Δυο διαφορετικές γενιές, που τα είδαν όλα…

Δυο διαφορετικές γενιές, που τα είδαν όλα…

Πάντα με απασχολούσε το πώς μια συγκεκριμένη γενιά ανθρώπων, αυτή του παππού μου, είδε και έζησε στη διάρκεια της ζωής της τόσα καινούργια πράγματα, όσα δεν είχαν δει και ζήσει όλοι μαζί οι άνθρωποι από καταβολής κόσμου…

Οδός Αγίου Νικολάου με Κασσάνδρου γωνία

Αναφέρομαι π.χ. στους συνομήλικους του παππού μου, ο οποίος γεννήθηκε το 1888 και πέθανε πλήρης ημερών το 1975...

Όταν γεννήθηκε, η Ελλάδα ήταν μια καθυστερημένη οικονομικά (και όχι μόνο) αγροτική χώρα, όπου οι περισσότεροι κάτοικοί της δουλεύανε ολημερίς στα χωράφια ή φυλούσαν πρόβατα και γίδια. Ακόμη κι αυτές οι δουλειές γίνονταν με πρωτόγονα μέσα, όχι πολύ διαφορετικά από αυτά που υπήρχαν πριν από χιλιάδες χρόνια.

Η ζωή ήταν σκληρή, και μετά πέθαινες… μάλιστα πολλά παιδάκια πέθαιναν από αρρώστιες που σήμερα δεν υπάρχουν καν, ή που αν υπάρχουν ελέγχονται πλήρως με εμβόλια κλπ.

Σε αυτόν τον «αρχαίο» κόσμο γεννήθηκε ο παππούς μου, που ευτυχώς τον πρόλαβα για λίγο, αν και δεν είχα αρκετό μυαλό για να τον ανακρίνω, αφού αυτά που έζησε είναι πλέον ιστορία, και με την ιστορία έχω μια τρέλα.

Ένα κόσμο όπου όταν γεννήθηκε οι μετακινήσεις γίνονταν με κάρα και με βοϊδάμαξες, και που όταν πέθανε ο άνθρωπος είχε ήδη πάει στη σελήνη!

Και στο ενδιάμεσο εφευρέθηκαν τα πάντα όλα. Όλα αυτά που σήμερα θεωρούμε δεδομένα, και που δεν ήταν ούτε καν όνειρο την εποχή που γεννήθηκε ο συγκεκριμένος άνθρωπος.

Είδε δηλαδή στη διάρκεια της ζωής του να γίνονται πραγματικότητα ο ηλεκτρισμός, το τηλέφωνο, το ραδιόφωνο, ο τηλέγραφος, τα ασανσέρ, τα αυτοκίνητα, τα αεροπλάνα, τα ελικόπτερα, η τηλεόραση, τα καλοριφέρ, το σινεμά, τα κομπιούτερ, τα διαστημόπλοια, τα μαγνητόφωνα, τα βίντεο, τα τρανζίστορ, οι μοτοσικλέτες, οι ασύρματοι, τα πικάπ, τα φάρμακα, τα εμβόλια, κλπ κλπ.

Χώρια οι πόλεμοι… αφού θεωρητικά ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα μπορούσε να έχει πολεμήσει, ως τα 50 του και μόνο, στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ΠΠ, στην Μικρασιατική εκστρατεία, στον Β’ ΠΠ, στον εμφύλιο, ίσως και στη Κορέα…

Κι όλα αυτά σε μια μόνο ζωή! Τι να λέμε… 

Μια άλλη εξίσου προνομιούχα γενιά είναι και η δική μου, που γεννήθηκα το 1961.

Προνομιούχα για πολλούς λόγους, αλλά ο κυριότερος είναι ότι έκλεισα αισίως (προ καιρού) τα 50 χωρίς να χρειαστεί να πολεμήσω!

Ακούγεται ξεκάρφωτο αλλά σκεφθείτε ότι η συγκεκριμένη κλάση, η δική μου δηλαδή, είναι η μόνη περίπτωση σε ολόκληρη την γνωστή ελληνική (νέα και αρχαία) ιστορία, που κάποιος έπιασε τα 50 και δεν χρειάστηκε να επιστρατευτεί, αφού από τα 18 μου και μετά ΔΕΝ έγινε ούτε πόλεμος ούτε έστω μια απλή σύρραξη, ώστε θεωρητικά να μπορούσα να είχα συμμετάσχει. Οι λίγο μεγαλύτεροί μου ίσως να τους τύχαινε να πολεμήσουν στην Κύπρο. Όσο για τους πιο πριν… αφήστε τα να πάνε. Κάθε τόσο πόλεμοι, χούντες, κλπ.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο η δική μου γενιά είναι «προνομιούχα» είναι το γεγονός ότι πρόλαβα να δω μια άλλη Ελλάδα. Την Ελλάδα που σήμερα θυμόμαστε μόνο μέσα από τις ασπρόμαυρες ταινίες τα απογεύματα της Κυριακής.

Την Ελλάδα του χωματόδρομου, της γειτονιάς, των ελάχιστων αυτοκινήτων, κλπ.

Πρόλαβα δηλαδή μια Ελλάδα η οποία για τον 8χρονο γιο μου φαντάζει αρχαίο (φανταστικό) παρελθόν. Φαντάζει απίστευτη.

Ναι, ακόμη θυμάμαι τα ανοιχτά σκουπιδιάρικα φορτηγά, όπου οι νοικοκυρές άδειαζαν μέσα μόνες τους τους τενεκεδένιους κουβάδες με τα καθημερινά σκουπίδια, θυμάμαι τους πλανόδιους μανάβηδες με τα κάρα και τα γαϊδουράκια, θυμάμαι τους παγοπώλες, τους ακονιστές μαχαιριών, αυτούς που έπλεκαν ψάθινες καρέκλες κατά παραγγελία μέσα στο δρόμο, τους διάφορους χαμάληδες, τους πλανόδιους γιαουρτάδες, τα καφενεία και τα κουτούκια με γκαζόλαμπες αντί για ηλεκτρικό ρεύμα, τις μονοκατοικίες με τουλούμπες για νερό, και άλλα τέτοια απίστευτα και όμως αληθινά.

Και όλα αυτά, όχι σε κανένα απομονωμένο ορεινό χωριό, αλλά ντάλα κέντρο στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Κασσάνδρου όπου μεγάλωσα.

Αυτές τις εικόνες τις θυμάμαι πολύ καλά, γιατί τις έβλεπα καθημερινά από το μπαλκόνι του σπιτιού μου, ή κάνοντας βόλτες, και μου έχουν καρφωθεί στη μνήμη. Που να ήξερα τότε, ότι αυτές οι εικόνες σήμερα θα ήταν μακρινή ιστορία, κάτι σαν ντοκιμαντέρ… και ότι ο δικός μου ο γιος θα τις βλέπει στην τηλεόραση και θα αμφιβάλλει αν όντως εγώ ζούσα εκείνα τα πολύ παλιά (γι αυτόν) πρωτόγονα χρόνια.

Η γενιά μου λοιπόν είχε την τύχη να ζήσει σε μια διαφορετική Ελλάδα, που στη συνέχεια άλλαξε ριζικά, και που έγινε αυτό το χάλι που ζούμε σήμερα.

Είχε την τύχη να προλάβει τις οικογένειες να βάζουν τα καλά τους και να πηγαίνουν τα βράδια βόλτα στην παραλία, ή για γλυκό στον … Πούλιο, τους άνδρες κοστουμαρισμένους να μαζεύονται κάθε Κυριακή πρωί έξω από το γαλατάδικο της γειτονιάς, και μετά να πηγαίνουν στο γήπεδο… τις νοικοκυρές να πηγαίνουν το μοναδικό φαγητό με κρέας (αυτό της Κυριακής) μέσα στο ταψί στον φούρνο της γειτονιάς για ψήσιμο… και άλλα τέτοια απίστευτα.

Μπάλα στον Άη Δημήτρη

Ακόμη θυμάμαι την τηλεόραση μάρκας ΟΥΡΑΝΙΑ που έφερε σπίτι ο μπαμπάς μου το 1966 (!) όταν δεν υπήρχε καν τηλεοπτικό πρόγραμμα, πλην μιας ώρας δοκιμαστικών εκπομπών από την ΔΕΘ. Και όμως μαζεύονταν όλη η πολυκατοικία στο μικρό μας διαμέρισμα για να έρθει 6 η ώρα το απόγευμα και να δούμε τον μίμο Άντριους μέσα από στατικά χιόνια…

Θυμάται πια κανείς τους πειρατικούς ραδιοσταθμούς; Που τότε ήταν καθεστώς;

Θυμάται κανείς την απόλυτη εξουσία του χωροφύλακα; Που με στολή εξόδου, πηλίκιο, και χωρίς όπλο μπορούσε τότε να κουμαντάρει δεκάδες «τεντιμπόιδες»;

Θυμάται κανείς το κούρεμα εν χρω; Τα γυμνάσια αρρένων και θηλέων; Το κλασικό και το πρακτικό; Τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό; Τα απογευματινά (την μισή εβδομάδα) σχολεία; Τα εξαήμερα;

Και όμως έτσι ήταν τότε τα πράγματα, και η γενιά μου τα πρόλαβε.

Τόσο μακρινά, που ακόμη κι εγώ ο ίδιος αναρωτιέμαι αν τα έζησα όντως ή αν τα φαντάστηκα…

Σκεφτείτε δηλαδή τι έχει να θυμάται ο … Μητσοτάκης;

Strange Attractor

http://orthografos.blogspot.gr/2015/10/blog-post_77.html#more

Το πεπρωμένον του Έθνους...

Το πεπρωμένον του Έθνους...

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

«​​Αλλά το πλείστον κακόν οφείλεται αναντιρρήτως εις την ανικανότητα της ελληνικής διοικήσεως. Θα έλεγε τις ότι η χώρα αύτη ηλευθερώθη επίτηδες διά ν’ αποδειχθή ότι δεν ήτο ικανή προς αυτοδιοίκησιν...». 

Όλο το βάρος στο «επίτηδες». Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στον οποίον ανήκουν αυτές οι φράσεις –«Βαρδιάνος στα σπόρκα», 1893– αναγνωρίζει στην ανικανότητα της διοίκησης το ιστορικό πεπρωμένο του Έθνους. Η ανικανότητα δεν είναι τυχαία. Είναι κάτι σαν τον ιστορικό προορισμό μας. Μερικές δεκαετίες πριν, ο Αδαμάντιος Κοραής θεωρούσε πως η Ελληνική Επανάσταση γεννήθηκε πρόωρα, μιας και το Έθνος δεν είχε την παιδεία για να αναλάβει μόνο του τις τύχες του. Και κάτι πιο σύγχρονο, εκείνο το υπέροχο του Σαββόπουλου: «φταίει κι ο ίδιος ο λαός γιατί είναι μαραζιάρης».

Συνειρμικά μού ήρθαν όλα αυτά προχθές ενόσω άκουγα τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, διά στόματος Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή. Ένας νέος άνθρωπος, καταφανώς κουρασμένος και βαριεστημένος από την υποχρέωσή του να απαγγείλει ένα κατεβατό το οποίο επαναλαμβάνει για πολλοστή φορά. Χωρίς καν να ενδιαφέρεται αν θα γίνει πιστευτός. Γιατί οι διαβεβαιώσεις του για μεταρρυθμίσεις δεν είναι πιστευτές; Φταίει το πολιτικό του παρελθόν; Η εφτάμηνη κυβερνητική του μαθητεία; Το γεγονός ότι τον ξαναψήφισαν επειδή πίστεψαν ότι αυτός μόνον μπορεί να μας κρατήσει στην Ευρώπη χωρίς να αλλάξει τίποτε; Σίγουρα φταίνε όλ’ αυτά. Είναι όμως και κάτι ακόμη, ίσως πιο ουσιαστικό.

Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μιλάει τόση ώρα και για τόσα θέματα χωρίς να του ξεφύγει έστω και μία προσωπική σκέψη; Κι ας μην είναι ολοκληρωμένη σκέψη, αρκεί να είναι δική του, προϊόν των νευρώνων του εγκεφάλου του, παιδί της ιδέας που έχει για το μέλλον της χώρας. Κι ας μην είναι μεγάλη η ιδέα, ας είναι μικρή. Ιδέα να είναι κι ό,τι να ’ναι. Πώς τη θέλει την Ελλάδα ο πολιτικός που εμφανίζεται ως αναμορφωτής της; Εκεί που δεν φυτρώνουν οι ιδέες, ανθούν τα στερεότυπα. Υποσχέσεις για πάταξη της ολιγαρχίας και της διαφθοράς, προοδευτικές τομές, όλο το ξεφτισμένο λεξιλόγιο του ανδρεοπαπανδρεϊσμού. Ένα κακοραμμένο κοστούμι για το κακοχυμένο σώμα της Ελλάδας της κρίσης. Η άκομψη δημοκρατία.

Το «πλείστον κακόν» όμως είναι ότι ο κ. Τσίπρας δεν είναι μόνος. Και δεν εννοώ τους συντρόφους του. Εννοώ το πολιτικό τοπίο στο οποίο ο ίδιος εμφανίζεται να κυριαρχεί. Πόσοι δεν θα ήθελαν να κυβερνήσουν ως ανανεωτές για να μην αλλάξουν τίποτε; Και πόσοι μπορούν να μιλήσουν με «δικά τους λόγια» χωρίς να απαγγέλουν ετοιμοπαράδοτες και μεγαλόστομες κενολογίες; Πολλοί, οπότε μην απορείτε πώς προέκυψε ένας Τζιτζικώστας ως υποψήφιος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Θα αποδείξει και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι δεν είναι ικανόν προς αυτοδιοίκησιν;

Η Ελλάδα του Παπαδιαμάντη δεν είναι ίδια με την Ελλάδα του 2015. Είναι μια άλλη χώρα σε έναν άλλον κόσμο. Οι αξίες του δημόσιου βίου όμως παραμένουν σταθερές. Το Έθνος συνεχίζει να βαδίζει στη λεωφόρο του ιστορικού του πεπρωμένου για να αποδείξει πως δεν είναι ικανό προς αυτοδιοίκησιν. Ενδέχεται δε, όταν καταλάβουμε κι αυτό που έλεγε ο Κοραής περί παιδείας, να αντιληφθούμε την ανικανότητά μας.

http://www.kathimerini.gr/833853/opinion/epikairothta/politikh/to-peprwmenon-toy-e8noys

«Ε σιγκνίφικαλ γκιφτ του γκλόμπαλ σιβιλαϊζέισον»

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 30-9-2015

​​Ιδίως μετά την τρίτη εκλογική νίκη του (μετρώ και το δημοψήφισμα), ακούω όλο και πιο συχνά ότι οι αντίπαλοί του υποτιμούν τον Τσίπρα και τον αντιμετωπίζουν με ένα είδος πολιτισμικής υπεροψίας, ενώ αυτός έχει μυαλό και το αποδεικνύει. Ούτως ή άλλως, η υπεροψία είναι πάντα η λάθος προσέγγιση σε οτιδήποτε. Ομως το πολιτισμικό πρόβλημα, δηλαδή τα κενά γνώσεων και εμπειριών, χωρίς τις οποίες ο Τσίπρας δυσκολεύεται να καταλάβει τον σημερινό κόσμο, πράγματι υπάρχει και έχει σημασία, διότι είναι τεράστιο. Το μέγεθος του προβλήματος, αλλά και το μέγεθος του κινδύνου που αυτό συνεπάγεται, αποκαλύφθηκαν στη δημόσια συζήτησή του με τον Κλίντον.

Το λάθος του Τσίπρα δεν ήταν ότι δεν ήξερε αγγλικά για να τα βγάλει πέρα. Ηταν, μάλλον, ότι επέλεξε να μετάσχει σε μια διαδικασία στην οποία η άριστη γνώση της γλώσσας ήταν προϋπόθεση και μάλιστα, διαδικασία, την οποία μετέδιδε απευθείας το CNN. Ολο αυτό, όμως, ο Τσίπρας το είδε σαν κάτι απλό, χωρίς σπουδαίες συνέπειες: ένα ρίσκο ισοδύναμο με μια μπλόφα στην πόκα. (Ισως επειδή, όπως έχω παρατηρήσει, μία από τις δραστηριότητες με τις οποίες τους αρέσει στην Αριστερά να χάνουν τον χρόνο τους είναι παίζοντας χαρτιά...).

Να συνοψίσω τη συζήτησή τους όσο καλύτερα μπορώ. Η εισαγωγή του Κλίντονος ήταν τόσο κολακευτική, ώστε προς στιγμήν εγώ νόμισα ότι δούλευε τον συνομιλητή του. (Εκ των υστέρων και δεδομένου ότι η συζήτηση κατέληξε σε φιάσκο, αυτή η αμφισημία της κολακείας σώζει κάπως το γόητρο του Κλίντονος). Αφού παρουσίασε μία περίληψη της ελληνικής περιπέτειας, τον ρώτησε πού πάει τώρα η κυβέρνηση του. Ο Τσίπρας δεν κατάλαβε, δεν απάντησε. Τον ρώτησε έπειτα αν, μετά τη συμφωνία με τους εταίρους, άνοιξε ο δρόμος για επενδύσεις στην Ελλάδα. Ούτε αυτό το κατάλαβε ο Τσίπρας, απάντησε με γενικότητες. Τον ρώτησε κατόπιν αν έχει ένα κατάλογο των επενδύσεων που θα ήθελε. Πάλι δεν κατάλαβε ο Τσίπρας, του είπε... πόσο ωραία χώρα είναι η Ελλάδα! (Αξιομνημόνευτη από το σημείο αυτό της συνομιλίας, η ωραία φράση του Τσίπρα: «Γκρηζ χαζ ε σιγκνίφικαλ λοκέισον ιν δε γουότ»).

Ο Κλίντον τον πίεσε να γίνει συγκεκριμένος και αναφέρθηκε σε κάποια γερμανική επένδυση σε ανεμογεννήτριες που ετοιμάζεται στη Βόρειο Ελλάδα. «Στη Βόρειο Ελλάδα;». Ηταν το μόνο που ψέλλισε ο Τσίπρας, προφανώς ήταν και το μόνο που είχε καταλάβει. Ξανά ο Κλίντον έσπευσε να τον βοηθήσει και τον ρώτησε αν οι επενδυτές μπορούν να αισθάνονται ασφαλείς ότι θα πετύχουν τις αποδόσεις των κεφαλαίων που επιδιώκουν. Πλήρης η αμηχανία του Τσίπρα. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ώστε από την πίεση να πει οπωσδήποτε κάτι, για να διασκεδάσει την εντύπωση του κοινού ότι δεν καταλαβαίνει τον συνομιλητή του, άρχισε να λέει πόσο διεφθαρμένη χώρα είναι η Ελλάδα. Εδώ, το καλύτερο που είχε να προσφέρει σε υποψήφιους επενδυτές ο Τσίπρας ήταν η διαβεβαίωση, σε άψογα νέγρικα αγγλικά: «Δέι ντον χαβ νάθιν του λουζ».

Στο σημείο αυτό, καθώς το φιάσκο έπαιρνε επικίνδυνες διαστάσεις, ο Κλίντον έκανε την ηρωικότερη από τις προσπάθειές του για τη διάσωση του πρωθυπουργού Τσίπρα. «Λέτε, δηλαδή, ότι δεν είναι απαραίτητο για τους επενδυτές να περιμένουν να συμβούν οι αλλαγές, (σ.σ. τα μέτρα κατά της διαφθοράς, δηλαδή). Αυτό δεν είναι το μήνυμά σας;». Εκτός από το μόνιμο χαμόγελο της φρίκης, ο Τσίπρας απάντησε με ένα «χμμμ», που προκάλεσε (για έκτη φορά, αλλά ακολούθησαν και άλλες...) γέλια στο κοινό. Εκεί, ο Κλίντον κατάλαβε ότι, με τέτοιο στουρνάρι για συνομιλητή, όφειλε τουλάχιστον να σώσει επειγόντως τον εαυτό του από την ξεφτίλα. Και το έκανε με ένα αστείο: «Οπότε, λοιπόν, οι επενδυτές να ετοιμάζουν τα τσεκ από τώρα;». Ρώτησε και το κοινό ξέσπασε πάλι σε γέλια. «Δεν αποδίδω σωστά αυτό που θέλετε να πείτε;», συνέχισε ο Κλίντον, ενώ ο Τσίπρας έμενε σιωπηλός, με το κοινό αυτή τη φορά να ξεσπά σε χειροκροτήματα οίκτου για τον άλαλο Ελληνα πρωθυπουργό.

Το τραγικότερο ήταν το φινάλε, όπου ο Τσίπρας αναλύθηκε σε ένα θλιβερό μονόλογο για την προσφορά της σύγχρονης Ελλάδας, τον οποίο η μεγαλαυχία και ο στόμφος σε συνδυασμό με τα άθλια αγγλικά έκαναν ακόμη χειρότερο. «Η δημοκρατία θα επιστρέψει στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας», ισχυρίσθηκε. Αυτό, είπε, είναι «ένα σημαντικό (σιγκνίφικαλ, όπως το λέει...) δώρο στον παγκόσμιο πολιτισμό»! Οπως είπε χαρακτηριστικά, «ουάνς εγκέν γουί γκιβ του άουαρ γιουροπίαν πάρτνερς». Σε αυτό το σημείο της συζήτησης, δεν ακούστηκαν γέλια από το κοινό. Ακούστηκε ένα σούσουρο ενόχλησης, υποθέτω για την κομπορρημοσύνη του δύστυχου Ελληνα πρωθυπουργού.

Παρόλα αυτά, εγώ θα συμφωνήσω με τον πρωθυπουργό όσον αφορά τη συγκεκριμένη παρατήρηση. Ναι, δίνουμε, πράγματι. Ας είναι και γέλιο. Δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.

http://www.kathimerini.gr/832923/opinion/epikairothta/politikh/e-sigknifikal-gkift-toy-gklompal-sivilaizeison

Γιατί αποτυγχάνει η Εκπαίδευση...

Γιατί αποτυγχάνει η Εκπαίδευση

του Τάσου Ανθουλιά

Κάποιος φίλος με ρώτησε γιατί είναι εντελώς αδύνατο να υπάρξει (στο ορατό μέλλον ή ακόμα και μέχρι το τέλος της ζωής μου) μια καλή γενική εκπαίδευση (πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) στην Ελλάδα. Για τους εξής λόγους:

(1) Η γενική εκπαίδευση είναι απολύτως ανάλογη της κοινωνίας μέσα στην οποία αυτή λειτουργεί. Δεν μπορεί να πάει κόντρα στις γενικές αντιλήψεις. Έχετε δει τις μανάδες που επισκέπτονται τους δασκάλους του δημοτικού; Τι λένε, τι ζητούν από τους δασκάλους, ποιες είναι οι επιθυμίες τους; Τι ζητούν από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση οι γονείς των μαθητών, εκτός από βαθμούς και προετοιμασία για να μπουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο και να πάρουν ένα «χρήσιμο» χαρτί; Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού μετά το πάρτι δεν έχει κανένα απολύτως πραγματικό ενδιαφέρον για την Παιδεία.

(2) Η ελληνική κοινωνία δεν θεωρεί πως η εκπαίδευση είναι μια επιστήμη, όπως ας πούμε, η ιατρική. Έτσι ο καθένας μπορεί να έχει «άποψη» και να λέει ό,τι του κατεβαίνει. (Θα μου πείτε πως ακόμα και στη θεραπεία του καρκίνου αρχίσαμε να θεωρούμε πως ο καθένας μπορεί να έχει την «άποψή» του).

(3) Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικών δεν έχει ιδέα για τον ρόλο και τη σημασία της εκπαίδευσης. Αγνοεί τι πρέπει να διδάξει, γιατί να το διδάξει και πώς να το διδάξει – είναι πράγματα που δεν έμαθε ποτέ (και δεν ενδιαφέρεται να τα μάθει, αφού βολεύεται στη σημερινή κατάσταση με τα δεδομένα από το υπουργείο αναλυτικά προγράμματα και βιβλία).

(4) Τα πανεπιστημιακά τμήματα που προετοιμάζουν τους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης «διδάσκουν» άλλα αντ’ άλλων. Από μαρξισμό μέχρι ολοκληρώματα! Αλλά η πειραματική παιδαγωγική, η γενετική (ή αναπτυξιακή) ψυχολογία και η γενική και ειδική διδακτική (οι βάσεις της εκπαίδευσης) είναι στα αζήτητα. Απλώς οι καθηγητές «διδάσκουν» κάποιο διδακτορικό που κατάφεραν να πάρουν. Μη με αναγκάσετε να φέρω αμέτρητα συγκεκριμένα παραδείγματα και να τρέχω μετά στα δικαστήρια.

(5) Τα πανεπιστημιακά τμήματα που προετοιμάζουν τους εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δεν ασχολούνται με τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση – ασχολούνται με τις επιστήμες τους. Εξάλλου, η μεγάλη πλειοψηφία των καθηγητών αυτών των πανεπιστημιακών τμημάτων (ιδιαίτερα των φυσικομαθηματικών) θεωρούν υποτιμητικό να ασχοληθούν με τόσο «χαμηλά» ζητήματα σε σχέση με την επιστήμη τους…

(6) Την περίοδο 1964-65 έγινε η πρώτη σοβαρή προσπάθεια για τη γενική εκπαίδευση. [...] Την περίοδο 1975-1979 έγινε η δεύτερη σοβαρή προσπάθεια μεταρρύθμισης. Ακολούθησε, όμως, η λαίλαπα του ΠΑΣΟΚ. Μέχρι το 1981 υπήρξε το ΚΕΜΕ, ένα ολιγάριθμο (αλλά με αξιόλογους ανθρώπους) όργανο του υπουργείου Παιδείας που προωθούσε τις μεταρρυθμίσεις στη γενική εκπαίδευση. Το ΠΑΣΟΚ το κατάργησε (για να απολύσει όλους όσοι ήταν στο ΚΕΜΕ) και έφτιαξε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο – ένα καθαρά κομματικό όργανο με μόνιμους δημόσιους υπαλλήλους-συμβούλους που διορίζονταν από το κόμμα, άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα από εκπαίδευση. Το υπουργείο Παιδείας νομικά έχει μόνο το δικαίωμα να αλλάζει τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Μια προσπάθεια κάποιας αλλαγής της κατάστασης έγινε από τον Ι. Παρασκευόπουλο (πρόεδρο του Π.Ι.) επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη. Αλλά αυτή η προσπάθεια τέλειωσε άδοξα πολύ σύντομα.

(7) Η μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικών είναι (όπως και η κοινωνία μας) επηρεασμένη από την «αριστερή» νοοτροπία (που υποστηρίζεται σήμερα και από την ακροδεξιά) και, φυσικά, δεν ανέχεται την ελεύθερη, κριτική και ανατρεπτική (στην τρέχουσα «λογική») σκέψη. Οι λίγοι εκπαιδευτικοί, που προσπαθούν να κάνουν κάτι ενδιαφέρον με τους μαθητές, χαλάνε την πιάτσα και γι’ αυτό απομονώνονται από την πλειοψηφία.

(8) Μέσα σε αυτό το πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον των 35 τελευταίων χρόνων ήταν φυσικό να μην υπάρξουν (εκτός από κάποιες ασήμαντες εξαιρέσεις) επιστήμονες που να θελήσουν να ασχοληθούν με την ουσία της εκπαίδευσης που δεν ενδιαφέρει κανέναν (και να βρεθούν στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο, όπως, ας πούμε, την έπαθα εγώ που είχα ξεκινήσει λίγο νωρίτερα, σε μια διαφορετική εποχή, σε άλλες συνθήκες και με άλλα όνειρα). Επιστήμονες που να μελετήσουν τι πρέπει να διδάσκει το σχολείο (καμιά γνώση δεν είναι γνώση αν δεν οδηγεί σε άλλη γνώση – Bruner). Να μελετήσουν πώς θα πρέπει να το διδάξει (η γνώση μέσα από την ανακάλυψη – Piaget). Και να δουν πώς θα προκύψει το ενδιαφέρον για μάθηση μέσα από τη μελέτη του περιβάλλοντος του παιδιού (Decroly).

– Για μένα το μεγαλύτερο έγκλημα που έκανε στη χώρα μας ο Ανδρέας (με το ΠΑΣΟΚ) ήταν να καταστρέψει ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΑ την ελληνική εκπαίδευση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον του τόπου μας.

http://mhmadas.blogspot.gr/

Η μεγάλη απόδραση: Εκλογές Σεπτεμβρίου 2015

Η μεγάλη απόδραση: 

Εκλογές Σεπτεμβρίου 2015

Του Γιώργου Καραμπελιά*

Εν τέλει αποδείχτηκε για μια ακόμα φορά πως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας προσωπικά, κατόρθωσαν να κερδίσουν το στοίχημα που έθεσαν με το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015: Και να εξαπατήσουν τους Έλληνες αντιμνημονιακούς μέσα από ένα ψευδεπίγραφο δίλημμα, αλλά και να τους μεταβάλουν σε μνημονιακούς, οδηγώντας τους σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο μια και η εμμονή στην αντιμνημονιακή ρητορεία οδηγούσε στον… Βαρουφάκη, τη Ραχήλ και τη Ζωή.

Η δυναμική του δημοψηφίσματος, αυτού του 62% των Ελλήνων που συντάχθηκε με το ΟΧΙ, ήταν αρκετή ώστε στον απόηχό του, μέσα σε μόλις δύο μήνες –και πριν αρχίσουν οι Έλληνες να καταβάλουν το πανάκριβο κόστος του μνημονίου–, να προσφέρει στον Τσίπρα ένα σημαντικό προβάδισμα έναντι των παλαιο-μνημονιακών αντιπάλων του. Διότι εάν όλες οι μείζονες επιλογές ήταν εξ ίσου μνημονιακές, για ποιο λόγο να επιλέξει κανείς τους φθαρμένους παλαιο-μνημονιακούς και όχι τους νεο-μνημονιακούς; Εξάλλου ο Τσίπρας προσέφερε ένα άλλοθι σε όλους εκείνους τους υποστηρικτές του ΟΧΙ που ανακάλυψαν ότι προτιμούν το… ΝΑΙ! Η πιθανή επιστροφή τους στον Μεϊμαράκη θα έμοιαζε με «φτύσιμο» στον ίδιο τον εαυτό τους. Προτιμότερος λοιπόν ένας «αντιμνημονιακός» όπως ο Τσίπρας, που «υποχρεώθηκε να λυγίσει», όπως και οι ίδιοι(!), παρά ένας πατενταρισμένος μνημονιακός. Ο Λογαριασμός εξάλλου δεν έχει έλθει ακόμα. Κατά συνέπεια λοιπόν «Τσίπρας χωρίς αυταπάτες».

Επειδή πολλοί, πριν τρεις μήνες, έθεταν το δίλημμα: ή εκλογές ή δημοψήφισμα, είχαμε εν τέλει και δημοψήφισμα και εκλογές, και μάλιστα στη «σωστή αλληλο-διαδοχή», ώστε η δυναμική ενός ψευδεπίγραφου δημοψηφίσματος να οδηγεί και στην ανάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας. Γι’ αυτό, εξάλλου, όλες τις τελευταίες ημέρες της προεκλογικής εκστρατείας του ο Τσίπρας στράφηκε εκ νέου προνομιακά στη ρητορική του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Ιδιαίτερα μάλιστα, από τη στιγμή και πέρα που διαπίστωσε ότι η ψήφος του ΟΧΙ έμενε ορφανή εξ αιτίας της διαφαινόμενης αποτυχίας της ΛΑΕ και των λοιπών διεκδικητών του ΟΧΙ και δεν κινδύνευε πλέον να του υπενθυμίσει κάποιος τη μεγάλη απάτη που είχε διαπράξει. (Ίσως τώρα πολλοί φίλοι να κατανοούν για ποιο λόγο είχαμε ταχθεί τόσο κάθετα ενάντια στην επιλογή της συμμετοχής στο ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα, διότι σαν ουρά της είχε τον εξαγνισμό των Τσίπρα-Καμμένου – και εν τέλει, όπως απεδείχθη, και την επανεκλογή τους).

Απολύτως χαρακτηριστική υπήρξε η παταγώδης αποτυχία της ΛΑΕ, παρά την παρουσία του Γλέζου, της Κωνσταντοπούλου και του Λαφαζάνη, καθώς και ενός μεγάλου μέρους του κομματικού μηχανισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και το ΚΚΕ έχασε πάνω από 30.000 ψήφους συγκριτικά με τις εκλογές του Ιανουαρίου. Η παλαιοκομουνιστική φρασεολογία και ιδεολογία της «συνεπούς αριστεράς» όπως και η δραχμολαγνεία, δεν συνεγείρουν πλέον την ελληνική κοινωνία. Εν τέλει ο Τσίπρας είχε ως αντίπαλό του μόνο την αποχή ενός σημαντικού μέρους των οπαδών του ΟΧΙ. Μόνο που, ευτυχώς γι’ αυτόν, η αποχή δεν περιορίστηκε στους δικούς του ψηφοφόρους, αλλά επεκτάθηκε και σε όλους τους άλλους. Για ποιο λόγο άραγε να ψηφίσει ο νεοδημοκράτης τον Μεϊμαράκη, όταν τον θεωρεί μία από τα ίδια, ενώ ο ίδιος, λίγες μέρες πριν τις εκλογές, καλούσε τον Τσίπρα να συγκυβερνήσουν;! Επιπλέον λειτούργησε και το επιχείρημα: «ας κυβερνήσει ο Τσίπρας για να εφαρμόσει το μνημόνιο και να μη δραπετεύσει στην αντιπολίτευση.»

Εν τέλει λοιπόν η μεταπολίτευση εξεμέτρησε το ζην δια της δραπετεύσεως των πολιτών από τις κάλπες. Ο ελληνικός λαός δεν τιμώρησε στην κάλπη την προηγούμενη κυβέρνηση για τις επτάμηνες πομπές της, αλλά η τιμωρητική ψήφος αναδιπλώθηκε έξω από την εκλογική διαδικασία, διαμορφώνοντας το ποσοστό ρεκόρ της αποχής, 45%,– μεγαλύτερο και από εκείνο των εκλογών του 1946!. Πάνω από 700.000, από τους ήδη μειωμένους ψηφοφόρους του Ιανουαρίου, προτίμησαν την αποχή. Γεγονός που καταδεικνύει σαφώς ότι τα υπόλοιπα κόμματα, απέτυχαν να ασκήσουν πειστική αντιπολίτευση αρχών, οράματος και προγράμματος, το δε αντιμνημονιακό αφήγημα όχι μόνο έχει εξαντληθεί αλλά οδήγησε αντίθετα και σε υπερψήφιση των νέο-μνημονιακών κομμάτων, όπως ο Σύριζα και οι Ανέλ!

Έτσι, ο εκλεκτός της Μέρκελ, του Ομπάμα, αλλά και της τουρκικής κυβέρνησης πέτυχε μια καθαρή νίκη – η Ουάσιγκτον, το Βερολίνο, και η Άγκυρα έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν. Εκείνος που έχασε, αντίθετα, είναι ο ελληνικός λαός ο οποίος στάθηκε ανίκανος να αντιδράσει στην υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου, και οδηγείται εκών ή άκων στην υποταγή. Διότι βέβαια η αποχή μπορεί να καταδεικνύει την απομάκρυνση από το πολιτικό σύστημα, αλλά δείχνει ταυτόχρονα και την αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να προτείνει κάποια σοβαρή εναλλακτική πρόταση απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που καταρρέει. Η ελληνική κοινωνία δεν μπόρεσε να δώσει τίποτε σοβαρότερο από τον Βασίλη Λεβέντη ως «νέα» εναλλακτική πρόταση. Παρακμή η οποία καταδεικνύεται περίτρανα και από το γεγονός ότι εν τέλει οι εκλογές πέραν της αποχής και της ήττας, πριμοδότησαν μόνο το «ένστικτο του θανάτου» των Νεοναζί.

Ως συνέπεια όλων αυτών, ο αντίκτυπος των αρνητικών εξελίξεων του προηγούμενου επταμήνου θα πολλαπλασιαστεί. Αφού η προηγούμενη κυβέρνηση δεν τιμωρήθηκε στις κάλπες, θα τιμωρήσει τώρα αυτή τον ελληνικό λαό! Το έλλειμμα κυβερνησιμότητας  και πατριωτικής ευθύνης που χαρακτηρίζει το σχήμα ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελ., θα επιτείνει το κοινωνικό κόστος της εφαρμοζόμενης πολιτικής, ενώ θα απουσιάζει από τη Βουλή οποιαδήποτε αντιμνημονιακή φωνή εκτός ΚΚΕ και Χρυσής Αυγής, ώστε να μετριάζονται οι αρνητικές εξελίξεις. Παράλληλα, η επιβράβευση των Φλαμπουράρηδων και των Καμμένων προδιαγράφει ότι ακόμα και αυτό το “αναπτυξιακό πακέτο” θα απορροφηθεί με τον ίδιο παρασιτικό τρόπο που απορροφήθηκαν και τα προηγούμενα. Η χώρα κινδυνεύει να βυθιστεί σε μια μόνιμη παρακμιακή καθοδική σπείρα και προφανώς δεν έχουμε τελειώσει ούτε με το μνημόνιο ούτε με τον Σόϊμπλε και το grexit του.

Το μεταναστευτικό/προσφυγικό αδιέξοδο θα επιταθεί δραματικά, μια και εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν στην Ελλάδα, ενισχύοντας την κρίση κοινωνικής και πολιτισμικής συνοχής της χώρας –δεδομένα τα οποία τροφοδοτούν τον χρυσαυγιτισμό.

Η Παιδεία θα συνεχίσει να αποτελεί “μαύρη τρύπα” για την ελληνική κοινωνία, καθώς η πολιτική αυτής της αριστεράς συμβάλει στον εκφυλισμό της δημόσιας εκπαίδευσης σε χείριστη κρατική παιδεία, που παράγει τους αμόρφωτους φτωχούς του αύριο – στον 21ο αιώνα οι κοινωνικές ανισότητες είναι κατ’ εξοχήν μορφωτικές ανισότητες.

Και πρέπει να μας ζώνουν τα φίδια όταν ο Αναστασιάδης ζητάει από τον Τσίπρα να εκπροσωπήσει και την Κύπρο στην διάσκεψη για το μεταναστευτικό, καθώς αυτό αποτελεί ένδειξη των άριστων σχέσεων που υπάρχουν μεταξύ τους, υπό τις ευλογίες Αμερικανών και Εγγλέζων – γεγονός που θα πληρώσουμε πολύ ακριβά στη νέα προσπάθεια επίλυσης του κυπριακού διά της… διαλύσεως της κυπριακής δημοκρατίας. Πραγματικά, ο κατάλογος δεν έχει τέλος φέροντας ante portas το φάσμα μιας μεγάλης εθνικής και κοινωνικής καταστροφής. Καθόλου τυχαία βέβαια στο νομό Ροδόπης εξελέγησαν τρεις μουσουλμάνοι και τουρκόφρονες βουλευτές και κανένας χριστιανός.

Η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 20ης του Σεπτέμβρη, κατέδειξε περίτρανα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος. Πολλαπλασιάζει, επομένως, τις ευθύνες όσων βρίσκονται έξω από αυτό, να ασκήσουν την μόνη ουσιαστική αντιπολίτευση στον νέο-αυριανισμό που χτίστηκε μεθοδικά πάνω στα ψέματα, τις απάτες, και την διγλωσσία της προεκλογικές περιόδου. Είτε οι υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας θα πρέπει να συσπειρωθούν γύρω από ένα τέτοιο σχέδιο, είτε η ελληνική κοινωνία θα γονατίσει μπροστά στην παρακμή της.

Και επειδή κανένα κακό δεν έρχεται χωρίς και κάποιες θετικές πλευρές, εμείς θα επιμένουμε να υπενθυμίζουμε πως ζητήματα όπως η γενικευμένη παρακμή, το δημογραφικό, το μεταναστευτικό, η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, άρχισαν σταδιακώς να σπάνε το φράγμα της σιωπής και να εγκαθίστανται στο κέντρο του δημόσιου προβληματισμού, ξεπερνώντας επί τέλους τη μονοδιάστατη επικέντρωση στο «μνημόνιο-αντιμνημόνιο».

Για να θάψουμε τα κάθε είδους μνημόνια θα πρέπει να οικοδομήσουμε ένα νέο όραμα για την Ελλάδα. Και για κάτι τέτοιο θα πρέπει να απευθυνθούμε προνομιακά σε εκείνους που αρνήθηκαν να επιλέξουν τον «καλύτερο» εντολοδόχο του μνημονίου. Εκεί, σε αυτό το διαρκώς αυξανόμενο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που αρνείται το πολιτικό σύστημα, καθώς και σε όσους αποφασίσουν να εγκαταλείψουν τελεσίδικα και οριστικά τις ιδεοληψίες τους, κυρίως της Αριστεράς, που τόσο δραματικά χαντάκωσαν τη ΛΑΕ, μπορεί να ανεβρεθεί ίσως μια μαγιά για το αύριο. Απόδραση λοιπόν επιτέλους από το σύστημα/μεταπολίτευση, για να επιστρέψουμε στα πραγματικά διακυβεύματα και προτάγματα για τη χώρα. Διαφορετικά η μεγάλη απόδραση των πολιτών από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου θα κινδυνεύσει να μεταβληθεί σε απόδραση/εγκατάλειψη της ίδιας της χώρας, σε ένα θανάσιμο no future.

*Ένα αρχικό σχεδίασμα του κειμένου έγινε από τον Γιώργο Ρακκά.

http://ardin-rixi.gr/archives/195066

Πρόβλεψη εκλογικού αποτελέσματος

Πρόβλεψη εκλογικού αποτελέσματος

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Έχω τονίσει κατ’ επανάληψη ότι θεωρώ παντελώς αναξιόπιστες τις κάθε είδους «δημοσκοπήσεις» που κυκλοφορούν προεκλογικά και τούτο λόγω του γεγονότος ότι γίνονται «κατά παραγγελίαν» και επομένως στοχεύουν να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες κομματικές επιδιώξεις εκείνων που πληρώνουν και όχι βέβαια να ενημερώσουν τους αφελείς πολίτες αυτής της χώρας.

Όπως υποσχέθηκα, θα δώσω τις προβλέψεις μου λίγο πριν από τις εκλογές, ώστε να έχω μια κατά το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα, σύμφωνα με την ενημέρωση και τις πληροφορίες που κατάφερα να συγκεντρώσω. Θα ήθελα να τονίσω ότι μια πρόβλεψη που θα γινόταν το μεσημέρι των εκλογών θα ήταν ίσως πιο ασφαλής δεδομένου ότι το αποκορύφωμα της δραστηριότητας των κομματικών μηχανισμών σημειώνεται πάντα το Σάββατο και το πρωί της Κυριακής παραδοσιακά, μια και έχει αποδειχθεί ότι τότε είναι πιο αποτελεσματική και κυρίως χωρίς δυνατότητα αντίδρασης των αντιπάλων. Σε κρίσιμες εκλογικές μάχες και με οριακές διαφορές ποσοστών, όπως στην παρούσα εκλογική μάχη, ο εμπειρότερος και πειστικότερος σε υποσχέσεις και «παραμύθιασμα» μηχανισμός κερδίζει την μάχη.

 Υπενθυμίζω ότι ο  Άρειος Πάγος επέτρεψε να συμμετάσχουν στις βουλευτικές εκλογές της 20^ης Σεπτεμβρίου 2015 τα εξής κόμματα:

·       Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς - ΣΥΡΙΖΑ (Αλέξης Τσίπρας).

·       Νέα Δημοκρατία - Ν.Δ. (Ευάγγελος Μεϊμαράκης).

·       Λαϊκός Σύνδεσμος - Χρυσή Αυγή (Νικόλαος Μιχαλολιάκος).

·       Το Ποτάμι (Σταύρος Θεοδωράκης).

·       Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας - ΚΚΕ (Δημήτρης Κουτσούμπας).

·       Ανεξάρτητοι Έλληνες - Εθνική Πατριωτική Δημοκρατική Συμμαχία (Πάνος Καμμένος).

·       Ένωση Κεντρώων (Βασίλης Λεβέντης).

·       Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδος  - ΟΚΔΕ (Διοικούσα επιτροπή: Σωφρόνιος Παπαδόπουλος, Σοφία Θεοδωροπούλου και Χρήστος Ζάκας).

·       Ελληνική Λαϊκή Δημοκρατική Απελευθέρωση - ΕΛ.ΛΑ.ΔΑ (Κων. Παπανικόλας).

·       Κοινωνία - Πολιτική Παράταξη Συνεχιστών Καποδίστρια (Μιχαήλ Ηλιάδης).

·       Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ - ΟΑΚΚΕ (Διοικούσα επιτροπή: Ηλίας Σαφειρόπουλος, Διονύσιος Γούρνας και Ελένη Κωνσταντινοπούλου).

·       Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο - Ε.ΠΑ.Μ. (Δημήτριος Καζάκης).

·       Λαϊκή Ενότητα (Παναγιώτης Λαφαζάνης).

·       Δημιουργία, ξανά! Θάνος Τζήμερος.

Επίσης, θα συμμετέχουν και οι εξής συνασπισμοί κομμάτων:

·         Δημοκρατική Συμπαράταξη, αποτελούμενος από τα κόμματα: α) Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα - ΠΑΣΟΚ και β) Δημοκρατική Αριστερά - ΔΗΜΑΡ (Φωτεινή Γεννήματα και Αθανάσιος Θεοχαρόπουλος).

·         Αντικαπιταλιστική Αριστερή Συνεργασία για την Ανατροπή (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) - Μέτωπο της Αντικαπιταλιστικής, Επαναστατικής, Κομμουνιστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας και Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα ΕΕΚ - Τροτσκιστές (17μελής κεντρική συντονιστική επιτροπή).

·         Κ.Κ.Ε. (μ - λ) και Μ - Λ Κ.Κ.Ε. - Εκλογική Συνεργασία (Διευθύνουσα επιτροπή: Κωνσταντίνος Μπεκιάρης, Αντώνιος Παπαδόπουλος, Δημήτριος Μπαμπίλης και Πέτρος Κουφοβασίλης).

·         Δημοκρατικοί - Κοινωνία Αξιών - Κόμμα Πειρατών Ελλάδας (Ευγένιος Καλαϊτζόπουλος, Στυλιανός Φενέκος και Αθανάσιος Γούναρης) και

·         Πατριωτική Ένωση - Ελληνική Λαϊκή Συσπείρωση «ΕΛΑΣ», αποτελούμενος από τα κόμματα: α) Εθνεγερσία, β) Ανατολή της Ρωμιοσύνης και γ) Εθνικός Λαϊκός Σχηματισμός - ΕΛΑΣ (Γεώργιος Αϋφαντής, Παναγιώτης Ξανθόπουλος και Οδυσσέας Τηλιγάδας).

Μερικές παρατηρήσεις και σκέψεις για την γενικότερη εικόνα της πολιτικής κατάστασης της χώρας και των κομματικών σχηματισμών που συμμετέχουν στην εκλογική μάχη.

Σε οποιοδήποτε κράτος με σοβαρούς και υπεύθυνους πολίτες το εκλογικό αποτέλεσμα, μετά από την εγκληματική διαχείριση των πολιτικών και οικονομικών πραγμάτων του επταμήνου που πέρασε, θα ήταν περίπατος για τον βασικό αντίπαλο του μορφώματος που αυτοδιαφημίστηκε ως «πρώτη φορά αριστερά». Παρατηρούμε όμως ότι δίνεται μια μάχη στήθος με στήθος, γεγονός που αποδεικνύει το πόσο φθαρμένη και αναξιόπιστη είναι πλέον η ΝΔ, η οποία θα είχε την τύχη του ΠΑΣΟΚ εάν υπήρχε ένας στοιχειωδώς σοβαρός και αξιόπιστος πολιτικός σχηματισμός εντός του Συστήματος.

Εδώ προκύπτει ένα ακόμη συμπέρασμα: 

Φαίνεται ότι φθάνουμε αργά και βασανιστικά στο τέλος ενός καθεστώτος που γεννήθηκε μέσα σε ψέμματα και μύθους, κατέστρεψε την χώρα και εξάντλησε πια τις δυνατότητές του. Ενός καθεστώτος που χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα πλέον διεφθαρμένα του πλανήτη. Οι εκπρόσωποί του αποτελούν ο,τι χειρότερο κυκλοφορεί στην πιάτσα, προϊόντα συναλλαγής, εξαπάτησης και απαξίωσης. Έτσι σήμερα διαθέτουμε:

Έναν γλοιώδη πολιτικάντη ως ΠτΔ, 

Μια θείτσα συνδικαλίστρια ως πρωθυπουργό,

Μια ψυχοπαθή με Ναπολεόντειο σύμπλεγμα ως ΠτΒ.

Τυπικά δείγματα του καθεστώτος...

Μερικές ακόμη παρατηρήσεις:

Όσον αφορά την Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΔΗ.ΣΥ.), προϊόν συνεργασίας των απελπισμένων του ΠΑΣΟΚ και των υπολειμμάτων της φιλόδοξης ΔΗΜΑΡ του σοβαροφανούς πολιτικάντη Κουβέλη (γνωστού και ως μπαρμπα-Κουρέλης), που την μετέτρεψε σε ΡΗΜΑΔ, με εντυπωσιάζει η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά. Αυτή η ασήμαντη, βολεμένη νοικοκυρούλα, η οποία επωφελήθηκε πολλαπλώς καπηλευόμενη το όνομα του πατέρα της, φαίνεται ότι ευνοείται από τις συγκυρίες και κυρίως από την παταγώδη διάψευση των προσδοκιών για διορισμούς και ρουσφέτια εκείνης της μάζας των εθισμένων σ’ αυτά πασόκων που μεταλλάχθηκαν σε συριζαίους και επιστρέφουν πλέον σιγά-σιγά σαν βρεγμένες γάτες στο παλιό τους κόμμα. Ενώ λοιπόν πολλοί είχαν προεξοφλήσει την εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ οι εξελίξεις δείχνουν ότι πηγαίνει πολύ καλύτερα εκλογικά από ότι θα περίμεναν και οι ίδιοι. Ασφαλώς σ’ αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο η απόφαση του θλιβερού ΓΑΠ να μη συμμετάσχει στις εκλογές προφασιζόμενος ότι δεν έχει χρήματα!

Το κόμμα που φυλλορροεί, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, είναι το κόμμα του (μέτριου και καθεστωτικού) δημοσιογράφου Θεοδωράκη, κάτι που ήταν ίσως αναμενόμενο, μια και υπήρξε ένα πυροτέχνημα του Συστήματος, όπως και το δημιούργημα του Ψεκασμένου (που παρέσυρε αρκετούς σοβαρούς και καλούς πατριώτες να το στηρίξουν). Κόμματα που δημιουργήθηκαν μέσω του …φέησμπουκ, χωρίς σοβαρή οργανωτική υποδομή και δραστηριότητα, χωρίς περιφερειακά Γραφεία, χωρίς στελέχη με πολιτική εμπειρία και ανεμομαζώματα τύπου Χαϊκάλη, Ραχήλ Μακρή και …Ξουλίδου, το τέλος τους είναι προδιαγεγραμμένο. Βεβαίως, «Το Ποτάμι» είναι απείρως σοβαρότερο συγκρινόμενο με το τσίρκο των ΑΝΕΛΛ και διασώζεται προς το παρόν από το γεγονός ότι δεν διαθέτει …ψεκασμένους στις τάξεις του και από το γεγονός ότι λειτουργεί ως χώρος υποδοχής απογοητευμένων τέως ψηφοφόρων του Σύριζα, που σε ουδεμία περίπτωση θα ψήφιζαν την …δεξιά ΝΔ.

Ένα ακόμη εντυπωσιακό γεγονός είναι και η συνεχιζόμενη άνοδος της ΧΑ παρά τις διώξεις, τις φυλακίσεις ολόκληρης της ηγετικής της ομάδας, της διακοπής κάθε είδους κρατικής επιχορήγησης και τον ορυμαγδό των ΜΜΕ εναντίον της επί μήνες, κάτι που αποδεικνύει το πόσο σάπιο και ευάλωτο είναι πλέον το καθεστώς της μεταπολίτευσης. Δεν μπορεί να πείσει ούτε για τα αυτονόητα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την ανάδυση στην επιφάνεια εκείνου του γραφικού μεταμεσονύκτιου τύπου, ο οποίος εμφανίζεται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ περίπου ως ο παραγνωρισμένος πολιτικός, στις προφητείες του οποίου κακώς δεν δώσαμε σημασία. Θεωρώ ότι εάν τελικά καταφέρει να μπεί στην Βουλή θα αποτελεί μια ακόμη απόδειξη του ευτελισμού του μεταπολιτευτικού καθεστώτος, αλλά και της κατάρρευσης ενός ακόμη μύθου της μεταπολίτευσης, αυτού που μας τόνιζαν μονίμως τις τελευταίες δεκαετίες, για το πόσο σοφός και ώριμος πολιτικά λαός είμαστε.

Τέλος, για το ΚΚΕ, ένα ακόμα στήριγμα του Συστήματος, με την τεράστια οικονομική του επιφάνεια, τις εκατοντάδες και χιλιάδες επαγγελματικά του στελέχη, με την εντυπωσιακή οργανωτική του υποδομή και κυρίως την συσσωρευμένη πολιτική του εμπειρία ενός και πλέον αιώνα, θα ανέμενε κάποιος να διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις και ο στόχος του να είναι ένα υψηλό διψήφιο ποσοστό και όχι να παλεύει για ένα θλιβερό 6-7%! Προφανώς είτε η ιδεολογία και η πολιτική του είναι για τα σκουπίδια είτε η ηγετική του ομάδα έχει βολευτεί θαυμάσια στον ρόλο της. Με τους Λαφαζανοστρατούληδες και τις Ραχηλοζωίτσες απαξιώ να ασχοληθώ. Ζουν στο δικό τους όνειρο και δεν τους ξυπνάω.

Σύμφωνα λοιπόν με την μέχρι στιγμής πολιτική κατάσταση και την πληροφόρηση που διαθέτω, οι προβλέψεις μου για την Κυριακή των εκλογών διαμορφώθηκαν ως εξής:

1.      ΝΔ                    28-30%

2.    ΣΥΡΙΖΑ           25-28%

3.    ΧΑ                  8-10%

4.    ΚΚΕ                 6-7%                        

5.     ΔΗ.ΣΥ.            5-6%

6.    Ποτάμι            4-5%

7.     ΛΕ (Λαφαζ)     3-5%                       

8.    ΕΚ (Λεβ)         3-4%                       

9.    ΑΝΕΛΛ           2-3%                       

10.    ΑΝΤΑΡΣΥΑ  1-2%                        

11.  Δημιουργία Ξανά, ΟΑΚΚΕ,

ΟΚΔΕ, Μ-Λ/μ-λ, ΕΠΑΜ,

Πειρατές, κλπ  2-3%   

Κλείνοντας, υπενθυμίζω ότι με τα σημερινά δεδομένα αυτή είναι η πρόβλεψή μου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι αδύνατον να μεταβληθεί το τελευταίο 24ωρο. Όσοι/όσες έχουν διαφορετική εκτίμηση ας την δημοσιοποιήσουν με την σχετική τεκμηρίωση. Για εκείνους που θέλουν να μάθουν τα ακριβή τελικά αποτελέσματα, μπορούν να απευθυνθούν στην χαρτορίχτρα ή την καφετζού της γειτονιάς τους. Καλό βόλι! 

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης, 18-9-2015     

Υ.Γ. Αναδημοσιεύω τις προβλέψεις μου για τις προηγούμενες εκλογές:

Η τελική μου

πρόβλεψη: 22-1-15                               (25-1-15)

ΣΥΡΙΖΑ 36%                                               36.34            
ΝΔ          29%                                               27.81
ΧΑ         6,5%                                              6.28
Ποτάμι 6,0%                                              6.05
ΚΚΕ      5,5%                                               5.47
ΠΑΣΟΚ 4,5%                                             4.68
ΑΝΕΛ    3,5%                                              4.75
ΓΑΠ       2,5%                                              2.46
ΛΑΟΣ    2,0%                                              1.03
ΑΝΤΑΡΣΥΑ 1,5%                                      0.64
ΔΗΜΑΡ 1,0%                                             0.49
Λοιπά 2,0%

                                  Ένωση Κεντρώων 1.79

Περιθώριο στατιστικού λάθους: +/-  1%