101 χρόνια από την γέννηση του Ελύτη

Η Google τίμησε σήμερα τον Ελύτη

101 χρόνια από την γέννηση

του μεγάλου Έλληνα ποιητή

Σαν Σήμερα την 2α Νοεμβρίου του έτους 1911 : Γεννιέται στο Ηράκλειο της Κρήτης ο τιμηθείς με νόμπελ Λογοτεχνίας ποιητής Οδυσσέας (Αλεπουδέλης) Ελύτης (πέθανε στις 18 Μαρτίου του 1996).

Οδυσσέας Ελύτης

Ο Οδυσσέας Ελύτης (2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996), φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη του Παναγιώτη, ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του '30. Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, γνωστός για τα ποιητικά του έργα Άξιον Εστί, Ήλιος ο πρώτος, Προσανατολισμοί κ.α. Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης. Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν ενώ συλλογές του έχουν μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε πολλές ξένες γλώσσες. Το έργο του περιλάμβανε ακόμα μεταφράσεις ποιητικών και θεατρικών έργων. Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κριτικής, Αντιπρόσωπος στις Rencontres Internationales της Γενεύης και Incontro Romano della Cultura της Ρώμης.

Νεανικά χρόνια

Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1911 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ήταν το τελευταίο από τα έξι παιδιά του Παναγιώτη Αλεπουδέλλη και της Μαρίας Βρανά. Ο πατέρας του καταγόταν από τον συνοικισμό Καλαμιάρης της Παναγιούδας Λέσβου και είχε εγκατασταθεί στην πόλη του Ηρακλείου από το 1895, όταν σε συνεργασία με τον αδελφό του ίδρυσε ένα εργοστάσιο σαπωνοποιίας και πυρηνελαιουργίας. Το παλαιότερο όνομα της οικογένειας Αλεπουδέλλη ήταν Λεμονός, το οποίο αργότερα μετασχηματίστηκε σε Αλεπός. Η μητέρα του καταγόταν από τον Παππάδο της Λέσβου.

Το 1914, ο πατέρας του μετέφερε τα εργοστάσιά του στον Πειραιά και η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. O Οδυσσέας Ελύτης εγγράφτηκε το 1917 στο ιδιωτικό σχολείο Δ.Ν. Μακρή, όπου φοίτησε για επτά χρόνια, έχοντας μεταξύ άλλων δασκάλους του τον Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο και τον Ι.Θ. Κακριδή. Τα πρώτα καλοκαίρια της ζωής του πέρασαν στην Κρήτη, στη Λέσβο και στις Σπέτσες. Το Νοέμβριο του 1920, μετά την πτώση του Βενιζέλου, η οικογένειά του αντιμετώπισε διώξεις, με αποκορύφωμα τη σύλληψη του πατέρα του, εξαιτίας της προσήλωσής της στις βενιζελικές ιδέες. Ο ίδιος ο Βενιζέλος είχε στενές σχέσεις με την οικογένεια και είχε φιλοξενηθεί συχνά στην οικία της στο κτήμα του Ακλειδιού. Το 1923 ταξίδεψε οικογενειακώς στην Ευρώπη, επισκεπτόμενος την Ιταλία, την Ελβετία, τη Γερμανία και τη Γιουγκοσλαβία. Στη Λωζάνη ο ποιητής είχε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τον Ελευθέριο Βενιζέλο.

Το φθινόπωρο του 1924 εγγράφτηκε στο Γ' Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών και συνεργάστηκε στο περιοδικό Η Διάπλασις των Παίδων, χρησιμοποιώντας διάφορα ψευδώνυμα. Όπως ο ίδιος ομολογεί (πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία δίνει ο Ελύτης στο βιβλίο του Ανοιχτά Χαρτιά) πρωτογνώρισε τη νεοελληνική λογοτεχνία, αυτός ο θρεμμένος με παγκόσμια έργα του πνεύματος, που ξόδευε όλα του τα χρήματα αγοράζοντας βιβλία και περιοδικά. Εκτός από την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία, ασχολήθηκε ενεργά με ορειβατικές εκδρομές στα βουνά της Αττικής και αντιδρώντας στη διάθεσή του για διάβασμα στράφηκε στον αθλητισμό. Ακόμη και τα βιβλία που αγόραζε, έπρεπε να έχουν σχέση με την ελληνική φύση: Καμπούρογλου, Κ.Πασαγιάννης, Στ. Γρανίτσας, κι ένας τρίτομος «Οδηγός της Ελλάδος». Την Άνοιξη του 1927 μία υπερκόπωση και μία αδενοπάθεια τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τις φίλαθλες τάσεις του καθηλώνοντας τον στο κρεβάτι για περίπου τρεις μήνες. Ακολούθησαν ελαφρά συμπτώματα νευρασθένειας και περίπου την ίδια περίοδο στράφηκε οριστικά προς τη λογοτεχνία, γεγονός που συνέπεσε με την εμφάνιση αρκετών νέων λογοτεχνικών περιοδικών όπως η Νέα Εστία και τα Ελληνικά Γράμματα.

Το καλοκαίρι του 1928 πήρε το απολυτήριο του γυμνασίου με βαθμό 73/11. Μετά από πιέσεις των γονέων του, αποφάσισε να σπουδάσει χημικός, ξεκινώντας ειδικά φροντιστήρια για τις εισαγωγικές εξετάσεις του επόμενου έτους. Την ίδια περίοδο ήρθε σε επαφή με το έργο του Καβάφη και του Κάλβου ανανεώνοντας τη γνωριμία του με τη θελκτική αρχαία λυρική ποίηση. Παράλληλα ανακάλυψε το έργο του Πωλ Ελυάρ και των Γάλλων υπερρεαλιστών, που επέδρασαν σημαντικά στις ιδέες του για τη λογοτεχνία, σύμφωνα με τον ίδιο: «...μ’ ανάγκασαν να προσέξω κι αδίστακτα να παραδεχτώ τις δυνατότητες που παρουσίαζε, στην ουσία της ελεύθερης ενάσκησής της, η λυρική ποίηση».

Λογοτεχνία

Κάτω από την επίδραση της λογοτεχνικής του στροφής, παραιτήθηκε από την πρόθεση να ασχοληθεί με τη χημεία και το 1930 εγγράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας. Όταν το 1933 ιδρύθηκε η Ιδεοκρατική Φιλοσοφική Ομάδα στο πανεπιστήμιο, με τη συμμετοχή των Κ. Τσάτσου, Π.Κανελλόπουλου, του Ι. Θεοδωρακόπουλου και του Ι.Συκουτρή, ο Ελύτης ήταν ένας από τους εκπροσώπους των φοιτητών, συμμετέχοντας στα "Συμπόσια του Σαββάτου" που διοργανώνονταν. Την ίδια εποχή μελέτησε τη σύγχρονη ελληνική ποίηση του Καίσαρος Εμμανουήλ (τον Παράφωνο αυλό), την συλλογή Στου γλιτωμού το χάζι του Θεοδώρου Ντόρου, τη Στροφή (1931) του Γιώργου Σεφέρη και τα Ποιήματα (1933) του Νικήτα Ράντου. Με ενθουσιασμό, συνέχισε παράλληλα τις περιπλανήσεις του στην Ελλάδα, τις οποίες περιγράφει ο ίδιος: "Πιονιέροι αληθινοί, μέρες και μέρες προχωρούσαμε νηστικοί και αξύριστοι, πιασμένοι από το αμάξωμα μιας ετοιμοθάνατης Σεβρολέτ, ανεβοκατεβαίνοντας αμμολόφους, διασχίζοντας λιμνοθάλασσες, μέσα σε σύννεφα σκόνης ή κάτω από ανελέητες νεροποντές, καβαλικεύαμε ολοένα όλα τα εμπόδια και τρώγαμε τα χιλιόμετρα με μιαν αχορταγιά που μονάχα τα είκοσί μας χρόνια και η αγάπη μας γι αυτή τη μικρή γη που ανακαλύπταμε, μπορούσαν να δικαιολογήσουν''.

Την ίδια περίοδο συνδέθηκε στενότερα με τον Γιώργο Σαραντάρη (1908-1941), ο οποίος τον ενθάρρυνε στις ποιητικές του προσπάθειες, όταν ακόμα ο Ελύτης ταλαντευόταν σχετικά με το αν έπρεπε να δημοσιεύσει τα έργα του, ενώ τον έφερε σε επαφή και με τον κύκλο των Νέων Γραμμάτων (1935-1940, 1944). Το περιοδικό αυτό, με διευθυντή τον Αντρέα Καραντώνη και συνεργάτες παλιούς και νεότερους αξιόλογους Έλληνες λογοτέχνες (Γιώργος Σεφέρης, Γεώργιος Θεοτοκάς, Άγγελος Τερζάκης, Κοσμάς Πολίτης, Άγγελος Σικελιανός κ.ά.), έφερε στην Ελλάδα τις σύγχρονες δυτικές καλλιτεχνικές τάσεις και γνώρισε στο αναγνωστικό κοινό κυρίως τους νεότερους ποιητές, με τη μετάφραση αντιπροσωπευτικών έργων τους ή με άρθρα κατατοπιστικά για την ποίησή τους. Έγινε το πνευματικό όργανο της γενιάς του ’30 που φιλοξένησε στις στήλες του όλα τα νεoτεριστικά στοιχεία, κρίνοντας ευνοϊκά και προβάλλοντας τις δημιουργίες των νέων Ελλήνων ποιητών.

Νέα Γράμματα

Όπως ο Ελύτης αναγνωρίζει, το 1935 στάθηκε μια ιδιαίτερη χρονιά στην πνευματική πορεία του. Τον Ιανουάριο κυκλοφόρησε το περιοδικό Νέα Γράμματα. Το Φεβρουάριο γνώρισε τον Ανδρέα Εμπειρίκο, που χαρακτηριστικά τον περιέγραψε: «...ο μεγάλης αντοχής αθλητής της φαντασίας, με γήπεδο την οικουμένη ολόκληρη και διασκελισμό τον Έρωτα. Το έργο του, κάθε του καινούργιο έργο, ζωσμένο από ένα μικρό ουράνιο τόξο, είναι μια υπόσχεση προς την ανθρωπότητα, μια δωρεά που αν δεν την κρατούν ακόμα όλοι στα χέρια τους είναι αποκλειστικά και μόνον από δική τους αναξιότητα». Τον ίδιο μήνα ο Εμπειρίκος έδωσε διάλεξη με θέμα «Υπερρεαλισμός, μια νέα ποιητική σχολή», που αποτέλεσε και την πρώτη επίσημη παρουσίαση του υπερρεαλισμού στο ελληνικό κοινό. Οι δύο ποιητές συνδέθηκαν με στενή φιλία, που κράτησε πάνω από 25 χρόνια. Το Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, εκτός από το Μυθιστόρημα του Σεφέρη, κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή Υψικάμινος του Εμπειρίκου, με ποίηση ορθόδοξα υπερρεαλιστική. Ο Ελύτης, δέκα χρόνια νεότερος, είδε να ανοίγεται μπροστά του διάπλατη μια πόρτα σε μια νέα ποιητική πραγματικότητα, όπου μπορούσε με τα δικά του εφόδια να θεμελιώσει το ποιητικό του οικοδόμημα. Το Πάσχα οι δυο φίλοι επισκέφτηκαν τη Λέσβο, όπου με τη συμπαράσταση των Μυτιληνιών ζωγράφων Ορέστη Κανέλλη και Τάκη Ελευθεριάδη ήρθαν σε επαφή με την τέχνη του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου, που είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν.

Κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης του κύκλου των Νέων Γραμμάτων στο σπίτι του ποιητή Γ.Κ. Κατσίμπαλη, οι παριστάμενοι κράτησαν ορισμένα χειρόγραφα του Ελύτη, με το πρόσχημα να τα μελετήσουν καλύτερα, και τα στοιχειοθέτησαν κρυφά παρουσιάζοντάς τα αργότερα στον ίδιο τον Ελύτη με το ψευδώνυμο Οδυσσέας Βρανάς, με στόχο τη δημοσίευσή τους. Ο Ελύτης αρχικά ζήτησε την απόσυρσή τους απευθύνοντας ειδική επιστολή στον Κατσίμπαλη, ωστόσο τελικά πείστηκε να δημοσιευτούν αποδεχόμενος επίσης το ψευδώνυμο Οδυσσέας Ελύτης.

Η δημοσίευση των πρώτων ποιημάτων του στα Νέα Γράμματα έγινε το Νοέμβριο του 1935, στο 11ο τεύχος του περιοδικού. Ο Ελύτης δημοσίευσε επίσης μεταφράσεις ποιημάτων του Ελυάρ και στο προλογικό του άρθρο παρουσιάζει το δημιουργό τους ως τον ποιητή που «Ό,τι γράφει φτάνει αμέσως στην καρδιά μας, μας χτυπάει κατάστηθα σαν κύμα ζωής άλλης βγαλμένης από το άθροισμα των πιο μαγικών ονείρων μας». Το 1936 η ομάδα των νέων λογοτεχνών ήταν πιο στέρεη και μεγαλύτερη. Ο Ελύτης γνωρίστηκε επίσης με τον ποιητή Νίκο Γκάτσο, που μερικά χρόνια αργότερα τύπωσε την υπερρεαλιστική «Αμοργό». Το 1937 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών στην Κέρκυρα, αλληλογραφώντας παράλληλα με το Νίκο Γκάτσο και το Γιώργο Σεφέρη που βρίσκονταν στην Κορυτσά. Λίγο μετά την απόλυσή του, τον επόμενο χρόνο, ο Μήτσος Παπανικολάου δημοσίευσε το άρθρο "Ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης" στα Νέα Γράμματα, το οποίο συνέβαλε στην καθιέρωσή του.

Το 1939 εγκατέλειψε οριστικά τις νομικές σπουδές και μετά από αρκετές δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε περιοδικά, τυπώθηκε η πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο Προσανατολισμοί. Τον επόμενο χρόνο, μεταφράστηκαν για πρώτη φορά ποιήματά του σε ξένη γλώσσα, όταν ο Samuel Baud Bovy δημοσίευσε ένα άρθρο για την ελληνική ποίηση στο ελβετικό περιοδικό Formes et Couleurs[2].

Αλβανικό μέτωπο

Με την έναρξη του πολέμου ο Ελύτης κατατάχθηκε ως ανθυπολοχαγός στη Διοίκηση του Στρατηγείου Α' Σώματος Στρατού. Στις 13 Δεκεμβρίου 1940 μετατέθηκε στη ζώνη πυρός και στις 26 Φεβρουαρίου του επόμενου χρόνου μεταφέρθηκε με σοβαρό κρούσμα κοιλιακού τύφου στο Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Στη διάρκεια της κατοχής υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του «Κύκλου Παλαμά», που ιδρύθηκε στις 30 Μαΐου του 1943. Εκεί, την Άνοιξη του 1942 ανακοινώνει το δοκίμιό του «Η αληθινή φυσιογνωμία και η λυρική τόλμη του Α. Κάλβου».

Το Νοέμβριο του 1943 εκδόθηκε η συλλογή «Ο Ήλιος ο Πρώτος μαζί με τις Παραλλαγές πάνω σε μια αχτίδα», σε 6.000 αριθμημένα αντίτυπα, ένας ύμνος του Ελύτη στη χαρά της ζωής και στην ομορφιά της φύσης. Στα Νέα Γράμματα που άρχισαν να επανεκδίδονται το 1944, δημοσίευσε το δοκίμιό του «Τα κορίτσια», ενώ από το 1945 ξεκίνησε η συνεργασία του με το περιοδικό Τετράδιο μεταφράζοντας ποιήματα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και παρουσιάζοντας σε πρώτη δημοσίευση το ποιητικό του έργο Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας. Ο πόλεμος του ’40 του έδωσε την έμπνευση και για άλλα έργα, την Καλωσύνη στις Λυκοποριές, την Αλβανιάδα και την ανολοκλήρωτη Βαρβαρία. Την περίοδο 1945-1946 διορίστηκε για ένα μικρό διάστημα Διευθυντής Προγράμματος στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, έπειτα από σχετική σύσταση του Σεφέρη, που ήταν διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Αντιβασιλέα Δαμασκηνού. Συνεργάστηκε επίσης με την «Αγγλοελληνική Επιθεώρηση», όπου δημοσίευσε ορισμένα δοκίμια, την «Ελευθερία» και την «Καθημερινή», όπου διατήρησε ως το 1948 μια στήλη τεχνοκριτικής.

Ευρώπη

Το 1948 ταξίδεψε στην Ελβετία, για να εγκατασταθεί στη συνέχεια στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στη Σορβόνη. Περιγράφοντας τις εντυπώσεις του από την παραμονή του στη Γαλλία, σχολίασε τα συναισθήματα και τις σκέψεις του: «Ένα ταξίδι που θα μ’ έφερνε πιο κοντά στις πηγές της μοντέρνας τέχνης, συλλογιζόμουνα. Χωρίς να λογαριάζω ότι θα μ’ έφερνε συνάμα πολύ κοντά και στις παλιές μου αγάπες, στα κέντρα όπου είχαν δράσει οι πρώτοι Υπερρεαλιστές,στα καφενεία όπου είχαν συζητηθεί τα Μανιφέστα, στη Rue de l’Odeon και στην Place Blanche, στο Montparnasse και στο St.Germain des Pres». Στο Παρίσι υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Association Internationale des Critiques d’ Art ενώ είχε επίσης την ευκαιρία να γνωριστεί με τους Αντρέ Μπρετόν, Πωλ Ελυάρ, Αλμπέρ Καμύ, Τριστάν Τζαρά, Πιερ Ζαν Ζουβ, Χουάν Μιρό και άλλους.

Με τη βοήθεια του Ελληνογάλλου τεχνοκριτικού E. Teriade, που πρώτος είχε προσέξει την αξία του έργου του συμπατριώτη του Θεόφιλου, συνάντησε τους μεγάλους ζωγράφους Ανρί Ματίς, Μαρκ Σαγκάλ, Αλμπέρτο Τζιακομέτι, Τζόρτζιο ντε Κίρικο και Πικάσο, για του οποίου το έργο έγραψε αργότερα άρθρα και αφιέρωσε στην τέχνη του το ποίημα «Ωδή στον Πικασσό». Το καλοκαίρι του 1950 ταξίδεψε στην Ισπανία ενώ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Λονδίνο, από τα τέλη του 1950 μέχρι το Μάιο 1951, συνεργάστηκε με το Β.Β.C. πραγματοποιώντας τέσσερις ραδιοφωνικές ομιλίες. Λίγο νωρίτερα είχε ξεκινήσει τη σύνθεση του Άξιον Εστί.

Επιστροφή στην Ελλάδα

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1952 έγινε μέλος της «Ομάδας των Δώδεκα», που κάθε χρόνο απένειμε βραβεία λογοτεχνίας, από την οποία παραιτήθηκε το Μάρτιο του 1953 αλλά επανήλθε δύο χρόνια αργότερα. Το 1953 ανέλαβε και πάλι για ένα χρόνο τη Διεύθυνση Προγράμματος του Ε.Ι.Ρ, διορισμένος από την κυβέρνηση Παπάγου, θέση από την οποία παραιτήθηκε τον επόμενο χρόνο. Στο τέλος του έτους έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Πολιτισμού στη Βενετία, και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν.

Το 1958, μετά από μία δεκαπενταετή περίπου περίοδο ποιητικής σιωπής, δημοσιεύτηκαν αποσπάσματα από το Άξιον Εστί, στην Επιθεώρηση Τέχνης. Το έργο εκδόθηκε το Μάρτιο του 1960 από τις εκδόσεις Ίκαρος, αν και φέρεται τυπωμένο το Δεκέμβριο του 1959. Λίγους μήνες αργότερα απέσπασε για το Άξιον Εστί το Α' Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Την ίδια περίοδο εκδόθηκαν και οι «Έξη και Μία Τύψεις για τον Ουρανό». Το 1961 με κυβερνητική πρόσκληση επισκέφτηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες από τα τέλη Μαρτίου έως τις αρχές Ιουνίου. Τον επόμενο χρόνο μετά από ένα ταξίδι στη Ρώμη επισκέπτεται τη Σοβιετική Ένωση, προσκεκλημένος μαζί με τον Ανδρέα Εμπειρίκο και τον Γιώργο Θεοτοκά. Το δρομολόγιο που ακολούθησαν περιλάμβανε την Οδησσό, τη Μόσχα, όπου έδωσε μία συνέντευξη, και το Λένινγκραντ.

Το 1964 ξεκίνησε η ηχογράφηση του μελοποιημένου Άξιον Εστί από τον Μίκη Θεοδωράκη ενώ η συνεργασία του Ελύτη με το συνθέτη είχε ξεκινήσει ήδη από το 1961. Το ορατόριο του Θεοδωράκη εντάχθηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών και επρόκειτο αρχικά να παραουσιαστεί στο Ηρώδειο, ωστόσο το Υπουργείο Προεδρίας αρνήθηκε να το παραχωρήσει με αποτέλεσμα ο Ελύτης και ο Θεοδωράκης να αποσύρουν το έργο, το οποίο παρουσιάστηκε τελικά στις 19 Οκτωβρίου στο κινηματοθέατρο Rex.

To 1965 του απονεμήθηκε από τον Κωνσταντίνο Β΄ το παράσημο του Ταξιάρχου του Φοίνικος και το επόμενο διάστημα ολοκλήρωσε τη συλλογή δοκιμίων που θα συγκροτούσαν τα Ανοιχτά Χαρτιά. Παράλληλα πραγματοποίησε ταξίδια στη Σόφια, καλεσμένος της Ένωσης Βουλγάρων Συγγραφέων και στην Αίγυπτο. Μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, απήχε από τη δημοσιότητα ασχολούμενος κυρίως με τη ζωγραφική και την τεχνική του κολάζ, ενώ αρνήθηκε πρόταση να απαγγείλει ποιήματά του στο Παρίσι εξαιτίας της δικτατορίας που επικρατούσε. Στις 3 Μαΐου του 1969 εγκατέλειψε την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου ξεκίνησε τη συγγραφή της συλλογής Φωτόδεντρο. Λίγους μήνες αργότερα επισκέφτηκε για ένα διάστημα την Κύπρο, ενώ το 1971 επέστρεψε στην Ελλάδα και τον επόμενο χρόνο αρνήθηκε να παραλάβει το "Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας" που είχε θεσπίσει η δικτατορία. Μετά την πτώση της δικτατορίας, διορίστηκε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ε.Ι.Ρ.Τ. και μέλος για δεύτερη φορά του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου (1974 - 1977). Παρά την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας να συμπεριληφθεί στους καταλόγους των βουλευτών επικρατείας, ο Ελύτης αρνήθηκε, παραμένοντας πιστός στην αρχή του να μην αναμιγνύεται ενεργά στην πολιτική πρακτική. Το 1977 αρνήθηκε επίσης την αναγόρευσή του ως Ακαδημαϊκό.

Βραβείο Νομπέλ

Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν συνέχισε το πολύπλευρο πνευματικό του έργο. Το 1978 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ενώ το 1979 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Η αναγγελία της απονομής του βραβείου από την Σουηδική Ακαδημία έγινε στις 18 Οκτωβρίου "για την ποίησή του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα τού σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία" σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης. Ο Ελύτης παρέστη στην καθιερωμένη τελετή απονομής του βραβείου στις 10 Δεκεμβρίου του 1979, παραλαμβάνοντας το βραβείο από τον βασιλιά Κάρολο Γουστάβο και γνωρίζοντας παγκόσμια δημοσιότητα. Τον επόμενο χρόνο κατέθεσε το χρυσό μετάλλιο και τα διπλώματα του βραβείου στο Μουσείο Μπενάκη. Την απονομή του Νομπέλ, ακολούθησαν τιμητικές διακρίσεις εντός και εκτός Ελλάδας, μεταξύ αυτών και η απονομή φόρου τιμής σε ειδική συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων, η αναγόρευση του σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, η ίδρυση έδρας νεοελληνικών σπουδών με τίτλο "Έδρα Ελύτη", στο πανεπιστήμιο Rutgers του Νιου Τζέρσεϊ, καθώς και η απονομή του αργυρού μεταλλίου Benson από τη Βασιλική Φιλολογική Εταιρεία του Λονδίνου.

Πέθανε στις 18 Μαρτίου του 1996 από ανακοπή καρδιάς, στην Αθήνα.

Η απονομή

Έργο

Ο Οδυσσέας Ελύτης αποτέλεσε έναν από τους τελευταίους εκπροσώπους της λογοτεχνικής γενιάς του '30, ένα από τα χαρακτηριστικά της οποίας υπήρξε το ιδεολογικό δίλημμα ανάμεσα στην ελληνική παράδοση και τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό. Ο ίδιος ο Ελύτης χαρακτήριζε τη δική του θέση στη γενιά αυτή ως παράξενη σημειώνοντας χαρακτηριστικά: "από το ένα μέρος ήμουνα ο στερνός μιας γενιάς, που έσκυβε στις πηγές μιας ελληνικότητας, κι απ' την άλλη ήμουν ο πρώτος μιας άλλης που δέχονταν τις επαναστατικές θεωρίες ενός μοντέρνου κινήματος". Το έργο του έχει επανηλειμμένα συνδεθεί με το κίνημα του υπερρεαλισμού, αν και ο Ελύτης διαφοροποιήθηκε νωρίς από τον "ορθόδοξο" υπερρεαλισμό που ακολούθησαν σύγχρονοί του ποιητές όπως ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Νίκος Εγγονόπουλος ή ο Νικόλαος Κάλας. Επηρεάστηκε από τον υπερρεαλισμό και δανείστηκε στοιχεία του, τα οποία ωστόσο αναμόρφωσε σύμφωνα με το προσωπικό του ποιητικό όραμα, άρρηκτα συνδεδεμένο με το λυρικό στοιχείο και την ελληνική λαϊκή παράδοση. Οι επιρροές από τον υπερρεαλισμό διακρίνονται ευκολότερα στις δύο πρώτες ποιητικές συλλογές του Προσανατολισμοί (1940) και Ήλιος ο πρώτος (1943).

Μία από τις κορυφαίες δημιουργίες του υπήρξε το ποίημα Το Άξιον Εστί (1959), έργο με το οποίο ο Ελύτης διεκδίκησε θέση στην εθνική λογοτεχνία, προσφέροντας ταυτόχρονα μία «συλλογική μυθολογία» και ένα «εθνικό έργο». Η λογοτεχνική κριτική υπογράμμισε την αισθητική αξία του καθώς και την τεχνική του αρτιότητα. Η γλώσσα του επαινέθηκε για την κλασσική ακρίβεια της φράσης ενώ η αυστηρή δόμησή του χαρακτηρίστηκε ως άθλος που «δεν αφήνει να διαφανεί πουθενά ο παραμικρός βιασμός της αυθόρμητης έκφρασης». Τον «εθνικό» χαρακτήρα του Άξιον Εστί υπογράμμισαν μεταξύ άλλων ο Δ.Ν. Μαρωνίτης και ο Γ.Π. Σαββίδης, ο οποίος σε μία από τις πρώτες κριτικές του ποιήματος διαπίστωσε πως ο Ελύτης δικαιούταν το επίθετο «εθνικός», συγκρίνοντας το έργο του με αυτό του Σολωμού, του Παλαμά και του Σικελιανού.

Η μεταγενέστερη πορεία του Ελύτη υπήρξε πιο ενδοστρεφής, επιστρέφοντας στον αισθησιασμό της πρώιμης περιόδου του και σε αυτό που ο ίδιος ο Ελύτης αποκαλούσε ως έκφραση μιας «μεταφυσικής του φωτός»: «Έτσι το φως, που είναι η αρχή και το τέλος κάθε αποκαλυπτικού φαινομένου, δηλώνεται με την επίτευξη μιας ολοένα πιο μεγάλης ορατότητας, μιας τελικής διαφάνειας μέσα στο ποίημα που επιτρέπει να βλέπεις ταυτοχρόνως μέσα απ' την ύλη και μέσα από την ψυχή». Ιδιόμορφο, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα έργα του Ελύτη, μπορεί να χαρακτηριστεί το σκηνικό ποίημα Μαρία Νεφέλη (1978), στο οποίο χρησιμοποιεί - για πρώτη φορά στην ποίησή του - την τεχνική του κολάζ.

Πέρα από το ποιητικό του έργο, ο Ελύτης άφησε σημαντικά δοκίμια, συγκεντρωμένα στους τόμους Ανοιχτά Χαρτιά (1974) και Εν Λευκώ (1992), καθώς και αξιόλογες μεταφράσεις Ευρωπαίων ποιητών και θεατρικών συγγραφέων.

Εργογραφία

Ποιήματα
«Προσανατολισμοί», (1940)
«Ηλιος ο πρώτος, παραλλαγές πάνω σε μιαν αχτίδα», (1943)
«Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας», (1946)
«Το Άξιον Εστί», (1959)
«Έξη και μια τύψεις για τον ουρανό», (1960)
«Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά», (1971)
«Ο ήλιος ο ηλιάτορας», (1971)
«Το Μονόγραμμα», (1972)
«Τα Ρω του Έρωτα», (1973)
«Τα Ετεροθαλή», (1974)
«Σηματολόγιον», (1977)
«Μαρία Νεφέλη», (1978)
«Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας», (1982)
«Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου», (1984)
«Ο Μικρός Ναυτίλος», (1988)
«Τα Ελεγεία της Οξώπετρας», (1991)
«Δυτικά της λύπης», (1995)
«Εκ του πλησίον»
«Η ποδηλάτισσα»

Πεζά, δοκίμια
«Η Αληθινή φυσιογνωμία και η λυρική τόλμη του Ανδρέα Κάλβου», (1942)
«2χ7 ε» (συλλογή μικρών δοκιμίων)
«Ο ζωγράφος Θεόφιλος», (1973)
«Ανοιχτά χαρτιά» (συλλογή κειμένων), (1973)
«Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο», (1977)
«Η μαγεία του Παπαδιαμάντη», (1975)
«Τα Δημόσια και τα Ιδιωτικά», (1990)
«Ιδιωτική Οδός», (1990)
«Εν λευκώ» (συλλογή κειμένων), (1992)
«Ο κήπος με τις αυταπάτες», (1995)

Μεταφράσεις
«Δεύτερη γραφή»
«Σαπφώ»
«Η αποκάλυψη», (1985)
Ανεπίσημος Ιστότοπος του Οδυσσέα Ελύτη
Επικοινωνία: elytis@hotmail.gr
 

http://www.facebook.com/groups/374170412597284/permalink/540376882643302/#!/groups

/374170412597284/permalink/540376882643302/

Τα "μάσησε" ο Σκουρλέτης για το Σκοπιανό

Βέροια: “Ήξεις αφήξεις” Σκουρλέτη

για την ύπαρξη ή μη “μακεδονικής μειονότητας”

Στη Βέροια βρέθηκε το απόγευμα της Δευτέρας (30/10) ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης, με αφορμή ανοιχτή εκδήλωση σχετικά με την μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα. Πριν την εκδήλωση, που ήταν προγραμματισμένη στις 7.30 μ.μ., ο Πάνος Σκουρλέτης παραχώρησε συνέντευξη Τύπου σε τοπικά ΜΜΕ, όπου έδωσε το στίγμα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει της ψήφισης των νέων μέτρων.

Μεταξύ άλλων, ο κ. Σκουρλέτης ρωτήθηκε από το InVeria.gr για τις απόψεις του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Νάσου Θεοδωρίδη, που δημοσιοποιήθηκαν στην εφημερίδα ΑΥΓΗ, σχετικά με το έπος του ’40, το οποίο αποκάλεσε “μύθο”, ενώ ζητήθηκε, με αφορμή παλαιότερες δηλώσεις του ίδιου προσώπου σε τηλεοπτικό κανάλι της ΠΓΔΜ (που αποδεχόταν την ύπαρξη “μακεδονικής” μειονότητας στην Ελλάδα και υποστήριζε το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού των Σκοπιανών στο θέμα της ονομασίας της χώρας τους), να τονιστεί η επίσημη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την ονομασία του κράτους των Σκοπίων, καθώς και για το εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι υπάρχει στην Ελλάδα “μακεδονική μειονότητα”, όπως αποδέχεται το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ στη συνέντευξή του.

Ο Πάνος Σκουρλέτης τόνισε πως οι απόψεις του Νάσου Θεοδωρίδη σχετικά με το έπος του ’40 είναι καθαρά προσωπικές, ωστόσο δεν άφησε κανένα ανοιχτό ενδεχόμενο για διαγραφή του από το κόμμα, σημειώνοντας πως “ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το πιο δημοκρατικό κόμμα στην Ελλάδα και το κάθε μέλος του έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις προσωπικές του απόψεις“.

Σχετικά με την ονομασία της ΠΓΔΜ, τόνισε την ξεκάθαρη θέση του ΣΥΡΙΖΑ που υποστηρίζει την σύνθετη ονομασία, με γεωγραφικό προσδιορισμό.

Όσο για την “μακεδονική μειονότητα” που Σκοπιανοί και κάποιοι “Έλληνες” υποστηρίζουν πως υπάρχει στην χώρα, ο κ. Σκουρλέτης κάθε άλλο παρά ξεκάθαρος ήταν… “Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με γλωσσικό ιδίωμα, ιδιαίτερες πολιτιστικές συνήθειες και κατοικούν στην Ελλάδα”, είπε, μεταξύ άλλων, για το θέμα ο κ. Σκουρλέτης, αποφεύγοντας να δώσει ξεκάθαρη απάντηση για το αν αναγνωρίζει ή όχι την εν λόγω “μειονότητα” το κόμμα του.

Νίκος Βουδούρης

http://www.inveria.gr/2012/10/blog-post_30.html

Τα άθεα γράμματα…

Ο Παπουλάκος

Τα άθεα γράμματα…

"Τ’ άθεα γράμματα κόψανε το δρόμο του έθνους
και τ’ αμποδάνε να χαρεί τη λευτεριά του"
Παπουλάκος

Δημήτρης Νατσιός

Έχουμε την εντύπωση ότι η έσχατη μάχη για το μέλλον της πατρίδος διεξάγεται μες στο Κοινοβούλιο ή στα έγκατα του Μαξίμου. Λάθος. Στα σχολεία, στις αίθουσες διδασκαλίας κρίνεται η τύχη του Γένους. Αν επικρατήσει η «ελληνοκτόνος παιδαγωγία» και εκλείψει διά παντός η ελληνορθόδοξη Παιδεία, «η ροδόχρους ελπίδα του Έθνους» (Καποδίστριας), τότε ας θυροκολλήσουμε το αγγελτήριο θανάτου, πλησιάζει η ιστορική ευθανασία. Αν δεν απομείνει η ευλογημένη «μαγιά» του Μακρυγιάννη, τότε «κάλλιον να μην υπάρχει Έλλην εις τον κόσμον, παρά να ατιμάζει το κατ’ εικόνα Θεού και ομοίωσιν, υπάρχων ανδράποδον τον αναισθήτου Τούρκου, ενώ επλάσθη από τον Θεόν ελεύθερος» όπως θεσπίζουν, στις 5 Μαϊου του 1827, στην Τροιζήνα, οι ελευθερωτές πατέρες μας. Και σίγουρα στην θέση του «αναισθήτου Τούρκου», μπορεί να μπουν και άλλα αναίσθητα και άπληστα θηρία-φανερά και νοητά-που μας εξανδραποδίζουν. Και το κακό γίνεται από τους ύπουλους, τους «προβατόσχημους λύκους» που ζεσταίνουμε στον κόρφο μας και μαγαρίζουν παιδεία και παιδιά… Το 1984 το ησύχιο και ταπεινό «περιβόλι της Παναγίας» μας, το σπουδαιότερο πνευματικό κέντρο της ανθρωπότητας, επισημαίνει την ολέθρια πορεία της Παιδείας, εν ονόματι κάποιου νεφελώδους προοδευτισμού και αβασάνιστου εξευρωπαϊσμού και ομιλεί απερίφραστα και ευθαρσώς για την αδίστακτη καταστροφή των εθνικών μας ριζών και τον επελαύνοντα αντιχριστιανισμό και αφελληνισμό.

Αντιγράφω το απόσπασμα: «Από πολλά χρόνια τώρα γίνεται συστηματική προσπάθεια, διαρκώς αυξανομένη, να πολεμηθεί η πίστη. Να βγει από τα ελληνικά σχολεία ο Χριστός. Να διαστρεβλωθεί η ιστορία μας. Να ευτελισθεί η σημασία των μεγάλων εορτών των Χριστουγέννων και του Πάσχα, που τόσο ζει ο λαός μας. Να παύσει η Ορθόδοξος Εκκλησία να είναι η ψυχή του Γένους μας. Να καταντήσουν τα παιδιά εύκολη λεία κάθε νοητού ή φανερού θηρίου». Δυστυχώς επαληθεύτηκαν οι Αγιορείτες Πατέρες. Το πού έχει καταντήσει η Παιδεία μας εξ αιτίας της παρατεταμένης κρίσεως ταυτότητας, το βλέπει κανείς στα πλείστα εν χρήσει σχολικά εγχειρίδια. Δεν πρόκειται μόνο για το ελεεινό γλωσσικό ιδίωμα στο οποίο είναι γραμμένα, για την προχειρότητα και ανεπάρκεια που τα χαρακτηρίζει, πρόκειται κυρίως για την ψυχική μιζέρια στην οποία καταδικάζουν το παιδί, τα πρότυπα που του προβάλλουν, ήτοι έναν πληροφορημένο, υπολογιστικό, ανταγωνιστικό και συναισθηματικά νεκρό άνθρωπο. Και, κυρίως, χωρίς τον Θεάνθρωπο, την χαρά του κόσμου. Περισσεύει στα τρισάθλια βιβλία η εκκλησιομαχία, η κατασυκοφάντηση και ο εμπαιγμός της αμωμήτου πίστεώς μας, που «μας λευτέρωσε και βγήκαμε εις την κοινωνίαν του κόσμου», όπως βροντοφωνάζει ο Μακρυγιάννης. Και όλα αυτά κατά παράβασιν της συνταγματικής επιταγής. (Εξαιρετική η μελέτη και η αρθρογραφία για τα θέματα αυτά του σεβαστού προέδρου, ε.τ., του Αρείου Πάγου κ. Βασιλείου Νικόπουλου, με τίτλο: «Το προοίμιον του Συντάγματος και η νομική του αξιολόγηση», έκδοση της «εταιρείας των φίλων του λαού»). Και για του λόγου το αληθές μια σύντομη περιδιάβαση στα σχολικά βιβλία Γλώσσας Δημοτικού και Γυμνασίου τεκμηριώνει τα προαναφερθέντα: Ανθολόγιο Α’ Δημοτικού: Κείμενο με τίτλο: «Δώσε την αγάπη». Διαδραματίζεται ο εξής διάλογος στην τάξη. «Αύριο θα κάνουμε γιορτούλα μέσα στην τάξη», λέει η δασκάλα. «Τι γιορτή; Ποιος άγιος γιορτάζει» ρωτούν τα παιδιά. «Αυτός ο άγιος δεν υπάρχει. Είναι ο άγιος της φιλίας», απαντά η κυρία. «Μα δεν έχει όνομα;». «Να τον πούμε… Φιλάγιο» λέει ο Μάνος, το Πολωνεζάκι και συμφωνεί η δασκάλα. (Το σχολείο είναι διαπολιτισμικό). Ερώτηση: Δεν έχει αγίους η Εκκλησία μας; (σελ. 107). Στη σελ. 110 υπάρχει μια προσευχή τής… Θέτιδος Χορτιάτη. (Μία νερόβραστη τιποτολογία). Στη σελ. 113 κείμενο για την Αϊ-Βασίλη. Όχι βέβαια για τον ασκητικό και φιλανθρωπότατο άγιο, αλλά για το γνωστό ξωτικό των δώρων. Διαβάζω: «Ο Ιβάν και η οικογένειά του εγκαταλείπουν τον τόπο τους, μαζί και η Ευτυχού, η γάτα τους, εξ αιτίας μιας καταστροφής…». Ερωτώ: γιατί τέτοια μαύρα, καταθλιπτικά κείμενα σε 6χρονα παιδιά; Διευκρινίζω: Ότι η ατομική και κοινωνική μας ζωή είχε, έχει και θα έχει ένα μεγάλο μέρος της βουτηγμένο στο σκοτάδι, δεν σημαίνει πως λόγω ρεαλισμού πρέπει να το προβάλλουμε στα βιβλία του Δημοτικού και να φαρμακώνουμε την ψυχή των παιδιών. Όχι για να κρυβόμαστε υποκριτικά, αλλά γιατί ο νους των μικρών παιδιών δεν χωράει το κακό, οπότε το μόνο που αποφέρει μία τέτοια προσπάθεια είναι να διαταράσσεται η πνευματική τους ισορροπία. Γλώσσα Α’ Δημοτικού. Αφιέρωμα στο Πάσχα. Περιέχονται δύο ποιήματα. Το πρώτο με τίτλο «Πασχαλινό» στο οποίο περιγράφονται «οι φούρνοι που μοσχοβολούν» και «τα τραπέζια που κοκκινίζουν απ’ τα αυγά». Το δεύτερο με τίτλο «Πασχαλινά κουλούρια». (σελ. 56 τ. Β’). Πουθενά η Ανάσταση του Χριστού, το «Χριστός Ανέστη» στην κρισιμότερη τάξη όλων των βαθμίδων. Μη θιγεί ο πολυπολιτισμός τους… Στη Β’ και Γ’ Δημοτικού θα βρούμε 4-5 σελίδες για προσκλήσεις σε γενέθλια. Πουθενά στο Δημοτικό δεν αναφέρεται η ονομαστική γιορτή. Στο Ανθολόγιο Γ’ και Δ’ Δημοτικού. Σελ. 79. Κείμενο με τίτλο «Τότε που πήγαμε βόλτα τον Επιτάφιο». Έχουμε περιφορά και όχι βόλτα του Επιταφίου. Και στον επίλογο: « Όταν φτάσαμε στην Εκκλησία οι ψάλτες σήκωσαν τον Επιτάφιο ψηλά πάνω από την πόρτα κι όλοι εμείς περάσαμε από κάτω. Να, όπως το περνά περνά η μέλισσα». Διακωμώδηση της κατανυκτικότερης ακολουθίας της Εκκλησίας μας. Στη σελ. 74 ο μουσουλμάνος Νορντίν, επισκέπτεται την «Εκκλησία του χριστιανού Αλλάχ» και βλέποντας τις αγιογραφίες στους τοίχους δυσφορεί με τους «άσχημους γέρους με τις μακριές γενειάδες», δηλαδή, με τους αγίους μας. Στην σελ. 143 σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, ένας παπάς και ένας δάσκαλος είναι τερματοφύλακες και αλληλοϋβρίζονται. Στη Γλώσσα Δ’ Δημοτικού (β’ τ. Σελ. 52) ο Αϊ-Βασίλης «βγαίνει στην αυλή να απλώσει τη μπουγάδα του, τις κάλτσες του, τη φανέλα του και το μακρύ του σώβρακο...». Στην Ε’ Δημοτικού, στην ενότητα για τα Χριστούγεννα έχουμε πάλι μία «οικογένεια προσφύγων, του Αντυ, που ζει σε αντίσκοινα και ξεπαγιάζει» (πάλι μαυρίλα). Στην επόμενη σελίδα 26 «η Φρικαντέλα η μάγισσα που μισούσε τα κάλαντα» και έδιωχνε τα παιδιά με φράσεις όπως «Σκασμός, σκουπιδόπαιδα! Αν δεν σταματήσετε να λέτε τα κάλαντα θα το μετανιώσετε πικρά!». Στη δε σελ. 29 τα άγια Θεοφάνεια είναι για τα έντυπα σκύβαλα αγώνας κολύμβησης. (Στο βιβλίο «Θεατρική Αγωγή» ε’ και στ’ Δημοτικού, στη σελ. 81 τα παιδιά καλούνται να υποδυθούν το δαιμόνιο). Στη Γλώσσα Στ’ δημοτικού (α’ τ. Σελ. 90) θα βρεις την παναίρεση του Οικουμενισμού, όπου ο Χριστιανισμός εξισώνεται με τις θρησκείες του κόσμου και υποτιμάται σαφώς το πρόσωπο του Κυρίου. Στο Ανθολόγιο Στ’ δημοτικού, σελ. 166, συγκρίνονται τα μάτια του Χριστού με τα μάτια μιας γάτας. Στο Γυμνάσιο τα ίδια και χειρότερα. Στο τετράδιο εργασιών Α’ Γυμνασίου (σελ. 76) κείμενο «Μ. Παρασκευή στην Εκκλησία» του Καζαντζάκη, στο οποίο διαβάζουμε: «…μια φορά τον έλεγαν Άδωνη, τώρα Χριστό» και λοιπές νεοπαγανιστικές βλασφημίες. Στα «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» Α’ Γυμνασίου (σελ. 222) θα βρούμε μια γάτα, η οποία εισχωρεί στο «Ιερό Βήμα» και αφήνει τις ακαθαρσίες της στην «Αγία Πρόθεση». (Τι αλήθεια να διδαχτούν οι μαθητές από τέτοιο κείμενο;) Στην Α’ Γυμνασίου στη «Γλώσσα», σε κείμενο με τίτλο «Παράπονο σκύλου», ένας αδέσποτος σκύλος κάθεται έξω από την εκκλησία και περιμένει,”προσεύχεται” «να βγει ο Κύριος», «μα ο Κύριος δεν βγαίνει». (Με κεφαλαίο το “κάπα” άρα αναφέρεται στο Χριστό). Στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Β’ Γυμνασίου, μετά τον «φιλάγιο» του Δημοτικού, οι μαθητές θα γνωρίσουν κι έναν «νέο» άγιο, που αυτή την φορά λέγεται… Αϊ-Λαός (σελ. 62), ενώ στο ίδιο βιβλίο θα συναντήσουμε πάλι τον Καζαντζάκη που «την ώρα που χτυπούσαν οι καμπάνες κι οι χριστιανοί πήγαιναν στον Αϊ-Μηνά», αυτός «κίνησε για άλλο προσκύνημα, να χαιρετήσει την Άγια Κρήτη» (Σελ. 113). Στην «Γλώσσα» Γ’ Γυμνασίου «φιλοξενείται» ο Σημίτης που δυσφορεί για την «διαστρεβλωμένη και γι’ αυτό χωρίς απήχηση ελληνική και χριστιανική παράδοση» της πατρίδας μας (σελ. 65) και η γνωστή ανθρωποκάμπια της Νέας Τάξης, ο Νίκος Δήμου, ο οποίος επαίρεται γιατί «ανήκει σε πολλές Μ.Κ.Ο.» και κατηγορεί την πατρίδα μας για «καταπίεση των Μαρτύρων του Ιεχωβά, των σλαβοφώνων και Μουσουλμάνων». Στο «τετράδιο εργασιών» της ίδιας τάξης θα “σκοντάψουμε” στο μέγα πνευματικό ανάστημα που λέγεται Κώστας Λεφάκης, ο γνωστός τηλεαστρομπουρδολόγος που συμβουλεύει τους μαθητές να προβούν σε ερωτικές σχέσεις, διότι ο Άρης και η Αφροδίτη (τα ζώδια) τις ευνοούν (σελ. 73). Λεφάκη ή Σημίτη θα βρεις στα κουρελουργήματα αυτά. Κόντογλου, Κάλβο ή Παλαμά, για παράδειγμα, δεν συναντάς. Ας μην απορούμε για τα ξινά μήλα. Οι μηλιές είναι σάπιες. Και επαναλαμβάνω: η τύχη του Γένους κρίνεται στις σχολικές τάξεις. Κλείνω με μια έκκληση προς τους ποιμένες, τους επισκόπους του λαού: Άγιοι Αρχιερείς, κάποτε οι Επίσκοποι του δούλου Γένους, έπιαναν τα καριοφίλια και στέκονταν στην πρώτη γραμμή, υπερασπιζόμενοι το ποίμνιό τους, χύνοντας και το αίμα τους για του Χριστού την Πίστη την αγία και της πατρίδος την Ελευθερία. Τώρα και πάλι το ποίμνιό σας, το πιο ευάλωτο και ανυπεράσπιστο, τα παιδιά του λαού, τα παιδιά σας, κατασπαράσσεται και μαγαρίζεται η ψυχή του από «φανερά και νοητά θηρία». Τα παιδιά φωνάζουν: «άνθρωπον ουκ έχω». Σταθείτε Κυρηναίοι του πολύπαθου λαού μας. Οι ανίκανοι Κυβερνήτες μάς εξαφανίζουν ως λαό ιστορικό. Η Εκκλησία, όταν εκλείπει η κοσμική εξουσία ή προδίδει τον λαό, καθίσταται ελληνοσώτειρα. Η ώρα ήλθεν…

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/5675, Ἀντίβαρο

Δημοσιοκάφροι (2)

Κάποια ανθρωπάρια, βολεμμένα σε θέσεις με παχυλούς μισθούς άρχισαν να το παίζουν ...αντιστασιακοί! Αναφέρομαι στους καθεστωτικούς "δημοσιογράφους" της πλάκας, με δήθεν "αριστερή" ιδεολογία και δεξιότατη τσέπη, τους νεο-αριστερούς της μεταπολίτευσης, όπως τους αποκαλώ. Παριστάνοντας τους ασυμβίβαστους αγωνιστές της ελευθερίας του λόγου, με τα κολπάκια τους που έχουν στόχο να αρπάξουν ακόμα πιο μεγάλους μισθούς και δώρα, έχουν κατεξευτελίσει το κάποτε τίμιο λειτούργημα του πραγματικού Δημοσιογράφου. Διαβάστε τα κατορθώματα των υπαλλήλων της κρατικής τηλεόρασης, που έχοντας αποθρασυνθεί πλήρως, κρίνουν τους πάντες και τα πάντα με τις παρωπίδες επικίνδυνων ιδεοληψιών και πρακτικών και όταν έρθει η ώρα της λογοδοσίας το παίζουν κατατρεγμένοι.

ΔΕΕ

Τα σχόλια του Αρβανίτη και της Κατσίμη

για τον Δένδια τους έκοψαν από την ΝΕΤ

Στον πάγο μπαίνει προς το παρόν η ενημερωτική εκπομπή «Πρωινή ενημέρωση» από την ΝΕΤ μετά από απόφαση της Γενικής Διεύθυνσης του τομέα ενημέρωσης της ΕΡΤ. Ο γενικός διευθυντής ειδήσεων Αιμίλιος Λιάτσος έκοψε μέχρι νεοτέρας την εκπομπή των Κώστα Αρβανίτη και Μαριλένα Κατσίμη για σχόλιο που έκαναν αναφερόμενοι στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Νίκο Δένδια σχετικά με το δημοσίευμα της Guardian

Αυτός είναι ο διάλογος των δύο παρουσιαστών. Τον ανέβασαν οι συντελεστές της εκπομπής στο Facebook:

-Μ. Κατσίμη. ...Και βγήκαν και τα ιατροδικαστικά πορίσματα για τους 15 που συνελήφθησαν και έγραφε η Guardian και που ήθελε ο κ. Δένδιας να κάνει στην Guardian μήνυση

-Κ. Αρβανίτης. Δεν έκανε μήνυση;

-Μ. Κατσίμη. Δεν έκανε γιατί τα πορίσματα δείχνουν ότι όντως είναι κακούργημα.

-Κ. Αρβανίτης. Και θα παραιτηθεί τώρα;

-Μ. Κατσίμη. Δε νομίζω ότι θα παραιτηθεί. Πάντως ήταν περίεργο το ότι ο κ. Δένδιας είπε – σαν να ήξερε τα πορίσματα, που αυτό κανονικά δε γίνεται - που από τη μία είναι καλό ότι δεν τα ήξερε τα πορίσματα, αλλά από την άλλη πώς πας και το λες αυτό;

-Κ. Αρβανίτης. Και τώρα τι θα γίνει; Θα πει συγνώμη;

-Μ. Κατσίμη. Δεν ξέρω....

-Κ. Αρβανίτης. Πω πω δύσκολα για τον κ. Δένδια. Και είναι και κοντοχωριανός σου, είναι από την Κέρκυρα.

-Μ. Κατσίμη. Και είναι και σοβαρός άνθρωπος έχω να πω.

Αντιδράσεις από ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ

Μόλις έγινε γνωστό πως η διεύθυνση της ΕΡΤ αποφάσισε να βάλει τέλος στην εκπομπή Πρωινή Ενημέρωση ήρθαν και οι πρώτες αντιδράσεις από τα κόμματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωση του υποστήριξε πως η ΕΡΤ δεν είναι το μαγαζάκι κανενός υπουργού, ενώ η από την ΔΗΜΑΡ χαρακτήρισαν «Απαράδεκτη ενέργεια» το «κόψιμο» Αρβανίτη και Κατσίμη.

Τι είπαν οι παρουσιαστές

Ο Κώστας Αρβανίτης μόλις ενημερώθηκε πως η εκπομπή κόβεται έγραψε στο λογαριασμό του στο twitter «Τελικά μας έκοψε ο κος Λιάτσος». Και η Μαριλένα Κατσίμη όμως υποστήριξε πως κάποιοι έψαχναν αφορμή για να μας κοπεί η εκπομπή.

Μερικά σχόλια από το Διαδίκτυο

Απόστολος 29.10.2012 15:37

Αυτό τα δημοσιογραφικά σκουπίδια με την μηδενική ευφυία πως βρέθηκαν στην ΕΡΤ. Αυτό είναι το σκάνδαλο συντρόφια... Έχει γεμίσει ο τόπος αριστεροαναθρεμμένους γκεμπελίσκους που θα μπορούσαν άνετα να είναι γραφείο τύπου της 17 Νοέμβρη.

Λεων 29.10.2012 15:12
Κωστας Αρβανιτης:ο αντικειμενικος και αμεροληπτος εκπροσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΡΤ.

ΙΝΔΥΜΗΔΗΣ 29.10.2012 16:11 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ Η ΕΡΤ. ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΣΥΡΙΖΕΪΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ. ΑΛΛΙΩΣ ΑΣ ΠΑΝΕ ΣΤΟΝ 105.5

ΙΝΔΥΜΗΔΗΣ 29.10.2012 15:58
ΕΧΕΙ Η ΕΡΤ ΚΑΝΕΝΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΡΙΖΕΟΣ?

Ας θυμηθούμε κάποια παλαιότερα κατορθώματα του φαιδρού αυτού τυπάκου, αγωνιστή της ...Δημοκρατίας και της Ελευθερίας του Λόγου και τι έβαζε να γράφουν γι' αυτόν:

 

Απελύθη από την ΝΕΤ ο δημοσιογράφος Κώστας Αρβανίτης

Απελύθη από τη ΝΕΤ ο γνωστός έντιμος δημοσιογράφος Κώστας Αρβανίτης που παρουσίαζε την πρωινή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης. Ένα ακόμη θύμα της πολιτικής μισαλλοδοξίας του ΠΑΣΟΚ στην φασιστική νοοτροπία της επιβολής ΧΥΤΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ!!! ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ ΑΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΔΙΑΛΥΕΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΛΕΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΣΤΑ ΠΟΥΛΗΜΕΝΑ ΜΜΕ. ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ .... ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ!

Όλος ο κόσμος που τον έχει παρακολουθήσει, εκφράζει την οργή και την αγανάκτησή του για την ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. ΑΣΧΕΤΟ;

Πάγκαλος: «Δημοσιογράφος του ΣΥΡΙΖΑ ο... Κ. Αρβανίτης»!

«Δημοσιογράφο του… ΣΥΡΙΖΑ» χαρακτήρισε τον Κώστα Αρβανίτη, παρουσιαστή της πρωινής εκπομπής της ΝΕΤ, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θ Πάγκαλος μιλώντας στο ...υπουργικό συμβούλιο: «Θα ήθελα κάποια στιγμή να επισκεφτώ την Ελλάδα που παρουσιάζει κάθε πρωί ο δημοσιογράφος του ΣΥΡΙΖΑ στην κρατική τηλεόραση!» είπε χαρακτηριστικά με τεράστια δόση ειρωνείας...

Βέβαια, από όσο όλοι γνωρίζουν ο Κώστας Αρβανίτης πάντα υποστήριζε το ΚΚΕ και όχι τον ΣΥΡΙΖΑ. (Σημ. ΔΕΕ: Τότε ήταν στα επάνω του το ΚΚΕ!) Πάντοτε τον χαρακτήριζε η ευγένεια, η αλληλεγγύη προς τους ανθρώπους και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, και ποτέ δεν καταδέχτηκε να σκύψει το κεφάλι και να γίνει ένα ακόμη παπαγαλάκι του συστήματος, ένας ακόμα ρουφιάνος δημοσιοκάφρος.

http://litlepost.blogspot.com

Και η αποκάλυψη:   Παραπληροφόρηση περι Αρβανίτη στα νέα για Κερατέα
by Κερ@τεος 02:24pm, Tuesday December 21 2010

(Modified 05:08pm, Tuesday December 21 2010)

Μούφα η πληροφόρηση περί απόλυσης του Κ. Αρβανίτη απο τη ΝΕΤ. Κάπως οι παπαριές του Πάγκαλου μετετράπηκαν σε κινδυνολογία.

Ψάχνοντας να βρώ κατά πόσο αληθεύει η είδηση ότι ο Κώστας Αρβανίτης της ΝΕΤ απολύθηκε μετά την επίσκεψή του και τη τοποθέτηση του υπέρ του αγώνα της Κερατέας ακολούθησα τις πηγές απο blog σε blog να βρω την αρχική πηγή κι έφτασα σε αυτό http://litlepost.blogspot.com/2010/12/18-2010-2130.html το οποίο δεν αναγράφει πηγή για την πληροφορία του αλλά με χθεσινό ΥΓ παραπέμπει την ευθύνη για την παραπληροφόρηση σε άλλες πηγές που δεν αναγράφει στο αρχικό αρθρο που αντέγραψαν πολλοί.

Ωραίος τρόπος αντιπληροφόρησης τα blog αλλά καλά θα ήταν να διασταυρώνονται οι πηγές και να είναι υπαρκτές και όχι μια αλυσίδα απο blog που αναπαράγουν μια παραπληροφόρηση παραπέμποντας το ένα στο άλλο σαν πηγή, και καμιά φορά συμπληρώνοντας κύκλο μεταξύ τους, και άρα ενορχηστρωμένη απόπειρα παραπληροφόρησης.

Απο την άλλη η πηγή της διάψευσης μπορεί να είναι επίσης παραπληροφόρηση, και η παρουσία του στο κανάλι δεν την αναιρεί, νομίζω.

Δεν μας ενδιαφέρει τόσο η συγκεκριμένη περίπτωση όσο η απόλυση δημοσιογράφου για πολιτική αντίθεση με το καθεστώς.

Όχι ότι δεν τους έχω ικανούς αλλά περιέργεια στη περιέργεια πιστεύω ότι υπήρξε παραπληροφόρηση με σκοπιμότητα να γίνει αναπαραγωγή της είδησης μέσα απο τις πηγές πληροφόρησης για την Κερατέα και άρα να τις αποδυναμώσουν σαν μέσα αντιπληροφόρησης. Μη παίζετε λοιπόν με τους Γκεμπελικούς και φροντίστε τις πηγές να είναι αξιόλογες. Η καταστολή έχει πολλά ποδάρια και δεν είναι μόνο τα σκατά μέσα στα κράνη!

http://gr33ce.okhin.fr/front.php3?lang=en&article_id=1240876

Indymedia

Που εργαζόταν προηγουμένως ο εν λόγω ...αετός της ελεύθερης δημοσιογραφίας; Πού αλλού; Στο ΒΗΜΑ FM του Οργανισμού Λαμπράκη! Σε διατεταγμένη πάντα υπηρεσία....

Το χαζοχαρούμενο και καλοπληρωμένο πρωϊνό δίδυμο

ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ: ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ FM ΣΤΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΠΡΩΙΝΟ ΤΗΣ ΝΕΤ
Δευτέρα, 08 Φεβρουαρίου, 2010

Αποχωρεί από το ραδιοφωνικό πρωινό του ΒΗΜΑ FM o Kώστας Αρβανίτης μετακομίζοντας στο τηλεοπτικό πρωινό της ΝΕΤ. Παίρνει τη θέση του διδύμου Λυριτζή-Οικονόμου που εντάσσονται ως γνωστόν στο δυναμικό του ΣΚΑΪ. Όπως σας έχουμε πει θα κάνουν επίσης και καθημερινή εκπομπή στο ΣΚΑΪ 100,3 τα πρωινά 11 με 12.

Αλλά ο Κώστας Αρβανίτης δεν φεύγει εντελώς από το ΒΗΜΑ FM - παραμένει διευθυντής προγράμματος του σταθμού και ήδη γίνονται συζητήσεις σε ποια ζώνη θα μετακινηθεί (θα σας πούμε στη διάρκεια της ημέρας τα τί και τα πώς). Στο BHMA FM γνώριζαν εκ των προτέρων πως υπήρχε σοβαρή πιθανότητα ο Κώστας να μετακινηθεί στο νέο πρόγραμμα της ΝΕΤ. Όπως μαθαίνω δεν ήταν κεραυνός εν αιθρεία η απόφασή του, ώστε οι ιθύνοντες του Ρ/Σ να βρεθούν μπροστά σε αδιέξοδο. Και προφανώς (θα) είχαν λάβει τα μέτρα τους - Αρβανίτης και Δέσποινα Μαυρογένη, κάνουν εκπομπή 7 με 10 κάθε πρωί. Άλλο ένα λοιπόν από τα ραδιοφωνικά πρόσωπα του ΒΗΜΑΤΟΣ αποκτά τηλεοπτική στέγη. Είναι στη λογική του σταθμού άλλωστε αυτό... Και στη διαφημιστική λογική πολύ περισσότερο, αν θυμάστε...

Η τηλεόραση, πάντως, μας παίρνει τα καλύτερα παιδιά των ερτζιανών. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση η TV αναδεικνύεται, δυστυχώς, νικήτρια του ραδιοφώνου. Είναι πλανεύτρα, ελάχιστοι μπορούν να αντισταθούν στη γοητεία της... Δυστυχώς. Ο Αρβανίτης βέβαια είχε πρότερο τηλεοπτικό βίο και μάλιστα έντιμο. Αλλά είπαμε, το ραδιόφωνο είναι αυτό που μας καίει εμάς στο e-tetRadio και ποσώς ενδιαφερόμαστε για το αν η τηλεόραση γίνει καλύτερη ή χειρότερη...

http://www.e-tetradio.gr/ar2533el_kwstasarvanitisapotovimafmstotileoptikoprwinotisnet.html


 

Δημοσιοκάφροι (1)

Δούρου-Βαξεβάνης

Αυτοί οι Νεοδημοκράτες είναι απίστευτοι. Η πολιτική τους ευφυΐα είναι σε επίπεδο μπάμιας, όπως και το πνευματικό τους επίπεδο! Κατάφεραν να ηρωοποιήσουν έναν ασήμαντο καθεστωτικό δημοσιογραφίσκο, ο οποίος επί χρόνια έκανε τις αρπαχτές του από κρατικά κονδύλια και τώρα τελευταία μεταμορφώθηκε σε ...αντιστασιακό! Ο αγαπητικός της Δούρου πάει να γίνει ...σύμβολο αντίστασης, με την σχετική βοήθεια από τα συντρόφια της Κουμουνδούρου, που ξέρουν καλά το παιχνίδι. Χρόνια στο κουρμπέτι και στο τραγάνισμα κρατικών κονδυλίων...

Τι άλλο ακόμα θα δει αυτή η δύσμοιρη χώρα! Διαβάστε το παρακάτω άρθρο και τα συμπεράσματα δικά σας.
ΔΕΕ

Το πολύ το Βαξεβάνι κάνει το παιδί χαϊβάνι

Ωραία πέρασε το Σαββατοκύριακο. Με υπερθέαμα, σασπένς και αγωνία.

Το έργο “Ο Βαξεβάνης ήρωας” παίχτηκε με εξαιρετικά κοστούμια, σκηνικά και σκηνοθεσία.

Ο Βαξεβάνης ανήκει στην κατηγορία των δημοσιογράφων που “από το υστέρημά τους” έγιναν εκδότες. Δηλαδή στην κατηγορία Μάκη, Θέμου, Τράγκα και Χατζηνικολάου. Και ο νοών νοείτω.

Όλη η πιάτσα ξέρει οτι μέχρι πριν λίγο καιρό κάθε “αποκάλυψη” του Βαξεβάνη το μόνο που “αποκάλυπτε” με ποιόν τα έχει βάλει ο Κοντομηνάς.

Και λοιπόν; Το θυμάται κανείς; Και πως να το θυμηθεί δηλαδή; Τί να θυμηθεί κανείς όταν η κοινωνία έχει σαπίσει ως το μεδούλι και είναι έτοιμη να ηρωποιήσει τον κάθε τυχάρπαστο.

Ο Βαξεβάνης δεν νοιάζεται για την ελεύθερη πληροφόρηση, νοιάζεται για την τσέπη του.

Αν νοιαζόταν για την πληροφόρηση θα διοχέτευε τη λίστα σε ανώνυμη πηγή μέσω διαδικτύου και όχι στο περιοδικό του. Και όλο αυτό το σόου δεν θα είχε γίνει.

Γιατί ο Βαξεβάνης γνώριζε οτι η δημοσιοποίηση μιας τέτοιας λίστας που είναι προϊόν εγκλήματος, δεν υπήρχε περίπτωση να μην έφερνε άμεση δικαστική αντίδραση. Και έστησε όλο αυτό το σώου για την προσωπική του προβολή και την προβολή κάποιων κολλητών.

Επιπλέον αυτή καθ’ αυτή η λίστα που εμφανίστηκε είναι ο ορισμός της φούσκας. Ονόματα χωρίς ποσά, χωρίς στοιχεία, τίποτα. Διότι το “Nikolaos Papandreou, Chairman” χωρίς κανένα άλλο στοιχείο, δεν είναι “ντοκουμέντο”, είναι μια παπαριά καμαρωτή. Δεν “αποκαλύπτει” απολύτως τίποτα.

Και πρωτοετής φοιτητής της Νομικής καταλαβαίνει οτι η λίστα, έτσι όπως παρουσιάστηκε στο περιοδικό του Βαξεβάνη, είναι η χαρά της αγωγής. Ακόμα και αν υπάρχει κάποιος φοροφυγάς, με τον τρόπο που εμφανίστηκε η λίστα, τελικά μάλλον θα τον “αθωώσει” παρά θα τον φέρει ενώπιον της δικαιοσύνης.

Αν η λίστα ήταν όπως παρουσιάστηκε, ο Βαξεβάνης θα έπρεπε να βγει και να πει “κύριοι έχουμε τη λίστα αλλά είναι τόσο ελλειπής που η δημοσιοποίησή της θα είναι ένα ανέκδοτο”

Αν πάλι – όπως ακούγεται – η λίστα περιείχε και ποσά τα οποία “έσβησε” ο Βαξεβάνης τότε είναι διπλά υπόλογος.

Όσο για το απερίγραπτο σόου με την Δούρου στο πλευρό του φέρνει σημειολογικά στο νου το ιστορικό νεύμα του Ανδρέα στη Μιμή.

Στο πιο γελοίο του όμως.

Υπενθυμίζεται οτι όταν ζητήθηκε στη Βουλή να υπογραφεί το αίτημα για συνδρομή της Γαλλίας για να έρθει επίσημα η λίστα Λαγκάρντ στην Ελλάδα, οι βουλευτές του Σύριζα – ανάμεσά της και η πασιονάρια Ρένα – αρνήθηκαν να υπογράψουν.

Και ο Βαξεβάνης τουλάχιστον αυτό θα πρέπει να το ήξερε.

Τί διάολο δημοσιογραφάρα είναι;

http://amantomatimou.wordpress.com/2012/10/29/%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%8d-%cf%84%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%ce%be%ce%b5%ce%b2%ce%ac%ce%bd%ce%b9-%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%af-%cf%87%ce%b1%cf%8a%ce%b2/

Επιστολή Μακεδονικών Οργανώσεων προς Επίτροπο Φούλε

ΠΑΜΜΑΚΕΔΟΝΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΥΦΗΛΙΟΥ

27 Οκτωβρίου 2012

ΠΡΟΣ: κ. Štefan Füle
Ευρωπαίο Επίτροπο για την Διεύρυνση και την Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας
200, Rue de la Loi
B – 1049 Βρυξέλες
Βέλγιο

Αγαπητέ κ. Επίτροπε,

Όπως γνωρίζετε, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόσφατα δημοσίευσε την ετήσια Αναφορά Προόδου για την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ) και την πορεία της προς ενδεχόμενη ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) [1]. Η Αναφορά (με ημερομηνία 10 Οκτωβρίου 2012) σκιαγραφεί σημαντικές πτυχές, τις οποίες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρεί σημαντικές για την πορεία της ΠΓΔΜ προς την ενσωμάτωσή της στην ΕΕ, και ολοκληρώνεται με σύσταση της Επιτροπής για την άμεση έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων μεταξύ Βρυξελών και Σκοπίων.

Ως εκπρόσωποι των ελληνικής καταγωγής 3.5 εκατομμυρίων απανταχού Μακεδόνων και πολιτών της Ελλάδος (κράτους μέλους της ΕΕ) τονίζουμε το προφανές ενδιαφέρον μας για συγκεκριμένες, ιδιαίτερα σημαντικές, πτυχές της Αναφοράς Προόδου. Για αυτόν το σκοπό, θα θέλαμε να καταθέσουμε μία σειρά σχετικών παρατηρήσεων και να ζητήσουμε την προσοχή και ανταπόκρισή σας:

Με όλο το σέβας προς την Επιτροπή και τις θέσεις τους, αμφισβητούμε την χρήση του επιθέτου «Μακεδονικός» στην περιγραφή της κυβέρνησης και των οργανισμών της ΠΓΔΜ ([1], σελίδες 7 και 16). Η Επιτροπή γνωρίζει πλήρως πως υπάρχει σε εξέλιξη η διαδικασία της διαπραγμάτευσης μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών (ΗΕ) με στόχο μιας κοινά αποδεκτής ονομασίας έναντι όλων (erga omnes) για την ΠΓΔΜ. Η διαδικασία αυτή στηρίζεται στην κοινά αποδεκτή Ενδιάμεση Συμφωνία (1995) μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων [2]. Η Ενδιάμεση Συμφωνία δεν προσδιορίζει ποια επίθετα θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την περιγραφή των κατοίκων, της γλώσσας και των οργανισμών της ΠΓΔΜ. Παρ’ όλ’ αυτά, ΗΕ υιοθέτησαν μια ουδέτερη στάση, λαμβάνοντας υπόψη τους την εθνική και γλωσσική σύνθεση της ΠΓΔΜ. Στην πραγματικότητα, τα ΗΕ και οι διαπραγματεύσεις με τον διαμεσολαβητή Μάθιου Νίμιτς δεν καθορίζουν την εθνικότητα των κατοίκων και τους οργανισμούς της ΠΓΔΜ, αλλά χρησιμοποιούν όρους όπως «οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ» ή «η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ» μέχρι να καθοριστεί το οριστικό και κοινά αποδεκτό όνομα της χώρας. Η εθνικότητα και οι εθνικοί οργανισμοί βασίζονται στο όνομα μιας χώρας, όπως αναγνωρίζουν τα ΗΕ και/ή η ΕΕ. Κατά το χρόνο συγγραφής της παρούσης επιστολής, το αποδεκτό όνομα για την γείτονα χώρα της Ελλάδος από τα ΗΕ, την ΕΕ και τους επικουρικούς οργανισμούς τους είναι ΠΓΔΜ και όχι απλά «Μακεδονία».

Επιπλέον, περισσότερο από το 35% των κατοίκων της ΠΓΔΜ δεν αυτοαποκαλούνται ως, οι λεγόμενοι, «εθνικά Μακεδόνες». Ακόμη, το πραγματικό ποσοστό των «μη-εθνικά Μακεδόνων» σε αυτή τη χώρα είναι πιθανόν μεγαλύτερο, καθώς η κυβέρνηση των Σκοπίων χρησιμοποιεί αμφισβητούμενες στατιστικές μεθόδους απογραφής. Από την άλλη, εμείς είμαστε οι Μακεδόνες, αριθμούμε 3.5 εκατομμύρια, οι πρόγονοί μας χρησιμοποιούσαν τον όρο «Μακεδονικός» εδώ και χιλιάδες χρόνια και οι πολιτιστικές και ιστορικές βάσεις και αναφορές είναι ελληνικές. Συνεπώς, λαμβάνουμε την αυθαίρετη χρήση του όρου «Μακεδονικός» από την Επιτροπή ως προσβολή προς την πολιτιστική μας ταυτότητα και τον αυτοπροσδιορισμό μας ως Μακεδόνες, ενώ μπορεί να αποτελέσει λόγο αφόρητης ενόχλησης και επομένως πολυετούς αντιπαράθεσης μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων. Τώρα και περισσότερο από ποτέ είναι απαραίτητο να γίνει σαφής και ξεκάθαρος διαχωρισμός μεταξύ της Μακεδονίας και της λεγόμενης ΠΓΔΜ ώστε να αποφύγουμε περαιτέρω επιπλοκές στις ήδη τεταμένες σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και των κατοίκων τους.

Σε πρόσφατες αναφορές και έγγραφα, η ΕΕ έχει πράγματι προσπαθήσει να διατηρήσει μία συνολικά ουδέτερη στάση, με το να αποφεύγει τη χρήση του όρου «Μακεδονικός» στις αναφορές της στην ΠΓΔΜ μέχρι να υπάρξει μία οριστική και κοινά αποδεκτή ονομασία μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων. Θεωρούμε πως αυτή η υπεύθυνη ουδέτερη στάση θα πρέπει να διατηρηθεί, εφόσον η ΕΕ θέλει να διαδραματίσει ένα εποικοδομητικό ρόλο στην επίλυση της διένεξης μεταξύ του κράτους- μέλους της Ελλάδος και του υποψήφιου κράτους-μέλους της ΠΓΔΜ. Εμείς, ως πολίτες της ΕΕ, περιμένουμε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να λειτουργεί καλόπιστα και να αποφεύγει να παρακάμπτει έμμεσα το αναγνωρισμένο από την ΕΕ όνομα ΠΓΔΜ και τα αντίστοιχα παράγωγα (κυρίως «της ΠΓΔΜ»).

Επιπρόσθετα, η σύσταση της Επιτροπής για παράλληλες διεργασίες ένταξης στην ΕΕ και διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα είναι πραγματικά αντιπαραγωγική στην διαδικασία διαπραγμάτευσης, καθώς απαλλάσσει τα Σκόπια από τις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει στο θέμα αυτό. Αδιαμφισβήτητα, η κυβέρνηση των Σκοπίων προωθεί τον όρο «Μακεδονία (-ικός)» με μονομερή τρόπο σε διεθνή φόρα, υποβαθμίζοντας την πρόοδο της συνεχιζόμενης διαδικασίας διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα των ΗΕ και θέτοντας σε κίνδυνο την ειρηνική συνύπαρξη των κατοίκων της Νότιας Ευρώπης. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους το ΝΑΤΟ πιέζει για την εξεύρεση λύσης με την Ελλάδα πριν την διεύρυνση του με την ένταξη της ΠΓΔΜ.

Αφήνοντας στην άκρη τη μη εφαρμογή της Συμφωνίας της Αχρίδος του 2001, την ενδοεθνική διαμάχη μεταξύ Αλβανών και Σλαβικών κοινοτήτων της ΠΓΔΜ και το διευρυμένο και αυξανόμενο κρατικό έλεγχο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), η ΠΓΔΜ έχει ακόμη σοβαρά προβλήματα με δύο γείτονες χώρες μέλη της ΕΕ: την Ελλάδα και τη Βουλγαρία. Πιο συγκεκριμένα, οι κυβερνήσεις και οι οργανισμοί μη μελών της ΕΕ θα έπρεπε να απέχουν από εθνικιστικές ρητορικές ενάντια στους γείτονές τους. Νοιώθουμε πως με το να λάβει υπόψη η Επιτροπή τις ανησυχίες των μελών της ΕΕ θα υιοθετήσει μια ουδέτερη στάση.

Όμως, η Επιτροπή αναφέρει πως η ΠΓΔΜ «έχει διατηρήσει έναν γενικά εποικοδομητικό ρόλο» και «συμμετέχει ενεργά σε περιφερειακές συνεργασίες» με τους γείτονές της ([1], σελ. 19).

Αναφορικά με τις σχέσεις της με τη Βουλγαρία, η Επιτροπή ορίζει την ένταση μεταξύ των δύο κυβερνήσεων ως «παρεξηγήσεις», που προέρχονται από διαφορετικές αντιλήψεις. Η Επιτροπή όμως γνωρίζει πλήρως την πρόσφατη ηχηρή δήλωση της κυβέρνησης της Βουλγαρίας σε σχέση με τον σφετερισμό και την παραχάραξη της ιστορικής και πολιτιστικής της κληρονομιάς [3].

Σε σχέση με την Ελλάδα, η Επιτροπή επίσης γνωρίζει τις επεκτατικές τάσεις που η ΠΓΔΜ ενισχύει και προάγει στους κατοίκους της όσον αφορά τη θέση τους στην ιστορία και την γεωγραφία της Βαλκανικής Χερσονήσου. Έννοιες όπως «Ενωμένη Μακεδονία» που περικλείουν γειτονικά εδάφη είναι ευρέως διαδεδομένες σε επίσημους κυβερνητικούς κύκλους, το εκπαιδευτικό σύστημα και στην λαϊκή κουλτούρα [4]. Υπάρχει μία εκστρατεία αναθεώρησης της ιστορίας και επιθετικού εδαφικού αλυτρωτισμού, ενώ παρουσιάζονται στα καθημερινά ΜΜΕ πως οι Έλληνες έχουν λάθος ιστορικές αντιλήψεις κατά των κατοίκων της ΠΓΔΜ, ακόμη και αν όλα τα παραπάνω έχουν τις ρίζες στους σε υπερεθνικιστικές ομάδες εντός και εκτός της ΠΓΔΜ [5-8]. Τον τελευταίο μήνα πέσατε και θύμα ενός ψέματος που διαδόθηκε από τον Τύπο της ΠΓΔΜ [9, 10].

Τέλος, και βάσει των παραπάνω σκέψεων, αμφισβητούμε το συμπέρασμα της Επιτροπής πως η ΠΓΔΜ είναι αρκετά ώριμη και έτοιμη για τον Υψηλού Επιπέδου Διάλογο Ένταξης με την ΕΕ, όταν κατά πλειοψηφία η αναφορά περιέχει «καθόλου» ή «πολύ λίγη» με «λίγη» ή «μερική» πρόοδο σε καίρια ενταξιακά θέματα συμπεριλαμβανομένου: τη δημόσια διοίκηση, τις διαρθρωτικές αλλαγές στο σύστημα δικαιοσύνης, τα ανθρώπινα δικαιώματα που περιλαμβάνουν θέματα μειονοτήτων και πολιτιστικών ελευθεριών, το ποινικό σύστημα και την αποτροπή βασανισμών, την ελευθερία έκφρασης, τις πολιτικές κατά των διακρίσεων, κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα, τον δημόσιο εσωτερικό οικονομικό έλεγχο, την οργάνωση της κοινής αγοράς, την αγροτική ανάπτυξη, την περιφερειακή πολιτική και τη δομή των οργάνων, τη συνεργασία για την αντιμετώπιση της διακίνησης ναρκωτικών, την καινοτομία και επιστημονική έρευνα, την εκπαίδευση, την βιομηχανική μόλυνση και την ποιότητα των υδάτων και τα πρότυπα της ΕΕ στην εμπορική ή αναπτυξιακή πολιτική και ανθρωπιστική βοήθεια.

Η μεγάλη πλειοψηφία των μελών μας είναι πολίτες της ΕΕ και νοιώθουμε πως είναι απαραίτητο να εκφράσουμε τις ανησυχίες μας σχετικά με την πρόωρη διεύρυνση της ΕΕ. Ως Μακεδόνες, πιστεύουμε πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα κατανοήσει την ευαισθησία που έχουμε εμείς και όλοι οι Έλληνες στο θέμα της πολιτιστικής και ιστορικής μας ταυτότητας. Παραμένουμε στη διάθεσή σας για όποιες απορίες ή ανησυχίες μπορεί να προκύψουν.

Με εκτίμηση,

ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΕΣ:

Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ- Κώστας Χατζηστεφανίδης, Ύπατος Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας-Δημήτρης Μηνάς, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Καναδά-Ανώτατη Εκτελεστική Επιτροπή
Παμμακεδονική Ένωση Ευρώπης-Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, Πρόεδρος
Μακεδονικά Τμήματα Αφρικής-Αμύντας Παπαθανασίου, Πρόεδρος

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ
Νίνα Γκατζούλη, Συντονίστρια (Εκπροσωπούσα 150 και πλέον Μακεδονικές Οργανώσεις)
Φιλόπτωχος Αδελφότης Ανδρών Θεσσαλονίκης, Θεόδωρος Δαρδαβέσης, Πρόεδρος
Ομοσπονδία Δυτικομακεδονικών Σωματείων, Γεώργιος Τζούλης, Πρόεδρος
Ε.Α.Σ. ΣΕΓΑΣ Θεσσαλονίκης, Δημήτριος Γάκης, Πρόεδρος
«Ομάδα 21» Μακεδονίας – Θράκης, Αντώνης Δασκόπουλος, Πρόεδρος
Σύλλογος Απανταχού Πισοδεριτών «Η Αγία Τριάς», Μιχαήλ Λιάκος, Πρόεδρος
Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης, Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, Πρόεδρος

ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΣΤΟ “ΚΟΙΝΟ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ”
Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Φλώρινας
Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Αμυνταίου
Φιλεκπαιδευτικός Όμιλος Φλωρίνης «Αριστοτέλης»
Πολιτιστικός Σύλλογος Σιταριάς Φλώρινας
Πολιτιστικός Σύλλογος “Νέοι Ορίζοντες” Σιταριάς Φλώρινας
Πολιτιστικός Σύλλογος “Ο Μέγας Αλέξανδρος” Πολυπλάτανου Φλώρινας
Σύλλογος «Μέγας Αλέξανδρος» Εθνικού – Κρατερού – Αγίας Παρασκευής
Πολιτιστικός Σύλλογος «Ελπίδα» Μελίτης Φλώρινας
Φορέας ιστορίας και πολιτισμού “Ιερά Δρύς” Κέλλας Φλώρινας
Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος “Αμύντας” Σκοπιάς Φλώρινας
Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών Νομού Κοζάνης
Πολιτιστικός Σύλλογος Κοζάνης “Οι Μακεδνοί”
Κίνηση Δημοτών Έδεσσας «Ίων Δραγούμης»
Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Έδεσσας-Αλμωπίας
Λαογραφική Εταιρεία Νομού Πέλλας
Σύλλογος Φίλων Αρχαιοτήτων Έδεσσας «Οι Τημενίδες»
Πολιτιστικός Σύλλογος «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»
Πολιτιστικός Σύλλογος Κάτω Γραμματικού Έδεσσας «Πατριάρχης Χρύσανθος»
Σύλλογος «Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού» Αριδαίας
Σύλλογος «Φίλων Μακεδονικής Πολιτιστικής Παράδοσης» Αλμωπίας
Μορφωτικός Σύλλογος Ίδα Εξαπλατάνου «Ιων Δραγούμης»
Ιστορική & Λαογραφική Εταιρεία «Φίλιππος» Γιαννιτσών
Μακεδονικός Χορευτικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Αμύντας» Καλυβίων
Μορφωτικός Περιβαλλοντικός Όμιλος Πέλλας «Αρχαία Πέλλα»
Μορφωτικός Σύλλογος Νέων Άρνισσας Έδεσσας
Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Λευκαδίων Νάουσας «Η Αγία Παρασκευή»
Μορφωτικός Χορευτικός Σύλλογος Χαρίεσσας Νάουσσας ” ‘Αγιος Δημήτριος”
Πολιτιστικός Σύλλογος Νέων Πολυπλάτανου Νάουσσας
Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία Κιλκίς «Τέχνη»
Πολιτιστικός Σύλλογος Γρίβας Κιλκίς
Πολιτιστική Εταιρεία Πανελλήνων «Μακεδνός» Θεσσαλονίκη
Πανελλήνιος Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων «Ο Παύλος Μελάς» Θες/νίκη
Σύλλογος Κοζανιτών Θεσσαλονίκης «Άγιος Νικόλαος»
Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Ν. Σερρών Θεσσαλονίκης
Σύλλογος Σκοπηνών Θεσσαλονίκης “Ο Ορφέας”
Ένωση Βαβδινών Θεσσαλονίκης
Πολιτιστικός Σύλλογος “Εμμανουήλ Παππάς” Θεσσαλονίκης
Πολιτιστική και Επιμορφωτική Εταιρεία Αρναίας Χαλκιδικής
Εταιρεία Μελέτης και Έρευνας της Ιστορίας των Σερρών
Πολιτιστικός Σύλλογος Πεντάπολις Σερρών
Σύλλογος Σιδηροκαστρινών και περιχώρων “Το Ρούπελ”
Πολιτιστικός Μακεδονικός Σύλλογος “Μέγας Αλέξανδρος” Χαρωπού Σερρών
Λαογραφικός Πολιτιστικός Σύλλογος Χρυσοχωράφων Σερρών
Πολιτιστικός Σύλλογος Σκοτουσαίων Σερρών
Σύνδεσμος Μοναστηριωτών Θεσσαλονίκης «Καρτερία»
Σύλλογος Σταρτσοβιτών «ο Άγιος Μηνάς» Νέου Πετριτσίου Σερρών
Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Σερρών-Μελενίκου
Αδελφότητα Κυριών και Δεσποινίδων Μελενίκου “Η Αρμονία”
Σύλλογος Ευελπίδων Μελενίκου
Παμμακεδονική Συνομοσπονδία Αθηνών.
Ομοσπονδία Δυτικομακεδονικών Σωματείων Αθηνών.
Συνομοσπονδία Μακεδόνων Λεκανοπεδίου Αττικής.
Σύνδεσμος «Αλέξανδρος Φιλίππου Έλλην Μακεδών»
Σύνδεσμος Γυναικών Θεσσαλονίκης Μακεδονίας εν Αθήναις
Σύνδεσμος Μακεδόνων και Θρακών Παπάγου-Χολαργού
Σύλλογος Μακεδόνων Βόλου
Σύνδεσμος Πολιτών Ρήγας
Σύλλογος Φλωρινιωτών Θεσσαλονίκης
Φίλοι Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα Νομού Καστοριάς

Πηγές:

1.Έγγραφο εργασίας της Επιτροπής Έκθεση προόδου 2012 για την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας: http://ec.europa.eu/enlargement/pdf/key_documents/2012/package/mk_rapport_2012_en.pdf. Πρόσβαση 22 Οκτωβρίου, 2012.

2. Ελλάδα και ΠΓΔΜ Ενδιάμεση Συμφωνία: http://treaties.un.org/doc/Publication/UNTS/Volume%201891/v1891.pdf pp3-10. Accessed October 23, 2012.

3. Novinite Sofia News Agency. 9 Αυγούστου 2012 «Δυναμική Αντίδραση της Βουλγαρικής Κυβέρνησης κατά της Ρητορικής Μίσους της «Μακεδονίας» http://www.novinite.com/view_news.php?id=142174. Πρόσβαση 23 Οκτωβρίου 2012

4. Τέμπλαρ, Μάρκος. «Οι Περιπέτειες των Σκοπίων για το ΝΑΤΟ: Συζήτηση παραφροσύνης και μεγαλομανίας. Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας: Δωροδοκία για την πορεία προς ένταξη» σελ. 55-64. http://www.panmacedonian.info/images/stories/pdf/skopjes_nato_adventures.pdf. Πρόσβαση 23 Οκτωβρίου 2012.

5. «Ο Συντάκτης Ειδήσεων της MTV Petrevski ζητά συγγνώμη για το φιάσκο του Samardziev». http://taxalia.blogspot.ca/2012/10/blog-post_5188.html?m=1. Πρόσβαση 23 Οκτωβρίου 2012.

6. Večer, 10 Νοεμβρίου 2011. No. 14827. «Από τότε που έχουν γράψει για τον Θεό, οι «Μακεδόνες» υποφέρουν, λόγω των Ελλήνων». http://www.vecer.com.mk/?ItemID=6595193E837BD64980CA0C6755DF0B14. Πρόσβαση 23 Οκτωβρίου 2012.

7. Večer. 3 Οκτωβρίου 2012. No. 15105. «Μακεδόνες» βιάστηκαν, «Μακεδόνες» σκοτώθηκαν». http://translate.googleusercontent.com/translate_c?anno=2&depth=1&hl=en&rurl=translate.google.com&sl=mk&tl=en&u=http://vecer.com.mk/%3FItemID%3D1092E66FBFD8E243BF88E3EBD46012A2&usg=ALkJrhhFXXYlmRarflEEkrNJVQD__WRHxw. Πρόσβαση 23 Οκτωβρίου 2102.

8. «Η Večer ξαναχτυπά με την παραποιημένη Φωτογραφία». http://history-of-macedonia.com/2012/10/05/vecer-parapoihmeni-fotografia/. Πρόσβαση 23 Οκτωβρίου 2012.

9. «Ο Štefan Füle Ανησυχεί για υποτιθέμενο περιστατικό στη Θεσσαλονίκη» http://taxalia.blogspot.com/2012/10/stefan-fule.html. Πρόσβαση 23 Οκτωβρίου 2012.

10. Skopje Diem. 4 Οκτωβρίου 2012. «Ο Ευρωβουλευτής κ. Κουμουτσάκος κριτικάρει τον Füle για την υπόθεση Samardziev». http://www.skopjediem.com/-latest-news/15542-mep-koumoutsakos-criticises-fule-over-tweet-about-samardziev-case.html. Πρόσβαση 32 Οκτωβρίου 2012.


Κοινοποίηση: προς άπαντες Ευρωβουλευτές

ΤΑ ΟΧΙ ΤΟΥ ΧΘΕΣ KAI ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

ΤΑ ΟΧΙ ΤΟΥ ΧΘΕΣ KAI ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Το ΟΧΙ του Ιωάννου Μεταξά και του ελληνικού λαού δεν εξέπληξε όσους ήξεραν την ιστορία αυτού του έθνους. Διχαζόμαστε, μεμψιμοιρούμε, κατατριβόμαστε με ασήμαντα, χάνουμε τη σωστή ιεράρχηση των προτεραιοτήτων, όμως στα δύσκολα ενωνόμαστε, μεγαλουργούμε, αντιστεκόμαστε. ΤΟ ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 αποτελεί οδοδείκτη για τα νέα ΟΧΙ που καλούμαστε να εκστομίσουμε. Ως πρόσωπα, ως λαός, ως έθνος.

Σήμερα καλούμαστε πρωτίστως να πούμε ΟΧΙ σε κάθε νέο διχασμό. ΟΧΙ στις λανθασμένες επιλογές που υπαγορεύει ο λαϊκισμός, η υπεραπλούστευση, η ανευθυνότητα. Αλλά ταυτόχρονα να πούμε ΟΧΙ σε κάθε υπερβολική και ταπεινωτική απαίτηση φίλων και συμμάχων, δανειστών και εταίρων. Να πούμε ΟΧΙ σ’ αυτούς που επιβάλλουν άδικα μέτρα χωρίς λογική, μόνο και μόνο για να μας τιμωρήσουν. Αλλά και σ’ αυτούς που άκριτα ζητούν να εμφανισθούμε σαν ταύρος εν υαλοπωλείω και να ριψοκινδυνεύσουμε τη θέση μας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Καλούμαστε να πούμε ΟΧΙ σε κάθε αναβίωση του φασισμού, του ναζισμού και του ερυθρού ολοκληρωτισμού. Να πούμε ΟΧΙ σε εκείνους που καπηλεύονται τον πατριωτισμό για να δικαιολογήσουν τις ενέργειες αντιδημοκρατικής βίας. Αλλά παράλληλα να πούμε ΟΧΙ και σε εκείνους που απορρίπτουν κάθε τι το εθνικό και θέλουν να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα.

Να πούμε ΟΧΙ σε όσους μας ζητούν να παραχωρήσουμε ολόκληρη την εθνική μας κυριαρχία στο όραμα –εφιάλτη ενός αντιδημοκρατικού ευρωπαϊκού υπερκράτους ή στην νεο-οθωμανική απαίτηση των γειτόνων μας. Αλλά να πούμε επίσης ΟΧΙ σε όσους προσπαθούν με αφέλειες και ακρότητες να μας αποκόψουν από διεθνή ερείσματα και απαραίτητες συνεργασίες.

Να πούμε ΟΧΙ στην απάνθρωπη μεταχείριση ανθρώπων με βάση τη φυλή ή το χρώμα τους. Αλλά εξίσου να πούμε ΟΧΙ στη βία εναντίον Ελλήνων από λαθραίους εισβολείς που εκμεταλλεύθηκαν την ανεκτικότητα των Αρχών.

Να βροντοφωνάξουμε ΟΧΙ σε όποιον καταπιέζει ελληνικές μειονότητες ή κατέχει πανάρχαια ελληνικά εδάφη. ΟΧΙ και στην ύπουλη εισβολή που είναι η ξενομανία και η ισοπέδωση της πολιτιστικής μας ταυτότητας.

Να απαντήσουμε με ΟΧΙ σε όσους προσβάλλουν την Ορθόδοξη πίστη και την ιστορία μας. Αλλά και σ’ εκείνους που εμφανίζονται ως αυτόκλητοι υπερασπιστές αυτών των αξιών για κομματικό όφελος.

Και πάνω απ’ όλα να πούμε ΝΑΙ στην ελπίδα.

Κ.Χ.
Κυριακάτικη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Σάββατο 27.10.2012.

Η τεράστια ελληνική σημαία!

Η τεράστια ελληνική σημαία στην Θεσσαλονίκη!

Τη μεγαλύτερη ελληνική σημαία που έχει κατασκευαστεί ποτέ, παραχώρησε στο Δήμο Διδυμοτείχου το ζεύγος Ζήση Χρυσοχόου και από την ακριτική πόλη μεταφέρθηκε, μέσω του υπουργείου Μακεδονίας – Θράκης, στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπου με ειδικό γερανοφόρο έγινε η έπαρσή της. Η τεράστια σε μέγεθος γαλανόλευκη, διαστάσεων 17,46 Χ 27,52 μέτρα καταλαμβάνει δηλαδή επιφάνεια 480 τετραγωνικών μέτρων, ενώ το βάρος της υπολογίζεται στα 130 κιλά., καταγράφηκε στο βιβλίο Γκίνες ως η μεγαλύτερη σε επιφάνεια σημαία κράτους και οι δωρητές την παραχώρησαν στον ακριτικό Δήμο το 1998, και πάλι για τον εορτασμό απελευθέρωσης της πόλης. Η εικόνα είναι εντυπωσιακή και επιβλητική και οι Θεσσαλονικείς σπεύδουν να βγάλουν φωτογραφίες!

Η έπαρση της ελληνικής σημαίας έγινε στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων για τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης.

Η 26η Οκτωβρίου αποτελεί την πλέον σημαντική ημέρα για τη Θεσσαλονίκη, καθώς η γιορτή του πολιούχου Άγιου Δημητρίου συνδυάζεται με την επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης, το 1912.

Χρόνια Πολλά!

Χρόνια Πολλά!

Στους συνονόματους Δημήτρηδες και στις Δημητρούλες εύχομαι ολόψυχα Υγεία, προσωπική και οικογενειακή Ευτυχία και Κουράγιο, που χρειαζόμαστε όλοι, τις δύσκολες μέρες που περνάμε...

ΔΕΕ

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Επιτρέψτε μου, αγαπητοί αναγνώστες, να αποτίσω τον οφειλόμενο φόρο τιμής στη γενέτειρά μου Θεσσαλονίκη, η οποία στις 26 Οκτωβρίου εορτάζει τα 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της, την ίδια ημέρα που τιμά και τη μνήμη του πολιούχου της. Η πόλη του Αγίου Δημητρίου ιδρύθηκε από τον Κάσσανδρο το 315 π. Χ. και ονομάσθηκε έτσι προς τιμήν της συζύγου του, ετεροθαλούς αδελφής του Μ. Αλεξάνδρου. Αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στο αποστολικό έργο του Αποστόλου Παύλου, ο οποίος μάλιστα στην Α΄ προς Θεσσαλονικείς Επιστολή του λέγει ότι οι Θεσσαλονικείς έγιναν υπόδειγμα για όλους τους πιστούς στη Μακεδονία και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Το μαρτύριο του Αγίου Δημητρίου το 305 μ.Χ. έκανε την πόλη επίκεντρο Πανορθοδόξου προσκυνήματος και μέχρι σήμερα η λατρεία προς τον Μυροβλήτη Άγιο συγκεντρώνει στο ναό του πιστούς από την Οικουμενική Ορθοδοξία.

Στα τείχη της με τη βοήθεια του Αγίου οι Βυζαντινοί Έλληνες αποκρούουν δεκάδες επιδρομές αλλοφύλων. Η Οικουμενική της ακτινοβολία αναδεικνύεται με τον εκχριστιανισμό Σλαβικών λαών από τους Θεσσαλονικείς αδελφούς Κύριλλο και Μεθόδιο τον 9ο αιώνα. Η νομοθεσία του Θεσσαλονικέως Κωνσταντίνου Αρμενόπουλου υπήρξε η βάση του Αστικού Δικαίου των Ελλήνων από τον 14ο αιώνα μέχρι και το 1946! Η συμβίωση των Ορθοδόξων με την εβραϊκή κοινότητα που δημιουργήθηκε τον 15ο αιώνα ήταν αρμονική, ενώ αρνητικά ήταν πάντα τα αισθήματα των Ελλήνων για την τουρκική κατοχή επί 5 αιώνες. Η πόλη καταστράφηκε από το τουρκικό μαχαίρι μετά την εξέγερση της Χαλκιδικής το 1822. Στα σχολεία της δίδαξαν μεγάλες μορφές του υποδούλου Γένους, όπως ο Κοσμάς Μπαλάνος και ο Αθανάσιος Πάριος. Το 1850 ο Ελληνόβλαχος Γκαρμπολάς ιδρύει το πρώτο ελληνικό τυπογραφείο της πόλης. Και στην ένοπλη αποκορύφωση του Μακεδονικού Αγώνος το Ελληνικό Προξενείο και η Ιερά Μητρόπολις στη Θεσσαλονίκη γίνονται το επίκεντρο της διπλωματικής και πνευματικής προετοιμασίας. Στήριγμά τους οι Φιλεκπαιδευτικοί Σύλλογοι τα σχολεία και οι έμποροι.

Όταν στις 26 Οκτωβρίου 1912 ο Ταχσίν πασάς υπέγραφε την παράδοση της πόλης στον Αρχιστράτηγο Διάδοχο Κωνσταντίνο όλοι συνειδητοποίησαν ότι επρόκειτο για ένα ακόμη θαύμα του Αγίου Δημητρίου. Όμως από τότε η Θεσσαλονίκη του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας προοδεύει με βάση το ρητό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει». Δηλαδή να ζητάς τη βοήθεια του Θεού, αλλά ταυτοχρόνως να δραστηριοποιείσαι και εσύ. Στην πόλη ακούσθηκε για πρώτη φορά ελληνικός Ραδιοφωνικός Σταθμός, το Ράδιο Τσιγκιρίδη. Εκεί επίσης πρωτοπροβλήθηκε τηλεοπτικό πρόγραμμα. Ήταν αρχές της δεκαετίας του 1960 στο περίπτερο της ΔΕΗ στη Διεθνή Έκθεση. Η έλευση των προσφύγων από τις ελληνικές πατρίδες της Ανατολής βοήθησε την πόλη διότι οι Μικρασιάτες και οι Κωνσταντινουπολίτες μετέφεραν την Χριστιανική τους ευλάβεια,, την αγάπη τους στα γράμματα και την επιχειρηματική τους ικανότητα. Εξάλλου το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης είναι σήμερα το πληρέστερο και το πιο οργανωμένο κτηριακά και επιστημονικά από όλα τα ΑΕΙ της χώρας μας. Το λιμάνι, το αεροδρόμιο, το σιδηροδρομικό και οδικό δίκτυο καθιστούν την πόλη πραγματική συμπρωτεύουσα της Ελλάδος, όπως υπήρξε άξια συμβασιλεύουσα της Ρωμανίας (Βυζαντίου)

Το μέλλον της Θεσσαλονίκης βασίζεται στην ορθή, δημιουργική και όχι μουσειακή αξιοποίηση του παρελθόντος της. Ας αφήσουν ορισμένοι τα φληναφήματα για πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη. Ουσιαστικά προσπαθούν να εξωραίσουν την Τουρκοκρατία και να προετοιμάσουν την αποδοχή του νέου Οθωμανισμού. Η πόλη υπήρξε σημαντική για όλους τους λαούς της περιοχής διότι αποτέλεσε προπύργιο Ορθοδοξίας και Ελληνισμού. Έτσι θα αναπτυχθεί και στο άμεσο μέλλον, τώρα μάλιστα που η πτώση του Κομμουνισμού οδήγησε τους γειτονικούς λαούς να ξαναβρούν την βυζαντινή κληρονομιά τους. Η Θεσσαλονίκη μάς συνδέει με τον ένδοξο βυζαντινισμό μας και μαρτυρεί τη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού.

Κ.Χ. 21.10.2012.