Τουρκολαγνεία

Η ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΟΥΡΚΟΛΑΓΝΕΙΑ

ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΣΤΕΡΓΙΑΔΗ

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Ματαίως προσπαθούσαν ορισμένοι αφελείς αρθρογράφοι να μας πείσουν ότι αίρεται επιτέλους η απειλή κηρύξεως πολέμου από την Τουρκία σε περίπτωση επεκτάσεως των χωρικών μας υδάτων σε 12 μίλια. Το περίφημο casus belli τελικά δεν απαλείφθηκε από το επίσημο τουρκικό δόγμα και οι αφελείς εξετέθησαν για την τουρκολαγνεία τους. Όπως εκτίθενται για την εθνική τους αναξιοπρέπεια και όσοι προτείνουν ή επιχειρούν το ψαλίδισμα της Ιστορίας μας στο όνομα των «καλών ελληνοτουρκικών σχέσεων». Το αποτέλεσμα είναι εμείς μεν να διδάσκουμε στα παιδιά μας μία αποστειρωμένη ιστορία χωρίς ήρωες και αγωνιστές και από την άλλη η Τουρκία να διακηρύσσει δια στόματος Νταβούτογλου ότι θα χρησιμοποιήσει την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης κατά τον ίδιο τρόπο κατά τον οποίο χρησιμοποίησε τους Τουρκοκυπρίους από το 1954 μέχρι την εισβολή. Εμείς δείχνουμε πάντα έτοιμοι για υποχωρήσεις και τουρκολαγνείες και η Άγκυρα στέλνει Υπουργούς της στα Κατεχόμενα να εορτάσουν την επέτειο της ανακηρύξεως του ψευδοκράτους στις 15 Νοεμβρίου και να μας πουν κατάμουτρα ότι η μόνη λύση στο νησί είναι η δημιουργία δύο κρατών, η παγίωση της διχοτόμησης.

Η τουρκολαγνεία δεν βρίσκει σύμφωνη φυσικά την πλειοψηφία του λαού. Ίσως γι’ αυτό ανέλαβαν ορισμένα τηλεοπτικά κανάλια να προετοιμάσουν το έδαφος για περισσότερες ελληνικές υποχωρήσεις. Κάθε βράδυ ο κουρασμένος Έλληνας εργαζόμενος και η ταλαίπωρη μάνα με τα παιδιά της υφίστανται βομβαρδισμό από τουρκικές τηλεοπτικές σειρές. Για να βλέπουμε τη συμπαθητική πλευρά της Τουρκίας και να δεχθούμε ευκολότερα τη διχοτόμηση του Αιγαίου, της Κύπρου, της Θράκης ή οτιδήποτε άλλο ζητήσει η σταθερή, επίμονη και διαχρονική εξωτερική πολιτική των νεο-οθωμανών. Πίσω από την πλάτη μας και ενόσω εμείς νανουριζόμαστε με τα τουρκικά σήριαλ και τους ζουμερούς μπακλαβάδες τους η Τουρκία κάνει το παν για να μας φέρει σε δύσκολη θέση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Τουρκικός Συνασπισμός Αμερικής (TCA) χρηματοδότησε με 150.000 δολλάρια την ομογενειακή οργάνωση των Σκοπιανών UMD για να οργανώσει επίσκεψη των συνεργατών 18 Αμερικανών Γερουσιαστών στα Σκόπια με σκοπό την προώθηση της Σκοπιανής προπαγάνδας στη Γερουσία των ΗΠΑ.

Οι πρόσφατες περιφερειακές και δημοτικές εκλογές ανέδειξαν και νέα φαινόμενα τουρκολαγνείας. Είδαμε με έκπληξη ανθρώπους που δηλώνουν προοδευτικοί να θαυμάζουν τον Κεμάλ Ατατούρκ, τον σφαγέα των Αρμενίων και του Ελληνισμού του Πόντου και της Μικρασίας. Θέλω να πιστεύω ότι θα βρεθούν ωριμότεροι συνεργάτες τους με γνώση της Ιστορίας για να τους βοηθήσουν να καταλάβουν το σφάλμα τους. Ειδάλλως τέτοιοι τουρκολάγνοι κινδυνεύουν να θεωρηθούν συνεχιστές και ιδεολογικοί επίγονοι του Αριστείδη Στεργιάδη, του Έλληνα Αρμοστή στη Σμύρνη το 1919-22, ο οποίος κατεγράφη στην ιστορία ως μία από τις σκοτεινότερες και αντιπαθέστερες φυσιογνωμίες του Νέου Ελληνισμού. Γράφει για τον Στεργιάδη η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» τα εξής ενδιαφέροντα:

«Η συνηθέστερη κατηγορία εναντίον του Στεργιάδη ήταν η μεροληψία του υπέρ του τουρκικού στοιχείου, που εκδηλωνόταν κυρίως με πίεση στις αρμόδιες αρχές για την αθώωση Τούρκων κατηγορουμένων, και η επιμονή του αντίθετα για τη σκληρή τιμωρία των Ελλήνων ενόχων..... Η υπερβολή που, όπως καταγγελλόταν ομόφωνα, χαρακτήριζε κάθε ενέργεια του Στεργιάδη, εκδηλωνόταν και απέναντι στον κλήρο. Είναι γνωστή η ρήξη του με τον Μητροπολίτη Κυδωνιών Γρηγόριο, ακόμη και με τον Χρυσόστομο Σμύρνης, του οποίου δεν εδίστασε να διακόψει κήρυγμα σε επίσημη δοξολογία για τον εορτασμό της νίκης, επειδή κατά τη γνώμη του το περιεχόμενο ξέφευγε από τα θρησκευτικά πλαίσια και έπαιρνε τη μορφή εθνικοπατριωτικής πολιτικολογίας. Ενδεικτική για την αντίθεσή του με τον Χρυσόστομο είναι και η εισήγησή του στην ελληνική κυβέρνηση να περικόψει τον μισθό του Μητροπολίτη». ( τόμος ΙΕ, σελ 124).

Οι σύγχρονοι ιδεολογικοί επίγονοι του Στεργιάδη εν ονόματι της «ελληνοτουρκικής φιλίας» καταδιώκουν κάθε εθνικοπατριωτική εκδήλωση και υβρίζουν συγκεκριμένους κληρικούς. Ο Σαράντος Καργάκος σημειώνει ότι «στο πρόσωπο του Στεργιάδη οι Έλληνες της Ιωνίας είδαν να έρχεται στη θέση του αλλόθρησκου χαλίφη ένας άλλος χειρότερος αλλά ομόθρησκος χαλίφης». (Η Μικρασιατική Εκστρατεία, τόμος Α΄, σελ 213, Αθήνα 2010). Η συνέχεια της ιστορίας είναι εξόχως διδακτική. Όταν πλησίαζαν οι Τούρκοι άτακτοι στη Σμύρνη ο διώκτης του πατριωτισμού και τιμητής των Επισκόπων Στεργιάδης το έβαλε πρώτος στα πόδια και έφυγε με αγγλικό πλοίο αδιαφορώντας για την τύχη των Ελλήνων. Αντιθέτως οι Μητροπολίτες, τους οποίους πολέμησε και εξύβρισε, έμειναν κοντά στο ποίμνιό τους και βρήκαν μαρτυρικό θάνατο. Ο Στεργιάδης δεν τόλμησε να πατήσει το πόδι του στην Ελλάδα και πέθανε μετά από παραμονή 28 ετών στη Νίκαια της Γαλλίας. Ας βλέπουν οι ιδεολογικοί του επίγονοι πού μπορεί να τους οδηγήσει η ιδεοληψία τους και ο φιλοκεμαλισμός τους.

Ελπίζω αυτό το πνεύμα τουρκολαγνείας, που έχει καταλάβει κάποια στρώματα των ηγετικών ελίτ της κοινωνίας μας, να μην επικρατήσει κατά την επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της Μακεδονίας (Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος, 1912). Προτείνω από την 1.1.2011 να οργανωθεί επιτροπή σοβαρών επιστημόνων υπό την αιγίδα των Περιφερειαρχών Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας (αυτές κυρίως τις περιοχές αφορά ο εορτασμός) και να είναι όλα έτοιμα ώστε τον Οκτώβριο του 2012 να τιμηθούν ουσιαστικά όσοι αγωνίσθηκαν και όσοι θυσιάσθηκαν για την ελληνική Μακεδονία χωρίς θολοκουλτούρες και εθνοαποδομητές.

Κ.Χ.

Οι βαρύγδουπες δηλώσεις του κ. Κάρολου

Το κείμενο που ακολουθεί μου το έστειλε ένας φίλος, χωρίς δυστυχώς να αναφέρει την πηγή. παρ' όλα αυτά και επειδή το θεωρώ σημαντικότατο, ένα κείμενο που εκφράζει το πνεύμα της εποχής και κυρίως τους σημερινούς νέους, έκρινα ότι πρέπει να δημοσιευθεί.

ΔΕΕ

Οι βαρύγδουπες δηλώσεις του κ. Κάρολου

Παρακολουθώ από χθες τις αντιδράσεις των bloggers σχετικά με τις δηλώσεις Παπούλια, και μέσα σε όλα αυτά που διάβαζα βρήκα ένα ΔΙΑΜΑΝΤΙ από μία 19χρόνη που μια χαρά απάντησε στον κο Παπούλια, και το άρθρο της έχει αναδημοσιευτεί από πολλά άλλα blogs και forum. Ο άνθρωπος που υπέγραψε το μνημόνιο, που επιτρέπει την κομματική χούντα σήμερα άστραψε και βρόντηξε με δηλώσεις βαρύγδουπες όπως:

«Μέμφομαι όσους εκφράζουν την οργή τους για ό,τι δεν πάει καλά στην Ελλάδα και με το να κλειστούν στο σπίτι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Δεν μπορείς να κάθεσαι στον καναπέ και να μιλάς για αγώνες. Τους καλώ όλους να συμμετέχουν στους μεγάλους αγώνες που είναι ιστορικό γεγονός για την πατρίδα μας».

Η απάντηση της 19χρονης

Μάλιστα, 4.000.000 δεν πήγαν να ψηφίσουν και τους προσέβαλλε έτσι ο άνθρωπος που έχει συμβάλει στην καταστροφή της χώρας! Αλλιώς ξεκίνησε ως πρόεδρος, με άλλα οράματα αλλά και αυτός βολεύτηκε στην σαπίλα και την διαφθορά του πολιτικού συστήματος...

Eπιστρέφω λοιπόν την μομφή στο δικό σας πρόσωπο και σε όσους υποστηρίζουν αυτό που ξεράσατε...

Μέμφομαι εσάς που είμαι 19 χρόνων και δεν έχω, όνειρα που μπορώ να τα πραγματοποιήσω στο ελάχιστο.

Μέμφομαι εσάς για την κατάντια της χώρας

Μέμφομαι εσάς που θα δουλεύω 10 ώρες για 590 ευρώ και εσείς θα γεννάτε με 14,000 ευρώ σε σουίτα νοσοκομείου.

Μέμφομαι εσάς που θα κάνω το σκ… μου παξιμάδι, την στιγμή που εσείς θα τρώτε με χρυσά πιρούνια σούσι και σολωμό.

Μέμφομαι εσάς που θα με πιάσει ο ελεγκτής στο λεωφορείο χωρίς εισιτήριο επειδή δεν θα έχω να πάρω, την στιγμή που εσείς θα έχετε αγοράσει από του κοσμάκη τα λεφτά υπερπολυτελέστατο αυτοκίνητο!

Μέμφομαι εσάς που δεν θα έχω να πληρώσω την ασφάλεια υγείας, και θα πεθάνω από πνευμονία επειδή δεν θα νοιάζεται κανένας γιατρός για εμένα την στιγμή που δεν θα έχω και φακελάκι.

Μέμφομαι εσάς που θα είμαι αιώνια φοιτήτρια με το εκπαιδευτικό σύστημα που έχετε κάνει σαν τα μούτρα σας.

Μέμφομαι εσάς που μεταφράζετε τους απέχοντες από την εκλογική διαδικασία, ως ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ! Πείτε μου κε Πρόεδρε εσείς τι είδους επαναστάτης είστε που πληρώνεστε, λέτε και κάνετε κανένα έργο;

Μέμφομαι εσάς που δεν έχετε καθόλου αξιοπρέπεια, αντί να κάνετε μόκο για την κατάντια της χώρας, προκαλείτε με τέτοιες δηλώσεις.

Μέμφομαι εσάς που δεν ξέρετε τι σημαίνει να μετράω και τα 2λέπτα μπας και βγω οικονομικά.

Μέμφομαι εσάς που είστε χειρότερος και από τον αρχιδιδάσκαλο της κλεψιάς Πάγκαλο.

Μέμφομαι εσάς γιατί αρχίζει και με αγγίζει η σαπίλα σας και νιώθω νεκρή!

Μέμφομαι εσάς που δεν θα έχω να πληρώσω την κηδεία μου.

Ποιος πρέπει να ντρέπεται τώρα; Εγώ και τα άλλα 4,000,000 που δεν πήγαν να ψηφίσουν ή τα ΤΟΜΑΡΙΑ ΣΑΣ;

Λίγη τσίπα δεν έχετε, αλλά είπαμε τα χρυσά πιρούνια δεν θα κοιτάξουν τα μίας χρήσης!

Με οργή και θυμό,

Η επαναστάτρια του καναπέ

Καταπληκτικό!

(Κλίκ επάνω στην εικόνα για μεγέθυνση
και στην συνέχεια δεύτερο κλικ για πλήρη μεγέθυνση)

Απαλλαγείτε από τους διεθνείς τοκογλύφους!

Ο Αργεντινός οικονομολόγος, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Κλαούντιο Κατς

Η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμη της ιστορίας της!

Συνομιλώντας με τον μελετητή της κρίσης της Αργεντινής, οικονομολόγο και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Αϊρες, Κλαούντιο Κατς, αποκομίζει κανείς την πεποίθηση ότι υπάρχει ζωή μετά τον (οικονομικό) θάνατο. Ο Κατς ήρθε στην Αθήνα της μιζέριας, της οικονομικής ασφυξίας και ...της αυτομαστίγωσης για να μας θυμίσει ότι όσα ζούμε, τα έζησαν κι άλλοι. Και επιβίωσαν.

Ότι μπορούμε να βγούμε από το τέλμα πιο γρήγορα από όσο νομίζουμε.

Ότι η οικονομία της Αργεντινής είδε άσπρη μέρα μόνον όταν σταμάτησε να κάνει ό,τι της ζητούσαν οι πιστωτές. Όπως η Ελλάδα σήμερα, έτσι και η Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του ’90 όφειλε πολύ περισσότερα χρήματα από όσα μπορούσε ποτέ να αποπληρώσει.

«Δεν έχετε να πληρώσετε; Δώστε μας τα πετρέλαια. Πουλήστε τις τηλεπικοινωνίες, την ύδρευση, τις αερογραμμές, τη συγκοινωνία, το φυσικό αέριο. Η κυβέρνηση Μένεμ τούς τα έδωσε όλα. Και βρέθηκε η Αργεντινή στην παράδοξη κατάσταση να έχει πουλήσει τα πάντα και το χρέος της να αυξάνεται αντί να μειώνεται» λέει, χειρονομώντας ζωηρά.

«Μας έστυψαν όσο μπορούσαν, το ίδιο κάνουν τώρα μ’ εσάς. Ηξεραν ότι η αποπληρωμή είναι αδύνατη, αλλά η στρατηγική τους ήταν μη σκέφτεστε, δώστε».Ο Kατς είναι οικονομολόγος, αλλά θεωρεί ότι σε προβλήματα όπως αυτά, τον πρώτο λόγο έχει η πολιτική. «Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό», επισημαίνει. «Πρέπει πρώτα να ληφθεί μια θεμελιώδης πολιτική απόφαση και εν συνεχεία υπάρχουν δύο – τρεις εναλλακτικές λύσεις στο πεδίο της οικονομίας». Η απόφαση αυτή είναι ότι η χώρα σταματά να εξοφλεί τους διεθνείς πιστωτές, είτε προχωρώντας σε στάση πληρωμών, όπως η Αργεντινή, είτε αρχίζοντας λογιστικό έλεγχο του χρέους, όπως το Εκουαδόρ.

«Το Εκουαδόρ δημιούργησε διεθνή επιτροπή ειδικών που προχώρησε σε λογιστικό έλεγχο του χρέους και κατέληξε ότι το πραγματικό χρέος ήταν μικρότερο από το ονομαστικό χρέος», υπογραμμίζει.

Ρωτώ πόσο επίπονη ήταν η στάση πληρωμών για την Αργεντινή. «Εκμεταλλευθήκαμε την περίοδο 2002-2005 για την οξυγόνωση της οικονομίας», απαντά. «Είχαμε χρήματα για τα λογικά πράγματα, για μισθούς, συντάξεις, σχολεία, νοσοκομεία, για κάποιες επενδύσεις». Το λάθος της Αργεντινής είναι ότι περίμενε έως ότου χρεοκοπήσει, δεν προχώρησε στη στάση πληρωμών οργανωμένα και συντεταγμένα.

«Το πρώτο και κύριο πράγμα που θα έπρεπε να είχαμε κάνει θα ήταν να αναλάβει έγκαιρα η κυβέρνηση τον πλήρη έλεγχο του τραπεζικού συστήματος. Δεν μιλώ για εθνικοποίηση, μιλώ για προσωρινό πλήρη έλεγχο. Αυτό θα εμπόδιζε τη μαζική φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, που δημιούργησε πολλά προβλήματα», λέει. «Για να διαπραγματευθεί όμως μια κυβέρνηση με τις τράπεζες σε μια τέτοια στιγμή, πρέπει να βάλει στο τραπέζι το διάταγμα της εθνικοποίησής τους, ως απειλή, προκειμένου αυτές να συμφωνήσουν να δώσουν προσωρινά τον έλεγχο».Ενώ η στάση πληρωμών ήταν αναπόφευκτη, η κυβέρνηση της Αργεντινής έκανε τα πάντα για να την αποτρέψει , περιλαμβανομένης της δέσμευσης των καταθέσεων της μεσαίας τάξης προκειμένου να πληρωθούν οι πιστωτές. «Αυτό ήταν το μοιραίο τους λάθος, καθώς η μεσαία τάξη ενώθηκε με τους φτωχούς που είχαν αρχίσει πραγματικά να πεινάνε», λέει. Δέκα μήνες διαδηλώσεων κορυφώθηκαν στην εξέγερση της 19ης και 20ής Δεκεμβρίου 2001, που υποχρέωσε τον πρόεδρο Ντε λα Ρούα να φύγει με ελικόπτερο από το πολιορκούμενο προεδρικό μέγαρο και τον διάδοχό του να κηρύξει στάση πληρωμών και να αποσυνδέσει το πέσο από το δολάριο.

Ελεγχος του ευρώ

«Καμία κυβέρνηση δεν αποφασίζει μόνη της κάτι τέτοιο, πρέπει να υποχρεωθεί από κάτω», επισημαίνει, προσθέτοντας ότι απαιτείται και εθνικός έλεγχος της νομισματικής πολιτικής. «Συνειδητοποιείτε ότι στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό σημαίνει έξοδο από το ευρώ;» ερωτώ.

«Μπορείτε να αποφασίσετε να μείνετε στο ευρώ, να φύγετε ή να επιλέξετε μια μέση λύση. Πρώτα οι Ελληνες θα αναλάβουν τον έλεγχο του νομίσματος που κυκλοφορεί στην Ελλάδα. Μετά απ’ αυτό, θα μπορέσετε να συζητήσετε για το μέλλον του ευρώ με άλλους όρους». Και η άποψή του για τις τρομακτικές αντιδράσεις που θα προέκυπταν; «Αυτή είναι η ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού. Ότι είστε φτωχοί και εκείνοι έχουν όλη την εξουσία. Ότι εσείς δεν έχετε τίποτα και εκείνοι τα έχουν όλα. Ότι είστε ανάξιοι, διεφθαρμένοι και λοιπά. Πρέπει να συνειδητοποιήσετε τη δύναμή σας και μετά να συζητήσετε μαζί τους με σωστούς όρους. Το μυστικό στην πολιτική διαμάχη είναι να ξέρεις ποιες είναι οι δυνάμεις σου».Ο Κατς τονίζει ότι η οικονομική διαφορά ανάμεσα στη Γερμανία και την Ελλάδα δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η διαφορά ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Αργεντινή, τη Βολιβία ή το Εκουαδόρ.«Όμως, όλες αυτές οι μικρές χώρες μπόρεσαν να διαπραγματευθούν με τη μεγάλη δύναμη. Στη Λατινική Αμερική δεν επαναλαμβάνουμε ό,τι λένε οι νεοφιλελεύθεροι. Είστε Ελληνες», λέει και δείχνει με πάθος την γκραβούρα του Παρθενώνα, που συμπτωματικά κρέμεται πάνω από το τραπέζι μας. Εμείς στην Αργεντινή έχουμε μόνο δύο αιώνες ιστορίας. Η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει τη δύναμη της ιστορίας της...

Το ζήτημα της Θράκης

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ....

Μια παλαιότερη ανάλυση (4 Ιουλίου 2009) για το θέμα της Θράκης, του τ. πρέσβη κ. Θέμη Στοφορόπουλου που διατηρεί την επικαιρότητά της ακόμα και σήμερα.

ΔΕΕ

Το θέμα μου είναι: “Η Θράκη, μία άλλη Κύπρος;”. Θα προσπαθήσω, δηλαδή, να απαντήσω στο ερώτημα, αν η Θράκη κινδυνεύει να ακολουθήσει την Κύπρο στον τραγικό κατήφορο της. Και, αν αυτό συμβαίνει, τι οφείλει να πράξει ο Ελληνισμός, για να αντιστρέψει μια τέτοια καθοδική πορεία.

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
Ποιος ήταν -και είναι- ο σταθερός στρατηγικός στόχος της Άγκυρας καθ’ όσον αφορά στην Κύπρο; Προφανώς, να αποκτήσει -και σταδιακά να μεγιστοποιήσει- ουσιαστικό έλεγχο επί ολόκληρης της Μεγαλονήσου, περιλαμβανόμενης, ει δυνατόν, της τελικής, ολικής της προσάρτησης στην Τουρκία. Πώς προώθησε η Άγκυρα αυτόν τον στρατηγικό στόχο της: χρησιμοποιώντας συστηματικά τα εξής τακτικά μέσα:

• Επιτυγχάνοντας την αναγνώριση ως τουρκικής μιας μειονότητας τουρκόφωνης (ή, μάλλον, δίγλωσσης, σε μεγάλο βαθμό), μιας μειονότητας μουσουλμανικής (με έντονα, όμως, κρυπτοχριστιανικά στοιχεία), μιας μειονότητας ελληνικής, κατά μέγα μέρος, καταγωγής.

• Καταφέρνοντας (η Τουρκία) να θέσει υπό τον έλεγχο της τη μειονότητα αυτή και να αναγνωρισθεί ως “προστάτιδά” της.

• Κατορθώνοντας να “αναβαθμίσει” τεχνητά τη μειονότητα αυτή σε “κοινότητα”, και από “κοινότητα” σε “μία από τις δύο κοινότητες” της Κύπρου, και ζητώντας μετά να αναγνωρισθεί ως “χωριστός λαός” και “χωριστό έθνος”.

Συγκεντρώνοντας, επίσης τεχνητά, τη μειονότητα σε ορισμένες εδαφικές περιοχές πριν από το 1974 και σε μία εδαφική περιοχή μετά.

• Εξασφαλίζοντας ισχυρούς συμμάχους, τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς, των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετούνται από την προώθηση του τουρκικού στρατηγικού στόχου.

• Διατηρώντας ισχυρές ένοπλες δυνάμεις (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρξαν χρονικές περίοδοι, κατά τις οποίες η Ελλάδα είχε υπεροπλία και έπρεπε να την αξιοποιήσει).

• Επωφελούμενη από τις αποτυχίες και τα λάθη μας. Όπως από την παράλειψή μας να προστατεύσουμε τους Τουρκοκύπριους, ώστε η Άγκυρα, το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον να μη τους εκμεταλλευθούν, να μη τους καταστήσουν αιχμή της λόγχης των ιμπεριαλιστικών τους σχεδίων. Επωφελήθηκε η Τουρκία και από την αποτυχία μας να πείσουμε και να προσεταιρισθούμε τους καλής πίστης Τουρκοκύπριους και να συνεργασθούμε μαζί του εναντίον εκείνων, που μόνο το καλό τους δεν ήθελαν. Αλλά και από την ανικανότητα μας να ασκήσουμε την απαιτούμενη - πράγματι δυσχερέστατη - αυτοσυγκράτηση και να μη πέσουμε στην παγίδα των αντίπαλων μας, οι οποίοι επεδίωξαν και κατάφεραν να προκαλέσουν ακόμη και ωμότητες των Ελλήνων εναντίον Τουρκοκυπρίων.

• Η λανθασμένη τακτική, που ακολουθήσαμε έναντι των Τουρκοκυπρίων, συνδέεται με τη γενικότερη ανικανότητα μας να αντιληφθούμε εγκαίρως τις επιδιώξεις της Άγκυρας και των δυνάμεων που συμμαχούν μαζί της. Ανικανότητα που μας οδήγησε και στην πλάνη, ότι “μπορούμε να τα βρούμε με τους Τούρκους”. Μια ηθελημένη, βέβαια, μια εκούσια πλάνη εκείνων που ήξεραν την αλήθεια, αλλά που συνειδητά υποχώρησαν στις από κοινού πιέσεις Τούρκων, Άγγλων και Αμερικανών ή έκαναν ότι πίστεψαν τις υποσχέσεις τους. Σε αυτή την πλάνη (ή την δήθεν πλάνη) οφείλονται οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου καθώς και οι “διακοινοτικές συνομιλίες” μετά την εισβολή του 1974, με την κατοχή και την προσφυγιά -και, αργότερα, τον μαζικό εποικισμό- να συνεχίζονται. Είχε προηγηθεί η προδοσία του Ιουλίου 1974, από εκείνους που ίσως πίστεψαν (λέω “ίσως”, διότι η Δίκη της Κύπρου ματαιώθηκε για ανεξήγητους “λόγους ύψιστης εθνικής σκοπιμότητας”) από εκείνους, λοιπόν, που ίσως πίστεψαν, βλακωδώς, ότι “δίνοντας” (σαν να ήταν χωράφι του πατέρα τους) την μικρότερη περιοχή που κατέλαβε ο “Αττίλας Ένα”, θα ένωναν την υπόλοιπη Κύπρο με την Ελλάδα.

Σε αυτά πρέπει να προστεθούν η ανικανότητα μας να αποκτήσουμε πραγματικούς σύμμαχους (και η ψευδαίσθησή μας -πάλι ακούσια ή εκούσια- ότι οι τυπικοί μας “σύμμαχοι” είναι πραγματικοί) καθώς και η ολέθρια παράλειψη μας (ιδίως σε ορισμένες περιόδους ελπίζω η σημερινή περίοδος να μη είναι μία από αυτές) να διατηρούμε και να βελτιώνουμε το συσχετισμό των στρατιωτικών δυνάμεων Ελληνισμού - Τουρκίας στην Κύπρο και σε σχέση με αυτή, αλλά και στα άλλα τμήματα του ελληνοτουρκικού μετώπου.

• Εκμεταλλευόμενη ελληνικές προδοτικές ενέργειες, ελληνικές αδυναμίες και ελληνικά λάθη και χρησιμοποιώντας τα μέσα που αναφέραμε, η Τουρκία προώθησε τον στρατηγικό της στόχο στην Κύπρο τόσο, ώστε να έχει δημιουργήσει σήμερα δύο προοπτικές απόλυτα αρνητικές για τον Ελληνισμό: α) H εμπέδωση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης, με το “ελεύθερο” τμήμα, καθόλου στην πραγματικότητα ελεύθερο, αφού ζει στη σκιά του Αττίλα. β) Η τουρκοκρατούμενη ομοσπονδία, σύμφωνα με την “Δέσμη Ιδεών” του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και σύμφωνα με τα λεγόμενα “Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης”. Κατ’ ανάγκην τουρκοκρατούμενη, αφού: (α) το βόρειο ομόσπονδο κρατίδιο θα είναι τουρκικό, με πλειοψηφία πληθυσμού μόνιμα και θεσμοθετημένα τουρκική (τουρκική και όχι τουρκοκυπριακή: σύντομα οι συνεχώς αυξανόμενοι έποικοι θα αποτελούν την πλειονότητα των διαμενόντων στα κατεχόμενα) και με ομόσπονδα όργανα πάντοτε τουρκικά, (β) στα κεντρικά, ομοσπονδιακά, όργανα οι Τούρκοι θα έχουν βέτο σε όλα τα θέματα και τα αντίστοιχα ελληνικά βέτο θα υποχωρήσουν προ των τουρκικών, διότι (γ) ο συσχετισμός των στρατιωτικών δυνάμεων ως προς την Κύπρο θα είναι συντριπτικά υπέρ της Τουρκίας, όπως προβλέπουν οι “ιδέες” του ΟΗΕ, ιδέες τούρκικης, αμερικανικής και βρετανικής προέλευσης. Έχει καταφέρει δε η Τουρκία, με τη βοήθεια των Αμερικανών, να αποδυναμώσει την εφαρμογή, στην περίπτωση της Κύπρου, θεμελιωδών αρχών του διεθνούς δικαίου, που κανονικά θα έπρεπε να μας ευνοούν.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ

Μετά τη συνοπτική αυτή σκιαγράφηση των επιδιώξεων και των επιτευγμάτων της Άγκυρας ως προς την Κύπρο, θα αναφερθώ τώρα στην τουρκική πολιτική έναντι της Θράκης και έναντι του Ελληνισμού της Τουρκίας. Πρέπει αμέσως να θυμίσω, ότι ποτέ η Τουρκία (ενδόμυχα, αλλά υπάρχουν και οι σχετικές δημόσιες δηλώσεις) δεν δέχθηκε ως οριστικό το σύνορο του Έβρου και ότι, εν σχέσει με τις εκατέρωθεν μειονότητες (την ελληνική στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο και τις μουσουλμανικές στην ελλαδική Θράκη) ακολούθησε -και ακολουθεί- πολιτική, που αποβλέπει στους εξής δύο συναφείς στρατηγικούς στόχους.

Πρώτον, στην εκδίωξη του μέγιστου μέρους της ελληνικής μειονότητας. Του μέγιστου μέρους, ώστε οι κατηγορίες πως η Άγκυρα δεν εφαρμόζει για τους Έλληνες της Τουρκίας όσα απαιτεί για τους μουσουλμάνους της Θράκης να αφορούν μια ολιγάριθμη ελληνική μειονότητα, την παρουσία εξάλλου της οποίας, όπως και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έχει ανάγκη η Τουρκία για να μη γίνει ακόμη εμφανέστερη η αντιμειονοτική της πολιτική και για να επικαλείται τις διατάξεις της Λωζάννης, που στηρίζονται στην αμοιβαιότητα. Ο άλλος στρατηγικός στόχος της Άγκυρας είναι, όπως και στην περίπτωση της Κύπρου, επεκτατικός και συνίσταται στην απόκτηση και σταδιακή μεγιστοποίηση ουσιαστικού ελέγχου στην ελλαδική Θράκη, αλλά και σε συνορεύοντα τμήματα της Βουλγαρίας, με απώτερο σκοπό την προσάρτηση ολόκληρης αυτής της περιοχής στην Τουρκία. Πώς προωθεί η Τουρκία αυτούς τους στρατηγικούς της στόχους;

Στη Βουλγαρία (κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου και με τις ευλογίες των Αμερικανών) δημιουργώντας κινήσεις υπονομευτικές της εθνικής ασφαλείας της γείτονος χώρας, που ανάγκασαν τη Σόφια να αντιδράσει λαμβάνοντας μέτρα, τα οποία η προπαγάνδα της Τουρκίας και των υποστηρικτών της παρουσίασε ως προκληθέντα από τον “εθνικισμό” του τότε καθεστώτος. Μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος η Τουρκία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι νέες βουλγαρικές αρχές (όταν βρέθηκαν, κατόπιν και δικών μας ενεργειών, υπό αμερικανική επιρροή) συνέχισαν την προσπάθειά τους, συνδυάζοντας την, πλέον με την γενικότερη προσπάθεια μετατροπής της Βουλγαρίας σε δορυφόρο της Τουρκίας και της Αμερικής.

Στην Πόλη, την Ίμβρο και την Τένεδο, η Άγκυρα χρησιμοποίησε, από το 1923 μέχρι σήμερα, ανάλογα με την εκάστοτε συγκυρία, ποικιλία μεθόδων καταπίεσης. Από την προσπάθεια περιορισμού των μη ανταλλάξιμων Ελλήνων, τις οικονομικές διακρίσεις και την πολιτιστική γενοκτονία μέχρι φόνους, όπως εκείνοι των ομογενών κατά τις εξορίες διαρκούντος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, κατά τα Σεπτεμβριανά ή κατά τον διωγμό στην Ίμβρο.

Εδώ στη Θράκη, η Άγκυρα χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί τα εξής τακτικά μέσα:

• Τη συνένωση και τον εκτουρκισμό των μουσουλμανικών μειονοτήτων, περιλαμβανομένων των Πομάκων και των Αθιγγάνων, έτσι ώστε να αποκτήσουν τουρκική εθνική συνείδηση και να θεωρήσουν την Τουρκία “μητέρα πατρίδα” τους.

• Την αναγνώριση, της μιας αυτής μειονότητας ως “τουρκικής”.

• Την “αναβάθμιση” της μειονότητας σε “κοινότητα” (ήδη η Άγκυρα και οι εδώ πράκτορες της μιλούν για “τουρκική κοινότητα”), και χωρίς αμφιβολία, την περαιτέρω τεχνητή προαγωγή της.

Τέταρτη επιδίωξη του τουρκικού κράτους είναι η διατήρηση και ενίσχυση της νομιμοποίησης του να ενδιαφέρεται για τη μειονότητα, παρά τις γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ποντίων και των άλλων Ελλήνων της Μικράς Ασίας, παρά τα συνεχιζόμενα εγκλήματα εναντίον των Κυπρίων και των Κούρδων και παρά την ωμή παραβίαση της Σύμβασης της Λωζάνης περί ανταλλαγής πληθυσμών και της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης, που στηρίζονται στην αμοιβαιότητα.

Η Άγκυρα προσπαθεί, επίσης, να δημιουργήσει την εντύπωση, πως οι Μουσουλμάνοι έχουν κάποιου είδους εθνικά δικαιώματα επί τμημάτων της ελληνικής επικράτειας. Στην προσπάθεια αυτή εντάσσεται και η θέση της Τουρκίας, ότι μόνον προς την κατεύθυνση μεγαλύτερου εξισλαμισμού πρέπει να μεταβληθεί η πληθυσμιακή σύνθεση των περιοχών της ελληνικής Θράκης, όπου σήμερα διαμένουν Μουσουλμάνοι. Η Τουρκία επιδιώκει, συγχρόνως, να πυκνώσει και να ενισχύσει την παρουσία των Μουσουλμάνων στις περιοχές όπου ήδη ευρίσκονται, αλλά και να επεκτείνει την παρουσία αυτή, ιδίως εδώ στο νομό Έβρου, ώστε να δημιουργηθεί “συνέχεια” με την τούρκικη επικράτεια. Φαίνεται ότι, για να επιτύχει αυτά η Τουρκία δαπανά μεγάλα ποσά μέσω του Γενικού Προξενείου Κομοτηνής. Η τουρκική πολιτική αποβλέπει στη δημιουργία δεσμών πολιτικών (δηλαδή αλυτρωτικών), οικονομικών (υπό την κηδεμονία της Άγκυρας), και “πολιτιστικών” (συνισταμένων στην από κοινού πρόσληψη της κρατικής τούρκικης προπαγάνδας) μεταξύ δυτικής και ανατολικής Θράκης αλλά και μεταξύ δυτικής Θράκης και νοτίων βουλγαρικών επαρχιών και στην “λειτουργική”, de facto ενοποίηση όλων αυτών των περιοχών με πολιτικό κέντρο αναφοράς την Άγκυρα και με τοπικό κέντρο αναφοράς (οικονομικό, μορφωτικό, συγκοινωνιακό κ.λπ.) την Αδριανούπολη. Οι επαφές των γνωστών πρακτόρων της Τουρκίας με ομολόγους τους στην Βουλγαρία είναι ενδεικτικές της τακτικής αυτής. Κεντρικό στοιχείο της οποίας είναι και ο έλεγχος επί των Μουσουλμάνων - στην Ελλάδα, αλλά και στη Βουλγαρία - που θέλει η Άγκυρα να αποκτήσει. Συμπληρωματικά των ανωτέρω -και αναγκαία- συστατικά της τούρκικης τακτικής αποτελούν η απόκτηση σύμμαχων και η εκμετάλλευση του διεθνούς δικαίου.

Υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών δημιουργούνται δεσμοί -θα πρόκειται, στην πραγματικότητα, για σχέση υποτέλειας- μεταξύ Βουλγαρίας και Τουρκίας. Δεν μου είναι γνωστό τι υπόσχονται οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι στους Βουλγάρους, σε σχέση με την ελληνική Θράκη. Είναι, όμως, αξιοπρόσεκτο ότι βουλγαρικοί σωβινιστικοί κύκλοι (τις απόψεις των οποίων διοχετεύουν και βουλγαρικά μέσα δημοσιότητας) ισχυρίζονται ότι ζει, στην Ελλάδα, μεγάλος αριθμός Βουλγάρων. (Αν εννοούν τους Πομάκους, διαφωνούν με την τουρκική προπαγάνδα, που θέλει να είναι Τούρκοι οι Πομάκοι, αυτοί οι απόγονοι των αρχαίων Θρακών). Οι ίδιοι βουλγαρικοί κύκλοι επαναλαμβάνουν την εξωφρενική πρόβλεψη, ότι η Ελλάδα θα επιτεθεί κατά της Βουλγαρίας. Tι σημαίνουν αυτά;

Το γεγονός, πάντως ότι η Τουρκία εξακολουθεί να έχει την υποστήριξη των Αμερικανών ενισχύει τις ελπίδες της, ότι θα μπορέσει να μεταχειρισθεί, για τους επεκτατικούς της σκοπούς, το δίκαιο των μειονοτήτων, όπως αυτό εξελίσσεται, ειδικότερα την προϊούσα ενδυνάμωση της αρχής του αυτοπροσδιορισμού, τις νύξεις της ΔΑΣΕ ότι οι χώρες μέλη της μπορούν, αν θέλουν, να αναγνωρίσουν στα μέλη μειονοτήτων, δικαιώματα εν σχέσει με τις περιοχές στις οποίες διαμένουν, και τις προτροπές να διευκολύνεται η επαφή μελών μειονοτήτων με τη χώρα, με την οποία θεωρούν ότι έχουν δεσμούς.

Και, βέβαια, η Τουρκία εκμεταλλεύεται τα λάθη μας:

• Την αποτυχία μας, μέχρι τώρα, να προστατεύσουμε τους ισλαμικού θρησκεύματος Έλληνες πολίτες, ώστε να μη γίνουν όργανα -και, τελικά, θύματα- του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Την αποτυχία μας να πλησιάσουμε πραγματικά την καλόπιστη μεγάλη πλειονότητα των μουσουλμάνων και να τους βοηθήσουμε να ενσωματωθούν στην κοινωνία, διατηρώντας και καλλιεργώντας, όσο θέλουν, το μειονοτικά τους χαρακτηριστικά. Τον λανθασμένο τρόπο με τον οποίο ενίοτε αντιδράσαμε στον προβοκατόρικο χαρακτήρα του τουρκικού επεκτατισμού, λαμβάνοντας, στο παρελθόν, ορισμένα περιοριστικά μέτρα ως προς τους Μουσουλμάνους, μέτρα ελάσσονα είναι αλήθεια, αλλά που κατέστησαν μερικούς από αυτούς ευάλωτους στην προπαγάνδα της Άγκυρας και, συγχρόνως, της έδωσαν επιχειρήματα.

• Η Τουρκία εκμεταλλεύθηκε και εκμεταλλεύεται, επίσης, την μοιραία πολιτική μας, που συνίσταται στη νομιμοποίησή της ως προς τους ελληνικής ιθαγένειας Μουσουλμάνους και στη (γνήσια ή προσποιητή) εντύπωση της πολιτικής μας ηγεσίας, ότι μπορεί να έλθει μαζί της σε συμφωνία για ζητήματα που τους αφορούν. Στην πολιτική μας αυτή οφείλονται και οι ειδικές ελληνοτουρκικές συμφωνίες (όπως το εκπαιδευτικό πρωτόκολλο του 1978), που συνέβαλαν στον εκτουρκισμό των Μουσουλμάνων και δημιούργησαν διαύλους επιρροής της Τουρκίας. Η ανεπαρκής μέριμνα για την γενικότερη εθνική μας ισχύ (διπλωματική, οικονομική και, ιδίως, στρατιωτική) απετέλεσε καίριο λάθος, που οι αντίπαλοί μας επίσης εκμεταλλεύθηκαν.

ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ

Τι έχει πετύχει η Τουρκία μέχρι σήμερα σε αυτά τα μειονοτικά θέματα:

Στην Ίμβρο και την Τένεδο -στρατηγικής σημασίας νησιά- ο Ελληνισμός έχει σχεδόν εξαλειφθεί. Οι ελάχιστοι ομογενείς που παραμένουν στην Πόλη, χωρίς να συνιστούν ουσιαστική ελληνική παρουσία, είναι, για την Άγκυρα, πολύτιμο πολιτικό αντίβαρο (επειδή, βέβαια, εμείς το επιτρέπουμε να το χρησιμοποιούν σαν τέτοιο). Την εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνουν οι προσπάθειες της Τουρκικής Πρεσβείας στην Αθήνα, να πείσει ομογενείς να επιστρέψουν στην Πόλη. Η Άγκυρα ανησυχεί ότι θα μείνει χωρίς αντίβαρο και χωρίς ομήρους.

Εδώ στη Θράκη, η Τουρκία έχει επιτύχει ανησυχητικά μεγάλο βαθμό ενοποίησης και Τουρκοποίησης των μειονοτήτων. Έχουν διαμορφωθεί πραγματικοί δεσμοί (οικονομικοί, εκπαιδευτικοί και άλλοι) μεταξύ σημαντικού αριθμού Μουσουλμάνων και της Τουρκίας, πράκτορες της οποίας εμφανίζονται ως εκπρόσωποι τους, στο ελληνικό κοινοβούλιο κατά το παρελθόν, αλλά και διεθνώς, προσπαθώντας να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι οι Μουσουλμάνοι καταπιέζονται στην Ελλάδα. Συντονίζονται δε και με την ηγεσία των Μουσουλμάνων στην Βουλγαρία.

Η Άγκυρα οργανώνει τους Μουσουλμάνους στη χώρα μας, ώστε να τους ποδηγετεί, και έχει αποκτήσει μέσα πίεσης εδώ, μέσα στην Ελλάδα. Δεν είναι υπερβολικό να λεχθεί πως έχει φθάσει να ασκεί de facto συγκυριαρχία, μέσω του Γενικού Προξενείου της στην Κομοτηνή, μέσω των πρακτόρων της, μέσω των Μουσουλμάνων που εκβιάζει, αλλά, πιθανότατα, και μέσω αυτών που εξαγοράζει. Αναφέρομαι στις επίμονες φήμες περί μυστικών κονδυλίων που μοιράζει το Γενικό Προξενείο σε Μουσουλμάνους, για σκοπούς όπως οι αγορές επιλεγμένων ακινήτων και οι μυστικές επιχορηγήσεις μουσουλμανικών καταστημάτων. Τα μέσα παρέμβασης συμπληρώνονται από τους δασκάλους (κάποτε και από τους θρησκευτικούς λειτουργούς), από τα σχολικά βιβλία που η Άγκυρα θέλει να στέλνει εδώ, από την προπαγάνδα των τουρκικών μέσων δημοσιότητας.

Η Άγκυρα έχει επιτύχει, επίσης, να προσδώσει στην Αδριανούπολη τις προοπτικές κέντρου της ευρύτερης περιοχής. Σαφής είναι, εξάλλου η εντύπωση πως η Τουρκία έχει εξασφαλίσει την ανοχή, αν όχι και υποστήριξη, των Ηνωμένων Πολιτειών, για την επεκτατική της τακτική.

ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ

Πόσο, λοιπόν, κινδυνεύει να καταστεί η Θράκη “μια άλλη Κύπρος”; Η απάντηση είναι ότι αυτό έχει ήδη συμβεί αρκετά, αφού εφαρμόζονται ορισμένα από τα τακτικά σχέδια της Τουρκίας, όπως είναι η υπαγωγή των Μουσουλμάνων στον έλεγχό της και η χρησιμοποίησή τους για σκοπούς αντίθετους με τα πραγματικά τους συμφέροντα. Όπως είναι, επίσης, η αυτοπροβολή της Τουρκίας ως “προστάτιδος” των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα (αλλά και στην Βουλγαρία) και η αξιοποίηση των δικών μας λαθών, τα οποία αναφέραμε. Με τέτοια μέσα, στα οποία συγκαταλέγονται η εξασφάλιση ισχυρών συμμάχων και η συνεχής αναβάθμιση των τούρκικων ενόπλων δυνάμεων, η Toυρκία ήδη -επαναλαμβάνω- ασκεί στην πράξη, συγκυριαρχία στην ελλαδική Θράκη. Η Άγκυρα συνεχίζει, συγχρόνως, τις προσπάθειες εφαρμογής των υπολοίπων σχεδίων της: Για την αναγνώριση των Μουσουλμάνων ως μιας, ενιαίας, “τουρκικής κοινότητας”. Για την κατασκευή μιας ενιαίας “εδαφικής βάσης” της μειονότητας αυτής, για την, κατά το δυνατόν, επέκταση της βάσης αυτής μέχρι τα σύνορα, ώστε να δημιουργηθεί εδαφική συνέχεια με την Τουρκία και για την επικράτηση του ισχυρισμού, ότι οι Μουσουλμάνοι έχουν οιονεί εθνικά δικαιώματα επί των εδαφών όπου σήμερα διαμένουν. Για την αναγνώριση ενιαίας ηγεσίας των Μουσουλμάνων, η οποία να ελέγχεται από την Άγκυρα και να αναγνωρίζεται διεθνώς.

Η Τουρκία ελπίζει ότι, με τα μέσα αυτά και με την συμπαράσταση των ισχυρών της συμμάχων, που θα την βοηθήσουν να εκμεταλλευθεί ορισμένες τάσεις του δικαίου των μειονοτήτων, θα καταφέρει, τελικά, να ενσωματώσει τα ελληνικότατα αυτά εδάφη.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Τι μπορούμε να κάνουμε για να μη συμβεί αυτό; Νομίζω πως η πολιτική, την οποία οφείλουμε να ακολουθήσουμε, είναι απαραίτητο να συνδυάζει δύο στοιχεία: Αφ’ ενός την εξασφάλιση της άσκησης όλων των δικαιωμάτων των Μουσουλμάνων συμπατριωτών μας. Και αφ’ ετέρου την προστασία μας από τον ιμπεριαλισμό της Άγκυρας, αλλά και την προστασία των Μουσουλμάνων συμπατριωτών μας, ώστε να μη καταστούν θύματα του ιμπεριαλισμού αυτού, όπως οι Τουρκοκύπριοι, που αναγκάζονται να εγκαταλείπουν την Κύπρο, υπό την πίεση των εποίκων και των στρατευμάτων κατοχής. Η πολιτική αυτή -η μόνη ορθή- συνεπάγεται, φυσικά, την επίσημη αναγγελία, ότι η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει, πλέον, πως η Τουρκία έχει οποιοδήποτε δικαίωμα να αναμειγνύεται σε θέματα ελληνικής ιθαγένειας Μουσουλμάνων ή να παριστάνει ότι ενδιαφέρεται γι’ αυτούς. Η κατάργηση του τουρκικού Γενικού Προξενείου στην Κομοτηνή, ο τερματισμός εφαρμογής των ελληνοτουρκικών εκπαιδευτικών συμφωνιών και πρωτοκόλλων και, βεβαίως, η αυστηρή πάταξη κάθε πράξης υπονομευτικής της ελληνικής κυριαρχίας -χωρίς, το ξαναλέω, να θίγονται τα δικαιώματα των Μουσουλμάνων- αποτελούν, επίσης, αναγκαίες και επείγουσες ενέργειες.

Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής κάθε άλλο παρά εύκολη θα είναι. Διότι η Άγκυρα χρησιμοποιεί τα μειονοτικά δικαιώματα για να προωθεί τους σκοπούς της. Μια τακτική που θα συνίστατο στην παρεμπόδιση άσκησης των δικαιωμάτων αυτών, έκτος του ότι θα ήταν απαράδεκτη καθ’ εαυτή, μόνο τον τουρκικό επεκτατισμό θα εξυπηρετούσε. Τα μειονοτικά, όμως, δικαιώματα έχουν όρια, τα οποία πρέπει να καθορίζει το υπέρτερο καθήκον προστασίας των μειονοτήτων, αλλά και της πλειονότητας, από έξωθεν κινδύνους. Η πολιτική αυτή -η μόνη ορθή- προϋποθέτει μία γενικότερη αλλαγή της στάσης του Ελληνισμού απέναντι στην Τουρκία. Διότι πως θα εξηγήσουμε τα αμυντικά μέτρα που θα λάβουμε εδώ, όταν συνεχίζονται οι διακοινοτικές συνομιλίες στην Κύπρο, όταν πραγματοποιούνται συναντήσεις τύπου Νταβός, όταν δεν καταγγέλλουμε διεθνώς την ολοκληρωτική και γενοκτόνο Άγκυρα;

Απαραίτητο, τέλος, στοιχείο της νέας πολιτικής είναι η αύξηση της εθνικής μας ισχύος, στρατιωτικής, διπλωματικής και οικονομικής. Και η ακτινοβολία ελληνικού πολιτισμού, από εδώ προς ολόκληρη την περιοχή.

Πηγή: http://thalamofilakas.blogspot.com/2010/11/blog-post_2717.html#more

Ελληνοτουρκικά

Οι πλασιέδες του Νεο-Οθωμανισμού

Το Ινστιτούτο Διπλωματίας και Διεθνών Εξελίξεων του Αμερικάνικου Κολλεγίου Ελλάδος οργάνωσε στις 18 Οκτωβρίου, 2010, στο πλαίσιο του Προγράμματος «Η Διάλεξη του Μηνός», εκδήλωση με θέμα "Η Σημασία της Τουρκίας για την Ευρώπη" και ομιλητή τον κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλο. Ο ομιλητής μεταξύ άλλων τόνισε και τα εξής:

Η Τουρκία έχει ισχυρό οικονομικό ρόλο.

 Τεράστια αγορά περίπου 76.850.000 κατοίκων. 21 εκ κάτω των 14 ετών. 51 εκ μεταξύ 15 και 64 ετών. Μ.Ο. ηλικίας συνόλου πληθυσμού 28 χρόνια. Αυξητική ετήσια τάση 1,31%

 Ισχυρότερη Οικονομικά χώρα των Βαλκανίων και ολόκληρης της Μέσης Ανατολής ενώ είναι ήδη έκτη στην Ευρώπη

 Μέλος της Ομάδας των 20 ισχυρότερων οικονομιών της γης

 Μετά τις χώρες του BRIC η δυναμικότερη από τις ανερχόμενες οικονομίες του τρίτου κόσμου

Ενσωμάτωση των κοινωνικών στοιχείων του φουνταμενταλιστικού Ισλάμ στην οικονομία της αγοράς
• Έργο της κυβέρνησης Ερντογάν

• Συμμετοχή στην κουλτούρα της οικονομίας της αγοράς και αποδοχή του κέρδους και του ελεύθερου ανταγωνισμού σαν μηχανισμού προώθησης κοινωνικής κινητικότητας.

• Εξοικείωση του Ισλάμ με την ελεύθερη οικονομία και δυνατότητα μεγάλων κοινωνικών δαπανών

• Ρόλος βασικής παραμέτρου για την εκτόνωση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στους πολιτισμούς

Συμβολή Τουρκίας στην εκτόνωση της τάσης ομαδκής ενιαιοποίησης του μουσουλμανικού κόσμου
 Αναχαίτιση της ξέφρενης πορείας

 Αφαίρεση των πανίσχυρων ερεισμάτων του Ιράν σε μέρος του μουσουλμανικού κόσμου

 Ρήξη σχέσεων με το Ισραήλ

 Ανοίγματα σε συντηρητικότερες μουσουλμανικές χώρες

 Προσπάθεια αναρρίχησης στην ηγεσία του Σουνιτικού Ισλάμ (ίδρυση Χαλιφάτου;)

Στρατηγικές επιλογές και ρόλος στην διεθνή σκακιέρα
 Κινήσεις αναβίωσης νεο-οθωμανικών τάσεων αποτελεί επιλογή ανάδειξης του ηγετικού της ρόλου. Δεν συνιστά απαραίτητα παρέκκλιση από την πίστη της σε ένα ειρηνικό και συνεργάσιμο Ισλαμ

 Παραμένει πιστή στην κοσμική εκδοχή του Ισλάμ. Δεν ενστερνίζεται τις αντιλήψεις για κυριαρχία της Σαρία.

 Στόχος της να ηγεμονεύσει σε ένα ανήσυχο σύγχρονο μουσουλμανικό γίγνεσθαι

Απομάκρυνση από την Κεμαλική πολιτική κληρονομιά
 Διευκολύνει ανοχή σε μια περισσότερο πολυπολιτισμική κοινωνική πραγματικότητα

 Πολιτική ανοχή απέναντι στους Κούρδους

 Ουδέποτε κορύφωσαν προκλήσεις η προσπάθησαν να προκαλέσουν εντάσεις με γείτονες η ενίσχυση φουνταμενταλιστικών τάσεων σε μουσλ. μειονότητες

Σημαντικός Διεθνής Ρόλος:
 Συμβολή σε εγγυημένη λύση στο πρόβλημα του Ιράκ

 Δυνατότητα επιρροής Σουνιτικών πληθυσμών Μεσοποταμίας

 Να συνεννοηθεί με Κούρδους και Τουρκομένους για ειρήνευση βόρειων περιοχών του Ιράκ και να παίξει ιστορικό ρόλο στις εξελίξεις στην περιοχή

Ευρωπαικό προφίλ και συνεργασία για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης

Για την Ευρώπη η ειλικρινής φιλοδυτική στάση της Τουρκίας θα κριθεί σε δυο τομείς

 Καθαρή στάση της απέναντι στο ακραίο Ισλάμ

 Πρακτική παρεμπόδιση της ανεξέλεγκτης και παράνομης μετανάστευσης από μουσουλμανική Ασία προς την Δύση

Αρχαιοελληνικά Μαθηματικά

Διαλέξεις για τα αρχαία μαθηματικά

στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

Σειρά διαλέξεων ξεκινούν από αύριο, 10 Νοεμβρίου, στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης με θέμα τις πρόσφατες εξελίξεις στη μελέτη των αρχαίων μαθηματικών, που θα ολοκληρωθούν σε τέσσερις συναντήσεις.

Η πρώτη διάλεξη θα πραγματοποιηθεί από τον συγγραφέα Απόστολο Δοξιάδη και έχει τίτλο «Τι βρίσκεται ανάμεσα στον 6ο και τον 4ο π. Χ. αιώνα: το πέρασμα στα ελληνικά μαθηματικά». Ο ομιλητής θα αναφερθεί σε ιστορικά στοιχεία σχετικά με τα υπολογιστικά μαθηματικά που ανέπτυξαν οι Αιγύπτιοι, τα οποία επηρέασαν τους Έλληνες τον 6ο αι. π. Χ. Ωστόσο τα μαθηματικά που συναντούμε στον 4ο αι. π. Χ. δεν θυμίζουν σε τίποτα αυτά των προηγούμενων πολιτισμών. Κάνοντας μια σύντομη εισαγωγή στις απαρχές των ελληνικών μαθηματικών, ο συγγραφέας θα αναφερθεί στο ευρύτερο πολιτισμικό κλίμα και τις εξω-μαθηματικές επιρροές, που γέννησαν την έννοια της απόδειξης.

Η δεύτερη διάλεξη θα πραγματοποιηθεί στις 24 Νοεμβρίου από τη Σεραφίνα Κουόμο του Πανεπιστημίου Μπίρκμπεκ του Λονδίνου. Η ομιλήτρια θα προσπαθήσει να δώσει απαντήσεις στις ερωτήσεις που αφορούν τις επιγραφές με λογαριασμούς του 5ου και 4ου αι. π. Χ. και να τις συνδέσει με την έννοια της αριθμητικής ικανότητας στην αρχαιότητα.

Η διάλεξη της 1ης Δεκεμβρίου θα γίνει από τον Γιάννη Χριστιανίδη, καθηγητή του τμήματος Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με θέμα «Μαθηματικά και παιδεία στην ύστερη αρχαιότητα: το έργο του Διοφάντου του Αλεξανδρέως». Ο ομιλητής θα προσπαθήσει να εξηγήσει τα κίνητρα συγγραφής του έργου του Διοφάντου του Αλεξανδρέως, του μαθηματικού του 3ου αιώνα, που έχει θεωρηθεί και «πατέρας της Άλγεβρας». Ο Διόφαντος έχει γράψει δεκατρία βιβλία, τα «Αριθμητικά», που περιλαμβάνουν αριθμητικά προβλήματα με τις λύσεις τους.

Την τέταρτη και τελευταία διάλεξη αυτού του κύκλου θα πραγματοποιήσει ο Μιχάλης Σιάλαρος, υποψήφιος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Μπίρκμπεκ. Η ομιλία του θα επικεντρωθεί σε δύο έργα που αποδίδονται στον Ευκλείδη, τα «Στοιχεία» και τα «Δεδομένα», υπερασπιζόμενος την άποψη ότι η προσπάθεια για μαθηματική θεμελίωση δεν είναι μια σύγχρονη σχετικά ανάγκη των μαθηματικών, αλλά ότι υπάρχει ήδη στα έργα αυτά.

Οι διαλέξεις αρχίζουν στις 19.00 και διαρκούν μέχρι τις 20.30. Η είσοδος είναι ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας, η απονομή των οποίων αρχίζει στις 18.15. Περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο 210 7228321-3 και στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.cycladic-m.gr/

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_09/11/2010_363699 με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η έξοδος από την κρίση

ΤΑ ΔΥΝΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΔΥΝΑΤΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Του Γιώργου Σκλαβούνου

Χωρίς την ηθική μας αναγέννηση είναι αδύνατη και η πολιτική και οικονομική μας ανασυγκρότηση. Αν ο ιερός θεσμός του κόμματος, ο θεσμός που δημιούργησαν με αγώνες και αίμα οι προοδευτικές δυνάμεις της ανθρωπότητας, για να θεμελιώσουν την δημοκρατία, δεν καταστεί ξανά θεσμός κοινωνικής πρωτοπορίας, τότε στην γενιά μας θα ζήσουμε και το τέλος της δημοκρατίας. Η κρίση των κομμάτων, η κρίση της δημοκρατίας, σε τοπικό, εθνικό και πανανθρώπινο επίπεδο, δεν είναι πρόβλημα οργανωτικό, είναι πρόβλημα βαθύτατα ηθικό.

Κόμματα χωρίς ηθικές αρχές, στις σχέσεις των μελών τους, στα ηγετικά τους κλιμάκια, κόμματα χωρίς ηθικούς κανόνες και φραγμούς στις εσωκομματικές τους λειτουργίες, δεν θα καταστούν ποτέ δυνάμεις δημιουργικής προσφοράς στην κοινωνία. Κόμματα χωρίς πραγματική δημοκρατική λειτουργία και οργάνωση, χωρίς εσωκομματική αξιοκρατία και αλληλεγγύη, χωρίς συντροφικότητα, δεν μπορούν να είναι δυνάμεις κοινωνικής αλλαγής.

Δεν είναι συνεπώς, ούτε θέμα προγράμματος, ούτε θέμα ιδεών, η προϋπόθεση για την αλλαγή. Τα κόμματα και η πολιτική ζωή πάσχουν στον πυρήνα τους. Τα κόμματα, από θεσμοί αναπτυξιακής κοινωνικής ένταξης και υπεύθυνης συμμετοχής, από θεσμοί κοινωνικής απελευθέρωσης, κατάντησαν μηχανισμοί κοινωνικής καθυπόταξης. Κατάντησαν θεσμοί κατάργησης του πολίτη και της αντικατάστασης του από τον οπαδό.

Χωρίς την ηθική αναγέννηση των κομμάτων, χωρίς την απαλλαγή των κομμάτων από τους εξαρτημένους και τους εθισμένους στην χρήση, την κατάχρηση και την νομή της εξουσίας, τα κόμματα δεν μπορούν να ξαναποκτήσουν τον ιστορικό τους ρόλο. Δεν μπορούν να καταστούν κινητήριες αναπτυξιακές δυνάμεις στην ιστορία.

Αν τα κόμματα συνεχίσουν να παραμένουν σύναξη αλληλοϋποβλεπόμενων, αλληλομαχαιρωνόμενων εξουσιομανών, η πολιτική ζωή θα παραμένει αρρωστημένη και θα συνεχίζει να οργιάζει η συνομωσία, η εξαγορά, η διαπλοκή, το συντροφικό μαχαίρωμα. Βέβαια όλα αυτά θα συμβαίνουν είτε στο όνομα της δεξιάς, είτε στο όνομα της αριστεράς, είτε στο όνομα του τόπου και του τοπικισμού, είτε στο όνομα του λαϊκού συμφέροντος. Χωρίς την αναγέννηση του ήθους της συμμετοχής σε κάθε συλλογικό φορέα, σωματείο, συνδικάτο, επιστημονική επαγγελματική ένωση, οι συλλογικοί φορείς θα βυθίζονται, όπως και τα κόμματα, στην ανυποληψία και την αναποτελεσματικότητα. Οι πολίτες θα οδηγούνται στην ιδιώτευση και οι οργανωμένοι φορείς θα μετατρέπονται όλο και περισσότερο, σε όργανα της ιδιοτέλειας όσων κατέλαβαν την διοίκηση τους. Χωρίς αξιόπιστους συμμετοχικούς θεσμούς και χωρίς αξιόπιστα κόμματα, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε κοινωνική συμμετοχή, ούτε συμμετοχικός προγραμματισμός, ούτε κοινωνική δέσμευση, ούτε λογοδοσία των όποιων διαχειριστών εξουσίας, δημόσιου πλούτου, πολιτικής και κοινωνικής δύναμης. Χωρίς αναγέννηση τους ήθους συμμετοχής, χωρίς προσωπική μπέσα, χωρίς ήθος συνεργασίας, χωρίς αφοσίωση στο τόπο, χωρίς σεβασμό στο συμφέρον του γείτονα και το κοινό συμφέρον, θα συνεχίσουμε εισάγουμε λάδι παρά τα 4.200.000 ελαιόδενδρα μας. Θα συνεχίσουμε να εισάγουμε ψάρια και να ρημάζουμε τις λιμνοθάλασσές μας. Θα συνεχίσουμε να πουλάμε στους τουρίστες δώρα που εισάγουμε από την Κίνα παραμένοντας ανίκανοι να υποκαταστήσουμε αυτές τις εισαγωγές με ντόπια βιοτεχνική παραγωγή. Θα παραμένουμε ανίκανοι να διαμορφώσουμε ένα ΤΟΠΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΥΛΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΦΕΛΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Πέρα από αυτούς που ανήμποροι να χτίσουν φιλικές συντροφιές δημιουργικής προσφοράς και συνεργασίας, στον αγροτικό τομέα, στην βιοτεχνία, στην αλιεία, πέρα από αυτούς που μπορούν μόνο να καταριούνται το αθηνοκεντρικό κράτος, νομίζοντας πως κάνουν πολιτική, έχουμε και άλλες δυνάμεις.

Πέρα από αυτούς που όντας ανήμποροι να καταστήσουν τα πολιτικά κόμματα του τόπου τους, σε εργαστήρια συναγωνισμού δημιουργικής συμμετοχής και προσφοράς, τα μετέτρεψαν σε τοπικές σφραγίδες κομμάτων, σε τοπικές αντιπροσωπείες κομμάτων, σε μικρομάγαζα συναλλαγής και προσωπικής προβολής. Με ένα τέτοιο πολιτικό προσωπικό, η έξοδος από την κρίση θα είναι αδύνατη.

Πέρα όμως από αυτές τις δυνάμεις, πέρα από τις δυνάμεις που καθηλώνουν τον πολίτη, τον άνθρωπο, σε άβουλο οπαδό χωρίς πίστη στις δυνάμεις του, χωρίς γνώση των δυνατοτήτων του, χωρίς την εμπειρία της τρομακτικής αποτελεσματικότας που μπορεί να δώσει η συνεργασία, η μπέσα, η συντροφικότητα υπάρχουν και υγιείς δυνάμεις.

Υπάρχουν δυνάμεις και δυνατότητες, υπάρχει προοπτική δημιουργικής ανατροπής, δημιουργικής εξόδου από το τέλμα και την παρακμή. Τέτοιες αναγεννητικές δυνάμεις υπάρχουν και στην δεξιά και στο κέντρο και στην αριστερά. Τέτοιες δυνάμεις υπάρχουν και μπορούν να υπηρετήσουν την αναγέννηση του πολιτικού μας συστήματος στο σύνολο του, τοπικού και εθνικού. Αυτές τις δυνάμεις έχουμε χρέος να αναδείξουμε σε αυτές τις εκλογές, και μπορούμε να τις αναδείξουμε.

Ο άνθρωπος, ο κάθε απλός άνθρωπος ήταν και παραμένει ο μικρός και ο ΜΕΓΑΣ. Κάθε ένας από μας κλείνει μέσα του το φόβο και το θάρρος, την ατολμία και την υποταγή όσο και την δύναμη της απελευθέρωσης, κλείνει μέσα του τον αυτοσεβασμό και την αξιοπρέπεια. Κάθε ένας από μας κλείνει μέσα του τον άνθρωπο της συντροφιάς και της συντροφικότητας, μαζί με τον άνθρωπο της αντικοινωνικής αντιπαλότητας και του ατομικιστικού μικροσυμφέροντος.

Όταν λέμε ότι η κρίση είναι βαθύτατα ηθική και βαθύτατα πολιτισμική εννοούμε ότι ως άτομα και ως κοινωνία, αφεθήκαμε στον άνθρωπο της μικρότητας και του συμβιβασμού, του φόβου, του μικροσυμφέροντος, του αντικοινωνικού ατομικισμού. Εμείς, ο καθένας από μας, καθημερινά δολοφονεί μέσα του και δίπλα του, την μπέσα, την συντροφικότητα, την αξιοκρατία, την ελπίδα, τον έρωτα για το όμορφο, το χρήσιμο και το καλό.

ΕΧΕΙ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΑΛΛΟ ΣΚΑΛΙ;

Όσο ο καθένας από μας δεν κάνει την μικρή του επανάσταση, όσο ο καθένας από μας αρνείται να αναγνωρίσει, να σεβαστεί, να εμπιστευτεί, τις τεράστιες δυνάμεις που κλείνει μέσα του και τις τρομακτικές δυνάμεις που μπορεί να προσφέρει η ανιδιοτελή συνεργασία με τον διπλανό του: τόσο η ζωή μας θα παραμένει στο έλεος των εμπόρων της πολιτικής και των καταχραστών της εξουσίας.

Όσο ο καθένας από μας, είτε περιμένει από το αθηνοκεντρικό κράτος, είτε το καταριέται, τόσο η έξοδος από την κρίση θα παραμένει απραγματοποίητο όνειρο.

"Οργανωτίστικοι τσελεμεντέδες" και προεκλογικά προγράμματα από μόνα τους, σε καμία περίπτωση, δεν δημιουργούν το αναγκαίο νέο ήθος εργασίας και συνεργασίας, ανάμεσα μας, ούτε στην κοινωνία μας.

• Οι εκλογές από μόνες τους, δεν μπορούν να απαλλάξουν τον τόπο από την πολιτική παρακμή. Αντίθετα μάλιστα, ο τρόπος που γίνονται, βυθίζει τον τόπο βαθύτερα στην παρακμή.

• Η ψήφος διαμαρτυρίας δεν αρκεί για την έξοδο από την κρίση.

• Σε καμία περίπτωση δεν αρκεί για την έξοδο από την κρίση ο προεκλογικός πυρετός, που θα μετατραπεί, όπως γίνεται πάντα, σε πολιτική χειμέρια νάρκη, αμέσως μετά τις εκλογές.

• Αν αυτές οι εκλογές δεν καταστούν, η αφετηρία για ένα νέο ξεκίνημα για μια κοινωνική αφύπνιση, για αναγέννηση του κάθε κόμματος ξεχωριστά και της πολιτικής ζωής στο σύνολο της, η κρίση θα βαθαίνει με τραγικές συνέπειες, τόσο κοινωνικές, όσο και εθνικές.

Κάθε τίμιος συμπολίτης, κάθε τίμιος συνάδελφος στην δουλεία, κάθε καλός γείτονας, κάθε συνεπής στο κόμμα του και στις αρχές του, αφοσιωμένος στο γενικότερο συμφέρον, είναι περισσότερο σύντροφος, από τον κατά συνήθεια, ή και από συμφέρον κομματικό μας σύντροφο.

Με τις ως άνω παραδοχές, ναι είναι δυνατόν:

• Να ζήσουμε, να δημιουργήσουμε, να χαρούμε και να προσφέρουμε στα παιδιά μας, ένα τόπο και ένα κόσμο ομορφότερο.

• Ναι είναι δυνατόν να δημιουργήσουμε μια τοπική οικονομία, μια τοπική κοινωνία, μια πατρίδα που θα εμπνέει στα μέλη της και την νέα γενιά της, αφοσίωση, σεβασμό, αγάπη.

• Ναι είναι δυνατόν να κατακτήσουμε τα μεγάλα ιδανικά, αν κατακτήσουμε την δύναμη να κερδίζουμε τις μικρές και ταπεινές μάχες της καθημερινής ζωής, στην γειτονιά, στο χωριό, στο τοπικό σύλλογο, στο επιστημονικό και επαγγελματικό σωματείο.

• Αν την ομορφιά δεν είμαστε ικανοί να την χτίσουμε στην αυλή μας δεν θα την προσφέρουμε ποτέ στην πατρίδα.

• Αν την επαναστατική αλλαγή δεν την ζήσουμε στην ψυχή μας, δεν θα την προσφέρουμε ποτέ στον τόπο μας.

Οι εκλογές (από μόνες τους) ποτέ στην ιστορία δεν ανέβασαν ούτε την πολιτική συνείδηση μιας κοινωνίας, ούτε την ανταγωνιστικότητα μια οικονομίας.

Η μετακίνηση ψηφοφόρων και δυσαρεστημένων, από κόμμα σε κόμμα, δεν αποτελεί διαδικασία πολιτικής ή κοινωνικής ανάπτυξης. Το ζητούμενο δεν είναι να γυρίσουμε στο άλλο πλευρό, για να κοιμηθούμε καλύτερα. Το ζητούμενο είναι η πραγματική αφύπνιση, η ουσιαστική οργάνωση και συμμετοχή.

Το ζητούμενο είναι: η αφύπνιση του ανθρώπου, του δημιουργού, που όλοι κλείνουμε μέσα μας. Ας χρησιμοποιήσουμε αυτές τις εκλογές σαν ευκαιρία. Ας τις αξιοποιήσουμε για να αναδείξουμε ότι γνησιότερο, ότι καλύτερο, ότι αποτελεσματικότερο, για τις πραγματικές συνεργασίες που έχει ανάγκη ο τόπος.

ΓΣ

Ο ανεπαρκής κ. Παπανδρέου

Η πρωθυπουργική ανεπάρκεια

Tου Χρήστου Γιανναρά

Hμερομηνία δημοσίευσης: 07-11-10

Η τηλεοπτική του εικόνα ίσως να τον αδικεί, είναι προκλητικά ασύμπτωτη με το υπούργημά του και τις ευθύνες που συνεπάγεται. Βέβαια, χωρίς το οικογενειακό του όνομα δεν θα είχε φτάσει σε τόσο υψηλούς θώκους – στο κόμμα του υπάρχει πλειάδα στελεχών με καταφανώς υπέρτερα φυσικά χαρίσματα, πρόδηλη υπεροχή καλλιέργειας, ηγετικής εμφάνισης. Ομως, παρ’ όλα αυτά, πρέπει να διαθέτει τη φυσιολογική ευφυΐα, δεν μπορεί τα προσόντα του να είναι όπως τα εμφανίζει η τηλεοπτική του εικόνα.

Οποιουδήποτε πρωθυπουργού η τηλεοπτική εικόνα είναι πια πρόβλημα πολιτικό. Ενδιαφέρει τους πολίτες όχι για ευτελές κουτσομπολιό: πώς ντύνεται, πώς χειρονομεί, πώς μορφάζει, ποιες οι μικροσυνήθειες του ιδιωτικού του βίου. Πολιτικό πρόβλημα είναι, να προδίδει η εικόνα του πρωθυπουργού υστέρημα ευφυΐας, σαφή μειονεξία σε φυσικά προσόντα, ανάπηρη εκφραστική. Τότε, δικαιολογημένα, ο πολίτης φοβάται. Καταλαβαίνει πως ό,τι κατόρθωσε στη ζωή του, ό,τι ελπίζει για τα παιδιά του, την πατρίδα του και την ιστορική της επιβίωση, είναι σε χέρια επικίνδυνου, αμφίβολων ικανοτήτων διαχειριστή. Κάθε τηλεοπτική εμφάνιση του σημερινού Ελληνα πρωθυπουργού φοβίζει (τους οξυδερκέστερους τους πανικοβάλλει). Παράδειγμα, η «διακαναλική» συνέντευξή του στις 25.10.2010: Φόβισε ακόμα και τους δανειστές στη διεθνή αγορά, η απόδοση (spread) του ελληνικού 10ετούς ομολόγου εκτινάχθηκε αμέσως στις 795 μονάδες. Η λογική του φόβου αυτονόητη: Ποιο νοικοκύρεμα των οικονομικών, ποια πάταξη της σπατάλης και της φαυλότητας να περιμένει κανείς από αυτή τη θλιβερή τηλεοπτική φιγούρα που, επί δύο ώρες και τέταρτο, άλλα τον ρωτούσαν οι δημοσιογράφοι και σε εντελώς άλλα απαντούσε, του ήταν αδύνατο να συγκροτήσει μια δική του, με λογική συνέπεια απάντηση, παπαγάλιζε προκάτ συνθηματολογίες, πάλι και πάλι, αυτιστικά.

Πώς να εμπιστευθούν οι αγορές πρωθυπουργό που, με δεδομένη και αδιέξοδη τη χρεοκοπία της χώρας του, απειλούσε τους πολίτες με βουλευτικές εκλογές, δηλαδή με χαριστική βολή στην οικονομία, αν στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης δεν υπερψηφιστούν οι κομματικοί του κομισάριοι! Δεν είχε καν τη λογική και τη φρόνηση να διερωτηθεί, ποια ηδονή θα του εξασφάλιζε η εξουσία σε κράτος λιμού ή ζούγκλας (με την κυρία Μέρκελ να του αφαιρεί και το δικαίωμα ψήφου στην Ε.Ε.).

Η μεταχείριση του πρωθυπουργού από τον Τύπο και η αιδήμων υποταγή ευφυέστατων στελεχών του κόμματός του στη μετριότητά του δημιουργούσαν σε μερικούς την επιφύλαξη: μήπως διαθέτει προσόντα που οι πολλοί αγνοούμε. Γι’ αυτούς η «διακαναλική» συνέντευξη ήταν σοκ. Ηδη από το σχολειό, ακόμα και οι μαθητές αρχίζουν να οικειώνονται αυτό που οι δάσκαλοι εθίζονται επαγγελματικά να διακρίνουν: Ποιος μαθητής στην προφορική εξέταση είναι διαβασμένος και ποιος αδιάβαστος. Ποιος διάβασε μόνο ένα κεφάλαιο του βιβλίου και προσπαθεί κάθε ερώτηση να την απαντήσει με το κεφάλαιο που μισοξέρει. Ποιος έχει τη φυσική ευφυΐα να υπεκφεύγει, να παριστάνει τον διαβασμένο συνταιριάζοντας τα περίπου στο τίποτα. Και ποιος είναι φυσικά ανεπαρκής, ούτε τι διαβάζει καταλαβαίνει ούτε να προσποιηθεί μπορεί, αραδιάζει κομπιαστές, ασύνδετες κενολογίες, εκτίθεται στον οίκτο ή στη χλεύη.

Αυτήν την κριτική λειτουργία (: να διαβλέπεις, να καταδείχνεις, να ιεραρχείς ποιοτικά την επάρκεια) την ασκεί στο σχολειό ο δάσκαλος και στον δημόσιο στίβο ο δημοσιογράφος. Στη «διακαναλική» συνέντευξη του πρωθυπουργού οι δημοσιογράφοι δεν άσκησαν το λειτούργημά τους. Αν είχαν τολμήσει τίμια να του πουν: «δεν απαντάτε σε αυτό που σας ρωτάμε, γιατί υπεκφεύγετε;», ίσως το spread του ελληνικού ομολόγου να μην είχε εκτιναχθεί στα ύψη. Ισως οι δανειστές να είχαν καταλάβει ότι στην Ελλάδα είναι μεν ο πρωθυπουργός φανερά ανεπαρκής, αλλά υπάρχει κοινωνική δυναμική που αντιστέκεται. Η ατολμία των δημοσιογράφων στη «διακαναλική» έμοιαζε διατεταγμένη, μύριζε προχωρημένη παρακμή, ανοχή που αποκλείει την ανάκαμψη.

Το πρόβλημα της εξόφθαλμης πρωθυπουργικής ανεπάρκειας δεν βρίσκει τη λύση του ούτε σε εθνικές εκλογές ούτε σε εσωκομματικές ανακατατάξεις. Το υπάρχον πολιτικό σκηνικό μπορεί να δώσει βελτιωμένες εκδοχές της σημερινής δραματικής ανικανότητας, αλλά εξίσου ατελέσφορες ως προς το σκοπούμενο τέλος: την ανάκαμψη. Η ελλαδική κοινωνία μοιάζει να μην έχει συνειδητοποιήσει ότι με χρέος που φτάνει το 150% του εθνικού προϊόντος σωτηρία δεν υπάρχει, ζούμε και θα ζούμε για πολλά, περισσότερα από όσα φανταζόμαστε χρόνια με τις (καθαρά συμφεροντολογικές) ελεημοσύνες των δανειστών μας. Μόνο ένα πολύ μεγάλο πολιτικό ανάστημα θα μπορούσε πιθανόν να ανατρέψει τα δεδομένα, αλλά ούτε στον ορίζοντα διαφαίνεται ούτε οι σπιθαμιαίοι που ελέγχουν τον πολιτικό μας ορίζοντα θα επιτρέψουν ποτέ να αναφανεί.

Για όσους συνειδητοποιούν τον επερχόμενο πολυετή (ίσως δεκαετιών) εφιάλτη, τις στερήσεις, την επιτεινόμενη φτώχεια, το φάσμα της πείνας, την τρέλα της απόγνωσης των ανέργων και των μεταναστών, μοιάζει κυριολεκτικά ασήμαντη η σημερινή εκλογική αναμέτρηση, ανθυπολεπτομέρεια στο περιθώριο των εξελίξεων. Το τελευταίο που θα επηρεάσει τη δίνη του τυφώνα είναι, αν θα έχει επιβραβευθεί με επανεκλογή η θρασεία ουτιδανότητα του κ. Κακλαμάνη ή αν θα έχει προτιμηθεί ο επί τη εμφανίσει συμβιβασμένος κ. Καμίνης. Αν η Θεσσαλονίκη θα έχει γοητευθεί από το σκουλαρίκι και το τατουάζ σε γηραλέα σάρκα ή θα έχει καταξιώσει τον εξ εθισμού ανεπαρκή κ. Γκιουλέκα. Και τα ανάλογα πάσης Ελλάδος.

Σοβαρότητα, ωριμότητα και αυτοσεβασμό θα πρόδιδαν (ίσως κατόρθωναν και τη σωτήρια ανατροπή του πολιτικού σκηνικού) μόνο κάποιες μεγάλου εύρους λαϊκές αντιδράσεις: Μια αποχή από τις εκλογές, την Κυριακή 14 Νοεμβρίου, της τάξεως του 70%-80% των ψηφοφόρων, ή μια ειρηνική στρατοπέδευση μερικών εκατοντάδων χιλιάδων λαού στο κέντρο της πρωτεύουσας, αδιάλειπτα, μέρες και νύχτες, με αίτημα μια ριζική επαναδιαπραγμάτευση του «Μνημονίου» από τεκμηριωμένα εξωκομματική υπηρεσιακή κυβέρνηση.

Πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_39_07/11/2010_421580

Θα τραβήξει τη σκανδάλη...

Θα τραβήξει τη σκανδάλη...

Ο κ. Παπανδρέου δήλωσε ότι δεν πρόκειται να θιγούν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Άρα; Άρα, θα φορολογηθούν εκ νέου οι επιχειρήσεις. Θα γνωρίζετε το «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος»! Και ποιος να πληρώσει; Οι μισθωτοί; Αυτοί κι αν έχουν! Όχι χρήματα, αλλά δηλώσεις πτώχευσης. Οπότε, αντιλαμβανόμαστε για ποιόν λόγο αποχωρείτε, κύριε πρόεδρε, και σας κατανοούμε πλήρως. Θα φύγετε επειδή δεν θέλετε στην πραγματικότητα να δώσετε λύσεις, αλλά να συντηρήσετε κι εσείς το κρατικοδίαιτο και κομματικοποιημένο κράτος. Κατά πάσα πιθανότητα ο κ. Παπανδρέου θα τραβήξει τη σκανδάλη και θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Οι γνωστοί πολιτικάντηδες που χρόνια τώρα ταλαιπωρούν τη χώρα με τις ρητορικές τους ανοησίες, θα σπεύσουν να δικαιολογήσουν πλήρως την απόφασή του. Θα μιλήσουν για «προδοτική στάση της αντιπολίτευσης» και θα προσπαθήσουν να μετατοπίσουν την προσοχή της κοινής γνώμης στα πυροτεχνήματα στον ουρανό από το σπίτι που ετοιμάζεται να καταρρεύσει μπροστά στα μάτια της.

Κι ας πούμε κύριε Παπανδρέου ότι πάτε σε εκλογές κι ας πούμε ότι τις κερδίζετε. Τι περισσότερο θα κάνετε από αυτό που κάνετε σήμερα; Ή μήπως γνωρίζετε από τώρα ότι οι πιθανότητες είναι εναντίον σας και έτσι συνειδητά οδηγείτε το κόμμα σας στη συντριβή; Στην πρώτη περίπτωση οι εκλογές είναι ανώφελες, αφού θα κερδίσετε κάτι που ήδη έχετε στα χέρια σας, την εξουσία. Στη δεύτερη περίπτωση θα πρόκειται για την επανάληψη του μεγαλύτερου ταχυδακτυλουργικού κόλπου της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας που πρώτος πραγματοποίησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Βου: Το κόλπο του «στρίβειν δια των εκλογών».

Ποιο από τα δύο σενάρια ισχύει; Πριν βιαστείτε να απαντήσετε, σκεφτείτε κι ένα τρίτο σενάριο: Να ζητηθεί η βοήθεια εξωθεσμικών παραγόντων, είτε πριν είτε μετά τις εκλογές. «Λόγω της κρισιμότητας της καταστάσεως καλούνται Έλληνες πατριώτες να πυκνώσουν τις τάξεις των μαχόμενων δυνάμεων για την αποτίναξη του ζυγού του ΔΝΤ». Δεν είναι άσχημο σενάριο. Άλλωστε, η οικογένεια Μαρκεζίνη χαρακτηρίστηκε στο παρελθόν από την αστοχία των επιλογών της και άλλοτε κραταιά συγκροτήματα Τύπου από την ιδιαίτερη σχέση με τα μαγειρεία της Βασιλικής Οικίας. Ποιος είπε ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται; Και μην τολμήσει κανείς να μιλήσει περί φάρσας. Διότι τον ελληνικό λαό μόνο δράματα τον περιμένουν αν και εφόσον οι ηγέτες του σκέπτονται κατά τοιούτο τρόπο...

Θανάσης Μαυρίδης
thanasis.mavridis@capital.gr

Πηγή: http://www.capital.gr/