν πάση περιπτώσει αφορά τη σχέση της Ελλάδας με τους πιστωτές της. Και ένας πιστωτής πολύ μικρός, προνομιακός, με σκληρούς όρους είναι το ΔΝΤ, ενώ πιστωτής μεγάλος με ευνοϊκούς όρους και με πολύ χαμηλό επιτόκιο είναι η ευρωζώνη, με διάφορες μορφές νομικές.  Άλλωστε και εν όψει της επίσκεψης Ομπάμα πολλές φορές απάντησε ο εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, ότι πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι στα θέματα αυτά και να έχουμε μια αίσθηση ρεαλισμού διότι αλλιώς μόνο απογοήτευση και ψευδαίσθηση παράγεται. Δεν θα αλλάξει τίποτα δηλαδή. Άλλωστε είδατε ότι ο λεγόμενος απομονωτισμός στο θέμα του χρέους ήταν πολύ έντονος στη ρητορική του κ. Τράμπ. Είπε αυτό ας το δει η Γερμανία ... 

Μ. Πυργιώτη: και η Ρωσία, αυτό ήταν το ενδιαφέρον ...

Ευ. Βενιζέλος: και η Ρωσία, γιατί στη σκέψη του η Ρωσία ανήκει και αυτή στο χώρο που λέγεται Ευρώπη. Έχει δηλαδή μια γεωγραφική απόσταση σε σχέση με την Αμερική, .... αν και πλησιάζει στην Αλάσκα έτσι; Υπάρχει ο  Βερίγγειος πορθμός που τους φέρνει κοντά ...

Μ. Πυργιώτη: Να σας ρωτήσω, τι σημασία έχει η επίσκεψη Ομπάμα στην Ελλάδα; Δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε το γεγονός ότι είναι επίσκεψη ενός εν ενεργεία προέδρου έστω και απερχόμενου

Ευ. Βενιζέλος:  Όχι βέβαια, δεν το υποτιμούμε καθόλου. Αλλά θα ήταν διαφορετικό να υπάρχει μια συνέχεια πολιτικής αν είχε εκλεγεί η κα. Κλίντον, και διαφορετικό να υπάρχει κάτι που είναι άγνωστο και απροσδιόριστο προς το παρόν . Ως εκ τούτου ο πρόεδρος Ομπάμα έρχεται στην Ελλάδα, αλλά έρχεται με μια τομή πίσω του στην Αμερική, στην πολιτική του. Γιατί το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας αφορά και τη δική του οκταετία, έτσι δεν είναι;

Μ. Πυργιώτη: Ναι

Ευ. Βενιζέλος:  Από και πέρα, το ότι η επίσκεψη είναι θεσμικά σημαντική, ότι προωθεί τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις οι οποίες έχουν μεγάλο βάθος, ότι είναι σημαντικό να υπάρξει μια ομιλία από την Πνύκα προς όλο τον κόσμο για τη Δημοκρατία και τις αξίες της, ότι θα προβληθεί η Ελλάδα ως μια κοιτίδα ιδεών και θεσμών, αυτό είναι δεδομένο. Από κει και πέρα όμως δεν πρόκειται να συμβεί κάτι συγκεκριμένο.     

Μ. Πυργιώτη: Ο λόγος πάντως αυτής της επίσκεψης, πάει πρώτα Αθήνα και μετά Βερολίνο, δηλαδή δεν κάνει την κλασσική κίνηση που είχαμε μάθει

Ευ. Βενιζέλος:  Στο Βερολίνο πάει για να συναντηθεί με πολλούς ηγέτες Ευρωπαίους. 

Μ. Πυργιώτη: Ναι, το ότι σταματά στην Αθήνα έχει μια σημειολογία

Ευ. Βενιζέλος:  Βεβαίως έχει. Και νομίζω ότι έχει πολύ μεγάλη ενημέρωση ο πρόεδρος Ομπάμα για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα.

Να σας πω ένα παράδειγμα. Συναντάμε κάθε φορά τον υπουργό εξωτερικών αλλά και τον υπουργό οικονομικών των ΗΠΑ. Με τον πρόεδρο Ομπάμα και πριν το 2015 κατ’ επανάληψη είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για θέματα που αφορούν και την οικονομική κρίση, και σε δύσκολες στιγμές. Αυτό που έχω πολλές φορές αναφέρει, την πίεση για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ τον Σεπτέμβριο του 2011, στην Πολωνία στο Βρότσλαβ, στη συνάντηση εκεί των υπουργών οικονομικών της ΕΕ και της ευρωζώνης είχε κληθεί και ο τότε Αμερικάνος υπουργός οικονομικών, ο κ. Γκάιντνερ. Οι διαφωνίες ως προς την άσκηση οικονομικής πολιτικής, ως προς τη στρατηγική και την ιδεολογία της οικονομικής πολιτικής έχουν πολλές φορές διατυπωθεί επίσημα, ενώπιος ενωπίω, μέσα σε συνεδριάσεις. Διότι βεβαίως διαφορετική αντίληψη έχει ένας Αμερικάνος ο οποίος έχει την ομοσπονδιακή τράπεζα, έχει μια ισχυρή ομοσπονδιακή κυβέρνηση, έχει έναν κολοσσιαίο ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, και διαφορετική αντίληψη έχει ένας Ευρωπαίος που βλέπει ότι υπάρχουν μεγάλες ανισότητες μέσα στην ευρωζώνη. Ότι ο προϋπολογισμός της ΕΕ είναι το 0,9% του ΑΕΠ της ευρωζώνης, ότι η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει κρίσεις όπως τις αντιμετώπισε η Αμερική το 2007- 2008 με Lehman Brothers,  κοκ.

Μ. Πυργιώτη: Σε σχέση πλέον με την καινούργια οπτική, ο κ. Τράμπ έχει πει ξεκάθαρα δύο φορές ότι η μόνη λύση για την Ελλάδα θα ήταν η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. 

Ευ. Βενιζέλος:  Αυτό αντιλαμβάνεστε τώρα ότι δεν είναι μια επεξεργασία σοβαρή και μια πολιτική που μπορεί να εκφράσει μια κυβέρνηση. Λέγεται μια κουβέντα προεκλογικά. 

Μ. Πυργιώτη: Είμαστε σε αυτή τη φάση λέτε

Ευ. Βενιζέλος:  Προφανώς σε αυτή τη φάση είμαστε. Δεν νομίζω ότι ο Πρόεδρος Τράμπ θα πει αυτά που έλεγε ο υποψήφιος Τραμπ παρεμπιπτόντως, και χωρίς ενημέρωση, και χωρίς καμία επεξεργασία θεσμική για ένα ζήτημα που εν πάση περιπτώσει δεν ανήκει και στην πολιτική του σφαίρα. Στη σφαίρα της αρμοδιότητάς του.

Μ. Πυργιώτη: Να περάσουμε τώρα και να κλείσουμε με το θέμα το εσωτερικό. Σήμερα είναι η μέρα που θα ξαναπροσπαθήσει η ελληνική βουλή να συγκροτήσει ΕΣΡ. Το λέω και το λέω λίγο σκωπτικά γιατί  μια χώρα η οποία βρίσκεται σε επταετή κρίση και με καταστάσεις έτσι εξαιρετικά κρίσιμες... 

Ευ. Βενιζέλος:  Και έχουν καταστεί πολύ κρισιμότερες τα τελευταία δύο χρόνια λόγω επιλογών που έγιναν από την κυβέρνηση, αλλά η κυβέρνηση βεβαίως έχει εκλεγεί με βάσει τις επιλογές του ελληνικού λαού. 

Μ. Πυργιώτη: Πάντως το να μην μπορούν τα κόμματα να συνεννοηθούν για τη συγκρότηση ΕΣΡ δείχνει το εύρος του προβλήματος που υπάρχει σε αυτό που λέμε πολιτική συνεννόηση. Σήμερα λοιπόν θα ξαναπροσπαθήσουν.

Ευ. Βενιζέλος:  Δεν είναι ακριβώς έτσι. Προχθές, ας πούμε, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας ελέγξαμε τις εκθέσεις του ΑΣΕΠ και της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.  Αυτές οι δύο Αρχές συγκροτήθηκαν με 4/5, λειτουργούν και λειτουργούν σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο. Το ίδιο συμβαίνει και με την Αρχή Διασφάλισης του απορρήτου των επικοινωνιών, το ίδιο συνέβη και με τον Συνήγορο του Πολίτη.  Έχουμε λοιπόν τέσσερις συνταγματικές αρχές οι οποίες είναι συγκροτημένες και μία που δεν είναι. Πέντε είναι όλες.  Αυτή η πέμπτη γιατί δεν είναι; Γιατί η κυβέρνηση το προηγούμενο χρονικό διάστημα προωθούσε την εφαρμογή ενός κραυγαλέα αντισυνταγματικού νόμου. Τώρα που κατέπεσε ο νόμος αυτός περιμένουμε να δούμε την απόφαση του ΣτΕ, να δούμε πως ακριβώς πρέπει να γίνει η συμμόρφωση με ένα νέο νόμο ώστε να είναι ο νόμος αυτός συνταγματικός.

Στο μεταξύ το ΕΣΡ για να γίνει ευρύτατα αποδεκτό δεν πρέπει να έχει έναν εσωτερικό συσχετισμό ο οποίος είτε φανερά είτε σε δεύτερη ανάγνωση παραπέμπει σε κομματικούς συσχετισμούς. Δηλαδή δεν μπορεί να γίνει δεκτό ένα ΕΣΡ το οποίο έχει στελέχη προσκείμενα στο ΣΥΡΙΖΑ ή προσκείμενα στην λεγόμενη φιλο-συριζική δεξιά, τα οποία ελέγχουν το όργανο.

Μ. Πυργιώτη: Υπάρχει φιλο-συριζική δεξιά;

Ευ. Βενιζέλος:  Υπάρχει.

Μ. Πυργιώτη: Υπάρχει. Έχει όνομα και επίθετο; 

Ευ. Βενιζέλος: Όχι, αλλά υπάρχει. Δεν το βλέπετε;

Μ. Πυργιώτη: Αν το λέτε για τον κ. Καμμένο

Ευ. Βενιζέλος:  Υπάρχει ένα ευρύτερο συγκρότημα συντηρητικών δυνάμεων που είναι φιλοσυριζικές. Άμεσα ή έμμεσα. Και που προσφέρουν μεγάλες υπηρεσίες στον ΣΥΡΙΖΑ και στον κ. Τσίπρα σε θέματα πολύ κρίσιμα, θέματα που έχουν σχέση με το βαθύ κράτος και με  τους ιδεολογικούς μηχανισμούς. Δηλαδή έχουν σχέση με τη Δικαιοσύνη, με την Εκκλησία, με πολύ κρίσιμα θέματα.

Μ. Πυργιώτη: Με βάζετε σε πειρασμό υπό την εξής έννοια. Επειδή είπατε πως προσφέρουν υπηρεσίες σε κρίσιμες φάσεις. Εδώ το ΠΑΣΟΚ πήγε και ψήφισε και έγινε θέμα η διαφωνία σας

Ευ. Βενιζέλος:  Το ΠΑΣΟΚ πήγε και ψήφισε άνευ πρακτικού αποτελέσματος. Διότι χωρίς τα 4/5 δεν προκύπτει αποτέλεσμα. Κι από ότι είπε ο Ανδρέας Λοβέρδος στη Βουλή κατ’ επανάληψη δεν ισχύει πλέον αυτή η ψήφος η οποία εδόθη εκεί ως μια εκδήλωση, ας το πούμε έτσι, καλοπιστίας θεσμικής.   

Μ. Πυργιώτη: Η δική σας πάντως διαφωνία κατεγράφη και δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι βρίσκεστε σε κάποια αντίθεση και αντιπαλότητα με την ηγεσία

Ευ. Βενιζέλος:  Δεν έχω καμία αντίθεση και καμία αντιπαλότητα. Πιστεύω ότι αυτά που λέω είναι προφανή και αυτονόητα. Και εν πάση περιπτώσει θα δούμε.  Έχω την εντύπωση ότι από τις δηλώσεις που έκανε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, ο κ. Λοβέρδος, ο οποίος μετέχει σε αυτές τς διαδικασίες ότι δεν ισχύει η ψήφος άρα νομίζω πως είπα αυτό που θα γίνει τελικά. 

Μ. Πυργιώτη: Μάλιστα. Σας ευχαριστώ πολύ κ. Βενιζέλο.

Ευ. Βενιζέλος:  Να είστε καλά.

Μετά από επώδυνη κυοφορία προέκυψε τελικά η νέα κυβέρνηση

Για την νέα κυβέρνηση

- Εκτός νέας κυβέρνησης τέσσερις υπουργοί, τέσσερις αναπληρωτές υπουργοί και τρεις υφυπουργοί
- Κυβερνητική πηγή για τον Νίκο Φίλη: Του προτάθηκε άλλο υπουργείο αλλά δεν το δέχθηκε
- Παρά τη δυσφορία στο Μέγαρο Μαξίμου ο Πάνος Σκουρλέτης παραμένει στο κυβερνητικό σχήμα, αλλά μετακινήθηκε σε άλλο υπουργείο
- Μεγάλη έκπληξη είναι η νέα υπουργός Εργασίας, Έφη Αχτσιόγλου η οποία είναι μόλις 31 ετών και έχει τιτάνιο έργο μπροστά της με τους δανειστές
- Αλλαγή πόστου και για τον κ. Κατρούγκαλο μετά τη θύελλα που έχει ξεσπάσει με τις συντάξεις
- Μεγαλύτερο το ποσοστό συμμετοχής από πρόσωπα των Ανεξάρτητων Ελλήνων σε σχέση με την προηγούμενη κυβέρνηση
- Το μεσημέρι του Σαββάτου η ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης στο Προεδρικό Μέγαρο

Με πολλά νέα και “άφθαρτα” πρόσωπα, αλλά και με μεγάλες ανατροπές έγινε η ανακοίνωση της νέας κυβέρνησης, η οποία είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη, καθώς αριθμεί 49 μέλη, που αναμένεται να ορκιστούν το μεσημέρι του Σαββάτου στο Προεδρικό Μέγαρο.

Η άλλη έκπληξη ήταν η παραμονή του Πάνου Σκουρλέτη στο νέο κυβερνητικό σχήμα παρά το γεγονός πως όλα έδειχναν πως θα μείνει εκτός λόγω των τελευταίων κινήσεών του στο υπουργείο Περιβάλλοντος, που είχαν προκαλέσει τη δυσφορία στο Μαξίμου.Η μεγάλη ανατροπή έγινε στον ανασχηματισμό από την απομάκρυνση του Νίκου Φίλη από το υπουργείο Παιδείας, με κυβερνητικές πηγές να αναφέρουν πως του προτάθηκε άλλο υπουργείο, αλλά επειδή αρνήθηκε δεν είχε θέση στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Η εξέλιξη αυτή για πολλούς θεωρείται ως μία κίνηση του Αλέξη Τσίπρα να πέσουν οι τόνοι με την Εκκλησία, αλλά δεν αποκλείεται να του προκαλέσει εσωκομματικές γκρίνιες, καθώς ο Νίκος Φίλης είναι από τα πολιτικά πρόσωπα που ενισχύθηκε ιδιαίτερα στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Η δυσφορία στο πρόσωπο του Γιώργου Κατρούγκαλου για τους χειρισμούς του στο θέμα με τις περικοπές στις συντάξεις, είχε ως αποτέλεσμα να απομακρυνθεί από το υπουργείο Εργασίας και να μετακινηθεί ως αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών.

Αναλυτικά εκτός κυβέρνησης έμειναν ο τέως υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Αριστείδης Μπαλτάς, ο τέως υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης, ο τέως υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Θοδωρής Δρίτσας, ο τέως υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Νίκος Παρασκευόπουλος, ο τέως αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης, ο τέως αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Νίκος Ξυδάκης η τέως αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας Σία Αναγνωστοπούλου, ο τέως αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Μάρκος Μπόλαρης, ο τέως υφυπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Μάρδας, ο τέως υφυπουργός Παιδείας Θεοδόσης Πελεγρίνης και η τέως υφυπουργός αρμόδια για θέματα Βιομηχανίας, Θεοδώρα Τζάκρη.Αυτό που προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση είναι επίσης πως στο νέο κυβερνητικό σχήμα οι Ανεξάρτητοι Έλληνες έχουν ενισχυμένη παρουσία σε σχέση με την προηγούμενη κυβέρνηση παρά το γεγονός πως κατά τη διάρκεια των διεργασιών του ανασχηματισμού, ο κ. Καμμένος βρισκόταν σε πτήση από την Ινδονησία προς Αθήνα.

Μεγάλη έκπληξη ήταν επίσης και το πρόσωπο του Δημήτρη Παπαδημητρίου, ο οποίος τοποθετήθηκε επικεφαλής στο υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης με υφυπουργό τον Στέργιο Πιτσιόρλα.Αντίθετα τα νέα πρόσωπα που μπήκαν στην κυβέρνηση είναι δεκαπέντε και η μεγάλη έκπληξη θεωρείται η νέα υπουργός Εργασίας, Έφη Αχτσιόγλου, η οποία είναι μόλις 31 ετών και τους επόμενους μήνες θα πρέπει όχι μόνο να κλείσει την αξιολόγηση για τα εργασιακά με τους δανειστές, αλλά θα πρέπει να αλλάξει και την εικόνα που προκάλεσαν οι κινήσεις Κατρούγκαλου με τους συνταξιούχους.

Τη θέση του κ. Φίλη στο υπουργείο Παιδείας πήρε ο Κώστας Γαβρόγλου με υφυπουργούς τον Δημήτριο Μπαξεβανάκη και τον Κωνσταντίνο Ζουράρι .

Στο υπουργείο Οικονομικών υφυπουργός τοποθετήθηκε η Κατερίνα Παπανάτσιου .

Στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας αναπληρωτής υπουργός τοποθετήθηκε ο Σωκράτης Φάμελος , στο υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών υφυπουργός ο Νικόλαος Μαυραγάνης , στο υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής υφυπουργός ο Νεκτάριος Σαντορινιός και στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων υφυπουργός ο Βασίλειος Κόκκαλης.Αλλαγή ηγεσίας στο υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού με υπουργό την Λυδία Κονιόρδου και υφυπουργό Αθλητισμού τον Γεώργιο Βασιλειάδη.

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ ο Δημήτριος Λιάκος και υπουργός Επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος ο Δημήτριος Τζανακόπουλος.

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΝΕΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΣΧΗΜΑ

Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης: Ιωάννης Δραγασάκης

Υπουργείο Εσωτερικών

Υπουργός: Παναγιώτης Σκουρλέτης
Αναπληρωτής Υπουργός με αρμοδιότητες Προστασίας του Πολίτη: Νικόλαος Τόσκας
Υφυπουργός Μακεδονίας Θράκης: Μαρία Κόλλια Τσαρουχά

Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης:

Υπουργός: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Αναπληρωτής Υπουργός: Αλέξανδρος Χαρίτσης
Υφυπουργός: Στέργιος Πιτσιόρλας

Υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης

Υπουργός: Νικόλαος Παππάς

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Υπουργός: Παναγιώτης Καμμένος
Αναπληρωτής Υπουργός: Δημήτριος Βίτσας

Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων

Υπουργός: Κωνσταντίνος Γαβρόγλου
Αναπληρωτής Υπουργός έρευνας: Κωνσταντίνος Φωτάκης
Υφυπουργός: Δημήτριος Μπαξεβανάκης
Υφυπουργός: Κωνσταντίνος Ζουράρις

Υπουργείο Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Υπουργός: Έφη Αχτσιόγλου
Αναπληρωτρια Υπουργός: Ουρανία Αντωνοπούλου
Αναπληρωτρια Υπουργός: Θεανώ Φωτίου
Υφυπουργός: Αναστάσιος Πετρόπουλος

Υπουργείο Εξωτερικών

Υπουργός: Νικόλαος Κοτζιάς
Αναπληρωτής Υπουργός: Γεώργιος Κατρούγκαλος
Υφυπουργός: Ιωάννης Αμανατίδης
Υφυπουργός για τον Απόδημο Ελληνισμό: Τέρενς Σπένσερ Κουίκ

Υπουργείο Δικαιοσύνης Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Υπουργός: Σταύρος Κοντονής
Αναπληρωτής Υπουργός: Δημήτριος Παπαγγελόπουλος

Υπουργείο Οικονομικών

Υπουργός: Ευκλείδης Τσακαλώτος
Αναπληρωτής Υπουργός: Γεώργιος Χουλιαράκης
Υφυπουργός: Κατερίνα Παπανάτσιου

Υπουργείο Υγείας

Υπουργός Ανδρέας Ξανθός
Αναπληρωτής Υπουργός: Παύλος Πολάκης

Υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης:

Υπουργός: Όλγα Γεροβασίλη

Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Υπουργός: Λυδία Κονιόρδου
Υφυπουργός αθλητισμού: Γεώργιος Βασιλειάδης

Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας

Υπουργός: Γιώργος Σταθάκης
Αναπληρωτής Υπουργός: Σωκράτης Φάμελος

Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών

Υπουργός: Χρήστος Σπίρτζης
Υφυπουργός: Νικόλαος Μαυραγάνης

Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής

Υπουργός: Ιωάννης Μουζάλας
Υφυπουργός: Ιωάννης Μπαλάφας

Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής

Υπουργός: Παναγιώτης Κουρουμπλής
Υφυπουργός: Νεκτάριος Σαντορινιός

Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

Υπουργός: Ευάγγελος Αποστόλου
Αναπληρωτής Υπουργός: Ιωάννης Τσιρώνης
Υφυπουργός: Βασίλειος Κόκκαλης

Υπουργείο Τουρισμού

Υπουργός: Έλενα Κουντουρά

Υπουργος Επικρατείας: Αλέξανδρος Φλαμπουράρης
Υπουργός Επικρατείας: Χριστόφορος Βερναρδάκης

Υφυπουργός παρά τώ Πρωθυπουργώ: Δημήτριος Λιάκος

Υπουργός Επικρατείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος:  Δημήτριος Τζανακόπουλος 

http://www.newsit.gr/politikh/Anasximatismos-Ta-nea-prosopa-kai-oi-ekplikseis-me-Fili-Axtsiogloy-kai-Koniordoy-Poioi-emeinan-ektos/670766