Παλαγγίες...

Παλαγγίες...

Για την γλώσσα και πάλι...

Για την γλώσσα και πάλι...

Η συνεχής υποβάθμιση της γλώσσας μας, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Έγινε όμως σιγά- σιγά, έτσι ώστε να μην φανεί η αλλαγή. Κάθε μικρή ‘μεταρρύθμιση’ μας φαινόταν ασήμαντη και δεν αντιδράσαμε. Μόνο που αυτές οι αλλαγές, οδηγούν, εκτός των άλλων, και σε μια νοοτροπία που προβληματίζει. Σαν να ντρεπόμαστε που χρησιμοποιούμε αυτή τη γλώσσα. Σαν να την μισούμε. Να τη θεωρούμε δεύτερης κατηγορίας. Για αυτό, την κακοποιούμε βάναυσα. Είναι υπερβολικό να πούμε ότι αυτόν τον στόχο είχαν οι συνεχείς εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις; Σίγουρα όμως είχαν αποτέλεσμα να μεγαλώσουν γενιές που δεν γνωρίζουν ορθογραφία...

ΔΕΕ

Υποβολείο 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΟΠΟΥΛΟΣ

[...Φίλος θυμήθηκε το άλλο άνετο • -«Α, εγώ δεν τα πάω καλά με την ορθογραφία»- • παιδί κι αυτό, είπε, της «αυταρέσκειας της αμορφωσιάς», • που λέει κι ο Δημοσθένης Κούρτοβικ (στα Νέα), όπως έγραφα προ καιρού. • Κι επειδή αυτή η «αυταρέσκεια» εμένα κάτι μου κάνει • (κι ύστερα λέω «αψίκορο» τον καημένο τον Εμάντ) • επιτρέψτε μου να επικαλεστώ ένα σχόλιό μου που είχε δημοσιευθεί ήδη προ 15ετίας στην «Κ» (17.7.1999 σελ. «Απόψεις»). •

«–Α, ξέρετε, εγώ με την ορθογραφία δεν τα πήγαινα ποτέ καλά! •

Το είπε και ξεμπέρδεψε. • Τίναξε και το μαλλί πίσω, • σαν να έλεγε πως τη συνάδελφο εκεί στη γωνία δεν την πάει, δεν έχουν σχέση, • επομένως μην τις συσχετίζετε, εντάξει; • Κάτι προσωπικό δηλαδή, εντελώς άσχετο με τη δουλειά. •

Όχι πως αυτή η φράση δεν ακουγόταν ανέκαθεν. • Αλλά τουλάχιστον, • όταν ο τολμηρός έπαιρνε την απόφαση να πει κάτι τέτοιο, • και ιδίως στον χώρο της δουλειάς του, • και μάλιστα όταν αυτή η δουλειά είχε σχέση με το γράψιμο, • λεγόταν με έναν τόνο απολογητικό συνήθως, • με ένα κοκκίνισμα μερικές φορές, • με έναν τόνο που είχε συνείδηση μιας σοβαρής αδυναμίας και που ζητά κατανόηση. • Ακόμη κι όταν διατυπωνόταν σε τόνους ανάλαφρους ή δήθεν δεν-με-μέλει, • δεν ήταν δύσκολο να διακρίνεις από κάτω μια κάποια ντροπή, μια συστολή. •

Τώρα πολλοί, • ακόμη και από αυτούς που η δουλειά τους απαιτεί γράψιμο, • δεν ξέρουν τι σημαίνει αυτό που δεν ξέρουν, που δεν έμαθαν, που δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν • και που, κατά τα φαινόμενα, ποτέ δεν θα μάθουν. •

Ελεγε προ ημερών συνάδελφος, ο οποίος, • λόγω της θέσης του στην εφημερίδα που εργάζεται, • έρχεται σε επαφή με τα «χειρόγραφα» πολλών νέων συντακτών, • ότι σπάνια βρίσκεις πια μέτριο, έστω, γνώστη ορθογραφίας ανάμεσά τους. • Φυσικά, αυτό δεν αφορά τους νέους συντάκτες μόνο. • Οπου και να στραφείς, αδράχνεις απτή την ανορθογραφία, • την αδυναμία να συνταχθούν πέντε κουβέντες στη σειρά, • την ακυριολεξία, • το γρύλισμα ενίοτε μιας γλώσσας που θυμίζει ελληνικά. • Με κορυφαίους του χορού βέβαια τηλεοράσεις και ραδιόφωνα • -εκεί όπου η ανορθογραφία κυριολεκτικά βγάζει γλώσσα...

–Δεν ξέρω ορθογραφία και σκασίλα μου! 

Ο άνετος που το λέει πιστεύει πως πρόκειται για κάτι που δεν θα έχει καμία απολύτως επίπτωση στο επάγγελμα ή τη ζωή του. • Όχι μόνο γιατί τα συστήματα αυτόματης ορθογραφίας στα κομπιούτερ τον έχουν απαλλάξει από τις σχετικές σπαζοκεφαλιές, • αλλά γιατί δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι η ανορθογραφία, • το να μην έχεις «παιδευτεί» για να μάθεις σωστά τη γλώσσα σου, • είναι σαν τους ελαφρούς εκείνους πυρετούς που υποδηλώνουν σοβαρότατες ασθένειες • -στο πώς μιλάς, • πώς διατυπώνεις τις σκέψεις σου, • ακόμη και πώς σκέπτεσαι»...]

http://www.kathimerini.gr/786337/article/epikairothta/politikh/ypovoleio

Ο Καραμανλής ήθελε πραγματικά την αντικατάσταση του ελληνικού αλφάβητου με το λατινικό και όχι μόνον;

Τι κρύβεται πίσω από αυτές τις "αποκαλύψεις";

Πώς απέτρεψαν, ο Κ.Τσάτσος και ο Ε.Παπανούτσος, την καθιέρωση του λατινικού αλφάβητου και της φωνητικής γραφής από τον Κ. Καραμανλή

Σπύρος Κουτρούλης

Σε ένα άρθρο του Σ. Ψυχάρη στις 25.7.1999, στο "Βήμα" αναφέρεται ότι ο Κ. Καραμανλής επιχείρησε να καθιερώσει, στην πρώτη τετραετία της μεταπολίτευσης, το λατινικό αλφάβητο και την φωνητική γραφή και υποχώρησε μετά την σθεναρή αντίδραση του Κ. Τσάτσου και του Ε. Παπανούτσου. 

Δεδομένου ότι ο Κ. Καραμανλής, παρότι επιθυμούσε να βρίσκεται κοντά σε σημαντικούς στοχαστές, ο ίδιος ποτέ δεν είχε ιδιαίτερους θεωρητικούς προβληματισμούς, είναι αξιοπερίεργο τι τον ώθησε να ασπαστεί θέσεις, που στην χώρα μας συμμερίζονταν μόνο ένα κομμάτι του δημοτικισμού.

                              Κων/τίνος Τσάτσος

Πως ένας πολιτικός που δεν είχε γίνει γνωστός για την εμπλοκή του στις γλωσσικές διαμάχες λαμβάνει μια τέτοια πρωτοβουλία, που αιφνιδιάζει τους κατ' εξοχήν δημοτικιστές συνεργάτες του. 

Βεβαίως η κατάργηση της αραβικής γραφής από τον Κεμάλ θεωρήθηκε ως μεγάλο βήμα προόδου για τους Τούρκους.

Όμως σε μια γλώσσα με παράδοση χιλιάδων ετών, με αδιάλειπτη συνέχεια, στην οποία έχουν γραφεί σπουδαία έργα, μια τέτοια πρωτοβουλία, ανεξάρτητα από τις πιθανές προθέσεις, όσων την υποστήριζαν, θα είχε ως αποτέλεσμα να χάσουμε άλλο ένα αγκωνάρι της αυτοτέλειας και ανεξαρτησίας μας.

Φυσικά αυτό το επεισόδιο δεν ερευνήθηκε ποτέ περισσότερο. 

Το απόσπασμα, από το άρθρο του Σ.Ψυχάρη, με τον τίτλο "Κ. Καραμανλής" είναι το ακόλουθο: 

"Την πρώτη φορά η κρίση ξέσπασε σε μια συνάντηση του Καραμανλή με τον Κ. Τσάτσο (προτού γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν υπουργός Πολιτισμού) και τον αείμνηστο Ευάγγελο Παπανούτσο (φωτ.). Τους είχε καλέσει ο τότε πρωθυπουργός στο γραφείο του για να συζητήσουν θέματα της Παιδείας. Σε μια στιγμή ο Καραμανλής τους είπε ότι θα έπρεπε κάποια στιγμή να σκεφθούν το ενδεχόμενο να συνδυασθεί το ελληνικό αλφάβητο με το λατινικό, να εξετασθεί ακόμη και το θέμα της φωνητικής γραφής. 

Σαν ελατήρια πετάχτηκαν επάνω οι δύο συνομιλητές του Καραμανλή. «Δεν πίστευα στα αφτιά μου!» θα αφηγηθεί αρκετά χρόνια αργότερα ο Κ. Τσάτσος... 

Οπωσδήποτε οι δύο συνομιλητές του τότε πρωθυπουργού δήλωσαν ότι παραιτούνται κλπ., κλπ. και ο Καραμανλής απέσυρε το θέμα."

http://amina-politiki.blogspot.gr/2014/10/blog-post_21.html

Από το "ΒΗΜΑ" της 25/07/1999 

[...Αυτή ήταν η νοοτροπία του Κ. Τσάτσου και όλων σχεδόν των συνεργατών του Καραμανλή, του πολιτικού που σφράγισε όσο ελάχιστοι άλλοι τη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Τον έτρεμαν... 

Είναι χαρακτηριστικό εκείνων των καιρών ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούσε ο Κ. Τσάτσος, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με τονΚαραμανλή, ως πρωθυπουργό.

Καλούσε (ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας) στο περίφημο πορτοκαλί τηλέφωνο όχι τον (πρωθυπουργό) Καραμανλή αλλά τον (Γενικό Διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου του Πρωθυπουργού) πρέσβη Πέτρο Μολυβιάτη και...

Πέτρο, δε μου λες πώς είναι τα κέφια του; Να του τηλεφωνήσω;

Αν ο πρέσβης έδινε το πράσινο φως, καλώς ­ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλούσε στο πορτοκαλί τηλέφωνο τον πρωθυπουργό, διαφορετικά η τηλεφωνική επικοινωνία ανεβάλλετο...

...Και όμως, ο άνθρωπος αυτός δύο φορές βρήκε το κουράγιο να αντιταχθεί αποφασιστικά στον Καραμανλή. Και τις δύο φορές ο Καραμανλής ήταν έτοιμος να προχωρήσει σε εντελώς ριζοσπαστικά μέτρα.

Την πρώτη φορά η κρίση ξέσπασε σε μια συνάντηση του Καραμανλή με τον Κ. Τσάτσο (προτού γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν υπουργός Πολιτισμού) και τον αείμνηστο Ευάγγελο Παπανούτσο. Τους είχε καλέσει ο τότε πρωθυπουργός στο γραφείο του για να συζητήσουν θέματα της Παιδείας. Σε μια στιγμή ο Καραμανλής τους είπε ότι θα έπρεπε κάποια στιγμή να σκεφθούν το ενδεχόμενο να συνδυασθεί το ελληνικό αλφάβητο με το λατινικό, να εξετασθεί ακόμη και το θέμα της φωνητικής γραφής.

Σαν ελατήρια πετάχτηκαν επάνω οι δύο συνομιλητές του Καραμανλή. «Δεν πίστευα στα αφτιά μου!» θα αφηγηθεί αρκετά χρόνια αργότερα ο Κ. Τσάτσος... Οπωσδήποτε οι δύο συνομιλητές του τότε πρωθυπουργού δήλωσαν ότι παραιτούνται κλπ., κλπ. και ο Καραμανλής απέσυρε το θέμα.

Λίγα χρόνια αργότερα ο Καραμανλής έδωσε το πράσινο φως για την κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων (κάτι που τελικώς υλοποίησε αρκετά αργότερα η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου). Ο τότε αρμόδιος υπουργός Παιδείας, συντηρητικός και κατά τινας άτομο οπισθοδρομικό, δεν τολμούσε να διαφωνήσει ανοιχτά με τον Καραμανλή, φοβούμενος την απόλυσή του από την κυβέρνηση. Για τον λόγο αυτό, όπως ο ίδιος οΚαραμανλής έχει αφηγηθεί, ο οπισθοδρομικός αυτός υπουργός ειδοποίησε τον Κ. Τσάτσο, που είχε ήδη γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Κ. Τσάτσος έσπευσε να τηλεφωνήσει στον Π. Μολυβιάτη, ζητώντας του να πει στον πρωθυπουργό ότι ήταν έτοιμος να υποβάλει την... παραίτησή του αν η Κυβέρνηση Καραμανλή προχωρούσε στην κατάργηση των τόνων...

Ηταν η δεύτερη φορά που διαφώνησε ο Κ. Τσάτσος. Τι σημασία είχε; Προφανώς καμία. Ο,τι παρεμπόδισαν ο οπισθοδρομικός υπουργός και ο Κ. Τσάτσος το επέβαλε αργότερα η ίδια η κοινωνία και η ζωή ­ μόλις το ΠαΣοΚ πήρε την εξουσία.

Αν τα επεισόδια αυτά αξίζει να αναφέρονται είναι για να καταφανεί ότι ο Καραμανλής, ηγέτης ασφαλώς της ελληνικής Δεξιάς, είχε και τις προοδευτικές εκλάμψεις του. Και πολλές φορές δεν μπόρεσε προφανώς να επιβάλει μέτρα προοδευτικά σκοντάφτοντας στις απηρχαιωμένες απόψεις ακροδεξιών στη νοοτροπία υπουργών και άλλων συνεργατών του.]

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=112955&wordsinarticle=%CE%A4%CF%83%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%82

Να μη ξεχνάμε την Κύπρο...

Διάβασα πρόσφατα μια αναδημοσίευση του παραπάνω (προ 15ετίας άρθρου, Φεβρ. 2000) του αείμνηστου Νικολάου Μάρτη στο Διαδίκτυο και θυμήθηκα ένα επίσης παλιό εκπληκτικό και συνάμα συγκινητικό κείμενο που είχα αναρτήσει (Κυπριακός κατήφορος, ΤΡΙΤΗ, 28 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2010) από την κυπριακή εφημερίδα "ΣΗΜΕΡΙΝΗ" το οποίο θεωρώ ότι πρέπει να μελετηθεί και να μας προβληματίσει. Ο αφελληνισμός της Κύπρου προχωράει με ταχύτατους ρυθμούς και οι γραικύλοι πληθαίνουν συνεχώς...

ΔΕΕ

Ο Κύπριος ποιητής Παντελής Μηχανικός 

και το " Ίτε" του Αισχύλου

«Και τι περιμένεις από ανθρώπους / που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους / και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους. / Απαθώς / τότε / κι απαθώς / σήμερα / ζητάνε απλώς / διαζύγιο. / Τέτοιοι ρουφιάνοι / δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε». Π. Μηχανικός, "Ίτε"

Μετά από 36 χρόνια άλλαξε τίποτε;

Γ Ι Α Τ Ι ο Παντελής Μηχανικός επέλεξε τον τίτλο «Ίτε» για το σκληρό εκείνο ποίημα στην «Κατάθεση» του 1975; Ελάχιστους ενδιαφέρει. Άλλωστε, πόσοι ξέρουν τ’ όνομα και πόσοι το έργο του αείμνηστου απ’ το 1979 ποιητή; Ωστόσο αξίζει πλείονες να συλλογιστούν ότι: Εκείνο το «Ίτε», ήταν μια σαφής δήλωση πρόθεσης να συγκρίνει τον ηττημένο Ελληνισμό μετά την τουρκική εισβολή του 1974, με τον νικητή Ελληνισμό της ασυνθηκολόγητης κατά των Μήδων εισβολέων αντίστασης του 480 π.Χρ. Ο (Ε/κ) Έλλην Κύπριος ποιητής από το σκλαβωμένο χωριό Λιμνιά Αμμοχώστου, μετά την ήττα του ’74, 48χρονος τότε, έτη πέντε πριν από τον θάνατό του, με το «Ίτε» επικεφαλίδα των στίχων του, συνομιλούσε κι έδιδε θλιβερότατη αναφορά για την τραγωδία του 1974 μ.Χρ., στον ένα από τους τρεις κορυφαίους ανά τους αιώνες τραγικούς ποιητές, τον Αισχύλο. Τον (Ε/α) Ελληνοαθηναίο γιο του Ευφορίωνος που (α) 35χρονος είχε λάβει μέρος, μ’ επικεφαλής τον Μιλτιάδη, στη νικηφόρα μάχη, Αθηναίων και Πλαταιέων κατά των Μήδων εισβολέων του Δαρείου, στον Μαραθώνα το 490 π.Χρ., (β) 45χρονος πολέμησε στην περίλαμπρη νίκη των Ελλήνων, με ηγέτη τον Αθηναίο Θεμιστοκλή, στη Ναυμαχία της Σαλαμίνος κατά του στόλου του Ξέρξη το 480 π.Χρ. και, (γ) 46χρονος, στην τελική κατατρόπωση των χερσαίων περσικών δυνάμεων του Μαρδονίου στη Μάχη των Πλαταιών του 479 π.Χρ. με επικεφαλής τον (Ε/λ) Λακεδαιμόνιο Παυσανία. Επειδή:

Σ Τ Η Ν ΤΡΑΓΩΔΙΑ «Πέρσαι» (στίχοι 396-399) που για τη νίκη στη Σαλαμίνα ανέβασε ο Αισχύλος το 472 π.Χρ. βρίσκεται η πασίγνωστη επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια, προστακτική ίτε του ρήματος είμι: «Ω! παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ’, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, νυν υπέρ πάντων αγών» («Εμπρός παιδιά των Ελλήνων, λευτερώστε πατρίδα, τέκνα, γυναίκες, των θεών τα ιερά, τους τάφους των προγόνων, τώρα θα πολεμήσετε για όλα», καθώς μετέφρασε ο Τάσος Ρούσος στις εκδόσεις «Κάκτος»). Και το πέτυχαν τότε. Με το στρατήγημα του Θεμιστοκλή. Που ο αυστηρός ιστορικός Θουκυδίδης τον εγκωμίαζε έναν σχεδόν αιώνα αργότερα: «Κράτιστος Γνώμων» και «Άριστος Εικαστής» (Α-138).

Ε Ν Α Ν Τ Ι ΤΟΥ αισχύλειου «Ίτε», ο Π. Μηχανικός (που σε δύο γιους έδωσε τα ονόματα Ορέστης και Θουκυδίδης) περιέγραψε την οικτρή ημών των Ελλήνων κατάσταση του ‘74 με το δικό του «Ίτε»: «Και τι περιμένεις από ανθρώπους / που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους / και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους. / Απαθώς / τότε / κι απαθώς / σήμερα / ζητάνε απλώς / διαζύγιο. / Τέτοιοι ρουφιάνοι / δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε». Μετά από 36 χρόνια άλλαξε τίποτε;

ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΕ 22.9.10

Μετά που ενθυλάκωσαν οι Τούρκοι τις άνευ αντιδώρου «γενναίες προσφορές» των συντροφικών ψευδαισθήσεων του «αριστοτεχνικού» γινατιού σου και τις έκαμαν ταμείο, ως προστιθέμενες στις τουρκικές εισπράξεις από Μακαρίου ‘77 κι επιγόνων, τι πας και κλαψουρίζεις στους «καϊλές που σας έπιασε» για την… αδιαλλαξία της Τουρκίας; Είχαν ποτέ ίχνος κέρδους στη Διεθνή Κοινότητα οι αυτο-αξιοθρήνητοι;

Λάζ. Α. Μαύρος

Εντυπωσιακό: Εχουν γίνει ήδη παραγγελίες για 25.000 αυτοκίνητα Pony

Εντυπωσιακό: Εχουν γίνει ήδη παραγγελίες 

για 25.000 αυτοκίνητα Pony

(Περισσότερα για την προϊστορία της υπόθεσης, καθώς και για το πώς σαμποτάρισαν την "Νάμκο" και την υποχρέωσαν να κλείσει ντόπια και ξένα συμφέροντα, εδώ:  http://hellenicinterest.blogspot.gr/2013/07/pony-namco.html)

Εντυπωσιακές παραγγελίες που φτάνουν τα 25.000 αυτοκίνητα, έχει δεχθεί η ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία «Namco Hellas», η οποία θα ξεκινήσει στις αρχές του 2015 την παραγωγή του θρυλικού Pony 5ης γενιάς.

Οι πωλήσεις αναμένεται να ξεκινήσουν από το επόμενο καλοκαίρι και ήδη το ενδιαφέρον είναι μεγάλο από την Ελλάδα και το εξωτερικό, κυρίως την Αφρική και αναπτυσσόμενες χώρες.

Το νέο Pony θα εφοδιάζεται με τρεις διαφορετικούς κινητήρες, οι οποίοι θα προέρχονται ο καθένας από διαφορετική αυτοκινητοβιομηχανία. Προς το παρόν δεν μπορούν να ανακοινωθούν, γιατί υπάρχει υπογραφή συμφωνίας εμπιστευτικότητας μέχρι να ξεκινήσει η παραγωγή. Θα υπάρχουν κινητήρες βενζίνης, πετρελαίου, αλλά και συνδυασμού βενζίνης-φυσικού αερίου.

Ειδικά για την παραγωγή του μοντέλου με τον κινητήρα βενζίνης-φυσικού αερίου, που αποτελεί τη γ' φάση παραγωγής του αυτοκινήτου, η «Namco» βρίσκεται σε συνεργασία με τη ΔΕΠΑ, καθώς η παραγωγή του αυτοκινήτου με το συγκεκριμένο κινητήρα εξαρτάται άμεσα από το πότε θα αναπτυχθεί το δίκτυο πρατηρίων ανεφοδιασμού αυτοκινήτων με φυσικό αέριο.

Το Pony επισήμως μπορεί να μεταφέρει φορτίο 800 κιλών, αλλά ανεπίσημα μπορεί να «σηκώσει» και 1.200 κιλά.

Όπως αναφέρεται με την έναρξη της παραγωγής του νέου Pony θα ξεκινήσουν σταδιακά και οι προσλήψεις προσωπικού καθώς θα ανοίξουν 410 θέσεις ενώ θα προκύψουν και άλλες 2.700 νέες έμμεσες θέσεις εργασίας, (υποπρομηθευτές, αντιπροσωπείες, νέοι πωλητές κ.λπ).

www.imerisia.gr

Η Ελληνική Γραμματεία, η Eκκλησιαστική υμνολογία και το σύγχρονο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο…

Η Ελληνική Γραμματεία, η Eκκλησιαστική υμνολογία 

και το σύγχρονο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο…

Μέσα από την εκκλησιαστική υμνολογία αναδεικνύεται η αξιολογία μιάς ολόκληρης εποχής η οποία διαχρονικά έχει μεταφερθεί προς τον κόσμο μας και την εποχή μας. Εάν θέλαμε να κατανείμουμε τις αξίες αυτές σε τομείς και κατηγορίες θα μπορούσαμε να καταλήξουμε ως ακολούθως: Στα Εκκλησιαστικά κείμενα ανιχνεύονται οντολογικές αξίες, γνωσιολογικές αξίες, βέβαια και ηθικές αξίες.

Διαβάζουμε λοιπόν στις καταβασίες των Χριστουγέννων: «Χριστός γεννάται δοξάσατε». Στην Εκκλησιαστική λοιπόν υμνολογία το γεγονός της θείας γέννησης είναι διαρκές και πάντα επίκαιρο. Ενάντια σε κάθε αίσθηση χρόνου,ως παρελθόν, παρόν και μέλλον, η εκκλησία ενώνει το χρόνο και διακηρύσσει ότι ο θεός είναι τώρα και γίνεται πάντα τώρα. Είναι και γίνεται μία διαρκής παρουσία. Αυτό πόσο άραγε είναι παραδεκτό από τον υλικό άνθρωπο του 2014 ο οποίος κλεισμένος στις μεγαλουπόλεις και στις σύγχρονες οικιακές φυλακές, τις τόσο άρτια τεχνολογικά εξοπλισμένες, νοιώθει αιχμάλωτος των επιλογών του και του αισθητικού μικροκόσμου μέσα στον οποίο αυτοβούλως έχει κλεισθεί; Διαβάζουμε για τον ξένο του Καμύ (αντιπροσωπευτικό δείγμα του σημερινού ανθρώπου,του μαζανθρώπου): «Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ο Μερσώ ένας ασήμαντος γραφειοκράτης χωρίς ιδεολογία, άθεος, άβουλος άνθρωπος και αντικοινωνικός». Ο Ντοστογιέφσκι στους αδελφούς Καραμάζωφ προσπαθεί ακριβώς να αναδείξει την ανάγκη συνέχειας των θεολογικών οντολογικών αξιών, του συνεχούς θεού μέσα από την περίφημη φράση: «χωρίς θεό όλα επιτρέπονται». Αυτή η φράση σε σχέση με τον ήρωα του ξένου του Καμύ αναδεικνύει όλη την ανάγκη ώστε ο κόσμος μας να εκκινεί από κάποια ιδέα, η οποία είτε κρύβεται κάτω από το πρόσωπο κάποιου θεού, είτε ενυπάρχει αφ΄εαυτής. Ο θεός ως έννοια ηγεμονική και δημιουργική,αφυπνίζει τις ανώτερες εσωτερικές δυνάμεις του ανθρώπου (ο οποίος άνω θρώσκει) τον προσδιορίζει σε σχέση με τις αιτίες και το σκοπό της επίγειας και όχι μόνο ύπαρξής του. Σε κάθε άλλη περίπτωση ο ήρωας του Καμύ καθίσταται σύμβολο μιάς εποχής όπως η δική μας. Ο θεός πέθανε, ο θεός ως στείρος εμπειρικός λόγος αναστήθηκε μέσα μας, ο θεός πλέον είναι η επιστημονική και τεχνολογική ικανότητα του εξωτερικού και εμπειρικού ανθρώπου να ελέγξει και να τροποποιήσει ένα μικρό και άμεσο κοσμικό περιβάλλον. Ως συνέπεια αυτών η παραδοσιακή Πλατωνική και μετέπειτα χριστιανική ανθρωποκεντρική άποψη για τον ανώτερο λογικά και τελεολογικά άνθρωπο αντικαθίσταται από τον παθητικό, αδύναμο και υλικά εξαρτημένο άνθρωπο ο οποίος ζεί σε σχέση με το άμεσο και όχι το επέκεινα. Η αντιστροφή του ανωτέρου οντολογικά ανθρώπου και η κατάντια του να ομοιάζει με ρομπότ θα πρέπει να αφυπνίσει όλους αυτούς που επιβάλλεται να προωθήσουν και πάλι το μοντέλο ανθρώπου που αναδεικνύεται στην Πλατωνική Πολιτεία. Συμφωνούν λοιπόν όλοι σχεδόν οι μελετητές του Σωκράτους ότι ο Πλατωνικός λόγος δίνει ηγεμονικό και ανώτερο αξιολογικό χαρακτήρα στον άνθρωπο. Τον καθιστά κύριο και όχι δούλο, οδηγό και όχι ακόλουθο. Διαβάζουμε σχετικά: «Έρωτα ο Σωκράτης εννοούσε κάτι που συνέχει τα πάντα, μα τα πάντα στη ζωή, που είναι ο συνδετικός κρίκος και η γεννήτρια δύναμη κάθε δημιουργίας. Ο Παυσανίας κάνει διάκριση σε δύο μορφές του έρωτος διότι και Αφροδίτες δύο υπάρχουν: η Ουράνια και η Πάνδημος». Σήμερα ο έρωτας έχει πλήρως εκχυδαϊσθεί, έχει καταντήσει κάτι το απολύτως σεξιστικό και υλικό, οδηγεί τον άνθρωπο σε μία πρόσκαιρη και στείρα απόλαυση, σε καμμία περίπτωση δεν οδηγεί και δεν σημαίνει την πορεία προς την ανωτέρα οντολογική ένωση. Ο άνθρωπος ενώ κληρονόμησε την οντολογική θέαση των πραγμάτων μέσα από την παραδεδομένη γραμματεία, ξαφνικά υιοθετεί θεωρίες που τον οδηγούν στην ύλη και στην αποχαύνωση, θεωρίες που τον απομακρύνουν από την αλήθεια με την Εγελιανή έννοια: O σημερινός άνθρωπος δεν μπορεί να συνδέσει τις σκέψεις με τις έννοιες, τις ιδέες με τις εμφανίσεις τους.

Ποιες γνωσιολογικές αξίες αναδεικνύονται παραδοσιακά μέσα από την αρχαία Ελληνική γραμματεία; Μέσα από την εκκλησιαστική γραμματεία; Σήμερα ισχύουν; Είναι η γνωσιολογία ένας τομέας ο οποίος θα πρέπει πολύ να μας προβληματίσει διότι μάλλον έχουν αντιστραφεί στην εποχή της πλήρους παρακμής που ζούμε οι παραδοσιακές γνωσιολογικές αξίες. Φαίνεται ότι ο Πλατωνικός και Αριστοτελικός ορθολογισμός και ο συνεπαγόμενος εξ αυτών εμπειρισμός σήμερα έχει αντικατασταθεί από ένα στείρο ορθολογισμό σε τέτοιο βαθμό ώστε εάν ο Κάντ ζούσε σήμερα στεντορείως θα αναφωνούσε «ζούμε στην εποχή όπου η επιστήμη χωρίς λόγο είναι φτωχή και η εμπειρία χωρίς φαντασία και ενόραση του Επέκεινα παντελώς τυφλή».

Διαβάζουμε λοιπόν στην Πλατωνική Πολιτεία(Ζ,519B-D) : «Τι λές, δεν είναι και αυτό φυσικό είπα εγώ, και δεν απορρέει από όσα προαναφέραμε, ότι ούτε οι απαίδευτοι, που δεν γνώρισαν την αλήθεια, μπορούν ποτέ να κυβερνήσουν ικανοποιητικά μία πόλη, ούτε όσοι αφήνονται (τους επιτρέπεται) να ασχολούνται με την παιδεία μέχρι το τέλος της ζωής τους. Οι πρώτοι γιατί δεν έχουν έναν ορισμένο στόχο στη ζωή τους, τον οποίο στοχεύοντας , πρέπει με προθυμία να πράττουν όσα πράττουν και στην ιδιωτική και στη δημόσια ζωή τους, ενώ οι άλλοι γιατί δεν θα ριχθούν στη δράση (δεν θα δραστηριοποιηθούν) με τη θέλησή τους, νομίζοντας ότι ζωντανοί ακόμη έχουν εγκατασταθεί και ζούν στα νησιά των μακάρων». Η Πλατωνική γνώση είναι γνώση ιδεών, των ιδεών του ωραίου και του αγαθού, προκειμένου ο άνθρωπος να οδηγηθεί στη νήσο των μακάρων, στο ευτυχές επέκεινα. Επίσης αυτή η γνώση κρίνεται απαραίτητη για τους κυβερνώντες διότι ο πρώτιστος σκοπός της πόλης είναι ο οντολογικός προσανατολισμός των ανθρώπων. Ας μην ξεχνούμε τον Επιτάφιο του Περικλέους όπου όλες οι πράξεις και οι σκέψεις των πολιτών εκκινούν και αναφέρονται στην άφατη δόξα, στο ανείπωτο κλέος, στη σύνδεση των ανθρώπων με ό,τι το κοσμικό ανώτερο. Ο άνθρωπος είναι απόρροια της ιδέας του αγαθού, αυτή η γνώση τον οδηγεί στη μίμηση του ιδεατού ωραίου. Για να μην αναφερθούμε στον μυστικό Πλωτίνο ο οποίος συνδέει άμεσα τη γνώση με την πορεία του ανθρώπου από την κατώτερη ψυχή προς το Νού και από εκεί προς το Έν. Η Γνώση μέσα από το Λόγο που κίνησε την Πλατωνική, αλλά και την μεταπλατωνική φιλοσοφία έως την οντολογική κατοχύρωσή της διά του Πλωτίνου ποτέ δεν αποκόπηκε από το Επέκεινα, από τον ευρύτερο εσωτερικό κόσμο ο οποίος ευρίσκεται υπέρ της γής. Η Γνώση συνδέει τον άνθρωπο με το Νού, με την οδό προς το Αγαθό, προς τα μυστικά της Άλλης πλευράς. Σε ψυχικό βέβαια επίπεδο η Γνώση ηρεμεί τα πάθη, αναπτύσσει την Αρετή και ολοκληρώνει ηθικά το άτομο-πρόσωπο προκειμένου να δομηθεί η Πόλις κατ΄εικόνα της ουράνιας πόλης του Καλού.

Ας θυμηθούμε και τη γνώση της Αριστοτελικής μεσότητας. Αναφέρει λοιπόν ο Σταγειρίτης στα Ηθικά Νικομάχεια(1106,a 26) “Αν κοιτάξωμε προς τα έργα των ανθρώπων θα ονομάσωμε καλά εκείνα που τίποτε δεν τους λείπει αλλά και τίποτε παραπάνω δεν έχουν από αυτό το οποίο πρέπει. Κάθε έλλειψη ή υπερβολή φθείρει, σώζει η μεσότητα. Το ίδιο συμβαίνει και με τις πράξεις, είναι σωστές όταν δεν τραβάνε στα άκρα αλλά κρατιούνται στη μεσότητα». Το θέμα αν και φαίνεται πρωτίστως ηθικό δεν είναι τέτοιο, είναι πρωτίστως γνωσιολογικό, διότι ο Σταγειρίτης με τα παραδείγματα που παρακάτω παραδίδει ξεκαθαρίζει ότι η γνώση καθορίζει τη μεσότητα. Η γνώση ως μέγεθος βαθύτατα οντολογικό και εσωτερικά εξισορροπητικό είναι αυτή που καθορίζει τις πράξεις και την ηθική των ανθρώπων. Ειδικά μετά τον Πλάτωνα μέσα στον κόσμο ο άνθρωπος εξισορρόπησε την όλη του υπαρξιακή ζωή βασιζόμενος στο ζεύγος θυμούμαι (σκέφτομαι)-πράττω. Υπό αυτή την έννοια ο Αριστοτέλης προσπαθεί να τιθασσεύσει τον ανθρώπινο Πήγασο της σκέψης μέσα από την αρετή της μεσότητας, διότι εάν η σκέψη και η ανθρώπινη πράξη πλησιάσει τον ήλιο της αληθείας πρίν την ώρα που πρέπει μπορεί όλα να καταστραφούν. Η Αντιγόνη μέσα από τις πράξεις της οι οποίες στηρίζονται σε αιωνίους άγραφους νόμους έφθασε ίσως στην υπερβολή, ο Μέγας Αλέξανδρος μέσα από τον πλούτο του μυαλού του και της ψυχής του έφθασε στην υπερβολή να κατακτήσει τον κόσμο, αλλά και αυτά ακόμα σύμφωνα με τον Σταγειρίτη μπορεί να υπακούουν στην αρετή της μεσότητας. Η Αντιγόνη ίσως κινήθηκε στο μέσον ανάμεσα στην υπερβολή του να δολοφονήσει τον Κρέοντα και στην έλλειψη του να μην ομιλήσει για τον άταφο αδελφό της. Το ίδιο ισχύει και για τον Μέγα Αλέξανδρο. Ανάμεσα στην υπερβολή της προσωπικής του θέωσης και της συνεπαγομένης διακυβέρνησης του κόσμου εξ αυτού ως υιού του θεού και στην έλλειψη της απλής εξ αυτού διακυβέρνησης του Βασιλείου του, ο Μέγας Αλέξανδρος επέλεξε τη μεσότητα της συνετής διάδοσης του Ελληνικού Λόγου στα πέρατα της Οικουμέννης.

Το σημαντικό όμως σε όλα τα παραπάνω είναι ότι αναφέρονται σε μία εποχή όπου το οντολογικό-γνωσιολογικό ζεύγος σκέφτομαι άρα πράττω κυριαρχούσε στην υπαρξιακή ζωή των ανθρώπων. Ο Πλατωνικός Γρηγόριος Νύσσης κινείται σε αυτό το νοητικό μήκος κύματος. Στον περίφημο λόγο του «Περί ψυχής & αναστάσεως» θα μας πεί ότι όπως ο σίδηρος παίρνει μορφή μέσα από τη διάθεση του δημιουργού του παρομοίως η λογική δίνει σάρκα και οστά στις σκέψεις του ανθρώπου μέσα από τις πολιτισμικές πράξεις. Υπάρχει,όπως ήδη έχουμε τονίσει, η σίγουρη οντολογική βάση του ζεύγους, σκέφτομαι (θυμούμαι) και πράττω.

Η σημερινή κατάργηση του ζεύγους αυτού, ο εξοβελισμός του ζεύγους αυτού από την ανθρώπινη ζωή (η οποία φιλοσοφικά αρχίζει από τον διαφωτιστικό μερικό λόγο, πρακτικά μέσα από την αποθέωση της τεχνολογίας) έχει οδηγήσει τον άνθρωπο σε μία αποθεωτική εξίσωση με την άλογη πράξη των αλόγων ζώων, η παραδοσιακή φιλοσοφική σκέψη των ανθρώπων μέσα από τη διάλυση του παραπάνω ζεύγους (σκέψης –πράξης) έχει ομοιωθεί με την απλή ενστικτώδη απουσία σκέψης των ζωντανών όντων σε τέτοιο βαθμό ώστε ο άνθρωπος του ipad ενστικτωδώς να ζεί με βάση τις υλικές ανάγκες του και τον υλικό τρόπο ζωής του. Το λιοντάρι ξυπνά, ψάχνει τροφή και σύντροφο, διαιωνίζει τη φυλή του και ξανακοιμάται. Το ίδιο και ο σημερινός άνθρωπος. Ξυπνά, κυνηγά την ύλη και τις υλικές ανάγκες, τελείως ενστικτωδώς, ψηφίζει όποιον του υποσχεθεί απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ και πάλι ησυχάζει. Η βιωματική αυτή πτώσις βέβαια ίσως έλκει τις ρίζες της στον Ι.Κάντ ο οποίος διώχνοντας το πρόβλημα του Θεού και της αθανασίας στον κόσμο της πίστης και των νοουμένων άφησε στον άνθρωπο τη δυνατότητα της απλής και αποδεδειγμένης εμπειρικής γνώσης. Ο επιστημονικός (δήθεν) σοσιαλισμός μέσα από την υλική νομοτέλεια και την υλική τελεολογική ντετερμινιστική ισοπέδωση εξαφάνισε την άπειρη σκέψη σε τέτοιο βαθμό ώστε σήμερα η γνωσιολογική αντιστροφή της φιλοσοφικής οντολογικής γνώσης να είναι απολύτως συντελεσμένο γεγονός. Η γνώση σήμερα είναι οντολογική εάν ομιλεί για τα όντα του ευρώ και εάν ξεκινά από τον κόσμο των παραστάσεων (θυμίζουμε ότι όλα αυτά αποτελούσαν κακή δόξα στον Πλάτωνα). Η γνώση σήμερα απεκόπη πλήρως από τη σκέψη (θυμίζουμε τη δυνητική ταύτιση της γνώσης και της σκέψης ,της νόησης και του Εϊναι στον Παρμενίδη αλλά και στο οντολογικό επιχείρημα του Μεγάλου Ανσέλμου περί της ύπαρξης του θεού) διότι δεν στηρίζεται στη σκέψη αλλά στην αυτοματοποιημένη παροχή τεχνολογικών και υλικών παραστάσεων και εμπειριών. Ο άνθρωπος σήμερα δεν γνωρίζει διότι δεν σκέφτεται πέραν των μικρών κοσμικών ορίων μέσα στα οποία έχει κλεισθεί, απλά ξέρει τις βιωτικές του ανάγκες. Η γνωσιολογική αυτή αντιστροφή ίσως σημαίνει πολλά εάν εξετάσουμε την εξελικτική πορεία του ανθρώπου. Η ιστορία του ανθρώπου είναι η ιστορία του πολιτισμού του και της γνώσης του.Η απουσία αυτών στην εποχή μας ίσως σηματοδοτεί τον επιγενόμενο ηθικό κατακλυσμό, αναζητείται βέβαια ο Νώε, ή εάν προτιμάτε η Πύρρα και ο Δευκαλίων.

Ίσως όμως η χειρότερη αντιστροφή που έχει συντελεσθεί στις εσχατολογικές ημέρες που ζούμε είναι η αξιολογική. Εάν σκεφθούμε ότι η φιλοσοφική αξιολογία καλύπτεται από δύο κλάδους, την Αισθητική η οποία αναζητεί το Καλόν, και την Ηθική, η οποία αναζητεί το ευ πράττειν, καταλαβαίνουμε τι πραγματικά συμβαίνει στις ημέρες που τώρα ζούμε. Φθάνει μόνο να θυμηθούμε τη σύνδεση του αισθητικώς καλού και του ηθικώς ευ πράττειν με το Επέκεινα και τον κόσμο των ιδεών και στην Αρχαία Ελληνική Διανόηση αλλά και στη Χριστιανική σκέψη. Διαβάζουμε σχετικά στο Γ.Σαχακιάν: «Η Ηθική θεωρία του Πλάτωνα διαπλέκεται αξεδιάλυτα με τις ιδέες του για την ψυχή και την αθανασία. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα η μεταβατική αισθητηριακή ζωή του ατόμου η οποία συνίσταται από τις σκέψεις του, τις αντιλήψεις του και τις εμπειρίες του, που περιλαμβάνουν τον φαινόμενο ή απτό κόσμο του, παύει με το θάνατο, και επιστρέφει στην ύπαρξη του κόσμου των ιδεών τον πραγματικό κόσμο από όπου προέρχεται ο άνθρωπος». Ο αισθητικά ωραίος κόσμος των ιδεών, αυτός που ως ο κόσμος των ωραίων ιδεών οδηγεί στις αρετές καθοδηγεί τον άνθρωπο προς την οσιότητα, τη σοφία, τη σωφροσύνη την ανδρεία και τη δικαιοσύνη. Με διπλό σκοπό. Ο άνθρωπος να καταστεί καλός και αγαθός πολίτης στην επίγεια πολιτεία, μακάριος κάτοικος του βασιλείου των ιδεών.

Ο Μέγας Βασίλειος στην επιστολή του περί της τελειότητας του βίου των χριστιανών, καθορίζει κατά απόλυτα διευκρινιστικό τρόπο το ηθικό-αξιολογικό πλαίσιο των πιστών χριστιανών. «Από τα πολλά πράγματα τα οποία δεικνύει η θεόπνευστος Γραφή και τα οποία οφείλουν να πραγματοποιηθούν από τους αποφασισμένους να ευαρεστήσουν το θεό, έκρινα τώρα αναγκαίο να σημειώσω σε σύντομο υπόμνημα μόνον εκείνα τα οποία επί του παρόντος ανακινήθηκαν μεταξύ σας. Την για κάθε σημείο μαρτυρία που είναι ευκατάληπτη αφήνω να την ανεύρουν οι ασχολούμενοι με τη μελέτη της Γραφής… πρέπει ο χριστιανός να φανεί αντάξιος της επουρανίου κλήσεως και πρέπει να ακολουθεί βίο αντάξιο του Ευαγγελίου». Αναμφίβολα λοιπόν και η χριστιανική ηθική συνδέει τον άνθρωπο-πρόσωπο και τις πράξεις του με το πνεύμα του θεού, με το ιδεατά ωραίο που ευρίσκεται σε έναν κόσμο ανώτερο της γής. Η Ηθική είναι φυτό που οι καρποί του ωριμάζουν επί της γής όμως οι ρίζες του είναι στον ουρανό. Ο ηθικός άνθρωπος επάνω στη γνώση του ανωτέρου,του αενάου και του καθ εαυτού χτίζει τις πράξεις του και το πρακτέον.

Ο μεταδιαφωτιστικός λόγος, απόληξη του οποίου είναι ο μαρξικός,μέσα από το ντεϊσμό και τον επιφαινόμενο θάνατο του θεού, και το τέλος του ανθρωποκεντρισμού μέσα από τη γιγάντωση της επιστήμης και του υποβιβασμού του ανθρώπου σε απλό υλικό και βιομηχανικό εργαλείο μάλλον αποσυνέδεσε πλήρως τον άνθρωπο από κάθε μεταφυσική δέσμευση και εξάρτηση, αφήνοντάς τον μόνο και έρημο επί της γής. Αλλά επειδή ο άνθρωπος εκ φύσης ζεί σε σχέση με κάποιον ή κάτι, αυτή είναι και η έννοια του προσώπου, ο υπαρξιακά ερριμμένος άνθρωπος, ο αποκομμένος από τις οντολογικές του ρίζες, ο συνδεδεμένος μόνο με τη γή και τις υλικές εξαρτήσεις της σχετίστηκε με ό,τι το υλικό,χυδαίο και γήϊνο. Το γιατί είναι απλό. Από τη στιγμή κατά την οποία αποθεώνεται ο γήϊνος λόγος το επόμενο μιμητικό προς το θεό βήμα είναι αναγκαίο και προβλέψιμο. Ο θεός αποδιώχνεται στο σύμπαν, ο ανθρώπινος βιομηχανικός και τεχνολογικός λόγος κυβερνά τη γή και δημιουργεί τη νέα ανθρώπινη υλική φύση, αντικαθιστώντας τη παλαιά ανωτέρα ανθρωπίνη φύση η οποία κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωση είχε δομηθεί επάνω σε ουράνια ιδεατά πρότυπα. Η νέα αυτή ανθρωπίνη φύση δεν σκέφτεται, ενστικτωδώς ζεί και εργάζεται-ίσως αυτό είναι και το χάραγμα της αποκαλύψεως, ο υποβιβασμός του ανθρώπου σε άλογο χωρίς σκέψη ζώο που ζεί αυτομάτως-δεν έχει καμμία οντολογική διαλεκτική σειρά, βιώματος και υπέρβασης. Η ομοφυλοφιλία, ό,τι η παραδοσιακή ηθική απέρριπτε ως αμαρτία (με την έννοια της οντολογικής διακοπής της ανωτέρας λογικής πορείας του ανθρώπου) ο στείρος αισθησιασμός, ο υποβιβασμός της γυναίκας σε απλό σκεύος τηλεοπτικής ηδονής (κάπως έτσι βρήκε τη γυναίκα ο Ιησούς) σήμερα όχι απλά είναι πλήρως αποδεκτά, αλλά και προστατεύονται πλέον με τον περίφημο αντιρατσιστικό νόμο. Ο άνθρωπος πρέπει επειγόντως να υποβιβασθεί σε υλικό όν, χωρίς κανένα ανώτερο οντολογικό προσδιορισμό. Η ενστικτώδης ζωή, η έννοια του όλα επιτρέπονται και όταν λέμε όλα μόνο τα ενστικτώδη υλικά, η ηρωίνη της τεχνολογίας, η οποία ψευδώς δίδει μία παντοδυναμία στον άνθρωπο, παρέχοντάς του όχι οντολογική γνώση αλλά κατωτέρα αισθησιακή και απλή γήΐνη πληροφόρηση-πλήρως κατευθυνομένη-έχουν πλέον φυλακίσει το ανθρώπινο υποκείμενο το οποίο υπο-ζεί αποκλεισμένο στη γήϊνη φυλακή. Ο άνθρωπος της αντεστραμμένης ηθικής η οποία ξεκινά από την υλική αρχή της επιστημονικής και τεχνολογικής γήϊνης επικυριαρχίας θεωρεί ότι επάνω στη γή είναι βασιλεύς άρα όλα του επιτρέπονται. Τα σόδομα και τα γόμορα επιστρέφουν κεκαλυμμένα κάτω από το μανδύα του υλικού ανθρώπου που θεωρεί ότι με όπλο τις υλικές ανακαλύψεις μπορεί πλήρως να ζήσει χωρίς κανένα ανώτερο προσδιορισμό. Ό,τι φοβόταν αιώνες τώρα ο σημερινός άνθρωπος δεν το φοβείται άρα όλα του επιτρέπονται-ίσως αυτό είναι και το βαθύτερο νόημα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου. Η επιστήμη νικά το θάνατο, νικά την αρρώστια, άρα ο άνθρωπος είναι πλήρως ελεύθερος να ζήσει την αντεστραμμένη ηθική κάθε υλικό είναι καλό, κάθε μεμονωμένη πράξη είναι καλή εάν μου αρέσει, δίκαιο και ηθικό είναι ό,τι αρέσει στο άτομο αρκεί αυτό να μην έχει οντολογικό προσδιορισμό και να διέπεται από το γνωστό στείρο αισθησιασμό. Επειδή ακριβώς η ανθρώπινη γνώση σήμερα είναι εφήμερη και παροδική, η αντεστραμμένη ηθική του σημερινού μαζανθρώπου στηρίζεται σε πρόσκαιρες ηδονές, σε φευγαλέες αισθησιακές απολαύσεις και στην προσπάθεια διασφάλισης κάθε δήθεν διαφορετικότητας –η οποία σε άλλες εποχές που ο άνθρωπος ατένιζε το θείο ονομαζόταν κιναιδισμός διότι κινούσε την αιδώ. Σωστά αναφέρεται ότι ο πρωτογενής ορισμός της νοημοσύνης εκ μέρους του Πλάτωνος ήταν το ότι στο καζάνι του νοός ρίχνουμε κάθε παράσταση του επιστητού, τη μαγειρεύουμε και με μάγειρα το νού την καταναλώνουμε. Ωμή τροφή μόνον τα άλογα ζώα τρώνε. Η Πλωτινική πλέον ανάμνηση,η σύνδεση του ανθρώπου με τις θείες απορροές, η ηθική ανάβαση του προσώπου προς το Εν διαμέσου μιάς κοινωνίας λόγου είναι επιτακτική ανάγκη. Εάν επιτέλους θέλουμε να διατηρήσουμε το όνομα άνθρωποι.

Βασίλειος Μακρυπούλιας,

δρ. φιλοσοφίας.

Ελληνική μυθολογία

Μια άκρως εθνομηδενιστική και αφελής αφήγηση της πραγματικότητας...

ΔΕΕ

Ελληνική μυθολογία

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΠΑΝΟΥ

Άλλοτε ως έθνος ανάδελφο, άλλοτε ως περιούσιος λαός, πότε με τη βοήθεια του Θεού της Ελλάδας και πότε με την επίκληση ενός ξεχωριστού DNA, συντηρείται η ιδέα της ελληνικής εξαίρεσης - όχι ως πρόβλημα αλλά ως λύση. Ακόμη και οι εντυπωσιακές ανακαλύψεις της Αμφίπολης αντιμετωπίζονται από ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος ως επιβεβαίωση εθνικής ανωτερότητας και ελληνικού μεγαλείου που, διαχρονικά, προκαλεί παγκόσμιο φθόνο. Δεν αντιμετωπίζεται, αντίθετα, ως αιτία μελαγχολίας με την έννοια ότι η ανάκληση αυτού που είμασταν κάνει να φαίνεται ακόμη πιο θλιβερό αυτό που είμαστε σήμερα.

Ένας από τους σοβαρούς λόγους για τους οποίους η κρίση στη χώρα μας κρατάει τόσο πολύ, έχει τόσο φοβερές επιπτώσεις και έχει προκαλέσει τόσο ακραίες μεταβολές, όπως η ανάδυση του νεοναζισμού, είναι ότι ποτέ δεν έγινε ορθολογική ανάλυσή της.

Από την πρώτη στιγμή κυριάρχησε ο τυφλός διχασμός, μνημόνιο/αντιμνημόνιο, και παραμένουμε τέσσερα χρόνια μετά την υπαγωγή στο μηχανισμό στήριξης σε μια σχεδόν εμφυλιοπολεμική κατάσταση. Αναπτύχθηκαν διάφορες θεωρίες για να εξηγηθεί το κακό που μας βρήκε: Από το ότι η Μέρκελ θέλει να μας μετατρέψει σε φτηνό θέρετρο για τους Γερμανούς συνταξιούχους, μέχρι ότι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι μας την έστησαν για να βάλουν χέρι στα πετρέλαια. Επινοήθηκαν διάφορα άλλοθι, με την αξιοποίηση και των λαθών των εταίρων, με αποτέλεσμα να μην έρθει ποτέ η ώρα της ανάληψης ευθύνης και, κυρίως, χωρίς καμία διάθεση σύνδεσης με τον ευρωπαϊκό κόσμο. Αυτή είναι ίσως και η σημαντικότερη αιτία της αδυναμίας εξόδου από το τέλμα.

Η ΕΕ ήταν πάντα για εμάς τα «πακέτα» και η δυνατότητα του εύκολου δανεισμού. Από τις χωματερές μέχρι την κατάσταση των φυλακών, από τη μεταχείριση των ομοφυλόφιλων μέχρι τον ανεφάρμοστο αντικαπνιστικό νόμο, στα μεγάλα και στα μικρά, η απόσταση και η απόκλιση από το ευρωπαϊκό παράδειγμα είναι μεγάλη. Με την κρίση, αυτή η ιδιαιτερότητα έγινε η θηλειά που μας έπνιξε. Γιατί εδώ δεν υπάρχει σοβαρό κράτος, όπως λχ στην Ιταλία, για να λειτουργεί απρόσκοπτα ακόμη και μέσα σε πολιτική αστάθεια, δεν υπάρχει ισχυρή αίσθηση δημόσιου συμφέροντος για να επιτευχθεί στοιχειώδης πολιτική συναίνεση στα κρίσιμα επίδικα, όπως στην Ιρλανδία, δεν υπάρχει βαθιά δημοκρατική κουλτούρα για να αποφευχθούν εξτρεμισμοί και φασιστικά φαινόμενα, όπως στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Με το που έφυγε από πάνω μας το λούστρο της ευημερίας, αποκαλύφθηκε το βάθος της ελληνικής καθυστέρησης: Ένα πολιτικό σύστημα ανίκανο να διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις, συστημική διαφθορά, μια ελίτ παρασιτική και κοινωνικά ανεύθυνη, μια διοίκηση τεράστια και αντιπαραγωγική, ένα κοινωνικό κράτος σαθρό και πολύ χαμηλό επίπεδο συλλογικής νοημοσύνης.

Και τώρα; Το μοναδικό πρόγραμμα που υπάρχει είναι το μνημόνιο.Τα κόμματα το δαιμονοποιούν και το κακοποιούν χωρίς να μπορούν να το αντικαταστήσουν με κάτι άλλο. Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση κηρύττουν μετάβαση σε μια νέα εποχή απεξάρτησης από την Τρόικα την ώρα που δεν έχουν σοβαρή πρόταση με την οποία θα διασφαλίζεται η επιστροφή στις αγορές χωρίς την εγγύηση και τη βοήθεια των πιστωτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιράζει λεφτά σε όλους και η κυβέρνηση σε λιγότερους. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, η κυβέρνηση μείωση φόρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαγγέλλει διορισμούς, η κυβέρνηση δίνει (ακόμη) συντάξεις στα 50. Και οι δύο πολιτικοί αντίπαλοι καλλιεργούν τον εύφλεκτο ελληνικό ευρωσκεπτικισμό δημιουργώντας την αίσθησή ότι τα προβλήματά μας θα τελειώσουν μαζί με το μνημόνιο και την Τρόικα. Το αφήγημα σε καμία περίπτωση δεν εξηγεί πόσο μεγάλο προνόμιο είναι η παρουσία μας στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ, πόσο πιο δύσκολη είναι η ζωή των περισσότερων λαών εκτός ΕΕ, πόσους κινδύνους θα αντιμετωπίζαμε εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου, πόσο μοναδικό είναι αυτό που μας συνέβη, να δοθούν 250 δισ. για την ελληνική διάσωση, πόσο αναπόφευκτο ήταν το μνημόνιο αφού δεν υπήρξε ποτέ ελληνική αντιπρόταση, κάποιο εθνικό σχέδιο, πόσο αναγκαία είναι η εποπτεία για να μην ξαναγυρίσουμε στα ελλείμματα, ότι, τελικά, για να νικηθεί ο νεοφιλελευθερισμός πρέπει οι πολέμιοί του να στέκονται στα πόδια τους και όχι να ψάχνουν, απελπισμένα, για δανεικά.

Ακόμη και αν στο τάφο της Αμφίπολης κρύβεται η Ολυμπιάδα ή η Ρωξάνη, το τέλος της ελληνικής κρίσης δεν θα έρθει με το τέλος του μνημονίου και της Τρόικας αλλά με εκείνο των ελληνικών μύθων: Ότι δεν χρωστάμε/μας χρωστάνε, ότι τα πετρέλαια θα μας πλουτίσουν, ότι οι Ρώσοι αδελφοί θα μας σώσουν, ότι λεφτά υπάρχουν, ότι αρκεί να πάρουμε πίσω το κατοχικό δάνειο, ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

«Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα. Και πεθαίνουμε. Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο».(Το βλέμμα του Οδυσσέα, Θ. Αγγελόπουλος, 1995).

http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/

Το «Ποτάμι» δεν ανήκει στο Κέντρο

Το «Ποτάμι» δεν ανήκει στο Κέντρο  

του Μελέτη Μελετόπουλου* 

Εσχάτως, διάφοροι πολιτευτές και ανύπαρκτα νεοπαγή κόμματα αυτοπροσδιορίζονται ως «κεντρώα», γιά να αποφύγουν τον χαρακτηρισμό «δεξιό» ή «αριστερό» και γιά να αλιεύσουν ψήφους από όπου μπορούν. Η επίκληση του Κέντρου άρχισε από το κόμμα Μπακογιάννη (πριν αυτό επιστρέψει στο δεξιό «μαντρί»), συνεχίστηκε με διάφορα νεοφιλελεύθερα γκρουπούσκουλα που πάτωσαν στις ευρωεκλογές και τώρα συνεχίζεται με το «Ποτάμι» του κ.Σταύρου Θεοδωράκη. 

Εμφανής στο «Ποτάμι» η έλλειψη όχι μόνον στοιχειώδους στρατηγικής, αλλά και ιδεολογικού στίγματος. Αρχικά ο επικεφαλής του θέλησε να εμφανιστεί ως «αντισυστημικός», αλλά η «αντισυστημικότητα» θέλει άλλα προσόντα, και πάντως όχι ένα έκδηλο «συστημικό» παρελθόν. Και οπωσδήποτε όχι τις συστημικότατες προσωπικότητες που το πλαισίωσαν…. 

Στην συνέχεια το «Ποτάμι» άλλαξε ρότα και αποφάσισε να περπατήσει στην όχθη της «προοδευτικής αριστεράς», αλλά σύντομα διαπίστωσε ότι οι κουμπαριές με ΔΗΜΑΡ, ΕΛΙΑ κλπ. το οδηγούσαν σε μία χαμένη υπόθεση. Εξ άλλου η προσπάθεια προσέγγισης με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν ευοδώθηκε. Τώρα το «Ποτάμι», αφού οι προηγούμενες ιδεολογικές περιηγήσεις του ναυάγησαν, επιχειρεί να ανανεώσει την γκαρνταρόμπα του και να εμφανιστεί ως «κέντρο». Ας υπενθυμίσουμε στον κύριο Σταύρο Θεοδωράκη τι σημαίνει, τι είναι και από πού κατάγεται η έννοια «Κέντρο». 

Ιστορικά, το Κέντρο προέρχεται από την μεγάλη παράταξη του Ελευθερίου Βενιζέλου, που συγκρούσθηκε μετωπικά με τον παλαιοκομματισμό, ανέδειξε νέους ηγέτες και πλήθος ακέραιων και ικανών προσωπικοτήτων, ανασυγκρότησε εξ αρχής το ελληνικό κράτος, εξεπόνησε νέο σύνταγμα και εγκαθίδρυσε νέους θεσμούς. Και το κυριώτερο, κύριε Θεοδωράκη, η βενιζελική παράταξη είχε όραμα γιά την Ελλάδα, και το όραμα αυτό ήταν η Μεγάλη Ιδέα. Η οποία υπήρξε η κινητήρια δύναμη των Βαλκανικών Πολέμων, της συμμετοχής στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και της πρώτης φάσης της Μικρασιατικής Εκστρατείας, που η βενιζελική παράταξη διεκπεραίωσε με επιτυχία. Περιττεύει να αναφερθούμε στην προσωπικότητα και στην παιδεία του Βενιζέλου, μόνον η μετάφραση του Θουκυδίδη θα αρκούσε γιά να τον απαθανατίσει ως κορυφαίο φιλόλογο…. 

Στις επόμενες δεκαετίες, οι επίγονοι του Βενιζέλου, οι κεντρώοι, πολιτεύθηκαν με κύριο άξονα τον Πατριωτισμό: ο Πλαστήρας έσωσε κυριολεκτικά την χώρα από τον αφανισμό μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, ο Γεώργιος Παπανδρέου κατέστειλε το Δεκεμβριανό κίνημα, ο Θεμιστοκλής Σοφούλης ήταν ο πρωθυπουργός του Εμφυλίου Πολέμου, ο Πλαστήρας επανήλθε το 1950 με σύνθημα την εθνική συμφιλίωση, ο Γεώργιος Παπανδρέου ανήλθε στην εξουσία το 1963 με αίτημα την πολιτική δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά και την θωράκιση της Κύπρου. Μιλάμε γιά πολιτικούς κολοσσούς, με τεράστια παιδεία: ο Παπανδρέου είχε κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην Γερμανία, ο Σοφούλης ήταν διεθνώς κορυφαίος αρχαιολόγος και ο Πλαστήρας, ο πιό «αγράμματος», είχε πολεμήσει γιά την Μεγάλη Ελλάδα στα βάθη της Μικράς Ασίας. 

Αυτά τα λίγα αρκούν για να μην συγκρίνονται μη συγκρίσιμα μεγέθη. Και γιά να γνωρίζουμε ποιούς και τι επικαλούμεθα…. 

*Ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος είναι Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.

http://www.antibaro.gr/article/11320, 
Ἀντίβαρο

Πατριάρχης της Ορθοδοξίας ή της κακοδοξίας;

Πατριάρχης της Ορθοδοξίας 

ή της κακοδοξίας;

(Προβληματισμοί και ερωτήματα)

 

Γνωστή βέβαια πλέον η είδηση της επίσκεψης σε λίγες μέρες (22 και 23/9) στην Κομοτηνή του πατριάρχη Βαρθολομαίου, που θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ από σχολή του τοπικού πανεπιστημίου και θα τιμηθεί και με άλλες εκδηλώσεις. Και επειδή βλέπουμε ότι κανείς άλλος δεν αντιδρά δημοσίως για το γεγονός, αλλά αντιθέτως άπαντες είτε δείχνουν να αποδέχονται τη σπουδαιότητα της ελεύσεως στην ταλαίπωρη Θράκη της «Αυτού…Θειοτάτης Παναγιότητος», είτε διαφωνούν (γνωρίζουμε όντως αρκετούς τέτοιους), αλλά ενδεχομένως τους λείπει η αποφασιστικότητα, η τόλμη ή και το βήμα, για να μπορέσουν διαφοροποιηθούν δημοσίως από το…μαντρί, είναι προφανές πως για μια ακόμη φορά (συνηθισμένα γαρ τα βουνά στα χιόνια) σ’ εμάς πέφτει ο κλήρος και η ευθύνη να πούμε και πάλι τα απλώς αυτονόητα. Μήπως και καταλάβει δηλαδή και κανείς άλλος μέσα στο τοπικό χριστεπώνυμο πλήθος (και το μαντρί) ότι ο βασιλιάς είναι απλούστατα γυμνός.

Εμείς λοιπόν, έχοντας δει το πρόγραμμα, έχοντας ενημερωθεί για τις προετοιμασίες και έχοντας διαβάσει και την ανακοίνωση του μητροπολίτη μας κ. Παντελεήμονα, αναρωτιόμαστε ειλικρινέστατα τι νόημα έχει και πού ακριβώς αποσκοπεί όλη αυτή η φιέστα – εκδήλωση (νέας) προσωπολατρείας απέναντι σε έναν κληρικό που θα έλεγε κανείς πως ο μόνος λόγος ύπαρξής του εδώ και πολλά χρόνια είναι να σκανδαλίζει και, αντί να «ορθοδομεί τον λόγον της αληθείας», να βυσσοδομεί αντίθετα λόγον πλάνης, κακοδοξίας και αιρέσεως.

Έναν άνθρωπο που πρωτοστατεί στη σύναψη αντορθόδοξων σχέσεων βλασφημίας με κάθε είδους αιρετικές παρασυναγωγές και συνηθίζει να συμπροσεύχεται αδιαλλείπτως και ακαταπαύστως (προφανώς κατά βδελυρή παραχάραξη του αποστολικού «αδιαλείπτως προσεύχεσθε») με αμετανόητους εκπροσώπους τους, ακόμη και με ιέρειες και επισκοπίνες ακραίων προτεσταντικών παραφυάδων, που ευλογούν γάμους ομοφυλοφίλων και στηρίζουν δημοσίως το παγκόσμιο ομοφυλοφιλικό κίνημα.

Έναν άνθρωπο που έχει δηλώσει το θεολογικά απίστευτο, πως όλες οι θρησκείες οδηγούν στον Θεό – ασπαζόμενος με άλλα λόγια το υπ’ αριθμόν 1 δόγμα του New Age και της προετοιμαζόμενης παγκόσμιας Πανθρησκείας.

Έναν άνθρωπο που έχουμε συνηθίσει πλέον να τον βλέπουμε να μπαινοβγαίνει σε τζαμιά και συναγωγές ή να τιμάται από τη Μπίλντερμπεργκ και άλλα σκοτεινά κέντρα του διεθνούς Σιωνισμού.

Έναν άνθρωπο που από το στόμα του έχουμε πολλά χρόνια να ακούσουμε το παραμικρό ίχνος ορθόδοξης πνευματικότητας, αλλά αντίθετα ακούμε μόνο απρόσωπες και συγκρητιστικές ανοησίες στείρας αγαπολογίας και αλλεπάλληλα οικολογικά κηρύγματα – λες και αυτό είναι αυτή τη στιγμή το βασικό πρόβλημα της ανθρωπότητας.

Έναν άνθρωπο που τον βλέπουμε συχνά σε θρησκευτικές συνάξεις με ιμάμηδες, γκουρού, ραβίνους, μάγους και σαμάνους (χάριν ποίου Θεού άραγε, του αποκαλυφθέντος Θεανθρώπου ή μήπως του Αλλάχ, του Μ.Α.Τ.Σ. και του…Μεγάλου Μανιτού);

Έναν άνθρωπο που τον είδαμε κάποτε να συμπροσεύχεται σε μία απερινόητα βλάσφημη νεοεποχίτικη βαβέλ, παρέα με άλλους «ηγέτες» θρησκειών, γύρω από κρυστάλλινη σφαίρα της θεότητας Γαίας (και μετά από αυτό, ακόμη δεν έχει καθαιρεθεί η κηρυχθεί αποσυνάγωγος).

Έναν άνθρωπο που μετέρχεται τα πάντα, μπροστά στον στόχο της ψευδοένωσης με την «αδελφή Εκκλησία» του, όπως ατυχώς αποκαλεί την πεπτωκυία ρωμαιοπαπική εταιρεία, αλλά και τα λοιπά άθλια παραμάγαζα του Π.Σ.Ε.

 

Έναν άνθρωπο που περιφρονεί συστηματικά και προκλητικά θείους και ιερούς κανόνες Οικουμενικών Συνόδων, που προαναγγέλλει την πανορθόδοξη κατάργηση όσων από αυτούς θεωρεί εμπόδιο στα σχέδιά του, που ανατρέπει ιερούς θεσμούς και παραδόσεις, τροποποιώντας «όρια αιώνια», τα οποία έθεσαν οι Απόστολοι και οι μεγάλοι εκκλησιαστικοί μας Πατέρες, και κατασκανδαλίζοντας καθημερινά όσους έχουν (ακόμη) οφθαλμούς του οράν και νουν του συνιέναι.

Έναν άνθρωπο, τέλος, που με όλα τα παραπάνω δυστυχώς ωθεί τα πράγματα με μαθηματική βεβαιότητα προς καταστάσεις σχισματικές, γιατί φυσικά είναι απολύτως δεδομένο ότι ένα μεγάλο κομμάτι της εκκλησίας μας, που χρόνια τώρα επιδεικνύει ιώβεια υπομονή, δεν θα ανέχεται επ’ άπειρον τις εκτροπές του ίδιου και της βέβηλης οικουμενιστικής παρέας του.

Αυτόν λοιπόν τον άνθρωπο, που με όλα όσα λέει και πράττει εδώ και πολλά χρόνια σπιλώνει και προσβάλλει βαθύτατα τον σεπτό οικουμενικό μας πατριαρχικό θρόνο, ένα θρόνο που λάμπρυναν με την παρουσία τους μορφές σαν τον Ιωάννη Χρυσόστομο, τον Γρηγόριο Θεολόγο, τον Μέγα Φώτιο και τόσους άλλους, μάς τον φέρνουν στην Κομοτηνή για να τον…τιμήσουμε. Και κάποιοι μάς λένε μάλιστα ότι η παρουσία του θα είναι (λέει) και ευλογία για τον τόπο μας. Εμείς λοιπόν που μόνο ως ευλογία δεν εκλαμβάνουμε το γεγονός (αλλά ως το ακριβώς αντίθετο), ρωτάμε και πάλι ποιο είναι το νόημα αυτής της επίσκεψης. Υπάρχει πολιτική χροιά, θα μας πουν πάλι για τη…γνήσια ελληνοτουρκική φιλία, θα ακούσουμε ξανά τα τραγικωμικά περί Χάλκης, έχουμε να κάνουμε με άλλη μια γυροβολιά στα πλαίσια της αρχηγικής περιοδείας που πραγματοποιεί επ’ εσχάτων των χρόνων ο κ. Βαρθολομαίος στις «νέες χώρες» (άλλη διαιωνιζόμενη γελοιότητα και αυτή) ή υποκρύπτεται και τίποτε άλλο;

Και απευθύνουμε τέλος και κάποια ακόμη ερωτήματα, όχι βέβαια προς τους κοσμικούς μας τοπικούς άρχοντες (πόσο δε μάλλον τη μασωνοσύναξη του φερόμενου ως πανεπιστημίου) – από τους οποίους ούτως ή άλλως δεν αναμέναμε εκκλησιαστικές ευαισθησίες – αλλά προς τον τοπικό μητροπολίτη μας: Δεν τα γνωρίζει άραγε όλα τα προαναφερθέντα (και τα οποία μόνο ακροθιγώς μνημονεύσαμε, καθότι για εκτενέστερη αναφορά θα χρειαζόμασταν ολόκληρους τόμους); Δεν είναι ενήμερος για όλες αυτές τις βαρύτατες θεολογικές και εκκλησιαστικές εκτροπές του αιρετικού πατριάρχη; Και δεν αντιλαμβάνεται πόσο πολύ εκτίθεται και στιγματίζει τοιουτοτρόπως τη δική του αρχιερατεία (στην οποία έως τώρα, για να είμαστε δίκαιοι, ελάχιστα μόνο πράγματα είχε κάποιος να προσάψει);

Απλά ερωτήματα, στα οποία κάποια στιγμή αναμένουμε (ειλικρινά με κάθε καλή διάθεση) απαντήσεις. Έως τότε πάντως, καλό θα ήταν να έλειπαν ανακοινώσεις τόσο αποθεωτικές ή οδηγίες προς τους πιστούς για υποδοχές με…ροδοπέταλα και βάγια (λες και αναμένουμε την έλευση του Μεσσία), που προκαλούν το ορθόδοξο αίσθημα πολλών πιστών. Κάποια παραίνεση αντιθέτως προς τον λαό του Θεού για προσευχή, ώστε να φωτίσει ο «ετάζων καρδίας και νεφρούς» τον πεπτωκότα προκαθήμενο και να του χαρίσει οδόν επιστροφής από τον τραγικό του πνευματικό κατήφορο, θα ήταν ως κίνηση, νομίζουμε, σε αυτή τη φάση πολύ πιο εύστοχη και λυσιτελής…

Ν.Δ.

http://antifonitis.gr/online/

Δ. Παντερμαλής, ένας άνθρωπος της εποχής του...

Δ. Παντερμαλής, ένας άνθρωπος 

της εποχής του

(τ. Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, καθηγητής, πρόεδρος Μουσείου)

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος

Hans Holbein ο νεότερος: 

Sir Thomas More

Κύριε Ροΐδη,
Aντιγράφω από τη δήλωση του καθηγητή Παντερμαλή όπως δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία»:
«Δημ. Παντερμαλής: Κανονικά θα προβάλλεται το φιλμ του Γαβρά… ο κ. Γαβράς διευκρίνισε απολύτως ότι στην επίμαχη σκηνή του φιλμ δεν απεικόνιζε ούτε υπονοούσε ότι οι καταστροφές έγιναν από ιερείς, αλλά από ανθρώπους της εποχής….Κατόπιν αυτής της αυτονόητης διευκρίνισης του κ. Γαβρά, την οποία ως ιστορική αποτύπωση αποδέχεται το Μουσείο, το ενημερωτικό φιλμ θα συνεχίσει να προβάλλεται κανονικά».

Μερικά σχόλια:
1. Η εφημερίδα αντί να προβάλει (και να αναρωτηθεί αν αληθεύει) την αναπάντεχη (ψευδή όπως αποδείχθηκε) ταπεινωτική υπαναχώρηση-δήλωση μετανοίας του Κ. Γαβρά, διαβάζει την είδηση ανάποδα, ως δικαίωση του σκηνοθέτη, συγχέοντας την επιθυμία της με την πραγματικότητα.
2. Τα περί «ανθρώπων της εποχής», συνιστούσαν αυτονόητα, βιασμό της ιστορικής αλήθειας, γελοία υπεκφυγή, μικροπρεπή συμβιβασμό και αξιοθρήνητη διατύπωση. Ισχυρίστηκε κανείς πουθενά και ποτέ, πως άνθρωποι άλλης εποχής ταξίδεψαν με μηχανή του χρόνου, από το παρελθόν ή το μέλλον και επιτέθηκαν στον Παρθενώνα;
3. Είναι φανερό πως μια τέτοια ανόητη δήλωση αποσκοπούσε στην απόκρυψη των αυτονόητων ευθυνών της Εκκλησίας. Είναι αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός, που δεν επιτρέπεται να το αγνοεί ούτε ένας μαθητής της Γ΄Δημοτικού, πολλώ μάλλον ένας πανεπιστημιακός, πως οι ορθόδοξοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες και ρασοφόροι με διατάγματα, με παραινέσεις είτε και με τα ίδια τους τα χέρια οι δεύτεροι, όχι μόνο κατέστρεψαν μνημεία, όχι μόνο γκρέμισαν ή βανδάλισαν αγάλματα χαράζοντας στην καλύτερη περίπτωση σταυρούς πάνω στα πρόσωπά τους, όχι μόνο έκαψαν συγγράμματα, όχι μόνο έκλεισαν Φιλοσοφικές Σχολές, όχι μόνο έχτισαν πάνω σε ξένα θεμέλια, όχι μόνο χρησιμοποίησαν υλικά κατεδάφισης, αλλά κατακρεούργησαν και ανθρώπους, με κορυφαία τη φιλόσοφο Υπατία. Σε τι ποσοστό όλα αυτά εκτελέστηκαν από λαϊκούς ή ιερείς-και πάντως όχι έτσι βλακωδώς αόριστα από ανθρώπους της εποχής- έχει μικρή σημασία, αφού ηθική αυτουργός του ανοσιουργήματος ήταν η Ορθόδοξη Εκκλησία και οι φυσικοί αυτουργοί ήταν κληρικοί, απλά μέλη της και πάντα εντολοδόχοι της. Ο ίδιος ο κ. Παντερμαλής (καθηγητής της κλασικής Αρχαιολογίας) δεν φαίνεται να αμφισβήτησε το γεγονός (αμφισβητήθηκε από άλλους και θέλει συζήτηση) πως ακόμη και στον Παρθενώνα έγιναν καταστροφές-έτσι όπως δείχνει ο Γαβράς μάλιστα-αλλά επικέντρωσε στην αθώωση της Εκκλησίας, μέσω του αποχαρακτηρισμού των καταστροφέων, που απογυμνώθηκαν από κάθε ιδιότητα πλην αυτής των ανθρώπων της εποχής τους (!).
4. Η λογοκρισία της Ιστορίας και μάλιστα της ιστορίας της πατρίδας και μάλιστα σε ένα κομμάτι της που αποτελεί παγκόσμια κληρονομιά, είναι πράξη κατάπτυστη. Η μη παραδοχή του γεγονότος και μάλιστα παρά τον διεθνή σάλο και η καταφυγή σε ανόητα σοφίσματα και κουτοπόνηρα ψέματα κάνει την εσχάτη πλάνη χείρονα της πρώτης. Το θέμα δεν είναι αν τα γεγονότα έγιναν ακριβώς όπως τα έδειξε ο Γαβράς, ενδεχομένως με κάποια καλλιτεχνική ελευθερία… Η ουσία είναι πως η Εκκλησία είναι ένοχη για τεράστιας έκτασης καταστροφή αρχαιοτήτων και θέλει αυτό το γεγονός λογοκριμένο.

Πριν να λαλήσει ο πετεινός, ο κ. Γαβράς αποκάλυψε τις νέες λαθροχειρίες του κ.Παντερμαλή.
«Δεν μίλησα ποτέ για “ανθρώπους της εποχής”», λέει από τη μεριά του στα «ΝΕΑ» ο Κώστας Γαβράς. «Κάναμε πράγματι εκτενή διάλογο, όμως ο κ. Παντερμαλής δεν μου διάβασε κατόπιν την ανακοίνωσή του πριν τη δώσει στη δημοσιότητα. Δεν ήταν “άνθρωποι της εποχής”, ήταν παλαιοχριστιανοί. Έχει μεγάλη διαφορά. Δεν ήταν αναγκαστικά ρασοφόροι, οι χριστιανοί της εποχής ντύνονταν συχνά με μαύρα. Αλλά δεν ήταν και οποιοιδήποτε πολίτες, ήταν εκπρόσωποι, πολλές φορές και επίσημοι, μιας θρησκείας. Οι χριστιανοί κατέστρεψαν τα είδωλα, είναι γνωστό, και ένας ιστορικός όπως ο κ. Παντερμαλής προφανώς το ξέρει. Προσπαθεί όμως να αφαιρέσει το στοιχείο ενοχής της Εκκλησίας, σε μια προσπάθεια να δείξει ότι η Εκκλησία δεν είχε τίποτα να κάνει με αυτό. Και αυτό, ενδεχομένως λόγω πιέσεων που- διαβάζω στον Τύπο, δεν ξέρω- δέχεται από αυτή την πλευρά η οποία, τόσους αιώνες μετά, δεν θέλει να αποδεχθεί την αλήθεια. Πρόκειται για μια πολύ λυπηρή υπόθεση. Είναι καιρός να υπάρξει ο διαχωρισμός. Οι άνθρωποι της Εκκλησίας να ασχολούνται με τα θέματα της μεταφυσικής και οι άνθρωποι της πολιτικής με την ιστορία και τη σύγχρονη πραγματικότητα. Δυστυχώς στην Ελλάδα οι χριστιανοί δεν θέλουν να παραμείνουν στον χώρο των δικών τους αρμοδιοτήτων- και δεν παρέμειναν ποτέ».

«Οι χριστιανοί κατέστρεψαν τα είδωλα, είναι γνωστό, και ένας ιστορικός όπως ο κ. Παντερμαλής προφανώς το ξέρει» …. …. Αλλά η επιλογή του μικρού μόνο μέρους – το οποίον κατόπιν ψαλιδίστηκε και αυτό- είναι μια άλλη πικρή ιστορία. «Πρόκειται για νοοτροπία του “παίρνω αυτό που θέλω”. Πρόκειται για άσκηση εξουσίας χωρίς αιδώ», λέει ο παγκοσμίου φήμης Έλληνας σκηνοθέτης».

Ο Κώστας Γαβράς λοιπόν, ο συμπατριώτης μας που μας τιμάει σε όλη τη γη, φέρθηκε άξια του ονόματός του.

Ο κ. Παντερμαλής είναι αναμφίβολα άνθρωπος της εποχής μας. Ξέρει τον δρόμο αυτού που οι πολλοί ονομάζουν Επιτυχία. Το τεράστιο επιστημονικό του κύρος του δίνει τη δυνατότητα να έχει και την εύνοια εθνικοφρόνων υπουργών της ΝΔ και να απολαμβάνει δικομματικής εύνοιας. Αυτόν τον δρόμο προς την επιτυχή ολοκλήρωση αγνοούσε ο περίφημος Τόμας Μορ (Εικ.1), ο Άγγλος καγκελάριος, γνωστός ως «Άνθρωπος για όλες τις εποχές», που πιστός στις αρχές του κατέληξε (1535) στο ικρίωμα.
http://en.wikipedia.org/wiki/A_Man_for_All_Seasons_(1966_film)
http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_More

Για τον κ. Παντερμαλή (στη φωτ. με απόστρατο Μακεδονομάχο, τ.διαχειριστή μυστικών κονδυλίων), δεν θέλω να πω τίποτα. Σημειώνω μόνο πως φέρεται ως μέντωρ της διάσημης πανεπιστημιακού και δημοσιογράφου και φίλης του Τρισμακαρος Χριστόδουλου κας Παναγιωταρέα.
http://www.i-m-patron.gr/news2/6_5_06_imerida%20synodoy%20_mme.html

Είναι ακόμη και τ. βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, διορισμένος στο Επικρατείας από τον κ. Σημίτη. Προσωπικά αρνούμαι να δεχτώ όσα αρνητικά έχουν γραφτεί για τον τρόπο ανέλιξης της φερόμενης ως φίλης του.
(Ανέλιξη της κυρίας Παναγιωταρέα Κυριακή, Μαρ 8 2009 Θεμης Λαζαριδης).

Εγώ πάντως πιστεύω ακράδαντα ότι η κ.Παναγιωταρέα  διαθέτει τεράστιο ηθικό και επιστημονικό κύρος παγκόσμιας εμβέλειας.

Η ιδιότητα του συμπαραστάτη μιας τέτοιας πολυσχιδούς προσωπικότητος ασφαλώς κολακεύει τον κ.Παντερμαλή, αλλά η ιδιότητά του Έλληνος σοσιαλιστού, τα εξηγεί όλα. Ο Κ.Σημίτης, ο μόνος Έλληνας πρωθυπουργός που διαγράφτηκε από το ίδιο το κόμμα του (μαζί με τους υπουργούς του Κίμωνα Κουλούρη και Γιάννο Παπαντωνίου), ο άνθρωπος που κατάργησε τον φόρο των παγκαριών, που αύξησε τις στρατιωτικές δαπάνες και ψήφισε τον νόμο περί (μη) ευθύνης υπουργών, ήξερε να διαλέγει συνεργάτες (κ.κ.Μαντέλλη, Τσουκάτο, Βερελή κλπ), βουλευτές Επικρατείας (Δ.Παντερμαλή, Χρ.Ιακώβου-εθνικό μας προπονητή κλπ) και διάδοχο (ΓΑΠ).

Πες μου τους φίλους σου….

http://roides.wordpress.com/2009/08/11/11aug09/