Δημοσιογραφικές αλητείες

[Ο ξεφτιλισμένος ο Παπαδάκης ανακοίνωσε από την εκπομπή του ότι θα κάνει μήνυση και αγωγή στον Κ. Ζούλα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το παρακάτω άρθρο που τον ξεβρακώνει... Η απόλυτη ξεφτίλα του, είναι ότι χθες παραδέχθηκε μόνος του "περίμενα φοβερή ένταση αλλά δεν φανταζόμουν κάτι τέτοιο"]
 http://dexiextrem.blogspot.gr/2012/06/blog-post_208.html

«Άσε μας να τσακωθούμε λίγο,

μήπως και ανεβούν τα νούμερα...»

Του Κωνσταντίνου Zούλα
Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

«Κύριε Γιώργο, έχω πολύ καλά νέα. Δέχθηκε όχι μόνον η Δούρου, αλλά και η Κανέλλη να είναι αύριο μαζί με τον Κασιδιάρη. Σκέφτομαι να τους βάλουμε και δίπλα δίπλα για να τους έχουμε σε κοινό πλάνο»...

Έχοντας αρκετά μεγάλη πείρα από τη διοργάνωση τηλεοπτικών εκπομπών, είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρος ότι αυτό ήταν το περιεχόμενο του τηλεφωνήματος που έγινε προχθές το απόγευμα στον Γιώργο Παπαδάκη από τον παραγωγό της εκπομπής του. Όπως είμαι επίσης βέβαιος και για την αντίδρασή του: «Μπράβο παιδί μου», θα του είπε και θα χαμογέλασε κάτω από το μουστάκι του, καθώς η εκρηκτική σύνθεση που είχε για μία ακόμη φορά εξασφαλίσει στο χθεσινό του πάνελ θα του χάριζε άλλη μια πρωτιά στα νούμερα της AGB. Είμαι σίγουρος ότι ο ίδιος δεν θα εκλάβει τον πρόλογο ως ανοίκεια συναδελφική επίθεση. Άλλωστε, με την ειλικρίνεια και τον αυθορμητισμό που τον διακρίνει, θα συμμερίζεται πλέον την ανάγκη, εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα, να μιλήσουμε ανοιχτά.

Η τηλεοπτική χάβρα

Ε, λοιπόν, ναι, η ευθύνη ημών των δημοσιογράφων για την κατάντια της χώρας είναι τεράστια. Και κυρίως όσων επί χρόνια οργανώνουμε και εν τέλει νομιμοποιούμε αυτό που τάχα ονομάζεται στην Ελλάδα πολιτικό τοκ σόου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται περί μιας συνειδητής προσπάθειας να μεταφέρουμε στα τηλεοπτικά πλατό τον «σκυλοκαβγά» ενός καφενείου χάριν τηλεθέασης. Άλλωστε, είναι από χρόνια παρατηρημένο: όσο μεγαλύτερη χάβρα, όσο περισσότερος τζερτζελές, τόσο μεγαλύτερη τηλεθέαση.

Δεν επικαλέστηκα τυχαία στον πρόλογο την προσωπική μου τηλεοπτική εμπειρία. Είχα μείνει πραγματικά άφωνος όταν σε μία από τις πρώτες εκπομπές που έκανα στη δημόσια τηλεόραση, δέχθηκα -εκτός αέρος- μια απίστευτη παρατήρηση ενός εκ των κορυφαίων τότε υπουργών της Ν.Δ.

Ενώ διαπληκτιζόταν με τον συνάδελφό του, του ΠΑΣΟΚ κι εγώ εις μάτην προσπαθούσα να τους διακόψω και να τους πω ότι αυτό δεν είναι διάλογος, μόλις έγινε διάλειμμα μού είπε το εξής αμίμητο: «Ασε μας, ρε Κωνσταντίνε, να τσακωθούμε λίγο μήπως και ανεβούν τα νούμερα»...

Ναι, και η ευθύνη των πολιτικών είναι τεράστια. Και κυρίως των λεγόμενων μετριοπαθών, που δέχονται να συναγελάζονται με τους ακραίους συναδέλφους τους. Φτάνει κανείς να παρατηρήσει τη χθεσινή «αντίδραση» του καθηγητή Πρ. Παυλόπουλου ενώ ο Ηλ. Κασιδιάρης έδερνε τη Λιάνα Κανέλλη. Δεν ανασηκώθηκε καν από την καρέκλα του να του φωνάξει «τι κάνεις εκεί, ρε», όπως θα έκανε κάθε φυσιολογικός άνθρωπος.

Αλλά η στόχευση του παρόντος δεν είναι η ανάδειξη της ευθύνης των πολιτικών, όσο κυρίως της δικής μας. Ας είμαστε επιτέλους ειλικρινείς: σε κάθε αντίστοιχη εκπομπή με αυτήν του κ. Παπαδάκη εδώ και χρόνια υπάρχει η λεγόμενη λίστα διασφαλισμένης τηλεθέασης. Και σε αυτήν περιλαμβάνονται οι εριστικότεροι των βουλευτών ή, έστω, όσοι φωνάζουν περισσότερο, ανεξαρτήτως του τι λένε. Παλαιότερα ήταν ο Γερ. Γιακουμάτος, η Κατερίνα Παπακώστα και ο Κίμωνας Κουλούρης.

Tα τελευταία χρόνια στη λίστα μπήκαν ο Αργ. Ντινόπουλος, ο Αδωνις Γεωργιάδης, η Μιλένα Αποστολάκη, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος και ο Γιάννης Μανώλης. Και καθώς η λίστα πρέπει πάντα να ανανεώνεται, εσχάτως προστέθηκαν ο Παν. Λαφαζάνης, η Ρένα Δούρου, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Π. Τατσόπουλος. Η Λιάνα Κανέλλη ήταν πάντα σταθερή «αξία».

Όσο το φαινόμενο των εριστικών φωνακλάδων περιοριζόταν στα λεγόμενα πρωινάδικα, παρέμενε σχεδόν γραφικό. Με τον καιρό, ωστόσο, το πρόβλημα άρχισε να γίνεται σοβαρότερο, όταν στη λίστα της διασφαλισμένης τηλεθέασης κατέφυγαν ακόμη και τα βραδινά πολιτικά τοκ σόου ή ακόμη και τα σοβαρά δελτία ειδήσεων, νομιμοποιώντας πλήρως τη χάβρα και τις φωνές ως τάχα πολιτικό διάλογο.

Επιχαίροντας...

Το γεγονός ότι ο καβγάς κατέστη σταδιακά κεντρική δημοσιογραφική επιδίωξη αποδεικνύεται και από τη στάση των παρόντων συντονιστών. Πολλοί εξ αυτών -ίσως οι περισσότεροι- εδώ και χρόνια όχι μόνον δεν διακόπτουν τον τζερτζελέ, αλλά συχνά συλλαμβάνονται στο πλάνο ακόμη και να επιχαίρουν που πέτυχαν τον στόχο τους. Χωρίς να αντιλαμβάνονται πόσο υποτιμητικό είναι να επιφυλάσσουν για τους εαυτούς τους ρόλο διαιτητή σε παλαίστρα, όταν καταφεύγουν ακόμη και σε διάλειμμα για να ηρεμήσουν τάχα τα πνεύματα, τα οποία οι ίδιοι έχουν υποδαυλίσει με τους «εκλεκτούς» καλεσμένους τους.

Αυτό -μεταξύ πολλών άλλων- πληρώνει σήμερα η ελληνική δημοσιογραφία και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που οι πολίτες μας έχουν βάλει όλους -δημοσιογράφους και πολιτικούς- στο ίδιο τσουβάλι. Πολύ περισσότερο όταν ειδικώς τις τελευταίες εβδομάδες προσκαλούνται στα πλατό οι εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής και αντί οι οικοδεσπότες δημοσιογράφοι να είναι πολύ καλά προετοιμασμένοι για να απομυθοποιούν με αιχμηρές ερωτήσεις τις απόψεις τους, επιχαίρουν ακκιζόμενοι που βρήκαν κι άλλους πελάτες οι οποίοι διεγείρουν τα μηχανάκια της ΑGB...

Σήμερα κιόλας...

Προφανώς δεν ισχυρίζομαι ότι πρόθεση του κ. Παπαδάκη ήταν να μετατρέψει τη χθεσινή εκπομπή του σε ρινγκ για να αναμεταδοθεί στα πέρατα του κόσμου. Αλλά αν είναι ειλικρινής ο μακροβιότερος τηλεοπτικός δημοσιογράφος της χώρας, οφείλει σήμερα κιόλας να παραδεχθεί δημοσίως το αυτονόητο: ότι καλώντας χθες στο ίδιο πάνελ την κ. Κανέλλη, την κ. Δούρου και τον Ηλ. Κασιδιάρη, το τελευταίο που τον ενδιέφερε ήταν να γίνει ένας νηφάλιος διάλογος για να διαφωτισθούν οι τηλεθεατές του μια εβδομάδα πριν από τις κρισιμότερες εκλογές της μεταπολίτευσης.

Κατά τα λοιπά, το χθεσινό συμβάν έχει και μια θετική πλευρά. Κατέδειξε στους πολίτες τι πραγματικά είναι η Χρυσή Αυγή. Επομένως, όσοι την εμπιστευθούν και πάλι στις 17 Ιουνίου ουδόλως θα μπορούν να ισχυρισθούν εκ των υστέρων ότι πλανήθηκαν και ότι με την ψήφο τους μετέτρεψαν τη χώρα σε ζούγκλα. Παρεμπιπτόντως, πρέπει να είμαστε οι μόνοι τηλεθεατές στον κόσμο που μέχρι πρότινος αναδεικνύαμε σε δημοφιλέστερη πολιτική εκπομπή ένα τοκ σόου με τον άκρως προφητικό τίτλο: Ζούγκλα...

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_28197_08/06/2012_445987

Δέκα χρόνια χωρίς την Μαλβίνα Κάραλη...

Σαν χθες «έφυγε» η Μαλβίνα Κάραλη

Σαν χθες 7 Ιουνίου του 2002 σώπασε για πάντα μια από τις πιο «αιχμηρές» και ανατρεπτικές φωνές της ελληνικής τηλεόρασης, εκείνη της συγγραφέως, σεναριογράφου και ασυμβίβαστης δημοσιογράφου Μαλβίνας Κάραλη.

Γεννήθηκε στον Πειραιά και καταγόταν από τα Ψαρά της Χίου και τη Θράκη. Απόφοιτη του Αρσάκειου. Σπούδασε κυβερνητική στο Παρίσι. Εργάστηκε επί χρόνια σαν δημοσιογράφος σε εφημερίδες όπως η Απογευματινή και η Ελευθεροτυπία και σαν αρθρογράφος στα περιοδικά Φαντάζιο, Επίκαιρα, Γυναίκα, Κλίκ, 01, με στήλες που άφησαν εποχή όπως το Επ΄Αυτοφόρω (Γυναίκα) και "Σαββατογεννημένη" (στο περιοδικό Symbol της εφημερίδας Επενδυτής, άρθρα που κυκλοφόρησαν μετά το θάνατό της στην ομώνυμη συλλογή).

Η τηλεοπτική της καριέρα ξεκίνησε στην ΕΡΤ και συνέχισε στους τηλεοπτικούς σταθμούς Seven X, ANT1, ΣΚΑΙ, Mega Channel, Star Channel κ.α.

Οι πιο δημοφιλείς εκπομπές της ήταν το Mea Culpa (Seven X), Malvina Live (ΣΚΑΙ), Μalvina Hostess (Mega), Malvina Rixten (STAR). Ο χαρακτήρας αυτών των τηλεοπτικών σόου, που συνήθως προβάλλονταν πριν ή μετά το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, ήταν επιθεωρησιακός.

Η κριτική και η διακωμώδηση της πολιτικής και των προσώπων της, τελικά την μετέτρεψαν σε χρυσό αουτσάιντερ των τηλεοπτικών καναλιών: όλοι αγαπούσαν τις τηλεθεάσεις της, αλλά κανείς δεν είχε την (πολιτική) πολυτέλεια να την φιλοξενήσει στις συχνότητές του.

Παράλληλα, ως σεναριογράφος τιμήθηκε με δύο κρατικά βραβεία σεναρίου για τις ταινίες «Ξένια» (1989) του Πατρις Βιβάνκος και «Κρυστάλλινες Νύχτες» (1992) της Τώνιας Μαρκετάκη. Συνυπέγραψε επίσης τα σενάρια στις ταινίες «Αρχάγγελος του Πάθους» (1987) του Νίκου Βεργίτση και «Ζωή Χαρισάμενη» (1993) του Πατρις Βιβάνκος.

Έγραψε τα βιβλία «Αθώος σαν αγαπημένος» (εκδ. Καστανιώτη), «Τα κορίτσια της Σαβάνα» (εκδ. Νεφέλη), «Πιο πολύ, πιο πολλοί» (εκδ. Αστάρτη), τη συλλογή δημοσιευμάτων «Ο έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες» από την περίοδο 1989-1996 (εκδ. Κάκτος) και σειρά πέντε βιβλίων μαγειρικής υπό τον γενικό τίτλο «Η κουζίνα της Μαλβίνας-Μαλβινέζικα» (εκδ. Αστάρτη). Επίσης, έγραψε την μυθιστορηματική βιογραφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη («Γλυκό κορίτσι»).

Έκανε τρεις γάμους και απέκτησε τρία παιδιά.

Όλοι ξαφνιάστηκαν με την είδηση του θανάτου της το 2002, όταν η Μαλβίνα στα 48 της μόνο χρόνια έχασε τη μάχη με τον καρκίνο, στερώντας από την ελληνική δημοσιογραφία την τόσο απαραίτητη και πάντα επίκαιρη δυναμική της παρουσία.

Μια άλλη άποψη περί Μαλβίνας

Αναδημοσιεύουμε από το τεύχος-12 του περιοδικού "Ρεσάλτο"

Δημοσιεύθηκε: Σαβ Ιούλ 24, 2010

Οι γυάλινοι σταρ

Συγγραφέας: Βασίλης Ραφαηλίδης
Αποδέκτης: Μαλβίνα Κάραλη

Ένα ανελέητο, ανέκδοτο «κατηγορώ» για τους τηλε-σταρ. Προσχέδιο για ένα «πολύ σοβαρό βιβλίο» που θα έγραφε. Γράφει σχετικά ο Βασίλης στο τέλος του κειμένου: «Η δύσκολη κατάσταση της υγείας μου ίσως δεν μου επιτρέψει να επεξεργαστώ έγκαιρα το πολύ σοβαρό βιβλίο που γράφω για σένα. Για μια τέτοια περίπτωση, ας υπάρχει τουλάχιστον αυτό εδώ το πρόχειρο κείμενο».

Το κείμενο αυτό παρέδωσε ο Βασίλης για αξιοποίηση, στον π. Γεώργιο Μεταλληνό, με τα ακόλουθα λόγια:

Αθήνα, 29/1/99

Αγαπητέ μου πατέρα Γεώργιε,

Από την τελευταία σελίδα θα καταλάβετε γιατί σας ενοχλώ.

Από το περιεχόμενο, θα καταλάβετε γιατί έγραψα ένα τόσο «κακό» κείμενο.

Σας παρακαλώ θερμά, φυλάξτε το, για τους λόγους που θα βρείτε στην τελευταία σελίδα.

Ευχαριστώ πολύ,

Βασ. Ραφαηλίδης

Το κείμενο είναι προδημοσίευση από εργασία του πατρός Μεταλληνού για τον Βασίλη Ραφαηλίδη

Αθήνα, 11/1/99

Αγαπητή μου Μαλβίνα,

Είπες κάποτε, ή μάλλον ο Διονύσης (Σημ. ΔΕΕ: εννοεί τον Χαριτόπουλο) το είπε και εσύ το υιοθέτησες, πως το κύριο γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι ότι μπορώ και ζω όπως σκέφτομαι, πως τα βιώματα και οι ιδέες σε μένα ταυτίζονται. Το εκτιμούσες αυτό όταν το έβλεπες να εφαρμόζεται σε άλλους. Όμως, τώρα που εφαρμόζεται και σε σένα δεν το εκτιμάς καθόλου. Σε καταλαβαίνω. Η συνέπεια είναι εντιμότητα, η εντιμότητα προϋποθέτει θάρρος και το θάρρος εδράζεται στην έλλειψη φόβου θανάτου. Κάθε φόβος είναι σε τελική ανάλυση φόβος θανάτου, λέει ο Φρόυντ. Κανένας φοβισμένος δεν μπορεί να είναι τίμιος όσο παραμένει φοβισμένος, λέει ο Καμύ στο «Ο μύθος του Σίσυφου». Αργά ή γρήγορα ο ψοφοδεής θα προδώσει αν βρεθεί πιεσμένος σε οριακές καταστάσεις, όπως λέει ο Γιάσπερς, «ο φιλόσοφος των ορίων» - αν π.χ βρεθεί μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. (Πρόκειται για το μεγάλο ναι και το μεγάλο όχι του ποιητή).

Κι αυτό ακριβώς έκανες σε μένα. Βρέθηκες σε μια όχι και τόσο πιεστική οριακή κατάσταση, χρειάστηκε δηλαδή να διαλέξεις ανάμεσα στην πισίνα και σε μένα και διάλεξες την πισίνα. Εγώ στη θέση σου θα πνιγόμουν μέσα της για να δώσω ένα σοβαρό νόημα στην υπαρξιακή έννοια του ορίου, αφού δεν μπόρεσα να το δώσω νωρίτερα, απλούστερα και πιο ανθρώπινα.

«Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο»

Φυσικά, οι συνέπειες της προδοσίας σου είναι εντελώς ασήμαντες. Δεν πρόδωσες, δα, και την πατρίδα (!) όπως οι κομουνιστές παλιότερα. Εσύ την πατρίδα την αγαπάς γιατί το επάγγελμα που κάνεις απαιτεί να την αγαπάς προκειμένου να γίνει περισσότερο προσοδοφόρο. Γνωρίζεις πόση ανάγκη έχουν οι απλοί άνθρωποι για φαντασιακή θέσμιση της άθλιας κοινωνικοοικονομικής τους κατάστασης, όπως θα έλεγε ο Καστοριάδης. Οι απλοί άνθρωποι με τα ιδεολογήματά τους είναι η πελατεία σου. Αυτοί σου πληρώνουν, σε τελική ανάλυση, τα 11 εκατομμύρια το μήνα που σου δίνει η άκρως εντυπωσιακή ακροαματικότητα των εκπομπών σου. (Φυσικά, γνωρίζεις πως η ακροαματικότητα στηρίζεται στο κλασικό εμπορικό αξίωμα ο πελάτης έχε πάντα δίκιο-ακόμα και όταν το άδικό του είναι ολοφάνερο για κάθε τίμιο και λογικό άνθρωπο).

Σου ζήτησα να γράψεις για μένα, τον παλιό καλό σου φίλο έναν απʼ τους πρώτους που πριν από 15 χρόνια είδε τις ικανότητές σου και από τότε μέχρι πριν από δύο μήνες σε στήριζε και σε υποστήριζε με ανιδιοτέλεια, έστω μια φράση μόνο από την οποία να φαίνεται πως αποδέχεται ότι η απόλυσή μου από το «Έθνος» ήταν συναρτημένη με τη δική σου αντιδικία με τον Μπόμπολα στο Μέγκα και άρα είχε έναν έμμεσα πολιτικό χαρακτήρα. Ήταν μια ιδέα του δικηγόρου μου Αλέξη Μητρόπουλου. Χρειαζόταν το κείμενό σου για να διεκδικήσει επιτυχέστερα πρόσθετη αποζημίωση για μια απόλυση που δεν θα ήταν δυνατό να έχει εργασιακό χαρακτήρα, αφού 3 μήνες νωρίτερα μου έδωσαν αύξηση 200.000 δραχμών, για να είναι ο μισθός μου την ημέρα της απόλυσης 1.200.000 και η σύνταξή που αναλογεί σʼ αυτόν, 450.000 δραχμές. Αυτά παίρνω τώρα σαν συνταξιούχος. Δεν είναι λίγα, αλλά θα μπορούσαν να είναι περισσότερα. Δεν παριστάνω τον «υπεράνω χρημάτων» και τα σχετικά ιδεαλιστικά ανόητα, αλλά δεν είμαι και «υποκάτω χρημάτων» όπως εσύ.

Αν δεν σε βοηθούσα, αν το περασμένο Πάσχα που προέκυψε το πρόβλημα δεν έπαιρνα το μέρος σου εγκαταλείποντας την καθημερινή στήλη μου στο «Έθνος» υπό την βινέτα «Κάθε Μέρα» διότι αρνήθηκαν να βάλουν σʼ αυτήν κάποια κείμενα που έγραψα για σένα, και συνεπώς αν δε με απέλυαν γιʼ αυτό το λόγο η σύνταξή μου, αν έβγαινα στη σύνταξη του χρόνου θα ήταν 600.000 δραχμές. Εγώ, για μόνο το λόγο πως σε υποστήριξα χάνω 150.000 το μήνα ισοβίως και εσύ κερδίζεις τη φιλία του κ. Τεγόπουλου, του κ. Κόκκαλη, της κ. Βαρδινογιάννη, του κ. Χριστόδουλου. Δηλαδή ανθρώπων που σου είναι περισσότερο χρήσιμοι απʼ τους φίλους και γιʼ αυτό προσπαθείς με κάθε τρόπο να τους κάνεις «φίλους». Το πετυχαίνεις σχεδόν πάντα, χάρη στο μεγάλο ταλέντο σου στις δημόσιες σχέσεις. Άξιος, ο μισθός σου, λοιπόν.

Η πώληση της Ελλάδας από τηλεοράσεως

Έλεγα παραπάνω πως δεν με στήριξες με έναν λόγο σου, γιατί μόνο αυτό σου ζήτησα, μόνο έναν λόγο σου ζήτησα, κι ας ήξερες πως το είχα ανάγκη. Φαίνεται πως εσύ αρκείσαι να στηρίζεις μόνο την πατρίδα, αλλά μόνο όταν αυτή στηρίζει τις απολαβές σου, έτσι που την πουλάς λιανικά από τηλεοράσεως, χωρίς μάλιστα να κινδυνεύεις με παραπομπή στο στρατοδικείο όπως ο φιλόλογος, κωνσταντινουπολίτης, μεγαλοσχολίτης και κομουνιστής πατέρας μου, που το 1920 λιποτάχτησε από τον τούρκικο στρατό για να έρθει να υπηρετήσει την Ελλάδα, όπου θα καθίσει 10 χρόνια στη φυλακή, γιατί αγάπησε την Ελλάδα. Όπως και εγώ άλλωστε, ένας αλλεργικός στην εθνοκαπηλεία.

Θυμάσαι πώς αντέδρασα όταν σε ρώτησα τι θα κάνεις σε περίπτωση σοβαρής ελληνοτουρκικής σύρραξης και εσύ μου απάντησες κυνικότατα πως θα πας στην Ελβετία; Ξέρεις πόσοι καρχαρίες αγάπησαν τον πατρίδα με τον «ελβετικό» τρόπο σου;

Mην με υποχρεώσεις να αποκαλύψω κάποτε με αποδείξεις και τεκμήρια, που τα φυλάγω στο συρτάρι, πώς μεθοδεύεις την πώληση της Ελλάδας από τηλεοράσεως σε συνδυασμό με έναν λαϊκισμό ολικά άσχετο με την ελιτίστικη ιδιοσυγκρασία σου.

Για σένα ο λαός είναι, απλώς, μια φολκλορική κατάσταση. Για μένα, για τον Διονύση, για όλους τους ειλικρινείς αγωνιστές της Αριστεράς αλλά και για τους σωστούς χριστιανούς σαν αυτούς που γράφουν στο περιοδικό «Σύναξη» στο οποίο είμαι συνδρομητής, αν και άσχετος με το Θεό και την θεολογία, ο λαός είναι μια δυνατότητα και για το καλύτερο και για το χειρότερο, όπως λέει ο Μάρξ.

Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε το λαό να πράξει το καλύτερο για τον εαυτό του και οργιζόμαστε κάθε φορά που τον βλέπουμε να υποτάσσεται στους δημαγωγούς. Αλλά εσύ ενδιαφέρεσαι μόνο για την… αποενοχοποίηση του λαού! Τι είσαι για να μοιράζεις αφειδώς άφεση αμαρτιών; Ο τηλεστάρ-πάπας με τα καλά πληρωμένα τηλεσυγχωροχάρτια του; (Θυμάσαι τα «γκαζάκια» που μοίραζες κάποτε στην πιο λαϊκίστικη εκπομπή σου και το σχετικό γράμμα που σου έστειλα τότε. Ο λαϊκισμός είναι το πρώτο σκαλοπάτι για το πέρασμα στο φασισμό, λέει ο Ντανιέλ Γκερέν, ο σοβαρότερος μελετητής του φασιστικού φαινομένου. (Όταν μάθεις να διαβάζεις, να διαβάσεις τη «Φαιά Πανούκλα»).

Αταξικός εθνικισμός

Το δεύτερο σκαλοπάτι για το πέρασμα στο φασισμό είναι ο αταξικός εθνικισμός. Φασισμός χωρίς αταξικό εθνικισμό δε νοείται. Εγώ, και ο Διονύσης ασφαλώς, είμαστε σαφώς υπέρ του ταξικού εθνικισμού. Αυτό προσπάθησα να πω εκείνο το βράδυ στην παρουσίαση του βιβλίου «Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων», του μέχρι πριν από λίγο τρίτου συζύγου σου, Διονύση Χαριτόπουλου.

Εσύ όμως είσαι απλώς… καλή Ελληνίδα! Ωστόσο, μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια ήσουν καλή, πολύ καλή Εβραία. Η οποία μάλιστα καμάρωνε που γεννήθηκε στο Ισραήλ από γονείς γηγενείς Εβραίους, όχι μετανάστες. Η μητέρα σου σε έφερε στην Ελλάδα όταν ήσουν νήπιο, αλλά ο ζάπλουτος σύζυγός της και πατριός σου, ο τραπεζίτης Σακκάς, φίλος στενός και συνεργάτης του Μαρκεζίνη, δε νομίζω πως σου έδωσε κάτι περισσότερο από τα χρήματά του. Εσύ όμως, ούτε καν το όνομά του δε θέλησες να χρησιμοποιήσεις.

Η ταυτότητά σου γράφει πως ονομάζεσαι Μαρία Σακκά, αλλά εσύ προτίμησες να κάνεις όνομά σου ένα ψευδώνυμο, το Μαλβίνα, και να υιοθετήσεις σαν επίθετό σου το επίθετο Κάραλη του πρώτου, πρόσκαιρου και περιστασιακού συζύγου σου.

Τον δεύτερο σύζυγό σου, τον σκηνογράφο Γιώργο Πάτσα, πατέρα του δεύτερου παιδιού σου, τον αγνόησες παντελώς. Πάντως, τον μέχρι πριν από ένα μήνα τρίτο σύζυγό σου τον πεζογράφο Διονύση Χαριτόπουλο, τον τίμησες δεόντως παίρνοντας το επίθετό του μόνο και μόνο για να τον κολακεύσεις. Γνώριζες πως δεν θα αργήσει να την κοπανήσει αν τον ζορίσεις, κι αυτός ήταν ο λόγος που απαγόρευσες αυστηρά και αυταρχικά ακόμα και την τυχαία χρήση του παλιού σου επιθέτου Κάραλη. Καιροσκόπος ακόμα και εδώ.

Όντας φανατική Εβραία και λιγάκι σιωνίστρια μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια, κάποτε κατάλαβες πως, στον τόπο που ζεις και πλουτίζεις οι παραλήπτες της ελληνικότητας είναι περισσότεροι από τους παραλήπτες της εβραϊκότητας. Έγινες, λοιπόν, υποδειγματικά καλή χριστιανή και Ελληνίδα για τις ανάγκες της ακροαματικότητας και μόνο.

Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν θα σου ήταν καθόλου δύσκολο. Έχεις ένα εντελώς σπάνιο ταλέντο στο να γράφεις και να σκηνοθετείς προσοδοφόρα «σενάρια καθημερινότητας». Πρώτα καταστρώνεις το σχέδιο δράσης με κάθε επιμέλεια και μετά υποχρεώνεις τους άλλους να παίξουν τους ρόλους που εσύ έγραψες γιʼ αυτούς.

Δεν είμαι αντισημίτης και το ξέρεις, όμως κοντεύεις να με κάνεις. Αναλογίσου τις ευθύνες που έχουν οι ίδιοι οι Εβραίοι για την ύπαρξη εν τω κόσμω του αντισημιτισμού. Οι απλοί άνθρωποι έχουν ταυτίσει τον εκμεταλλευτή με τον Εβραίο, και ας μην είναι όλοι οι Εβραίοι εκμεταλλευτές. Εσύ όμως, με τον τρόπο σου, είσαι. Αντί, λοιπόν, να χαίρεσαι, έτσι απλά, φυσιολογικά, ταπεινά για τις ικανότητές σου και τα χαρίσματά σου, δεν παραλείπεις να χρησιμοποιείς ιδιοτελέστατα, σαράφικα, ακόμα και τη γοητεία σου. Την έκανες κι αυτή εμπόρευμα όχι μόνο στα σόου, πράγμα θεμιτό, αλλά και στην καθημερινότητα.

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4775

Αλέξης ή Αλέκα…

Αλέξης ή Αλέκα…

του Γιώργου Καραμπελιά

Σε πολλούς είναι γνωστή η αντίθεσή μου με το ΚΚΕ, που χρονολογείται εδώ και πάνω από σαράντα πέντε χρόνια, από το 1966. Άλλο τόσο διαρκεί και η αντίθεσή μου με το ΚΚΕεσ., από τη στιγμή της ίδρυσής του, το 1968. Στην πολιτική και ιδεολογική μου διαδρομή, ήρθα πολλές φορές σε σύγκρουση τόσο με τους πρώτους όσο και με τους δεύτερους. Όσο υπήρχε η Σοβιετική Ένωση και ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» του κρατικού καπιταλισμού, το κύριο μέτωπο εν τοις πράγμασι ήταν με το σοβιετόφιλο ΚΚΕ και τις πρακτικές του. Και οι παλιότεροι γνωρίζουν τις αναρίθμητες συκοφαντίες και επιθέσεις του ΚΚΕ εναντίον μου.

Το δίπολο της αριστεράς

Ωστόσο, από την εποχή της λεγόμενης περεστρόικα και στο εξής –η οποία οδήγησε προς στιγμή, και στην Ελλάδα, σε μια ενοποίηση των άσπονδων εχθρών στον ενιαίο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, το 1988-91–, η κατάσταση μεταβάλλεται. Η Σοβιετική Ένωση και το ανατολικό μπλοκ καταρρέει, το ΚΚΕ αποψιλώνεται από τα πιο σύγχρονα μεσοστρωματικά στελέχη του, και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ συγκροτείται ως ένα νέο μόρφωμα που περιλαμβάνει το εκσυγχρονιστικό ΚΚΕ και το ΚΚΕεσ. Η Δαμανάκη, ο Λαφαζάνης, ο Αλαβάνος, ο Δραγασάκης, ο νεαρός Τσίπρας προέρχονται όλοι από το ΚΚΕ, το οποίο, στη διάσπαση του 1991, απογυμνώνεται από την πλειοψηφία των μέχρι τότε προβεβλημένων στελεχών του, τα οποία συγχωνεύονται σε ένα νέο μόρφωμα με τους προερχόμενους από το ΚΚΕεσ. – Βούτσης, Παπαδημούλης, Κωνσταντόπουλος, Κουβέλης. Το ΚΚΕ περιορίζεται στους ηλικιωμένους της Εθνικής Αντίστασης –που σταδιακά εκλείπουν– σε μια περαστική από τις τάξεις του νεολαία –οι Κνίτες έχουν ελάχιστο χρόνο ζωής στο κόμμα– και ένα τμήμα των λαϊκών στρωμάτων, μικρομεσαίων και εργατικών. Αντίθετα, ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ (μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ), εκπροσωπεί κατεξοχήν τα μεσαία στρώματα του δημοσιοϋπαλληλικού τομέα, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση, τις ΔΕΚΟ, τις τράπεζες, τα ανώτερα μεσαία στρώματα των ελεύθερων επαγγελματιών –αρχιτέκτονες, μηχανικοί– και κατ’ εξοχήν τους διανοουμένους. Συνέβη δηλαδή κάτι ανάλογο με αυτό που είχε συμβεί στην πρώην Σοβιετική Ένωση και τις λοιπές ανατολικές χώρες. Τα νεαρά διευθυντικά στελέχη της Κομσομόλ και του σοβιετικού κόμματος, οι αίλουροι νεαροί, μεταβλήθηκαν στα νέα ηγετικά στρώματα της μετά την περεστρόικα περίοδο, ενώ στο Κομμουνιστικό Κόμμα έμεινε ο Τζουγκάνοφ, ο Γκίζι και ένα τμήμα των λαϊκών στρωμάτων. Έτσι και οι διψασμένοι για εξουσία νεαροί κνίτες της δεκαετίας του 1970 και 1980, που κάποτε υμνούσαν το σοβιετικό στρατόπεδο, πείστηκαν πλέον πως θα έπρεπε να επενδύσουν, για το μέλλον τους, μάλλον στις… Βρυξέλλες. Γι’ αυτό και πολλοί από αυτούς προχώρησαν και πέρα από τον Συνασπισμό, περνώντας στο ΠΑΣΟΚ, όπως η Δαμανάκη, ο Λοβέρδος, ο Ανδρουλάκης ή, προσεκτικότερα, ο Κοτζιάς. Στο ΚΚΕ έμειναν στελέχη μεγαλύτερης ηλικίας και μικρότερων προσδοκιών, αγκιστρωμένα στην αναπαραγωγή του μηχανισμού.

Είναι προφανές, με βάση αυτή την ανάλυση, πού βρισκόταν η δυναμική. Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ-ΣΥΡΙΖΑ, σε όλη την περίοδο των είκοσι χρόνων που ακολούθησε, εξέφρασε την αριστερά της παγκοσμιοποίησης σε όλες τις εκδοχές της: από την πλέον ενσωματωμένη στο σύστημα (καθηγητές πανεπιστημίων, υπεύθυνοι εταιρειών ευρωπαϊκών προγραμμάτων, κ.λπ.) έως την πλέον «αμφισβητησιακή» (οι αριστερίστικες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ).Η τελευταία στρατολογούνταν συχνά από τους γόνους των ενσωματωμένων πατεράδων, αλλά έμεναν και αυτοί πιστοί στις αξίες του κοσμοπολιτισμού και «διεθνισμού». Γι’ αυτό, εξάλλου, όλα τα προηγούμενα χρόνια, και ιδιαίτερα στον κομβικό Δεκέμβρη του 2008, επέμεναν στο σχήμα της συμμαχίας Εξαρχείων-Κολωνακίου. Παρότι λοιπόν ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιρνε μικρότερα εκλογικά ποσοστά από το ΚΚΕ, ήταν αυτός που έδινε τον τόνο στην αριστερά, ενώ, από την εποχή Αλαβάνου και μετά, αρχίζει να διεκδικεί και έναν αυξανόμενο πολιτικό και όχι απλώς ιδεολογικό ρόλο, ως το think tank του εκσυγχρονιστικού στρατοπέδου.

Το ΚΚΕ, αντίστροφα, για να μπορέσει να διατηρηθεί και να διασωθεί η γραφειοκρατία του, ήταν υποχρεωμένο να μετακινηθεί σταδιακά από τη νεολαία και τα μεσοστρώματα και να αγκιστρωθεί στα λαϊκά στρώματα. Γι’ αυτό, τα τελευταία χρόνια, έχει μεταβάλει σε κέντρο βάρους της πολιτικής του τακτικής, το ΠΑΜΕ, τις κινητοποιήσεις για θέματα όπως η Χαλυβουργία, το Πέραμα, ενώ υιοθετεί παλιά «αριστερίστικα» συνθήματα του τύπου «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» κ.λπ. Στον βαθμό, δηλαδή, που τα Εξάρχεια, το Κολωνάκι και τα «προοδευτικά» βόρεια προάστια μετακομίζουν προς τον ΣΥΡΙΖΑ –και την ανεξαρτητοποιηθείσα συνιστώσα του, ΔΗ.ΜΑΡ– το ΚΚΕ πραγματοποιεί μία αντίστροφη κίνηση. Εξαιτίας δε του γεγονότος ότι η εργατική τάξη έχει συρρικνωθεί τα τελευταία χρόνια, από την αποβιομηχανοποίηση και την είσοδο των μεταναστών, αυτή η φιλεργατική πολιτική εκφράζεται με μια όλο και μεγαλύτερη θεωρητική και ιδεολογική ακαμψία –επιστροφή στον Στάλιν, τον Ζαχαριάδη και τον αριστερισμό της δεκαετίας του ’70. Η διαφορετική κοινωνική του σύνθεση το κάνει να κρατάει και μια άλλη στάση απέναντι στην κρίση που ζούμε σήμερα. Το ΚΚΕ, έχοντας τη μακρά και πικρή εμπειρία διώξεων, επαναστάσεων και ανατροπών ενενήντα χρόνων, γνωρίζει πολύ καλά πως δεν μπορείς να παίζεις με την επανάσταση, όπως κάνουν οι γόνοι των ανώτερων μεσοστρωμάτων. Γνωρίζει πολύ καλά πως μια καταστροφική επιτάχυνση της κρίσης θα πληρωθεί κατεξοχήν από τα λαϊκά στρώματα – παρότι, αυτά αγανακτισμένα, μοιάζουν να επιλέγουν τη λογική: «αφού έχουμε ήδη καταστραφεί, τι άλλο μπορούμε να πάθουμε». Το ΚΚΕ γνωρίζει ότι μπορούμε να πάθουμε πολύ χειρότερα, ιδιαίτερα όσοι δεν έχουν ευρώ σε ξένες τράπεζες ώστε να προσδοκούν κέρδη με την επιστροφή στη δραχμή.

Όμως, η ακαμψία του και η ξύλινη γλώσσα του καταστρέφει τη δυνατότητα να επικοινωνήσει άμεσα και πειστικά μ’ ένα λαό σε αναβρασμό. Έτσι, περιορίζεται στο να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και να υπενθυμίζει πως το λαϊκό κίνημα δεν έχει τη δυνατότητα να αναλάβει την εξουσία, άποψη που μοιάζει να είναι ηττοπαθής και να ευνοεί την ακινησία για ένα μεγάλο ποσοστό των αγανακτισμένων.

Η άνοδος του Σύριζα

Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ, από την εποχή της «αλαβανικής μεταπολίτευσης», μοιάζει να έχει ούριο τον άνεμο. Ήδη από το 2007, από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, με τα επαναλαμβανόμενα σπασίματα τραπεζών και καταστημάτων κάθε Πέμπτη, για αρκετούς μήνες, η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να προσανατολίζεται από τον παραδοσιακό παρα-σημιτικό εκσυγχρονισμό σε μια νέα αυτόνομη πολιτική. Γι’ αυτό και ο κεντρογενής Νίκος Κωνσταντόπουλος αντικαταστάθηκε από τον απόγονο ενός πολιτικού τζακιού, που είχε θητεύσει στην ΚΝΕ και τις Βρυξέλλες, τον Αλέκο Αλαβάνο, τον άνθρωπο που εξέφρασε αυτό τον μετασχηματισμό. Τωόντι, μετά την πτώση του ΠΑΣΟΚ, το 2004, και την άνοδο της Νέας Δημοκρατίας, ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε, σταδιακά, να εκφράζει πολύ πιο αποτελεσματικά, την αντιπολίτευση των δημοσίων υπαλλήλων των μεσαίων στρωμάτων και ιδιαίτερα των νεαρών, απ’ ό,τι το ετοιμοθάνατο και εσωτερικά φθαρμένο ΠΑΣΟΚ: στη διάρκεια των χρόνων 2004-09, ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύεται στον πρωταγωνιστή της διαμαρτυρίας και φτάνει δημοσκοπικά κάποια στιγμή, το 2008, να υπερκεράσει ακόμα και το ΠΑΣΟΚ.

Τα πράγματα επιταχύνονται μετά την παγκόσμια κρίση του 2008. Το σύστημα του παρασιτικού εκσυγχρονισμού έχει μπει σε αθεράπευτη κρίση, το ΑΕΠ παύει να ανεβαίνει, οι διορισμοί στο δημόσιο φρακάρουν, τα πανεπιστήμια παύουν να προσλαμβάνουν τους αριστερούς διδάκτορες, τα ευρωπαϊκά προγράμματα δεν επαρκούν πλέον, η ανεργία των νέων αρχίζει να διογκώνεται. Ο Αλαβάνος και η περί αυτόν ηγετική ομάδα αντιλαμβάνεται πως ένας νέος ριζοσπαστισμός διαπερνά τα μεσαία στρώματα –ιδιαίτερα στις νεαρές ηλικίες– που δεν μπορούν να αναπαράγονται απρόσκοπτα, όπως κατά την υπέροχη σημιτική εποχή. Έτσι, με αφετηρία τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, μετακινείται προς τα αριστερά, γεγονός που αποτυπώνεται και στην ενίσχυση των αριστερίστικων συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Η πιο ολοκληρωμένη αποτύπωση αυτής της στρατηγικής υπήρξε ο Δεκέμβρης του 2008, όταν, κάτω από την πολιτική ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ, θα ξεδιπλωθεί μια «μηδενιστική επανάσταση», έκφραση του αδιεξόδου μιας παρασιτικής κοινωνίας. Ο Δεκέμβρης του 2008 αποτελεί και την οριστική αφετηρία αυτού του νέου ΣΥΡΙΖΑ. Η εξουσία βρίσκεται κυριολεκτικά στους δρόμους και η κατάληψή της δεν είναι πλέον ανέφικτη. Απαιτείται απλώς θάρρος και… κατάλληλοι πολιτικοί ελιγμοί. Με επικεφαλής τον Αλαβάνο και μαθητευόμενο αρχηγό τον Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει να πείθεται πως μπορεί δυνητικά να αντικαταστήσει το ΠΑΣΟΚ ως ο φορέας του πολιτικού κόμματος του «εκσυγχρονισμού», με αριστερότερο, κεϋνσιανό πρόσημο…

Η κρίση θα επιταχύνει τις εξελίξεις και θα επιβεβαιώσει αυτή τη νέα στρατηγική, έστω και αν ο Αλαβάνος έχει παραχωρήσει τη θέση του στον μαθητή του. Το ΠΑΣΟΚ είναι φθαρμένο και διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι και δεν μπορεί πλέον να εκφράσει τα μεσαία στρώματα που οδηγούνται στην καταστροφή. Είχε έρθει η ώρα του Αλέξη. Γι’ αυτό εξάλλου και το πιο μετριοπαθές τμήμα του Συνασπισμού, πιο κοντά ηλικιακά και κοινωνικά στο ΠΑΣΟΚ, θα αποφασίσει εν τέλει να εγκαταλείψει τον ΣΥΡΙΖΑ και να ιδρύσει τη ΔΗ.ΜΑΡ, κίνηση που επιτάχυνε την «αριστερόστροφη» μετεξέλιξη του υπόλοιπου ΣΥΡΙΖΑ.

«Μακιαβελισμός» ή υπευθυνότητα;

Το ερώτημα που τίθεται σήμερα στον ελληνικό λαό είναι εάν θα αναλάβει το ρίσκο να αναθέσει την εξουσία στο «οργισμένο ΠΑΣΟΚ», για να… θεραπευθεί οριστικά από την μεταπολιτευτική πασοκίτιδα. Δηλαδή, θα χρειαστεί η ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, σε αυτές ή τις επόμενες εκλογές, για να καταδειχθεί πως μία αναδιανεμητική στρατηγική παρασιτικού χαρακτήρα, σε μια χώρα που υποφέρει από την έλλειψη παραγωγής, και περνάει μια σαρωτική κρίση, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε ένα καθολικό αδιέξοδο και μια δραματική αποτυχία, με καταστρεπτικές συνέπειες για την ίδια την αριστερά;

Πάρα πολλοί φίλοι μάς καλούν να «δώσουμε μια ευκαιρία» στον ΣΥΡΙΖΑ, με μια οιονεί «μακιαβελική» πρόταση: για να ολοκληρωθεί η υπέρβαση της μεταπολίτευσης, θα πρέπει να αποκαλυφθεί και ο τελευταίος εκφραστής του, ο Σύριζα, και να αναλάβει την πολιτική εξουσία, έστω και για κάποιους μήνες. Αν θέλαμε να κινηθούμε μικροκομματικά και οπορτουνιστικά, θα μπορούσαμε να δεχτούμε κάτι τέτοιο. Επειδή όμως το διακύβευμα δεν είναι το εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταστραφεί γρηγορότερα στην εξουσία, με «πολιτικά οφέλη» για μας, αλλά η τύχη της χώρας, γι’ αυτό και δεν είμαστε διατεθειμένοι να συναινέσουμε σε μια τέτοια στρατηγική. Προτιμούμε τον ξύλινο λόγο του ΚΚΕ –διότι εκφράζει, έστω και στρεβλά, τα συρρικνωμένα εργατικά στρώματα του λαού μας– από την πολυπράγμονα κινητικότητα του ΣΥΡΙΖΑ, που εκφράζει τα αεριτζίδικα μεσοστρώματα σε κρίση. Εξάλλου, σύντομα, οι ίδιες οι δυνάμεις που ακολουθούν το ΚΚΕ καθώς και οι αγανακτισμένοι που πείθονται από το ωραίο χαμόγελο του Αλέξη, θα υποχρεωθούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και να εγκαινιάσουν μια νέα επώδυνη αλλά αυθεντική πορεία. Όταν υποστηρίζουμε πως ζούμε το τέλος της μεταπολίτευσης, το εννοούμε για όλους. Σ’ αυτές τις εκλογές λοιπόν, πιο κοντά με την παλιά μου συντρόφισσα… Αλέκα. Και για να μιλήσουμε «πολιτισμικά», προτιμούμε τις συνοικιακές καφετέριες και τα σουβλατζίδικα, από τα in μπαρ του Κολωνακίου και των Εξαρχείων.

6 Ιουνίου 2012

Απάντηση στον Κώστα Σαμάντη και τον Παρασκευά Καρασούλο

Είναι προφανές και αυτό το γνωρίζει πολύ καλά και ο Παρασκευάς Καρασούλος και ο Κώστας Σαμάντης πως η κοινωνική σύνθεση και ο χαρακτήρας ενός κόμματος δεν κρίνεται από τους ψηφοφόρους που το στηρίζουν, και μάλιστα σε εκλογές με τόσο αστραπιαίες ανατροπές όπως εκείνες της 6ης Μαΐου. Εξάλλου, αν αυτό ήταν το κριτήριο για τη φύση των κοινωνικών κομμάτων, τότε το ΠΑΣΟΚ του 2009 ήταν ένα εξαιρετικά λαϊκό κόμμα και στις εκλογές της 6ης Μαΐου, το λαϊκότερο κόμμα ήταν η… Χρυσή Αυγή.

Αντίθετα, η φύση ενός κόμματος κρίνεται τόσο από τα κοινωνικά συμφέροντα τα οποία εκφράζει, όσο και από τον πυρήνα των εκπροσώπων του και τις κοινωνικές τους και πολιτισμικές τους αναφορές. Υπό αυτή την έννοια, ο Συνασπισμός/ΣΥΡΙΖΑ στην ιστορική του διαδρομή των είκοσι χρόνων, αποτέλεσε όντως το think tank του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ και εξέφραζε κατεξοχήν τα πιο δυτικοστραφή και παγκοσμιοποιημένα στρώματα της ελληνικής διανόησης.

Προφανώς η κρίση ριζοσπαστικοποίησε αυτόν τον χώρο με αποτέλεσμα τα πιο «βολεμένα» και καθεστωτικά στοιχεία του να αποχωρήσουν με την ΔΗ.ΜΑΡ. Ωστόσο η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ σε μια πρώτη φάση δεν ήταν δυνατόν παρά να είναι «παρασιτικού τύπου». Δηλαδή, μια στροφή προς το «λεφτά υπάρχουν» και την αναδιανεμητική αναπαραγωγή του κυρίαρχου μοντέλου και όχι προς μια παραγωγική λογική μετατροπής του μοντέλου της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Εξάλλου εκεί συναντάει και το βαθύ ΠΑΣΟΚ, την Κατσέλη, τον Κοτσακά, τον Ραυτόπουλο κ.ο.κ.

Βεβαίως η αιφνίδια προσέλκυση λαϊκών στρωμάτων, ανοίγει την δυνατότητα για μια πιθανή μετατροπή στο μέλλον της ίδιας της φύσης ενός κόμματος των διανοούμενων ελίτ σε λαϊκό κόμμα. Ωστόσο αυτό, απαιτεί χρόνο και ώσμωση ανάμεσα στο λαϊκό στοιχείο και τον κομματικό πυρήνα, πράγμα που η ταχύτατη εκτίναξη ενός κόμματος από το 3% στο 30% δεν το επιτρέπει. Η ιδεολογία και η πολιτική του τείνουν να αναπαράγουν στο άμεσο επίπεδο τα δεδομένα και τις λογικές που για χρόνια ολόκληρα το χαρακτήριζαν.

Γι’ αυτό και θεωρώ τυχοδιωκτική και επικίνδυνη την προσπάθεια «κατάληψης» της εξουσίας από ένα τέτοιο κόμμα και είμαι πεισμένος πως θα αφήσει πίσω της στο βαθμό που επιτύχει όχι μόνο τα συντρίμμια του ίδιου αυτού του κομματικού φορέα, αλλά και της αριστεράς στο σύνολό της και ίσως και της ίδιας της χώρας.

Η μετακίνηση ενός λαού προς μια νέα συνείδηση και η μετατροπή του σε ένα επαναστατικό υποκείμενο, προϋποθέτει την οικοδόμηση ενός οργανωμένου και συνειδητού λαϊκού κινήματος και την διαμόρφωση μιας νέας ιδεολογικής κατεύθυνσης η οποία δεν μπορεί να αρκείται σε ψήγματα μιας άλλης λογικής που εκφράζουν ορισμένοι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ τη στιγμή που ο εθνομηδενισμός εξακολουθεί να παραμένει κυρίαρχος στο εσωτερικό του πολιτικού του πυρήνα.

Γι’ αυτό, η άποψή μου είναι ως προς αυτό το σημείο πλησιέστερη προς εκείνη του ΚΚΕ έστω και αν εμφανίζεται με τη μορφή μιας κομπλεξικής ακινησίας και εκφράζει κατά βάθος την περιθωριοποίηση των παλιών παραγωγικών λαϊκών τάξεων της χώρας. Τηρουμένων των αναλογιών κατά τον ίδιο τρόπο που τμήματα του λαϊκού σώματος μένουν αγκιστρωμένα σε έναν ορθόδοξο φονταμενταλισμό, διότι δεν διαθέτουν άλλη διέξοδο, το ίδιο ισχύει με τα λαϊκά και εργατικά στρώματα που βρίσκονται στους κόλπους του ΚΚΕ. Και εγώ, όπως γνωρίζετε, υπήρξα πάντα συνεπής στις επιλογές μου, να βρίσκομαι πάντα πιο κοντά στα λαϊκά στρώματα.

Γι’ αυτό λοιπόν πιστεύω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συνεχίσει μια πορεία από την παρασιτική ριζοσπαστικοποίηση σε μια αυθεντική λαϊκή ριζοσπαστικότητα και ο χειρότερος σύμβουλος για κάτι τέτοιο θα ήταν η μεταβολή του μέσα σε δύο μήνες από ένα κόμμα ευρωπαϊστικής διαμαρτυρίας σε κόμμα που αναλαμβάνει να διαχειριστεί την μεγαλύτερη κρίση της μεταπολεμικής Ελλάδας. Γι’ αυτό, εξ άλλου, είμαι πεπεισμένος πως και στο εσωτερικό του την πιο τυχοδιωκτική λογική της πολιτικής επιτάχυνσης, την επιλέγουν εκείνες οι δυνάμεις που φοβούνται την πιθανή μετεξέλιξή του σε ένα αυθεντικά λαϊκό κόμμα. Και προφανώς βέβαια οι «σύμμαχοι» του βαθέως ΠΑΣΟΚ.

Όσο για το τι έχουμε υποστεί από το ΚΚΕ, αυτά είναι αναρίθμητα, και όπως ξέρει ο Παρασκευάς, εγώ έχω υποστεί τα περισσότερα. Ωστόσο δεν αφήνω τις προσωπικές μου εμπειρίες να υποκαθιστούν τα αναλυτικά μου εργαλεία, και εξάλλου εδώ και αρκετά χρόνια ακολουθώ πάντα τη ρήση «άφες αυτοίς…», και όλο και πιο πολύ δυσπιστώ απέναντι στους «έξυπνους», που στη μεταπολιτευτική Ελλάδα καβάλησαν στο σβέρκο τους «χαζούς».

Γ.Κ.

http://ardin-rixi.gr/archives/6080

Με ποια Τουρκία θα ρισκάρει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Με ποια Τουρκία θα ρισκάρει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Ώστε έτσι, λοιπόν! Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Μπαλάφας προτείνει να κοπούν όλες οι δαπάνες για εξοπλισμούς και να αφήσουμε την Εθνική μας Άμυνα στην τύχη της. «Θα το ρισκάρουμε»» , δηλαδή αν μείνουμε άοπλοι και απαράσκευοι απέναντι σε μία Τουρκία που εξοπλίζεται συστηματικά και σχεδιάζει κακά εναντίον μας, μας λέει το στέλεχος αυτό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Βέβαια αφού κάποιοι σφύριξαν στον κ. Τσίπρα ότι έγινε σοβαρό ολίσθημα εθνικών και διεθνών διαστάσεων, ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συνεδρίασε με τις διάφορες συνιστώσες και αφού έβγαλε συμπέρασμα –αν κατόρθωσε να βγάλει- έσπευσε να επισκεφθεί το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης για να αλλάξει το κλίμα. Οι δηλώσεις Μπαλάφα δεν ανακλήθηκαν ούτε υπήρξε επίσημη κομματική διάψευσή τους. Απλώς οι κ.κ. Τσίπρας και Γλέζος μαζί με την κυρία Δούρου κατέφυγαν σε ανέξοδα λογίδρια κατά του κακού συστήματος παραγγελίας των εξοπλιστικών συστημάτων.

Το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων απορεί και εξίσταται με τις τραγελαφικές θέσεις, αντιθέσεις και συνθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η Άγκυρα και οι στρατηγοί της τρίβουν τα χέρια τους ελπίζοντας να είναι η Ριζοσπαστική Αριστερά πρώτο κόμμα στις 18 Ιουνίου. Άλλωστε η ψήφος των Μουσουλμάνων της Θράκης, εκ των οποίων πολλοί παίρνουν γραμμή από το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής, εστράφη μαζικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή 6 Μαίου.

Όλοι αυτοί οι τζάμπα ειρηνιστές και αντιμιλιταριστές του γλυκού νερού μάλλον δεν έχουν καμία αίσθηση της πραγματικότητος. Η γείτων Τουρκία δια του Υπουργού Εξωτερικών της, του κ. Νταβούτογλου, έχει επανειλημμένως διακηρύξει με λόγια και με κείμενα ότι θέλει να μετατρέψει τη Δυτική Θράκη σε νέο Κόσσοβο, δηλαδή να την αποσχίσει από την Ελλάδα. Η Τουρκία εξ άλλου απειλεί με πόλεμο αν επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα, αμφισβητεί το δικαίωμά μας να ανακηρύξουμε ΑΟΖ, κατατάσσει το Καστελλόριζο εκτός ελληνικών συνόρων, κατέχει το 40% της Κύπρου και προχωρεί το Σχέδιο Β για διεθνή αναγνώριση ξεχωριστού τουρκοκυπριακού κράτους.

Επιπλέον ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός με ποια Τουρκία έχουμε να κάνουμε, αφού ισχυρίζεται ότι είναι ευαίσθητος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η Τουρκία, κ. Τσίπρα και κ. Μπαλάφα με την οποία θέλετε να ρισκάρουμε αλλά και να παζαρέψουμε αν θα έχουμε ΑΟΖ ή όχι, είναι η πρώτη χώρα σε όλη την Ευρώπη σε αριθμό καταδικαστικών αποφάσεων από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η Τουρκία εξάλλου μόλις προσφάτως υποβαθμίσθηκε από το Αμερικανικό ΥΠΕΞ ως προς την τήρηση των στοιχειωδών ελευθεριών. Από τη κατηγορία των χωρών «υπό επιτήρηση» μετακινήθηκαν στην κατηγορία των «χωρών που προκαλούν ανησυχία».

Και φυσικά δεν πρέπει να μας διαφεύγει και η εκτενής επιστολή της Κυπριακής Δημοκρατίας που απεστάλη προ εβδομάδος στην Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης σχετικά με την ατιμωρησία του τουρκικού στρατού για τα εγκλήματα του Αττίλα στην Κύπρο. Η επιστολή καταγγέλλει ότι η Άγκυρα, παρά τις εις βάρος της αποφάσεις του ΕΔΑΔ, αρνείται να βοηθήσει το έργο της Επιτροπής Αγνοουμένων. Σημειώνεται επίσης ότι μέχρι τώρα ο κατοχικός στρατός στην Κύπρο αρνείται να επιτρέψει τις έρευνες και τις εκταφές αγνοουμένων σε στρατόπεδα και άλλους στρατιωτικούς χώρους.

Συγκλονιστικές είναι οι μαρτυρίες που βασίζονται σε απομνημονεύματα Τούρκων αξιωματικών και αποδεικνύουν εγκλήματα του Αττίλα κατά αμάχων τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974. Μέχρι και αποκεφαλισμοί ανδρών και γυναικών αναφέρονται! Η Τουρκία δεν έχει ζητήσει συγγνώμην, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται μην την ενοχλήσουμε! Με αυτά τα μυαλά θέλουν να μας κυβερνήσουν;

Κ.Χ. 30.5.2012

Ένας αξιοπρεπής Πρωθυπουργός που πρέπει να παραμείνει στην θέση του

Σαράντα λεπτά κράτησε η συνάντηση του υπηρεσιακού πρωθυπουργού Π. Πικραμ­μένου με την Άγγελα Μέρκελ. Χρόνος μεγαλύτερος από ό,τι συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Διαβάστε το παρακάτω άρθρο-αναταπόκριση από την εφημ. ΕΘΝΟΣ για να αντιληφθούμε όλοι τί συμβαίνει όταν κάποιος μορφωμένος και επαρκέστατος Έλληνας (και όχι οι διάφοροι γελοίοι πολιτικάντηδες) γίνεται Πρωθυπουργός...

Όπως μουρμούριζαν κάποιοι από αυτούς τους φαιδρούς: Ευτυχώς που σε 2 εβδομάδες φεύγει. Μας χαλάει την πιάτσα...

ΔΕΕ

Τι είδε ένας... πρωτάρης στη Σύνοδο Κορυφής

Ο ελληνικός λαός μαστίζεται και υποφέρει από την ανεργία και την οικονομική δυσπραγία, είπε ο Έλληνας πρωθυπουργός στους συνομιλητές του.

Πάγωσαν οι Βέλγοι μοτοσικλετιστές της Αστυνομίας που συνόδευαν για λόγους ασφαλείας τους ξένους αξιωματούχους από τη Σύνοδο Κορυφής στο αεροδρόμιο, όταν είδαν έναν από τους επισήμους να κατεβαίνει από το θωρακισμένο αυτοκίνητο και να έρχεται γρήγορα γρήγορα προς το μέρος τους. Κοιτάχτηκαν αμήχανα μεταξύ τους, πιστεύοντας ότι ίσως ακούσουν παράπονα για κάτι που δεν έκαναν σωστά. Αντ' αυτού είδαν με ανοικτό το στόμα τον Ελληνα υπηρεσιακό πρωθυπουργό Π. Πικραμμένο να τους χαιρετά έναν έναν διά χειραψίας και να τους ευχαριστεί ευγενικά για την άψογη παροχή των υπηρεσιών τους. Εντυπωσιασμένοι από τη στάση του Ελληνα πρωθυπουργού, παρέμειναν κοντά του μέχρις ότου μπήκε στην αίθουσα του αεροδρομίου για την επιστροφή στην Ελλάδα.

Το περιστατικό έγινε γνωστό όταν οι ξένοι αστυνομικοί επικοινώνησαν μέσω ασυρμάτου με συναδέλφους τους στην πρεσβεία μας στις Βρυξέλλες, εξιστορώντας το συμβάν σαν κάτι που τους συνέβη για πρώτη φορά όσο καιρό εργάζονται σε αντίστοιχες υπηρεσίες ασφαλείας σε κορυφαίο επίπεδο και μιλώντας με τα καλύτερα λόγια για τον Ελληνα πρωθυπουργό.

Χωρίς διερμηνέα

Με το ασυνήθιστο αυτό περιστατικό (που στην πραγματικότητα αποτελεί μια καθημερινή ανθρώπινη συμπεριφορά για τον ίδιο), ο Π. Πικραμμένος μπορεί να «κέρδισε» τους ξένους αστυνομικούς, αλλά, όπως φαίνεται, άφησε μάλλον ευχαριστημένους και τους επίσημους συνομιλητές του, αν κρίνει κανείς από τις ασυνήθιστα μακρόχρονες συζητήσεις και την προσοχή με την οποία τον άκουσαν. Το ραντεβού του με την καγκελάριο Α. Μέρκελ κράτησε σχεδόν σαράντα λεπτά, πολύ περισσότερο απ' ό,τι συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, ενώ γόνιμες μακρές συζητήσεις έγιναν και στα τετ α τετ με τους υπόλοιπους ηγέτες χωρίς να χρειάζεται διερμηνέας, αφού ο Π. Πικραμμένος μιλά άπταιστα γερμανικά, γαλλικά και αγγλικά.

Στη διάρκεια των συναντήσεων αυτών, όπως και στο επίσημο γεύμα ο Ελληνας πρωθυπουργός απευθύνθηκε κυρίως στο θυμικό και τράβηξε την προσοχή των συνομιλητών του εξηγώντας τους ότι ο ελληνικός λαός μαστίζεται και υποφέρει από την ανεργία και την οικονομική δυσπραγία. Παίζοντας στην κυριολεξία «εκτός έδρας», αξιοποίησε το απαγορευμένο για έναν δικαστικό λειτουργό συναισθηματικό στοιχείο, αφήνοντας στην άκρη την ψυχρή επιχειρηματολογία της δικανικής προσέγγισης.

Αν και αρχικά ήταν πολύ διστακτικός και ανήσυχος για το τι θα συναντούσε στη Συνδιάσκεψη, λόγω των επικριτικών δηλώσεων ξένων ηγετών και του κλίματος που μεταφερόταν το τελευταίο διάστημα από το εξωτερικό για την αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης στη χώρα μας, στο τέλος μόνο... πικραμένος δεν θα μπορούσε να είναι.

Οι συζητήσεις έγιναν σε απροσδόκητα θετικό κλίμα και οι ξένοι επίσημοι επανέλαβαν την πρόθεσή τους να στηρίξουν την Ελλάδα, χωρίς ωστόσο να λοξοδρομήσουν από τη θέση τους ότι η χώρα πρέπει να κινηθεί με βάση τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει, εκφράζοντας πάντως τη συμπάθειά τους για τον χειμαζόμενο πληθυσμό.

Τίμησε το ψάρι

Μόλις ολοκληρώθηκε η συνέντευξη Τύπου στις 3.30 τα ξημερώματα, ο Π. Πικραμμένος ευχαρίστησε τα μέλη της ολιγομελούς (10μελούς) ελληνικής αντιπροσωπείας για την προσφορά τους και κέρασε όλους ένα ποτό, πληρώνοντας με την πιστωτική του κάρτα. Την πρόσκληση απηύθυνε και στα μέλη της προσωπικής του φρουράς που, όμως, αρνήθηκαν καθώς δεν επιτρέπει η κατανάλωση αλκοόλ εν ώρα υπηρεσίας.

Στο αεροπλάνο της γραμμής για τις Βρυξέλλες ήταν και η σύζυγός του Αθηνά, το εισιτήριο της οποίας πλήρωσε ο ίδιος για να μη χρεωθεί το Δημόσιο. Η παρουσία της ήταν απόλυτα διακριτική και όπως έγινε γνωστό χρησιμοποίησε μέσα μαζικής μεταφοράς για να επισκεφθεί διάφορα αξιοθέατα της πόλης.

Τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό συνόδευσε μόνο στο επίσημο μεσημεριανό γεύμα, που διοργάνωσε και πλήρωσε η φινλανδική αντιπροσωπεία, στο πλαίσιο της προεδρίας της στην ΕΕ. Οπαδός του καλού φαγητού και δεινός ψαροτουφεκάς, ο Π. Πικραμμένος φυσιολογικά επέλεξε από το πλούσιο μενού το ψάρι και το τίμησε. Βγαίνοντας, το πρώτο του μέλημα ήταν να ρωτήσει εάν είχαν φάει και τα μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας, που τον ευχαρίστησαν για το ενδιαφέρον του. Ολοι είχαν να πουν, άλλωστε, έναν καλό λόγο για τον τυπικά «πρωτάρη» της Συνόδου, την άψογη στάση και συμπεριφορά του.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63662394

Τα πράσινα τρωκτικά

Ο ανακριτής Μαλής σπάει την ομερτά των διεφθαρμένων και καλεί το ΚΥΣΕΑ των υποβρυχίων – Η απόρρητη επιστολή που τινάζει στον αέρα τα περί “άγνοιας”

Αποκαλύπτουμε την επιστολή που αποδεικνύει ότι το ΚΥΣΕΑ ήταν ενήμερο για την απάτη!

Στοιχείο της δικογραφίας η έκθεση Καμμένου προς τον Καραμανλή (1999) για τα υποβρύχια.

Το “απόρρητο” ΚΥΣΕΑ

Ο Άκης στην φυλακή, αλλά το ΚΥΣΕΑ που υπέγραψε την αγορά της ντροπής αντιμετώπιζε την άθλια προστασία των βαρώνων της διαπλοκής. Μόνο κάποιος ανεγκέφαλος πρασινοφρουρός θα πίστευε βέβαια ότι ο Άκης έφαγε μόνος του τα εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρώ της μίζας.

Οι υπογραφές των εκλεκτών του εκσυγχρονισμού στο επίμαχο ΚΥΣΕΑ δεν έπαιξαν σε κανένα από τα μεγάλα ΜΜ”Ε” αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς, υπάρχει το διαδίκτυο. Έτσι για να βλέπει ο κόσμος ποιοί συμμετείχαν (εσκεμμένα ή από “άγνοια” θα το κρίνει η δικαιοσύνη) στο μεγάλο φαγοπότι εις βάρος της πατρίδας.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο όπλο στα χέρια του ανακριτή, που αποδεικνύει ότι όλο τα περισσότερα μέλη του ΚΥΣΕΑ αλλά και ο ίδιος ο Σημίτης ήταν ενήμεροι για το φωτογραφικό της ανάθεσης. Είναι η επιστολή που αποδεικνύει ότι δεν υπήρξε διαγωνισμός, αλλά οι συνεργάτες του Τσοχατζόπουλου “έστησαν” προσφορές ώστε οι Γερμανοί να ολοκληρώσουν το πλιάτσικο και οι πολιτικοί να γεμίσουν τους λογαριασμούς τους με κάποια εκατοντάδες εκατομμύρια μίζας. Η επιστολή μάλιστα ήταν ο βασικός μοχλός πίεσης από την πλευρά του Άκη και φαίνεται ότι την χρησιμοποίησε μόλις κατάλαβε ότι οι σύντροφοι του τον εγκαταλείπουν.

Για να καταλάβετε τι θα διαβάσετε. Η συμφωνία με τα υποβρύχια είναι απ’ ευθείας ανάθεση και όχι διαγωνισμός. Όλοι λοιπόν έριξαν τα βάρη στον Άκη, ότι έκανε μόνος του την μεθόδευση και παρουσίασε ως διαγωνισμό μία κραυγαλέα υπόθεση, έχοντας ετοιμάσει ολόκηρη σκηνοθεσία για να παρουσιάσει άλλες δύο προσφορές (!!) ώστε να “πείσει” το ΚΥΣΕΑ για την ορθότητα του σχεδίου.

Ποιά ήταν η μεθόδευση; Ο κύριος Σμπώκος ήρθε σε επαφή με άλλες εταιρείες για να αποσπάσει προσφορές ώστε να βολιδοσκοπήσει την “ανταγωνιστικότητα των Γερμανών”. Οι προμηθευτές βεβαίως νόμιζαν ότι ήταν κάποιο προσχέδιο για μελλοντικό διαγωνισμό αφού βεβαίως επίσημος διαγωνισμός ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΙΧΕ ΠΡΟΚΗΡΥΧΘΕΙ!

Αφού λοιπόν πήραν τις προσφορές με αυτόν τον τρόπο, τις παρουσίασαν ως “επίσημο διαγωνισμό”, δίπλα στην προσφορά των Γερμανών! Όλη η κουβέντα λοιπόν μέχρι σήμερα, γίνεται στην βάση ότι μόνο ο Άκης γνώριζε την απάτη και εξαπάτησε με την σειρά του το ΚΥΣΕΑ.

Η επιστολή λοιπόν που ακολουθεί και διαθέτει ο Άκης Τσοχατζόπουλος, δείχνει ότι ΟΛΟ το ΚΥΣΕΑ είχε ενημερωθεί από την ίδια την εταιρεία για την παράτυπη χρήση της προσφοράς της (δείτε την πρώτη σελίδα). Για τον ρόλο του Σμπώκου, για τον τρόπο με τον οποίον ζητήθηκε η προσφορά. Όταν λέμε όλοι, το εννοούμε: Ο νυν πρωθυπουργός, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, ΟΛΟΙ. Δείτε την δεύτερη σελίδα με όλα τα ονόματα.

Δείτε το έγγραφο βόμβα:

http://logioshermes.blogspot.com/2012/06/blog-post_296.html


 

Η χώρα του τζάμπα

Η χώρα του τζάμπα

Γιάννης Πρετεντέρης 
"ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής", 3 Ιουνίου 2012

Θέλω να είμαι απολύτως ειλικρινής: η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την πιο λογική έκβαση των εκλογών.

Οχι για τις δασύτριχες αναλύσεις που κυοφορούν οι αριστεροί φίλοι μου. Αλλά επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται αυτό που ο κάθε ψηφοφόρος δικαιούται να ονειρεύεται: μια υπέροχη ζωή σε μια χώρα δωρεάν.

Δεν ξέρω αν το τζάμπα αποτελεί παραδοσιακά αριστερό όραμα. Αλλά αν δεν αποτελεί, τότε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (όπως το παρουσίασαν την Παρασκευή ο Αλ. Τσίπρας και τα στελέχη του) μάλλον θα πρέπει να θεωρηθεί τομή στην παγκόσμια αριστερή σκέψη.

Διότι βασική ιδέα του προγράμματος είναι η εξής:

Με την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, μια χρεοκοπημένη χώρα, όπως η Ελλάδα, θα πάψει να είναι χρεοκοπημένη και θα επιστρέψει με κάποιο μαγικό μαντζούνι στην προ χρεοκοπίας κατάσταση.

Μέσα σε χορούς και τραγούδια, οι μισθοί και οι συντάξεις θα αποκατασταθούν, τα επαγγέλματα θα ξανακλείσουν, τα πανεπιστήμια θα ξαναγίνουν άσυλο, η άθλια διαπλοκή θα βλαστημήσει τη μάνα που τη γέννησε και ουδείς πλέον θα τολμά να ακουμπήσει τα σκουπίδια της ηρωικής Κερατέας.

Ετσι, η Ελλάδα θα συνεχίσει να ζει όπως ζούσε, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά δεν θα οδηγηθεί και πάλι στη χρεοκοπία.

Πώς θα το καταφέρει αυτό; Και, μάλιστα, χωρίς να φύγει από το ευρώ;

Πολύ απλό. Αυτή την ονειρεμένη χώρα του τζάμπα θα υποχρεωθούν να την πληρώνουν κάποιοι άλλοι.

Πρώτον, θα την πληρώνουν οι ξένοι - οι οποίοι θα συνεχίσουν να μας χαρτζιλικώνουν διότι δεν μπορούν να φανταστούν τη ζωή τους χωρίς την αφεντιά μας…

Δεύτερον, θα την πληρώνουν οι πλούσιοι. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρωτοτυπεί: πρώτος το είχε σκεφτεί ο Ρομπέν των Δασών.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν μπορεί να υπάρξει ποτέ μια τέτοια Ελλάδα. Αλλά αν υπάρξει, δηλώνω ενθουσιωδώς έτοιμος να την κατοικήσω.

Θα δουλεύω με το πάσο μου, θα με τρέφουν οι άλλοι κι εγώ θα μπορώ ανέτως να λύνω καθημερινά με τον Αλέξη τα ζητήματα του Παναθηναϊκού - στην κουβέντα, βεβαίως, διότι κι εκεί πρέπει να βρεθεί κάποιος να πληρώσει…

Βλέπω τη δυσπιστία στα μάτια σας. Μα καλά, μπορούν να συμβούν όλα αυτά;

Ε, λοιπόν, ναι. Μπορούν! Οχι μόνο επειδή το διαβεβαιώνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά κι επειδή η Ελλάδα είναι μια απέραντη χώρα.

Να φανταστείτε ότι οι άνθρωποι δικαιούνται άδεια τριών εργάσιμων ημερών για να πάνε να ψηφίσουν! Τρεις φορές Αθήνα-Πεκίνο πηγαινέλα κι όλο και κάτι περισσεύει να πεταχτούν ενδιάμεσα στην Πολωνία για το Euro…

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=460602

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΜΕ «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ» ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΜΕ «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ» ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Ένας μεγάλος αγωνιστής και συγγραφέας, ο ελληνορθόδοξος Μακρυγιάννης, έχει εύστοχα παρατηρήσει για τους κινδύνους που απειλούν τον Ελληνισμό: «Πολλά θεριά προσπαθούν να μας φάνε. Δαγκώνει το ένα από εδώ, το άλλο από εκεί, μα η μαγιά πάντα μένει»! Και έτσι είναι. Άλλοτε από τη Δύση, άλλοτε από την Ανατολή, άλλοτε από τον Βορρά και άλλοτε από τον Νότο πολλοί και διάφοροι επιβουλεύθηκαν αυτόν τον ευλογημένο τόπο και τον λαό που κατοικεί επί χιλιάδες χρόνια με ελληνική συνείδηση. Αλώσεις στρατιωτικές, πολιτιστικές, οικονομικές, θρησκευτικές και άλλες επιχειρήθηκαν πολλάκις. Μερικές επέτυχαν επιφανειακά, άλλες αποκρούσθηκαν. Η μαγιά πάντα έμεινε και μένει. Γι’ αυτό και όσες αλώσεις πέτυχαν μόνο εξωτερικά μάς αλλοίωσαν. Την ψυχή του Έλληνα δεν την κατέκτησε κανείς. Ούτε Τούρκος, ούτε Φράγκος, ούτε Σαρακηνός, ούτε Σλάβος. Παραμένει ανυπότακτη, Ορθόδοξη Χριστιανική και ικανή να αναγεννάται μέσα από τα συντρίμμια.

Γι’ αυτό μερικοί από αυτούς που μας επιβουλεύονται επιχείρησαν να κάνουν πιο ύπουλες τις αλώσεις τους. Να βάλουν χρυσό περιτύλιγμα, να χρησιμοποιήσουν ελληνόφωνους για την άλωση από μέσα, να χρυσώσουν το χάπι με οράματα κίβδηλα και ψεύτικους παραδείσους, με φρούδες υποσχέσεις και με δήθεν προοδευτικό και νεωτεριστικό μανδύα.

Με πρόσχημα τη νεωτερικότητα Παπικοί ιεραπόστολοι προσπάθησαν να διαβρώσουν το γλωσσικό και θρησκευτικό φρόνημα των υποδούλων Ελλήνων μεταγλωττίζοντας την Καινή Διαθήκη και χρησιμοποιώντας τη μονοτονική γραφή. (Βλέπε το βιβλίο του Φίλιππα Αργυριάδη, «Η γραπτή μας γλώσσα και οι δολιοφθορείς της»). Παρά την Τουρκοκρατία και τη αγραμματοσύνη τους οι Ρωμηοί δεν υπέκυψαν. Κράτησαν την Ορθή Πίστη και την παραδοσιακή γλώσσα. Με το πρόσχημα της «προοδευτικότητας» κάποιοι άλλοι επιχείρησαν στον Μεσοπόλεμο ( 1918-1940) να επιβάλουν την λατινική γραφή και να υπονομεύσουν τη γλωσσική μας συνέχεια. Αριστεροί και σοσιαλίζοντες διανοούμενοι με επικεφαλής τον Δημήτρη Γληνό πρότειναν τη χρήση του λατινικού αλφαβήτου αντί του ελληνικού. Και πάλι απέτυχαν. Στην περίοδο 1924-1949 στο όνομα της ψευδοπροοδευτικότητας επιχειρήθηκε η απόσχιση της Μακεδονίας και της Θράκης από τον εθνικό κορμό και η νομιμοποίηση του τεχνητού «Μακεδονικού Έθνους». Έλληνες οπαδοί του προλεταριάτου και της .. αταξικής κοινωνίας παρέσυραν σε απαράδεκτες θέσεις απλοϊκούς ανθρώπους, οι οποίοι πίστεψαν ότι έτσι θα έλθει η κοινωνική δικαιοσύνη και η άρση των ανισοτήτων. Μας αιματοκύλισαν, αλλά τελικά οι νοικοκυραίοι κράτησαν με κόπο και θυσίες τη μαγιά του Μακρυγιάννη.

Πριν από λίγα μόλις χρόνια τα Ιδρύματα των διεθνών Χρηματιστών, οι απάτριδες κερδοσκόποι και οι υπηρέτες της Νέας Τάξης πραγμάτων και της Νέας Εποχής του θρησκευτικού συγκρητισμού χρησιμοποίησαν πάλι το δήθεν προοδευτικό προσωπείο για να αλλοιώσουν την Ιστορία μας και να σβήσουν από τη μνήμη των νεωτέρων τους ήρωες και τους μάρτυρες. Σχολικά βιβλία υπετάγησαν στα κελεύσματα της ελληνοτουρκικής φιλίας, τετράτομα έργα εμφανίσθηκαν για να διαστρεβλώσουν τη Βαλκανική Ιστορία, ντοκυμαντέρ προβλήθηκαν για να παρουσιάσουν ως ανύπαρκτη τη διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού. Οι δήθεν ειρηνιστές πάλι απέτυχαν. Η μαγιά κρατά ψηλά τη σημαία.

Σήμερα, εν όψει των εκλογών της 17ης Ιουνίου, η Νεοταξική Αριστερά ετοιμάζεται να ξεθεμελιώσει κάθε τι Ελληνικό και Ορθόδοξο από την πνευματική και στρατιωτική μας Άμυνα. Αν επικρατήσουν οι συνιστώσες της αλαζονικής Αριστεράς θα κτυπηθεί βάναυσα κάθε στοιχείο που διασφάλισε μέχρι τώρα τη στρατιωτική, την οικονομική και την πνευματική μας άμυνα. Και η Ιστορία αποδεικνύει ότι η πνευματική άμυνα είναι η σπουδαιότερη για τον Ελληνισμό. Χωρίς ελληνορθόδοξη παιδεία και χωρίς πίστη στους Αγίους και τους ήρωες θα υποστούμε εύκολα νέες Αλώσεις.

Κ.Χ. 22.5.2012

Τα "στελέχη" του ΣΥΡΙΖΑ

 

Ένα από τα "μπουμπούκια" που θέλουν να μας κυβερνήσουν! Ο Νίκος Βούτσης, που με τις φαιδρές δηλώσεις του περί ...δημοψηφίσματος ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Το ρεπορτάζ που ακολουθεί είναι από την ιστοσελίδα της εφημ. ΕΘΝΟΣ στις 23-5-12.

ΔΕΕ

Θέλει και... δημοψήφισμα μετά τις εκλογές

Νέο αλαλούμ και θύελλα μετά τις δηλώσεις Βούτση και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για προσφυγή στον λαό. Ανοιχτό το ενδεχόμενο κάλπης για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο είχε αφήσει ο Αλ. Τσίπρας στη συνεδρίαση της ΚΠΕ του κόμματος

Την πρόταση για δημοψήφισμα ανέσυραν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εάν αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα, καλώντας τους πολίτες να ψηφίσουν για? τρίτη φορά μέσα σε διάστημα λίγων μηνών.

Η απόφαση για δημοψήφισμα -με ανοικτό το ενδεχόμενο η χώρα να βρεθεί μπροστά ακόμη και στην επιλογή εξόδου από το ευρώ- εκφράστηκε από τον βουλευτή Νίκο Βούτση καθώς, μιλώντας προχθές στη ΝΕΤ και σε σχετικό ερώτημα τι θα πράξει ο ΣΥΡΙΖΑ εάν επέλθει αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, απάντησε πως η επόμενη κίνηση θα είναι η προσφυγή στον λαό και δημοψήφισμα.

Η δήλωση του κ. Βούτση προκάλεσε την έντονη αντίδραση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Λοβέρδου, καθώς επισήμανε πως «δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου για συνεχείς εκλογές, η χώρα δεν θα αντέξει», προειδοποιώντας ότι αυτή η ενέργεια εγκυμονεί κινδύνους αφού κατά την άποψή του θα ήταν καταστροφικό έπειτα από δύο εκλογικές αναμετρήσεις -μέσα σε δύο μήνες- η χώρα να προχωρήσει σε δημοψήφισμα.

Λίγες ώρες αργότερα και μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε ανακοίνωση κάνοντας λόγο για συστηματικά επιχειρούμενη διαστρέβλωση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως διευκρίνισε ο ΣΥΡΙΖΑ, το δημοψήφισμα που έχει προτείνει εδώ και μήνες αφορά στο Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας, ενώ επανέλαβε πως δεν τίθεται θέμα εξόδου από το ευρώ.

Σύμφωνα με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, οι τοποθετήσεις στελεχών του «σε υποθετικά ερωτήματα για τη μελλοντική στάση της χώρας αναφορικά με τη δανειακή σύμβαση λαμβάνουν υπόψη τους ότι το τελικό κριτήριο όλων των αποφάσεων μιας αριστερής και προοδευτικής κυβέρνησης δεν μπορεί να είναι άλλο από τις ανάγκες του ελληνικού λαού, η κρίση του οποίου δεν είναι κάτι που εμείς φοβόμαστε.

Αυτός που μπορεί σε τελική ανάλυση να αποφασίσει για το μέλλον του είναι ο ίδιος ο λαός».

Σημειώνεται ότι στη συνεδρίαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ ο Αλ. Τσίπρας είχε αφήσει ανοιχτό το να διεξαχθεί δημοψήφισμα για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, ενώ ανάλογες δηλώσεις έγιναν χθες και από τον εκπρόσωπο Τύπου Πάνο Σκουρλέτη -μιλώντας στο Mega-, ο οποίος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος σε περίπτωση που η χώρα βρεθεί προ αδιεξόδου, ενώ ανάλογες δηλώσεις έκανε και η βουλευτής Σοφία Σακοράφα.

Σημειώνεται ότι μετά τις εκλογές κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις τους προκάλεσαν τουλάχιστον σύγχυση και ανησυχία στην κοινή γνώμη.

Ο Μ. Γλέζος μίλησε για εσωτερικό δανεισμό της χώρας καθώς οι πολίτες με εισόδημα πάνω από 20.000 ευρώ θα κληθούν να καταβάλουν ένα ποσό στο κράτος, ο Γ. Μηλιός για φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων με 1% και ο Δ. Στρατούλης για αξιοποίηση των καταθέσεων υπέρ της ανάπτυξης της χώρας.

Παναγιώτης Τσούτσιας

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63660826

 

Από το πρωτοσέλιδο της εφημ. ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ της 4-10-2007

Το ηγετικό στέλεχος που αναφέρεται δεν είναι άλλο από τον κ. Βούτση, ο οποίος ήταν πιθανότατα υπερήφανος για τα κατορθώματα του ...κανακάρη του. Τότε τον είχαν ...αποσύρει από την κυκλοφορία για μεγάλο διάστημα και επανεμφανίσθηκε προεκλογικά δημιουργώντας συνεχώς προβλήματα με τις άκαιρες και άστοχες δηλώσεις του. Πιθανότατα να δούμε αυτό το προβληματικό άτομο και Υπουργό ΠΡΟ-ΠΟ (Προστασίας του Πολίτη ντε!)! Θα μου πέιτε ο αστείος και ανεπαρκής Παπουτσής, ή εκείνος ο απίστευτος Χρυσοχοϊδης ήσαν καλύτεροι; Για να μη αναφερθώ στον απαράδεκτο και γελοίο πολιτικάντη της ΝΔ, τον Πάκη!

Προσωπικά τίποτα δεν θα με εκπλήξει μια και τα έχω δει όλα πια και έχω καταλήξει ότι ισχύει απόλυτα το σοφό εκείνο ρητό: Κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει...

Επιστολή στον Θάνο Τζήμερο

Επιστολή στον Θάνο Τζήμερο για τις θέσεις του κόμματος Δημιουργία Ξανά, περί «Σχέσεων Κράτους-Εκκλησιών»

Αγαπητέ κ. Τζήμερε,
Συγχαρητήρια για την εκλογική σας επίδοση στις 6 Μαΐου. Λαμβάνω το θάρρος για αυτήν την επιστολή επειδή είστε ένας από τους λίγους πολιτικούς αρχηγούς, οι οποίοι απάντησαν στις ερωτήσεις του ηλεκτρονικού debate του Αντίβαρου, και μάλιστα αρκετά εύστοχα. Σας γράφω λοιπόν επειδή μου έκανε εντύπωση το στίγμα της «Δημιουργίας, Ξανά!», όπως το εκφράσατε εν γένει δημοσίως και ειδικά το «πολιτική χωρίς πολιτικούς», την έμφασή σας στο αίτιο της κρίσης ως το μοντέλο «Σοβιέτ», το οποίο υιοθέτησε η χώρα μας για δεκαετίες και την άνεση με την οποία καταγγέλετε ταυτόχρονα τους θαυμαστές του Χίτλερ και του Στάλιν. Απογοητεύτηκα όμως σφόδρα όταν διάβασα τις θέσεις σας για τις σχέσεις «Κράτους-Εκκλησιών». Ο φρέσκος πολιτικός σας λόγος, προερχόμενος από βιώματα και εμπειρία στον ιδιωτικό τομέα (ο οποίος έχει πράγματι αφανιστεί από την Ελλάδα και ως ιδιωτικός τομέας εμφανίζεται μία νομενκλατούρα διαπλεκόμενων με το δημόσιο λειτουργώντας ως πελάτης του), στο πεδίο αυτό των θέσεων του κόμματος έλκεται από στείρα στερεότυπα της αριστεράς. Ξεκινώ από κάποιες γενικές αρχές, τις οποίες θεωρώ πολύ σημαντικές. Κατόπιν, συνεχίζω θέτοντας ορισμένα γεγονότα τα οποία ανατρέπουν συγκεκριμένες θέσεις σας, ελπίζοντας να ληφθούν υπόψιν όλα αυτά.

Γενικές αρχές

Μία οξυδερκής θεώρηση της ελληνικής ιστορίας, όσο και κοινωνίας, όταν δεν εμφορείται από τις αγκυλώσεις της αριστερής διανόησης η οποία έχει επικρατήσει στην άρχουσα πολιτική κουλτούρα τα τελευταία 30 χρόνια, διαβλέπει ότι η σχέση έθνους και θρησκείας στην Ελλάδα είναι διαφορετική και όχι συγκρίσιμη με το τι γίνεται στην Ευρώπη. Είναι λάθος ανάγνωση και οδηγεί σε λάθος θέσεις, να συγκρίνει κανείς τον ρόλο και τη θέση της Εκκλησίας ως οργανισμού, αλλά και ως πεποίθησης σε λαϊκό επίπεδο στην Ελλάδα, με την καταπίεση αιώνων από τη Ρωμαιοκαθολική απολυταρχία και το σύμπλεγμα θρησκείας και αυταρχισμού στη Δύση για αιώνες –μέχρι και τον Φράνκο κατά το δεύτερο μισό του αιώνα που πέρασε. Μία πολιτική θέση, η οποία θα πρωτοτυπεί απέναντι στο τρέχον πολιτικό σύστημα σήψης και θα αποπειράται να διατυπώσει μία πρόταση λειτουργική για την ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να αναπαράγει τις ιδεοληψίες συγκεκριμένων χώρων, αλλά να λαμβάνει υπόψη δημιουργικά τις ελληνικές ιδιαιτερότητες εν προκειμένω.

Συγκεκριμένα: η θρησκεία στην Ελλάδα δεν είναι απλά ένας μεσαιωνικός εξουσιαστικός φορέας, ο οποίος κράτησε κάποια από τα προνόμιά του και στο νεωτερικό κράτος δημιουργώντας μία παθογενή σχέση με διάρκεια ως σήμερα, όπως προκύπτει από το πλαίσιο των θέσεων της ‘Δημιουργίας Ξανά’ όπως αυτό παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα σας. Τουναντίον, σαν διοικητικός θεσμός ήταν πάντα ιστορικά πιο αδύνατος και υποταγμένος παρά το αντίθετο. Στη δε σύγχρονη ιστορία, ας μην λησμονούμε πως η αφετηρία του νεοελληνικού κράτους ήταν η απόπειρα πλήρους εκμηδένισης της θεσμικής παρουσίας της Ελλαδικής Εκκλησίας στην πρώιμη Βαυαροκρατία. Πολλά από τα εκκλησιαστικά στοιχεία τα οποία διανθίζουν κρατικές εκφάνσεις ή εκδηλώσεις σήμερα, είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που υπονοείται στις θέσεις σας: στην ουσία είναι «κατακτήσεις» τις οποίες η αδυναμία της πρώιμης Βαυαροκρατίας να φτιάξει ένα λειτουργικό κράτος με τις αφετηριακές της αξίες, και η αντιδρώσα κοινή γνώμη, επέβαλλαν σταδιακά κατά την περίοδο του ρομαντισμού. Το πιο χαρακτηριστικό (αλλά σίγουρα μόνο ως ένα από πληθώρα αντίστοιχων περιπτώσεων) παράδειγμα αποτελεί η Συνταγματική υποχρέωση να είναι Ορθόδοξος ο αρχηγός του κράτους. Ήταν πάνδημο αίτημα για πάνω από 50 χρόνια ελεύθερου κρατικού βίου, το οποίο η εξουσία σνομπάριζε επίμονα, συστηματικά και επιδεικτικά –μέχρι την κατοχύρωση της κατά την πρώτη δεκαετία του Γεωργίου Α’.

Κυρίως όμως, όπως κατά καιρούς έχει καταδείξει ο Χρήστος Γιανναράς, σε έναν λαό και μία κουλτούρα που δεν έχει μάθει να λειτουργεί με τις αρχές του ωφελιμισμού και της πειθαρχίας, οι οποίες υπάρχουν στη Δύση ως απότοκο του εκεί ιστορικού και πολιτισμικού (άρα και θρησκευτικού) μοντέλου, η Ορθοδοξία είναι μία συντεταγμένη του συλλογικού κοινωνικού βίου, ένα μαξιλάρι οργάνωσης και νοηματοδότησής του. Οι άνθρωποι, στο αρχέτυπο της ελληνικής κοινωνίας, επιτελούν λειτουργίες και ικανοποιούν ανάγκες, τόσο στον ιδιωτικό όσο και συνερχόμενοι στον δημόσιο βίο, με άξονα τη θρησκεία και την Εκκλησία. Αυτό είναι μία πολιτισμική ιδιαιτερότητα την οποία δεν μπορεί να παραγνωρίσει όποιος θέλει να απεικονίσει με συνέπεια την ελληνική κοινωνία, ούτε να σπεύσει να την απορρίψει με την στερεοτυπική χονδροειδή κατάταξή της ως «θεοκρατία». Όταν φτιάχνει κανείς πρόγραμμα το οποίο να αντιστοιχεί σε έναν συγκεκριμένο λαό, πρέπει να μπορεί να αποσαφηνίζει τέτοιου είδους λεπτομέριες, -χρειάζεται προσέγγιση με διάκριση, όχι τσουβάλιασμα με ιδεοληψίες.

Αυτό λοιπόν το θέμα δεν αντιμετωπίζεται ούτε με νομικισμούς, όπως διαπνέει το πλαίσιο των θέσεών σας, ούτε με αφορισμούς. Το αντίθετο. Ιδιαίτερα δε σε περιόδους και φάσεις όπου αποσυντίθεται ο κοινωνικός ιστός του έθνους, είναι απαραίτητο το λειτουργικό όραμα ανασυγκρότησης να γίνεται χωρίς αποκλεισμούς κύριων εθνικών συνιστωσών (μία εκ των οποίων στην ελλαδική κοινωνία είναι αναμφίβολα και η Εκκλησία), και όχι να είναι διαιρετικό των βασικών συντεταγμένων του κοινωνικού ιστού. Χρειάζεται σύνθεση του μοντέλου ανάπτυξης το οποίο προτείνετε στην κοινωνία και την οικονομία, με τους άξονες ιστορικής και πολιτισμικής ιδιαιτερότητας, όπως ο συγκεκριμένος. Ιστορικά, κάθε σχήμα το οποίο καταφέρνει να βγάλει μία κοινωνία από τέτοια κρίση ταυτότητας όπως η σημερινή στην Ελλάδα, είναι συνθετικό, όχι δογματικό. Αυτό διδάσκει η Ιστορία.

Σχετικά τώρα με τις πιο συγκεκριμένες θέσεις σας, θα σχολίαζα τα κάτωθι.

Περί εκκλησιαστικής περιουσίας

Το επιχείρημα των θέσεών σας ότι η περιουσία στα χέρια της Εκκλησίας της δόθηκε επί Οθ. Αυτοκρατορίας ως πολιτικού εκπροσώπου των Ελλήνων (Χριστιανών), και άρα θα πρέπει να επιστραφεί στο κράτος, το οποίο είναι μετά την Επανάσταση ο νόμιμος διάδοχος φορέας πολιτικής εκπροσώπησης των Ελλήνων, είναι παντελώς άστοχο –και για την ακρίβεια πρωτοφανές. Κανένας από όσους προέβησαν στις ενέργειες τις οποίες περιγράφω πιο κάτω δεν χρησιμοποίησε αντίστοιχο ισχυρισμό. Έχουμε και λέμε:

• 1833-34. Η αντιβασιλεία του Όθωνα διέλυσε 416 Μοναστήρια και υφάρπαξε τις περιουσίες τους. Μιλάμε για το 80% των Μοναστηριών.

• 1836, η αντιβασιλεία του Όθωνα απαλλοτρίωσε την περιουσία των υπολοίπων μοναστηριών.

• Με τους νόμους 1072/1917 και 2050/1920 είχαμε αναγκαστική απαλλοτρίωση μοναστηριακών εκτάσεων σε δύο φάσεις, με δεύτερη το 1930. Συνολικά οι εκτάσεις είχαν αξία 1 δις δραχμών της εποχής, από τις οποίες το κράτος κατέβαλε μόνο το 4%

• Με το νόμο 4684/1931 έγινε αναγκαστική ρευστοποίηση της ακίνητης περιουσίας των Μονών. Τα χρήματα που εισπράχθηκαν εξαφανίστηκαν τα πρώτα χρόνια της Κατοχής.

• Στις 18/9/1952 υπεγράφη νέα σύμβαση με την οποία παραχωρούνταν το 80% της εκκλησιαστικής γης έναντι του ποσού 45 εκατομυρίων δραχμών. Στη Σύμβαση αυτή, με πρωτοβουλία του κράτους πάντα, το οποίο προχώρησε σε μία ακόμη αναγκαστική απαλλοτρίωση, το κράτος παραδέχτηκε ότι αδυνατούσε να αποπληρώσει τα χρωστούμενα προς την Εκκλησία και έτσι πρότεινε για αντάλλαγμα να μισθοδοτεί για πάντα τους κληρικούς.

• Με το νόμο (Τρίτση) 1700/1987 επιχειρήθηκε η οριστική αποψίλωση της εναπομείνουσας εκκλησιαστικής περιουσίας, όμως αφού κατέφυγαν οι Μονές στα ευρωπαϊκά δικαστήρια η υπόθεση σταμάτησε.

Συμπερασματικά: η Εκκλησία, δηλαδή τα πλέον των 10000 ΝΠΔΔ τα οποία την απαρτίζουν νομικά, έχουν απωλέσει σχεδόν όλες τις εκτάσεις γης που κατείχαν, μετά από σειρά αναγκαστικών απαλλοτριώσεων. Στην έρευνα της Αγροτικής Τράπεζας το 1988, την οποία κι εσείς αναφέρεστε, υπολογίζει την Εκκλησιαστική περιουσία σε 1.28 εκ στρέμματα γης, από τα οποία μόνο τα 169900 είναι καλλιεργίσιμη γη. Οι αριθμοί αυτοί αναπαράγονται και στις θέσεις σας. Για να δοθεί όμως η πλήρη εικόνα δίνω και ένα επιπλέον στοιχείο της έρευνας, το οποίο παραλείπετε, ότι δηλαδή οι καλλιεργίσιμες εκτάσεις της Εκκλησίας αθροίζονται στο 0.48% του συνόλου. Επίσης, στην ίδια έρευνα αναφέρεται ότι κατά τη δεκαετία 1974-1983 εγκαταλείπονται 162400 στρέμματα ανά έτος από τους αγρότες, συγκρίσιμο μέγεθος με τις Εκκλησιστικές εκτάσεις. Στα 4.38 εκατομύρια στρέμματα υπολογίζονται οι εγκαταλελειμένες εκτάσεις το 1983 από τους ίδιους τους αγρότες. Επίσης, οι μικρές σχετικά εκτάσεις αυτές της Εκκλησίας είναι συνήθως δεσμευμένες από το κράτος, και έτσι έχουμε το παράδοξο ενώ το αίτημα διαφόρων δεξιών και αριστερών κομμάτων υποκείμενων στις ιδεολογικές αγκυλώσεις μία αντικληρικαλιστικής αριστεράς να αφορά στη φορολόγηση ή (μία ακόμη) απαλλοτρίωση των εκτάσεων της Εκκλησίας (όπως υπονοείτε σαφώς εσείς), το αίτημα της ίδιας της Εκκλησίας δια του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου -για παράδειγμα στην προηγούμενη κυβέρνηση- να είναι η αποδέσμευση από το κράτος των εκτάσεων που ανήκουν στην Εκκλησία, ώστε η από κοινού εκμετάλλευσή τους να αποφέρει οφέλη για το κοινωνικό σύνολο! Η τεράστια απόσταση της πραγματικότητας από την εικονική της εκδοχή είναι φανερή και ενδεικτική της επίδρασης στερεοτύπων στη διαμόρφωση των θέσεών σας και θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψιν.

Στο σημείο αυτό να προσθέσω ότι αποσιωπάτε κάτι θεμελιώδες: βάσει της σχετικής Σύμβασης του 1952, η μισθοδοσία των κληρικών προήλθε από πρωτοβουλία του κράτους για συγκεκριμένους λόγους. Όποιος λοιπόν προτείνει τη διακοπή της μισθοδοσίας (όπως κάνετε εσείς), θα πρέπει να λάβει πρόνοια είτε για την αντικαταβολή των οφειλομένων προς την Εκκλησία χρημάτων της αξίας των απαλλοτριωμένων εκτάσεων, είτε των ίδιων των εκτάσεων. Εάν δεν το κάνει, είναι υπόλογος στη συνέπεια της ίδιας του της λογικής. Μερικές από τις πιο συγκεκριμένες προτάσεις σας ισχύουν ήδη και είναι περιττές. Για παράδειγμα η φορολόγηση εσόδων από όσα ακίνητα δίνουν πρόσοδο, το ισόκυρο του πολιτικού και θρησκευτικού γάμου κλπ.

Μερικές ακόμη, όπως για παράδειγμα η προαιρετική φορολόγηση των πολιτών υπέρ της Εκκλησίας στην οποία ανήκει, εκτός από το ότι απαοτελεί αντιγραφή άλλων μοντέλων με διαφορετική εθνο-θρησκευτική προέλευση και ταυτότητα η οποία είναι ανύπαρκτη στην Ελλάδα (τουλάχιστον προς το παρόν), δείχνει και μία σύγχυση. Γράφετε για την «ανάρμοστη σχέση Πολιτείας – Εκκλησίας», η οποία λέτε «δίχασε τον λαό, οδήγησε σε πολιτικές τραγωδίες, «αναθέματα» και «λαοσυνάξεις»». Εκτός του ότι μία «διαχωρισμένη» Εκκλησία θα έχει πολύ μεγαλύτερη άνεση να διαμαρτύρεται και να οργανώνει «λαοσυνάξεις», υπάρχει και η σύγχυση σε φιλοσοφικό υπόβαθρο από αυτή τη θέση, διότι από τη μία θεωρείτε «διχασμό» ένα απλό αίτημα της Εκκλησίας προς την πολιτεία να διεξαχθεί δημοψήφισμα με ερώτημα αν επιθυμεί ο λαός την προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες, διότι περί αυτού επρόκειτο, και από την άλλη ζητάτε ο ίδιος την προαιρετική αναγραφή στη φορολογική δήλωση των πολιτών! Σημειώνω εδώ ότι η εν λόγω σύγχυση διακατέχει ολόκληρη την πλευρά του κράτους, το οποίο ακόμη και σήμερα ερωτά τους πολίτες για το θρήσκευμά τους στις ληξιαρχικές πράξεις γάμων και προσθήκης τέκνων στην οικογενειακή μερίδα, ενώ υπάρχει και η «θετική διάκριση» των μουσουλμάνων μαθητών οι οποίοι εισάγονται σε ειδική κατηγορία σε συγκεκριμένες ανώτατες σχολές. Τη σύγχυση αυτή θα πρέπει να την υποβάλετε στη βάσανο της συνέπειας της λογικής σας, ειδικά εφόσον χρησιμοποιείτε τους συγκεκριμένους χαρακτηρισμούς.

Προχωρώ. Ο διαχωρισμός τον οποίον επιχειρείτε να περιγράψετε στις θέσεις σας είναι πολύ πρόχειρα γραμμένος, και χωρίς να λαμβάνει υπόψιν συγκεκριμένες συνιστώσες. Για την ακρίβεια, όλοι όσοι μιλάνε για αντίστοιχο διαχωρισμό λησμονούν ορισμένες βασικές παρενέργειες, οι οποίες εκτός από το πολιτισμικό υπόβαθρο του ελληνισμού, αφορούν και στις διεθνείς σχέσεις της χώρας και στην εξωτερική πολιτική. Ενδεικτικά επισημαίνω ότι ο εξ αριστερών προερχόμενος αντικληρικαλιστικός άξονας, ο οποίος οδηγεί σε φωνές «άμεσου διαχωρισμού εδώ και τώρα» ξεχνάει τις σχέσεις του Ελλαδικού κράτους με το Άγιο Όρος, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τα πρεσβύτερα Πατριαρχεία και ασφαλώς τις χώρες στις οποίες ανήκουν όλα αυτά, κοκ. Όταν αναφερόμαστε σε μια σχέση με τέτοιο ιστορικό και πολιτισμικό υπόβαθρο, όπως η συγκεκριμένη, τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα από όσο νομίζει κανείς με την πρώτη ματιά.

Στην αρχή των θέσεών σας λέτε ότι «στόχος(;) [του κόμματος] είναι να διπλασιάσουμε ανθρώπους ανεξίθρησκους και ανοιχτόμυαλους». Εκτός από περίεργος, για στόχο κόμματος, αφού δηλώνει μία «ιεραποστολική» διάθεση, υπονοεί σαφώς ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος Ελλήνων δεν είναι ανεξίθρησκοι. Από πού συνάγετε αυτό το συμπέρασμα; Υποπτεύομαι ότι συγχέετε την λαϊκή πίστη με την έλλειψη ανεξιθρησκείας, και σ’ αυτή σας τη σύχγυση δεν επιδεικνύετε ο ίδιος αρκετά ανοιχτό μυαλό. Εκτός βέβαια, αν το υπόβαθρο της σκέψης σας είναι αποκλειστικά και ανελαστικά η Ποπεριανή «ανοιχτή κοινωνία».

Γράφετε για παράδειγμα στην αρχή των θέσεών σας πως «Ό,τι κάνει ο δεσπότης θα μπορεί να το κάνει και ο μουφτής». Αναρωτιέμαι τι ακριβώς εννοείτε. Δεδομένου του πλήρους διαχωρισμού (δεν το εξηγείτε επαρκώς, αλλά δίνετε ένα περίγραμμα ότι η Εκκλησία θα ασχολείται αποκλειστικά και αυστηρά με τα του οίκου της), ποια είναι αυτά τα δικαιώματα και τα πράγματα που «μπορεί» να κάνει ο Δεσπότης, αλλά δεν μπορεί ο Μουφτής; Διότι η πραγματικότητα σήμερα είναι ότι ο Μουφτής μπορεί να δικάζει, για παράδειγμα, οικογενειακές υποθέσεις εφαρμόζοντας κατά γράμμα τον Ισλαμικό Νόμο! Μάλλον θέλατε να γράψετε «ό,τι δεν μπορεί να κάνει ο δεσπότης, δεν θα πρέπει να μπορεί να το κάνει ούτε ο μουφτής». Βλέπετε ότι η τεχνητή πολιτική ορθότητα και η με το ζόρι υποβάθμιση του «δικού μας» έναντι του «άλλου» για να εμφανιστούμε ως «δίκαιοι» ή «φιλελεύθεροι» είναι κακός οδηγός.

Αυτό που ίσως αναρωτιέστε τώρα είναι, μα μπορούν να συνυπάρξουν όσα διαβάζω στην παρούσα επιστολή με τις δημόσια διατυπωθείσες απόψεις περί οικονομικής πολιτικής; Η δική μου απάντηση είναι προφανώς ναι. Εδώ θα βασίζεται η πρωτοτυπία, το εναλλακτικό της πρότασής σας, το πραγματικά καινούργιο (ας σημειώσω εδώ ότι το ‘πραγματικά καινούργιο’ για το οποίο μιλάω αναφέρεται στην δημόσια πολιτική συζήτηση όπως αυτή διεξάγεται στην Ελλάδα, γιατί διεθνώς -αρχής γενομένης από τον αγγλοσαξωνικό κόσμο ήδη από την δεκαετία του 80-, η επανάκαμψη των αρχών του φιλελευθερισμού στην οικονομία είναι σύμφυτη με την πρόταξη των παραδοσιακών αξιών των αντίστοιχων κοινωνιών, όπως έκαναν οι κυβερνήσεις Θάτσερ-Ρήγκαν, και όπως είναι ο κανόνας σε όλα τα συντηρητικά και χριστιανοδημοκρατικά κόμματα στη δύση. Δυστυχώς όμως αυτό που έξω παραβιάζει ανοιχτές θύρες, στην Ελλάδα παραμένει ταμπού, λόγω ιδεολογικής κυριαρχίας της αριστεράς). Αλλιώς, μάλλον έχουμε ξανακούσει αυτές τις ιδέες σε πολλές και διαφορετικές εκδοχές. Θα θυμίσω εδώ τον έντονα «εθνομηδενιστικό» και «νεο-οθωμανικό» τόνο τον οποίον δίνουν συνιδρυτές κομμάτων με τα οποία λέτε δημόσια ότι πολιτικά είστε συγγενείς. Αν λοιπόν το δείγμα γραφής επί των συγκεκριμένων ζητημάτων της παρούσης επιστολής δείχνει ότι έχετε κάνει το πρώτο βήμα μίας μακράς διαδρομής διολίσθισης προς τέτοιες απόψεις, αδυνατώ να ισχυριστώ ότι βρήκα σε σας ένα πρωτότυπο συνολικό πολιτικό στίγμα.

Θα κλείσω την επιστολή μου με την υπογράμμιση της θέσης μου πως τα αίτια της κρίσης πράγματι ανιχνεύονται στο υδροκεφαλικό κράτος και στον κρατισμό, και είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος σε σχέση μ’ αυτό. Υπάρχει όμως και μία άλλη κρίση. Η κρίση της εθνικής μας ταυτότητας. Χωρίς έμφαση στην εθνική συλλογικότητα, χωρίς συγκροτημένη συλλογική αυτοσυνειδησία, δεν έχουμε μέλλον. Όχι μόνο εμείς, κανείς στον κόσμο. Έναν θεσμό δεν τον αποδομείς αν δεν τον αντικαθιστάς με κάτι άλλο. Ειδάλλως, γκρεμίζεις το οικοδόμημα. Και έχουμε ανάγκη από θεμέλια σήμερα. Ό,τι συμβάλλει στην εθνική μας ταυτότητα είναι απαραίτητο συστατικό της σύνθεσης η οποία θα μας βγάλει από την κρίση.

Με αυτές τις σκέψεις, κλείνω με μια υπόμνηση του Γιώργου Σεφέρη: «Είμαστε ένας λαός, με παλικαρίσια ψυχή, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι;»

Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας,

Με τιμή
Ανδρέας Σταλίδης.
Δημιουργός του Αντίβαρου.
http://www.antibaro.gr/

Πηγή: http://www.antibaro.gr/node/3981