Η εφαρμογή του μαρξισμού στη σύγχρονη Ελλάδα

Η εφαρμογή του μαρξισμού στη σύγχρονη Ελλάδα

Πώς αρχίζει το κομμουνιστικό μανιφέστο του καρόλου μάρξ; «Η ιστορία όλων των ως τώρα κοινωνιών είναι η ιστορία των ταξικών αγώνων». Πόσο άραγε διαφορετική σκέψη από τον Περικλή ο οποίος ως γνήσιος Έλλην μας παραδίδει στον Επιτάφιο (κεφ.42) τα γνωστά αθάνατα λόγια «χωρίς να προτιμήσουν τον προσωπικό πλουτισμό, χωρίς την ελπίδα ότι εάν νικήσουν θα ξεφύγουν από την πενία τους, δόθηκαν στον αγώνα υπέρ της πόλεως». Σε εποχές όπου το αίμα, τα ιερά και τα όσια της φυλής φαντάζουν ως η μόνη λύση προκειμένου η Ελλάς να συναισθανθεί τον ιστορικό της και πνευματικά πολιτιστικό της ρόλο προκειμένου να πορευθεί προς το αύριο που η ίδια θα διαγράψει, φαίνεται ότι η «ηγεσία»αυτού του  τόπου, οικτρά καθοδηγουμένη από σιωνιστικά κέντρα επιλέγει τον δρόμο του ψευτοφιλοσόφου μάρξ θεωρώντας ότι οι Έλληνες είναι μαζικά οικονομικά όντα, υποκείμενα ενός ταξικού αγώνος εις τον οποίο οι φτωχοί μισούν τους πλουσίους και οι πλούσιοι γελοιοποιούν τους φτωχούς.

Εδικότερα μετά το 1974 η φράση των μάρξ και ένγκελς –προερχομένη από το κομμουνιστικό μανιφέστο-φαντάζει ως ο κύριος οδηγός της μεταπολιτευτικής (δήθεν) Ελλάδος: «όμως η αστική τάξη δεν σφυρηλάτησε μόνο τα όπλα που οδηγούν στο θάνατό της. Δημιούργησε και τους ανθρώπους που θα χειρισθούν αυτά τα όπλα,τους σύγχρονους εργάτες,τους προλετάριους». Η Ελλάδα λοιπόν από το 1974 και μετά επιδόθηκε σε μία προσπάθεια να δημιουργήσει αυτήν την απαραίτητη για τον μάρξ τάξη των προλεταρίων. Το σιωνιστικό παιχνίδι δεν θα μπορούσε να διεξαχθεί στο γήπεδο της ανθρωπίνης εξαθλίωσης. Η ομάδα των πλουσίων έπρεπε να συναντήσει την ομάδα των προλεταρίων προκειμένου οι άνθρωποι, οι Έλληνες να εγκλωβισθούν σε ένα γήπεδο όπου παιζόταν ένα ανίερο παιχνίδι, τη στιγμή κατά την οποία ο Λόγος ως σκέψη ενός ανωτέρου κόσμου απασχολούσε όλο και  λιγότερους απογόνους του Παρμενίδου και του Ηρακλείτου.

Ο Ένγκελς είναι σαφής στον Ουτοπικό και Επιστημονικό Σοσιαλισμό του όταν αναφέρει ότι ο καπιταλισμός σκοπό έχει την εξαθλίωση των προλεταρίων του λαού γενικότερα. Σε συνέχεια του αγγλικού εμπειρισμού ο ανθρώπινος αξιολογικός άξονας μετατοπίσθηκε σε θεματα ύλης και εμπειρίας μόνο. Ο άνθρωπος είναι ό,τι βλέπει και ό,τι χρειάζεται.Ο χώρος γίνεται άχρωμος, οι αξίες έχουν ισχύ όταν μεταφράζονται σε χρήμα και φαγητό και καλή καθημερινότητα. Ο οντολογικός λόγος ευτελίζεται από το χυδαίο μάρξ και τους οπαδούς του. Η σημερινή Ελλάδα μετά το 1974 και ακολουθώντας αυτή την αξιολογική μετατόπιση για περίπου 40 χρόνια έφθασε αισίως στο σημείο που ευρίσκεται σήμερα.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής νομιμοποιώντας το Κ.Κ.Ε έδωσε το έναυσμα για την  πλήρη προλεταριοποίηση της κοινωνίας μας και σε θέματα οικονομίας αλλά και σε θέματα σκέψης και στάσης ζωής. Ο μαρξισμός σαπίζει την υγιά κοινωνία αφ΄ής στιγμής ενδιαφέρεται και μόνο για την ύλη ως τέτοια-ως χρήμα και χώρο καλοπέρασης –χωρίς καμμία σύνδεσή της –έστω με τον τρόπο του Επικούρου-με τον ανώτερο κόσμο του όντος, τρόπο του οποίου υπηρετεί η ύλη. Το λάθος το οποίο συμβαίνει είναι το ότι δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό-δυστυχώς –ο τρόπος σύμφωνα με τον οποίο ο μαρξισμός επικράτησε, εκεί προς το τέλος του 20^ου αι. σε όλη την ευρώπη. Ο μάρξ είναι σαφής όταν αναφέρει: «τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κείμενα αποτελούνται όμως και από κριτικά κείμενα. Χτυπούν όλες  τις βάσεις της σύγχρονης κοινωνίας. Προσφέρουν πάρα πολλά στην όλη διαφώτιση των εργατών». Για να καταλάβουμε τον τρόπο δράσης, τον ύπουλο τρόπο δράσης του μαρξισμού θα πρέπει να πορευθούμε πίσω από τις ψευδεπίγραφες ετικέτες του. Ο μάρξ ως γνήσιο ιαχβικό τέκνο υπάρχει όσο υπάρχουν και αστοί. Χωρίς τους καπιταλιστές δεν έχει καμμία αξία. Επιλέγει τους εργάτες όχι για να  τους κάνει ευτυχισμένους, αλλά για  καλύψει το πιο ποσοτικό κομμάτι της κοινωνίας βοηθώντας τα αφεντικά του να κυβερνήσουν τον κόσμο. Ελέγχοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, εγκλωβίζει τους  ανθρώπους σε ένα ανούσιο κυνήγι των δήθεν αφεντικών, τη στιγμή που ο εσωτερικός άνθρωπος ευρίσκεται πέρα και μακριά  από το δυαλισμό πλουσίων φτωχών με βάση την ύλη. Ο μαρξισμός θέλησε να επικρατήσει στη Ρωσία μόνο και μόνο προκειμένου να αρχίσει το πείραμα γένεσης και εξαθλίωσης του μαζανθρώπου, ειδικά στη Ρωσία όπου έλειπε η καπιταλιστική αντίπαλη τάξη ο μαρξισμός έγινε και καπιταλισμός –άρχουσα τάξη (νομενκλατούρα)-αλλά  και δήθεν προλεταριακή τάξη. Από εκεί και πέρα έχοντας η ευρώπη καπιταλιστική τάξη λόγω της βιομηχανικής ανάπτυξής της άνετα έπεσε στα χέρια των μαρξιστών. Η ευρώπη το 1974 ήταν μαρξιστοκρατουμένη. Όλοι άρχισαν να ομιλούν για την μία και ενιαία ευρώπη χωρίς σύνορα, κάτι που αποτελεί μαρξιστικό δάνειο. Ο μάρξ ρητά αναφέρει : «η εξέλιξη του ουτοπικού και κριτικού σοσιαλισμού προχωρεί αντιστρόφως ανάλογα με την ιστορική εξέλιξη». Εάν λοιπόν η εξέλιξη της Ευρώπης ήταν από ιστορικής απόψεως η επικράτηση του Αρείου ανθρώπου ως συνεχείας του Ελληνικού και Γερμανικού πολιτισμού σε εκείνα τα εδάφη όπου ανεπτύχθη ο ανάλογος πολιτισμός, ο μαρξισμός αντιμετωπίζοντας το χώρο ως ενιαία ύλη διακήρυξε την μία ευρώπη των προλεταρίων πέρα από σύνορα και πατρίδες, με μόνο σημείο αναφοράς το γεμάτο στομάχι των εργατών-όλων χωρίς να διακρίνει αξίους λιγότερο ή περισσότερο. Η ευρώπη λοιπόν το 1974 μαρξιστοκρατείται, αφ΄ης στιγμής κανένα έθνος της δεν προβάλλει ως αρχηγικό έχοντας όνειρο να οδηγήσει τον ευρωπαίο άνθρωπο σε ένα ανώτερο πολιτισμό. Σιγά-σιγά οι ευρωπαίοι πολιτικοί ομιλούν για την μία ευρώπη της υλικής απόλαυσης, δήθεν όλων. Εξάλλου ό,τι σήμερα πραγματώνεται στην υλιστική ευρώπη των μαζανθρώπων περιέχεται στο περιώνυμο έργο του Λένιν (1915) «το σύνθημα για τις ενωμένες πολιτείες της ευρώπης». Πράγματι σε αυτό το έργο γίνεται λόγος όχι για μία πολιτισμική άνοδο της ευρώπης του Λευκού Ελλόγου ανθρώπου. Αυτά για τους κομμουνιστές είναι ψιλά γράμματα. Γίνεται λόγος και μόνο πώς θα ενοποιήσουμε την ευρώπη, πώς θα βάλουμε τις μάζες να δέρνονται με τους καπιταλιστές από τους οποίους πρέπει να αρπάξουμε τον πλούτο. Το τέλος το βλέπουμε σήμερα στην εξαθλίωση των μαζών, οι οποίες  εγκλωβισμένες σε αυτό το άθλιο κομμουνιστικό παιχνίδι, έχασαν την οντολογική σειρά τους. Είναι γνωστό ότι η  πρώτη ευρωπαϊκή ένωση ήταν οικονομική, είναι γνωστό ότι  περιχαρής ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν πανηγύρισε για τίποτε άλλο το 1992 παρά για το κοινό νόμισμα του Μάαστριχτ.

Η ευρώπη λοιπόν το 1974 μαρξιστοκρατείται, ως χώρος ενιαίος χωρίς σύνορα και πατρίδες, ως κοινό νόμισμα κατωτέρας υλικής κουλτούρας, ως η δήθεν δυνατότητα των πολλών προλεταρίων να ζήσουν καλύτερα, να βολευθούν και να κατασπαράξουν τους πλουσίους. Το γήπεδο κατασκευάσθηκε και ο παίκτης με το νούμερο 12 άκουγε στο όνομα Ελλάδα.

Πράγματι η Ελλάδα δεν μπορούσε να μείνει έξω από όλα αυτά. Η συνθήκη της Γιάλτας θα πρέπει να ξαναδιαβασθεί. Το 90-10 είναι πολύ παραπλανητικό διότι στην βάση του ήταν 100 %, απλά θα πρέπει να εξετάσουμε τον τρόπο. Πράγματι στην συνθήκη της Γιάλτας συμφωνήθηκε ότι η Ελλάδα κατά 90% θα ανήκει εις την δύση και κατά 10% εις την σοβιετική ανατολή. Εδώ ευρίσκεται και η ρίζα της ερμηνείας όσον αφορά την σημερινή Ελλάδα,η οποία είναι προϊόν του σιωνισμού και συγκεκριμένα των δύο τέκνων του, κομμουνισμού και καπιταλισμού. Η Ελλάδα θα εκυβερνείτο από τους δήθεν δεξιούς πατριώτες τη στιγμή που αργά αλλά σταθερά ο μαρξισμός θα κατέλυε την ευρώπη. Οι Έλληνες αφελείς θα πίστευαν ότι μετά τον πόλεμο του 1940 θα έπρεπε να ακολουθήσουν τους καλούς νικητές, και σιγά-σιγά θα επείθοντο ότι η ενωμένη ευρώπη είναι προτιμότερη από το έθνος Ελλάδα. Βέβαια κανείς από το 1950 έως το 1974 δεν το διετύπωσε με αυτόν τον τρόπο, αλλά η Ελλάδα σκλαβωμένη στον Μάρσαλ και στον Τρούμαν παραδόθηκε το 1974 στην κατειλημμένη από το μαρξισμό ευρώπη-η παράδοση ολοκληρώθηκε το 1981 με την είσοδό της στην ΕΟΚ. Αργά αλλά σταθερά η Ελλάς ποτέ μετά το Β΄Παγκόσμιο πόλεμο δεν προχώρησε σε ανεξάρτητη ανάπτυξη της φύσης της ώστε να γίνει κυρίαρχη των Βαλκανίων, παγκοσμίως κυρίαρχη δύναμη. Ήρεμα προχώρησε προς μία ελεγχόμενη καπιταλιστική ανάπτυξη με ξένα κεφάλαια-δυνατή δραχμή, η οποία  χωρίς τα δάνεια  δεν θα υπήρχε. Επίσης προχώρησε σε μία ισόρροπη  εξωτερική πολιτική-η Κύπρος ξεπουλιόταν αργά αλλά σταθερά, η τουρκία έκανε ό,τι ήθελε-σεπτεμβριανά του 55-αλλά κανείς δεν ομιλούσε, διότι η Ελλάς ανήκε στη δύση. Με αυτόν τον τρόπο οι σιωνιστές εισχωρούσαν στο μυαλό του Έλληνος, στον οποίο εάν πουλούσες απ΄ευθείας το μαρξισμό –όπως στους ρώσους-θα συναντούσες τεράστιες δυσκολίες. Μέσα από το αδελφάκι όμως του μαρξισμού, την καπιταλιστική ανάπτυξη και καλοπέραση οι Έλληνες σιγά αλλά σταθερά επιδόθηκαν σε μία καλοπέραση-μεταπολεμική γενεά-σε μία υλιστική θεώρηση της ζωής, σε μία προσπάθεια κοινωνικής και όχι εθνικής εξέλιξης, η οποία οδήγησε σε ένα ατομικό και μαζικό συγχρόνως τρόπο ζωής (αυτή συνέθλιψε τον εθνικό ιστό).

Το 1974 λοιπόν το αυγό ώριμο έσπασε και γεννήθηκε το ΚΚΕ επίσημα.Σε ποιο σημείο δεν μπορεί παρά να συναντηθεί ο μαρξισμός με το δίδυμο αδελφάκι του τον καπιταλισμό; Πολύ απλά στην έννοια του κράτους. Στο σύγχρονο κράτος οι σιωνιστές πανέξυπνα έχουν κατασκευάσει δύο πόλους, ο ένας είναι η δήθεν εξουσία-οι καπιταλιστές. Αυτοί κυβερνώντας ένα κράτος μαζανθρώπων χωρίς καμμία εθνική  κοινή προοπτική παροτρύνουν τον υλιστικό και αποβλακωμένο έτερο πόλο-τους προλεταρίους –να πάρουν την ανύπαρκτη εξουσία στα χέρια τους. Λέμε ανύπαρκτη εξουσία διότι ουσιαστικά οι αρχιερείς του ιαχβέ  πάνε τα πράγματα εκεί όπου θέλουν. Ούτως ή άλλως η έσχατη μαρξιστοποίηση των ημερών μας είναι η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης, στο σύγχρο ελληνικό κράτος θα είσαι ή καπιταλιστής ή κομμουνιστής. Το 1974 λοιπόν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες, το life style και το ψωμί παιδεία ελευθερία κέρδιζε έδαφος, οι Έλληνες μπορούσαν  άνετα να δεχθούν το κράτος το αντεθνικό που παραπάνω περιγράψαμε. Το νικηφόρο εθνικό αίσθημα του 1949, το σφυρηλατημένο στο Γράμμο και Βίτσι είχε απονεκρωθεί.

Οι πρώτες λοιπόν κινήσεις του Κ. Καραμανλή το 1974 ήταν η επιβολή του εν Ελλάδι μαρξικού κράτους. Το πέρασμα στην αβασίλευτη δημοκρατία ήταν μαρξική αναγκαιότητα. Μπορεί ο πρόεδρος της δημοκρατίας να είναι ως βασιλεύς, αλλά ο Βασιλεύς που θα μπορούσε να συνδέσει εποχές έπρεπε να εξαφανισθεί στη νέα μαρξική Ελλάδα που γεννιόταν. Η κρατικοποίηση σημαντικών επιχειρήσεων (Ολυμπιακή,Εμπορική κ.λ.π), η είσοδος στην ΕΟΚ και τα συνεχή διπλωματικά ανοίγματα προς τις δήθεν κομμουνιστικές χώρες καταδεικνύουν την αγωνία του Καραμανλή να προωθήσει τον μαρξιστικό τρόπο κοινωνικής δομής. Σε καμμία περίπτωση η κρατικοποίηση (εθνικοποίηση) επιχειρήσεων δεν είναι κατ΄ανάγκη κάτι το αντεθνικό. Αλλά σε συνδυασμό με την είσοδο της Ελλάδος στην ΕΟΚ όλα έγιναν προκειμένου οι εξουσιαστές –Έλληνες και ευρωπαίοι να ελέγξουν τον Ελληνικό πλούτο, διαθέτοντάς τον κατά το δοκούν. Όλοι ξέρουμε το δοκούν: ανάπτυξη δημοσίου τομέως, αστυφιλία και  αστικοποίηση, σούπερ μάρκετ, υλισμός και αποβλάκωση των Ελλήνων μέσα από τη φυλάκισή τους στις μεγαλουπόλεις. Προκειμένου μετά από χρόνια να τα πάρουν όλα οι κρυφοί εξουσιαστές γιγαντώνοντας ένα ψεύτικο και ανυπόστατο πόλεμο ανάμεσα σε πλουσίους και φτωχούς, κρατώντας τον πραγματικό και ιστορικό δρόμο της Ελλάδος καλά κρυμμένο.

Πράγματι ο Κ. Καραμανλής στο διάγγελμα του 1978 προς τους Έλληνες παραδέχθηκε ότι η είσοσδος της Ελλάδος στην ΕΟΚ απέβλεπε στην ισχυροποίηση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Πράγμα που σήμαινε πολυφωνία,το ΚΚΕ στη βουλή, δυνατότητα η Ελλάδα να βρεθεί και με αριστερή κυβέρνηση η οποία μέσα από δημόσιες παροχές και ψεύτικο πλουτισμό και αγαθά θα οδηγούσε την Ελλάδα στο χάος. Επίσης στο ίδιο διέγγελμα έγινε σαφές ότι θα σταθεροποιείτο η εθνική ανεξαρτησία. Ο πολιτικός λόγος σε αυτό το σημείο υπονοεί ότι πλέον κανείς δεν μπορεί να ελαττώσει ή να αυξήσει την Ελλάδα χωρίς τη θέληση της ΕΟΚ. Η θέληση της ΕΟΚ ολοκληρώνεται στις ημέρες μας. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα δεν εκμεταλλεύθηκε την πλουσία φύση της, ίσως ο κυριότερος λόγος εισόδου στην ΕΟΚ ήταν το ότι πλέον τα δάνεια θα εβαφτίζοντο οικονομική βοήθεια. Η ουσία όμως είναι ότι η μαρξιστοκρατουμένη ευρώπη, η ευρώπη όπου οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονταν κοινωνικά πρώτα και μετά εθνικά (;) άρχισε να τρώει και το λίκνο του πολιτισμού, την Ελλάδα.

Το μαρξιστικό υποκράτος δούλευε καλά. Ο λόγος χρέους αισίως έφθασε το 1981 στο 34,5 % και το 1982 στο 41,3%. Η σοσιαληστρική νοοτροπία του μάρξ έτρωγε αργά αλλά σταθερά τα θεμέλια ενός κράτους το οποίο προσπαθούσε να μην γεννήσει πολίτες υπευθύνους, σεβομένους το κράτος, το έθνος και τη φυλή, την ιστορική σειρά και αποστολή, αλλά να συντηρήσει τους λίγους πλουσίους και να δημιουργήσει πολλούς φτωχούς ώστε να προσδιορίσει τους πάντες σε σχέση με το χρήμα-πόσο κοντά έφθασε ο μάρξ ο οποίος στο κομμουνιστικό μανιφέστο ρητά αναφέρει ότι το ιστορικό προτσές είναι η ιστορία του χρήματος και των ταξικών αγώνων. Τουλάχιστον κάποιοι θα μπορούσαν να μην θυμηθούν τους λαμπρούς Έλληνες πολιτειολόγους, αλλά τουλάχιστον το Μάξ Βέμπερ ο οποίος είχε ρητά διακηρύξει ότι ο ανθρώπινος κόσμος και πολιτισμός είναι σύνολο πολλών παραγόντων όχι μόνο οικονομικών. Τέλος πάντων προς χάριν του λαού το 1985 λόγω εκλογών το δημοσιονομικό έλλειμμα εκτροχιάσθηκε, οι παροχές έφθασαν σε ύψη παραλόγου. Ο Κ. Καραμανλής και ο Α. Παπανδρέου, υπακούοντας στα αφεντικά της εσπερίας όχι μόνο δεν δημιούργησαν ένα εθνικό κράτος αυτοτροφοδοτούμενο, ανεξάρτητο και βασιζόμενο στον ουρανό του, τη γη και τη θάλασσά του, αλλά με τη σειρά των τρωκτικών τα οποία αργοτρώγουν τα  ξύλα του πλοίου και το βυθίζουν, με την τακτική των δανείων υποοδύλωσαν την Πατρίδα στην ευρώπη, διόγκωσαν με ένα μαρξιστικό τρόπο το δημόσιο τομέα-όλα για το λαό, ο κόσμος στις πόλεις να καταναλώνει και να περνά καλά-διαλύοντας την Ελλάδα και οδηγώντας την στη σημερινή σκλαβιά. Είναι φοβερό να σκεφθεί κανείς ότι ο Α. Παπανδρέου μόλις ανέλαβε το 1981 αμέσως δανείσθηκε 250 δις δραχμές για να αποπληρώσει δάνειο προς τους αγρότες που είχε πάρει ο Καραμανλής, επίσης τα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών πληρώνονταν με εξωτερικό δανεισμό(!). Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε τι εννοούσε ο Καραμανλής στο τηλεοπτικό διάγγελμα του 1978 όταν μας έλεγε ότι η είσοδος της Ελλάδος στην ΕΟΚ θα διασφάλιζε την εθνική της ανεξαρτησία. Ο  Καραμανλής μίλησε με το σωστό πολιτικά γόργειο διττό λόγο. Η Ελλάδα μόνη της θα γινόταν σκλάβα των εχθρών της. Μέσα στην ΕΟΚ θα διασφάλιζε την εθνική της ανεξαρτησία δίνοντάς την προς διαχείριση στους ευρωπαίους. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αβεβαιότητα για το αποτέλεσμα των εκλογών του Ιουνίου του 1985 οδήγησε σε μαζική εκροή κεφαλαίων ενώ τα προσωρινά στοιχεία του ισοζυγίου πληρωμών έδειχναν ότι το έλλειμμα στο τέλος του χρόνου μπορεί  και να έφθανε στο 10% του ΑΕΠ. Το ΠΑΣΟΚ προώθησε την πιο χυδαία εκδοχή του μαρξιστικού κράτους. Ας το προσέξουμε. Το θεωρητικό υπόβαθρο εκρύβη πανέξυπνα. Δεν είχε ακόμη σβήσει το μελάνι από τα γραπτά του Μάρξ και του ερμηνευτού του Αλθουσέρ,ο οποίος σε πλήρη αντίθεση με το Φουκώ έβλεπε διττώς το κράτος. Από τη μία ως τρόπο εκδήλωσης της εξουσίας της αστικής τάξης και από την άλλη ως τη δυνατότητα της εργατικής τάξης να λάβει την κρατική εξουσία στα χέρια της και να επικρατήσει θεωρητικά και οικονομικά. Σε κάθε περίπτωση ο μάρξ και οι μαρξιστές ήθελαν το κράτος ως συσσώρευση δύναμης η οποία τελικά θα περιερχόταν στο δήθεν προλεταριάτο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Αλθουσέρ έβλεπε το κράτος ως δύο δομικές δυνάμεις. Την αναπαραγωγή του τρόπου παραγωγής και την αναπαραγωγή των σχέσεων παραγωγής. Το πρώτο η  Ελλάδα το κρατούσε ανενεργό μέσα από τη βιομηχανική υποανάπτυξη. Το δεύτερο ψευδέστατα το ανέπτυξε προβάλλοντας το όνειρο όλοι οι εργάτες στις πόλεις, στον καπιταλιστικό παράδεισο που σύντομα θα μπορούσε να γίνει ένα Ελληνικό κράτος ελεγχόμενο από τους προλεταρίους οι οποίοι θα γεύονταν όλα  τα καλά του καπιταλισμού. Αυτό έκανε το ΠΑΣΟΚ και σήμερα οι εξαθλιωμένοι προλετάριοι μη έχοντας έναν εθνικό ιστό να πιασθούν ανεμοδέρνονται στον ωκεανό της σιωνιστικής σαλατοποιημένης και μαζικής υποπαγκοσμιοποίσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι όσα σταθεροποιητικά προγράμματα και αν εκπόνησε ο Α.Παπανδρέου τα αναιρούσε παραμονές των εκλογών, οι παροχές του και η μη ανάπτυξη (πρωτογενής ή τριτογενής) βύθιζαν την οικονομία, ο δανεισμός έσπασε όλα τα ρεκόρ, φθάνοντας στα 1988 όπου το ΠΑΣΟΚ άλλαξε την ιδρυτική του διακήρυξη. Τώρα πίστευε στη δημοσιονομική προσαρμογή και στους ευρωπαϊκούς προσανατολισμούς. Με άλλα λόγια ο πρώτος σκοπός είχε επιτευχθεί. Η Ελλάδα έμαθε στην καλοπέραση και στην Ευρώπη ως τον καλό φύλακα αυτής. Η Ελλάδα ανεπαισθήτως κλείσθηκε στην φυλακή της Δύσης και ξέχασε την αυτοανάπτυξη και αυτοολοκλήρωση μέσα από τη  θεϊκή φύση που της κληρονομήθηκε. Ο κόσμος μαζεύθηκε στις πόλεις, η ανάπτυξη λησμονήθηκε, οι Έλληνες έμαθαν και μόνο τον υλικό τρόπο ζωής, ο μάρξ πλήρως επιβεβαιώθηκε όταν έλεγε ότι οι άνθρωποι είναι μέρος των σχέσεων και του τρόπου παραγωγής. Το Μάαστριχτ το μόνο που έκανε είναι την Ελλάδα της ύλης να την ταιριάξει στο πάζλ της σιωνιστικά διαμορφωμένης ευρώπης των μαζών.

Φθάσαμε μέχρι το 1998 (περίπου). Το ίδιο όμως ύπουλα με τους οικονομικούς εργάσθηκαν οι μαρξισταί και στον τρόπο της παιδείας. Διότι η μαρξιστοποίηση της ελληνικής κοινωνίας πέρασε και μέσα από το θεωρητικό πλάσιμο των Ελλήνων μιάς και το πρωτοπαλίκαρο του  μάρξ ο Αλθουσέρ διεκήρυξε ότι η μαρξική επανάσταση θέλει και απαιτεί θεωρητικά θεμέλια.

Το 1976 λοιπόν με το νόμο 309 η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή  προχώρησε σε μία κίνηση η οποία άνοιγε διάπλατα τις πόρτες στο μαρξιστικό διακύβευμα ότι ο λαός  τα θέλει όλα στο πιάτο του ώστε να περνάει υπέροχα.Καταργήθηκε η καθαρεύουσα,ουσιαστικά τα αρχαία ελληνικά και εισήχθη η δημοτική γλώσσα στην παιδεία ως επίσημος γλώσσα.Η κυβέρνηση του Α.Παπανδρέου προχώρησε ακόμη παραπέρα και καθιέρωσε το μονοτονικό σύστημα το οποίο διέλυσε την ποιοτική υφή και αίσθηση της μίας και ενιαίας γλώσσης μας.Δεν είναι τυχαίο ότι ο συνοδοιπόρος του Μάρξ,Ένγκελς,αρνείται στο έργο του «ο δημοκρατικός πανσλαβισμός»την εθνική επιβίωση στους τσέχους διότι τους κατηγορεί ότι δεν έχουν τη δική τους γλώσσα.Η γλώσσα είναι μεταφορά  διαχρονική κόσμου,φύσης κουλτούρας και στάσης ζωής.Οι Έλληνες υιοθετώντας τη δημοτική,ουσιαστική τη γλώσσα που σμιλεύθηκε στην άγνοια και στην κακοπέραση των Ελλήνων ,ουσιαστική υιοθέτησαν την αποκοπή τους από το παρελθόν των ενδόξων Ελλήνων προγόνων  και τον διαχρονικό μαρασμό τους.Η γλώσσα έπαυσε να ποτίζει το  Ελληνικό κράτος και τις ψυχές των νεαρών Ελλήνων,οι οποίοι δεν άργησαν να μαραζώσουν πνευματικά και ηθικά.Η ιστορία λησμονείται,οι λέξεις δεν ξυπνούν την ξεχωριστή πορεία του Ελληνικού έθνους,ο Έλληνας φαντάζει τόσο μόνος και έρημος μέσα στο χρόνο.Σταδιακά θα καρποφορήσει η greeklish, η αργώ, οι νέοι μέσα από τα κινητά θα στέλλουν έτοιμα μηνύματα και ένας λαός που δεν σκέπτεται και δεν έχει επαφή με το παρελθόν του δεν έχει δυστυχώς και μέλλον. Η λέξη φιλία έχασε το νόημα της αγάπης, η λέξη φύσις δεν συγκινεί αφού πλέον δεν σημαίνει γεννώ, αλλά μόνο εκμεταλλεύομαι. Η κατάργηση της αρχαίας Ελληνικής έφερε την αντιστροφή των νοημάτων και οι λέξεις επανανοηματοδοτήθηκαν σύμφωνα με τις επιταγές των εξουσιαστών των Ελλήνων. Η λέξη Έθνος θεωρήθηκε κάτι το κακό και από την στιγμή κατά την οποία ο Έλλην δεν μπορεί να διαβάσει τα κριτήρια του  Έθνους στον Ηρόδοτο η κατάργηση των Αρχαίων δικαιώνει το σκοπό του κ.Ράλλη και των σιωνιστών συνοδοιπόρων του. Το όλο σχέδιο εισήλθε σε μία νέα φάση μέσα από την ελληνοτουρκική προσέγγιση που επιχειρήθηκε με το βιβλίο της κ.Ρεπούση, όπου ο συνωστισμός της Σμύρνης θα άφηνε άφωνο και αυτόν τον μάρξ. Όπου η καλοπέραση των  Ελλήνων επί τουρκοκρατίας θα έβαζε σε σκέψεις για την βλακεία μερικών Ελλήνων (;) ακόμα και αυτόν τον Κιουταχή. Σήμερα πλέον τα Ελληνικά βιβλία φιλοξενούν άρθρα ανθελλήνων (Καπλάνι) και πληροφορούν τα  παιδιά μας όχι ότι τα αλβανάκια δεν είχαν να φάνε λόγω του αιμοδιψούς κομμουνιστού Χότζα και Αλία. Όχι. Μαθαίνουν ότι οι μόνοι που επείραξαν τους αλβανούς είναι οι Έλληνες όταν οι αλβανοί αυθόρμητα απεφάσισαν να έλθουν στην Ελλάδα. Ο μαρξισμός προχωρεί. Ο διεθνισμός εξάπτει το συναίσθημα,ο Έλληνας νοιώθει λίγο άνθρωπος και ντρέπεται όταν βλέπει να χάνει την πατρίδα του και να μην μπορεί να βοηθήσει τα στίφη των λαθρομεταναστών που λυμαίνονται τα ιερά του και όσια. Δεν έχει όμως πλέον την παιδεία να καταλάβει ότι ο Ελληνισμός είναι φώς, είναι στάση ζωής, είναι η δύναμη που οδηγεί στην υπεράσπιση του ανωτέρου τρόπου ζωής. Αφ΄ης στιγμής το λογικό έχει υποχωρήσει λόγω ημιμαθείας το συναίσθημα της αλλυλεγγύης προς τους κακομοίρηδες κερδίζει έδαφος μαζί με την μαρξιστοποίηση της διαλυμένης ελληνικής κοινωνίας.

Αρχές λοιπόν του 1990 ο μαρξισμός φαινόταν να  έχει επικρατήσει ως σκότος βαθύ στη χώρα που εγέννησε το φώς και τον πολιτισμό. Το τέρας όμως αδηφάγο συνέχιζε να δρά και να τρώγει τα θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας και πολιτισμού. Η ιδιωτική τηλεόραση έφερε την πλήρη πολιτιστική εξαθλίωση προωθώντας την απόλυτη υποκουλτούρα-τα τουρκικά σίριαλ είναι μόνο μία πινελιά στην απίστευτη βλακεία των ιδιωτικών media. Οι νοικοκυρές το πρωΐ έμαθαν την πορνεία και τις δυνατότητες του safe sex μέσα από τα πρωϊνάδικα. Όλη η κουλτούρα της σιωνιστικής αμερικής εισήλθε στα ελληνικά νοικοκουριά. Τα σίριαλ της μαύρης κωμωδίας κοροϊδεύοντας κάθε τι το παραδοσιακό έστειλαν τον Έλληνα να δοκιμάσει το  νερό της λήθης και της αμορφωσιάς. Οι  Έλληνες έμαθαν ότι ο κιναιδισμός είναι δικαίωμα-η αγάπη για το   Έθνος όχι. Έμαθαν ότι οι παραδοσιακές αξίες είναι φυλακή ενώ η βλακεία και η ψευτοαπελευθέρωση στάση ζωής. Οι πλείστοι  ηθοποιοί έχοντας το προνόμιο της αριστεράς βλακείας προώθησαν το πιο αισχρό σχέδιο άγνοιας, λήθης και αποβλάκωσης. Η συντριπτική πλειοψηφία των ηθοποιών σήμερα είναι συντεταγμένοι με την αριστερά, αλλά και με τη δεξιά των μνημονίων και αυτό φανερώνει πολλά. Η ιδιωτική τηλεόραση προβάλλει το δικαίωμα των ελλήνων στη βλακεία και στη λήθη, στη μαγειρική και στο χορό, χωρίς να υπάρχει έστω και μία εκπομπή για το βιβλίο και την Ελληνική κουλτούρα του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους. Το μαρξιστικό σχέδιο δεν σταματά εδώ. Προβάλλοντας το διεθνισμό δεν αφήνει ασυγκίνητη την ιδιωτική τηλεόραση των μεγαλοεργολάβων. Η ελληνοτουρκική φιλία δεν αφήνει να πάει χαμένη μία τέτοια μογγολική προσωπικότητα όπως ο σουλεϊμάν ο …πρεπής. Ας αφήσουμε βέβαια τις ειδήσεις. Προωθούν την παραπληροφόρηση ελεγχομένη προκειμένου ο Έλλην να ξέρει όσα πρέπει, όσα θα κάνουν το μυαλό του κιμά ευεργό προς δυτική διαμόρφωση. Ο  Έλλην θα μάθει ότι 7 παιδιά αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε εορτασμό του Πολυτεχνείου δεν θα μάθει όμως ότι 7 παιδιά αριστερών αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε εορτασμό της 28^ης Οκτωβρίου 1940. Θα μάθει για τους «μύθους»του 1821 αλλά δεν θα μάθει για τη βλακεία του  πολυτεχνείου, δεν θα μάθει πώς οι σιωνιστές δημιούργησαν τη μικρασιατική καταστροφή. Ο μαρξισμός σάπισε συνειδήσεις μέσα από το δικαίωμα όλοι να μαθαίνουν, αλλά όσα θέλει ο εξουσιαστής που καθοδηγεί τα πάντα.

Το 1990 και έπειτα το πιο αισχρό μαρξιστικό σχέδιο άρχισε να υλοποιείται και μάλιστα από το σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδος ,τον Αντωνάκη μας.Όπως ήδη είπαμε ο μαρξισμός προσδιορίζει τους ανθρώπους  σύμφωνα με τη σχέση τους απέναντι στα μέσα παραγωγής.Από αυτή την άποψη οι αλβανοί εργάτες είναι αδέλφια με τους Έλληνες εργάτες, όπως οι ρώσοι και οι βούλγαροι, οι πακιστανοί και οι μπαγκλαντεσιανοί. Όταν λοιπόν κατέρρευσε το ανατολικό μπλόκ, ο ψευδοκομμουνισμός των σιωνιστών-αφού πρώτα μπόρεσε  και μάζεψε όλον τον πλούτο των χωρών εις τας οποίας επεβλήθη-μπροστά στο φόβο οι μάζες να κατασπαράξουν τους καταπιεστές τους(βλ.κόκκινη νομενκλατούρα)αλλά και λόγω του ότι οι άνθρωποι στα σιδηρά παραπετάσματα είχαν μεταβληθεί σε υλιστικά ζόμπυ ,χωρίς ιερό και όσιο,πατρίδα και άλλο προσδιορισμό,ώθησε το μαρξιστικό σχέδιο ακόμη πιο πέρα.Οι ευρωπαϊκές χώρες και η Ελλάδα θα έπρεπε να γίνουν συνοθύλευμα λαών.Εάν σκεφθούμε ότι ο μάρξ μίσησε το έθνος θεωρώντας το ως πηγή καπιταλιστικής ανάπτυξης μπορούμε  άνετα να καταλάβουμε γιατί το Ελληνικό Έθνος έπρεπε να εξαφανισθεί.Αθρόες οι μάζες των λαθρομεταναστών άρχισαν να φθάνουν στην πατρίδα μας και σήμερα το μαρξιστικό σχέδιο έχει εγκαταστατήσει στη χώρα μας περί τους 2.000.000 αλλοεθνείς.Ο μαρξισμός μπορεί  και πανηγυρίζει λόγω του ότι αγκαλιά με το σιωνιστικό αφελφάκι του τους δεξιούς φιλελευθέρουν προχωρούν καλά προς τη διάλυση της Ελλάδος.Η Ελληνική κοινωνία κρίνεται πλέον με βάση τη θέση των ανθρώπων στο χρήμα και στην εργασία πάντως όχι στην κουλτούρα στο αίμα και στην καταγωγή.Εξαθλιωμένοι οι Έλληνες βλέπους να διαλύονται τα εργασιακά τους δικαιώματα μιάς και η  εργασιακή εφεδρεία των λαθρομεταναστών παραμονεύει.Η εξουσία δεν φοβείται μήπως οι Έλληνες μεταναστεύσουν. Τα εκατομμύρια των σομαλών και των πακιστανών να είναι καλά. Ο μαρξικός διεθνισμός διέλυσε την ελλάδα και οι Έλληνες μέσα στα σούπερ μάρκετ θα αργήσουν να το καταλάβουν. Η αριστερά και η δεξιά συγκυβέρνηση καλύπτει όλα τα γούστα και  ο κακός Κάϊν που είναι έξω από τη συγκυβέρνηση(Σύριζα)απλά επιβεβαιώνει τον κανόνα. Πλέον οι αριστεροί με τους δεξιούς ως σιωνιστικά αδελφάκια κυβερνούν διότι ο εγκλωβισμένος στην ύλη Έλληνας θα πρέπει να έχει στο νού του μόνο το χρήμα,είτε ως πλούσιος είτε ως φτωχός.Όλα είναι σε σχέση με την  ύλη και οι δεξιοί και οι αριστεροί καλύπτουν όλες τις τάσεις.Έχουμε όμως και τους επαναστάτες οι οποίοι είναι υλιστές .Εάν κάποιος δεν είναι με τους μέν θα είναι με τους δε. Αλλά και οι άλλοι(σύριζα)μόνο για ύλη ομιλούν. Διότι τίποτε πέρα από αυτή δεν θα πρέπει να προσφέρεται στους  δύσμοιρους έλληνες. Οι υλιστές έχουν πιάσει όλα τα πόστα και τίποτε άλλο δεν αφήνει να κινήσει και να θέλξει τις μάζες, αυτές που αργοπεθαίνουν στις εφορείες και στις  λαϊκές αγορές.

Η τέχνη και το πανεπιστήμιο λεηλατήθηκαν τόσο άγρια από την μαρξιστική υποκουλτούρα ώστε αμφιβάλλω εάν θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε ότι στη σύγχρονη Ελλάδα «συλλογάται καλά όποιος συλλογάται ελεύθερα». Εάν δεν είσαι αριστερός στην μεταπολιτευτική Ελλάδα  δεν μπορείς να θεωρείσαι άνθρωπος της τέχνης και του πνεύματος(!). Όλοι οι τεχνίτες και οι πανεπιστημιακοί είναι καταδιωκόμενοι από την χούντα, είναι υπέρ των λαθραίων, υπέρ των κιναίδων, είναι αντιεθνικιστές και πάει λέγοντας.Ο μαρξισμός μέσα από τα διαδοχικά του αξιώματα «η τέχνη για το λαό», «το πνεύμα στρατευμένο στην ιδεολογία» κατάφερε και προσγείωσε τόσο χυδαία τις ελληνικές συλλήψεις περί της τέχνης και της επιστήμης ώστε είναι το ίδιο να βλέπεις το χαρτί τουαλέτας και ένα σύγχρονο έργο τέχνης. Αυτό όμως αποβλάκωσε ακόμη περισσότερο τις μάζες οι οποίες αποκομμένες από το ανώτερο γίνονται βορά των κατωτέρων υλικών αναγκών τους, εύκολα πρόβατα προς διακυβέρνηση. Είναι χαρακτηριστικό  ότι συνολικά η τέχνη του αφηρημένου, του ρεμπέτικου, η επιστήμη της βλακώδους κουλτούρας –φθάσαμε να ερμηνεύουμε τον Ηράκλειτο με μαρξιστικά κριτήρια-σακάτεψε το νού του νεοέλληνα ο οποίος υπέπεσε σε ένα ιδιότυπο νιρβάνα χάνοντας την αίσθηση του πραγματικά ανωτέρου ωραίου και κατωτέρου κακού.

Με όλα αυτά λοιπόν το καράβι του Ελληνισμού έφθασε στη σκύλλα και χάρυβδη του Μάαστριχτ χωρίς κανείς να το καταλάβει.Τι όμως πραγματικά σημαίνει Μάαστριχτ ;κρυφό και φανερό Μάαστριχτ. Το Μάαστριχτ είναι η πλήρης δικαίωση του μάρξ και του αξιώματός του περί ταξικής διάρθρωσης της κοινωνίας.Η συνένωση της Ευρώπης όχι με πολιτιστικά αλλά μόνο με υλικά κριτήρια αποδεικνύει αυτή μας την εκτίμηση. Eπιφανειακά η συνθήκη του Μάαστριχ φαίνεται ως μία αθώα συνθήκη που σκοπό έχει την ευρωπαϊκή σύγκλιση.Οικονομική κατά βάση.Αυτό αρχίζει να μυρίζει-όζει καλλίτερα-μαρξισμό. Ας ιδούμε τι έγραφε ο Ένγκελς προκειμένου να καταλάβουμε όχι μόνο τι κρύβεται πίσω  από το Μάαστριχτ-αυτό είναι ίσως τελικά το πιο εύκολο.Προκειμένου κυρίως να καταλάβουμε το πανέξυπνο πράγματι παιχνίδι του σιωνισμού,ο οποίος μέσα από τα δίδυμα τέκνα του ,τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό εγκλώβισε τον άνθρωπο καθιστώντας τον υλικό εξάρτημα,άθροισμα πραγματικά των αναγκών του.Γράφει λοιπόν ο ψευτοφιλόσοφος  Ένγκελς (το απόσπασμα είναι από το έργο  του: «ο δημοκρατικός παν-σλαβισμός) «το ίδιο ισχύει και για τους καθ΄εαυτό νότιους σλάβους. Ποιά είναι η ιστορία των Ιλλυριών, Σλοβένων,των Δαλματών και των Κροατών και των Σοκάζιων; Από τον 11^ο αι. έχουν χάσει και την τελευταία επίφαση πολιτικής ανεξαρτησίας και ήταν εν μέρει κάτω από τη Γερμανική, εν μέρει κάτω από τη Βενετσιάνικη και εν μέρει κάτω από τη Μαγυάρικη κυριαρχία. Και επιθυμούν να δημιουργήσουν  ακμαίο, βιώσιμο ανεξάρτητο έθνος μέσα από αυτά τα ιστορικά υπολλείματα;» (γι αυτό εξάλλου οι αδαείς πατέρες του κομμουνισμού εστράφησαν και ενάντια στην Ελληνική Επανάσταση του 1821).

Ο μαρξισμός τρέμει την εθνική και φυλετική αφύπνιση των λαών. Το έθνος των σλάβων τρομοκρατεί τον ανόητο  Ένγκελς διότι μπορεί να συσπειρώσει με βαθύτατα φυλετικά κριτήρια τους όμαιμους λαούς. Ο μαρξισμός θέλει ενώσεις λαών με υλικά και εξωτερικά μαζικά κριτήρια προκειμένου μέσα από τη στείρα αντιπαράθεση με τους πλουσίους να κρατάει τις μάζες στην αποβλάκωση-μέχρι την πλήρη αυτοαναίρεσή τους από το σύστημα. Το Μάαστριχτ ως μόνη υλική  ένωση της Ευρώπης, ως αισχρή παραχάραξη και αδιαφορία για το ότι οι λαοί ενώνονται πρώτα εθνικά, πολιτιστικά, πνευματικά και στο τέλος υλικά, αποτελεί μεγάλη μαρξική νίκη και τον προάγγελο της τελικής αποβλάκωσης των λαών της ευρώπης. Το τελευταίο στάδιο αυτής της αποβλάκωσης το βλέπουμε σήμερα. Μέσα από την αγαστή συμπόρευση κομμουνισμού και καπιταλισμού οι μάζες προσδιορίσθηκαν μόνο υλικά. Προσδιορίσθηκαν μόνο στο να ζητούν και να γεύονται τα καλά των σούπερ μάρκετ. Όταν η εξουσία κατάλαβε ότι πλέον ο άνθρωπος κατάντησε υλικό εξάρτημα το αντικατέστησε με άλλα-λαθρομετανάστες και μηχανές. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε στις μάζες που ευνουχισμένες βγαίνουν στους δρόμους ζητώντας ύλη και μόνο ύλη. Η εξουσία δεν φοβείται αυτές τις μάζες διότι είναι δημιούργημα της. Τρέφεται από αυτές.Διότι περνά και τα τελευταία μηνύματά της,κρατώντας και πάλι όλους στον υλικό κύκλο φυλακισμένους. Χωρίς αυτές τις μάζες η εξουσία δεν θα μπορούσε να πουλά τα ψέμματά της και να κρύβεται. Όσο αυτές οι μάζες ζητούν ύλη η εξουσία ολοκληρώνει το τισάθλιο σχέδιό της,την  πλήρη ηλεκτρονική ελεγξιμότητα των πάντων.Τη στιγμή κατά την οποία εάν αυτές οι μάζες είχαν εθνικό και φυλετικό προσδιορισμό θα αντιστέκονταν πραγματικά και θα κρατούσαν τον οντολογικό προσδιορισμό και σκοπό τους.Δεν θα ήταν μάζες.

Το Μάαστριχτ λοιπόν προσδιόρισε την νομισματική σύγκλιση,την νομισματική ισοτιμία,το επιτρεπόμενο ποσοστό χρέους και ελλείμματος επί του ΑΕΠ, την ποσότητα των  επιτοκίων. Προσδιόρισε δηλαδή όλα τα εβραϊκά όπλα πόσες σφαίρες θα έχουν. Ο ριζοσπάστης βέβαια δεν έχασε την ευκαιρία και σε άρθρο του τέσσαρα χρόνια μετά καταγγέλλει ότι τίποτε δεν επετεύχθη «η συσσώρευση του πλούτου συνέβη στα χέρια των βιομηχάνων,το βιοτικό επίπεδο του λαού έπεσε ακόμη περισσότερο». Μα αυτό θέλουν οι μαρξιστές. Να μαλώνουν με τον μεγάλο τους αδελφό. Αντί να δοθεί ως λύση η έξοδος από κάθε αντεθνική ευρώπη του μάαστριχτ, ο ριζοσπάστης υποστηρίζει απλά τα πλούτη των βιομηχάνων να πάνε στα χέρια του λαού. Η ίδια βλακεία να γνωρίσει περισσότερα αφεντικά. Με αυτόν τον τρόπο η μαρξική εξαθλίωση των μαζών ολοκληρώνεται, οι άνθρωποι χάνοντας τον βαθύτερο πλωτινικά οριζόμενο οντολογικό προορισμό τους καταντούν να πέφτουν από τις ταράτσες και να τρώει ο ένας σε λίγο τον άλλο.

Το μάαστριχτ προσπάθησε να επιβληθεί μέσα από συνεχή δημοψηφίσματα. Υπήρξαν όμως χώρες(Δανία)που   το  απέρριψαν και άλλες (Γαλλία)που το ψήφισαν με χαμηλή πλειοψηφία.Το  μάαστριχτ όμως έπρεπε να  ισχύσει διότι η υλική παγκοσμιοποίηση είναι το χαλί επάνω στο οποίο θα πάει στο ναό του σολομώντος ο περιούσιος λαός.Μέσα από σκληρή δημοσιονιμική πολιτική,συσσώρευση του πλούτου στα χέρια των ολίγων,μέσα από το χρηματιστηριακό χρήμα στα χέρια των ελαχίστων,οι μάζες εξαθλιώθηκαν και αναγκαστικά δέχθηκαν τις αποφάσεις της Λισσαβώνας για μία ευρώπη που μέσα από τη χωρίς σύνορα μετανάστευση ως μεγάλη δήθεν πατρίδα θα τους βοηθούσε να μην πεθάνουν από την πείνα.Αυτή  είναι η ενωμένη ευρώπη.Το φύλλο συκής που κρύβει τους ηθικά και οντολογικά σκελετωμένους ανθρώπους του σιωνιστικού μαρξικού υπανθρωπισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Τσούκαλης το 1998 μας αναφέρει ότι και αυτές οι ισοτιμίες θεωρήθηκαν παραδασμολογικές και καταργήθηκαν. Το χρήμα χωρίς νόμους κινήθηκε στα χέρια ολίγων, δεν συνέβη καμμία ανάπτυξη της Ελληνικής φύσης και οι εξαθλιωμένοι Έλληνες είναι σήμερα ξένοι στον ίδιο τους τον τόπο. Οι κυβερνήσεις Σημίτη στην προσπάθειά τους  να επιτύχουν τη σύγκλιση με την Ο.Ν.Ε υποτιμούσαν τη δραχμή έναντι του ECU,προχωρούσαν σε έλεγχο των οικονομικών μεγεθών του μάαστριχτ, δεν ανέπτυσσαν το πλούσιο έδαφος και υπέδαφος της Ελλάδος καθιστώντας ουσιαστικά την Πατρίδα μας σκλάβο των ευρωπαίων. Η μαρξιστική λογική σφάξε με να αγιάσω ολοκληρώθηκε με αυτόν τον τρόπο. Στην αρένα της ευρώπης οι μαρξιστές με τους καπιταλιστές μαλώνανε τη στιγμή που οι εξουσιαστές προχωρούσαν  τα σχέδιά τους μια χαρά. Διότι όταν ελέγξουν τον κόσμο θα καταργήσουν και αυτό το χρήμα ως τρόπο ελέγχου των πάντων. Με αυτόν τον τρόπο θα σκοτώσουν και τον Άβελ (μαρξισταί) και τον Κάϊν (καπιταλισταί).

Οι Έλληνες όμως και πάλι θα άντεχαν. Μέσα από τις αρίφνητες φωνές της φυλής και του αίματος θα έσωζαν την πατρίδα. Τότε οι σατανικοί εξουσιαστές του κόσμου μας εξεπόνησαν το τελευταίο μέρος του σχεδίου τους. 2.000.000 λαθρομετανάστες πλημμύρισαν την Πατρίδα μας. «Εξαθλιωμένοι»έχοντας στις τσέπες τους φρέσκο χρήμα από τους εξουσιαστές του κόσμου αυτού. Πακιστανοί λαθρομετανάστες στη χώρα τους παίρνουν 40 ευρώ το μήνα και βρέθηκαν να δίδουν σε δουλεμπόρους 8.οοο ευρώ. Ας δεχθούμε το αυθόρμητο του φαινομένου. Ότι δήθεν οι πόλεμοι  και οι λοιπές κακουχίες τους αναγκάζουν στη λαθρομετανάστευση. Γιατί σε αυτή την περίπτωση δεν οδεύουν προς το Ισραήλ και τη Σαουδική  Αραβία. Γιατί όλα τα βιβλία του Ελληνικού σχολείου άλλαξαν και τα  παιδιά μας εθίζονται στις βλακείες του πολυπολιτισμού; Διότι όλα είναι σχέδιο των σιωνιστών να εξαφανίσουν την Πατρίδα μας εγκαθιστώντας την άλογη παγκόσμιο κυριαρχία τους.

Εν έτει 2013 η ελληνική συγκυβέρνηση που επιβλέπει το έργο των διεθνών εξουσιαστών ενάντια στην Ελλάδα αποδεικνύει του λόγου το αληθές για όσα παραπάνω υπεστηρίξαμε. Από τα σπασμένα κεφάλια νεοδημοκρατών αριστερών και πασόκων φθάσαμε στη συγκυβέρνηση.Τα  αδελφάκια τα βρήκαν διότι οι ευρωπαίοι θέλουν την εθνική μας συρρίκνωση ώστε να μας απορροφήσουν.Δεν ωφελεί να μαλώνουν δεξιοί και αριστεροί. Τώρα θα πρέπει να φαινόμαστε ενωμένοι μπροστά στη νέα άποψη του πλούτου. Όταν ξεκαθαρίσει αυτός ο πλούτος σε μία ευρώπη των μαζών τότε και πάλι θα αρχίσουν να μαλώνουν δεξιοί και αριστεροί.

Ατράνταχτα πιστεύω ότι οι εθνικές εφεδρείες,οι φωτισμένοι του έθνους μας ,ήρεμα υπάρχουν. Ο θεός Κρόνος θα αποφασίσει για τη μεγάλη και παιδευτική ως θεωρία και πράξη σωτηρία της Ελλάδος.

Β.Δ.Μακρυπούλιας.

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Ένα πολύ καλό αφιέρωμα και εδώ: http://sitalkisking.blogspot.gr/2010/02/1913.html

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Σαν Σήμερα την 21η Φεβρουαρίου του έτους 1913 : Ο Ελληνικός στρατός εισέρχεται στο Μπιζάνι. Απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Ο Εσάτ Πασάς αναζητά όλο τη νύχτα το στρατηγείο του διαδόχου Κωνσταντίνου για να παραδοθεί. Οι αιχμάλωτοι φτάνουν τους 30.000.

Κατά την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων, ο ρόλος του στρατού Ηπείρου ήταν κυρίως αμυντικός αφού το μεγαλύτερο μέρος των στρατιωτικών τμημάτων είχε αξιοποιηθεί στο μέτωπο της Μακεδονίας. Μετά την προσάρτηση της Θεσσαλονίκης η Οθωμανική Αυτοκρατορία ζητάει ανακωχή λόγω όμως του ότι τα Ιωάννινα δεν είχαν ακόμα απελευθερωθεί η ελληνική πλευρά δέχεται να συμμετάσχει στις συζητήσεις ειρήνης ξεκαθαρίζοντας ότι μέχρι τη σύναψη της συμφωνίας η Ελλάδα θα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση.

Ο Στρατός της Ηπείρου κατά την έναρξη του πολέμου αν και ολιγάριθμος ξεκίνησε να επιχειρεί εναντίον του Τούρκικου στρατού και αρχικά σημείωσε σπουδαίες νίκες καταλαμβάνοντας την Πρέβεζα με την βοήθεια του ελληνικού στόλου (21 Οκτωβρίου – 3 Νοεμβρίου 1912) και κάμπτοντας την αντίσταση του Τουρκικού Στρατού στη μάχη στα Πέντε Πηγάδια. Θεωρητικά πλέον ο δρόμος για την κατάληψη των Ιωαννίνων είχε ανοίξει.

Υπήρχαν όμως τεράστιες δυσκολίες που κώλυαν την επίθεση για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων διότι πέρα από την αριθμητική τους υπεροχή οι Τούρκοι είχαν μετακινηθεί στο Μπιζάνι που όπως αναφέρουν οι ιστορικοί ήταν «ισχυρώς οχυρωμένον». Αυτές οι δυσχέρειες σε συνδυασμό με το δριμύ ψύχος και την έλλειψη εφοδίων είχαν καθηλώσει τον ελληνικό στρατό σε αμυντική θέση.

Μετά την σταθεροποίηση του Μακεδονικού Μετώπου ο κύριος όγκος του στρατού Θεσσαλίας κατεβαίνει για να ενισχύσει το στρατό Ηπείρου. Την αρχιστρατηγία αναλαμβάνει ο Διάδοχος Κωνσταντίνος. Το σχέδιο το οποίο εκπονήθηκε ήταν η επίθεση «δι ελιγμού» και ενώ το σχέδιο προέβλεπε την επίθεση από δεξιά, το Στρατηγείο εσκεμμένα άρχισε να διασπείρει την είδηση ότι η επίθεση θα γινόταν από την αριστερή πλευρά. Η επιτυχία του αιφνιδιασμού σε συνδυασμό με την ικανότητα του πυροβολικού οδηγούν στη πτώση του Μπιζανίου.

Λόγω της πτώσης του Μπιζανίου ο διοικητής των Ιωαννίνων Εσάτ Πασάς αναγκάσθηκε να στείλει απεσταλμένους για παράδοση της πόλης. Η συμφωνία επιτεύχθηκε και η παράδοση της πόλης ορίσθηκε για τις 8 το πρωί της 21ης Φεβρουαρίου. Υπεγράφη και σχετικό πρωτόκολλο παράδοσης. Το υπέγραφε ο διοικητής της οχυρωμένης τοποθεσίας Τούρκος αντισυνταγματάρχης Βεχήπ Μπέης και οι Έλληνες λοχαγοί Ιωάννης Μεταξάς και Ξενοφών Στρατηγός.

Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος εισήλθε στην πόλη στις 22 Φεβρουαρίου και μαζί με το Στράτευμα έγιναν δεκτοί από τους κατοίκους με ενθουσιώδεις εκδηλώσεις.

Η απελευθέρωση των Ιωαννίνων

Οι τελευταίες ώρες πριν από την απελευθέρωση των Ιωαννίνων 

20 Φεβρουαρίου - Τετάρτη:

Μόλις χάραξε ακούστηκαν οι πρώτοι κανονιοβολισμοί από τα δυο βουνά, όπου, πριν από καιρό, είχε τοποθετηθεί ουλαμός ορειβατικού πυροβολικού, άγνωστος, μέχρι τότε, στον εχθρό. Ο εχθρός, χωρίς να το περιμένει, μόλις αντιλήφθηκε τους δικούς μας, αντιστέκεται μεν σθεναρά, μπροστά όμως στην ακάθεκτη ορμή των δικών μας, αναγκάζεται, τελικά, να υποχωρήσει. 

Στις 8 το πρωί η Τσούκα, ο Άγιος Νικόλαος και η Μανωλιάσα εξέπνευσαν. Όλα τα πυροβόλα ήταν στη διάθεση των δικών μας. Επίσης είχαν συλληφθεί και μερικοί αιχμάλωτοι. Κατά τις 12 το μεσημέρι ανέρχεται στην κορυφογραμμή και το κύριο σώμα. Μαζί του ήμουν κι εγώ. Από εδώ φαίνονται πανοραμικά όλα, εκτός των Ιωαννίνων που καλύπτονταν από τους λόφους της Δουρούτης, και Σαδοβίτσας. 

Στην πεδιάδα φαίνονται οι εχθρικοί καταυλισμοί. Στο δρόμο παρατηρείται μεγάλη κίνηση. Εναντίον τους βάλλει το πυροβολικό μας με επιτυχία και τους διασκορπίζει προς το Μπιζάνι και τα Γιάννινα. Κάτω στη Δουρούτη διεξάγεται μάχη από το 1ο Σύνταγμα που κατέλαβε την Τσούκα. Γύρω στη 1 το μεσημέρι κατεβήκαμε στην Κοσμηρά. Το Μπιζάνι εκβάλλει τους τελευταίους επιθανάτιους ρόγχους. 

21 Φεβρουαρίου - Πέμπτη:

Θριαμβευτική είσοδος στα Γιάννινα. Τη νύχτα της 20ης προς την 21η Φεβρουαρίου ο διοικητής του 7ου Συντάγματος Ζέρβας, κατέστρωσε το σχέδιο επιθέσεως, κατά τις 7 το πρωί, εναντίον Δουρούτης και Σαδοβίτσας. Τις διαταγές επρόκειτο να μεταδώσω εγώ, ως αγγελιοφόρος του τάγματος Καλυδοπούλου. 

Νύχτα απαίσια, έδαφος άγνωστο. Σκέφτομαι ότι σ' αυτό το μέρος την προηγούμενη ημέρα είχε διεξαχθεί πεισματώδης μάχη. Αναγκάζομαι έτσι να κρατώ το όπλο γεμισμένο και με εφ' όπλου λόγχη. Σωστή Οδύσσεια, μέχρις ότου βρω τον Καλυδόπουλο. Κινδύνευσα! Παρ' ολίγο, να πέσω στα χέρια του εχθρού. 

Τι ευτύχημα όμως! 

Ο Εσάτ πασάς, μόλις κατανόησε τη δύσκολη θέση στην οποία περιήλθε, είχε παραδώσει, άνευ όρων, την πόλη, μαζί με τη φρουρά που ανερχόταν σε 30 χιλιάδες, όχι ανθρώπων, αλλά σκελετών. Το πρωτόκολλο υπέγραψε στο Εμίν-Αγά, κατά τις 11 το βράδυ της 20ης προς την 21η Φεβρουαρίου. 

http://www.facebook.com/groups/374170412597284/permalink/602227276458262/

Ανακάλυψε ο ΣΥΡΙΖΑ τον έλληνα Άλντο Μόρο;

Ανακάλυψε ο ΣΥΡΙΖΑ τον έλληνα Άλντο Μόρο;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Μετά το αντάρτικο πόλης του Επαναστατικού Αγώνα, της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς και άλλων οργανώσεων που δυσκολεύομαι να συγκρατήσω το όνομά τους, φθάσαμε στο ορεινό αντάρτικο των εθνικών παραδόσεών μας, με νυχτερινή επιχείρηση κομάντος. Μένεις πραγματικά άλαλος, τι να πεις; Νοσταλγείς την Κερατέα και το Γραμματικό, πόσο ειρηνικοί ήσαν οι κάτοικοί τους.

Επίθεση με όπλα για λόγους οικολογικούς; Είναι δυνατόν να έχει συμβεί κάτι τέτοιο; Μετράει σχεδόν 50 χρόνια ζωής το οικολογικό κίνημα, ούτε είχε σκεφθεί, ούτε είχε φανταστεί οποιοσδήποτε οικολόγος, όπου της γης, ότι θα μπορούσε να διαπράξει κάτι τέτοιο. Ένοπλες επιθέσεις σε εγκαταστάσεις εταιρειών συμβαίνουν μόνο σε χώρες της Αφρικής, εκεί όπου επιτόπιες φυλές αμφισβητούν άλλη φυλή που κατέχει την κεντρική εξουσία και έδωσε άδεια να γίνουν βιομηχανίες, πετρελαίου ή ορυχεία χωρίς να δώσει μερίδιο στους ντόπιους φυλάρχους – που το διεκδικούν με τα όπλα.

Αλλά ούτε και από το μυαλό οποιουδήποτε κριτικού της «κοινωνίας του θεάματος» θα είχε περάσει από το μυαλό να οργανώσει ένοπλη ομάδα – περιοδικό θα είχε εκδώσει, έγραφα εδώ τις προάλλες με αφορμή τη ληστεία στον Βελβενδό και τα ιδεολογικά μανιφέστα των συλληφθέντων. Και ο οικολόγος θα κρεμιόταν από βαγονάκι των ορυχείων για να εμποδίσει να δουλέψει, για να γίνει γνωστή η αντίθεσή του, ή θα οργάνωνε καθιστική διαμαρτυρία μπρος στις εγκαταστάσεις της εταιρείας. Εδώ σε μας έχουν τον λόγο καλάσνικοφ και καραμπίνες. Το χειρότερο είναι πως αρχίσαμε να το συνηθίζουμε. Τι άλλο μένει να συνηθίσουμε;

Ομολογώ πως μόλις διάβασα την είδηση για την ένοπλη επίθεση στις Σκουριές, ο νους μου πήγε αμέσως στην επίθεση στο Λιτόχωρο, 30 Μαρτίου 1946, παραμονή των εκλογών που δεν συμμετείχε το ΚΚΕ, επίσημη ημερομηνία έναρξης του εμφύλιου πολέμου – που ήδη διεξαγόταν, από την περίοδο της Κατοχής. Πάντα το σκεπτόμουν, πως αυτές οι συγκρίσεις της Ελλάδας με τη Γερμανία της Βαϊμάρης είναι λάθος, με το τι συνέβη στη δεκαετία του 1940 πρέπει να ζυγίζουμε την εποχή μας. Χρειάζεται αλλαγή «παραδείγματος», πρέπει να πει κανείς στον κ. Μαζάουερ. Αυτό το παράδειγμα άλλωστε έχει υιοθετήσει εξαρχής η αντιμνημονιακή παράταξη. Αυτή μιλά συνεχώς για «Κατοχή», διεκδικεί «κατοχικά δάνεια», θέλει να κρεμάσει τους «δωσίλογους», όσοι είναι υπέρ του Μνημονίου είναι «ταγματασφαλίτες». Από τη μεριά της η Χρυσή Αυγή δηλώνει πως «είμαστε ήδη σε εμφύλιο πόλεμο» και κάποιοι ακραίοι «αντιφασίστες» απαντούν απειλώντας την με «ένα, δυο τρεις, πολλούς Μελιγαλάδες».

Εντάξει, λόγια είναι αυτά. Αλλά οι κομάντος στις Σκουριές είχαν όπλα, τα είδαμε όλοι στα βίντεο που κατέγραψαν οι κάμερες: δύο τουλάχιστον τύποι με κουκούλες και καραμπίνες. Δεν τα χησιμοποίησαν, ευτυχώς. Αν όμως κάποιος από τους φύλακες των ορυχείων οπλοφορούσε; Αν έπαιρναν φωτιά οι φύλακες που τους έβρεξαν με βενζίνη; Πρόκειται για απίστευτη βαρβαρότητα, πώς είναι δυνατόν άνθρωποι που δηλώνουν «οικολόγοι» να σκεφθούν κάτι τέτοιο; Τουλάχιστον αυτοί που προσπαθούσαν να κάψουν με μολότοφ αστυνομικούς σε τόσες και τόσες διαδηλώσεις στην Αθήνα δεν παρίσταναν τους ρομαντικούς φυσιολάτρες, είχαν πάει να δείρουν, να κάψουν, να σπάσουν, δεν το έκρυβαν. Το κατάφεραν μόνο με τους άμαχους της Μαρφίν, οι αστυνομικοί φορούν ανθεκτικές πανοπλίες.

Και ο μεν ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζει ρητά και απερίφραστα την επιδρομή, έχουμε όμως την κυρία Κατερίνα Ιγγλέση, βουλευτή του της Χαλκιδικής, να δηλώνει «οι αποικιοκρατικές πρακτικές της καναδικής εταιρείας και των ντόπιων συνεταίρων της, όπως και η βίαιη κρατική καταστολή που έχουν βιώσει οι κάτοικοι, προκαλούν ανεξέλεγκτες καταστάσεις όπως το χθεσινοβραδινό γεγονός». Για να εκλεγεί βουλευτής σημαίνει ότι δεν ειναι ηλίθια – πώς είναι δυνατόν να λέει τέτοια πράγματα;

Ούτε όμως η Σοφία Σακοράφα είναι ηλίθια όταν, παραληρώντας στην ΚΕ του κόμματός της, αναφέρεται σε «χρυσές εφεδρείες κομματικών στελεχών» που πρέπει να προφυλαχθούν «για πιο ώριμη στιγμή», απαιτεί να σφυρηλατηθούν συνειδήσεις με αγώνες για «τη στήριξη της μεταβατικής κυβέρνησής μας» και καταλήγει ότι πρέπει ο λαός να ειναι «δραστήριος στην αντίστασή του, ριζοσπαστικός στις θέσεις του και μαχητικός στις πρακτικές του». Όπως και η κυρία Ιγγλέση, μας εξηγεί πώς κατανοεί την πολιτική κατάσταση στη χώρα και ποια είναι τα καθήκοντα του κόμματος.

Βεβαίως η κατηγορία περί «ηθικής αυτουργίας» κατά στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ της περιοχής είναι γελοία – μήπως όμως υπάρχει «πολιτική αυτουργία» για αυτά που συμβαίνουν; Η κυβέρνηση καλλιεργεί τη «στρατηγική της έντασης», όπως συνέβαινε στην Ιταλία (αλλά από ακροδεξιούς κύκλους) στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όπως ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ή την καλλιεργούν οι κυρίες Σακοράφα και Ιγγλέση; Ή υπονοεί κάτι άλλο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που ανακάλυψε πρόσφατα και κάτι άλλο ιταλικό, τον Αντόνιο Γκράμσι; Μήπως ανακάλυψε και την «καλή Χριστιανοδημοκρατία», τον «ιστορικό συμβιβασμό» (που θεμελιώθηκαν πάνω στον Γκράμσι), και προσπάθησε να τον εμποδίσει η στρατηγική της έντασης; Μήπως ανακάλυψε και τον έλληνα Άλντο Μόρο;

Αυτά που ζούμε και ακούμε δείχνουν το ακριβώς αντίθετο: εφεδρείες στελεχών για «ώριμες στιγμές», «μεταβατική κυβέρνηση», «μαχητικές πρακτικές» ονειρεύεται η κυρία Σακοράφα, που τέλος πάντων έχει προ πολλού υπερβεί την ηλικία της Πασιονάριας και της Ρόζας Λούξεμπουργκ, οι οποίες επιπλέον δεν είχαν αλλάξει τόσα κόμματα όσα αυτή. Η ένοπλη επίθεση στις εγκαταστάσεις της Greek Gold ήταν «ανεξέλεγκτη κατάσταση» που τη δημιούργησαν οι «αποικιοκρατικές πρακτικές» και η «κρατική καταστολή» για την κυρία Ιγγλέση. Ας διαβάσει λίγο την ιστορία του Εμφύλιου: η επίθεση στο Λιτόχωρο έγινε από ομάδες αυτοάμυνας πρώην αγωνιστών του ΕΛΑΣ που είχαν πάρει τα βουνά για να γλιτώσουν από την καταστολή, τη «λευκή τρομοκρατία» της εποχής και για να αντισταθούν στην «αποικιοκρατική επέμβαση» των Άγγλων. Ο «Ριζοσπάστης» τότε είχε χαρακτηρίσει «προβοκάτσια» την επίθεση στο Λιτόχωρο, το ίδιο έκανε τώρα το ΚΚΕ για την επίθεση στις Σκουριές. Ο Νίκος Ζαχαριάδης την είχε ενστερνιστεί λίγους μήνες μετά με τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησε η κυρία Ιγγλέση: απάντηση στην καταστολή και στην αποικιοκρατική επέμβαση.

Βεβαίως, η κατοχική και μετακατοχική βία δεν μπορούν να συγκριθούν με τη σημερινή βία, η αγριότητα του πολέμου είχε εξαφανίσει κάθε ηθικό δισταγμό, έπρεπε να δείρεις πριν σε δείρουν, να σκοτώσεις πριν σε σκοτώσουν. Οι εθνοτικές ή πολιτιστικές διαφορές (γηγενείς/πρόσφυγες, έλληνες/αλλοεθνείς) αλλά και οι οικογενειακές ή προσωπικές διενέξεις επιλύονταν σε πόλεις και χωριά με τα όπλα, με προσχώρηση στο ένα ή το άλλο από τα δύο ισχυρά στρατόπεδα. Η δυστυχία και η φτώχεια επίσης δεν συγκρίνονται – αν και κατά τον Αλέξη Τσίπρα ο φετινός χειμώνας είναι αντίστοιχος του τρομερού χειμώνα 1941-42, με τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς από πείνα. Δεν ξέρω αν τα πιστεύει αυτά που λέει, ή απλώς η πολιτική του παιδεία δεν του επιτρέπει να αναφερθεί με άλλους όρους στη σημερινή κατάσταση πέρα από αυτούς της Κατοχής και του Εμφύλιου.

Ας με συγχωρήσει ο κ. Τσίπρας και όσοι προσπαθούν να του φορέσουν την γκραμσιανή γραβάτα: αυτά που λέει ο ίδιος και τα στελέχη του δεν ακούγονται καθόλου γκραμσιανά, αυτά είναι μπολσεβικισμός και τριτοκομισμός, ορολογία εμφυλίου πολέμου. Τι «ηγεμονίες» και κουραφέξαλα – εδώ έχουμε πρόεδρο Μαο που εξηγεί κυνικότατα πως «η εξουσία βρίσκεται στην κάνη του ντουφεκιού». Τον Γκράμσι τον επικαλέστηκε και τον αξιοποίησε θεωρητικά και πολιτικά το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα για να αιτιολογήσει την αποδέσμευσή του από τη Μόσχα. Πριν μισό αιώνα αυτά, δεκαετία του 1960, την εποχή του Frozen War. Αποδεικνύεται όμως συνεχώς πως η δική μας κομμουνιστική και μετακομμουνιστική Αριστερά είναι αγκυροβολημένη ακόμα πιο πίσω, στην τρομερή δεκαετία του 1940. Και όταν η Χρυσή Αυγή αναδεικνύεται σε «βραχίονα του συστήματος» τότε πάμε ακόμα πιο πίσω, στις καταστροφικές πολιτικά και ηλίθιες θεωρητικά αναλύσεις της Τρίτης Διεθνούς για το φασιστικό φαινόμενο και τους «σοσιαλφασίστες». Πρόκειται για επικίνδυνη θεωρητική και πολιτική φτώχεια, απολύτως επικίνδυνη.

Η ρητορική της βίας και της ανατροπής της Σοφίας Σακοράφα θα ήταν απλώς γελοίο μηρύκασμα όσων λένε δεκάδες σέχτες δεκάδες χρόνια τώρα. Θα μπορούσαμε και να γελάσουμε, ακόμα και να συμπαθήσουμε την κυρία Σακοράφα για την ανατρεπτική πίστη της που την εκσφενδονίζει σαν το ακόντιο της νεότητάς της και όποιον πάρει ο χάρος – αλλά μέσα σε 15 ημέρες είχαμε ένοπλη επίθεση επαναστατών σε τράπεζα και ένοπλη επίθεση «οικολόγων» σε εγκαταστάσεις μεταλλευτικής εταιρείας. Η μαχητικότητα που απαιτεί η συμπαθητική κυρία με τα γυαλάκια είναι μπροστά μας. Και αν οι κάτοικοι των περί τα μεταλλεία χωριών αποφασίσουν να απαντήσουν στην επιδρομή που έγινε στο χώρο τους από τους «οικολόγους» κομάντος; Αν το θεωρήσουν εισβολή των χωριών που θέλουν τουριστική ανάπτυξη και αντιτίθενται στην ανάπτυξη των μεταλλείων και απαντήσουν; Αυτό, δεν θα είναι «λαϊκή μαχητική πρακτική»; Οι βίαιες πρακτικές έχουν πάντα δύο αιχμές, σαν τα ακόντια, κυρία Σακοράφα.

Έχουμε σχεδόν ενάμισι εκατομμύριο άνεργους, επιχειρήσεις χρεοκοπούν συνεχώς, οι τράπεζες είναι διαλυμένες, η φτώχεια εξαπλώνεται ραγδαία, τα σπίτια βγάζουν το χειμώνα χωρίς θέρμανση, στα νοσοκομεία υπάρχουν τεράστια προβλήματα, οι πολίτες αδυνατούν να πληρώσουν φόρους, τα αυτοκίνητα κυκλοφορούν ανασφάλιστα, οι γενικές απεργίες συνεχίζονται, οι αποταμιεύσεις των εχόντων μετακόμισαν στο εξωτερικό, ο ανταγωνισμός για την εξουσία διαιωνίζει την κουλτούρα της πολιτικής βίας – της εμφύλιας βίας. Για να ξαναγυρίσουμε στον Μάο, δεν λείπουν παρά οι σπίθες που θα βάλουν φωτιά στην πεδιάδα – ας πούμε, η κυρία Σακοράφα κατανοούσε ότι οι «χρυσές εφεδρείες κομματικών στελεχών» έπρεπε να προφυλαχθούν «για πιο ώριμη στιγμή», αλλά τουλάχιστον 500 θα μπορούσαν να πάνε, υποστήριξε. Η πολιτική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζω από πολιτική σοφία και όχι από αδυναμία, δεν άναψε αυτή τη σπίθα. Αλλά αν κάποιοι «ανεξέλεγκτοι», όπως αυτοί στις Σκουριές, αποφασίσουν να το κάνουν;

Η κυβέρνηση, και ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας προσωπικά, έχουν απαντήσει με αποφασιστικότητα στις προκλήσεις της Χρυσής Αυγής: οι ναζιστικές επιθέσεις στις λαϊκές αγορές κόπηκαν με το μαχαίρι, η αντίδραση για ό,τι έγινε στο νοσοκομείο Τρίπολης ήταν άμεση. Το μεταναστευτικό ζήτημα και η αντιμετώπισή του από τη ΝΔ (αλλά και το Συμβούλιο της Επικρατείας) είναι ένα άλλο επιχείρημα που χρησιμοποιείται από τον ΣΥΡΙΖΑ στην εμφυλιοπολεμική ρητορική του με τον ίδιο τρόπο που η οικολογία χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την επίθεση των κομάντος.

Μακάρι, λοιπόν, η επανανακάλυψη του Αντόνιο Γκράμσι να αποτελεί σημάδι πως ο ΣΥΡΙΖΑ φεύγει από τη δεκαετία του 1940 και μεταβαίνει στη δεκαετία του 1960 – χρειάζεται προσοχή, όμως: στην ευρωπαϊκή δεκαετία του 1960, αυτή του «ιστορικού συμβιβασμού» Χριστιανοδημοκρατών-Κομμουνιστών που θεμελίωσαν πάνω στο θεωρητικό λόγο του ιταλού διανοούμενου ο Μπερλινγκουέρ και οι σύντροφοί του.

Και επειδή λέγονται διάφορες ανοησίες, ας θυμήσουν οι παλαιότεροι στους νεότερους του ΣΥΡΙΖΑ πως «η στρατηγική της έντασης» αναπτύχθηκε στην Ιταλία από την Ακροδεξιά ακριβώς ως ανάχωμα απέναντι στην προοπτική του ιστορικού συμβιβασμού – και τον ίδιο ρόλο έπαιξε η Άκρα Αριστερά με τις «Κόκκινες Ταξιαρχίες», ιδιαίτερα με τη δολοφονία του Άλντο Μόρο, εκπρόσωπου του «ιστορικού συμβιβασμού» από την πλευρά της Χριστιανοδημοκρατίας. Εδώ όμως δεν ακούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ για συμβιβασμό, αλλά για ανατροπή του σάπιου και διεφθαρμένου καθεστώτος, με ορολογία εμφυλιοπολεμική – αυτή είναι η μόνη στρατηγική έντασης που υπάρχει στη χώρα αυτή την εποχή.

Εκτός και αν, με βάση όσα ακούμε αυτή την εποχή για τον «καλό Καραμανλή» και τον «κακό Σαμαρά», ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε στο πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού που χρεοκόπησε τη χώρα τον έλληνα Άλντο Μόρο και στους καραμανλικούς την καλή Χριστιανοδημοκρατία. Εδώ που έχουμε φθάσει, ακόμα και αυτό θετικό θα ήταν – στο κάτω-κάτω ο Κώστας Καραμανλής ισχυριζόταν ότι έχει ξεκοκαλίσει το Κεφάλαιο και ο θείος του νομιμοποίησε το ΚΚΕ. Και το πάθημα έγινε μάθημα, δεν θα αφήσουμε κανέναν να τον απαγάγει. Αλλά χρειάζονται δύο για το συμβιβασμό, θα πρέπει να γίνει Ενρίκο Μπερλινγκουέρ ο Αλέξης Τσίπρας. Διότι για το ΙΚΚ ο ιστορικός συμβιβασμός δεν ήταν κίνηση τακτικής, ήταν στρατηγική επιλογή που δημιούργησε τον ευρωκομμουνισμό.

Ας συμμαζέψει λοιπόν τα στελέχη του και ας εγκαταλείψει και ο ίδιος τον εμφυλιοπολεμικό λόγο. Αλλιώς ο Γκράμσι δεν χρησιμεύει σε τίποτα και δεν θα υπάρξει Άλντο Μόρο: κινδυνεύουμε να φύγουμε μεν από τη δεκαετία του 1940 και να βρεθούμε όχι στην ευρωπαϊκή αλλά στην ελληνική δεκαετία του 1960 – δεκαετία συνέχισης του εμφύλιου πολέμου που σηματοδοτούν η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, οι Ανένδοτοι Αγώνες, τα Ιουλιανά και τελικά η Απριλιανή δικτατορία.

ATHENS VOICE

Επέτειος της ανακήρυξης της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου

Αναδημοσιεύουμε από την εξαιρετική βορειοελλαδίτικη ηλεκτρονική οικονομική εφημερίδα "Η Βόρεια" το αξιολογότατο άρθρο που ακολουθεί.

ΔΕΕ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Επέτειος της ανακήρυξης της Αυτονομίας 

της Βορείου Ηπείρου

Η επαναστατική συνέλευση στο Αργυρόκαστρο, λίγο μετά από ακόμα ένα έγκλημα που διαπράχθηκε σε βάρος της Ελλάδας, κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου και των ηθικών νόμων

Στις 17 Δεκεμβρίου 1913, οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις (Αυστρία, Ιταλία, Γαλλία, Ρωσία, Γερμανία και Αγγλία), προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους παρέδωσαν στο αλβανικό κράτος -που μόλις είχαν ιδρύσει- τις ελληνικές επαρχίες Χιμάρας, Δελβίνου, Αργυροκάστρου, Τεπελενίου, Λιασκοβικίου, Κολώνιας και Κορυτσάς, με αμιγείς ελληνικούς πληθυσμούς 240.000 κατοίκων.

Διαπράχθηκε ένα ακόμη έγκλημα σε βάρος της Ελλάδας, κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου και των ηθικών νόμων. Μάλιστα, ο Άγγλος δημοσιογράφος Τράπμαν έγραψε τότε, ότι ακρωτηριάσθηκε η Ελλάδα με την απόδοση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία, κατηγορώντας τον συμπατριώτη του πρόεδρο της επιτροπής σερ Γκραίυ.

Τρεις ημέρες μετά από την κοινοποίηση της απόφασης, πραγματοποιήθηκε επαναστατική συνέλευση στο Αργυρόκαστρο, η οποία ανακήρυξε Αυτόνομη Πολιτεία την Βόρειο Ήπειρο, με προσωρινή κυβέρνηση υπό την προεδρία του Γεωργίου Χρηστάκη Ζωγράφου, βουλευτή του βενιζελικού κόμματος στην Αθήνα (τότε εκλέγονταν βουλευτές και από τους απόδημους Έλληνες).

Κατέφθασαν εθελοντές απ’ όλη την Ελλάδα και συγκρότησαν στρατιωτικές μονάδες. Οι Βορειοηπειρώτες άρχισαν να προελαύνουν, στην δε Κορυτσά διεξήχθησαν αιματηρές μάχες και ο Μακεδονομάχος Γεώργιος Τσόντος κατέλαβε την πόλη με σώμα εθελοντών. Οι Μεγάλες Δυνάμεις ανησύχησαν διότι οι Έλληνες όπως προήλαυναν υπήρχε περίπτωση να εισέβαλαν και στις αλβανικές περιοχές, γι’ αυτό απαίτησαν ανακωχή, και μετά από διαπραγματεύσεις στην Κέρκυρα, υπεγράφη Πρωτόκολλο στις 17-5-1914 με το οποίο αναγνωρίσθηκε Αυτονομία στη Β. Ήπειρο.

Μετά τη λήξη του πολέμου, στις 16-7-1919 στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού, οι Σύμμαχοι αποφάσισαν να παραχωρηθεί η Β. Ήπειρος στην Ελλάδα και η Αλβανία να τεθεί υπό ιταλική «εντολή». Οι Αλβανοί επαναστάτησαν, εκδίωξαν τους Ιταλούς και αξίωσαν την παραχώρηση και της Βορείου Ηπείρου.

Η Ιταλία, που έχασε τον Αυλώνα, θεώρησε άκυρη την προηγούμενη απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων και οι Σύμμαχοι το αποδέχθηκαν. Έτσι, η Β. Ήπειρος ενσωματώθηκε στην Αλβανία, με την κατάργηση μάλιστα και όσων προνομίων είχε κατά την περίοδο της Αυτονομίας με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας.

Για την ιστορία, παρατίθεται απόσπασμα από την Προκήρυξη της Κυβερνήσεως της Αυτόνομης Β. Ηπείρου

«Ηπειρώται! Η εν Αργυροκάστρω συνελθούσα Συντακτική Συνέλευσις των αντιπροσώπων, ους ομόφωνος ανέδειξεν η γνώμη του Λαού, ανεκήρυξε την ίδρυσιν της «Αυτονόμου Πολιτείας της Βορείου Ηπείρου» αποτελεσθησομένης εκ των επαρχιών, τας οποίας εξαναγκάζεται όπως εγκαταλείπει ο Ελληνικός Στρατός.
Κατά τας αποφάσεις της Συντακτικής Συνελεύσεως, το οριστικόν Πολίτευμα της ιδρυθείσης Αυτονόμου Πολιτείας θέλει συντάξει νέα Συντακτική Συνέλευσις, συγκληθησομένη άμα ως αι περιστάσεις επιτρέψωσι. Προσωρινώς δε πάσας τας εν τη Αυτονόμω Πολιτεία εξουσίας θέλει διαχειρισθή Προσωρινή Κυβέρνησις, εντεταλμένη όπως κυβερνήση και διοικήση την χώραν υπό τας αρχάς της ισοπολιτείας και δικαιοσύνης, της ελευθερίας της συνειδήσεως και της προστασίας της ζωής, τιμής και περιουσίας των πολιτών ανεξαρτήτως θρησκεύματος.

Ηπειρώται! Η εν Αργυροκάστρω συνελθούσα Συντακτική Συνέλευσις εις τας αποφάσεις ταύτας προέβη αναγνωρίσασα ότι η Πατρίς ημών κινδυνεύει, καταδικασθείσα υπό των Ισχυρών. Μία κατόπιν της άλλης απωλέσθησαν αι ελπίδες ημών. Μας αποσπώσιν από τα αγκάλας της μητρός μας Ελλάδος. Μας αρνούνται την ανεξαρτησίαν. Μας αρνούνται την αυτοδιοίκησιν εν τω Κράτει τω Αλβανικώ. Μας αρνούνται και αυτάς ακόμη τας εγγυήσεις αίτινες ηδύναντο να περιφρουρήσωσι λυσιτελώς την ζωήν, την θρησκείαν, την περιουσίαν, την ύπαρξιν μας την εθνικήν. Μας φέρουσιν εις τελείαν απόγνωσιν.

Ούτε η παρουσία ξένων τινών αξιωματικών επί κεφαλής ατάκτων στιφών, ούτε αι πομπώδεις επαγγελίαι, ούτε αι αγαθαί προθέσεις του Ηγεμόνος, ούτε η προσωρινή παραμονή του Ελληνικού Στρατού εξασφαλίζει την Ήπειρον. Το πάτριον ημών έδαφος κείται σήμερον λεία, δυνάμει αδίκου και ακύρου βουλήσεως πάντων των ισχυρών της γης.

Αλλ’ ακλόνητον έμεινε το ημέτερον δίκαιον, το δίκαιον του Ηπειρωτικού λαού, να ρυθμίση τα της ιδίας του τύχης, διοργανούμενως πολιτικώς και ενόπλως, φρουρήση την ανεξαρτησίαν αυτού. Εναντίον του απαραγράπτου τούτου δικαιώματος εκάστου λαού, ανίσχυρος είναι κατά τας αρχάς του θείου και ανθρωπίνου δικαίου, η θέλησις των Μεγάλων Δυνάμεων να δημιουργήση υπέρ της Αλβανίας έγκυρον και σεβαστόν τίτλον κυριαρχίας επί της χώρας ημών και υποχρεώση ημάς. Ουδέν επίσης κέκτηται η Ελλάς δικαίωμα όπως εξακολουθεί κατέχουσα το ημέτερον έδαφος αποκλειστικώς ίνα παραδώσι αυτό εναντίον της ημετέρας βουλήσεως εις ξένον δυνάστην.

Ελευθέρα ήδη παντός δεσμού, μη δυνάμενη δε να συμβιώση, και δη υπό τοιούτους όρους, μετά της Αλβανίας, κηρύσσει η Βόρειος Ήπειρος την ανεξαρτησίαν της και προσκαλεί τους πολίτας της, όπως υποβαλλόμενοι εις πάσαν θυσίαν προασπίσωσι την ακεραιότητα του εδάφους και τας ελευθερίας της κατά πάσης προσβολής.

Εν Αργυροκάστρω τη 15η Φεβρουαρίου 1914

Η προσωρινή Κυβέρνησις

Ο Πρόεδρος Γεώργιος Χρηστάκη Ζωγράφος / Τα μέλη: Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος / Μητροπολίτης Κορυτσάς Γερμανός / Μητροπολίτης Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδων»

Ο Μακεδών

http://voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=125731

Ο λεπρός κι ο κρετίνος

Ένα παλιότερο άρθρο του Φαήλου Κρανιδιώτη που ίσως πρέπει να το ξαναδιαβάσει και ο ίδιος.

ΔΕΕ

Ο λεπρός κι ο κρετίνος

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Ύπάρχουν δυο τρόποι να κάνεις πολιτική. Ο ένας είναι να έχεις στέρεες ιδέες κι απόψεις και να τις προβάλλεις κι υπερασπίζεσαι ευθέως, επωνύμως και δημοσίως. Να έχεις σχέσεις διαφανείς και τίμιες με τους συντρόφους σου. Μπροστά τους να τους κάνεις κριτική και μπροστά τους να τους επαινείς. Ν’ αναγνωρίζεις όταν κάποιος ξέρει, ή κάνει κάτι καλύτερα από σένα, να συνεργάζεσαι πρόθυμα μαζί του και να ακούς προσεκτικά κι όχι να περιμένεις να τελειώσει ο άλλος για να πεις μόνο τα δικά σου.

Σημαντικό επίσης να έχεις δουλέψει και να δουλεύεις στην ζωή σου, να τρως ψωμί που βγάζουν τα χέρια σου και το μυαλό σου, για να μπορείς να στέκεσαι όρθιος και να κοιτάς κατάματα τους ανθρώπους όταν μιλάς για τα προβλήματα τους, να εκπροσωπείς επάξια τις ιδέες σου.

Το άλφα και το ωμέγα είναι η προσωπική ακεραιότητα. Εκτός από ιδεολογική συγκρότηση να έχεις λόγο, μπέσα, τιμή.

Υπάρχει όμως κι η άλλη σχολή, που κάνει «πολιτική» χωρίς ιδέες, χωρίς ακεραιότητα, με διαρροές, παραπολιτικά που βρίζουν συντρόφους κι απονέμουν αυτοέπαινο του τύπου «ανεβασμένος ο Χ, που θα αναλάβει τον ρόλο του Ψ που απέτυχε». Είναι η σχολή της άνευ αρχών προώθησης της προσωπικής ατζέντας, μπροστά στην οποία παραμερίζονται τα πάντα.

Υπάρχει ο τρόπος που διαπρέπει διακομματικώς στην Ελλάδα, της καμαρίλας, όπου κάθε κομψευόμενος που δεν έχει δουλέψει ποτέ, διασπείρει φήμες γι’ ανύπαρκτες «συγκρούσεις», υπονομεύει την συλλογικότητα και προσπαθεί να «κοντύνει» όποιους θεωρεί απειλή π.χ. για το βαμμένο του μαλλί και το ασήμαντο εγώ του.

Οι καιροί που ήδη ήρθαν, η Πατρίδα, απαιτούν ιδεολογικούς μαχητές κι όχι ντιντήδες, απαιτούν σημαιοφόρους κι όχι κομψευόμενους διαδρομιστές. Ο κόσμος βλέπει και είναι καχύποπτος. Έχει απογοητευτεί τόσες φορές που παρατηρεί με επιφύλαξη κάθε λέξη και πράξη του πολιτικού προσωπικού. Οι απλοί άνθρωποι είναι με το χέρι στην σκανδάλη.

Η νοοτροπία της κλίκας, της εκ των ένδον υπονόμευσης, έφτιαξε τα προηγούμενα χρόνια ένα «πολιτικό Κωσταλέξι». Ανόητοι διαχειριστές νόμισαν πως θα κάνουν πολιτική μόνο με την «επικοινωνία», πουλώντας την γυαλιστερή συσκευασία της κενής ματαιοδοξίας τους. Μεσαιοχωρίτικος αγράμματος «αυτισμός».

Λίγο γκλαμουριά, πολύς βερμπαλισμός αλλά, αδέρφια, άμα δεν υπάρχει ιδεολογική ραχοκοκκαλιά, μόνο με «αδερφίστικα» κόλπα, δεν κάνεις πολιτική. Ούτε κόμμα, ούτε χώρα πάει έτσι μπροστά.

Ο Πατριωτισμός, η κοινή λογική, η προσωπική ακεραιότητα, το συντροφικό πνεύμα και το διοικείν δια του παραδείγματος είναι οι αρετές που απαιτούν οι καιροί κι ο Λαός.

Έλεγε ο ιδιοφυής Πιτιγκρίλι «κατανοώ το φιλί στον λεπρό αλλά αρνούμαι την χειραψία μ’ έναν κρετίνο». Θα συμπλήρωνα ότι σε μερικές περιπτώσεις αντί για χειραψία είναι χρήσιμες μερικές κλωτσιές. Με την καλή έννοια.

Έλεγε όμως και κάτι άλλο αυτός ο αναρχικός, που πέρασε μετά από τον φασισμό για να καταλήξει πιστός καθολικός. Έλεγε ότι «ο άνθρωπος γεννιέται εμπρηστής και πεθαίνει πυροσβέστης». Τώρα, λοιπόν, χρειαζόμαστε μερικούς «εμπρηστές» για να κάψουμε τα ξερά και τα ζιζάνια, ώστε να μπορούμε να οργώσουμε, να σπείρουμε και να θερίσουμε το υγιές μέλλον.

Πάντως σίγουρα δεν χρειαζόμαστε αποϊδεολογικοποιημένους ντιντήδες.

Γενικά μιλάω…

http://www.antinews.gr/2010/12/24/77555/

Ο Αναρχισμός και η ιδεολογική σύγχυση κάποιων «Πατριωτών»

Ο Αναρχισμός και η ιδεολογική σύγχυση κάποιων «Πατριωτών»

Γράφει ο Γιώργος Σταφυλάς

Συνεχίζεται και θα συνεχίζεται μάλλον για αρκετό καιρό η παράκρουση δημοσιογράφων εφημερίδων και γονέων των συλληφθέντων. Στην αλληλέγγυα Αριστερά έρχεται να προστεθεί και ένας σεβαστός αριθμός πατριωτών έως και εθνικιστών (ότι δηλώνει κανείς είναι) που τελώντας εν ιδεολογική συγχύσει ηρωοποιούν τους συλληφθέντες ως αγωνιστές του εθνικο-απαλευθερωτικού αγώνα ενάντια στην Τρόικα!

Όμως εδώ είναι προφανέστατη η γελοιότητα του πράγματος. Δεν επιτρέπονται αναγωγές σε εθνικο-απελευθερωτικούς αγώνες, σε Ρομπέν των Δασών και άλλα τέτοια επαναστατικά μοτίβα, ούτε χρειάζονταν οι αναρχικοί και οι αντιεξουσιαστές την τρόικα για να οργανώσουν αντάρτικο πόλεων. Υπήρχαν όλες αυτές οι οργανώσεις τουλάχιστον από το 2008, πολύ πριν από την τρόικα δηλαδή..., και η κόκκινη τρομοκρατία στην Ελλάδα έχει ιστορία πολλών δεκαετιών...

Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Καταρχάς οι συλληφθέντες δεν είναι Ρομπέν των Δασών. Ο λαϊκός ήρωας ΡόμπινΧΟΥΝΤ αγωνιζόταν εναντίον των ΝΟΡΜΑΝΔΩΝ κατακτητών οι οποίοι καταπίεζαν τους Σάξωνες αγρότες και για να επιστρέψει στον θρόνο του ο νόμιμος βασιλέας της Αγγλίας. Επίσης ο ΡΟΜΠΙΝ ΧΟΥΝΤ μοίραζε τα λεφτά των ληστειών του στους φτωχούς, δεν αγόραζε καλάσνικοφ...

Οι συλληφθέντες της Κοζάνης δεν αγωνίζονται εξ ονόματος του Έθνους, ούτε της νομιμότητας, αλλά ούτε και εξ ονόματος του Συντάγματος. Δεν αγωνίζονται για να επαναφέρουν την χώρα στην πρότερη κατάσταση ομαλότητας η ο οποία έχει καταλυθεί από τις τροϊκανές κυβερνήσεις. ΟΧΙ οι συλληφθέντες της Κοζάνης δεν αγωνίζονται για κανένα Έθνος. Άλλωστε μισούν το Έθνος και το δηλώνουν οι ομοϊδεάτες τους σε όλα τους τα έντυπα και τις ιστοσελίδες. Οι συλληφθέντες της Κοζάνης αγωνίζονται για την Αναρχία. Αυτή είναι η ιδεολογία τους κι ετσι αυτό-προσδιοριζονται Αναρχικοί.

Καμία σχέση δεν έχει ο αγώνας ενός λαού εναντίον ξενόδουλων φορομπηχτικών κυβερνήσεων που κυβερνάνε με νομοθετικά διατάγματα έχοντας καταστήσει το σύνταγμα ανενεργό με τον αγώνα για την Αναρχία. Ο αγώνας για την Αναρχία αφορά μια μικρή ιδεολογική κλίκα. Όπως έλεγε ο Μιχαήλ Μπακούνιν «θέλουμε την δικτατορία όσων συμμερίζονται τις αρχές μας». Ο αγώνας για την Αναρχία είναι ο αγώνας για την επικράτηση μιας ιδεολογικής «ελίτ» πάνω στην υπόλοιπη κοινωνία.

Στην Ελλάδα έχουμε μια τάση να ηρωποιούμε διάφορους κακοποιούς του κοινού ποινικού δικαίου και να τους προσδίδουμε χαρακτήρα και προθέσεις κοινωνικού αγωνιστή. Ρωχάμης, Πάσαρης, παλιότερα Νταβέλης, Σακαφλιάς, αλλά και 17Ν, είναι μερικά παραδείγματα. Σαφέστατα πρόκειται για κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας. Ο Έλληνας έμαθε να βλέπει στο Κράτος όχι εκείνο το νομικό όργανο που εκπροσωπεί το Έθνος, αλλά την μετεξέλιξη του Τούρκου Φορατζή. Σε μεγάλο βαθμό έτσι είναι. Οι κυβερνήσεις του νεώτερου Ελληνικού Έθνους ήταν κυβερνήσεις υποταγμένες στα συμφέροντα του ξένου (κυρίως Αγγλοαμερικανικού) παράγοντα.

Όμως κάποτε θα πρέπει να καταλάβουμε ότι όλα αυτά τα καλάσνικοφ που βρίσκονται στα χέρια αμφιβόλου ποιότητος αγωνιστών κάποτε θα γυρίσουν εναντίον του οποιουδήποτε δεν σταθεί μαζί τους στον εμφύλιο που ετοιμάζουν...

Έτσι είναι... Σήμερα είναι μια Τράπεζα, ένας σεκιουριτάς ή ένας ταξιτζής που έχει την ατυχή έμπνευση να καταδιώξει τους αγωνιστές – ληστές, αλλά αύριο θα είναι όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους... Αυτομάτως θα θεωρείται εχθρός του αγώνα... Αυτοί οι τύποι προπαγανδίζουν ανοιχτά μέσα από έντυπα και ιστοσελίδες -σαν το Ιndymedia- τον Μίσος για το Έθνος και την ανάγκη για Ταξικό πόλεμο. Αν μπει κανείς στην γνωστή πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης φέισμπουκ και σε προφίλ τέτοιων αγωνιστών θα δει συνθήματα όπως ΕΑΜ ΕΛΑΣ ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ και άλλα τέτοια που φανερώνουν και καταβολές και προθέσεις...

Για τον ιδρυτή του Αναρχικού κινήματος, Μιχαήλ Μπακούνιν, το ζητούμενο ήταν να απαλλαχτεί η κοινωνία από την καταπίεση του Κράτους. Το ζητούμενο ήταν να φθάσει η ανθρωπότητα σε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα είναι απαλλαγμένοι από κάθε είδους δέσμευση ηθική θρησκευτική κοινωνική.

Στην πραγματικότητα η Αναρχία τείνει να συναντήσει τον Δεξιό φιλελευθερισμό διότι και οι δύο φαινομενικά διαφορετικές πολιτικές θεωρίες αποθεώνουν το άτομο. Η αλήθεια όμως είναι ότι ουδέποτε υπήρξε κοινωνία χωρίς Κράτος, χωρίς ιεραρχία και χωρίς εξουσία. Ακόμα και οι κοινωνίες των Αγρίων έχουν νόμο και εξουσία που πηγάζει από τον αρχηγό της φυλής.

Η Αναρχία είναι μια ουτοπία. Μια ουτοπία που έχει την αφετηρία τη και αυτή όπως και ο κομμουνισμός στον μηχανιστικό υλιστικό και ορθολογιστικό πνεύμα του 18 αιώνα.

Είναι μια ουτοπία που παρουσιάζεται και αυτή όπως και ο κομμουνισμός με επιστημονικό μανδύα.

Θα πρέπει όμως να θυμόμαστε ότι τα χειρότερα εγκλήματα στον κόσμο και το περισσότερο αίμα έχει χυθεί ακριβώς για την επικράτηση τέτοιων ουτοπικών και αντιφυσικών ιδεοληψιών. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι τα αφηρημένα συνθήματα τύπου «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΙΣΟΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ» οδηγούν σε πολύ διαφορετικές καταστάσεις απ αυτές που ευαγγελίζονται οι αφιονισμένοι υποστηρικτές τους...

http://kostasxan.blogspot.gr/2013/02/blog-post_9160.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/vhzE+(%CE%91%CF%82+%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5+%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82!)

Καλές Γιορτές!

Βιβλιοπαρουσίαση: Αρχαία Μακεδονία

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οι Εκδόσεις ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ σας προσκαλούν

στην παρουσίαση του βιβλίου

«Αρχαία Μακεδονία: Εθνολογία, Αρχαιολογία, Ιστορία»

του Δημητρίου Ε. Ευαγγελίδη,

που θα γίνει στις 9 Δεκεμβρίου 2012 και ώρα 18:30

στο Αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου

(Βασ. Σοφίας και Ριζάρη 2).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι :

Στέφανος Μίλλερ, Αρχαιολόγος,

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων,

Δημήτρης Ευαγγελίδης, Συγγραφέας.

Στο πλαίσιο της παρουσίασης, θα γίνει απονομή

τιμητικής πλακέτας στον αρχαιολόγο κ. Στέφανο Μίλλερ.

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο εκδότης Σάββας Καλεντερίδης.

Πληροφορίες:

Βιβλιοπωλείο-Εκδόσεις ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ, Φιλελλήνων 14, Σύνταγμα

τηλ. 210 3316036, φαξ 210 3250421

info@infognomon.gr, www.infognomon.gr

ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ

ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ

Κωνσταντίνος Χολέβας - Πολιτικός Επιστήμων

Το Σωματείο ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη εξέδωσε ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του δασκάλου Δημήτρη Νατσιού, ο οποίος υπηρετεί σε Δημοτικό Σχολείο του Κιλκίς. Ο τίτλος του βιβλίου είναι εύγλωττος: «Τα Νεοταξικά βιβλία Γλώσσας του Δημοτικού Σχολείου και του Γυμνασίου». Ο συγγραφεύς σταχυολογεί απαράδεκτα κείμενα από τα σχολικά βιβλία που διδάσκονται σήμερα και τα οποία είχαν παραγγελθεί και εγκριθεί από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Κείμενα τα οποία γκρεμίζουν την εθνική και θρησκευτική συνείδηση των παιδιών μας, καλλιεργούν το πρότυπο του απάτριδος καταναλωτή, απαξιώνουν ιδανικά και ήρωες και τελικά ενισχύουν την ήδη προϊούσα εθνική κατάθλιψη.

Ο Δημήτρης Νατσιός στον πρόλογό του εντοπίζει πολλά προβλήματα στο «νέο Ψηφιακό Δημοτικό Σχολείο» , το οποίο δοκιμάσθηκε πιλοτικά και είναι έτοιμο να εισβάλει σε όλη τη Στοιχειώδη εκπαίδευση πανελληνίως. Τονίζει ότι το επτάωρο για παιδάκια 6 και 7 ετών είναι υπερβολικό και εξοντωτικό. Καταγγέλλει την πολυδιαφημισμένη «διαθεματική» προσέγγιση, διότι καλύπτει επιφανειακά και τσαπατσούλικα ένα θέμα (λίγο Ιστορία, λίγο Γεωγραφία, λίγο Καλλιτεχνικά) και δεν εμβαθύνει ούτε διαπαιδαγωγεί. Και αμφιβάλλει σοβαρώτατα για την προβαλλόμενη ανάγκη εισαγωγής των ηλεκτρονικών υπολογιστών από την πρώτη τάξη του Δημοτικού. Να μην καταντήσουμε το Δημοτικό ένα ΙΝΤΕΡΝΕΤ –Καφέ, φωνάζει ο μάχιμος δάσκαλος. Δεν είναι αντίθετος με την χρήση της Πληροφορικής, αλλά εν μέτρω και στην κατάλληλη ηλικία. Παραπέμπει μάλιστα σε σχετική γνώμη του αείμνηστου ελληνοαμερικανού γκουρού της Πληροφορικής Μιχάλη Δερτούζου, ο οποίος τονίζει ότι η παρουσία και η προσωπικότητα του εκπαιδευτικού είναι πολύ σημαντικότερη από την Πληροφορική. Και θυμίζει ότι οι Αμερικανοί μαθητές, που χρησιμοποιούν από τα πρώτα βήματα τους υπολογιστές, είναι πολύ κατώτεροι σε διαγωνισμούς Φυσικής και Μαθηματικών από τους Ασιάτες μαθητές, οι οποίοι χρησιμοποιούν λιγότερο τους Ηλεκτρονικούς υπολογιστές για την απόκτηση γνώσεων.

Ο Νατσιός επιμένει σε μία Παιδεία, η οποία θα διαπλάθει πρωτίστως χαρακτήρες. Υπενθυμίζει το άρθρο 16, παρ. 2 του Συντάγματος, το οποίο επιτάσσει να καλλιεργούν τα σχολεία μας την εθνική και θρησκευτική συνείδηση των ελληνοπαίδων. Και επαναλαμβάνει συχνά το όραμα του Πατροκοσμά, του Καποδίστρια, και του Διονυσίου Σολωμού: Μία παιδεία ελληνορθόδοξη για την προκοπή του λαού μας. Ο συγγραφεύς παρουσιάζει συγκεκριμένα κείμενα, τα οποία χλευάζουν τον Χριστό, τον Άγιο Βασίλειο, τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Ιω., Καποδίστρια, τον Θ. Κολοκοτρώνη και περιλαμβάνονται είτε στα βιβλία «Η Γλώσσα μου» των έξι τάξεων του Δημοτικού είτε στα Ανθολόγια Νεοελληνικών Κειμένων του Δημοτικού και του Γυμνασίου. Και προχωρεί με κείμενα, τα οποία γκρεμίζουν το πρότυπο της μητέρας, παρουσιάζουν τη γιαγιά να καπνίζει «μαύρο πούρο», διαφημίζουν τον ερωτισμό στην ηλικία των 12 ετών, και αντικαθιστούν τους καταξιωμένους λογοτέχνες με συνταγές μαγειρικής και με νανούρισμα για ... χταπόδια. Στα νέα σχολικά βιβλία το Πάσχα παρουσιάζεται σαν μία ευκαιρία γαστριμαργίας, η περιφορά του Επιταφίου γίνεται «πώς πήγαμε βόλτα τον Επιτάφιο», η σχολική εορτή της 25ης Μαρτίου προβάλλεται σαν μία ευκαιρία... κοπάνας και απώλειας μαθημάτων και η 28η Οκτωβρίου είναι η ημέρα κατά την οποία οι Έλληνες κρύφτηκαν για να μην πολεμήσουν! Τα Χριστούγεννα συνδέονται με μία μάγισσα , η οποία βρίζει τα παιδιά επειδή της λένε τα κάλαντα καθώς και με την παρασκευή μαγικού γλυκού. Η μαγεία και η παραθρησκεία αντικαθιστούν την Ορθόδοξη Χριστιανική κληρονομιά μας.

Ντροπή και κρίμα! Με τέτοια κείμενα ο εθνομηδενισμός, η πολυπολιτισμικότητα και ο ψευδοπροοδευτισμός έχουν αλώσει τα σχολικά βιβλία και προσπαθούν να ξεριζώσουν από τη ψυχή των παιδιών μας τις διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού. Όπως αποσύρθηκε το «συνωστισμένο» βιβλίο της Ιστορίας και αντικαταστάθηκε από άλλο αξιοπρεπέστερο, είναι απαραίτητο να αναθεωρηθούν όλα τα προβληματικά εγχειρίδια του Δημοτικού και του Γυμνασίου.

Κ.Χ. 24.11.2012

Αποθρασύνθηκαν Αλβανοί και Σκοπιανοί!

ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΑΠΟΣΤΟΜΩΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΠΡΟΣ ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΙΑ

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Λάθη και υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς κατά τις τελευταίες δεκαετίες σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση έχουν δώσει την ευκαιρία σε θρασείες γειτονικές χώρες να προκαλούν. Η Αλβανία και τα Σκόπια, ενώ έχουν βοηθηθεί πολιτικά κι οικονομικά (τα Σκόπια ακόμη και στρατιωτικά) από την Ελλάδα ανταποδίδουν τη γενναιοδωρία μας με δηλώσεις και πράξεις κακής, -θα έλεγα κακίστης- γειτονίας. Θυμίζω τα γεγονότα:

Ο Αλβανός Υπουργός Εξωτερικών Έντμοντ Παναρίτι συζητώντας στην Αθήνα με τον Έλληνα ομόλογό του Δ. Αβραμόπουλο έθεσε θέμα Τσάμηδων. Οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Θεσπρωτίας έπρεπε να φύγουν από την Ελλάδα βάσει της Λωζάννης, αλλά η ελληνική μεγαλοψυχία τούς κράτησε εδώ με την ελπίδα βελτιωθούν οι σχέσεις με το νέο τότε αλβανικό κράτος. Οι Τσάμηδες ανταπέδωσαν τη φιλοξενία μας συνεργαζόμενοι στη διάρκεια της Κατοχής με Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές και σφάζοντας αμάχους Έλληνες. Ο Ναπολέων Ζέρβας τους κατεδίωξε και έφυγαν στην Αλβανία. Το 1945 καταδικάσθηκα 1900 από αυτούς από το Δικαστήριο Δωσιλόγων Ιωαννίνων και οι περιουσίες τους δημεύθηκαν. Συνήθως το θέμα ετίθετο από μικρά εθνικιστικά κόμματα στην Αλβανία. Πρώτα ως θέμα περιουσιών και με την πάροδο του χρόνου ως θέμα επιστροφής των απογόνων τους και ουσιαστικά ως θέμα εδαφικής διεκδικήσεως της Θεσπρωτίας. Τώρα το θέτει επισήμως η αλβανική κυβέρνηση της κεντροδεξιάς, ενώ προ ολίγων ετών και ο Σοσιαλιστής Πρωθυπουργός Φάτος Νάνο πρότεινε να δικασθεί η Ελλάδα στη Χάγη για γενοκτονία των Τσάμηδων.

Ας μην υποτιμούμε το ζήτημα και ας καταλάβουμε ότι τίθεται ως αντιπερισπασμός των Αλβανών στην ύπαρξη Βορειοηπειρωτών. Η αποστομωτική μας απάντηση πρέπει να βασίζεται σε τρεις άξονες:

α) Στη δυναμική προστασία της ελληνικής εθνικής μειονότητος. Να ξαναγίνει σωστά και αντικειμενικά η απογραφή πληθυσμού με δήλωση εθνικής καταγωγής και θρησκεύματος.

β) Στη σαφή δήλωση ότι όσο προκαλεί η Αλβανία με Τσάμηδες και με καταπίεση των Βορειοηπειρωτών θα σταματήσει κάθε ροή ευρωπαϊκού χρήματος και θα βρίσκει την Ελλάδα εμπόδιο στα ευρωπαϊκά της όνειρα.

γ) Με την υπενθύμιση του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας του 1914, το οποίο είχε υπογράψει και η Αλβανία. Προβλέπει μία ευρεία διοικητική, αστυνομική και εκπαιδευτική αυτοδιοίκηση (Αυτονομία) για τους τότε Νομούς Αργυροκάστρου και Κορυτσάς, χωρίς να αμφισβητούνται τα αλβανικά σύνορα. Αν αυτοί μας χορεύουν Τσάμικο, εμείς θα τους χορέψουμε Κερκυραϊκό!

Στο μέτωπο των Σκοπίων η δήλωση που δείχνει πόσο αδιόρθωτοι είναι οι γείτονες προέρχεται από τον Υπουργό Οικονομικών Ζόραν Σταβρέφσκι. Κατηγόρησε τις ελληνικές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στη χώρα του ότι παίρνουν δάνεια από σκοπιανές τράπεζες και μετά τα στέλνουν στην Ελλάδα, η οποία υποφέρει από πρόβλημα ρευστότητος. Πρόκειται για την παταγώδη κατάρρευση του εγχειρήματος της «οικονομικής διπλωματίας» μας. Μάι αποτυχία, η οποία θα μπορεί να δοθεί και ως αντικείμενο διδακτορικών διατριβών σε νέους επιστήμονες. Θυμίζω ότι προ εικοσαετίας ρίχθηκε το σύνθημα «να ανοίξουμε μερικές επιχειρήσεις στη ΦΥΡΟΜ για να επηρεάσουμε την πολιτική τους υπέρ ημών» . Τί κατορθώσαμε; Μεταφέραμε επιχειρήσεις εκεί στερώντας δουλειά από Έλληνες και τελικά κάναμε τους Σκοπιανούς ακόμη πιο εθνικιστές και πιο προκλητικούς. Η ελληνική οικονομική παρουσία άλλοτε χλευάσθηκε ή απειλήθηκε και τώρα χρησιμοποιείται ως λαβή για αρνητικά σχόλια εναντίον μας.

Η αφελής προσέγγιση των μαρξιστών και των νεοφιλελευθέρων ότι η οικονομία είναι το παν και όλα τα άλλα έπονται καταρρέει καθημερινά . Ειδικά στην περίπτωση των βαλκανικών εθνικισμών είναι προφανές ότι με «μπίζνες» δεν αλλοιώνονται ριζωμένες αντιλήψεις. Η μόνη αποστομωτική απάντηση προς τα Σκόπια είναι η επάνοδός μας στην αρχική θέση του 1992 για το όνομα: Δεν παραχωρούμε τον όρο Μακεδονία ούτε ως σύνθετο ούτε ως παράγωγο! Αυτή τη γλώσσα καταλαβαίνουν.

Κ.Χ. 17.11.2012

Από την εφημ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ της 20.11.2012