Χρήστος Πασαλάρης : "Και τι έγινε που έφαγε δυο σκαμπίλια η Λιάνα;"

Χρήστος Πασαλάρης : "Και τι έγινε που

έφαγε δυο σκαμπίλια η Λιάνα;"

Σε εποχές μπερδεμένες, θολές και αβέβαιες όπως αυτή που ζούμε τώρα, ο πιο ασφαλής μπούσουλας για να ερμηνεύσει κάποιος τις εξελίξεις είναι η εμπειρία. Με 70 χρόνια δημοσιογραφίας στο ενεργητικό του λοιπόν και με περισσότερες από 50 εκλογικές αναμετρήσεις, ο Χρήστος Πασαλάρης διαθέτει τόση (εμπειρία), όση ελάχιστοι άλλοι στη σημερινή Ελλάδα. Κι όμως, ακόμη κι αυτός που έχει καλύψει τις πιο κρίσιμες εκλογές στη νεότερη ιστορία της χώρας και που δικαίως θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες δημοσιογράφους, δυσκολεύεται να φανταστεί τι θα βγάλει η κάλπη την προσεχή Κυριακή. Θεωρεί πάντως, όπως δήλωσε στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Prismanews ότι η μεγάλη ευκαιρία για επανάσταση χάθηκε. Όσο για τα χαστούκια της Χρυσής Αυγής; Ο κ. Πασαλάρης τα αντιμετωπίζει με τρόπο αντιστρόφως ανάλογο του ντόρου που προκάλεσαν. Όπως θα το έθετε και ο Σαίξπηρ ...πολύ κακό για το τίποτα!

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ...

-Με την εμπειρία τόσων χρόνων στη δημοσιογραφία, πιστεύετε ότι θα έχουμε κυβέρνηση την επόμενη Δευτέρα;

«Κι αν έχουμε, τι κυβέρνηση θα είναι; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί ολόκληρο τον κόσμο. Όχι μόνο εμάς, όχι μόνο την Ευρώπη, ακόμη και τον πρόεδρο της Αμερικής. Από τη μία έχουμε την προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας για πανστρατιά. Ακόμη και τα γερόντια ...100 ετών θα τα πάνε σηκωτά για να ψηφίσουν! Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ που για πρώτη φορά έχει βλέψεις εξουσίας. Τι θα κάνουμε άραγε; Θα πάμε στη σιγουράντζα , έστω κι αν αυτή η σιγουράντζα μας έφερε μέχρι εδώ και ευθύνεται για τα δεινά μας ή θα πάμε στο νεαρό, άγνωστο και άγουρο αγωνιστή, τον Αλέξη Τσίπρα που έχει μεν λευκό πολιτικό μητρώο αλλά οι εξαγγελίες του κρύβουν κινδύνους; Ειλικρινά είναι ίσως η πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία που νοιώθω ότι δεν μπορώ να προβλέψω τι θα συμβεί. Έχω την αίσθηση πάντως ότι έστω και με βραχεία κεφαλή η σιγουράντζα θα επικρατήσει. Η Νέα Δημοκρατία μάλλον θα είναι πρώτο κόμμα».

-Εσείς όμως τι θα θέλατε να γίνει;

«Ολες οι ηλικίες έχουν τα νιάτα τους και όλες οι ηλικίες έχουν τα γηρατειά τους. Προσωπικά λοιπόν θα ήθελα να γίνει μια μεγάλη ανατροπή. Να ξηλωθεί όλο το παλιό πολιτικό σύστημα».

-Την οποία ανατροπή μπορεί να κάνει ο Αλέξης Τσίπρας;

«Δεν είμαι σίγουρος. Όπως είπα και πριν έχει στα υπέρ του ότι είναι άφθαρτος. Όμως υπόσχεται πολλά. Και δεν αποκλείεται τελικά να κάνει κωλοτούμπα μετά τις εκλογές, όπως είχε κάνει το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ».

-Τελικά φοβάστε το αποτέλεσμα της κάλπης ή ελπίζετε σε αυτό;

«Ούτε φοβάμαι, ούτε ελπίζω. Πιστεύω ότι έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα θα είναι τσιγγούνικο και θα έχουμε πάλι όσα ζήσαμε μετά τις εκλογές του Μαΐου, με τις διαπραγματεύσεις, τις συζητήσεις και τις διαφωνίες των πολιτικών αρχηγών. Κατά τη γνώμη μου υπήρχε η ευκαιρία για μια αληθινή επανάσταση αλλά δυστυχώς χάθηκε. Ήλπιζα το κίνημα των αγανακτισμένων να εξελιχθεί σε κύμα που θα σάρωνε τα πάντα και θα κατέληγε σε νέο Γουδί. Ακόμη κι αν αυτό σήμαινε κρεμάλες για τους υπεύθυνους του ελληνικού δράματος».

-Ούτε το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής σας τρομάζει;

«Όχι. Και μάλιστα νομίζω ότι του έχουμε δώσει μεγαλύτερη διάσταση από όσο θα έπρεπε. Στην Ελλάδα έχουμε ζήσει τι πάει να πει πραγματική πολιτική και κοινωνική βία. Στο παρελθόν χύθηκε αίμα. Καμία σχέση με τις τωρινές καταστάσεις. Και τι έγινε δηλαδή που έφαγε δυο σκαμπίλια η Λιάνα Κανέλλη και ένα ποτήρι νερό η κυρία Δούρου, η οποία αν κρίνω από την έκφραση του προσώπου της, το ευχαριστήθηκε κιόλας; Αν δεν υπήρχε η τηλεοπτική εικόνα, το θέμα θα είχε ξεχαστεί ήδη».

-Πώς κρίνεται τη στάση των ΜΜΕ κατά τη διάρκεια της κρίσης;

«Απαράδεκτη! Διαχρονικά τα ΜΜΕ έχουν διαδραματίσει τόσο αρνητικό ρόλο στη δημόσια ζωή της χώρας όσο και οι πολιτικές ηγεσίες. Αποτέλεσαν και εξακολουθούν να αποτελούν μέρος του ίδιου διεφθαρμένου συστήματος».

http://www.inews.gr/0/christos-pasalaris-kai-ti-egine-pou-efage-dyo-skabilia-i-liana.htm

ΣΥΡΙΖΑ: Κόμμα μαϊμού;

Αυτό το συνονθύλευμα που κυκλοφορεί ως πολιτικό κόμμα με την ονομασία ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς, διεκδικεί να κυβερνήσει τη Χώρα και μετά διερωτώμεθα γιατί πάμε κατά διαβόλου; Ή μήπως πάμε από μόνοι μας, με την "ωριμότητα" που μας διακρίνει, σε ό,τι αφορά τα πολιτικά πράγματα;

ΔΕΕ

Για να ξέρουμε τι θα ψηφίσουμε

«Εάν δεν υπήρχε ο Ανδρέας, δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας», είχε πει ο Γιώργος Κατσιφάρας για να περιγράψει τη δυναμική προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος κατέστησε το ΠΑΣΟΚ κόμμα εξουσίας και σχημάτισε την πρώτη του κυβέρνηση με άγνωστα στην πολιτική ζωή στελέχη.

Οι πολίτες του 1981 θα αισθάνονταν αμηχανία απέναντι στο ρεύμα Παπανδρέου με τους άγνωστους τριγύρω του. Αμηχανία αισθάνονται οι πολίτες και σήμερα με το ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ που δεν οφείλεται στην προσωπικότητα του Αλέξη Τσίπρα, αλλά στην ανάγκη έκφρασης της αγανάκτησης και της οργής.

Γιατί, όπως θα καταλάβει ο αναγνώστης που θα διαβάσει το παρακείμενο ρεπορτάζ, η ομοιότητα του χθες από το σήμερα βρίσκεται μόνο στον «άγνωστο X» που είναι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως τότε ήταν οι συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου. Εν προκειμένω υπάρχει ένα στοιχείο, μία ...συνιστώσα θα λέγαμε, που κάνει τη διαφορά: η πανσπερμία των απόψεων, των θέσεων και των προτάσεων που διατυπώνουν οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και δημιουργούν πολιτική «Bαβέλ».

Προσθέστε ότι μέσα στην ηγεσία του νεόκοπου κόμματος (γιατί μέχρι πρότινος ήταν απλώς ένας πολιτικός σχηματισμός, ένα μόρφωμα) βρίσκονται πρόσωπα που έχουν υπερασπιστεί τη «17 Νοέμβρη» ή έχουν διατυπώσει απόψεις για την ονομασία της Δημοκρατίας των Σκοπίων που κινούνται αντίθετα από την εθνική γραμμή. Και αυτά δεν μπορούν να καλυφθούν, πετώντας την μπάλα στην εξέδρα, όπως κάνει ο Αλέξης Τσίπρας στο θέμα της καταγγελίας του Μνημονίου ή της διαγραφής του χρέους.

Οι σωματοφύλακες του ΣΥΡΙΖΑ

Και ξαφνικά εγένετο κόμμα... Ελέω του μπόνους των πενήντα εδρών στην περίπτωση εκείνη που ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει πρώτος στην επικείμενη εκλογική αναμέτρηση, τα πειράματα έλαβαν τέλος, οι συνιστώσες έσκυψαν το κεφάλι, όλοι έβαλαν νερό στο κρασί τους και τυπικά τουλάχιστον ενώθηκαν κάτω από μια κομματική ταυτότητα. Βέβαια σε ένα τέτοιο κόμμα ποτέ μην αναζητήσουμε το μεγάλο αφεντικό. Και πώς θα μπορούσαμε άλλωστε, όταν ο καθένας κουβαλά την ιστορία του και σήμερα απλά βρίσκονται όλοι μαζί για... ιερό σκοπό!

Όπως εύκολα γίνεται αντιληπτό, το νέο κόμμα διοικείται από... επιτροπή! Πρόεδρός της ο Αλέξης και άλλοι 18 γύρω από το τραπέζι. Ποιοι όμως είναι αυτοί;

Φυσικά, ο Αλέξης Τρίπρας συστάσεις δεν χρειάζεται. Ανδρώθηκε μέσα στον ΣΥΝ, ανέλαβε την προεδρία του, κόντεψε να τινάξει το κόμμα στον αέρα και σήμερα κάνει την Ευρώπη να. τρέμει.

Συστάσεις φυσικά δεν χρειάζεται ούτε ο Μανώλης Γλέζος. Επίσημα εκφράζει τους Ενεργούς Πολίτες. Επί της ουσίας είναι το μυαλό του, μόνος του και η ιστορία του. Λειτούργησε ως σύμβολο συσπείρωσης και ο ρόλος του ήταν καταλυτικός στη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Ο επαναστατικός όμως χαρακτήρας του κάνει πολλούς να κρατούν την ανάσα τους, όταν εκείνος ανοίγει το στόμα του.

Νικόλας Μανιός. Και επίσημα και ανεπίσημα ανένταχτος. Τόσο ανένταχτος που είναι ο Νο1 στις επιλογές των αναρχικών. Ανήκει στον εαυτό του και την επιστήμη του (γιατρός), ενώ προέρχεται από τον υπερεπαναστατικό χώρο της Αριστεράς.

Από τη ΔΕΑ προέρχεται ο Αντώνης Νταβανέλλος. Δημοσιογράφος στο επάγγελμα, είναι μία από τις τρεις αιτίες (οι άλλες δύο ακούν στο όνομα ΡΟΖΑ και ΚΟΕ) που ο Φώτης Κουβέλης και τα στελέχη που στη συνέχεια συγκρότησαν τη Δημοκρατική Αριστερά και πήραν των ομματιών τους από την πλατεία Κουμουνδούρου.

Η Αναστασία Χριστοδουλοπούλου ευρέως γνωστή έγινε ως συνήγορος υπεράσπισης ενός εκ των κατηγορουμένων για συμμετοχή στη «17 Νοέμβρη». Ακόμα και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ αυτή τη στιγμή φαίνεται να είναι άγνωστη μεταξύ αγνώστων και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι παραμένει ανένταχτη, προερχόμενη από τον παλιό αριστερίστικο χώρο. Οι «εχθροί» της λένε ότι δεν έχει πρόσβαση στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Στις ρίζες της μπορεί κανείς να ανακαλύψει την ΚΟ Μαχητής.

Από τα πολύ καλά μυαλά του ΣΥΡΙΖΑ ο Γεράσιμος Σπαθής. Ο καθηγητής του Πολυτεχνείου παραμένει ανένταχτος, ενώ κινείται ανάμεσα στον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ, την πανεπιστημιακή κοινότητα και στον επαναστατικό χώρο.

Οι φίλοι του ΚΚΕ γνωρίζουν τον Γιάννη Θεωνά, ο οποίος με τον Δημήτρη Κωστόπουλο εγκατέλειψαν τον Περισσό για να δημιουργήσουν την ΚΕΔΑ. Σήμερα είναι ο άνθρωπος που αποτελεί τον συνδετικό κρίκο με τους δυσαρεστημένους της... Αλέκας!

Ο Πάνος Λάμπρου έγινε γνωστός κυρίως λόγω της κουμπαριάς του στον περιβόητο γάμο των ομοφύλων στην ακριτική Τήλο. Επί της ουσίας έχει σηκώσει μόνος του το βάρος του αγώνα για τα δικαιώματα των φυλακισμένων και ομοφυλοφίλων. Θεωρείται ως ιδιαιτέρως ενεργητικός μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα ηγετικά. Προέρχεται από την ΑΚΟΑ, θεσμικά δεν έχει ρόλο, αλλά πλέον θεωρείται από πολλούς ως ο Νο1 μετά τον θάνατο του Γιάννη Μπανιά πριν από λίγους μήνες.

Άγνωστο πρόσωπο ο Γιώργος Σαπουνάς, ο οποίος έχει και τη ρετσινιά ότι διεκδικεί ρόλο κυρίως για τον εαυτό του. Ο τροτσκιστής ζωγράφος (ΑΠΟ) παλεύει αντικαπιταλιστικά.

Υπερασπιστής της «17Ν»

Και όσοι δεν τον ήξεραν, έμαθαν τον Βένιο Αγγελόπουλο, όταν συνελήφθη πριν από τρία χρόνια στο αεροδρόμιο Κένεντι στη Νέα Υόρκη. Τότε δεν του επετράπη η είσοδος στην ΗΠΑ, λόγω του... παρελθόντος του, ενώ ήταν προσκεκλημένος να μιλήσει σε πανεπιστήμιο. Έγινε πρώτο θέμα αλυσοδεμένος. Καθηγητής στο Μετσόβιο και μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη της «17 Νοέμβρη».

Άγνωστος επίσης και ο Κώστας Πουλάκης, ο οποίος χαρακτηρίζεται από κάποιος ως ο δοτός του ΣΥΝ στον Βόλο. Άνθρωπος του γραφειοκρατικού συστήματος. Εφοριακός. Αποσπασμένος από το 1992. Λέγεται ότι οι σχέσεις του με την τοπική οργάνωση δεν είναι και οι καλύτερες, καθώς -όπως λένε- δεν φαίνεται να έχει επαφή με τον κόσμο.

Άνθρωπος του μηχανισμού και ο Δημήτρης Βίτσας. Προερχόμενος από το ΚΚΕ, διετέλεσε πρόεδρος του Δ.Σ. της Αυγής, και σήμερα είναι γραμματέας του ΣΥΝ.

Ο Κώστας Αθανασίου προέρχεται από τη ΡΟΖΑ, σήμερα είναι συντονιστής του ΣΥΡΙΖΑ, οδοντίατρος και μεταφραστής από τα ισπανικά. Άνθρωπος του Δικτύου. Πλέον θεωρείται πολύ πιο κοντά στον ΣΥΝ. Έδωσε τα πάντα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΝ όμως σχεδόν τον εγκατέλειψε στον δρόμο για τις εκλογές...

Μέλος της διοικούσας επιτροπής και ο Αλέξανδρος Καλίδης, προερχόμενος από την ΓΣΕΕ. Υπεύθυνος Τύπου του ΣΥΝ, και εκπρόσωπος του εργατικού κινήματος.

Η Σοφία Σακοράφα εκπροσωπεί τον εαυτό της. Πρώτη σε ψήφους βέβαια, καθώς ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ δεν ψήφισε κανένα από τα μέτρα. Την ήθελαν υποψήφια στο Επικρατείας για να σηματοδοτήσει το καθαρό ΠΑΣΟΚ.

Άγνωστοι στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ οι Γεώργιος Νικολακάκης, Νικόλαος Μπουζάνης, Ευσταθία Κωτσάκη και Σπυρίδωνας Κότσιας.

Εδώ οφείλουμε να επισημάνουμε το πολύ απλό, αν και παρανοϊκό. Όλοι αυτοί μπορούν να αλλάξουν από λεπτό σε λεπτό. Πολύ απλά γιατί όταν μπήκαν στη λίστα ήταν η ανάγκη της στιγμής για να συμπληρωθούν τα έντυπα και να κατατεθεί στον Άρειο Πάγο η αίτηση ίδρυσης κόμματος, ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να λάβει το όφελος των 50 εδρών που προκύπτει για το πρώτο σε εκλογική δύναμη κόμμα, με βάση τον ισχύοντα εκλογικό νόμο. Προχειρότητα; Μάλλον όχι...

Της ...συνιστώσας το ανάγνωσμα

Για να έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα σχετικά με το τι εστί ΣΥΡΙΖΑ, ας ρίξουμε μια ματιά στις περιβόητες συνιστώσες και στο τι πρεσβεύουν αυτές:

ΣΥΝ και Οικοσοσιαλιστές

Δύο κυρίαρχα ρεύματα λειτουργούν στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ: η ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ 2010, που αποτελείται από στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας που δεν ακολούθησαν τον Φ. Κουβέλη στο εγχείρημα της ΔΗΜΑΡ (Ρ. Δούρου, Κ. Πουλάκης, Άγγελος Μανταδάκης και Γ. Μπαλάφας) και τάχθηκαν εμφανώς στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα. Από την άλλη πλευρά βρίσκεται το Αριστερό Ρεύμα του Γ. Λαφαζάνη.

Η μικρότερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι Οικοσοσιαλιστές, οι οποίοι επικεντρώνουν τη δράση τους σε θέματα κλιματικών αλλαγών.

ΑΚΟΑ

Η Ανανεωτική Κομμουνιστική και Οικολογική Αριστερά (ΑΚΟΑ) ιδρύθηκε από τον αείμνηστο Γ. Μπανιά με μέλη που προέρχονταν από τοΚΚΕ Εσωτερικού, την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και ανένταχτους αριστερούς. Τα μέλη της ΑΚΟΑ προσδιορίζονται ως ανανεωτές και ευρωκομμουνιστές. Συμμετείχαν σε όλες τις προσπάθειες για την ενότητα της Αριστεράς, όπως στην Πρωτοβουλία για την Επανίδρυση της Αριστεράς, τον Χώρο Διαλόγου και την Πρωτοβουλία για τη Συσπείρωση της Αριστεράς.

ΔΕΑ

Η Διεθνιστική Εργατική Αριστερά είχε ως μητρική οργάνωση την ΟΣΕ - Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση, η οποία ξεκίνησε ως τροτσκιστική γκρούπα. Η ΔΕΑ προτείνει τη «στάση πληρωμών προς τους ντόπιους και διεθνείς τοκογλύφους, την εθνικοποίηση των τραπεζών υπό δημόσιο-δημοκρατικό-εργατικό έλεγχο, τη βαριά φορολογία των επιχειρήσεων και των πλουσίων, σε συνδυασμό με μέτρα κατά της "δραπέτευσης" κεφαλαίων».

ΔΗΚΚΙ

Αποτελείται από στελέχη του Δημοκρατικού Κοινωνικού Κινήματος που είχε ιδρύσει ο Δημήτρης Τσοβόλας. Στην ιστοσελίδα της κίνησης, στα πιο δημοφιλή κείμενα, ξεχωρίζουν ο ιστορικός λόγος του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία και η δημιουργία του νέου ΕΑΜ που τιτλοφορείται «Ο δωδεκάλογος της αντίστασης». Πολιτικά φλερτάρει με τον αντιευρωπαϊσμό και την επιστροφή στη δραχμή.

ΚΟΕ

Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας είναι από τις «σκληρές» και καλύτερα οργανωμένες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ με μαοϊκές και... σταλινικές καταβολές. Η σχέση της ΚΟΕ με την ανανεωτική Αριστερά δεν υπήρξε ποτέ μία σχέση συμπάθειας. Η «σκληρή» συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, με μέλη που προέρχονται κυρίως από την προδικτατορική εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, δεν είδαν αρνητικά την αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας του Φ. Κουβέλη από τον ΣΥΝ.

ΚΕΔΑ

Προσπαθεί να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με το ΚΚΕ, δείχνοντας να «φλερτάρει» με τη γραμμή του Περισσού ότι η Ελλάδα πρέπει να βγει από την Ευρωζώνη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κόκκινο

Με σημαντική δράση στον χώρο των μεταναστών, αλλά και σε θέματα που αφορούν την προστασία του περιβάλλοντος, το «Κόκκινο» έχει έντονη παρουσία και στο εξωτερικό. Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών, το «Κόκκινο» ζητούσε από τον ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί πιο επιθετικά και να επιμείνει στον σχηματισμό κυβέρνησης της Αριστεράς στη βάση των πέντε σημείων, έστω και με ψήφο ανοχής από τα υπόλοιπα κόμματα, ώστε να εκφράσει την αντιμνημονιακή ψήφο.

ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Με τον Μανώλη Γλέζο στις τάξεις της, η συνιστώσα των Ενεργών Πολιτών εργάζεται για την ενότητα της Αριστεράς από το 2002, οπότε και δημιουργήθηκε.

ΡΟΖΑ (Λούξεμπουργκ)

Ιδρύθηκε από τον Νίκο Γιαννόπουλο και τη Μάνια Μπαρσέφσκι, που ένα φεγγάρι πέρασαν από την τροτσκιστική οργάνωση ΟΚΔΕ. Έχουν σαφή θέση για έξοδο της χώρας από το ευρώ και επιδιώκουν την κινηματική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανένταχτοι Αριστεροί

Μια μεγάλη ομάδα προσωπικοτήτων της Αριστεράς που έχουν συμπαραταχτεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν ενταχθεί σε κάποια συνιστώσα της πολιτικής κίνησης. Στις τάξεις των ανένταχτων περιλαμβάνονται πρώην στελέχη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, πρώην στελέχη του ΚΚΕ όπως ο Δήμος Τσακνιάς, αλλά και ο πανεπιστημιακός Άλκης Ρήγος, πρώην στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού. Από τον χώρο των Ανένταχτων προέρχονται και οι Β. Μουλόπουλος και Θ. Δρίτσας.

ΑΠΟ

Η Αντικαπιταλιστική Πολιτική Ομάδα (ΑΠΟ) δημιουργήθηκε από διάσπαση της συνιστώσας «Κόκκινο» με όραμα τη δημιουργία της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Ηγετική φυσιογνωμία της είναι ο Γιώργος Σαπουνάς. Όπως αναφέρεται σε κείμενο που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της κίνησης: «"Ευρώ ή δραχμή", "εντός ή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης" είναι ανεπίκαιρα διλήμματα. Το σωστό ερώτημα είναι: "μπορεί να υπάρξει σήμερα μαζική αντικαπιταλιστική Αριστερά";» Στο ίδιο κείμενο υποστηρίζεται η άποψη ότι φαινομενικά απόψεις συσπειρώνονται γύρω από τις θέσεις για «στάση πληρωμών, έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε.»,οι πιο ριζοσπαστικές ή αντικαπιταλιστικές σε αντιπαράθεση με τις απόψεις που αποδέχονται το ευρωπαϊκό πλαίσιο και αναζητούν λύσεις εντός του. Με σαφέστατο προσανατολισμό εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ΑΠΟ περιγράφει τη θεωρία του αδύναμου κρίκου, όπως χαρακτηρίζει την Ελλάδα, που «θα πρέπει να σπάσει» για τους καπιταλιστές και να καταστεί «δυνατός και επικεφαλής κρίκος» για την εργατική τάξη και την Αριστερά.

http://www.iapopsi.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=8463:tis-sinistosas-to-anagnosma


 

Με αφορμή τον κ. Νίκο Δήμου

Προβληματίστηκα αρκετά αν θα έπρεπε να δημοσιεύσω το παρακάτω παλαιότερο κείμενο, που γράφτηκε με αφορμή τον γνωστό και μη εξαιρετέο καλοζωισμένο αμπελοφιλόσοφο του τίτλου. Όχι τίποτε άλλο, αλλά μη νομίσει ο εν λόγω ότι είναι το κέντρο του κόσμου και όλοι ασχολούνται μαζί του! Αποφάσισα τελικά να κάνω την ανάρτηση και ας αποφασίσουν οι αναγνώστες αν άξιζε τον κόπο. Στην απόφασή μου έπαιξαν ρόλο οι γενικότερες τοποθετήσεις του κειμένου, που θεωρώ ότι στην γενικευμένη διάλυση των πάντων, ίσως φανούν χρήσιμες.

ΔΕΕ

“Σκότωσε τον Νίκο Δήμου που κρύβεις μέσα σου”

24/11/2010

Παλιά που έπαιρνα το RAM μου έκανε εντύπωση η στήλη του Νίκου Δήμου. Ο συγκεκριμένος αρθρογράφος λοιπόν τα έβαζε συνεχώς με το κράτος και τους δημοσίους υπαλλήλους (ίσως το πιο αγαπημένο του topic), με τους εργαζόμενους εταιρειών και καταστημάτων, με την ποιότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών, που δεν τον κάλυπταν ποτέ και με καμιά Παναγία. ΚΑΝΕΝΑΣ και ΤΙΠΟΤΑ δεν ήταν σε θέση να ικανοποιήσει τον Νίκο Δήμου.

Βλέπεις ο φιλελέυθερος αστός δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Τα θέλει όλα τέλεια όπως το τέλειο τίποτα που έχει πλάσει στο μυαλό του. Η απεχθέστατη καθαρότητα της τάξης των νοικοκυραίων θέλει όλους τους άλλους (πλην των ιδίων) ανίκανους, βρώμικους και ανήθικους, ανήμπορους να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις, την “πρόοδο” έτσι όπως την εννοούν οι ίδιοι πάντα. Ο ναρκισσισμός κι η εγωπάθεια της την κάνουν να εκφράζει διαρκώς την απαξίωσή της για το απαίδευτο πόπολο.

Για τον φιλελεύθερο ισχύει 100% πως “η κόλαση είναι οι άλλοι”. Πλασάρεται ως “φίλος της ελευθερίας” αλλά αποκλειστικά της δικής του “ελευθερίας”. Στα αναπαραγωγικά του όργανα τους έχει γραμμένους τους άλλους από την στιγμή που αυτός κάνει την δουλειά του. Η αξιοκρατία που ευαγγελίζεται ξεκινάει και τελειώνει στο πόσο άξιος είναι ο ίδιος έναντι των άλλων.

Με βάση αυτό το τελευταίο παρατηρώ πως οι γιάπηδες νέας εσοδείας θεωρούν τον εαυτό τους αδικημένο που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Ως νέες μαντάμ Σουσούδες πνίγονται και ασφυκτιούν στον Μπύθουλα και προσβλέπουν σε μια… διεθνή καριέρα, σε ξένους ορίζοντες που δεν θα περιορίζουν την “ευφυία”, την “δημιουργικότητα”, την “φαντασία” τους. “Αυτά τα δέντρα δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό” όπως έλεγε κι ο ποιητής. Κάπως έτσι…

Θα ‘χετε πάρει χαμπάρι φαντάζομαι όλη αυτή η κλαψομουνίαση εσχάτως (και στα blogs) του στυλ “να φύγω, ή να μη φύγω απ’ την Ελλάδα” και “δεν με χωράει ο τόπος” και “εδώ χαραμίζω τα νιάτα και την ομορφιά μου“. Αφού ξεκαθαρίσουμε πως η καπιταλιστική κρίση είναι παγκόσμια και οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν περίπου τις ίδιες δυσκολίες (μνημόνιο υπάρχει εν ολίγοις παντού), βρίσκω εξαιρετικά ματαιόδοξο το να θεωρεί κάποιος μόνιμα τον εαυτό του αδικημένο που ζει στην Ελλάδα.

Οι μισοί bloggers αυτής της κατηγορίας λοιπόν -ακολουθώντας την “φιλελεύθερη λογική” των μετρίων- θεωρούν περίπου πως έπρεπε να ηγούνται επιστημονικών ομάδων στην NASA, ή στο CERN ξέρω ‘γω και πως χαντακώνονται στην Ελλάδα. Δεν είναι κακό πράγμα η φιλοδοξία. Αρκεί η μη πραγματοποίηση της να μην συνοδεύεται από την πρόφαση και την δικαιολογία της αδικίας, της μόνιμης και διαρκούς ανεπάρκειας της ψωροκώσταινας.

Κανείς δεν λέει πως το εκπαιδευτικό σύστημα είναι τέλειο. Ούτε καν καλό. Δεν είναι καλό όμως για τους φτωχούς. Όσοι έχουν να πληρώσουν συνήθως απολαμβάνουν μιας καλής εκπαίδευσης. Και αν θέλετε την γνώμη μου καλά κάνουν. Αν έχουν την δυνατότητα πολύ καλά κάνουν. Αλλά μην εμφανίζονται και ως τα αποπαίδια του εκπαιδευτικού συστήματος. Τι να πούνε δηλαδή και τα παιδιά από το Πέραμα, την Ελευσίνα, τις φτωχές και υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας;

Επίσης όσον αφορά το εργασιακό πλαίσιο σίγουρα σε κάποιες περιπτώσεις οι συνθήκες στο εξωτερικό μπορεί να είναι καλύτερες για κάποιους. Μπορεί πράγματα που κάνουν εκεί να μην μπορούν να τα κάνουν στην Ελλάδα. Ακόμα δεν είναι καθόλου κακή η απόκτηση εμπειριών και εικόνων. Η απαξίωση όμως του κατεχομένου και η εξιδανίκευση του αλλότριου είναι κλασσικός μικροαστισμός.

Για σκεφτείτε… Όλοι αυτοί οι “επιτυχημένοι” του εξωτερικού, ένα μεγάλο μέρος τους τουλάχιστον, διακρίνονται και γίνονται άρθρα στην Καθημερινή γιατί η κοινωνία είναι βαθιά ταξική. Αν δεν είχαν δηλαδή τις κατάλληλες οικονομικές πλάτες το πιο πιθανό είναι πως δεν θα αποτελούσαν μέρος του άρθρου. Και μην πάμε στην περίπτωση Ξανθόπουλου όπου, αν και ταπεινός και καταφρονεμένος, κατάφερε να σπάσει τους ταξικούς φραγμούς μόνο με το διάβασμα. Αυτά είναι παραμύθια για Σταχτοπούτες που πουλάει το σύστημα για να αποκοιμίζει τον κόσμο.

Ένα καλό δείγμα αυτής της κατηγορίας ανθρώπων βρέθηκε στην βεγκέρα που διοργάνωσε ο Γιωργάκης προκειμένου να απαντήσει(;) σε επιλεγμένες ερωτήσεις που του είχαν υποβληθεί μέσω του διαδικτύου. Και φυσικά για να σε καλέσουν πέρναγες και εσύ και η ερώτηση σου από 1000 κόσκινα, προκειμένου να μη βρεθεί κανένα κολώπαιδο και φέρει σε δύσκολη θέση τον πρωθυπουργό (που δεν θέλει και πολύ για να έρθει).

Φανταστείτε λοιπόν να έχεις την δυνατότητα να ρωτήσεις δια ζώσης κάτι τον Γιωργάκη και να ρωτάς: “Ο ιδρυτής του Facebook είναι μικρότερός μου και επιτυχημένος, αλλά είμαι σίγουρη ότι στην Ελλάδα δεν θα είχε κάνει τίποτα. Ψέμα ή αλήθεια;” (wow!), ή “Γιατί δεν δημεύεται η περιουσία ανθρώπων, που αποδεδειγμένα έχουν κλέψει χρήματα από το Δημόσιο;“, ή “Σκοπεύετε να προβείτε σε πλήρη διαχωρισμό εκκλησίας – κράτους και σε φορολόγηση της εκκλησίας;“. Την παρούσα χρονική συγκυρία, με το παρόν και το μέλλον να καταρρέει, άνθρωποι 20-30 ετών ρωτάνε αν θα είχε κάνει κάτι στην Ελλάδα ο ιδρυτής του Facebook και γιατί δεν δημεύεται η περιουσία όσων έχουν κλέψει το δημόσιο.

Ένας δεν βρέθηκε να ρωτήσει ποια είναι η γνώμη του πρωθυπουργού για την οικογενειοκρατία; Αν ο παππούς του κι ο πατέρας του δεν ήταν πρωθυπουργοί θα γινόταν ποτέ αυτός πρωθυπουργός; Αν μπορεί να ζήσει αυτός με 600 Ευρώ τον μήνα; Πως αισθάνεται που έχει για δεκανίκι της πολιτικής του ένα ναζιστικό κόμμα; Η μαμά του στήνεται από τις 4 το πρωί στο ΙΚΑ και χρειάζεται να περιμένει 3 μήνες για να δει ένα γιατρό; Ποια είναι η άποψή του για το ένα εκατομμύριο ευρώ μάρκα που έφερε στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ ο Τσουκάτος με αποστολέα την Siemens; Γνωρίζει πως την στιγμή που κι ο ίδιος συμμετείχε στην κυβέρνηση Σημίτη έγινε μέσω του χρηματιστηρίου η μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία της Ελλάδας; Όταν ο μπαμπάς του διόριζε για ψηφοθηρικούς λόγους όλους αυτούς στο δημόσιο με την δική του ανοχή ήταν καλά και τώρα θέλει να τους πετάξει σαν στημένες λεμονόκουπες; Πως νιώθει που για αντιπρόεδρο στην κυβέρνησή τους έχει έναν αποδεδειγμένα ψεύτη και συκοφάντη; Γιατί έλεγε ψέματα στον Ελληνικό λαό πως δεν γνώριζε τα οικονομικά δεδομένα πριν κερδίζει τις εκλογές ενώ ο Προβόπουλος τον διέψευσε; Λέει ψέματα ο Προβόπουλος μήπως; Αν ναι γιατί τον διατηρεί στην θέση του διοικητή της Τ.Ε.; κλπ κλπ.

Τώρα κάποιος θα πει πως ο καθένας για την δικιά του την καμπούρα ενδιαφέρεται, για τα δικά του προβλήματα. Για αναλογιστείτε όμως… Ίσως αυτό τελικά να είναι ΤΟ πρόβλημα.

Για να μην μακρηγορώ, όποιος θέλει να φύγει ας φύγει και καλή τύχη. Πάντα εξάλλου οι Έλληνες αστοί είχαν μια λαγνεία προς κάθε τι μη Ελληνικό. Ας πάνε στο καλό λοιπόν. Οι πόρτες είναι ανοιχτές και τα σκυλιά δεμένα. Μόνο μην μας ζαλίζουν με την ματαιοδοξία τους.

Εμείς που έχουμε συνδέσει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας με αυτό τον τόπο και δεν σκοπεύουμε να φύγουμε, έχουμε μια μόνο λύση. Να βγούμε στο δρόμο μαζί με τους εργάτες, τους απολυμένους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους για να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας. Λύσεις δεν θα μας δώσουν οι Γιωργάκηδες κι ούτε πρόκειται να αυτοϊκανοποιούμαστε βάφοντας ζαρντινιέρες.

Υ.Γ. Εννοείται πως δεν αναφέρομαι σε ανθρώπους που θέλουν να φύγουν, ή φεύγουν, γιατί αντιμετωπίζουν πραγματικά προβλήματα (π.χ. δεν έχουν να φάνε, δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και πάνε μετανάστες για να δουλέψουν να ταΐσουν τα παιδιά τους).

http://www.varometro.net/

Δημοσιογραφικές αλητείες

[Ο ξεφτιλισμένος ο Παπαδάκης ανακοίνωσε από την εκπομπή του ότι θα κάνει μήνυση και αγωγή στον Κ. Ζούλα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το παρακάτω άρθρο που τον ξεβρακώνει... Η απόλυτη ξεφτίλα του, είναι ότι χθες παραδέχθηκε μόνος του "περίμενα φοβερή ένταση αλλά δεν φανταζόμουν κάτι τέτοιο"]
 http://dexiextrem.blogspot.gr/2012/06/blog-post_208.html

«Άσε μας να τσακωθούμε λίγο,

μήπως και ανεβούν τα νούμερα...»

Του Κωνσταντίνου Zούλα
Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

«Κύριε Γιώργο, έχω πολύ καλά νέα. Δέχθηκε όχι μόνον η Δούρου, αλλά και η Κανέλλη να είναι αύριο μαζί με τον Κασιδιάρη. Σκέφτομαι να τους βάλουμε και δίπλα δίπλα για να τους έχουμε σε κοινό πλάνο»...

Έχοντας αρκετά μεγάλη πείρα από τη διοργάνωση τηλεοπτικών εκπομπών, είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρος ότι αυτό ήταν το περιεχόμενο του τηλεφωνήματος που έγινε προχθές το απόγευμα στον Γιώργο Παπαδάκη από τον παραγωγό της εκπομπής του. Όπως είμαι επίσης βέβαιος και για την αντίδρασή του: «Μπράβο παιδί μου», θα του είπε και θα χαμογέλασε κάτω από το μουστάκι του, καθώς η εκρηκτική σύνθεση που είχε για μία ακόμη φορά εξασφαλίσει στο χθεσινό του πάνελ θα του χάριζε άλλη μια πρωτιά στα νούμερα της AGB. Είμαι σίγουρος ότι ο ίδιος δεν θα εκλάβει τον πρόλογο ως ανοίκεια συναδελφική επίθεση. Άλλωστε, με την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό που τον διακρίνει, θα συμμερίζεται πλέον την ανάγκη, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, να μιλήσουμε ανοιχτά.

Η τηλεοπτική χάβρα

Ε, λοιπόν, ναι, η ευθύνη ημών των δημοσιογράφων για την κατάντια της χώρας είναι τεράστια. Και κυρίως όσων επί χρόνια οργανώνουμε και εν τέλει νομιμοποιούμε αυτό που τάχα ονομάζεται στην Ελλάδα πολιτικό τοκ σόου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται περί μιας συνειδητής προσπάθειας να μεταφέρουμε στα τηλεοπτικά πλατό τον «σκυλοκαβγά» ενός καφενείου χάριν τηλεθέασης. Άλλωστε, είναι από χρόνια παρατηρημένο: όσο μεγαλύτερη χάβρα, όσο περισσότερος τζερτζελές, τόσο μεγαλύτερη τηλεθέαση.

Δεν επικαλέστηκα τυχαία στον πρόλογο την προσωπική μου τηλεοπτική εμπειρία. Είχα μείνει πραγματικά άφωνος όταν σε μία από τις πρώτες εκπομπές που έκανα στη δημόσια τηλεόραση, δέχθηκα -εκτός αέρος- μια απίστευτη παρατήρηση ενός εκ των κορυφαίων τότε υπουργών της Ν.Δ.

Ενώ διαπληκτιζόταν με τον συνάδελφό του, του ΠΑΣΟΚ κι εγώ εις μάτην προσπαθούσα να τους διακόψω και να τους πω ότι αυτό δεν είναι διάλογος, μόλις έγινε διάλειμμα μού είπε το εξής αμίμητο: «Ασε μας, ρε Κωνσταντίνε, να τσακωθούμε λίγο μήπως και ανεβούν τα νούμερα»...

Ναι, και η ευθύνη των πολιτικών είναι τεράστια. Και κυρίως των λεγόμενων μετριοπαθών, που δέχονται να συναγελάζονται με τους ακραίους συναδέλφους τους. Φτάνει κανείς να παρατηρήσει τη χθεσινή «αντίδραση» του καθηγητή Πρ. Παυλόπουλου ενώ ο Ηλ. Κασιδιάρης έδερνε τη Λιάνα Κανέλλη. Δεν ανασηκώθηκε καν από την καρέκλα του να του φωνάξει «τι κάνεις εκεί, ρε», όπως θα έκανε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος.

Αλλά η στόχευση του παρόντος δεν είναι η ανάδειξη της ευθύνης των πολιτικών, όσο κυρίως της δικής μας. Ας είμαστε επιτέλους ειλικρινείς: σε κάθε αντίστοιχη εκπομπή με αυτήν του κ. Παπαδάκη εδώ και χρόνια υπάρχει η λεγόμενη λίστα διασφαλισμένης τηλεθέασης. Και σε αυτήν περιλαμβάνονται οι εριστικότεροι των βουλευτών ή, έστω, όσοι φωνάζουν περισσότερο, ανεξαρτήτως του τι λένε. Παλαιότερα ήταν ο Γερ. Γιακουμάτος, η Κατερίνα Παπακώστα και ο Κίμωνας Κουλούρης.

Tα τελευταία χρόνια στη λίστα μπήκαν ο Αργ. Ντινόπουλος, ο Αδωνις Γεωργιάδης, η Μιλένα Αποστολάκη, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος και ο Γιάννης Μανώλης. Και καθώς η λίστα πρέπει πάντα να ανανεώνεται, εσχάτως προστέθηκαν ο Παν. Λαφαζάνης, η Ρένα Δούρου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Π. Τατσόπουλος. Η Λιάνα Κανέλλη ήταν πάντα σταθερή «αξία».

Όσο το φαινόμενο των εριστικών φωνακλάδων περιοριζόταν στα λεγόμενα πρωινάδικα, παρέμενε σχεδόν γραφικό. Με τον καιρό, ωστόσο, το πρόβλημα άρχισε να γίνεται σοβαρότερο, όταν στη λίστα της διασφαλισμένης τηλεθέασης κατέφυγαν ακόμη και τα βραδινά πολιτικά τοκ σόου ή ακόμη και τα σοβαρά δελτία ειδήσεων, νομιμοποιώντας πλήρως τη χάβρα και τις φωνές ως τάχα πολιτικό διάλογο.

Επιχαίροντας...

Το γεγονός ότι ο καβγάς κατέστη σταδιακά κεντρική δημοσιογραφική επιδίωξη αποδεικνύεται και από τη στάση των παρόντων συντονιστών. Πολλοί εξ αυτών -ίσως οι περισσότεροι- εδώ και χρόνια όχι μόνον δεν διακόπτουν τον τζερτζελέ, αλλά συχνά συλλαμβάνονται στο πλάνο ακόμη και να επιχαίρουν που πέτυχαν τον στόχο τους. Χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο υποτιμητικό είναι να επιφυλάσσουν για τους εαυτούς τους ρόλο διαιτητή σε παλαίστρα, όταν καταφεύγουν ακόμη και σε διάλειμμα για να ηρεμήσουν τάχα τα πνεύματα, τα οποία οι ίδιοι έχουν υποδαυλίσει με τους «εκλεκτούς» καλεσμένους τους.

Αυτό -μεταξύ πολλών άλλων- πληρώνει σήμερα η ελληνική δημοσιογραφία και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που οι πολίτες μας έχουν βάλει όλους -δημοσιογράφους και πολιτικούς- στο ίδιο τσουβάλι. Πολύ περισσότερο όταν ειδικώς τις τελευταίες εβδομάδες προσκαλούνται στα πλατό οι εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής και αντί οι οικοδεσπότες δημοσιογράφοι να είναι πολύ καλά προετοιμασμένοι για να απομυθοποιούν με αιχμηρές ερωτήσεις τις απόψεις τους, επιχαίρουν ακκιζόμενοι που βρήκαν κι άλλους πελάτες οι οποίοι διεγείρουν τα μηχανάκια της ΑGB...

Σήμερα κιόλας...

Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι πρόθεση του κ. Παπαδάκη ήταν να μετατρέψει τη χθεσινή εκπομπή του σε ρινγκ για να αναμεταδοθεί στα πέρατα του κόσμου. Αλλά αν είναι ειλικρινής ο μακροβιότερος τηλεοπτικός δημοσιογράφος της χώρας, οφείλει σήμερα κιόλας να παραδεχθεί δημοσίως το αυτονόητο: ότι καλώντας χθες στο ίδιο πάνελ την κ. Κανέλλη, την κ. Δούρου και τον Ηλ. Κασιδιάρη, το τελευταίο που τον ενδιέφερε ήταν να γίνει ένας νηφάλιος διάλογος για να διαφωτισθούν οι τηλεθεατές του μια εβδομάδα πριν από τις κρισιμότερες εκλογές της μεταπολίτευσης.

Κατά τα λοιπά, το χθεσινό συμβάν έχει και μια θετική πλευρά. Κατέδειξε στους πολίτες τι πραγματικά είναι η Χρυσή Αυγή. Επομένως, όσοι την εμπιστευθούν και πάλι στις 17 Ιουνίου ουδόλως θα μπορούν να ισχυρισθούν εκ των υστέρων ότι πλανήθηκαν και ότι με την ψήφο τους μετέτρεψαν τη χώρα σε ζούγκλα. Παρεμπιπτόντως, πρέπει να είμαστε οι μόνοι τηλεθεατές στον κόσμο που μέχρι πρότινος αναδεικνύαμε σε δημοφιλέστερη πολιτική εκπομπή ένα τοκ σόου με τον άκρως προφητικό τίτλο: Ζούγκλα...

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_28197_08/06/2012_445987

Δέκα χρόνια χωρίς την Μαλβίνα Κάραλη...

Σαν χθες «έφυγε» η Μαλβίνα Κάραλη

Σαν χθες 7 Ιουνίου του 2002 σώπασε για πάντα μια από τις πιο «αιχμηρές» και ανατρεπτικές φωνές της ελληνικής τηλεόρασης, εκείνη της συγγραφέως, σεναριογράφου και ασυμβίβαστης δημοσιογράφου Μαλβίνας Κάραλη.

Γεννήθηκε στον Πειραιά και καταγόταν από τα Ψαρά της Χίου και τη Θράκη. Απόφοιτη του Αρσάκειου. Σπούδασε κυβερνητική στο Παρίσι. Εργάστηκε επί χρόνια σαν δημοσιογράφος σε εφημερίδες όπως η Απογευματινή και η Ελευθεροτυπία και σαν αρθρογράφος στα περιοδικά Φαντάζιο, Επίκαιρα, Γυναίκα, Κλίκ, 01, με στήλες που άφησαν εποχή όπως το Επ΄Αυτοφόρω (Γυναίκα) και "Σαββατογεννημένη" (στο περιοδικό Symbol της εφημερίδας Επενδυτής, άρθρα που κυκλοφόρησαν μετά το θάνατό της στην ομώνυμη συλλογή).

Η τηλεοπτική της καριέρα ξεκίνησε στην ΕΡΤ και συνέχισε στους τηλεοπτικούς σταθμούς Seven X, ANT1, ΣΚΑΙ, Mega Channel, Star Channel κ.α.

Οι πιο δημοφιλείς εκπομπές της ήταν το Mea Culpa (Seven X), Malvina Live (ΣΚΑΙ), Μalvina Hostess (Mega), Malvina Rixten (STAR). Ο χαρακτήρας αυτών των τηλεοπτικών σόου, που συνήθως προβάλλονταν πριν ή μετά το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, ήταν επιθεωρησιακός.

Η κριτική και η διακωμώδηση της πολιτικής και των προσώπων της, τελικά την μετέτρεψαν σε χρυσό αουτσάιντερ των τηλεοπτικών καναλιών: όλοι αγαπούσαν τις τηλεθεάσεις της, αλλά κανείς δεν είχε την (πολιτική) πολυτέλεια να την φιλοξενήσει στις συχνότητές του.

Παράλληλα, ως σεναριογράφος τιμήθηκε με δύο κρατικά βραβεία σεναρίου για τις ταινίες «Ξένια» (1989) του Πατρις Βιβάνκος και «Κρυστάλλινες Νύχτες» (1992) της Τώνιας Μαρκετάκη. Συνυπέγραψε επίσης τα σενάρια στις ταινίες «Αρχάγγελος του Πάθους» (1987) του Νίκου Βεργίτση και «Ζωή Χαρισάμενη» (1993) του Πατρις Βιβάνκος.

Έγραψε τα βιβλία «Αθώος σαν αγαπημένος» (εκδ. Καστανιώτη), «Τα κορίτσια της Σαβάνα» (εκδ. Νεφέλη), «Πιο πολύ, πιο πολλοί» (εκδ. Αστάρτη), τη συλλογή δημοσιευμάτων «Ο έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες» από την περίοδο 1989-1996 (εκδ. Κάκτος) και σειρά πέντε βιβλίων μαγειρικής υπό τον γενικό τίτλο «Η κουζίνα της Μαλβίνας-Μαλβινέζικα» (εκδ. Αστάρτη). Επίσης, έγραψε την μυθιστορηματική βιογραφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη («Γλυκό κορίτσι»).

Έκανε τρεις γάμους και απέκτησε τρία παιδιά.

Όλοι ξαφνιάστηκαν με την είδηση του θανάτου της το 2002, όταν η Μαλβίνα στα 48 της μόνο χρόνια έχασε τη μάχη με τον καρκίνο, στερώντας από την ελληνική δημοσιογραφία την τόσο απαραίτητη και πάντα επίκαιρη δυναμική της παρουσία.

Μια άλλη άποψη περί Μαλβίνας

Αναδημοσιεύουμε από το τεύχος-12 του περιοδικού "Ρεσάλτο"

Δημοσιεύθηκε: Σαβ Ιούλ 24, 2010

Οι γυάλινοι σταρ

Συγγραφέας: Βασίλης Ραφαηλίδης
Αποδέκτης: Μαλβίνα Κάραλη

Ένα ανελέητο, ανέκδοτο «κατηγορώ» για τους τηλε-σταρ. Προσχέδιο για ένα «πολύ σοβαρό βιβλίο» που θα έγραφε. Γράφει σχετικά ο Βασίλης στο τέλος του κειμένου: «Η δύσκολη κατάσταση της υγείας μου ίσως δεν μου επιτρέψει να επεξεργαστώ έγκαιρα το πολύ σοβαρό βιβλίο που γράφω για σένα. Για μια τέτοια περίπτωση, ας υπάρχει τουλάχιστον αυτό εδώ το πρόχειρο κείμενο».

Το κείμενο αυτό παρέδωσε ο Βασίλης για αξιοποίηση, στον π. Γεώργιο Μεταλληνό, με τα ακόλουθα λόγια:

Αθήνα, 29/1/99

Αγαπητέ μου πατέρα Γεώργιε,

Από την τελευταία σελίδα θα καταλάβετε γιατί σας ενοχλώ.

Από το περιεχόμενο, θα καταλάβετε γιατί έγραψα ένα τόσο «κακό» κείμενο.

Σας παρακαλώ θερμά, φυλάξτε το, για τους λόγους που θα βρείτε στην τελευταία σελίδα.

Ευχαριστώ πολύ,

Βασ. Ραφαηλίδης

Το κείμενο είναι προδημοσίευση από εργασία του πατρός Μεταλληνού για τον Βασίλη Ραφαηλίδη

Αθήνα, 11/1/99

Αγαπητή μου Μαλβίνα,

Είπες κάποτε, ή μάλλον ο Διονύσης (Σημ. ΔΕΕ: εννοεί τον Χαριτόπουλο) το είπε και εσύ το υιοθέτησες, πως το κύριο γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι ότι μπορώ και ζω όπως σκέφτομαι, πως τα βιώματα και οι ιδέες σε μένα ταυτίζονται. Το εκτιμούσες αυτό όταν το έβλεπες να εφαρμόζεται σε άλλους. Όμως, τώρα που εφαρμόζεται και σε σένα δεν το εκτιμάς καθόλου. Σε καταλαβαίνω. Η συνέπεια είναι εντιμότητα, η εντιμότητα προϋποθέτει θάρρος και το θάρρος εδράζεται στην έλλειψη φόβου θανάτου. Κάθε φόβος είναι σε τελική ανάλυση φόβος θανάτου, λέει ο Φρόυντ. Κανένας φοβισμένος δεν μπορεί να είναι τίμιος όσο παραμένει φοβισμένος, λέει ο Καμύ στο «Ο μύθος του Σίσυφου». Αργά ή γρήγορα ο ψοφοδεής θα προδώσει αν βρεθεί πιεσμένος σε οριακές καταστάσεις, όπως λέει ο Γιάσπερς, «ο φιλόσοφος των ορίων» - αν π.χ βρεθεί μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. (Πρόκειται για το μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι του ποιητή).

Κι αυτό ακριβώς έκανες σε μένα. Βρέθηκες σε μια όχι και τόσο πιεστική οριακή κατάσταση, χρειάστηκε δηλαδή να διαλέξεις ανάμεσα στην πισίνα και σε μένα και διάλεξες την πισίνα. Εγώ στη θέση σου θα πνιγόμουν μέσα της για να δώσω ένα σοβαρό νόημα στην υπαρξιακή έννοια του ορίου, αφού δεν μπόρεσα να το δώσω νωρίτερα, απλούστερα και πιο ανθρώπινα.

«Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο»

Φυσικά, οι συνέπειες της προδοσίας σου είναι εντελώς ασήμαντες. Δεν πρόδωσες, δα, και την πατρίδα (!) όπως οι κομουνιστές παλιότερα. Εσύ την πατρίδα την αγαπάς γιατί το επάγγελμα που κάνεις απαιτεί να την αγαπάς προκειμένου να γίνει περισσότερο προσοδοφόρο. Γνωρίζεις πόση ανάγκη έχουν οι απλοί άνθρωποι για φαντασιακή θέσμιση της άθλιας κοινωνικοοικονομικής τους κατάστασης, όπως θα έλεγε ο Καστοριάδης. Οι απλοί άνθρωποι με τα ιδεολογήματά τους είναι η πελατεία σου. Αυτοί σου πληρώνουν, σε τελική ανάλυση, τα 11 εκατομμύρια το μήνα που σου δίνει η άκρως εντυπωσιακή ακροαματικότητα των εκπομπών σου. (Φυσικά, γνωρίζεις πως η ακροαματικότητα στηρίζεται στο κλασικό εμπορικό αξίωμα ο πελάτης έχε πάντα δίκιο-ακόμα και όταν το άδικό του είναι ολοφάνερο για κάθε τίμιο και λογικό άνθρωπο).

Σου ζήτησα να γράψεις για μένα, τον παλιό καλό σου φίλο έναν απʼ τους πρώτους που πριν από 15 χρόνια είδε τις ικανότητές σου και από τότε μέχρι πριν από δύο μήνες σε στήριζε και σε υποστήριζε με ανιδιοτέλεια, έστω μια φράση μόνο από την οποία να φαίνεται πως αποδέχεται ότι η απόλυσή μου από το «Έθνος» ήταν συναρτημένη με τη δική σου αντιδικία με τον Μπόμπολα στο Μέγκα και άρα είχε έναν έμμεσα πολιτικό χαρακτήρα. Ήταν μια ιδέα του δικηγόρου μου Αλέξη Μητρόπουλου. Χρειαζόταν το κείμενό σου για να διεκδικήσει επιτυχέστερα πρόσθετη αποζημίωση για μια απόλυση που δεν θα ήταν δυνατό να έχει εργασιακό χαρακτήρα, αφού 3 μήνες νωρίτερα μου έδωσαν αύξηση 200.000 δραχμών, για να είναι ο μισθός μου την ημέρα της απόλυσης 1.200.000 και η σύνταξή που αναλογεί σʼ αυτόν, 450.000 δραχμές. Αυτά παίρνω τώρα σαν συνταξιούχος. Δεν είναι λίγα, αλλά θα μπορούσαν να είναι περισσότερα. Δεν παριστάνω τον «υπεράνω χρημάτων» και τα σχετικά ιδεαλιστικά ανόητα, αλλά δεν είμαι και «υποκάτω χρημάτων» όπως εσύ.

Αν δεν σε βοηθούσα, αν το περασμένο Πάσχα που προέκυψε το πρόβλημα δεν έπαιρνα το μέρος σου εγκαταλείποντας την καθημερινή στήλη μου στο «Έθνος» υπό την βινέτα «Κάθε Μέρα» διότι αρνήθηκαν να βάλουν σʼ αυτήν κάποια κείμενα που έγραψα για σένα, και συνεπώς αν δε με απέλυαν γιʼ αυτό το λόγο η σύνταξή μου, αν έβγαινα στη σύνταξη του χρόνου θα ήταν 600.000 δραχμές. Εγώ, για μόνο το λόγο πως σε υποστήριξα χάνω 150.000 το μήνα ισοβίως και εσύ κερδίζεις τη φιλία του κ. Τεγόπουλου, του κ. Κόκκαλη, της κ. Βαρδινογιάννη, του κ. Χριστόδουλου. Δηλαδή ανθρώπων που σου είναι περισσότερο χρήσιμοι απʼ τους φίλους και γιʼ αυτό προσπαθείς με κάθε τρόπο να τους κάνεις «φίλους». Το πετυχαίνεις σχεδόν πάντα, χάρη στο μεγάλο ταλέντο σου στις δημόσιες σχέσεις. Άξιος, ο μισθός σου, λοιπόν.

Η πώληση της Ελλάδας από τηλεοράσεως

Έλεγα παραπάνω πως δεν με στήριξες με έναν λόγο σου, γιατί μόνο αυτό σου ζήτησα, μόνο έναν λόγο σου ζήτησα, κι ας ήξερες πως το είχα ανάγκη. Φαίνεται πως εσύ αρκείσαι να στηρίζεις μόνο την πατρίδα, αλλά μόνο όταν αυτή στηρίζει τις απολαβές σου, έτσι που την πουλάς λιανικά από τηλεοράσεως, χωρίς μάλιστα να κινδυνεύεις με παραπομπή στο στρατοδικείο όπως ο φιλόλογος, κωνσταντινουπολίτης, μεγαλοσχολίτης και κομουνιστής πατέρας μου, που το 1920 λιποτάχτησε από τον τούρκικο στρατό για να έρθει να υπηρετήσει την Ελλάδα, όπου θα καθίσει 10 χρόνια στη φυλακή, γιατί αγάπησε την Ελλάδα. Όπως και εγώ άλλωστε, ένας αλλεργικός στην εθνοκαπηλεία.

Θυμάσαι πώς αντέδρασα όταν σε ρώτησα τι θα κάνεις σε περίπτωση σοβαρής ελληνοτουρκικής σύρραξης και εσύ μου απάντησες κυνικότατα πως θα πας στην Ελβετία; Ξέρεις πόσοι καρχαρίες αγάπησαν τον πατρίδα με τον «ελβετικό» τρόπο σου;

Mην με υποχρεώσεις να αποκαλύψω κάποτε με αποδείξεις και τεκμήρια, που τα φυλάγω στο συρτάρι, πώς μεθοδεύεις την πώληση της Ελλάδας από τηλεοράσεως σε συνδυασμό με έναν λαϊκισμό ολικά άσχετο με την ελιτίστικη ιδιοσυγκρασία σου.

Για σένα ο λαός είναι, απλώς, μια φολκλορική κατάσταση. Για μένα, για τον Διονύση, για όλους τους ειλικρινείς αγωνιστές της Αριστεράς αλλά και για τους σωστούς χριστιανούς σαν αυτούς που γράφουν στο περιοδικό «Σύναξη» στο οποίο είμαι συνδρομητής, αν και άσχετος με το Θεό και την θεολογία, ο λαός είναι μια δυνατότητα και για το καλύτερο και για το χειρότερο, όπως λέει ο Μάρξ.

Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε το λαό να πράξει το καλύτερο για τον εαυτό του και οργιζόμαστε κάθε φορά που τον βλέπουμε να υποτάσσεται στους δημαγωγούς. Αλλά εσύ ενδιαφέρεσαι μόνο για την… αποενοχοποίηση του λαού! Τι είσαι για να μοιράζεις αφειδώς άφεση αμαρτιών; Ο τηλεστάρ-πάπας με τα καλά πληρωμένα τηλεσυγχωροχάρτια του; (Θυμάσαι τα «γκαζάκια» που μοίραζες κάποτε στην πιο λαϊκίστικη εκπομπή σου και το σχετικό γράμμα που σου έστειλα τότε. Ο λαϊκισμός είναι το πρώτο σκαλοπάτι για το πέρασμα στο φασισμό, λέει ο Ντανιέλ Γκερέν, ο σοβαρότερος μελετητής του φασιστικού φαινομένου. (Όταν μάθεις να διαβάζεις, να διαβάσεις τη «Φαιά Πανούκλα»).

Αταξικός εθνικισμός

Το δεύτερο σκαλοπάτι για το πέρασμα στο φασισμό είναι ο αταξικός εθνικισμός. Φασισμός χωρίς αταξικό εθνικισμό δε νοείται. Εγώ, και ο Διονύσης ασφαλώς, είμαστε σαφώς υπέρ του ταξικού εθνικισμού. Αυτό προσπάθησα να πω εκείνο το βράδυ στην παρουσίαση του βιβλίου «Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων», του μέχρι πριν από λίγο τρίτου συζύγου σου, Διονύση Χαριτόπουλου.

Εσύ όμως είσαι απλώς… καλή Ελληνίδα! Ωστόσο, μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια ήσουν καλή, πολύ καλή Εβραία. Η οποία μάλιστα καμάρωνε που γεννήθηκε στο Ισραήλ από γονείς γηγενείς Εβραίους, όχι μετανάστες. Η μητέρα σου σε έφερε στην Ελλάδα όταν ήσουν νήπιο, αλλά ο ζάπλουτος σύζυγός της και πατριός σου, ο τραπεζίτης Σακκάς, φίλος στενός και συνεργάτης του Μαρκεζίνη, δε νομίζω πως σου έδωσε κάτι περισσότερο από τα χρήματά του. Εσύ όμως, ούτε καν το όνομά του δε θέλησες να χρησιμοποιήσεις.

Η ταυτότητά σου γράφει πως ονομάζεσαι Μαρία Σακκά, αλλά εσύ προτίμησες να κάνεις όνομά σου ένα ψευδώνυμο, το Μαλβίνα, και να υιοθετήσεις σαν επίθετό σου το επίθετο Κάραλη του πρώτου, πρόσκαιρου και περιστασιακού συζύγου σου.

Τον δεύτερο σύζυγό σου, τον σκηνογράφο Γιώργο Πάτσα, πατέρα του δεύτερου παιδιού σου, τον αγνόησες παντελώς. Πάντως, τον μέχρι πριν από ένα μήνα τρίτο σύζυγό σου τον πεζογράφο Διονύση Χαριτόπουλο, τον τίμησες δεόντως παίρνοντας το επίθετό του μόνο και μόνο για να τον κολακεύσεις. Γνώριζες πως δεν θα αργήσει να την κοπανήσει αν τον ζορίσεις, κι αυτός ήταν ο λόγος που απαγόρευσες αυστηρά και αυταρχικά ακόμα και την τυχαία χρήση του παλιού σου επιθέτου Κάραλη. Καιροσκόπος ακόμα και εδώ.

Όντας φανατική Εβραία και λιγάκι σιωνίστρια μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια, κάποτε κατάλαβες πως, στον τόπο που ζεις και πλουτίζεις οι παραλήπτες της ελληνικότητας είναι περισσότεροι από τους παραλήπτες της εβραϊκότητας. Έγινες, λοιπόν, υποδειγματικά καλή χριστιανή και Ελληνίδα για τις ανάγκες της ακροαματικότητας και μόνο.

Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν θα σου ήταν καθόλου δύσκολο. Έχεις ένα εντελώς σπάνιο ταλέντο στο να γράφεις και να σκηνοθετείς προσοδοφόρα «σενάρια καθημερινότητας». Πρώτα καταστρώνεις το σχέδιο δράσης με κάθε επιμέλεια και μετά υποχρεώνεις τους άλλους να παίξουν τους ρόλους που εσύ έγραψες γιʼ αυτούς.

Δεν είμαι αντισημίτης και το ξέρεις, όμως κοντεύεις να με κάνεις. Αναλογίσου τις ευθύνες που έχουν οι ίδιοι οι Εβραίοι για την ύπαρξη εν τω κόσμω του αντισημιτισμού. Οι απλοί άνθρωποι έχουν ταυτίσει τον εκμεταλλευτή με τον Εβραίο, και ας μην είναι όλοι οι Εβραίοι εκμεταλλευτές. Εσύ όμως, με τον τρόπο σου, είσαι. Αντί, λοιπόν, να χαίρεσαι, έτσι απλά, φυσιολογικά, ταπεινά για τις ικανότητές σου και τα χαρίσματά σου, δεν παραλείπεις να χρησιμοποιείς ιδιοτελέστατα, σαράφικα, ακόμα και τη γοητεία σου. Την έκανες κι αυτή εμπόρευμα όχι μόνο στα σόου, πράγμα θεμιτό, αλλά και στην καθημερινότητα.

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4775

Αλέξης ή Αλέκα…

Αλέξης ή Αλέκα…

του Γιώργου Καραμπελιά

Σε πολλούς είναι γνωστή η αντίθεσή μου με το ΚΚΕ, που χρονολογείται εδώ και πάνω από σαράντα πέντε χρόνια, από το 1966. Άλλο τόσο διαρκεί και η αντίθεσή μου με το ΚΚΕεσ., από τη στιγμή της ίδρυσής του, το 1968. Στην πολιτική και ιδεολογική μου διαδρομή, ήρθα πολλές φορές σε σύγκρουση τόσο με τους πρώτους όσο και με τους δεύτερους. Όσο υπήρχε η Σοβιετική Ένωση και ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» του κρατικού καπιταλισμού, το κύριο μέτωπο εν τοις πράγμασι ήταν με το σοβιετόφιλο ΚΚΕ και τις πρακτικές του. Και οι παλιότεροι γνωρίζουν τις αναρίθμητες συκοφαντίες και επιθέσεις του ΚΚΕ εναντίον μου.

Το δίπολο της αριστεράς

Ωστόσο, από την εποχή της λεγόμενης περεστρόικα και στο εξής –η οποία οδήγησε προς στιγμή, και στην Ελλάδα, σε μια ενοποίηση των άσπονδων εχθρών στον ενιαίο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, το 1988-91–, η κατάσταση μεταβάλλεται. Η Σοβιετική Ένωση και το ανατολικό μπλοκ καταρρέει, το ΚΚΕ αποψιλώνεται από τα πιο σύγχρονα μεσοστρωματικά στελέχη του, και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ συγκροτείται ως ένα νέο μόρφωμα που περιλαμβάνει το εκσυγχρονιστικό ΚΚΕ και το ΚΚΕεσ. Η Δαμανάκη, ο Λαφαζάνης, ο Αλαβάνος, ο Δραγασάκης, ο νεαρός Τσίπρας προέρχονται όλοι από το ΚΚΕ, το οποίο, στη διάσπαση του 1991, απογυμνώνεται από την πλειοψηφία των μέχρι τότε προβεβλημένων στελεχών του, τα οποία συγχωνεύονται σε ένα νέο μόρφωμα με τους προερχόμενους από το ΚΚΕεσ. – Βούτσης, Παπαδημούλης, Κωνσταντόπουλος, Κουβέλης. Το ΚΚΕ περιορίζεται στους ηλικιωμένους της Εθνικής Αντίστασης –που σταδιακά εκλείπουν– σε μια περαστική από τις τάξεις του νεολαία –οι Κνίτες έχουν ελάχιστο χρόνο ζωής στο κόμμα– και ένα τμήμα των λαϊκών στρωμάτων, μικρομεσαίων και εργατικών. Αντίθετα, ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ (μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ), εκπροσωπεί κατεξοχήν τα μεσαία στρώματα του δημοσιοϋπαλληλικού τομέα, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση, τις ΔΕΚΟ, τις τράπεζες, τα ανώτερα μεσαία στρώματα των ελεύθερων επαγγελματιών –αρχιτέκτονες, μηχανικοί– και κατ’ εξοχήν τους διανοουμένους. Συνέβη δηλαδή κάτι ανάλογο με αυτό που είχε συμβεί στην πρώην Σοβιετική Ένωση και τις λοιπές ανατολικές χώρες. Τα νεαρά διευθυντικά στελέχη της Κομσομόλ και του σοβιετικού κόμματος, οι αίλουροι νεαροί, μεταβλήθηκαν στα νέα ηγετικά στρώματα της μετά την περεστρόικα περίοδο, ενώ στο Κομμουνιστικό Κόμμα έμεινε ο Τζουγκάνοφ, ο Γκίζι και ένα τμήμα των λαϊκών στρωμάτων. Έτσι και οι διψασμένοι για εξουσία νεαροί κνίτες της δεκαετίας του 1970 και 1980, που κάποτε υμνούσαν το σοβιετικό στρατόπεδο, πείστηκαν πλέον πως θα έπρεπε να επενδύσουν, για το μέλλον τους, μάλλον στις… Βρυξέλλες. Γι’ αυτό και πολλοί από αυτούς προχώρησαν και πέρα από τον Συνασπισμό, περνώντας στο ΠΑΣΟΚ, όπως η Δαμανάκη, ο Λοβέρδος, ο Ανδρουλάκης ή, προσεκτικότερα, ο Κοτζιάς. Στο ΚΚΕ έμειναν στελέχη μεγαλύτερης ηλικίας και μικρότερων προσδοκιών, αγκιστρωμένα στην αναπαραγωγή του μηχανισμού.

Είναι προφανές, με βάση αυτή την ανάλυση, πού βρισκόταν η δυναμική. Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ-ΣΥΡΙΖΑ, σε όλη την περίοδο των είκοσι χρόνων που ακολούθησε, εξέφρασε την αριστερά της παγκοσμιοποίησης σε όλες τις εκδοχές της: από την πλέον ενσωματωμένη στο σύστημα (καθηγητές πανεπιστημίων, υπεύθυνοι εταιρειών ευρωπαϊκών προγραμμάτων, κ.λπ.) έως την πλέον «αμφισβητησιακή» (οι αριστερίστικες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ).Η τελευταία στρατολογούνταν συχνά από τους γόνους των ενσωματωμένων πατεράδων, αλλά έμεναν και αυτοί πιστοί στις αξίες του κοσμοπολιτισμού και «διεθνισμού». Γι’ αυτό, εξάλλου, όλα τα προηγούμενα χρόνια, και ιδιαίτερα στον κομβικό Δεκέμβρη του 2008, επέμεναν στο σχήμα της συμμαχίας Εξαρχείων-Κολωνακίου. Παρότι λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε μικρότερα εκλογικά ποσοστά από το ΚΚΕ, ήταν αυτός που έδινε τον τόνο στην αριστερά, ενώ, από την εποχή Αλαβάνου και μετά, αρχίζει να διεκδικεί και έναν αυξανόμενο πολιτικό και όχι απλώς ιδεολογικό ρόλο, ως το think tank του εκσυγχρονιστικού στρατοπέδου.

Το ΚΚΕ, αντίστροφα, για να μπορέσει να διατηρηθεί και να διασωθεί η γραφειοκρατία του, ήταν υποχρεωμένο να μετακινηθεί σταδιακά από τη νεολαία και τα μεσοστρώματα και να αγκιστρωθεί στα λαϊκά στρώματα. Γι’ αυτό, τα τελευταία χρόνια, έχει μεταβάλει σε κέντρο βάρους της πολιτικής του τακτικής, το ΠΑΜΕ, τις κινητοποιήσεις για θέματα όπως η Χαλυβουργία, το Πέραμα, ενώ υιοθετεί παλιά «αριστερίστικα» συνθήματα του τύπου «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» κ.λπ. Στον βαθμό, δηλαδή, που τα Εξάρχεια, το Κολωνάκι και τα «προοδευτικά» βόρεια προάστια μετακομίζουν προς τον ΣΥΡΙΖΑ –και την ανεξαρτητοποιηθείσα συνιστώσα του, ΔΗ.ΜΑΡ– το ΚΚΕ πραγματοποιεί μία αντίστροφη κίνηση. Εξαιτίας δε του γεγονότος ότι η εργατική τάξη έχει συρρικνωθεί τα τελευταία χρόνια, από την αποβιομηχανοποίηση και την είσοδο των μεταναστών, αυτή η φιλεργατική πολιτική εκφράζεται με μια όλο και μεγαλύτερη θεωρητική και ιδεολογική ακαμψία –επιστροφή στον Στάλιν, τον Ζαχαριάδη και τον αριστερισμό της δεκαετίας του ’70. Η διαφορετική κοινωνική του σύνθεση το κάνει να κρατάει και μια άλλη στάση απέναντι στην κρίση που ζούμε σήμερα. Το ΚΚΕ, έχοντας τη μακρά και πικρή εμπειρία διώξεων, επαναστάσεων και ανατροπών ενενήντα χρόνων, γνωρίζει πολύ καλά πως δεν μπορείς να παίζεις με την επανάσταση, όπως κάνουν οι γόνοι των ανώτερων μεσοστρωμάτων. Γνωρίζει πολύ καλά πως μια καταστροφική επιτάχυνση της κρίσης θα πληρωθεί κατεξοχήν από τα λαϊκά στρώματα – παρότι, αυτά αγανακτισμένα, μοιάζουν να επιλέγουν τη λογική: «αφού έχουμε ήδη καταστραφεί, τι άλλο μπορούμε να πάθουμε». Το ΚΚΕ γνωρίζει ότι μπορούμε να πάθουμε πολύ χειρότερα, ιδιαίτερα όσοι δεν έχουν ευρώ σε ξένες τράπεζες ώστε να προσδοκούν κέρδη με την επιστροφή στη δραχμή.

Όμως, η ακαμψία του και η ξύλινη γλώσσα του καταστρέφει τη δυνατότητα να επικοινωνήσει άμεσα και πειστικά μ’ ένα λαό σε αναβρασμό. Έτσι, περιορίζεται στο να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και να υπενθυμίζει πως το λαϊκό κίνημα δεν έχει τη δυνατότητα να αναλάβει την εξουσία, άποψη που μοιάζει να είναι ηττοπαθής και να ευνοεί την ακινησία για ένα μεγάλο ποσοστό των αγανακτισμένων.

Η άνοδος του Σύριζα

Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ, από την εποχή της «αλαβανικής μεταπολίτευσης», μοιάζει να έχει ούριο τον άνεμο. Ήδη από το 2007, από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, με τα επαναλαμβανόμενα σπασίματα τραπεζών και καταστημάτων κάθε Πέμπτη, για αρκετούς μήνες, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να προσανατολίζεται από τον παραδοσιακό παρα-σημιτικό εκσυγχρονισμό σε μια νέα αυτόνομη πολιτική. Γι’ αυτό και ο κεντρογενής Νίκος Κωνσταντόπουλος αντικαταστάθηκε από τον απόγονο ενός πολιτικού τζακιού, που είχε θητεύσει στην ΚΝΕ και τις Βρυξέλλες, τον Αλέκο Αλαβάνο, τον άνθρωπο που εξέφρασε αυτό τον μετασχηματισμό. Τωόντι, μετά την πτώση του ΠΑΣΟΚ, το 2004, και την άνοδο της Νέας Δημοκρατίας, ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε, σταδιακά, να εκφράζει πολύ πιο αποτελεσματικά, την αντιπολίτευση των δημοσίων υπαλλήλων των μεσαίων στρωμάτων και ιδιαίτερα των νεαρών, απ’ ό,τι το ετοιμοθάνατο και εσωτερικά φθαρμένο ΠΑΣΟΚ: στη διάρκεια των χρόνων 2004-09, ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται στον πρωταγωνιστή της διαμαρτυρίας και φτάνει δημοσκοπικά κάποια στιγμή, το 2008, να υπερκεράσει ακόμα και το ΠΑΣΟΚ.

Τα πράγματα επιταχύνονται μετά την παγκόσμια κρίση του 2008. Το σύστημα του παρασιτικού εκσυγχρονισμού έχει μπει σε αθεράπευτη κρίση, το ΑΕΠ παύει να ανεβαίνει, οι διορισμοί στο δημόσιο φρακάρουν, τα πανεπιστήμια παύουν να προσλαμβάνουν τους αριστερούς διδάκτορες, τα ευρωπαϊκά προγράμματα δεν επαρκούν πλέον, η ανεργία των νέων αρχίζει να διογκώνεται. Ο Αλαβάνος και η περί αυτόν ηγετική ομάδα αντιλαμβάνεται πως ένας νέος ριζοσπαστισμός διαπερνά τα μεσαία στρώματα –ιδιαίτερα στις νεαρές ηλικίες– που δεν μπορούν να αναπαράγονται απρόσκοπτα, όπως κατά την υπέροχη σημιτική εποχή. Έτσι, με αφετηρία τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, μετακινείται προς τα αριστερά, γεγονός που αποτυπώνεται και στην ενίσχυση των αριστερίστικων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Η πιο ολοκληρωμένη αποτύπωση αυτής της στρατηγικής υπήρξε ο Δεκέμβρης του 2008, όταν, κάτω από την πολιτική ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ, θα ξεδιπλωθεί μια «μηδενιστική επανάσταση», έκφραση του αδιεξόδου μιας παρασιτικής κοινωνίας. Ο Δεκέμβρης του 2008 αποτελεί και την οριστική αφετηρία αυτού του νέου ΣΥΡΙΖΑ. Η εξουσία βρίσκεται κυριολεκτικά στους δρόμους και η κατάληψή της δεν είναι πλέον ανέφικτη. Απαιτείται απλώς θάρρος και… κατάλληλοι πολιτικοί ελιγμοί. Με επικεφαλής τον Αλαβάνο και μαθητευόμενο αρχηγό τον Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να πείθεται πως μπορεί δυνητικά να αντικαταστήσει το ΠΑΣΟΚ ως ο φορέας του πολιτικού κόμματος του «εκσυγχρονισμού», με αριστερότερο, κεϋνσιανό πρόσημο…

Η κρίση θα επιταχύνει τις εξελίξεις και θα επιβεβαιώσει αυτή τη νέα στρατηγική, έστω και αν ο Αλαβάνος έχει παραχωρήσει τη θέση του στον μαθητή του. Το ΠΑΣΟΚ είναι φθαρμένο και διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι και δεν μπορεί πλέον να εκφράσει τα μεσαία στρώματα που οδηγούνται στην καταστροφή. Είχε έρθει η ώρα του Αλέξη. Γι’ αυτό εξάλλου και το πιο μετριοπαθές τμήμα του Συνασπισμού, πιο κοντά ηλικιακά και κοινωνικά στο ΠΑΣΟΚ, θα αποφασίσει εν τέλει να εγκαταλείψει τον ΣΥΡΙΖΑ και να ιδρύσει τη ΔΗ.ΜΑΡ, κίνηση που επιτάχυνε την «αριστερόστροφη» μετεξέλιξη του υπόλοιπου ΣΥΡΙΖΑ.

«Μακιαβελισμός» ή υπευθυνότητα;

Το ερώτημα που τίθεται σήμερα στον ελληνικό λαό είναι εάν θα αναλάβει το ρίσκο να αναθέσει την εξουσία στο «οργισμένο ΠΑΣΟΚ», για να… θεραπευθεί οριστικά από την μεταπολιτευτική πασοκίτιδα. Δηλαδή, θα χρειαστεί η ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, σε αυτές ή τις επόμενες εκλογές, για να καταδειχθεί πως μία αναδιανεμητική στρατηγική παρασιτικού χαρακτήρα, σε μια χώρα που υποφέρει από την έλλειψη παραγωγής, και περνάει μια σαρωτική κρίση, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε ένα καθολικό αδιέξοδο και μια δραματική αποτυχία, με καταστρεπτικές συνέπειες για την ίδια την αριστερά;

Πάρα πολλοί φίλοι μάς καλούν να «δώσουμε μια ευκαιρία» στον ΣΥΡΙΖΑ, με μια οιονεί «μακιαβελική» πρόταση: για να ολοκληρωθεί η υπέρβαση της μεταπολίτευσης, θα πρέπει να αποκαλυφθεί και ο τελευταίος εκφραστής του, ο Σύριζα, και να αναλάβει την πολιτική εξουσία, έστω και για κάποιους μήνες. Αν θέλαμε να κινηθούμε μικροκομματικά και οπορτουνιστικά, θα μπορούσαμε να δεχτούμε κάτι τέτοιο. Επειδή όμως το διακύβευμα δεν είναι το εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταστραφεί γρηγορότερα στην εξουσία, με «πολιτικά οφέλη» για μας, αλλά η τύχη της χώρας, γι’ αυτό και δεν είμαστε διατεθειμένοι να συναινέσουμε σε μια τέτοια στρατηγική. Προτιμούμε τον ξύλινο λόγο του ΚΚΕ –διότι εκφράζει, έστω και στρεβλά, τα συρρικνωμένα εργατικά στρώματα του λαού μας– από την πολυπράγμονα κινητικότητα του ΣΥΡΙΖΑ, που εκφράζει τα αεριτζίδικα μεσοστρώματα σε κρίση. Εξάλλου, σύντομα, οι ίδιες οι δυνάμεις που ακολουθούν το ΚΚΕ καθώς και οι αγανακτισμένοι που πείθονται από το ωραίο χαμόγελο του Αλέξη, θα υποχρεωθούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και να εγκαινιάσουν μια νέα επώδυνη αλλά αυθεντική πορεία. Όταν υποστηρίζουμε πως ζούμε το τέλος της μεταπολίτευσης, το εννοούμε για όλους. Σ’ αυτές τις εκλογές λοιπόν, πιο κοντά με την παλιά μου συντρόφισσα… Αλέκα. Και για να μιλήσουμε «πολιτισμικά», προτιμούμε τις συνοικιακές καφετέριες και τα σουβλατζίδικα, από τα in μπαρ του Κολωνακίου και των Εξαρχείων.

6 Ιουνίου 2012

Απάντηση στον Κώστα Σαμάντη και τον Παρασκευά Καρασούλο

Είναι προφανές και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά και ο Παρασκευάς Καρασούλος και ο Κώστας Σαμάντης πως η κοινωνική σύνθεση και ο χαρακτήρας ενός κόμματος δεν κρίνεται από τους ψηφοφόρους που το στηρίζουν, και μάλιστα σε εκλογές με τόσο αστραπιαίες ανατροπές όπως εκείνες της 6ης Μαΐου. Εξάλλου, αν αυτό ήταν το κριτήριο για τη φύση των κοινωνικών κομμάτων, τότε το ΠΑΣΟΚ του 2009 ήταν ένα εξαιρετικά λαϊκό κόμμα και στις εκλογές της 6ης Μαΐου, το λαϊκότερο κόμμα ήταν η… Χρυσή Αυγή.

Αντίθετα, η φύση ενός κόμματος κρίνεται τόσο από τα κοινωνικά συμφέροντα τα οποία εκφράζει, όσο και από τον πυρήνα των εκπροσώπων του και τις κοινωνικές τους και πολιτισμικές τους αναφορές. Υπό αυτή την έννοια, ο Συνασπισμός/ΣΥΡΙΖΑ στην ιστορική του διαδρομή των είκοσι χρόνων, αποτέλεσε όντως το think tank του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ και εξέφραζε κατεξοχήν τα πιο δυτικοστραφή και παγκοσμιοποιημένα στρώματα της ελληνικής διανόησης.

Προφανώς η κρίση ριζοσπαστικοποίησε αυτόν τον χώρο με αποτέλεσμα τα πιο «βολεμένα» και καθεστωτικά στοιχεία του να αποχωρήσουν με την ΔΗ.ΜΑΡ. Ωστόσο η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ σε μια πρώτη φάση δεν ήταν δυνατόν παρά να είναι «παρασιτικού τύπου». Δηλαδή, μια στροφή προς το «λεφτά υπάρχουν» και την αναδιανεμητική αναπαραγωγή του κυρίαρχου μοντέλου και όχι προς μια παραγωγική λογική μετατροπής του μοντέλου της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Εξάλλου εκεί συναντάει και το βαθύ ΠΑΣΟΚ, την Κατσέλη, τον Κοτσακά, τον Ραυτόπουλο κ.ο.κ.

Βεβαίως η αιφνίδια προσέλκυση λαϊκών στρωμάτων, ανοίγει την δυνατότητα για μια πιθανή μετατροπή στο μέλλον της ίδιας της φύσης ενός κόμματος των διανοούμενων ελίτ σε λαϊκό κόμμα. Ωστόσο αυτό, απαιτεί χρόνο και ώσμωση ανάμεσα στο λαϊκό στοιχείο και τον κομματικό πυρήνα, πράγμα που η ταχύτατη εκτίναξη ενός κόμματος από το 3% στο 30% δεν το επιτρέπει. Η ιδεολογία και η πολιτική του τείνουν να αναπαράγουν στο άμεσο επίπεδο τα δεδομένα και τις λογικές που για χρόνια ολόκληρα το χαρακτήριζαν.

Γι’ αυτό και θεωρώ τυχοδιωκτική και επικίνδυνη την προσπάθεια «κατάληψης» της εξουσίας από ένα τέτοιο κόμμα και είμαι πεισμένος πως θα αφήσει πίσω της στο βαθμό που επιτύχει όχι μόνο τα συντρίμμια του ίδιου αυτού του κομματικού φορέα, αλλά και της αριστεράς στο σύνολό της και ίσως και της ίδιας της χώρας.

Η μετακίνηση ενός λαού προς μια νέα συνείδηση και η μετατροπή του σε ένα επαναστατικό υποκείμενο, προϋποθέτει την οικοδόμηση ενός οργανωμένου και συνειδητού λαϊκού κινήματος και την διαμόρφωση μιας νέας ιδεολογικής κατεύθυνσης η οποία δεν μπορεί να αρκείται σε ψήγματα μιας άλλης λογικής που εκφράζουν ορισμένοι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ τη στιγμή που ο εθνομηδενισμός εξακολουθεί να παραμένει κυρίαρχος στο εσωτερικό του πολιτικού του πυρήνα.

Γι’ αυτό, η άποψή μου είναι ως προς αυτό το σημείο πλησιέστερη προς εκείνη του ΚΚΕ έστω και αν εμφανίζεται με τη μορφή μιας κομπλεξικής ακινησίας και εκφράζει κατά βάθος την περιθωριοποίηση των παλιών παραγωγικών λαϊκών τάξεων της χώρας. Τηρουμένων των αναλογιών κατά τον ίδιο τρόπο που τμήματα του λαϊκού σώματος μένουν αγκιστρωμένα σε έναν ορθόδοξο φονταμενταλισμό, διότι δεν διαθέτουν άλλη διέξοδο, το ίδιο ισχύει με τα λαϊκά και εργατικά στρώματα που βρίσκονται στους κόλπους του ΚΚΕ. Και εγώ, όπως γνωρίζετε, υπήρξα πάντα συνεπής στις επιλογές μου, να βρίσκομαι πάντα πιο κοντά στα λαϊκά στρώματα.

Γι’ αυτό λοιπόν πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συνεχίσει μια πορεία από την παρασιτική ριζοσπαστικοποίηση σε μια αυθεντική λαϊκή ριζοσπαστικότητα και ο χειρότερος σύμβουλος για κάτι τέτοιο θα ήταν η μεταβολή του μέσα σε δύο μήνες από ένα κόμμα ευρωπαϊστικής διαμαρτυρίας σε κόμμα που αναλαμβάνει να διαχειριστεί την μεγαλύτερη κρίση της μεταπολεμικής Ελλάδας. Γι’ αυτό, εξ άλλου, είμαι πεπεισμένος πως και στο εσωτερικό του την πιο τυχοδιωκτική λογική της πολιτικής επιτάχυνσης, την επιλέγουν εκείνες οι δυνάμεις που φοβούνται την πιθανή μετεξέλιξή του σε ένα αυθεντικά λαϊκό κόμμα. Και προφανώς βέβαια οι «σύμμαχοι» του βαθέως ΠΑΣΟΚ.

Όσο για το τι έχουμε υποστεί από το ΚΚΕ, αυτά είναι αναρίθμητα, και όπως ξέρει ο Παρασκευάς, εγώ έχω υποστεί τα περισσότερα. Ωστόσο δεν αφήνω τις προσωπικές μου εμπειρίες να υποκαθιστούν τα αναλυτικά μου εργαλεία, και εξάλλου εδώ και αρκετά χρόνια ακολουθώ πάντα τη ρήση «άφες αυτοίς…», και όλο και πιο πολύ δυσπιστώ απέναντι στους «έξυπνους», που στη μεταπολιτευτική Ελλάδα καβάλησαν στο σβέρκο τους «χαζούς».

Γ.Κ.

http://ardin-rixi.gr/archives/6080

Με ποια Τουρκία θα ρισκάρει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Με ποια Τουρκία θα ρισκάρει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Ώστε έτσι, λοιπόν! Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Μπαλάφας προτείνει να κοπούν όλες οι δαπάνες για εξοπλισμούς και να αφήσουμε την Εθνική μας Άμυνα στην τύχη της. «Θα το ρισκάρουμε»» , δηλαδή αν μείνουμε άοπλοι και απαράσκευοι απέναντι σε μία Τουρκία που εξοπλίζεται συστηματικά και σχεδιάζει κακά εναντίον μας, μας λέει το στέλεχος αυτό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Βέβαια αφού κάποιοι σφύριξαν στον κ. Τσίπρα ότι έγινε σοβαρό ολίσθημα εθνικών και διεθνών διαστάσεων, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συνεδρίασε με τις διάφορες συνιστώσες και αφού έβγαλε συμπέρασμα –αν κατόρθωσε να βγάλει- έσπευσε να επισκεφθεί το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης για να αλλάξει το κλίμα. Οι δηλώσεις Μπαλάφα δεν ανακλήθηκαν ούτε υπήρξε επίσημη κομματική διάψευσή τους. Απλώς οι κ.κ. Τσίπρας και Γλέζος μαζί με την κυρία Δούρου κατέφυγαν σε ανέξοδα λογίδρια κατά του κακού συστήματος παραγγελίας των εξοπλιστικών συστημάτων.

Το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων απορεί και εξίσταται με τις τραγελαφικές θέσεις, αντιθέσεις και συνθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η Άγκυρα και οι στρατηγοί της τρίβουν τα χέρια τους ελπίζοντας να είναι η Ριζοσπαστική Αριστερά πρώτο κόμμα στις 18 Ιουνίου. Άλλωστε η ψήφος των Μουσουλμάνων της Θράκης, εκ των οποίων πολλοί παίρνουν γραμμή από το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής, εστράφη μαζικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή 6 Μαίου.

Όλοι αυτοί οι τζάμπα ειρηνιστές και αντιμιλιταριστές του γλυκού νερού μάλλον δεν έχουν καμία αίσθηση της πραγματικότητος. Η γείτων Τουρκία δια του Υπουργού Εξωτερικών της, του κ. Νταβούτογλου, έχει επανειλημμένως διακηρύξει με λόγια και με κείμενα ότι θέλει να μετατρέψει τη Δυτική Θράκη σε νέο Κόσσοβο, δηλαδή να την αποσχίσει από την Ελλάδα. Η Τουρκία εξ άλλου απειλεί με πόλεμο αν επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα, αμφισβητεί το δικαίωμά μας να ανακηρύξουμε ΑΟΖ, κατατάσσει το Καστελλόριζο εκτός ελληνικών συνόρων, κατέχει το 40% της Κύπρου και προχωρεί το Σχέδιο Β για διεθνή αναγνώριση ξεχωριστού τουρκοκυπριακού κράτους.

Επιπλέον ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός με ποια Τουρκία έχουμε να κάνουμε, αφού ισχυρίζεται ότι είναι ευαίσθητος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η Τουρκία, κ. Τσίπρα και κ. Μπαλάφα με την οποία θέλετε να ρισκάρουμε αλλά και να παζαρέψουμε αν θα έχουμε ΑΟΖ ή όχι, είναι η πρώτη χώρα σε όλη την Ευρώπη σε αριθμό καταδικαστικών αποφάσεων από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η Τουρκία εξάλλου μόλις προσφάτως υποβαθμίσθηκε από το Αμερικανικό ΥΠΕΞ ως προς την τήρηση των στοιχειωδών ελευθεριών. Από τη κατηγορία των χωρών «υπό επιτήρηση» μετακινήθηκαν στην κατηγορία των «χωρών που προκαλούν ανησυχία».

Και φυσικά δεν πρέπει να μας διαφεύγει και η εκτενής επιστολή της Κυπριακής Δημοκρατίας που απεστάλη προ εβδομάδος στην Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης σχετικά με την ατιμωρησία του τουρκικού στρατού για τα εγκλήματα του Αττίλα στην Κύπρο. Η επιστολή καταγγέλλει ότι η Άγκυρα, παρά τις εις βάρος της αποφάσεις του ΕΔΑΔ, αρνείται να βοηθήσει το έργο της Επιτροπής Αγνοουμένων. Σημειώνεται επίσης ότι μέχρι τώρα ο κατοχικός στρατός στην Κύπρο αρνείται να επιτρέψει τις έρευνες και τις εκταφές αγνοουμένων σε στρατόπεδα και άλλους στρατιωτικούς χώρους.

Συγκλονιστικές είναι οι μαρτυρίες που βασίζονται σε απομνημονεύματα Τούρκων αξιωματικών και αποδεικνύουν εγκλήματα του Αττίλα κατά αμάχων τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974. Μέχρι και αποκεφαλισμοί ανδρών και γυναικών αναφέρονται! Η Τουρκία δεν έχει ζητήσει συγγνώμην, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται μην την ενοχλήσουμε! Με αυτά τα μυαλά θέλουν να μας κυβερνήσουν;

Κ.Χ. 30.5.2012

Ένας αξιοπρεπής Πρωθυπουργός που πρέπει να παραμείνει στην θέση του

Σαράντα λεπτά κράτησε η συνάντηση του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Π. Πικραμ­μένου με την Άγγελα Μέρκελ. Χρόνος μεγαλύτερος από ό,τι συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο-αναταπόκριση από την εφημ. ΕΘΝΟΣ για να αντιληφθούμε όλοι τί συμβαίνει όταν κάποιος μορφωμένος και επαρκέστατος Έλληνας (και όχι οι διάφοροι γελοίοι πολιτικάντηδες) γίνεται Πρωθυπουργός...

Όπως μουρμούριζαν κάποιοι από αυτούς τους φαιδρούς: Ευτυχώς που σε 2 εβδομάδες φεύγει. Μας χαλάει την πιάτσα...

ΔΕΕ

Τι είδε ένας... πρωτάρης στη Σύνοδο Κορυφής

Ο ελληνικός λαός μαστίζεται και υποφέρει από την ανεργία και την οικονομική δυσπραγία, είπε ο Έλληνας πρωθυπουργός στους συνομιλητές του.

Πάγωσαν οι Βέλγοι μοτοσικλετιστές της Αστυνομίας που συνόδευαν για λόγους ασφαλείας τους ξένους αξιωματούχους από τη Σύνοδο Κορυφής στο αεροδρόμιο, όταν είδαν έναν από τους επισήμους να κατεβαίνει από το θωρακισμένο αυτοκίνητο και να έρχεται γρήγορα γρήγορα προς το μέρος τους. Κοιτάχτηκαν αμήχανα μεταξύ τους, πιστεύοντας ότι ίσως ακούσουν παράπονα για κάτι που δεν έκαναν σωστά. Αντ' αυτού είδαν με ανοικτό το στόμα τον Ελληνα υπηρεσιακό πρωθυπουργό Π. Πικραμμένο να τους χαιρετά έναν έναν διά χειραψίας και να τους ευχαριστεί ευγενικά για την άψογη παροχή των υπηρεσιών τους. Εντυπωσιασμένοι από τη στάση του Ελληνα πρωθυπουργού, παρέμειναν κοντά του μέχρις ότου μπήκε στην αίθουσα του αεροδρομίου για την επιστροφή στην Ελλάδα.

Το περιστατικό έγινε γνωστό όταν οι ξένοι αστυνομικοί επικοινώνησαν μέσω ασυρμάτου με συναδέλφους τους στην πρεσβεία μας στις Βρυξέλλες, εξιστορώντας το συμβάν σαν κάτι που τους συνέβη για πρώτη φορά όσο καιρό εργάζονται σε αντίστοιχες υπηρεσίες ασφαλείας σε κορυφαίο επίπεδο και μιλώντας με τα καλύτερα λόγια για τον Ελληνα πρωθυπουργό.

Χωρίς διερμηνέα

Με το ασυνήθιστο αυτό περιστατικό (που στην πραγματικότητα αποτελεί μια καθημερινή ανθρώπινη συμπεριφορά για τον ίδιο), ο Π. Πικραμμένος μπορεί να «κέρδισε» τους ξένους αστυνομικούς, αλλά, όπως φαίνεται, άφησε μάλλον ευχαριστημένους και τους επίσημους συνομιλητές του, αν κρίνει κανείς από τις ασυνήθιστα μακρόχρονες συζητήσεις και την προσοχή με την οποία τον άκουσαν. Το ραντεβού του με την καγκελάριο Α. Μέρκελ κράτησε σχεδόν σαράντα λεπτά, πολύ περισσότερο απ' ό,τι συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, ενώ γόνιμες μακρές συζητήσεις έγιναν και στα τετ α τετ με τους υπόλοιπους ηγέτες χωρίς να χρειάζεται διερμηνέας, αφού ο Π. Πικραμμένος μιλά άπταιστα γερμανικά, γαλλικά και αγγλικά.

Στη διάρκεια των συναντήσεων αυτών, όπως και στο επίσημο γεύμα ο Ελληνας πρωθυπουργός απευθύνθηκε κυρίως στο θυμικό και τράβηξε την προσοχή των συνομιλητών του εξηγώντας τους ότι ο ελληνικός λαός μαστίζεται και υποφέρει από την ανεργία και την οικονομική δυσπραγία. Παίζοντας στην κυριολεξία «εκτός έδρας», αξιοποίησε το απαγορευμένο για έναν δικαστικό λειτουργό συναισθηματικό στοιχείο, αφήνοντας στην άκρη την ψυχρή επιχειρηματολογία της δικανικής προσέγγισης.

Αν και αρχικά ήταν πολύ διστακτικός και ανήσυχος για το τι θα συναντούσε στη Συνδιάσκεψη, λόγω των επικριτικών δηλώσεων ξένων ηγετών και του κλίματος που μεταφερόταν το τελευταίο διάστημα από το εξωτερικό για την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης στη χώρα μας, στο τέλος μόνο... πικραμένος δεν θα μπορούσε να είναι.

Οι συζητήσεις έγιναν σε απροσδόκητα θετικό κλίμα και οι ξένοι επίσημοι επανέλαβαν την πρόθεσή τους να στηρίξουν την Ελλάδα, χωρίς ωστόσο να λοξοδρομήσουν από τη θέση τους ότι η χώρα πρέπει να κινηθεί με βάση τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει, εκφράζοντας πάντως τη συμπάθειά τους για τον χειμαζόμενο πληθυσμό.

Τίμησε το ψάρι

Μόλις ολοκληρώθηκε η συνέντευξη Τύπου στις 3.30 τα ξημερώματα, ο Π. Πικραμμένος ευχαρίστησε τα μέλη της ολιγομελούς (10μελούς) ελληνικής αντιπροσωπείας για την προσφορά τους και κέρασε όλους ένα ποτό, πληρώνοντας με την πιστωτική του κάρτα. Την πρόσκληση απηύθυνε και στα μέλη της προσωπικής του φρουράς που, όμως, αρνήθηκαν καθώς δεν επιτρέπει η κατανάλωση αλκοόλ εν ώρα υπηρεσίας.

Στο αεροπλάνο της γραμμής για τις Βρυξέλλες ήταν και η σύζυγός του Αθηνά, το εισιτήριο της οποίας πλήρωσε ο ίδιος για να μη χρεωθεί το Δημόσιο. Η παρουσία της ήταν απόλυτα διακριτική και όπως έγινε γνωστό χρησιμοποίησε μέσα μαζικής μεταφοράς για να επισκεφθεί διάφορα αξιοθέατα της πόλης.

Τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό συνόδευσε μόνο στο επίσημο μεσημεριανό γεύμα, που διοργάνωσε και πλήρωσε η φινλανδική αντιπροσωπεία, στο πλαίσιο της προεδρίας της στην ΕΕ. Οπαδός του καλού φαγητού και δεινός ψαροτουφεκάς, ο Π. Πικραμμένος φυσιολογικά επέλεξε από το πλούσιο μενού το ψάρι και το τίμησε. Βγαίνοντας, το πρώτο του μέλημα ήταν να ρωτήσει εάν είχαν φάει και τα μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας, που τον ευχαρίστησαν για το ενδιαφέρον του. Ολοι είχαν να πουν, άλλωστε, έναν καλό λόγο για τον τυπικά «πρωτάρη» της Συνόδου, την άψογη στάση και συμπεριφορά του.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63662394

Τα πράσινα τρωκτικά

Ο ανακριτής Μαλής σπάει την ομερτά των διεφθαρμένων και καλεί το ΚΥΣΕΑ των υποβρυχίων – Η απόρρητη επιστολή που τινάζει στον αέρα τα περί “άγνοιας”

Αποκαλύπτουμε την επιστολή που αποδεικνύει ότι το ΚΥΣΕΑ ήταν ενήμερο για την απάτη!

Στοιχείο της δικογραφίας η έκθεση Καμμένου προς τον Καραμανλή (1999) για τα υποβρύχια.

Το “απόρρητο” ΚΥΣΕΑ

Ο Άκης στην φυλακή, αλλά το ΚΥΣΕΑ που υπέγραψε την αγορά της ντροπής αντιμετώπιζε την άθλια προστασία των βαρώνων της διαπλοκής. Μόνο κάποιος ανεγκέφαλος πρασινοφρουρός θα πίστευε βέβαια ότι ο Άκης έφαγε μόνος του τα εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ της μίζας.

Οι υπογραφές των εκλεκτών του εκσυγχρονισμού στο επίμαχο ΚΥΣΕΑ δεν έπαιξαν σε κανένα από τα μεγάλα ΜΜ”Ε” αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς, υπάρχει το διαδίκτυο. Έτσι για να βλέπει ο κόσμος ποιοί συμμετείχαν (εσκεμμένα ή από “άγνοια” θα το κρίνει η δικαιοσύνη) στο μεγάλο φαγοπότι εις βάρος της πατρίδας.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο όπλο στα χέρια του ανακριτή, που αποδεικνύει ότι όλο τα περισσότερα μέλη του ΚΥΣΕΑ αλλά και ο ίδιος ο Σημίτης ήταν ενήμεροι για το φωτογραφικό της ανάθεσης. Είναι η επιστολή που αποδεικνύει ότι δεν υπήρξε διαγωνισμός, αλλά οι συνεργάτες του Τσοχατζόπουλου “έστησαν” προσφορές ώστε οι Γερμανοί να ολοκληρώσουν το πλιάτσικο και οι πολιτικοί να γεμίσουν τους λογαριασμούς τους με κάποια εκατοντάδες εκατομμύρια μίζας. Η επιστολή μάλιστα ήταν ο βασικός μοχλός πίεσης από την πλευρά του Άκη και φαίνεται ότι την χρησιμοποίησε μόλις κατάλαβε ότι οι σύντροφοι του τον εγκαταλείπουν.

Για να καταλάβετε τι θα διαβάσετε. Η συμφωνία με τα υποβρύχια είναι απ’ ευθείας ανάθεση και όχι διαγωνισμός. Όλοι λοιπόν έριξαν τα βάρη στον Άκη, ότι έκανε μόνος του την μεθόδευση και παρουσίασε ως διαγωνισμό μία κραυγαλέα υπόθεση, έχοντας ετοιμάσει ολόκηρη σκηνοθεσία για να παρουσιάσει άλλες δύο προσφορές (!!) ώστε να “πείσει” το ΚΥΣΕΑ για την ορθότητα του σχεδίου.

Ποιά ήταν η μεθόδευση; Ο κύριος Σμπώκος ήρθε σε επαφή με άλλες εταιρείες για να αποσπάσει προσφορές ώστε να βολιδοσκοπήσει την “ανταγωνιστικότητα των Γερμανών”. Οι προμηθευτές βεβαίως νόμιζαν ότι ήταν κάποιο προσχέδιο για μελλοντικό διαγωνισμό αφού βεβαίως επίσημος διαγωνισμός ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΙΧΕ ΠΡΟΚΗΡΥΧΘΕΙ!

Αφού λοιπόν πήραν τις προσφορές με αυτόν τον τρόπο, τις παρουσίασαν ως “επίσημο διαγωνισμό”, δίπλα στην προσφορά των Γερμανών! Όλη η κουβέντα λοιπόν μέχρι σήμερα, γίνεται στην βάση ότι μόνο ο Άκης γνώριζε την απάτη και εξαπάτησε με την σειρά του το ΚΥΣΕΑ.

Η επιστολή λοιπόν που ακολουθεί και διαθέτει ο Άκης Τσοχατζόπουλος, δείχνει ότι ΟΛΟ το ΚΥΣΕΑ είχε ενημερωθεί από την ίδια την εταιρεία για την παράτυπη χρήση της προσφοράς της (δείτε την πρώτη σελίδα). Για τον ρόλο του Σμπώκου, για τον τρόπο με τον οποίον ζητήθηκε η προσφορά. Όταν λέμε όλοι, το εννοούμε: Ο νυν πρωθυπουργός, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, ΟΛΟΙ. Δείτε την δεύτερη σελίδα με όλα τα ονόματα.

Δείτε το έγγραφο βόμβα:

http://logioshermes.blogspot.com/2012/06/blog-post_296.html


 

Η χώρα του τζάμπα

Η χώρα του τζάμπα

Γιάννης Πρετεντέρης 
"ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής", 3 Ιουνίου 2012

Θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής: η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την πιο λογική έκβαση των εκλογών.

Οχι για τις δασύτριχες αναλύσεις που κυοφορούν οι αριστεροί φίλοι μου. Αλλά επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται αυτό που ο κάθε ψηφοφόρος δικαιούται να ονειρεύεται: μια υπέροχη ζωή σε μια χώρα δωρεάν.

Δεν ξέρω αν το τζάμπα αποτελεί παραδοσιακά αριστερό όραμα. Αλλά αν δεν αποτελεί, τότε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (όπως το παρουσίασαν την Παρασκευή ο Αλ. Τσίπρας και τα στελέχη του) μάλλον θα πρέπει να θεωρηθεί τομή στην παγκόσμια αριστερή σκέψη.

Διότι βασική ιδέα του προγράμματος είναι η εξής:

Με την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, μια χρεοκοπημένη χώρα, όπως η Ελλάδα, θα πάψει να είναι χρεοκοπημένη και θα επιστρέψει με κάποιο μαγικό μαντζούνι στην προ χρεοκοπίας κατάσταση.

Μέσα σε χορούς και τραγούδια, οι μισθοί και οι συντάξεις θα αποκατασταθούν, τα επαγγέλματα θα ξανακλείσουν, τα πανεπιστήμια θα ξαναγίνουν άσυλο, η άθλια διαπλοκή θα βλαστημήσει τη μάνα που τη γέννησε και ουδείς πλέον θα τολμά να ακουμπήσει τα σκουπίδια της ηρωικής Κερατέας.

Ετσι, η Ελλάδα θα συνεχίσει να ζει όπως ζούσε, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά δεν θα οδηγηθεί και πάλι στη χρεοκοπία.

Πώς θα το καταφέρει αυτό; Και, μάλιστα, χωρίς να φύγει από το ευρώ;

Πολύ απλό. Αυτή την ονειρεμένη χώρα του τζάμπα θα υποχρεωθούν να την πληρώνουν κάποιοι άλλοι.

Πρώτον, θα την πληρώνουν οι ξένοι - οι οποίοι θα συνεχίσουν να μας χαρτζιλικώνουν διότι δεν μπορούν να φανταστούν τη ζωή τους χωρίς την αφεντιά μας…

Δεύτερον, θα την πληρώνουν οι πλούσιοι. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρωτοτυπεί: πρώτος το είχε σκεφτεί ο Ρομπέν των Δασών.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει ποτέ μια τέτοια Ελλάδα. Αλλά αν υπάρξει, δηλώνω ενθουσιωδώς έτοιμος να την κατοικήσω.

Θα δουλεύω με το πάσο μου, θα με τρέφουν οι άλλοι κι εγώ θα μπορώ ανέτως να λύνω καθημερινά με τον Αλέξη τα ζητήματα του Παναθηναϊκού - στην κουβέντα, βεβαίως, διότι κι εκεί πρέπει να βρεθεί κάποιος να πληρώσει…

Βλέπω τη δυσπιστία στα μάτια σας. Μα καλά, μπορούν να συμβούν όλα αυτά;

Ε, λοιπόν, ναι. Μπορούν! Οχι μόνο επειδή το διαβεβαιώνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά κι επειδή η Ελλάδα είναι μια απέραντη χώρα.

Να φανταστείτε ότι οι άνθρωποι δικαιούνται άδεια τριών εργάσιμων ημερών για να πάνε να ψηφίσουν! Τρεις φορές Αθήνα-Πεκίνο πηγαινέλα κι όλο και κάτι περισσεύει να πεταχτούν ενδιάμεσα στην Πολωνία για το Euro…

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=460602